23/3/19

ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ


Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗΝ
ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ


ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ  ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ, ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ Ε ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΜΗΝΑ ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΚΑΙ ΒΙΚΕΝΤΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ  ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ: ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ:  ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 25 ΚΑΙ ΟΡΦΕΩΣ 40 ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΙΣ

ΤΕΥΧΟΣ   1061                     ΜΑΡΤΙΟΣ 2019

Βίος Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου -Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας εορτάζει στις 17 Ιανουαρίου
17 Ιανουαρίου 2014
Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Σε κανέναν Άγιο της Εκκλησίας μας δεν έκανε τόσες και τέτοιες άγριες επιθέσεις πειρασμών ο διάβολος, όσες στον Μέγα Αντώνιο. Μεταχειρίστηκε ο δόλιος όλα τα μέσα για να τον γκρεμίσει, άλλα δεν μπόρεσε. Πάμπλουτος αλλά Αγράμματος Το 251 μ.Χ. γεννήθηκε στην Αίγυπτο ένα μεγάλο και φωτεινό αστέρι της χριστιανοσύνης: Ο Μέγας Αντώνιος. Ιδιαίτερη πατρίδα του ήτανε ένα μικρό χωριό, Κόμα ονομαζόμενο, που βρισκότανε ανατολικά της όχθης του ποταμού Νείλου, στην Νότιο Μέμφιδα. Οι γονείς του ήτανε πλούσιοι και ευσεβείς χριστιανοί. Μπορούσανε να δώσουμε μεγάλη μόρφωση στον μικρό τους Αντώνιο και να τον αναδείξουν μεγάλο επιστήμονα, αλλά τους φόβιζε η συναναστροφή στο σχολείο με τα παιδιά των ειδωλολατρών. Δεν θέλανε να χάση την πίστη του το παιδί τους, από την πλάνη της ειδωλολατρίας. Προτιμούσανε να δούνε  το παιδί του στον Παράδεισο αγράμματο, παρά γραμματισμένο στην Κόλαση. Έμεινε, λοιπόν, εξαιτίας αυτού, τελείως αγράμματος ο Αντώνιος. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να αναδειχθεί Μέγας. Οι γονείς του, όμως, φροντίσανε πολύ για την χριστιανική ανατροφή του. Τον μεγαλώσανε με τις αρχές του Ευαγγελίου και του δείξανε τους δύο δρόμους, που θα τον γλύτωναν από τις παγίδες του διαβόλου:
τον δρόμο του σπιτιού και τον δρόμο της Εκκλησίας. Σε ηλικία 18 ετών, έμεινε ορφανός με μια αδελφή. Ο θάνατος των γονέων του, τον έβαλε στην αρχή σε λύπη και σε βαθύ συλλογισμό. Κατάλαβε τότε, πόσο μάταιος είναι τούτος ο κόσμος και πόσο γρήγορα είναι το πέρασμα του άνθρωπου από την προσωρινή αυτή ζωή.
Αναχωρεί στην έρημο
Μια Κυριακή ακούει στην Εκκλησία την Ευαγγελική περικοπή, στην οποία συζητάει ο Χριστός μ’ ένα πλούσιο νεαρό και του δείχνει, τον δρόμο της τελειότητας και της σωτηρίας της ψυχής του.
Ο Χριστός, αφού ακούει τον νεαρό πλούσιο, να του λέγει, ότι έχει ζήσει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, του υπογραμμίζει: «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε, πώλησόν σου τά ὑπάρχοντα καί διάδος πτωχοῖς καί δεῦρο ἀκολουθεῖ μοί καί ἕξεις θησαυρόν ἐν οὐρανῶ». Τα λόγια αυτά του Ευαγγελίου, κάνουν βαθειά εντύπωση στην ψυχή του Αντωνίου. Γυρίζει στο σπίτι του σκεφτικός και κυριευμένος από αγωνία.
Νομίζει, ότι η φωνή του Κυρίου τον καλεί κι αυτόν, όπως εκείνον τον νέον, να τον ακούσει και να τον ακολουθήσει. Υπακούει αμέσως και χωρίς αναβολή.
Πουλάει όλα του τα κτήματα. Από την πώληση τους, πήρε πολλά χρήματα. Το χρυσάφι όμως, δεν του τράβηξε την καρδιά. Το έδωσε στην Εκκλησία, το μοίρασε στους φτωχούς και στους δυστυχισμένους. Αυτός κράτησε μόνο για την αδελφή του ελάχιστα χρήματα. Έπειτα εμπιστεύεται την αδελφή του σ’ ένα Κοινόβιο παρθένων, σ’ έναν παρθεώνα. Εκεί, ζούσανε ενάρετες γυναίκες μαζί και επεδίδοντο σε έργα αγάπης. Φεύγει κι’ αυτός, όχι πολύ μακριά από το σπίτι του κι’ άρχισε την ασκητική ζωή. Δεν υπάρχουν ακόμη μοναστήρια την εποχή εκείνη συγκροτημένα, όπως είναι σήμερον. Γι’ αυτό καταφεύγει σ’ ένα ερημητήριο των περιχώρων. Εκεί, βρίσκει, ένα Γέροντα ασκητή, ο όποιος αναλαμβάνει να τον καθοδηγήσει στην αρετή. Να φτιάξη ψυχή ο άνθρωπος χρειάζεται άσκησης. Τα πάθη δεν βγαίνουν, χωρίς αγώνα. «Ὑποπιάζω μου τό σῶμα καί δουλαγωγῶ», έλεγε ο Παύλος, «μήποτε ἄλλοις κηρύξας ἐγώ αὐτός ἀδόκιμος γένωμαι». Προσεύχεται στο Θεό. Του ζητάει να τον βοηθήσει στον αγώνα του, για την σωτηρία της ψυχής του. Ξενυχτάει, τώρα, πολλές φορές στην άσκηση και στην προσευχή. Τρώγει ελάχιστα. Η τροφή του είναι ένα ξερό κομμάτι ψωμί και νερό. Τρώγει μόνο μια φορά την ήμερα. Μερικές μάλιστα μέρες, περνούν, χωρίς να βάλει τίποτε στο στόμα του. Άλλοτε, πάλι γεύεται το ξεροκόμματο, αφού περάσουν τρεις και τέσσερες μέρες εξαντλητικής νηστείας.
Οι πρώτοι πειρασμοί Ο διάβολος όμως, βλέπει την μεγάλη πρόοδο του Αντωνίου, στην αγιοσύνη, ταράζεται και στεναχωριέται. Βάζει αμέσως τότε σε ενέργεια τις παγίδες του και τα φοβερά σχέδιά του. Τον χτυπάει λοιπόν, πρώτα με τα πλούτη και τις ανέσεις: -Είσαι κουτός, του λέγει μέσα του, στην σκέψη του. Άφησες τόσα πλούτη και ήρθες εδώ στην ερημιά να πεθάνεις από την πείνα και από το κρύο! Δεν βλέπεις την δυστυχία, που σε πνίγει;
Ένα στρώμα δεν έχεις να στρώσης. Ζεστασιά δεν υπάρχει πουθενά. Δεν είναι για σένα ο τόπος αυτός. Θα πεθάνεις και είναι αμαρτία. Έπειτα μη ξεχνάς: Έχεις και αδελφή! Πώς την άφησες μόνη της; Είναι σωστό αυτό; Τι ευτυχισμένος είσαι τώρα εδώ, σε μια υγρή σπηλιά! Όλοι οι άλλοι, που ζούνε στον κόσμο, θα χαθούμε και συ μόνο θα σωθείς; Είναι άραγε σωστό αυτό που κάνεις; Όλες αυτές τις σκέψεις τις βάζει στον νου του Αντωνίου ο Σατανάς και περιμένει μ’ αγωνία το αποτέλεσμα. Τί θα γίνει; Θα τις δεχτεί; Θα υποκύψει ή όχι; Άλλα στις δύσκολες αυτές στιγμές του πειρασμού, ο άγιος δεν λυγίζει. Προσεύχεται πολύ. Παρακαλεί από τα βάθη της καρδία του τον Θεό να τον βοηθήσει. Η προσευχή του, η νηστεία του και η θέληση του, νικούν τον διάβολο και τον τρέπουν σε φυγή. Δεν πρόκειται όμως, να ησυχάσει. Ο διάβολος βάζει μπροστά νέο σχέδιο, πιο τολμηρό αυτή την φορά. Τον πολεμάει με την σάρκα. Εκμεταλλεύεται γι’ αυτό ο άθλιος την νεότητά του. Παρουσιάζει στην φαντασία του αισχρά θεάματα. Μεταμορφώνεται ο τρισάθλιος σε γυμνή γυναίκα και προσπαθεί εκεί στην ερημιά, να τον σκανδαλίσει και να τον νικήσει.

Αγωνίζεται μέρα νύχτα να τον γκρεμίσει. Τού παρουσιάζει κέντρα διασκεδάσεων και σκηνές οργίων. Κάνει ότι μπορεί, για να επιτύχει τους δόλιους σκοπούς του. Ο Άγιος, όμως συνεχώς προσεύχεται. Μένει ξάγρυπνος και παρακαλεί τον Θεό να του δώσει δύναμη ν’ αντέξει σ’ αυτή την άγρια επίθεση των πειρασμών του διαβόλου, για να επιτύχει μέχρι το τέλος στην άμυνά του, δεν τρώγει εντελώς τίποτε. Κόβει κι’ αυτό το ελάχιστο ξερό ψωμί, που έτρωγε κάθε βράδυ, και μένει μέρες ολόκληρες νηστικός. Ο Σατανάς δεν εγκαταλείπει όμως τον αγώνα.—Να το δόλωμα! Η υπερηφάνεια. Τώρα, είναι η ώρα να τον κάμω να υπερηφανευτεί. Παρουσιάζεται, λοιπόν, ο δαίμονας στον Άγιο με μορφή μαύρου παιδιού και του λέγει: —Αχ! Αντώνιε. Πολλούς πλάνεψα, πολλούς έβαλα κάτω και τους νίκησα, αλλά εσένα κουράστηκα να σε πολεμώ! Νομίζω, πώς δεν θα επιτύχω. Είσαι δυνατός. Σε παραδέχομαι. —Και ποιος είσαι εσύ; τον ρώτησε ο Μ. Αντώνιος. —Εγώ είμαι το πνεύμα της πορνείας και γαργαλίζω τους νέους στην πράξη αυτή. Ο Άγιος, δεν υπερηφανεύεται, όπως περίμενε ο σατανάς. Δεν είπε από μέσα του: Τί είμαι εγώ!, Μπράβο μου!, Τα κατάφερα, αλλά δόξασε το όνομα του Κυρίου, που του έδωσε, την δύναμη να νικήσει και είπε στον σατανά: —Ύπαγε οπίσω μου σατανά. Δεν σε φοβάμαι.
Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Μέρες αθλήσεως

Μετά τους πειρασμούς, ο Άγιος προσεύχεται με πολλή πίστη. Η νηστεία και η σκληραγωγία γινότανε πιο αυστηρή. Έκτος από το ελάχιστο ψωμί, που έτρωγε κάθε δύο τρεις η και τέσσερες μέρες, ούτε λάδι, ούτε κρασί, ούτε καμιά άλλη τροφή έβαζε στο στόμα του. Κοιμότανε δε πάνω σε μια παλιά ψάθα ή και εντελώς κάτω στο χώμα. Για ν’ ανεβάσει, λοιπόν, ακόμη πιο ψηλά τον αγώνα και την άθληση του την χριστιανική, καταφεύγει σ’ ένα παλαιό τάφο κι’ απομονώνεται. Εκεί του φέρνει την λίγη τροφή του, από καιρού εις καιρόν, κάποιος ευσεβής χριστιανός. Ο τάφος αυτός ήταν ευρύχωρος, σαν δωμάτιο.

Ο Σατανάς επιτίθεται και πάλι

Γεμάτος οργή και μίσος για την αποτυχία του ο διάβολος, ξανακτυπάει τον Άγιο, για να τον κάνη να γυρίσει πίσω στον κόσμο και να τον ρίξει στην αμαρτία. Πηγαίνει την νύκτα και κάνει χαλασμό.
Του παρουσιάζεται με μορφές φιδιών, σκορπιών, λύκων, τίγρεων, που τον δαγκώνουν και του σχίζουν τις σάρκες. Ο Μέγας Αντώνιος λέει με γενναιότητα: —Δε θα με νικήσετε! ο αριθμό σας και ο θόρυβος σας δείχνουν την αδυναμία σας. Οι δαίμονες τον κτυπούν τότε μανιασμένα και τον αφήνουν εκεί με πληγές αναίσθητο και μισοπεθαμένο. Έτσι αναίσθητο τον βρίσκει ο χριστιανός, που του πήγε το πρωί το ψωμί του. Τον νομίζει για νεκρό. Τον μεταφέρει στο σπίτι του, κοντά στους συγγενείς και τους γνωστούς του. Συνέρχεται όμως, ο Άγιος την νύκτα και γυρίζει πάλι στον τάφο του μαρτυρίου του. —Εδώ είμαι! φωνάζει ο όσιος. Δεν με φοβίζουν τα ψεύτικα μαστίγιά σας. Κανένα μαρτύριο δεν θα με απομακρύνει από τον Δεσπότη μου Χριστό. Αγριεύουν οι δαίμονες, στη συνέχεια της μάχης, που δίνουν. Παρουσιάζονται σε χίλιες δυο μορφές ερπετών και θηρίων. Και ο Μέγας Αντώνιος, χωρίς να τα χάση είπε: —Εάν είχατε δύναμη, ένας και μόνο από σας, μπορούσε να με εξοντώσει. Επειδή ο Κύριος σας έχει κόψει τα νεύρα και σας έχει αφήσει χωρίς δύναμη, γι’ αυτό προσπαθείτε με το πλήθος, με την ψευτιά και την υποκρισία, να με φοβίσετε. Και γι’ αυτό μεταμορφώνεστε σε τόσα θηρία! Εμπρός λοιπόν! Εάν όμως δεν πήρατε άνωθεν εξουσία εναντίον μου, μη στέκεστε. Εάν όμως δεν πήρατε, τί ταράζεσθε; Οι δαίμονες ακούγοντας τα λόγια αυτά του Άγιου, έτριζαν τα δόντια τους, μια ακτίνα με θεϊκό φως κατέβηκε από τη στέγη του τάφου. Γαλήνη κι ησυχία απλώθηκε παντού. Το κορμί του Άγιου δεν πονούσε πλέον και δεν υπήρχαν πληγές στο σώμα του. Θεραπεύτηκαν από τον Κύριο. Ο μεγάλος ασκητής, καταλαβαίνει την θεία επίσκεψη και ρωτάει: —Πού ήσουνα, γλυκύτατέ μου Θεέ και δεν φανερωνόσουνα από την αρχή, να σταματήσεις τους πόνους του κορμιού μου; Δεκαέξι χρόνια, με έψησε ο σατανάς. Ακούστηκε τότε, μια φωνή, που του έλεγε: —Αντώνιε, εδώ ήμουνα και σε παρακολουθούσα αοράτως. Αλλά πρόσμενα να ιδώ τον αγώνα σου. Αφού, λοιπόν, δεν νικήθηκες, αλλά υπέφερες με πίστη, θα είμαι πάντοτε κοντά σου και θα κάνω το όνομά σου ξακουστό σ’ όλο τον κόσμο. Σηκώθηκε τότε ο Άγιος και προσευχήθηκε θερμά.
Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
Για πιο αυστηρή άσκηση
Κατά το 285 μ.Χ., θέλει ν’ απομακρυνθεί περισσότερο από τον κόσμο. Ο Άγιος Αντώνιος ξεκινάει, για το σκληρό και δύσκολο δρόμο της ασκήσεως. Περνάει τον Νείλο ποταμό και προχωράει προς τα βουνά της δεξιάς όχθης του, που προεκτείνονται προς την Αραβία. Ο σκοτεινός διάβολος πλημμυρίζει από μίσος κατά του Άγιου. Καθώς τον βλέπει να προχωρεί, για πιο αυστηρή άσκηση και πρόοδο αγιοσύνης, ταράζεται. Δεν το βάζει όμως κάτω. Ετοιμάζεται να τον σκανδαλίσει, για τα τον ρίξει στην αμαρτία.
Ο Αργυρένιος δίσκος
Του πετάει, λοιπόν, στον δρόμο του εκεί που βάδιζε στην έρημο, ένα μεγάλο, αστραφτερό, αργυρένιο δίσκο! Ο Μέγας Αντώνιος κοντοστέκεται για λίγο και λέγει εκείνο, που κατάντησε παροιμιώδες:
Πόθεν δίσκος εν τη ερήμω;. Από που βρέθηκε ο δίσκος στην έρημο; Δική σου τέχνη είναι τούτο, διάβολε! είπε τότε ο Άγιος. Θέλεις να με εμπαίξεις. Δεν θα σού κάνω όμως την χάρη. Χάρισμά σου, λοιπόν. Πάρε τον δίσκο μαζί σου στην απώλεια, στο σκοτάδι της Κολάσεως, του φρικτού βασιλείου σου… Μόλις, όμως, είπε αυτά ο όσιος, ο δίσκος έγινε άφαντος! Ο δαίμονας είχε νικηθεί και πάλι. Σε λίγο ο Μέγας Αντώνιος συναντάει μπροστά του άφθονο χρυσάφι, που άστραφτε και γυάλιζε με τη λάμψη του. Για το χρυσάφι αυτό, δίνονται δύο εξηγήσεις.
Η μία είναι, ότι το  παρουσίασε ο διάβολος στον Άγιο, για να τον εμποδίση από τον θεάρεστο δρόμο του, για να του ανάψει την φλόγα της φιλαργυρίας και του πλούτου και έτσι να του αλλάξει τα  μυαλά. Η άλλη εξήγηση είναι, ότι το χρυσάφι αυτό, παρουσίασε ο Θεός στον Άγιο, για να δείξει στον διάβολο, ότι ο Αντώνιος, ούτε από το χρυσάφι παρασύρεται, ούτε με τίποτε άλλο αλλάζει την ευτυχία της πίστεώς του, που νοιώθει. Είναι στη Λυβική έρημο Πισπίρι, που βρίσκεται το σημερινό Δάρ -Ελ -Μεϊμούν. Φθάνει, λοιπόν, ο μεγάλος ασκητής βαθειά στην έρημο. Εδώ, αρχίζει ο Μ. Αντώνιος να ζει σε πιο αυστηρή άσκηση. Απομονωμένος από τον κόσμο εντελώς, βαθαίνει στα μυστήρια της ζωής και της Δημιουργίας.
Είκοσι ολόκληρα χρόνια,  προσεύχεται, νηστεύει, ξαγρυπνάει και αντιστέκεται στους πειρασμούς του διαβόλου. Οι επισκέπτες, που πηγαίνουν να τον δουν, ακούνε στο φρούριο άγριες κραυγές: —Φύγε από τον τόπον μας. Η έρημος είναι δική μας. Δεν θα μπορέσεις ν’ αντέξεις στις μηχανές μας.
Θα σε πιάσουμε στις παγίδες μας και στις ενέδρες μας! Οι επισκέπτες νομίζουνε στην αρχή, ότι οι φωνές είναι ανθρώπινες. Διαπιστώνουν όμως έπειτα, ότι πουθενά δεν υπάρχουν άνθρωποι, εκτός από τον γενναίο ασκητή. Καταλαβαίνουν τότε τί υπεράνθρωπη πάλη κάνει ο Άγιος με την πανουργία του διαβόλου και θαυμάζουν. Τότε ο Άγιος τους πλησιάζει γαλήνιος. Ανοίγει την εξώπορτα του φρουρίου και τους λέγει: —Μη φοβάστε, αγαπητοί μου. Αφήστε τον δαίμονα να χτυπιέται. Εσείς να κάνετε τον σταυρόν σας και να βαδίζετε άφοβα στον δρόμο σας.
Οδηγός και διδάσκαλος

Το όνομα του Μεγάλου Αντωνίου γίνεται ξακουστό. Ο θαυμασμός, για την αυστηρή ζωή, παρακινεί πολλούς να πάνε να τον δούνε. Πολλοί μοναχοί, τον βλέπουνε σαν φωτεινό παράδειγμα αγίας ζωής και θέλουν να τον μιμηθούν. Όταν, λοιπόν, μαθαίνουν που βρίσκεται, τρέχουν πολλοί με χαρά κοντά του. Κοιτάζουν με απορία το κοκαλιάρικο σώμα του και τα χάνουν. Αρκετοί, που πάσχουν από αρρώστιες, μόλος τον βλέπουν, γιατρεύονται. Πολλοί δαιμονισμένοι λυτρώνονται από τα δεσμά του διαβόλου. Ο Μέγας Αντώνιος, όλους τους δίδασκε. Δεν ήξερε βέβαια γράμματα, αλλά ο λόγος του ήτανε «ἅλατι ἠρτυμένος». Όσοι τον άκουγαν, ένοιωθαν αμέσως γαλήνη στην καρδιά του. Μεγάλωνε ο έρωτάς τους για την αρετή. Έφευγε από το σώμα τους η τεμπελιά, για τους πνευματικούς αγώνας και από την ψυχή τους ο καταστρεπτικός εγωισμός. Μάθαιναν όλοι τους, πώς να καταφρονούν τους πειρασμούς του πονηρού διαβόλου και πώς να πλησιάζουν περισσότερο τον Χριστό.
Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Στην Αλεξάνδρεια κοντά στους μάρτυρες

Κατά το 311 μ.Χ. επί της βασιλείας του αυτοκράτορα Μαξιμίνου, ξεσπάει άγριος διωγμός εναντίον των Χριστιανών στην Αίγυπτο. Τότε ο άγιος αφήνει την έρημο. Παίρνει μαζί του και μερικούς άλλους μοναχούς και κατεβαίνει στην Αλεξάνδρεια, έτοιμος να μαρτυρήσει, για το Χριστό. Στερεώνει τους μάρτυρες στην πίστη.
Τους δίνει κουράγιο. Τους βοηθάει στις δύσκολες στιγμές τους. Και, όταν δόθηκε εντολή, να μην πατήσει μοναχός στα δικαστήρια, ο μεγάλος ασκητής, δεν υπάκουσε. Μπήκε στο δικαστήριο και κάθισε σε σημείο, που να τον βλέπουν .
Μέσα του  κρυφόκαιγε ο πόθος να μαρτυρήσει, για την πίστη του Κυρίου, γιατί γνώριζε, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο για τον άνθρωπο από το να αξιωθεί να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Άλλη, όμως ήτανε η βουλή του Θεού
«Άνθρωπος αμαρτωλός είμαι»
 Μια μέρα, ενώ ησύχαζε στο κελί του, προχωρεί προς τα εκεί, ένας ανώτατος αξιωματικός ονόματι Μαρτινιανός και του κτυπάει την πόρτα, λέγοντας: -Άνθρωπε του Θεού, σε παρακαλώ βοήθησε με. Έχω μια θυγατέρα, που την ενοχλεί ο διάβολος. Αρρωσταίνει φοβερά. Ζητώ την βοήθεια σου… Ο Άγιος απαντάει τότε: -Άνθρωπε, τι, θέλεις; Αμαρτωλός άνθρωπος είμαι κι εγώ όπως είσαι κι εσύ. Εάν όμως πιστεύεις στον Χριστό, πήγαινε, κάνε την προσευχή σου και θα εκπληρωθεί η επιθυμία σου. Εκείνος πίστεψε τότε ολόψυχα στο Θεό. Γονάτισε και με πόνο ζήτησε την βοήθεια του. Το θαύμα έγινε. Η θυγατέρα του θεραπεύτηκε θαυματουργικά.
Στη μακρινή έρημο

Αποφασίζει, λοιπόν, να προχωρήσει, για άλλο μέρος. Σκέφτεται να πάει στην Θηβαίδα… Παίρνει, λοιπόν, δυο καρβέλια ψωμί και κατεβαίνει στο ποτάμι. Εκεί, περιμένει να φανεί κανένα πλοιάριο η καμιά βάρκα για να τον περάσει απέναντι. Ξαφνικά ακούει μια φωνή, να του λέγει: —Πού πήγαινες, Αντώνιε; —Οι όχλοι μού ζητούν να κάνω θαύματα παραπάνω από τις δυνάμεις μου. Φεύγω, λοιπόν, για να ησυχάσω στην άνω Θηβάιδα, είπε ο Άγιος. —Και στη Θηβαίδα να πάς θα έρθουν να σε βρούνε. Για να ησυχάσεις, λοιπόν, προχώρα βαθύτερα στην έρημο. —Και ποιος θα μου δείξει τον δρόμο, αφού δεν τον ξέρω; ρώτησε ο Αντώνιος. Τότε, η αόρατη φωνή του ουρανού, του έδηξε ν’ ακολουθήσει μερικούς Σαρακηνούς, που περνούσανε εκείνη την στιγμή κοντά του, για να φτάσει έτσι στον τόπο, που θα εύρισκε ησυχία και γαλήνη. Οι Σαρακηνοί δέχτηκαν με χαρά να τον καθοδηγήσουν. Περπάτησε μαζί τους στην έρημο τρία μερόνυχτα. Έφτασε τελικά, κοντά σ’ ένα ψηλό βουνό, που βρίσκεται στην περιοχή της Ερυθραίας, Εκεί, βρήκε άφθονο γάργαρο και κρύο νερό, κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα. Υπήρχαν δε και αρκετοί φοίνικες. Το σημείο εκείνο ήταν αρκετά εύφορο. Εκεί τον άφησαν οι Σαρακηνοί, κατά την επιθυμία του, αφού του έδωσαν προηγουμένως μερικούς άρτους. Ύστερα από λίγο καιρό, μαθαίνουν οι μαθητές του, που βρίσκεται. Με στοργή και αγάπη τρέχουν κοντά του. Τον συμβουλεύονται στις δυσκολίες, που συναντούν και πιο πολύ τον προσέχουν και τον φροντίζουν. Ο Μέγας Αντώνιος σκέπτεται τους κόπους, την απόσταση και την ταλαιπωρία των μοναχών, που τον εφοδιάζουν με ψωμί και τους λυπάται. Για να τους απαλλάξει, λοιπόν, από τα δρομολόγια, τους ζητάει να του φέρουν σκαφτικά, γεωργικά, εργαλεία και λίγο σιτάρι, για σπορά. Όταν του φέρανε αυτά, που ζήτησε, επιδόθηκε στην μικροκαλλιέργεια. Έσκαψε την γη κι’ έσπειρε το σιτάρι. Έπειτα το φρόντιζε. Μόλις είδε ο Άγιος την ευφορία της γης, αλλά και την ανάγκη των επισκεπτών του να θέλουν να βάλουν κάτι στο στόμα τους, φύτεψε και λαχανικά. Δεν τον άφησαν όμως τ’ άγρια ζώα σε ησυχία. Κατέβαιναν στην πηγή, έπιναν νερό κι’ έπειτα έμπαιναν στα σπαρτά του και στο κήπο και του τα κατέστρεφαν. Ο Άγιος έπιασε μια μέρα ένα απ’ αυτά τα ζώα και του μιλούσε, όπως μιλάνε σε λογικούς ανθρώπους: — Γιατί με ζημιώνετε, του είπε. Εγώ σάς ζημιώνω; Πηγαίνετε λοιπόν στ’ όνομα του Κυρίου και μη με ξαναπλησιάσετε. Και τότε έγινε το έξης θαυμαστό. Τα άγρια ζώα ούτε τον κήπο του χαλάσανε, ούτε κατεβήκανε άλλη φορά στην πηγή εκείνη, για να πιούν νερό!
Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Ανάμεσα στα λιοντάρια

Μια νύχτα, που ο Μέγας Αντώνιος αγρυπνούσε στην προσευχή, ο διάβολος μάζεψε όλα τα λιοντάρια της ερήμου και με αυτά τον περικύκλωσε στο καλύβι του. Βγήκε λοιπόν με θάρρος από την καλύβι του και μέσα στην νύχτα φώναξε δυνατά στα θηρία: —Εάν επήρατε από τον Θεό εξουσία εναντίον μου, τότε προχωρείτε και κατασπαράξτε με! Εάν όμως σας έφερε εδώ με τη βία ο σατανάς, πάρτε δρόμο, φύγετε, είμαι δούλος του Χριστού! Τότε τα λιοντάρια βουβά σκορπίσανε με ορμή, σα να τα κτύπησε ξαφνική καταιγίδα. Ο δε Άγιος συνέχισε την προσευχή του.

Διδάσκει και θαυματουργεί

Το όνομά του γίνεται πλέον παντού ξακουστό. Όλοι κάτι έχουν ακούσει, για τον μεγάλο και ασύγκριτο ασκητή της ερήμου. Όλοι έχουν ανάγκη ν’ ακούσουν κάτι από τον φωτισμένο άνδρα. Μοναχοί από μακρινά Μοναστήρια τον καλούνε για να τους διδάξει και να ωφεληθούν από την παρουσία του. Εκείνος για να ωφελήσει τις ψυχές τους με ταπεινοφροσύνη, περνάει από Μοναστήρι σε Μοναστήρι. Τους διδάσκει την αγάπη, την καρτερικότητα και την πάλη με τη σάρκα. «Φυλάττεσθε, ἔλεγε, ἀπό ρυπαρούς λογισμούς καί σαρκικᾶς ἠδονᾶς. Μή ἀπατάσθε χορτασία κοιλίας, φεύγετε τήν κενοδοξίαν καί συνεχῶς προσεύχεσθε». Τα λόγια του θερμαίνουν τις καρδιές. Δυναμώνουν την πίστη, δίνουν ζωή και όρεξι, για θεία άσκηση, για αγώνες αρετής και αγιοσύνης. Σ’ ένα από τα γυναικεία Μοναστήρια συνάντησε και την αδελφή του, η οποία γριά πλέον, είχε γίνει Καθηγουμένη του Μοναστηρίου. Μεγάλη χαρά πήρε από την συνάντηση εκείνη ο Άγιος. Το όνομα του Όσιου, όπως είπαμε, ήτανε πλέον γνωστό, όχι μόνο στους χριστιανούς, αλλά και στους εθνικούς, τους ειδωλολάτρες, στους άρχοντες και βασιλιάδες. Μια μέρα επισκέφτηκε τον Άγιο ένας άρχοντας από το παλάτι του βασιλέως. Ο άρχοντας εκείνος λεγόταν Φρόντων. Έπασχε δε από μια φοβερή αρρώστια. Από την αρρώστια του εκείνη κινδύνευε να τυφλωθεί. Έπεσε λοιπόν στα πόδια του Άγιου και τον παρακαλούσε να τον γιατρέψει. Ο Μέγας Αντώνιος, αφού του έκαμε μια προσευχή του είπε: —Φύγε και στον δρόμο θα θεραπευτείς! Εκείνος όμως δεν έφευγε. Περίμενε πρώτα να θεραπευτεί κι’ έπειτα ν’ αναχωρήσει. Τότε ο Άγιος του επανέλαβε: —Όσο καιρό κάθεσαι εδώ, δεν πρόκειται να γίνει τίποτε. Πήγαινε λοιπόν και μέχρις ότου φτάσεις στην Αίγυπτο θα γίνεις καλά! Τότε πίστεψε ο άρρωστος στην υπόσχεση του Όσιου, πίστεψε όμως και στην δύναμη του Θεού κι’ έφυγε ευχαριστημένος.

Πολεμάει την αίρεση του Αρειανισμού

Το 338 μ.Χ. ενώ βρίσκεται σε βαθειά γεράματα, η Ορθοδοξία του ζητάει την βοήθειά του. Οι Αρειανοί ταράζουν την γαλήνη της Εκκλησίας και προσπαθούν να παραποιήσουν την πίστη. Οι παρακλήσεις των επισκόπων και των μοναχών να πάρει μέρος σ’ αυτή την μάχη κατά του Αρειανισμού τον ξεσηκώνουν. Κατεβαίνει τότε από το βουνό ο Άγιος και προχωράει, σαν θεϊκός σίφουνας, προς την Αλεξάνδρεια. Εκεί πρωταγωνιστεί. Πολεμάει με ζωτικότητα την αίρεση. Αποκηρύσσει τους Αρειανούς και την αίρεση τους. Την ονομάζει πρόδρομο του Αντίχριστου.

Οι διψασμένοι Μοναχοί

Μια μέρα, λοιπόν, εκεί στο ασκητήριο είχανε συγκεντρωθεί αρκετοί επισκέπτες συζητούσανε, ο Άγιος σταμάτησε την συζήτηση και τους είπε: —Πάρτε μια στάμνα, γεμίστε την νερό και τρέξτε πίσω από αυτούς τους μεγάλους λόφους. Εκεί βρίσκονται δύο μοναχοί, που θέλουν να έρθουν εδώ. Τους τελείωσε όμως το νερό και ο ένας πέθανε από την δίψα. Τρέξτε λοιπόν να προλάβετε τον άλλον, που κινδυνεύει. Οι καλόγεροι έτρεξαν στο μέρος που τους έδειξε ο Άγιος. Έφτασαν εκεί ύστερα από ώρες ολόκληρες πορείας. Είδαν δε τότε ότι συνέβαινε αυτό ακριβώς, που τους είχε προειπεί ο Άγιος. Τα χάσανε τότε και δοξάσανε τον Θεό. Συνέφεραν έπειτα τον Μοναχό, που κινδύνευε να πεθάνει και γυρίσανε στο ερημητήριο του μεγάλου ασκητού σκεπτικοί.

Ο Μέγας Αντώνιος και ο Άγιος Ευλόγιος

Ο Άγιος Ευλόγιος έζησε στην Αλεξάνδρεια. Αυτός βρήκε κάποτε στον δρόμο ένα γέροντα λεπρό και εγκαταλελειμμένο. Δεν είχε κανένα να τον φροντίζει. Τον λυπήθηκε και σκέφθηκε να τον πάρει στο σπιτάκι του. Εκεί να το περιποιείται, για να το βρει η ψυχή του, όπερ και έπραξε. Ο Ευλόγιος εργαζόταν την ημέρα έξω, διά να μπορεί να εξοικονομεί τα προς το ζην και το βράδυ φρόντιζε τον γέροντα, με κίνδυνο, φυσικά της ζωής του, διότι η λέπρα είναι μεταδοτική. Κατόπιν όμως μπήκε ο δαίμονας μέσα στον γέροντα και έβγαλε παραξενιές. Άρχισε ν’ αναποδιάζει, να νευριάζει και να φωνάζει. —Μ’ αφήνεις εδώ μονάχον και συ γυρίζεις. Κάνεις τον Άγιο. Είσαι υποκριτής. Δεν μπορούσε δε να τον ευχαριστήσει ο Ευλόγιος με τίποτε και να τον καταπραΰνει. Αυτή η αχαριστία και η αναποδιά του γέροντα διήρκεσε δέκα επτά χρόνια. Τότε ο Άγιος Ευλόγιος σκέφθηκε να τον παρατήσει και να τον διώξει. Σηκώθηκε και πήγε σ’ ένα Μοναστήρι, το όποιον θα επισκέφτηκε τότε ο Μέγας Αντώνιος, για να τον ερωτήσει. Δεν τον γνώριζε και για πρώτη φορά θα τον έβλεπε. Εκεί ήτανε και άλλοι πολλοί, που περιμένανε τον Άγιο Αντώνιο. Να ο Αντώνιος φάνηκε που ερχόταν. Σταμάτησε όμως και φώναξε τον Ευλόγιο μέσα από το πλήθος, τον όποιον, όπως είπαμε, δεν είχε δει ποτέ, ούτε και ο Ευλόγιος τον Αντώνιο. —Ευλόγιε, του είπε, τί θέλεις εδώ εσύ; Τρέξε γρήγορα στην δουλειά σου, για να μην χάσης τον μισθό δεκαεφτά ετών. Πράγματι! Ο Ευλόγιος γύρισε αμέσως στο σπιτάκι του και ξαναπεριποιείτο τον λεπρό γέροντα, όπως, και πριν. Αλλά σε τρεις ημέρες ο γέροντας απέθανε! Και στις σαράντα ημέρες του γέροντα απέθανε και ο Ευλόγιος!

Αύτη είναι η ψυχή του Αμμούν

Άλλη μια φορά, ενώ καθότανε ο Άγιος στο βουνό και συζητούσε με τους μαθητές του, είδε ξαφνικά μια ολόλευκη ψυχή ν’ ανεβαίνει στους ουρανούς. Την στιγμή δε εκείνη γινότανε μεγάλη χαρά. Πανηγυρίζανε οι Άγιοι Άγγελοι. Σηκώθηκε αμίλητος ο Αντώνιος και κοίταξε εκστατικά τον ουρανό. Μακάριζε δε την ψυχή εκείνη, που βάδιζε, για την αιωνία χαρά του ουρανού. Παρακαλούσε δε μυστικά τον Θεό να του φανερώσει σε ποιόν ανήκε η λυτρωμένη εκείνη ψυχή. Τότε άκουσε μια φωνή από τον ουρανό, που του είπε! —Αυτή είναι η ψυχή του Αμμούν. Ο Αμμούν ήτανε ασκητής στην έρημο της Νιτρίας, η οποία βρισκότανε πολύ μακριά από τον Μέγα Αντώνιο. Οι μαθητές του Όσιου Αντωνίου, μόλις τον είδανε έτσι να χαίρετε και να θαυμάζει, τον ρωτήσανε: —Τί συμβαίνει; Βλέπεις τίποτε; Ακοής τίποτε; Και ο θειος ασκητής τους είπε: —Την ώρα αυτή πέθανε ο Αμμούν, ο συνασκητής και φίλος μου! Οι μαθητές του τα χάσανε. Σημειώσανε όμως την ημέρα αυτή και την ώρα, που είδε ο Άγιος ξυπνητός το δράμα. Ύστερα από τριάντα μέρες έφτασαν στο ερημητήριο του Αγίου μερικοί Μοναχοί από την Νιτρία και ανέφεραν την ημέρα και την ώρα του θανάτου του ασκητού Άμμουν. Κατάλαβαν τότε όλοι, ότι ο Αμμούν είχε πεθάνει την ημέρα, που ο Άγιος Αντώνιος έβλεπε την ψυχή του ολόλευκη ν’ ανεβαίνει στον ουρανό. Και όλοι, όσοι μαθαίνανε αυτά χαιρότανε και θαυμάζανε τον μεγάλο ασκητή της ερήμου Αντώνιο.

Διώχνει τα δαιμόνια

Με το πέρασμα των χρόνων, οι δαίμονες εξακολουθούν να πειράζουνε τον Άγιο, αλλά δεν ελπίζουν πλέον να τον νικήσουν. Αντίθετα αρχίζουν τώρα και τον φοβούνται. Η προσευχή του είναι πανίσχυρη, διότι η πίστης του είναι μεγάλη και η ψυχή του αγνή. Μια μέρα, που ο Άγιος περνούσε το ποτάμι μ’ ένα πλοιάριο, διότι ήθελε να επισκεφτεί τα Μοναστήρια, του ήρθε στη μύτη μια βρωμερή οσμή. —Κάτι βρωμάει φοβερά! είπε ο Μέγας Αντώνιος. —Μήπως κανένα ψάρι; τον ρωτήσανε. —Όχι. Άλλη δυσωδία νοιώθω.. Εκείνη την στιγμή ακούστηκε από τ’ αμπάρι του πλοίου μια φοβερή κραυγή νέου, που είχε μέσα του δαιμόνιο και τον βασάνιζε. Τότε ο Άγιος έκανε θερμή προσευχή στο Θεό και απάλλαξε τον νέον από το μαρτύριο του διαβόλου. Τον άφησε ήσυχο, ήρεμο, γαλήνιο και υγιή να συνέχιση την εργασία του και την ζωή του, όπως όλοι οι άνθρωποι. Όλοι τότε καταλάβανε, ότι η βρωμιά εκείνη δεν ήτανε τίποτε άλλο, παρά ο βρωμερός και απαίσιος δαίμονας, που βασάνιζε τον νέο. Σ’ έναν άλλο πάλι νέο ο διάβολος του έκανε φοβερά μαρτύρια. Τον καταντούσε έτσι, ώστε να τρώγει τις σάρκες του. Τον βασάνιζε πολύ σκληρά. Οι γονείς του απελπισμένοι τον έφεραν στον Μέγα Αντώνιο. Ο Άγιος λυπήθηκε τον νέο και είπε στους γονείς του ότι θα αγρυπνήσει και θα προσευχηθεί γι’ αυτόν, αλλά μαζί του πρέπει ν’ αγρυπνήσουν και να προσευχηθούν κι’ εκείνοι. Πράγματι κάνανε μια προσευχή πολύ κατανυκτική. Κατά τα ξημερώματα όμως αγρίεψε ο άρρωστος. Όρμησε με οργή εναντίον του Άγιου και τον έριξε κάτω. Πικράθηκαν από την διαγωγή του παιδιού των οι δυστυχισμένοι γονείς. Ο πολύπαθος όμως, από τα τεχνάσματα του διαβόλου ασκητής, τους είπε: —Μην λέτε τίποτε εναντίον του παιδιού. Δεν φταίει αυτό, αλλά ο δαίμονας, που οργίστηκε διότι πήρε εντολή από τον Θεό να βγει από μέσα του και να τον αφήσει ελεύθερο. Αυτό είναι το σημάδι, ότι βγήκε το δαιμόνιο. Δοξάστε τον Θεό… Και πράγματι το παιδί ημερωμένο έπειτα, σηκώθηκε και φιλούσε ευτυχισμένο τα χέρια του Μεγάλου Αντωνίου. Το δαιμόνιο έφυγε.
Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Δίνει Λύσεις

Ο Άγιος έδινε λύσεις σε σοβαρά προβλήματα πολλών μεγάλων ανδρών, όταν του ζητούσαν την συμβουλή του. Και δεν ήτανε λίγοι εκείνοι, που του έγραφαν… Τις απαντήσεις βέβαια δεν τις έγραφε μόνος του, γιατί δεν ήξερε, όπως είπαμε γράμματα. Έλεγε όμως σε κάποιον άλλο ασκητή, που ήξερε να γράφει, λέξη προς λέξη την απάντηση ή την συμβουλή και εκείνος την έγραφε. Τα γράμματά του γραφτήκανε όλα στην κοπτική γλώσσα. Αυτή τη γλώσσα ήξερε ο Άγιος. Έπειτα δε γίνανε και μεταφράσεις τους στην Ελληνική.

Ωφέλιμος συνομιλητής

Πολλές φορές, που τον ρωτούσανε, πώς μπορεί να ζει, χωρίς να διαβάζει βιβλία, τους απαντούσε με ευστροφία: — Το δικό μου βιβλίο είναι η φύσις των γεγονότων. Είναι η Δημιουργία του μεγαλοδύναμου Θεού! Άλλοτε πάλι θέλοντας να παρηγορήσει ένα τυφλό μοναχό, Δίδυμο ονομαζόμενο, του έλεγε: —Δίδυμε, διόλου να μην ταράσσεσαι, διότι έχασες τους αισθητούς οφθαλμούς σου. Αντιθέτως να χαίρεσαι, διότι έχεις ανοιχτό τα μάτια της ψυχής, με τα όποια βλέπεις τον Θεό και καταλαβαίνεις το φως των λόγων Του. Όπου περνάει αφήνει τον πλούτο της ψυχικής του ευφορίας ν’ ακτινοβολήσει. Ποτέ δεν ταράζεται. Ποτέ δεν σκυθρωπιάζει. Είναι πάντα γαλήνιος. Μα σαν πρόκειται να παλέψει για την πίστη και να πολεμήσει τις αιρέσεις, φουντώνει και θεριεύει. Γίνεται αθλητής της πίστεως. Γίνεται δύναμης φοβερή και τρομερή, που γκρεμίζει τις πλάνες των αιρετικών. «Ἀντώνιος σᾶς ἀποχαιρετᾶ….» Τώρα ο Άγιος είναι πλέον πολύ γέροντας. Είναι 105 χρονών. Μέχρι τώρα τίποτε δεν ένοιωσε στο κορμί του. Ποτέ του δεν αισθάνθηκε πόνο ή πυρετό ή δυσθυμία. Σε όλη του την ζωή πετούσε ανάλαφρα. Οι μπόρες, τα άγρια κρύα και οι μεγάλες ζέστες δεν τον πειράζανε. Ως τα βαθιά του γεράματα έμεινε ακμαίος και στο σώμα και στην ψυχή. Και όταν ήρθε ο χρόνος να αποχωριστεί η ψυχή από το βασανισμένο κορμί του, το προαισθάνθηκε. Και τις τελευταίες αυτές μέρες της ζωής του θέλησε να τις εκμεταλλευτή, για το καλό των μαθητών του. Παρά τα γεράματά του επισκέφτηκε πολλά μοναστήρια κι’ έδωσε τις τελευταίες του οδηγίες. Τους είπε πώς ν’ αγωνίζονται κατά του διαβόλου και ν’ αποφεύγουν τους αιρετικούς. Οι μοναχοί του έλεγαν να μην γυρίσει πίσω στην έρημο, στο ησυχαστήριο του, αλλά να μείνει κοντά τους. Ο Άγιος όμως επέστρεψε στην έρημο. Ζήτησε δε να μην μουμιοποίησουν το σώμα του, όπως συνηθίζανε οι Αιγύπτιοι, αλλά να ταφή εκεί κοντά στην έρημο, σε σημείο που να μην το ξέρει κανένας. Δεν ήθελε μεταθανάτιες τιμές. Λίγο προτού κλείσει τα μάτια του, λέγει στους μοναχούς, που βρίσκονται κοντά του, ότι αφήνει την μηλωτή, τον μανδύα του, για τον Μέγα Αθανάσιο, ο όποιος του τον είχε χαρίσει κάποτε καινούργιο. Κατόπιν ο Μ. Αθανάσιος τον φορούσε πάντοτε ως φυλαχτό. Τους προβάτινους χιτώνες τους, τους άφησε στο μοναχό Σεραπίωνα. Έπειτα, αφού τους κοίταξε κατάματα τους είπε: Ο Αντώνιος σας αποχαιρετά και φεύγει. Και με τα λόγια αυτά παρέδωσε την αμόλυντη ψυχή του στον Θεό. Τον έθαψαν κατά την επιθυμία του, σε άγνωστο μέρος. Ο τάφος του έμεινε, πράγματι, άγνωστος. Ουδείς ξέρει, που ετάφη. Ήταν 17 Ιανουαρίου 356 μ.Χ. Έζησε 105 χρόνια.

Στίχος

Έχει τι μείζον ουρανός και των Νόων, Έξαρχον Αντώνιον Ασκητών έχων. Εβδομάτη δεκάτη Αντώνιον ένθεν άειραν.

Απολυτίκιον Ήχος δ .

Τον ζηλωτήν Ηλίαν τοις τρόποις μιμούμενος’ τω Βαπτιστή ευθείαις ταις τρίβοις επόμενος πάτερ Αντώνιε, της ερήμου γέγονας οικιστής, και την οικουμένη εστήριξας ευχαίς σου. Διο πρέσβευε Χριστώ τω θεώ, σωθίναι τος ψυχάς ημών.

Κοντάκιον Ήχος β . Τα άνω ζητών.

Τους βιοτικούς, θορύβους απωσάμενος ησυχαστικώς, τον βίον εξετέλεσας τον Βαπτιστήν μιμούμενος κατά πάντα τρόπον, οσιώτατε. Συν αύτω ουν σε γεραίρομεν Αντώνιε πάτερ των πατέρων κρηπίς. 

Μεγαλυνάρια

Του των μοναζόντων υπογραμμόν, και τον της ερήμου, πολιούχον και οικιστήν στήλην σωφροσύνης, οσίων τε το κλέος, Αντώνιον τον Μέγαν, ανευφημήσωμεν. Τον της μετονοίας κοθηγητήν και της ερήμου πολιούχον και οικιστήν του πύρινον στύλον τον λύχνον του Ηλίου, Αντώνιον τον Μέγαν ύμνοις τιμήσωμεν. Χαίροις των Οσίων ο αρχηγός, και της ισαγγέλου, πολιτείας καθηγητής· χαίροις της ερήμου, στυλοειδής νεφέλη, Αντώνιε παμμάκαρ, Πατέρων καύχημα.


Διά την διαδικτυακήν Εφημερίδα «Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ»
Ὁ ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις + ‘Επίσκοπος Κήρυκος Κοντογιάννης
Μητροπολίτης ΓΟΧ Μεσογαίας Λαυρεωτικῆς και Αχαρνων .
                                                 


ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΣ ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΣ ΨΕΥΤΙΚΗ


Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗΝ
ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ


ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ  ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ, ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ Ε ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΜΗΝΑ ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΚΑΙ ΒΙΚΕΝΤΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ  ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ: ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ:  ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 25 ΚΑΙ ΟΡΦΕΩΣ 40 ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΙΣ

ΤΕΥΧΟΣ   1060                     ΜΑΡΤΙΟΣ 2019

ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΤΙΚΗ

ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ

“Κανείς ας μη σας κατακρίνει, δείχνοντας δήθεν ταπεινοφροσύνη”, λέει ο άγιος απόστολος Παύλος. Αληθινή ταπεινοφροσύνη είναι η οικείωση του φρονήματος του Χριστού, “ο οποίος, αν και ήταν Θεός, …τα απαρνήθηκε όλα και πήρε μορφή δούλου, έγινε άνθρωπος, και όντας πραγματικός άνθρωπος, ταπεινώθηκε θεληματικά, υπακούοντας μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού”. Η αληθινή ταπεινοφροσύνη είναι η διάκριση, που αποτελεί δώρο Θεού, ενέργεια της θείας χάριτος στον νου και την καρδιά του ανθρώπου.

Υπάρχει και αυτόβουλη ταπεινοφροσύνη. Αυτή είναι εφεύρημα ψυχής φιλόδοξης, ψυχής πλανεμένης και αυταπατημένης, ψυχής που κολακεύει τον εαυτό της και ζητάει την κολακεία του κόσμου, ψυχής που ολοκληρωτκά προσηλώθηκε στις επίγειες επιτυχίες και απολαύσε

ις, ψυχής που λησμόνησε την αιωνιότητα και τον Θεό.
Η αυτόβουλη, η επινοημένη, η πλαστή ταπεινοφροσύνη είναι ένα σύνολο αναρίθμητων και ποικίλων τεχνασμάτων, με τα οποία η ανθρώπινη υπερηφάνεια προσπαθεί να υποκλέψει τη δόξα της ταπεινοφροσύνης από τον τυφλωμένο κόσμο, τον κόσμο που αγαπά τα δικά του, τον κόσμο που εγκωμιάζει το ελάττωμα, όταν αυτό καλύπτεται πίσω από το προσωπείο της αρετής, τον κόσμο που μισεί την αρετή, όταν αυτή παρουσιάζεται μπροστά του με τη θεία απλότητά της, με την αγία και σταθερή υποταγή στο Ευαγγέλιο.
Τίποτα δεν είναι τόσο ενάντιο στην ταπείνωση του Χριστού όσο η αυθαίρετη ταπεινοφροσύνη, που απορρίπτει τον ζυγό της υπακοής στον Κύριο και υπηρετεί τον σατανά, φορώντας τον μανδύα της υπηρεσίας του Θεού.

Αν κοιτάζουμε ακατάπαυστα την αμαρτωλότητά μας, αν προσπαθούμε να παρατηρούμε κάθε της όψη, δεν θα βρούμε μέσα μας καμιάν αρετή, ούτε την ταπεινοφροσύνη.
Η αληθινή ταπείνωση κρύβει την αληθινή αρετή, όπως μια σεμνή κόρη κρύβει την ομορφιά της μ’ ένα κάλυμμα, όπως τα “άγια των αγίων” κρύβονταν από τα μάτια των ανθρώπων με το καταπέτασμα.

Η αληθινή ταπεινοφροσύνη είναι ο χαρακτήρας του Ευαγγελίου, το ήθος του Ευαγγελίου, η λογική του Ευαγγελίου.
Η αληθινή ταπεινοφροσύνη είναι θεϊκό μυστήριο, μυστήριο ασύλληπτο από τον ανθρώπινο νου. Όντας ύψιστη σοφία, φαίνεται παράλογη στη σαρκική διάνοια.

Το θεϊκό μυστήριο της ταπεινώσεως το αποκαλύπτει ο Κύριος Ιησούς στους πιστούς μαθητές Του, σ’ εκείνους που κάθονται κοντά στα πόδια Του και ακούνε με προσοχή τα σωτήρια λόγια Του. Μα κι όταν αυτό αποκαλυφθεί, παραμένει κρυφό. Η ταπείνωση είναι ανεξήγητη με τα λόγια και τη γλώσσα της γης. Η ταπείνωση είναι απρόσιτη στον σαρκικό λογισμό. Προσιτή γίνεται μόνο στον πνευματικό λογισμό. Ωστόσο, κι όταν γίνεται προσιτή, ουσιαστικά παραμένει απρόσιτη.

Η ταπείνωση είναι ζωή ουράνια πάνω στη γη.
Η θαυμαστή και ευλογημένη θέα των μεγαλείων του Θεού και των αναρίθμητων ευεργεσιών Του προς τον άνθρωπο, η μακάρια γνώση του Λυτρωτή και η διακονία Του με αυτοθυσία, η αναγνώριση της καταστροφικής πτώσεως του ανθρωπίνου γένους – να τα αόρατα γνωρίσματα της ταπεινώσεως, να οι προθάλαμοι του πνευματικού αυτού ανακτόρου που έχτισε ο Θεάνθρωπος.
Η ταπείνωση δεν αισθάνεται ταπεινή. Απεναντίας, βλέποντας μέσα της υπερβολικό εγωισμό, ψάχνει επίμονα να βρει όλα τα κλαδιά του. Και όσο ψάχνει, τόσο διαπιστώνει ότι πρέπει ν’ αγωνιστεί για πολύ ακόμα.

Ο σημειοφόρος και πνευματοφόρος όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, που επονομάστηκε από την Εκκλησία Μέγας για τις μεγάλες αρετές του, ιδαίτερα για τη βαθιά του ταπείνωση, λέει σε μιαν από τις υψηλές, τις άγιες, τις πνευματικές πραγματικά ομιλίες του ότι ακόμα κι ένας καθαρός, ακόμα κι ένας τέλειος, θα λέγαμε, άνθρωπος έχει μέσα του την τάση προς την έπαρση. Αυτός ο δούλος του Θεού όχι μόνο έφτασε ο ίδιος στην πιο υψηλή βαθμίδα της χριστιανικής τελειότητας, αλλά και γνώρισε στα χρόνια του, χρόνια πλήθους αγίων, τον πιο μεγάλο όσιο, τον Μέγα Αντώνιο. Βεβαίωσε, ωστόσο, ότι δεν γνώρισε κανέναν άνθρωπο που θα μπορούσε να ονομαστεί τέλειος μ’ όλη τη σημασία της λέξεως.
Η ψεύτικη ταπείνωση αισθάνεται ταπεινή. Και είναι αστείο, συνάμα και θλιβερό, να ευχαριστιέται μ’ αυτή την απατηλή και ψυχοφθόρα αίσθηση.

Ο σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός. Οι απόστολοι του σατανά μεταμφιέζονται σε αποστόλους του Χριστού. Η διδασκαλία του σατανά παρουσιάζεται σαν διδασκαλία του Χριστού. Οι απατηλές και πλανερές καταστάσεις που προκαλούνται από τον σατανά, παρουσιάζονται σαν πνευματικές και ευλογημένες καταστάσεις που προέρχονται από τον Χριστό. Η υπερηφάνεια και η κενοδοξία που εμπνέονται από τον σατανά, δημιουργούν στον άνθρωπο την αυταπάτη ότι αποτελούν την ταπείνωση του Χριστού.

Αχ! Που κρύβονται από τους δύστυχους ονειροπόλους, που είναι αλήθεια ικανοποιημένοι με την κατάσταση της αυταπάτης τους και δεν σκέφτονται παρά την απόλαυση και την ευδαιμονία, που κρύβονται απ’ αυτούς τα λόγια του Σωτήρα, “Μακάριοι εσείς που τώρα κλαίτε…, μακάριοι εσείς που τώρα πεινάτε…, αλίμονο σ’ εσάς που τώρα είστε χορτάτοι…, αλίμονο σ’ εσάς που τώρα γελάτε”.

Κοίταξε με προσοχή, κοίταξε δίχως εμπάθεια την ψυχή σου, αγαπητέ μου αδελφέ! Δεν είναι προτιμότερη γι’ αυτήν η μετάνοια από την ηδονή; Δεν είναι προτιμότερο γι’ αυτήν το κλάμα πάνω στη γη, την κοιλάδα των θλίψεων την προορισμένη ακριβώς για τον θρήνο, από τις άκαιρες, τις απατηλές, τις άπρεπες, τις ολέθριες απολαύσεις;

Η μετάνοια και το πένθος για τις αμαρτίες σου αποτελούν προϋποθέσεις της αιώνιας μακαριότητάς σου – είναι γνωστό, είναι αναμφισβήτητο, είναι βεβαιωμένο από τον Κύριο. Βυθίσου σ’ αυτές τις άγιες καταστάσεις σταθερά και μόνιμα. Μη ζητάς τις απολαύσεις, μην ευφραίνεσαι μ’ αυτές, μην ικανοποιείσαι μ’ αυτές, μην εξαλείφεις μ’ αυτές την ευλογημένη πείνα και δίψα της δικαιοσύνης του Θεού, την ευλογημένη και σωτήρια λύπη της ψυχής σου για τη αμαρτωλότητά της.

Η πείνα και η δίψα της δικαιοσύνης του Θεού είναι οι μάρτυρες της συναισθήσεως της πνευματικής φτώχειας. Το πένθος είναι η έκφραση της ταπεινώσεως, είναι η φωνή της. Η απουσία του πένθους, η απουσία πνευματικής ζωής, ο χορτασμός και η απόλαυση φανερώνουν την υπερηφάνεια της καρδιάς.
Να φοβάσαι μην τυχόν, για την κούφια και απατηλή απόλαυση, κληρονομήσεις την αιώνια συμφορά, όπως προειδοποίησε ο Θεός, όσους χορταίνουν τώρα εκούσια, ενάντια στο θέλημά Του.

Η κενοδοξία και τα παιδιά της, δηλαδή οι ψεύτικες πνευματικές απολαύσεις, που ενεργούν μέσα στην ψυχή δίχως να διαποτίζονται με την μετάνοια, δημιουργούν ένα φάντασμα ταπεινώσεως. Αυτό το φάντασμα αντικαθιστά στην ψυχή την αληθινή ταπείνωση. Το φάντασμα της αλήθειας, το οποίο στο όνομά της εγκαταστάθηκε στο ναό της ψυχής, φράζει στην ίδια την αλήθεια όλες τις εισόδους του πνευματικού αυτού ναού.

Αλίμονό σου, ψυχή μου, θεόπλαστε ναέ της αλήθειας! Με το να δέχεσαι μέσα σου το φάντασμα της αλήθειας, με το να προσκυνάς το ψέμα αντί για την αλήθεια, γίνεσαι ειδωλολάτρισσα!
Στο ειδωλείο στάθηκε το είδωλο: η ψευδοταπείνωση. Η ψευδοταπείνωση είναι η πιο φρικτή μορφή υπερηφάνειας. Αν με τόση δυσκολία διώχνει ο άνθρωπος από μέσα του την υπερηφάνεια, όταν την αναγνωρίζει ως υπερηφάνεια, πως θα την διώξει όταν του φαίνεται σαν ταπείνωση;

Σ’ αυτό το ειδωλείο βρίσκεται το θλιβερό βδέλυγμα της ερημώσεως! Εκεί ψάλλονται ύμνοι που ευφραίνουν τον άδη. Εκεί οι λογισμοί και τα αισθήματα γεύονται τα απαγορευμένα ειδωλόθυτα και πίνουν κρασί ανακατεμένο με θανατηφόρο δηλητήριο. Εκεί κατοικούν είδωλα, ακάθαρτα δαιμόνια, γι’ αυτό όχι μόνο η θεία χάρη και τα πνευματικά χαρίσματα δεν πλησιάζουν, μα και καμιά αληθινή αρετή ή ευαγγελική εντολή.
Η ψεύτικη ταπείνωση τυφλώνει τόσο τον άνθρωπο, που τον κάνει όχι μόνο να πιστεύει και να υπαινίσσεται, όταν μιλά στους άλλους, πως είναι ταπεινός, αλλά και ανοιχτά να το λέει και δυνατά να το κυρήσσει. Σκληρά μας εμπαίζει το ψέμα, όταν εμείς, απατημένοι απ’ αυτό, το παίρνουμε για αλήθεια.

Η μακάρια ταπείνωση είναι αόρατη, όπως αόρατος είναι και ο χορηγός της Θεός. Είναι σκεπασμένη με τη σιωπή, την απλότητα, την ειλικρίνεια, τη φυσικότητα, την ελευθερία.
Η ψεύτικη ταπείνωση συνοδεύεται πάντοτε από την προσποίηση και την εξωστρέφεια, με την οποία αυτοδιαφημίζεται. Η ψεύτικη ταπείνωση αγαπά τους θεατρινισμούς, μ’ αυτούς απατά και αυταπατάται.

Η ταπείνωση του Χριστού είναι ντυμένη με χιτώνα άρραφο, με το πιο απλό ένδυμα. Μ’ αυτό το ένδυμα δεν αναγνωρίζεται και δεν γίνεται αντιληπτή από τους ανθρώπους.
Η ταπείνωση είναι άγιος καρδιακός θησαυρός, είναι ανώνυμη καρδιακή ιδιότητα, είναι θεία συνήθεια, που γεννιέται ανεπαίσθητα στην ψυχή από την τήρηση των ευαγγελικών εντολών.
Η αρετή της ταπεινοφροσύνης ενεργεί όπως το πάθος της φιλαργυρίας. Όσο συγκεντρώνει φθαρτούς θησαυρούς ο φιλάργυρος, τόσο κυριεύεται από την απληστία, όσο πιο πλούσιος γίνεται, τόσο πιο φτωχός αισθάνεται.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον ταπεινό άνθρωπο: Όσο περισσότερο πλουτίζει σε αρετές και θεία χαρίσματα, τόσο πιο φτωχός πνευματικά, τόσο πιο τιποτένιος αισθάνεται. Είναι φυσικό. Ο άνθρωπος που δεν έχει γευθεί το ύψιστο ουράνιο καλό, θεωρεί πολύτιμα τα δικά του καλά, τα μολυσμένα από την αμαρτία. Ο άνθρωπος που έχει γευθεί το αγιοπνευματικό, το θείο καλό, βλέπει πως δεν έχουν καμίαν αξία τα δικά του καλά, που είναι συνενωμένα με το κακό.
Πολύτιμο είναι για τον ζητιάνο το σακί με τα χάλκινα νομίσματα, που μάζεψε με πολύ κόπο έπειτα από πολλά χρόνια. Όταν, όμως, ένας πλούσιος του προσφέρει θησαυρό αμύθητο από χρυσά νομίσματα, το σακί με τα χάλκινα νομίσματα το πετά περιφρονητικά σαν περιττό βάρος.

Ο δίκαιος και πολύπαθος Ιώβ, μετά την παροιμιώδη υπομονή που έδειξε στις φοβερές του δοκιμασίες, αξιώθηκε να δει τον Θεό. “Πρωτύτερα Σε γνώριζα μονάχα απ’ όσα είχα ακουστά για Σένα, μα τώρα Σε είδα με τα μάτια μου”, Του είπε σε μιαν ωραία προσευχή του. Και ποιος ήταν ο καρπός της θεοπτίας στην ψυχή του δικαίου; Η ταπείνωση: “Γι’ αυτό περιφρόνησα τον εαυτό μου, έλιωσα (από καρδιακή συντριβή), αισθάνομαι σαν χώμα και στάχτη”.

Θέλεις ν’ αποκτήσεις ταπείνωση; Τήρησε τις ευαγγελικές εντολές. Έτσι θα εγκατασταθεί στην καρδιά σου και θα ενωθεί μαζί της η αγία ταπείνωση, η ταπείνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Αρχή της ταπεινώσεως είναι η συναίσθηση της πνευματικής φτώχειας.Μέσα της είναι η ειρήνη του Χριστού. Τέλος και τελείωσή της είναι η αγάπη προς τον Χριστό.

Η ταπείνωση ποτέ δεν οργίζεται, ποτέ δεν ζητάει την επιδοκιμασία των ανθρώπων, ποτέ δεν παραδίνεται στην θλίψη, ποτέ και τίποτα δεν φοβάται.
Μπορεί, αλήθεια, να παραδοθεί στη θλίψη εκείνος που προκαταβολικά θεώρησε τον εαυτό του άξιο για κάθε θλίψη; Μπορεί, αλήθεια, να φοβηθεί τις συμφορές εκείνος που προκαταβολικά αυτοκαταδικάστηκε σε συμφορές, εκείνος που βλέπει τις συμφορές σαν μέσο σωτηρίας;

Οι δούλοι του Θεού αγαπούν τα λόγια του συνετού ληστή, που ήταν σταυρωμένος κοντά στον Κύριο, και τα επαναλαμβάνουν στις θλίψεις τους: “Τιμωρούμαστε δίκαια γι’ αυτά που κάναμε… Θυμήσου μας, Κύριε, στη βασιλεία Σου”. Κάθε θλίψη την αντιμετωπίζουν με τη συναίσθηση πως είναι άξιοι γι’ αυτήν.
Η ουράνια ειρήνη έρχεται στις καρδιές τους χάρη στα ταπεινά τους λόγια και αισθήματα. Αυτή η ειρήνη προσφέρει το ποτήρι της παρηγοριάς και στον άρρωστο και στον φυλακισμένο και στον κατατρεγμένο από τους ανθρώπους και στον πληγωμένο από τους δαίμονες.

Το ποτήρι της παρηγοριάς προσφέρεται με τα χέρια της ταπεινώσεως και σ’ εκείνον που είναι καρφωμένος σε σταυρό. Ο κόσμος μπορεί να του προσφέρει μόνο “ξύδι ανακατεμένο με χολή”.
Ο ταπεινός είναι ανίκανος να αισθανθεί κακία και μίσος. Εχθρούς δεν έχει. Αν αδικηθεί από κάποιον άνθρωπο, αυτόν τον βλέπει σαν όργανο της δικαιοκρισίας ή της πρόνοιας του Θεού.
Ο ταπεινός παραδίνει ολοκληρωτκά τον εαυτό του στο θέλημα του Θεού. Ο ταπεινός ζει όχι αυτονομημένος αλλά μαζί με τον Θεό και εξαρτημένος από τον Θεό.
Ο ταπεινός δεν γνωρίζει την έπαρση, γι’ αυτό πάντοτε ζητάει τη βοήθεια του Θεού και αδιάλλειπτα προσεύχεται.
Το καρπερό κλαδί γέρνει προς την γη, λυγίζοντας κάτω από το βάρος των πολλών καρπών του. Το άκαρπο κλαδί υψώνεται προς τα πάνω, αυξάνοντας τα άκαρπα βλαστάρια του.

Ψυχή πλούσια σε ευαγγελικές αρετές, βυθίζεται όλο και πιο πολύ στην ταπείνωση. Στα βάθη αυτής της νοητής θάλασσας βρίσκει πολύτιμα μαργαριτάρια, τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.
Η υπερηφάνεια είναι πιστό γνώρισμα ανθρώπου κούφιου, γνώρισμα δούλου των παθών, γνώρισμα ψυχής στη οποία η διδασκαλία του Χριστού δεν βρήκε πρόσβαση.

Μην κρίνεις τους ανθρώπους από την εξωτερική τους εμφάνιση. Μη βγάζεις επιπόλαια συμπεράσματα για την υπερηφάνεια ή την ταπείνωσή τους. “Μην κρίνετε επιφανειακά”, μας συμβουλεύει ο Κύριος, “να κρίνετε με τα σωστά κριτήρια”. “Από τους καρπούς τους θα καταλάβετε“, δηλαδή από τη διαγωγή τους, από τις πράξεις τους και από τις συνέπειες των πράξεών τους.
“Ξέρω την υπερηφάνεια σου και την κακία της καρδιάς σου”, έλεγε στον Δαβίδ ο πλησίον του. Αλλά ο Θεός έδωσε διαφορετική μαρτυρία για τον προφήτη: “Βρήκα τον δούλο μου τον Δαβίδ και με το άγιό μου λάδι τον έχρισα βασιλιά”. “Ο Θεός δεν βλέπει, όπως βλέπουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι βλέπουν το πρόσωπο, ο Θεός βλέπει την καρδιά“.

Οι επιπόλαιοι κριτές συχνά θεωρούν ταπεινό έναν υποκριτή και τιποτένιο, που επιδιώκει να αρέσει στους ανθρώπους. Αυτός, όμως, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μια άβυσσος κενοδοξίας. Απεναντίας, υπερήφανο θεωρούν εκείνον που δεν αποζητάει επαίνους ή αναγνώριση από τους ανθρώπους και γι’ αυτό δεν σέρνεται δουλικά μπροστά τους. Αυτός είναι αληθινός υπηρέτης του Θεού. Έχοντας γνωρίσει τη θεϊκή δόξα, που αποκαλύπτεται μόνο στους ταπεινούς, οσφράνθηκε τη δυσοσμία της ανθρώπινης δόξας κι έφυγε μακριά της.
“Τι είναι πίστη;”, ρώτησαν έναν μεγάλο δούλο του Θεού. Κι εκείνος αποκρίθηκε: “Πίστη είναι το να ζει κανείς με ταπεινοφροσύνη και να έχει ευσπλαχνία”.

H ταπείνωση στηρίζει τις ελπίδες της στον Θεό. Δεν τις στηρίζει στον εαυτό της. Δεν τις στηρίζει στους ανθρώπους. Γι’ αυτό η συμπεριφορά της είναι απλή, ειλικρινής, σταθερή, μεγαλε

ιώδης. Τέτοιας λογής συμπεριφορά οι άνθρωποι αυτού του κόσμου, όντας πνευματικά τυφλοί, την ονομάζουν υπερηφάνεια.
Η ταπείνωση δεν εκτιμά καθόλου τα επίγεια αγαθά. Μπροστά στα μάτια της μεγάλος είναι ο Θεός, μεγάλο είναι το Ευαγγέλιό Του. Εκεί είναι προσηλωμένη σταθερά. Την προσοχή της και τη ματιά της δεν την ελκύουν η φθορά και η ματαιότητα. Αυτή την αγία αδιαφορία της προς την φθορά και τη ματαιότητα οι εργάτες της φθοράς και της ματαιότητας την ονομάζουν υπερηφάνεια.

Υπάρχει προσκύνηση αγία, που γίνεται από ταπείνωση, από σεβασμό προς τον πλησίον, από σεβασμό προς την εικόνα του Θεού, από σεβασμό προς τον αδελφό του Χριστού. Και υπάρχει προσκύνηση ψυχοκτόνα, προσκύνηση υστερόβουλη, προσκύνηση ανθραπάρεσκη και συνάμα μισάνθρωπη, προσκύνηση θεομίσητη. Είναι η προσκύνηση που ζήτησε ο σατανάς από τον Θεάνθρωπο με αντάλλαγμα όλα τα βασίλεια του κόσμου και τη λαμπρότητά τους.

Πόσοι δεν είναι και σήμερα εκείνοι που προσκυνούν, για ν’ αποκτήσουν επίγεια αγαθά και αξιώματα! Επαινούνται, μάλιστα, για την ταπείνωσή τους από τους ανθρώπους που δέχονται την προσκύνησή τους!

Προσεκτικά παρατήρησε όσους σε προσκυνούν. Το κάνουν, άραγε, από σεβασμό προς τον άνθρωπο; Το κάνουν από αγάπη και ταπείνωση; Ή μήπως η προσκύνησή τους αφενός ικανοποιεί τη δική σου υπερηφάνεια και αφετέρου αποβλέπει στο δικό τους πρόσκαιρο συμφέρον;

Μεγάλε της γης! Προσεκτικά παρατήρησε και συνετά συλλογίσου: Μπροστά σου σέρνονται η κενοδοξία, το ψέμα, η υποκρισία! Αυτοί που σε προσκυνούν, όταν πετύχουν τον σκοπό τους, θα σε χλευάσουν και με την πρώτη ευκαιρία θα σε προδώσουν. Τη γενναιοδωρία σου ποτέ μην τη δείχνεις στον κενόδοξο. Ο κενόδοξος όσο σκυφτός είναι μπροστά στους ανωτέρους του, τόσο θρασύς και απάνθρωπος είναι μπροστά στους κατωτέρους του. Πως θα καταλάβεις τον κενόδοξο; Από την ιδιαίτερη ικανότητα και επίδοσή του στην κολακεία, την ιδιοτελή εξυπηρετικότητα, το ψέμα και, γενικά, τη φαυλότητα και τη χαμέρπεια.

Ο Πιλάτος παρανόησε τη σιωπή του Χριστού, αποδίδοντάς την σε υπερηφάνεια. “Σ’ εμένα δεν μιλάς;”, Του είπε. “Δεν ξέρεις πως έχω εξουσία είτε να Σε σταυρώσω είτε να Σε αφήσω ελεύθερο;”. Ο Κύριος του εξήγησε ότι σώπαινε από υπακοή στο θέλημα του Θεού, όργανο του οποίου ήταν ο Πιλάτος, μολονότι νόμιζε ότι ενεργούσε με την ελεύθερη βούλησή του. Εξαιτίας της υπερηφάνειάς του ο ηγεμόνας ήταν ανίκανος να καταλάβει ότι μπροστά του στεκόταν η απόλυτη Ταπείνωση, ο σαρκωμένος Θεός.

Την ψυχή που πετά ψηλά, την ψυχή που ελπίζει στα ουράνια, την ψυχή που περιφρονεί τα φθαρτά αγαθά του κόσμου, την ψυχή που δεν γνωρίζει τη φτηνή δουλοπρέπεια και τη χαμέρπεια των ανθρώπων, εσφαλμένα την αποκαλείς υπερήφανη, επειδή δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις των παθών σου. Τίμησε. Αμάν, την ευλογημένη, τη θεάρεστη υπερηφάνεια του Μαρδοχαίου! Αυτό που θεωρείς υπερηφάνεια δεν είναι παρά η αγία ταπείνωση.
Η ταπείνωση είναι ευαγγελική διδασκαλία και ευαγγελική αρετή, είναι το μυστικό ένδυμα και η μυστική δύναμη του Χριστού. Ντυμένος την ταπείνωση ήρθε ανάμεσά μας ο Θεός. Όποιος από τους ανθρώπους ντυθεί την ταπείνωση, γίνεται όμοιος με τον Θεό.

‘Όποιος θέλει ας με ακολουθήσει”, είπε η παναγία Ταπείνωση, “ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί”. Αλλιώς δεν είναι δυνατό να γίνει κανείς μαθητής και ακόλουθος Εκείνου που “ταπεινώθηκε θεληματικά, υπακούοντας μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού”, Εκείνου που κάθισε στα δεξιά του Θεού, Εκείνου που είναι ο νέος Αδάμ, ο ιδρυτής του αγίου γένους των εκλεκτών. Στον αριθμό των εκλεκτών συγκαταλέγονται όσοι πιστεύουν στον Χριστό. Η πίστη σ’ Αυτόν, όμως, προϋποθέτει την αγία ταπείνωση και επισφραγίζεται με την αγία αγάπη. Αμήν.


Διά την διαδικτυακήν Εφημερίδα «Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ»
Ὁ ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις + ‘Επίσκοπος Κήρυκος Κοντογιάννης
Μητροπολίτης ΓΟΧ Μεσογαίας Λαυρεωτικῆς και Αχαρνων .

22/3/19

ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ


ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ & ΑΧΑΡΝΩΝ
4ον Χιλιόμετρον Λεωφόρου  Κορωπίου Μαρκοπουλου
194 00 Τ.Θ. 54 Κορωπί Αττικής Τηλ. 210 6020176

Α.Π. 825                        Μάρτιος 2018


ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
ΠΕΡΙ ΑΥΘΑΙΡΕΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ (ΑΠ 202 - 16.5.2001)

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057

Α. Π. 202 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 16-5-2001 (π.ἡ.).

ΠΡΟΣ τόν Μακαριώτατον Πρόεδρον καί ἅπαντα τά μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, εἴθε ὁ Χριστός νά εἶναι ἐν τῷ μέσω ἡμῶν καί μή ἀντανέλη ἀφ᾿ ἡμῶν τήν Χάριν τοῦ Παναγίου Του Πνεύματος.

Τήν 14-4-01 ὑπεβάλαμεν, ἐνώπιον τῆς συνεδριαζούσης ῾Ιερᾶς Συνόδου, τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 198 ἔγγραφον - αἴτησιν, πρός ῾Υμᾶς τόν Μακαριώτατον Πρόεδρον καί τούς ᾿Αρχιερεῖς τούς συμμετασχόντας κατά τήν προηγηθεῖσαν τήν 13-4-2001 Α' συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας, Σεβασμιωτάτους Πειραιῶς κ. Νικόλαον, ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα, καί Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν καί ἐγράφομεν ἐν αὐτῷ. Παραθέτομεν ἐν τῷ συνόλῳ του τό κείμενόν μας: "᾿Επειδή κατά τήν χθεσινήν (13-4-2001) συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας ὑπεγράφη ᾿Απόφασις περί "ὁριστικῆς" παύσεώς μου ἀπό τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως, τήν ὁποίαν ὑπέγραψεν καί ἡ ἐλαχιστότης μου μέ τήν ἔνδειξιν "ἐνίσταμαι".

Επειδή ἡ ἀπόφασις αὕτη ἐλήφθη χωρίς νά τηρηθῇ ἡ Κανονική καί Νόμιμος διαδικασία, ἐνῶ παρεβιάσθησαν ὅλως αὐθαιρέτως οἱ ῾Ιεροί Κανόνες καί βασικοί Κανόνες δικαίου, καί ἠθικῆς τάξεως, τῶν ὁποίων ἡ παράβασις πέραν τῶν ἄλλων συνεπάγεται καί ἀκύρωσιν τῆς ἐν λόγῳ ἀποφάσεως. ᾿Επειδή, κατέθεσα εἰς τά Πρακτικά καί ἐζήτησα νά συναφθῇ μέ τήν "᾿Απόφασιν" καί ἡ δήλωσίς μου, καθ᾿ ἥν: "᾿Επί τῆς ἀποφάσεως τῆς 13-4-2001 ἐνίσταμαι, διότι ἐνῶ ἐζήτησα νά ἀναγνωσθῇ ἡ ἀπάντησίς μου ἐπί τῆς εἰσηγήσεως τοῦ Μακαριωτάτου, ἐνῶ ὑπάρχει ἡ σχετική ἀναφορά μου (186/31-1-01), ἐνῶ ὁ Σεβ/τος ᾿Αργολίδος εἶπεν: "καί οἱ ἐγκληματίαι ἀπολογοῦνται", ἐνῶ ὁ Σεβ/τος Περιστερίου ἐπέμενε νά διαβασθῆ ἡ ἀπολογία μου, τοῦτο δέν ἐγένετο δεκτόν ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου καί τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς καί ἀσφαλῶς καί τοῦ Σεβ. Διαυλείας. Οὕτω "κατεδικάσθην" ἀναπολόγητος. ᾿Επί τῆς ἀποφάσεως ὑπέγραψα μέ τήν ἔνδειξιν "ἐνίσταμαι", ἐσημείωνα δέ εἰς τήν δήλωσιν ταύτην, ὅτι "θά ἀκολουθήσῃ ἔνστασις"..... ΕΥΣΕΒΑΣΤΩΣ ΖΗΤΩ νά μοῦ παρασχεθῇ ἡ ἐν λόγῳ ᾿Απόφασις,ὡς καί τά Πρακτικά (ἔστω τά Πρόχειρα). ᾿Επίσης ζητῶ καί τά Πρακτικά τῆς 31-1-2001, τά ὁποῖα ἤδη ἔχουν ὑπογραφεῖ καί ἐπί τῶν ὁποίων ὡς ἐσημείωσα παρετηρήθησαν σοβαραί παραλείψεις. Σημειώνω δέ ὅτι μέχρι Κανονικῆς ἐκδικάσεως τῆς ᾿Ενστάσεώς μου ἡ ἐν λόγῳ ᾿Απόφασις δέν ἰσχύει. ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος"
῾Η Α.Μ. ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὡς ἄνω ἡμετέρου ἐγγράφου μοί ἀπέστειλεν προσφάτως τό κάτωθι ἔγγραφον, τό ὁποῖον παραθέτομε αὐτούσιον: "ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ Μπότσαρη 8 - Περιστέρι - ᾿Αθῆναι ᾿Αριθμ. Πρωτ. 1317 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 12 Μαΐου 2001 (έκκλ. ἡμερ.) Πρός τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκον Στρογγύλη 194 00 ΚΟΡΩΠΙ Σεβασμιώτατε, ὁ Κύριος ἐν τῷ μέσω ἡμῶν πάντοτε. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ἀπό 14-4-2001 (π.η.) καί ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 198 ὑμετέρας ἐπιστολῆς, σᾶς γνωρίζω τά ἐξῆς: ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας κατά τήν Συνεδρίασιν Αὐτῆς τῆς 13ης ᾿Απριλίου ἐ.ἔ. ἀπεφάσισε τήν ὁριστικήν παῦσιν ὑμῶν ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως Αὐτῆς καί τόν διορισμόν εἰς αὐτήν τοῦ Αἰδ/του ῾Ιερέως π. ΔημητρίουΤσαρκατζόγλου, δι᾿ οὕς λόγους γνωρίζετε, καθ᾿ ὅτι συμμετείχατε εἰς τήν ὡς ἄνω Συνεδρίασιν καί μάλιστα ὑπεγράψατε τήν σχετικήν Πράξιν - ᾿Απόφασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου (᾿Αριθμ. Πρω. 3150). Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω οἱ προβαλλόμενοι ἐν τῇ προαναφερθείσῃ ἐπιστολῇ Σας ἰσχυρισμοί εἶναι ἀνεδαφικοί καί προκαλοῦν κατάπληξιν. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος οὐδεμίαν καταδικαστικήν ἀπόφασιν ἐξέδωσε ἐν προκειμένῳ καθ᾿ ὑμῶν, ἀλλ᾿ ἁπλῶς προέβη εἰς μίαν διοικητικήν πράξιν, αὐτήν τῆς παύσεώς Σας ἀπό τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως καί τῆς ἀντικαταστάσεώς Σας ὑφ᾿ ἐτέρου Κληρικοῦ, καθ᾿ ὅ ἔχει δικαίωμα. Εἶναι ἄξιον περιεργείας, τό ὅτι παρουσιάζεσθε ἀγνοῶν, ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ὡς διοικητικόν ὄργανον ἐν προκειμένῳ δικαιοῦται νά διορίζῃ (ὅπως ἐδιώρισεν ὑμᾶς) καί νά παύῃ τόν ᾿Αρχιγραμματέα ἤ τούς Γραμματεῖς Αὐτῆς ὁποτεδήποτε κρίνῃ τοῦτο σκόπιμον. Οἱ δέ ῾Ιεροί Κανόνες, περί τῶν ὁποίων παραδόξως κάνετε λόγον εἰς τήν ὡς ἄνω ἐπιστολήν σας, ὁμιλοῦντες περί "Κανονικῆς διαδικασίας" καί "δικαιώματος ἐκ τῶν Θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων", οὐδαμοῦ, ὡς πιστεύομεν γνωρίζετε, ἀσχολοῦνται μέ τοιαύτης φύσεως θέματα. Προσέτι, οὐδείς λόγος ὑπάρχει διά τήν χορήγησιν εἰς ὑμᾶς ἀντιγράφων τῶν Πρακτικῶν (κατά τήν παγίαν ἄλλωστε τακτικήν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου), ἤ τῆς ᾿Αποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, δεδομένου ὄντος ὅτι ἤσαστε παρών κατά τήν λῆψιν αὐτῆς, ἡ ὁποία εἶναι ὁριστική καί ἰσχυρά. Μετ᾿ εὐχῶν Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ (Τ.Σ.Υ.) + Ο ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ: Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς, μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος." Πρίν ἀπαντήσωμεν είδικῶς εἰς τό ἀνωτέρω ἔγγραφον τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου παρατηρῶμεν τά κάτωθι: Πρωτίστως ἐκ τῆς μελέτης τοῦ περιεχομένου τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου, ὅπως ἡμεῖς ἐκτιμῶμεν, προκύπτει, ὅτι ὁ σεπτός Προκαθήμενος ἀπό ἀρκετό καιρό μᾶλλον ἀδυνατεῖ νά ἐλέγχῃ τά κείμενα, τά ὁποῖα τοῦ ἑτοιμάζουν οἱ γνωστοί σύμβουλοί Του καί ὁ ἴδιος ὑπογράφει. Δυστυχῶς, τό ἄμεσον γνωστόν περιβάλλον Του καταχρᾶται τήν ἁπλότητα τοῦ πολιοῦ Γέροντος ᾿Αρχιεπισκόπου καί τόν "σπρώχνει" εἰς κακούς χειρισμούς ἐπί σοβαρῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων, οἱ ὁποῖοι ἀποβαίνουν εἰς βάρος τοῦ ἔργου τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Αποτέλεσμα τῶν πληθωρικῶς ἤδη σημειωθέντων κακῶν χειρισμῶν εἶναι, ὅτι κατά τά τελευταῖα ἔτη, ἐμφανιζόμεθα μέσα ἀπό τάς ἐνεργείας μας, ὡς νά μή ἐνδιαφερώμεθα πλέον καθόλου διά τήν τήρησιν τῆς Κανονικῆς τάξεως καί ὡς νά μή ἀνησυχῶμεν ὅτι δέν λειτουργεῖ Κανονικῶς ὁ Συνοδικός θεσμός. Προσέτι δέ φαίνεται ὡς νά μή συνειδητοποιῶμεν, ὅτι πολλαί ἀπό τάς ἐνεργείας μας συντελοῦν, εἰς τήν προώθησιν σκευωριῶν, αἱ ὁποῖαι ἐξυπηρετοῦν τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, ἐνῶ ὑποβόσκει ἡ προδοσία, ἡ ὁποία ἐν τέλει, μέ τό νέο μελετώμενο παλαιοημερολογιτικό σχῆμα πού προβλέπεται νά προκύψῃ, θά παρουσιασθῇ καί ὡς "᾿Ορθοδοξία"!.
Τά ὅσα συνέβησαν πάλιν κατά τά τελευταῖα ἔτη, μετά τό 1995, ἔχουν ἰδιαιτέραν σημασίαν καί πρέπει νά τά μελετήσωμεν καλῶς, διά νά λάβωμεν τά ἀπαραίτητα μηνύματα, καί νά ἐνεργήσωμε ἀναλόγως, ἄν δέν θέλωμεν νά θρηνήσωμεν καί πάλιν πτώσεις καί σχίσματα. Γνωρίζετε τάς ταπεινάς μου ἀπόψεις, διότι ἐπ᾿ αὐτῶν ἡ ἐλαχιστότης μου, Σᾶς ἀπέστειλα ἑκαντοντάδας σελίδας, ἔγγραφα, ῾Υπομνήματα, ᾿Αναφοράς, Εἰσηγήσεις καί Καταγγελίας. ᾿Αναφέρω τά πλέον χαρακτηριστικά μόνον ἐκ τῶν τελευταίων ἀποσταλέντων κειμένων μου::147/17/30-8-2000, 149/28-9-2000, 175/15/28-12-2000, 185/31-1-2001, 186/31-1-2001, 194/4-4-2001, 196/13-4-2001, 198/14-4-2001. ῾Επομένως, Σεβ/τοι ᾿Αδελφοί, εἶσθε ἀπόλυτα πληροφορημένοι καί ὀφείλομεν ὅλοι ἀπό κοινοῦ νά ἀρθῶμεν εἰς τό ὕψος πού ἀπαιτοῦν αἱ κρίσιμοι περιστάσεις καί νά ἀναλάβωμεν τάς Κανονικάς εὐθύνας μας πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν, ἵνα, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, τεθῇ φραγμός εἰς τά σκοτεινά σχέδια καί ἀναχαιτισθῇ ἡ ἐπιχειρουμένη προδοσία, ἡ ὁποία, ὅπως ἐπανειλημμένως κατήγγειλεν ἡ ἐλαχιστότης μου, ἑστιάζει εἰς τήν νόθευσιν τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. Πιστεύω, ὅτι ὅλοι τουλάχιστον οἱ ᾿Αρχιερεῖς κατανοοῦμε τί σημαίνει διά τόν Νεοημερολογιτισμόν- Οἰκουμενισμόν, καί διά τόν Παπισμόν, ἀλλά καί διά τάς διαφόρους παλαιοημερολογιτικάς παρατάξεις, ἡ καθαρά ῾Ομολογία - ᾿Εκκλησιολογία τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί ἡ ἀδιάκοπος Γνησία ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων καί πρεσβυτέρων Αὐτῆς. Εἶναι δεδομένον, ὅμως, καί ὅτι ὀλίγοι ἐκ τῶν πιστῶν τῆς ᾿Εκκλησίας ἀντιλαμβάνονται τά ἀνωτέρω, καί ἑπομένως δυσκολεύονται νά κατανοήσουν τάς ἔσωθεν καί ἔξωθεν χαλκευομένας σκευωρίας, κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ωστόσον δέν πτοούμεθα καί ἀπό τυχόν ἐγκαθέτους, ἤ ψευδαδέλφους, ἤ ψευδοαγωνιστάς, ἤ ὑποκριτάς, ὅσον καί ἄν ἐμφανίζωνται "βασιλικώτεροι τοῦ βασιλέως" διά νά καταφθείρουν τό "βασίλειον" καί πάρουν καί τό "κεφάλι τοῦ βασιλέως". Γνωρίζομεν ἀκόμη καί ὅτι πολλοί ἐκ τῶν πιστῶν τῆς ᾿Εκκλησίας εἶναι μᾶλλον συνδεδεμένοι μέ πρόσωπα, δίκην ὁπαδῶν, καί ὄχι μέ τόν Χριστό καί τήν ᾿Αλήθεια τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ᾿Επίσης ἐκτιμῶμεν ὅτι, ὅσοι, χάριτι Χριστοῦ, μείνωμεν πιστοί κατά τούς ἐσχάτους τούτους καιρούς, ἡ ζωή μας θά εἶναι ἕνας συνεχής διωγμός, ἔνας Γολγοθᾶς, εἰς μαρτύριον ὅμως τῆς Πίστεως εἰς τό ᾿Εσφαγμένον ᾿Αρνίον τῆς ᾿Αποκαλύψεως πού ἀληθινά ὁδηγεῖ εἰς τήν ᾿Ανάστασιν. . ῎Ισως εἶναι ἐγγύς ὁ καιρός κατά τόν ὁποῖον ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ θά εἰσέλθῃ εἰς τάς Κατακόμβας, καί θά κληθῶμεν νά δώσωμεν ἐκεῖθεν αὐτήν τήν μαρτυρίαν τῆς Πίστεως, τήν ὁποίαν, μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ καί δι᾿ εὐχῶν Σας, εἴθε νά δώσωμεν ἀπό κοινοῦ.
Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί Γράφω πάλιν ταῦτα, διότι τά τρία - τέσσερα τελευταῖα ἕτη μέ πράξεις καί παραλείψεις μας, ἀφήσαμε τό γνωστόν παρασυνοδικόν κατεστημένον νά ἐλέγχῃ καί νά κατευθύνῃ τό ῾Ιεροσυνοδικόν μας σύστημα. Γράφω ταῦτα, διότι ἀπό τό 1997, δέν ἔχομεν νά ἐπιδείξωμεν, ἔστω καί μίαν Κανονικῶς λειτουργήσασαν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας, οὔτε ἔστω καί μίαν Κανονικῶς ληφθεῖσαν ᾿Απόφασιν, ἐνῶ σχεδόν εἰς ὅλας αὐτάς τάς συνεδριάσεις τῶν τελευταίων ἐτῶν, ἐφαρμόζονται ἀντικανονικαί διαδικασίαι, περνοῦν αἱ ἐξωσυνοδικαί γραμμαί καί θέσεις, καί λαμβάνονται ἀποφάσεις ἄδικοι καί στρεβλαί, αἱ ὁποῖαι ἐπιβάλλονται τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου. Αὐτά, ὅμως, ἄν συνεχίσωμεν τήν ἰδίαν ἁμαρτωλήν τακτικήν, ἀπειλοῦν νά μᾶς χωρίσουν ἀπό τόν Χριστό καί τήν ᾿Εκκλησίαν Του. Δέν ἐπεκτείνομαι, διότι ὅλα αὐτά ἔχουν γραφεῖ καί Σᾶς εἶναι ἀπολύτως γνωστά, θά ἀναφερθῶμεν ὅμως δι᾿ ὀλίγων εἰς τάς δύο τελευταίας Συνόδους τοῦ παρόντος ἔτους, ἐνῶ καί αἱ τοιαῦται τοῦ 2000 καί τῶν προηγουμένων τελευταίων ἐτῶν δέν ἦσαν καθόλου καλύτεραι. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 31-1-01 ῾Ως γνωστόν, κατά τήν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 31-1-01 ἐτέθη θέμα ἀφορῶν ἡμᾶς προσωπικῶς. ᾿Αφορμή τά προηγηθέντα, καί ἤδη ἐν τῷ παρόντι προμνημονευθέντα ἔγγραφά μας, ὑπ᾿ ἀριθμ. 147, 149, 175, καί 185, καί τά δημοσιεύματα εἰς τό ὑφ᾿ ἡμᾶς περιοδικόν, "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ" τοῦ ᾿Οκτωβρίου- Νοεμβρίου, καί Δεκεμβρίου 2001 καί εἰδικώτερον αἱ στῆλαι αὐτῶν: "Μόνο μέ τήν γλῶσσα τῆς ᾿Αληθείας" καί "᾿Επί ἐνός ἀτυχοῦς δημοσιεύματος τοῦ Κ.Γ.Ο.". Κατά τήν ἐν λόγῳ ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας ἐπαρουσιάσθη καί πάλιν τό μόνιμον φαινόμενον, ἤτοι τῶν ἐξωσυνοδικῶς προσυμπεφωνημένων καί προειλημμένων ἀποφάσεων. ᾿Εν προκειμένῳ τρεῖς ᾿Αρχιερεῖς, ἤτοι ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος κ. ᾿Ανδρέας καί οἱ Σεβ/τοι Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος καί Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέας, εἶχον προσυμφωνήσει καί προαποφασίσει, ὅτι, ἄν δέν φιμωθῇ καί δέν ἀνακαλέσῃ (οὐσιαστικά διακόψῃ τάς ἐπιμάχους στήλας ἀπό τήν "Ο.Π.") ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, θά τοῦ ἐπιβληθῇ ἀμέσως, κατά τό "ἀποφασίζομεν καί διατάσσομεν" , ἡ προσωρινή παῦσις αὐτοῦ ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Δηλαδή θά ἀρχίσῃ ἡ ἐπιχείρησις "ξήλωμα" καί περιθωριοποίησις τοῦ ᾿Επισκόπου. Τοῦτο δέ μετά καί ἀπό τήν "ἐπιτυχῆ ἐπιχείρησι ξηλώματος" τόσον ἐμοῦ, ὅσον καί τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη ἐκ τοῦ Δ.Σ. τοῦ ΙΦΣΚΑΕ.
Σημειώνομεν δέ ὅτι τό θέμα τοῦ ΙΦΣΚΑΕ δέν ἔκλεισε τήν 16/29-1-01 μέ ἐκείνην τήν...Γενικήν Συνέλευσιν. Μπορεῖ ἡμεῖς κατ᾿ αὐτήν νά ἐτέθημεν ἐκτός, τά σοβοῦντα ὅμως θέματα...ΜΕΝΟΥΝ καί ἀπειλοῦν, καθόσον ἀφοροῦν ὄχι μόνον τό Καταστατικόν καί τόν Νομον, ἀλλά πρωτίστως τήν ᾿Εκκλησία. Αὐτό ἀκριβῶς πού εἶχε προαποφασισθεῖ, αὐτό καί ἐγένετο, κατά τόν γνωστόν καί παγίως ἀπαράδεκτον, ἀπό Κανονικῆς καί ἠθικῆς τάξεως, ἀλλά καί ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησιαστικῆς δεοντολογίας, τρόπον. Κατόπιν τούτου, καί ἀφοῦ δέν ἐπετράπη ἡ συζήτησις ἐπί τοῦ θέματος, οὔτε ἔστω νά "ἀπολογηθῶμεν", ἡ ταπεινότης μας αὐθημερόν ὑπεβάλαμεν τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 186/31-1-01 δισέλιδον ἔγγραφόν μας, μέ τό ὁποῖον ἐν κατακλεῖδι ἐζητούσαμε τά κάτωθι: "Κατόπιν τούτου καί ἐπειδή κατ᾿ αὐτήν τήν συνεδρίασιν, οὔτε διετυπώθη, οὔτε ὑπεγράφη σχετική ᾿Απόφασις, ἀλλά καί τά πρόχειρα Πρακτικά, οὔτε ἀνεγνώσθησαν, οὔτε ὑπεγράφησαν, ὡς προβλέπει ἡ Κανονική τάξις, καί ἐπειδή αἱ ἀποφάσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου συντάσσονται καί ὑπογράφονται ἐν Συνόδῳ καί κοινοποιοῦνται χωρίς καμμίαν ἀπολύτως καθυστέρησιν...
῾Ως ᾿Αρχιερεύς τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, σύμφωνα καί μέ τήν Κανονικήν τάξιν καί τήν ὅλην ᾿Εκκλησιαστικήν δεοντολογίαν, ζητοῦμεν, ὅπως μᾶς κοινοποιήσητε ἀμέσως τήν ἐν λόγῳ "ἀπόφασιν", ἡ ὁποία πρέπει νά εἶναι ὑπογεγραμμένη ὑπό τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων, οἱ ὁποῖοι "ἀπεφάσισαν", ἀλλά καί ἀπολύτως καί ἐπακριβῶς ἠτιολογημένη, ὥστε νά προκύπτῃ, διατί παύει ἰσχύουσα ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 1850/10-9-1982 ὁμόφωνος ῾Ιεροσυνοδική ἀπόφασις, δι᾿ ἡς ὡρίσθημεν ᾿Αρχιγραμματεύς ὑπό τῆς τότε (1982) ῾Ιερᾶς Συνόδου. Ζητοῦμεν τήν ἐν λόγῳ ἀπόφασιν ἀφ᾿ ἑνός μέν διότι, βάσει αὐτῆς, θά προβῶμεν εἰς τάς δεούσας ἐνεργείας συνωδά τοῖς ῾Ιεροῖς Κανόσι καί τῇ ᾿Εκκλησιαστικῇ τάξει, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ διότι ἐν τέλει μία τοιαύτη ἀπόφασις δύναται νά θεωρηθῇ καί ὡς ἀνύπαρκτος, δεδομένου, ὅτι αὕτη ὑπεστηρίχθη ὑπό τριῶν μόνον, ἐκ τῶν ὀκτώ παρόντων, ᾿Αρχιερέων. Τό ὅλον δέ φαινόμενον, ἐν συνδυασμῷ καί μέ ὅσα συμβαίνουν εἰς τόν εὐρύτερον ἐκκλησιαστικόν χῶρον, εἶναι ἀποδείξεις, περί τοῦ πῶς καί διατί "δοκιμάζεται καί κλυδωνίζεται" καί σήμερον τό σκάφος τῆς ᾿Εκκλησίας". ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας 13 καί 14-4-2001 Δυστυχῶς ἐφθάσαμε καί εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 13 καί 14-4-2001, χωρίς νά εἴχομεν τύχει οὐδεμιᾶς ἀπαντήσεως, ἐνῶ κατ᾿ αὐτήν τήν β' ῾Ιεράν Σύνοδον, συνέβησαν χειρότερα πράγματα. Συγκεκριμένα κατ᾿ αὐτήν πάλιν, μέ αὐθαίρετον καί βάρβαρον τολμῶ εἰπεῖν τρόπον, ἐλήφθη ἀπόφασις περί ὁριστικῆς παύσεως μου ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως, χωρίς, καί πάλιν, νά ἐξετασθῇ τό θέμα Κανονικῶς καί νά κριθῇ, χωρίς νά ἀκουσθῇ ἡ ἰδική μου "ἀπολογία". ᾿Αντιμετωπίσθημεν χειρότερα καί ἀπό ἕνα "κακοποιόν", ἐνῶ ὁ Σεβ/τος ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος ἠναγκάσθη νά εἴπῃ: "Καί ὁ ἐγκληματίας ἔχει τό δικαίωμα νά ἀπολογῆται" . Κατά τήν β' συνεδρίαν αὐτῆς τῆς ῾Ιεραρχίας (ἤτοι τήν 14-4-01, καί μετά ἀπό ὅσα προηγήθησαν κατά τήν πρώτην, (13-4-01) ὑπεβάλαμεν τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 198/14-4-2001 ἔγγραφον, τό ὁποῖον παραθέσαμεν ὁλόκληρον εἰς τήν ἀρχήν τοῦ παρόντος. Δι᾿ αὐτοῦ ἐζητήσαμε τά Πρακτικά καί τήν ᾿Απόφασιν καί αὐτῆς τῆς συνεδριάσεως, διότι ἀνεφέροντο ἀποκλειστικῶς εἰς ἡμᾶς. Καί τότε μέν ἔλαβον, ἀπό τόν Μακαριώτατον, τήν ἀπάντησιν, ὅτι τά Πρακτικά, καί τήν ᾿Απόφασιν τά ἔχει ὀ Πρακτικογράφος, ὁ π. ᾿Ανανίας, ὁ ὁποῖος ἔλειπε κατά τήν β' συνεδρίασιν . ᾿Εκτοτε παρῆλθε μήνας ὁλόκληρος καί δέν εἴχομεν οὐδεμίαν ἀπάντησιν - ἀνταπόκρισιν. Μόλις δέ τήν Κυριακή 14/27-5-01, (καί κατά τήν ἐκδήλωσιν πού ἔλαβε χώραν εἰς τό ᾿Εκκλησιαστικό Πνευματικό Κέντρο εἰς τό Περιστέρι, πρός τιμήν τῶν ῾Αγίων Πατέρων τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τοῦ ἀοιδήμου ᾿Αρχιεπισκόπου Ματθαίου), ὁ ὁδηγός τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου, ὁ κ. Γεώργιος Ντούζας, μᾶς ἐνεχείρισε ἀνοικτόν φάκελλον τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς περιέχοντα τό προεκτεθέν εἰς τήν 1ην καί 2αν σελίδα τοῦ παρόντος, ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ.1317/12-5-01 (π.ἡ.) ἀπαντητικόν πρός ἡμᾶς ἔγγραφον τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου. Δυστυχῶς, μετά καί ἀπό τό ἀνωτέρω, καθ᾿ ἡμᾶς ἀδιανόητον ἔγγραφον, τά πράγματα περιῆλθον εἰς ἀκόμη δεινοτέραν κατάστασιν, ὁ δέ Μακαριώτατος φαίνεται καθαρά, ὅτι δέν μπορεῖ ἤ δέν θέλει νά ἐλέγχῃ, τί ὑπογράφει καί τί ἐπιστέλλεται. Κατ᾿ ἀρχήν ἡμεῖς μέ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 108/14-4-2001 ἔγγραφόν μας, ἀπηυθύνθημεν πρός τήν συνεδριάζουσαν ῾Ιεράν Σύνοδον, ἡ ὁποία τήν 14-4-01 συνεκροτεῖτο ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου καί τῶν Σεβ/των κ.κ. Νικολάου, Παχωμίου, Γαλακτίωνος καί ᾿Ανδρέου, ὡς καί τῆς ἐλαχιστότητος ἡμῶν. ῾Ως ἐκ τούτου, καθ᾿ ἡμᾶς, ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει δικαιολογεῖται νά ἀπαντᾶ ὁ Μακαριώτατος ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν, (καί οὐχί ὡς Πρόεδρος ἤ διά τήν ῾Ιεράν Σύνοδον), καί δή μετά 40 ἡμέρας. ῾Ημεῖς ἐζητήσαμεν τά ἀφορῶντα ἡμᾶς Συνοδικά Πρακτικά καί τήν Συνοδικήν Απόφασιν τῆς 13-4-01, ἡ ὁποία ἐπίσης μᾶς ἀφορᾶ προσωπικά, καί εἶναι εὐθύνη καί ἁρμοδιότης τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου νά ἀνταποκριθῇ σαφῶς καί ἀπεριφράστως, διότι Αὐτή συνεσκέφθη καί ἡ ᾿Ιδία ἀπεφάσισεν. ᾿Εκτός ἄν αὐτό εἶναι μία ὁμολογία, ὅτι δέν ἀπεφάσισεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ἀλλά οἱ τρεῖς ᾿Αρχιερεῖς μέ τούς γνωστούς συμβούλους εἶχον προσυνεννοηθεῖ καί εἶχον προαποφασίσει, τά δέ ὑπόλοιπα μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἦσαν ἐκτός αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως, ὅπερ ἡμεῖς πιστεύομεν. ᾿Εζητήσαμεν ΕΥΣΕΒΑΣΤΩΣ τήν ᾿Απόφασιν (3150/13-4-01) τῆς ῾Ιεραρχίας, καί τά σχετικά μέ τό θέμα Πρακτικά, διότι ἐκτός τοῦ ὅτι μᾶς ἀφοροῦν προσωπικά, ταῦτα ἔχουν ἀφ᾿ ἐαυτῶν τάς προεκτάσεις των καί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν. ῾Η ἀπάντησις ἑπομένως πού ἐδόθη μέ τό ἀνωτέρω προεκτεθέν ἔγγραφον, δέν θεωρεὶται ὡς ἀπάντησις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀλλά τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, καί διά νά ἀκριβολογήσωμεν εἶναι τῶν συμβούλων Του.
Πέραν τούτου ὁ Μακαριώτατος ἀπαντᾶ χρησιμοποιῶν ἔντυπον, πρωτόκολλον καί σφραγίδα τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς. Γνωρίζετε καλῶς, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, ὅτι ἕνας ᾿Επίσκοπος δέν εἶναι ὑφιστάμενος τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. Προϊσταμένη ᾿Αρχή τοῦ ᾿Επισκόπου εἶναι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος. ᾿Επί ἑνός δέ αἰτήματος Μητροπολίτου, τό ὁποῖον ἀφορᾶ τήν Σύνοδον, δέν ἀποφασίζει, οὔτε ἀπαντᾶ ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος. ῾Ως ἐκ τούτου, νομίζομεν, ὅτι δέν δύναται ὁ Μακαριώτατος νά ἰσχυρίζεται πέραν τῶν ἄλλων καί ὅτι: "οὐδείς λόγος ὑπάρχει διά τήν χορήγησιν εἰς ὑμᾶς (σ.σ. τόν ᾿Επίσκοπον Κήρυκον) ἀντιγράφων τῶν Πρακτικῶν ἤ τῆς ᾿Αποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, δεδομένου ὅτι ἤσαστε παρών κατά τήν λῆψιν αὐτῆς, ἡ ὁποία εἶναι ὁριστική καί ἰσχυρά". Εἰς τήν ὡς ἄνω ἀπάντησιν σημειώνει ἐντός παρενθέσεως, ὅτι ἡ ἀπάντησίς του δίδεται "κατά παγίαν ἄλλωστε τακτικήν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου" !. Λυπούμεθα, ἀλλ᾿ ἐνιστάμεθα διαφωνοῦντες καί ἐπί τοῦ διαδικαστικοῦ καί ἐπί τῆς συγκεκριμένης ἀπαντήσεως καί καταγγέλλομεν τήν Πρᾶξιν τοῦ Μακαριωτάτου ὡς αὐθαίρετον καί καταχρηστικήν ἐν τῷ συνόλῳ της, διότι δέν εἶναι τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ Μακαριωτάτου νά ἀποφαίνεται, ὡς ἀπό καθέδρας, ὅτι "οὐδείς λόγος ὑπάρχει διά τήν χορήγησιν...ἀντιγράφων", οὔτε πολύ περισσότερον νά ἀποφαίνεται παρομοίως ὅτι ἡ ἀπόφασις τῆς 13-4-01 "εἶναι ὁριστική καί ἰσχυρά". ῾Ημεῖς πάντως ἀπευχόμεθα νά εἶναι "ὁριστική" καί αὐτή ἡ τοποθέτησις τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου... Δι᾿ ἡμᾶς, ὑπάρχουν ἀποχρῶντες λόγοι νά ἔχωμεν τά αἰτηθέντα ἔγγραφα. Τό γεγονός δέ, ὅτι εἴμεθα παρών καί ὑπεγράψαμεν, ὅπως ὑπεγράψαμεν, αὐτό ἐπιτείνει τό δικαίωμά μας (Κανονικόν, Νομικόν) νά ἔχωμεν αὐτά εἰς χεῖράς μας, διά νά ἴδωμεν καί τό "δι᾿ οὕς λόγους" ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἀπεφάσισεν ὅ,τι ἀπεφάσισεν, διότι δέν γνωρίζομεν ἀπολύτως κανένα Κανονικόν ᾿Εκκλησιαστικόν λόγον, ὁ ὁποῖος νά δικαιολογῇ τήν πρᾶξιν, ἀλλά καί διότι πρέπει νά γνωρίζουν καί ὅλοι τούς λόγους πού ὡδήγησαν εἰς αὐτήν τήν "ἀπόφασιν".
῞Οσον ἀφορᾶ τό "ὑπάρχει παγία τακτική" νά μή δίδωνται Πρακτικά καί ἀποφάσεις, εἰς ἐκείνους πού ἀναφέρονται καί τούς ὁποίους ἀφοροῦν, τοῦτο μᾶς εἶναι ἀδιανόητον. ῾Ημεῖς, ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, δέν γνωρίζομεν, ἀλλά καί ἠτιολογημένα Κανονικῶς καί ὀρθοδόξως δέν ἀναγνωρίζομεν καμμίαν τοιαύτην "παγίαν τακτικήν", τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀλλά καί ἄν ὑπῆρχεν, θά ἦτο κατακριτέα καί ἀπορριπτέα. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος, τό ῾Ιεροσυνοδικόν σύστημα τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, δέν ἠρνήθη ποτέ νά δώσῃ εἰς τούς ἐνδιαφερομένους τάς ἀποφάσεις της καί τά πρακτικά της. Τοιαύτη "παγία τακτική" δέν ὑπῆρξε ποτέ εἰς τήν ᾿Ορθοδοξία. "Κατά παγίαν καί ἀπαράβατον τακτικήν" δέν ἀνακοινώνουν καί δέν δίδουν "Πρακτικά καί ᾿Αποφάσεις", ἀλλά καί φυλάσσονν ταῦτα ἑρμητικῶς κλειστά καί ἀπόρρητα, μόνον τά κέντρα διπλωματίας, αἱ μυστικαί ὑπηρεσίαι κατασκοπείας καί ἡ μασωνία. Τό ἱεροσυνοδικόν σύστημα τῆς ᾿Εκκλησίας εὑρίσκεται ἀκριβῶς εἰς τόν ἀντίποδα ὅλων αὐτῶν. Κατά τά 20 ἔτη τῆς διακονίας μου ὡς ᾿Αρχιγραμματέως δέν ἐγνώρισα ποτέ τοιαύτην "παγίαν τακτικήν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου". Μόνον κατά τά τελευταῖα ἔτη προέκυψεν αὕτη ἐκ τοῦ περιβάλλοντος τοῦ Μακαριωτάτου, μαζί μέ τόσα ἄλλα στρεβλά. Τό ὅτι τό κακόν περιβάλλον Του, ὑποχρεώνει τόν Μακαριώτατον νά μή δίδωνται "Πρακτικά καί ἀποφάσεις", τοῦτο, ὅμως, εἶναι μία ἀκόμη ἀπόδειξις, ὅτι τά Πρακτικά καί αἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου δέν ἀντέχουν εἰς τό φῶς τῆς δημοσιότητος, διότι εἶναι αὐθαίρετοι, εἶναι πράξεις σκοπιμότητος, δέν εἶναι Κανονικαί, δέν εἶναι δίκαιαι. Δέν εἶναι πράξεις ῾Ιεροσυνοδικαί, ἀλλά πράξεις καί ἀποφάσεις τῶν ἰδίων τῶν Συμβούλων, τῶν ἀμέσων ( κ. Δ. Κάτσουρα καί μ. Μαξίμου Τσακίρογλου) καί ἄλλων, οἱ ὁποῖοι δέν ἐμφανίζονται, ἀλλά καί αὐτοί ἀμέσως τόν ἐπηρεάζουν. Διότι πῶς ἀλλοιῶς δικαιολογεῖται, ὅτι τρομάζουν καί μόνον εἰς τό ἄκουσμα ὅτι κάποιος ζητᾶ ἀντίγραφα, καί ἀναγκάζουν τόν Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπον νά ὑπογράφῃ καί νά ἐπιστέλλῃ πρός ᾿Αρχιερέα τοιαῦτα ἔγγραφα; Μήπως ἐδῶ ἰσχύει ἀπολύτως τό "πᾶς ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τό φῶς καί οὐκ ἔρχεται πρός τό φῶς, ἵνα μή ἐλεγχθῇ τά ἔργα αὐτοῦ· ὁ δέ ποιῶν τήν ἀλήθειαν ἔρχεται πρός τό φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τά ἔργα, ὅτι ἐν τῷ φωτί εἰσίν εἰργασμένα" (᾿Ιω. Γ, 20-21).
Τό φαινόμενο, ὅμως αὐτό, δέν γίνεται διά πρώτην φοράν, ἀφοῦ ἀκριβῶς παρόμοια φαινόμενα προηγήθησαν εἰς τό μόλις ἐγγύς παρελθόν. ῎Ετσι, κατά τήν "παγίαν τακτικήν" τοῦ περιβάλλοντος τοῦ Μακαριωτάτου, δέν ἐδόθησαν Πρακτικά καί ᾿Αποφάσεις οὔτε εἰς τόν ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλόχιον, οὔτε εἰς τόν θεολόγον ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην ἐπί θεμάτων προσωπικῶν. ᾿Ιδού ἡ ἀπό 30-12-99 αἴτησις τοῦ ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλοχίου πρός τόν Μακραιώτατον: "Σκοπός τῆς παρούσης μου ἐπιστολῆς ειναι νά ζητήσω, ὅπως ἐγκρίνετε τήν παρά τῆς ᾿Αρχιγραμματείας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἀποστολήν ἀποσπασμάτων ἀπό τά Πρακτικά τῶν συνεδριάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, ὡς καί σχετικάς ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἐλήφθησαν εἰς τάς συνεδριάσεις τῆς 24-6-99, 20-10-99, καί 15-12-99, τάς ἐχούσας σχέσιν μέ τά κείμενά μου ἀφ᾿ ἑνός, καί ἀφ᾿ ἐτέρου μέ τήν ἀπό 26-1-99 Καταγγελίαν ἐναντίον μου τοῦ Σεβ/του κ. Γοργονίου, καί τήν ὑπ᾿ ἀριθ. 15/7-9-99 Πράξιν τοῦ Σεβ/του κ. Παναρέτου. Αἰτῶ τά ἀνωτέρω, διότι μέ ἀφοροῦν ἄμεσα καί διότι δέν ἔχω ούδεμίαν ἀπολύτως πληροφόρησιν, ἐνῶ εἰς τήν ἐπιστολήν τήν ὁποίαν μοί ἀπεστείλατε τήν 1/14-10-99, μοί ἐγνωρίσατε, ὅτι τό θέμα πού μέ ἀφορᾶ συνεζητήθη εἰς τήν ᾿Ενδημοῦσαν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς 23-9-99 καί ὅτι περιελήφθη εἰς τήν ῾Ημερησίαν Διάταξιν τῶν θεμάτων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας διά τήν 20-10-99. Καί μέ τήν σύγκλησιν τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 20-10-99 οὐδέν γνωρίζω, διότι οὔτε ἀνακοίνωσίς τις ἐξεδόθη, οὔτε μέ ἕτερον τρόπον ἐνημερώθην τό παραμικρόν. Διά ταῦτα παρακαλῶ καί πάλιν ἀποστείλατέ μοι τά ἀνωτέρω ἔγγραφα, ὡς καί πᾶν σχετικόν πρός πληροφόρησίν μου". ᾿Ιδού καί ἡ ἀπάντησις ἡ ὀποία ἐδόθη ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου μέ τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 1287/23-1-2000 ἀπαντητικόν ἔγγραφον: "Εἰς ἀπάντησιν τῆς ἀπό 30-11-1999 ἐπιστολῆς σας, τήν ὁποίαν παραδόξως κοινοποιεῖτε εἰς τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς, διά τῆς ὁποίας αἰτεῖσθε ἀποσπάσματα Πρακτικῶν συνεδριάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, κατά τάς ὁποίας συνεζητήθησαν, ὡς γράφετε θέματα ἀφορῶντα εἰς ὑμᾶς καί οὐδεμίαν περί τούτων πληροφόρησιν ἔχετε, σᾶς γνωρίζομεν τά ἀκόλουθα: Τά Πρακτικά τῶν συζητουμένων θεμάτων εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, εἶναι ἐσωτερικόν ζήτημα αὐτῆς, πρός βεβαίωσιν τῶν ἐκτιθεμένων ἑκάστοτε ἀπόψεων τῶν Σεβασμιωτάτων Συνοδικῶν ῾Ιεραρχῶν, ἐπί τῶν συζητηθέντων θεμάτων, ὠς καί τῶν λαμβανομένων ἀποφάσεων, δι' ὅ καί δέν δυνάμεθα νά ἐγκρίνωμεν τήν δημοσιοποίησιν αὐτῶν". (῾Ορᾶτε τοῦτο εἰς τόν Α' Τόμον "ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ", σελ. 71-72, ἀλλά καί τήν ἰσχυράν καί συντριπτικήν ἀπάντησιν τοῦ ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλοχίου εἰς τάς σελίδας 73 ἕως 92 τοῦ ἰδίου Τόμου τόν ὁποῖον ἔχετε). Δέν ἐδόθησαν, ἐπίσης, Γνωμοδοτήσεις καί Πρακτικά τῆς Συνάξεως τῶν θεολόγων εἰς τόν ἐλλογιμώτατον Καθηγητήν κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδην, τά ὁποῖα ἀφοροῦσαν δογματικόν θέμα.
῾Ως γνωστόν ὁ Μακαριώτατος τήν 10-10-99, ἐπραγματοποίησεν ἐπίσημον θεολογικήν συνδιάσκεψιν μεθ᾿ ὅλων τῶν θεολόγων καί συμβούλων του, καί ἐξήτασε τήν γνωστήν διατύπωσιν περί ᾿Εκκλησίας καί ῾Αγίας Τριάδος. Τό ἀνώτατον Θεολογικόν Συμβούλιον ὑπό τόν Μακαριώτατον ἀπεφάνθη ὅτι ἡ θέσις τοῦ κ. Γκουτζίδη εἶναι πατερικῶς "ἀμάρτυρος", εἶναι "ἀδόκιμος" καί ἀποτελεῖ "καινοτομίαν".! ᾿Ιδού τί ἀπήντησεν ὁ Μακαριώτατος εἰς τόν κ. ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην σχετικῶς μέ τά αἰτηθέντα Πρακτικά καί Γνωματεύσεις, αἱ ὁποῖαι ἀνεκοινώθησαν κατά τήν ἐπίσημον καί "ἱστορικήν" θεολογικήν σύσκεψιν (τῆς 10-10-99) καί ἀσφαλῶς κατετέθησαν καί ἐφυλάχθησαν ὡς ἐπίσημα παραστατικά. "῾Ως πρός τό διατυπωθέν εἰς τήν ἀπό 25-11-99 ἐπιστολήν σας πρός ἡμᾶς αἴτημά σας διά τήν χορήγησιν εἰς ὑμᾶς τών σχετικῶν γνωμοδοτήσεων τῶν θεολόγων, ὡς καί τῶν Πρακτικῶν τῆς 10-10-99 συσκέψεώς μας μετ᾿ αὐτῶν (σσ. τῶν θεολόγων), γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι δέν δυνάμεθα νά ἱκανοποιήσωμεν τοῦτο, ὄχι μόνον διά λόγους ἀντικειμενικῆς ἀδυναμίας, ἀλλά καί οὐσιαστικούς, ἐφ᾿ ὅσον πάντα ταῦτα οὐδέν ἐνδιαφέρον στοιχεῖον θά προσφέρουν ὑμῖν διά τήν ἀπάντησίν σας· μᾶλλον δέ παράτασιν ἤ ἐπίλυσιν τοῦ προβλήματος ἤθελεν ἐπιφέρει". (᾿Αριθμ. Πρωτ. 1288/25-2-2000). Διερωτώμεθα: Χωροῦν εἰς τό μυαλό μας αὐτά πού ὑποχρεώνουν τόν σεπτόν Προκαθήμενον νά ὑπογράφῃ καί νά ἐπιστέλλῃ, καί τά ὁποῖα ἐνδεικτικῶς παραθέσαμεν. Θέλομεν μήπως καί ἄλλα στοιχεῖα καί ἄλλας ἀποδείξεις περί τοῦ ὅτι οἱ σύμβουλοι τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ἔχουν καταφθείρει τήν Μακαριότητά του; Μήπως τελικά εἶχεν ἀπόλυτον δίκαιον ὁ θεολόγος, ὅταν ἔλεγε, ὅτι: "τόν κατέφαγον οἱ σύμβουλοί του";.
῎Ας μᾶς συγχωρήσῃ ὁ Μακαριώτατος, δι᾿ αὐτά πού γράφομεν, ἀλλά τά πράγματα ἔχουν φθάσει εἰς ὁριακόν σημεῖον, θά τοῦ ὑπενθυμίσωμεν δέ, ὅτι "ἀξιοπιστότερα τραύματα φίλων ἤ φιλήματα ἐχθρῶν". ᾿Εκεῖνοι πού μᾶς κολακεύουν, δέν μᾶς ἀγαποῦν, δέν θέλουν τό καλό μας. Μᾶς ἀγαποῦν πραγματικά ἐκεῖνοι πού μᾶς λένε τήν ἀλήθεια, ἡ ὀποία ἀσφαλῶς εἶναι πικρή. ῾Ο Μακαριώτατος διαθέτει ἀρκετάς ἐμπειρίας καί ἐλπίζομεν ὅτι, κἄν αὐτήν τήν ὑστάτην στιγμήν, θά κατανοήσῃ τήν ἀγωνία μας καί θά ἀναθεωρήσῃ. Εἴθε, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, ἀλλά συνεργούντων καί ὑμῶν Σεβ/τοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί. Νομίζω, ὅτι δέν μποροῦμε νά προφασιζώμεθα "ταπεινοφροσύνην" , ἤ "σεβασμόν" καί "ἀγάπην" πρός τόν πολιόν Μακαριώτατον καί Πατέρα μας, ἐνῶ τόν ἀφήνουμε ἔκθετον εἰς τήν φθοράν, τήν ὁποίαν τοῦ κατεργάζονται. Αὐτή εἶναι ἡ ἀγάπη μας; Αὐτό μᾶς ὑποδεικνύει τό Εὐαγγέλιον νά κάμνωμεν; Παρακαλῶ, καί συγχωρεῖστέ με, διότι θά τολμήσω νά τό εἴπω, ἄς μήν ὑποκρινώμεθα, καί ἄς μή προσπαθῶμεν νά ἔχωμεν ἀκόμη ἀναπαυμένην τήν συνείδησίν μας; ᾿Εάν ἐκαίγετο τό σπίτι μας θά ἐκαλούσαμε εἰς βοήθειαν, καί θά ἐτρέχαμε μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς μας νά σβήσουμε τή φωτιά. Τώρα πού ὁ ἐμπρησμός ἀφορᾶ τήν Πίστιν μας, τήν Κανονικήν τάξιν, τό Δίκαιον, τήν Μητέρα ᾿Εκκλησίαν, τώρα πού ἐπιχειροῦν νά "κάψουν" τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον, ἀλλά καί ἡμᾶς τούς ἰδίους, ἐφησυχάζομεν; Οὕτω δέ πολιτευόμενοι ἔχομεν τήν ψευδαίσθησιν, ὅτι ἀγωνιζόμεθα, θυσιαζόμεθα καί ἐλπίζομεν νά μᾶς δικαιώσῃ ὁ Θεός;
Διά τόν λόγον αὐτόν ἡ ἐλαχιστότης μας ἀπευθυνομένη πρός ὅλους ῾Υμᾶς δηλώνομεν ἀπεριφράστως ὅτι δέν ἀναγνωρίζομεν τήν "᾿Απόφασιν" 3150/13-4-2001, καί δι᾿ ἄλλους σοβαρούς λόγους Κανονικούς καί οὐσιαστικούς, ἀλλά καί διότι ὑπογράψαντες αὐτήν καί ἡμεῖς, ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος, τήν ὑπεγράψαμεν ἐνσυνειδήτως μέ τήν ἔνδειξιν "ἐνίσταμαι" καί οὕτω κατεστήσαμεν αὐτήν ὑπόδικον καί ἀνίσχυρον μέχρις ἐκδικάσεώς της. Οὔτε καί τό ἔγγραφον τοῦτο, (ὑπ᾿ ἀριθμ. 1317), τό ὁποῖον ὑπέγραψεν ὀ Μακαριώτατος, ἀποδεχόμεθα, ὡς οὐσίᾳ ἀπαράδεκτον καί ὡς τύποις ἄκυρον, καί δέν τό ἀξιώνουμε περαιτέρω ἀναλύσεως, μόνον δέ ἄν χρειασθῇ, ὅπερ τό ἀπευχόμεθα, νά χρησιμοποιηθῇ ὑπό ἄλλην ἔννοιαν καί ὑπό ἄλλας συνθήκας. ᾿Εδῶ σημειώνομεν μόνον ὅτι εἶναι πολύ μικροί οἱ συντάκτες αὐτοῦ τοῦ εὐτελοῦς σοφιστικοῦ ἐγγράφου, νά μᾶς διδάξουν τά δικαιώματα τῆς Συνόδου ἤ ἄν, ἐν προκειμένῳ, πρόκειται περί "ποινικῆς" ἤ "διοικητικῆς Πράξεως". Γνωρίζομεν πολύ καλά τί εἶναι ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 3150/13-4-2001 ἀπόφασις, καί μέ τί ἀσχολοῦνται οἱ ῾Ιεροί Κανόνες. ᾿Αλλοίμονον ἄν δεχθοῦμε, ὅτι εἰς τά διοικητικά θέματα δέν ἔχουν θέσιν οἱ ῾Ιεροί Κανόνες, ὅπως δυστυχῶς προκύπτει ἀπό τό ἐν λόγῳ ἔγγραφον. Καί ἡ πλέον ἁπλῆ διοικητική πράξις, ἀπόφασις δέν τίθεται, δέν συζητᾶται καί δέν ἀποφασίζεται αὐθαίρετα καί ἀπολυταρχικά καί ἔξω τῆς εὐθείας καί Κανονικῆς λειτουργίας τῆς Συνόδου. ῾Ημεῖς ἄλλωστε τί ἐζητήσαμεν; Τά Πρακτικά καί τήν ᾿Απόφασιν πού μᾶς ἀφοροῦν, ὥστε νά ἴδωμεν ἄν ἡ ἀπόφασις αὕτη εἶναι ἀποτέλεσμα Κανονικῆς καί διαφανοῦς διαδικασίας, καί ἐπιβεβλημένη καί ἠτιολογημένη διοικητική ἐνέργεια, ἤ εἶναι μία διωκτική ποινική ἐνέργεια. ᾿Εζητήσαμεν ταῦτα, διά νά διαπιστώσωμεν πόθεν ἐκκίνησε αὐτή ἡ ἔστω "διοικητική πρᾶξις" καί ποία ἡ δεοντολογία της. Προπάντων διά νά διαπιστώσωμεν ἄν διεπράξαμεν κάποιο ἀδίκημα, ἄν κατεχράσθημεν τήν διακονίαν μας, ἤ ἄλλο τι;
῎Αλλωστε αὐτή τή φορά δέν παρητήθημεν τῆς ᾿Αρχιγραμματείας, ὅπως παρητήθημεν τό 1995 ἐκ τῆς θέσεως τῆς Δνσεως τοῦ Κ.Γ.Ο. διά νά προωθήσωμεν τόν κ. Δ. Κάτσουρα. Αὐτήν τήν φοράν ἐδιώχθημεν, καί δή, ὡς ἡμεῖς πιστεύομεν, κατά τόν πλέον εἰδεχθῆ τρόπον. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν ἀπευθυνόμενος διά τοῦ παρόντος εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί ὄχι, ὅπως προκύπτει, εἰς τόν ἐν "αἰχμαλωσίᾳ" τελοῦντα, Μακ/τον ᾿Αρχιεπίσκοπον καί Πατέρα ὅλων ἡμῶν, αὖθίς τε ὅλως ΕΥΣΕΒΑΣΤΩΣ ΖΗΤΟΥΜΕΝ, διά Δ᾿ φοράν, τά Πρακτικά καί τάς ᾿Αποφάσεις τῶν ῾Ιερῶν Συνόδων τῆς 31-1-2001 καί 13-4-2001, διότι μᾶς ἀφοροῦν προσωπικά καί κατά τό θεῖον καί ἀνθρώπινον Δίκαιον, δικαιούμεθα νά τά ἔχωμεν, πολλῷ μᾶλλον ἀφοῦ περί αὐτῶν τῶν ἀποφάσεων γίνεται λόγος καί πάλιν δημοσίως, μέσω τοῦ Κ.Γ.Ο. (᾿Ιαν. Φεβρ. 2001). Συγκεκριμένως παρακαλοῦμεν, ὅπως μᾶς χορηγηθοῦν τό ταχύτερον δυνατόν Κανονικῶς ὑπογεγραμμένα καί ἐσφραγισμένα τά κάτωθι ἔγγραφα, τά ὁποῖα μᾶς ἀφοροῦν ἄμεσα καί προσωπικῶς: 1) Φωτοαντίγραφον, κανονικῶς κεκυρωμένον, ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῆ ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 31-1-01. ῾Ομοίως κεκυρωμένον ἀκριβές φωτοαντίγραφον τῆς ἀποφάσεως, ἡ ὁποία ἐλήφθη κατά τήν ἰδίαν συνεδρίασιν "περί προσωρινῆς παύσεως" ἡμῶν ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως καί τοῦ διορισμοῦ, ὡς ᾿Αρχιγραμματεύοντος, τοῦ Αἰδ/του ῾Ιερέως π. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου. 2) Φωτοαντίγραφον, κανονικῶς κεκυρωμένον, ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 13 καί 14 ᾿Απριλίου 2001, ὅπως προχείρως ἐκρατήθησαν. ᾿Επίσης κεκυρωμένον ἀκριβές φωτοαντίγραφον τῆς ᾿Αποφάσεως τῆς ἰδίας Συνόδου περί ὁριστικῆς παύσεως ἡμῶν ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως καί τοῦ διορισμοῦ εἰς τήν θέσιν αὐτήν τοῦ Αἰδ/του π. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου.
᾿Επίσης παρακαλῶ νά μοί δοθῇ φωτοαντίγραφον τῆς ᾿Εκθέσεως τῆς ᾿Επιτροπῆς, ἡ ὁποία μετέβη εἰς Ρουμανίαν, καθώς καί ἀντίγραφα τῶν συνοδευτικῶν ἐγγράφων μέ τά ὁποῖα ἦτο ἐφοδιασμένη ἡ ᾿Επιτροπή. Θέλομεν νά μελετήσωμεν αὐτήν, καί δι᾿ ἄλλους λόγους ἱεραποστολικούς, ἀλλά καί διότι βάσει αὐτῆς τῆς ᾿Εκθέσεως τῆς Συνοδικῆς ᾿Επιτροπῆς, θά ἐλέγξωμεν, τήν ἀντικειμενικότητα αὐτῆς, καθώς καί τήν ἰδικήν μας σχετικήν Εἰσήγησιν, καί ἐν τέλει διά νά διαπιστώσωμεν ἄν ἐσημειώθησαν παραλείψεις ἐπί τοῦ ὅλου ἔργου τῆς Συνοδικῆς ᾿Επιτροπῆς, ἔργου οὐσιαστικῶς ῾Ιεραποστολῆς. Φοβοῦμαι, ὅτι δυστυχῶς ἠρνήθημεν τό ἔργον τῆς ῾Ιεραποστολῆς πρός τούς ἐν Ρουμανίᾳ προτιθεμένους νά προσέλθουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί τό παρεχωρήσαμεν εἰς τήν Φλωρινικήν παράταξιν τῶν κ.κ. Καλλινίκου καί Εὐθυμίου (γνωστή ὡς "Σύνοδος Λαμίας")! Αὐτή εἶναι ἐν προκειμένῳ ἡ ῾Ιεραποστολή τῆς Συνοδικῆς μας ᾿Επιτροπῆς; ᾿Επί τούτοις παρακαλοῦμεν νά συγκληθῇ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας, ἡ ὁποία δέον νά λειτουργήσῃ κατ᾿ ἀπόλυτον Κανονικήν τάξιν - διαδικασίαν καί κυρίως κατά τό "ἔδοξε τῷ ῾Αγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν". ᾿Ελάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί Συλλειτουργός ῾Υμῶν. + Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

Ο Μητροπολίτης
+ Ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικης
Κήρυκος

ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗΝ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ...