ΣΥΝΑΞΙΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΤΑΙΣ ΒΡΕΤΤΑΝΙΚΟΙΣ ΝΗΣΟΙΣ ΔΙΑΛΑΜΨΑΝΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων July 30, 2022 · ΣΥΝΑΞΙΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΒΡΕΤΤΑΝΙΚΑΙΣ ΝΗΣΟΙΣ ΔΙΑΛΑΜΨΑΝΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ, ΤΕΥΧΟΣ 208 Ὀκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2013 ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ (Συνελθοῦσα ἐν Μπέρμιγχαμ Μεγάλης Βρεττανίας τῆ 19ῃ Ὀκτωβρίου 2013 [ἐ.ἡ.]) ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΠΡΑΞΙΣ Aρ. Πρωτοκόλλου: 657 Ἐπί τῆ θεσπίσει κοινῆς μνήμης και Συνάξεως Πάντων τῶν ἐν ταῖς Βρεττανικαῖς Νήσοις κηρυξάντων, ἀσκησάντων, μαρτυρησάντων καί έν γένει διαλαμψάντων Ἁγίων ΕΙς τό Ονομα τΗς Αγίας καί Ομοουσίου καί Αδιαιρέτου Τριάδος Ἡ Πανορθόδοξος Ἱερά Σύνοδος τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, συνελθοῦσα τήν 19ην Ὀκτωβρίου 2013 ἐ.ἡ., μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἡμῶν Φριδεσβίδης τῆς Ὀξφόρδης καί τοῦ προφήτου Ἰωήλ, ἐν Μπέρμιγχαμ τῆς Μεγάλης Βρεττανίας (Ἐκκλησιαστικῆς περιφερείας τῆς πρό τοῦ σχίσματος ἐπ' Ὀρθοδοξία διαλαμψάσης «Παλαιᾶς Ρώμης») καί συνε­δριάσασα ἐν τῶ Καθεδρικῶ Ἱερῶ Ναῶ τῶν Ἁγίων Ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καί Ἑλέ­νης, (τελοῦντα ὑπό τήν ποιμαντικήν εὐθύνην τῆς Αὐτοκεφάλου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου) καί λαβοῦσα ὑπ' ὄψιν τάς ἐν Κορωπίω Ἀττικῆς (15.7.2013) καί ἐν Καρπαθίοις Οὐκρανίας (25.7.2013) ληφθείσας ἀποφάσεις περί τῆς θεσπίσεως κοινῆς ἑορτῆς, ἤτοι Συνά­ξεως, πάντων τῶν ἐν ταῖς Βρεττανικαῖς Νήσοις κηρυξάντων, ἀσκησάντων, μαρτυρη­σάντων καί ἐν γένει διαλαμψάντων ἁγίων, ἀπευθύνεται διά τῆς παρούσης πράξεως παντῖ τῶ πληρώματι τῆς Ἐκκλησίας, τάδε γηθοσύνως προσφθεγγομένη: «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις Αὐτοῦ»(1). Τιμιώτατοι Πατέρες καί ἀγαπητοί ἐν Χριστῶ ἀδελφοί, τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά Κατά τόν μέγαν τῆς Ὀρθοδοξίας Θεολόγον, Ἱερόν Δαμασκηνόν, οἱ «ἔμψυχοι ναοί τοῦ Θεοῦ» καί τά «ἔμψυχα τοῦ Θεοῦ σκηνώματα» εἰσίν οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, τά ἱερά πρόσωπα εἰς ἅτινα «διά τοῦ νοῦ, τοῖς σώμασιν αὐτῶν ἐνώκησεν ὁ Θεός»(2). Ἐν τῆ Συνεδρίω τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πάντων ἀναγινώσκομεν ὅτι «πολλοί εὐηρέ­στησαν τῶ Θεῶ» καί «πολλοί κατά Χριστόν ἐπολιτεύσαντο (...) ἄχρι καί αὐτῶν τῶν Βρεττα­νικῶν Νήσων»(3). Ἡ παρουσία τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τάς Βρεττανικάς Νήσους, καλύπτει ὁλόκληρον τήν πρώτην Χριστιανικήν χιλιετίαν. Τό τοῦ Χριστοῦ Εὐαγγέλιον ἐκηρύχθη ὦδε ἐνωρίτατα, ἤδη ἀπό τῶν ἀποστολικῶν χρόνων, συμφώνως ἐγκρίτοις ἐκκλησιαστικοῖς συγγραφεύσι (Τερτυλλιανός, ὠριγένης, Εὐσέβιος, Ἱερός Χρυσόστομος) εἰς τοῦτο δέ ἀναφέρονται τρεῖς ἰσχυραί συναξαριστικαί παραδόσεις. Συμφώνως τῆ πρώτη τούτων αὐτός ὁ Ἀπόστολος Πέτρος μετέβη εὐαγγελιζόμενος τοῖς ἐν ἀγνωσία κειμένοις λαοῖς εἰς Βρεττανίαν, ἔνθα καί ἐπληροφορήθη ὑπό ἁγίου Ἀγγέλου τήν ἐπικειμένην ἐκδημίαν αὐτοῦ καί ἐπιστρέψας εἰς Ρώμην ἐτελειώθη μαρτυρικῶς(4). Συμφώνως τῆ δευτέρα παραδόσει, ἥν ἀποδέχονται οἱ ἅγ. Θεοδώρητος καί Κλήμης ὁ Ρώμης, εἰς Βρεττανίαν ἐκήρυξεν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅστις ἐχειροτόνησεν ἐπίσκοπον τόν Κυπριακῆς καταγωγῆς μαθητήν του ἅγ. Ἀριστόβουλον(5) αὐτάδελφον τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα. Τέλος, τό ἐν Βρεττα­νία Χριστιανικόν κήρυγμα, συνδέεται μετά τοῦ κηδευτοῦ τοῦ Κυρίου ἁγ. Ἰωσήφ τοῦ ἀπό Ἀρι­μαθαίας ὅστις, συμφώνως τῆ τρίτη παραδόσει, κατέπλευσεν εἰς τάς Νήσους, φέρων μεθ' ἑαυτοῦ τό Ποτήριον τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου καί τόν Ἀκάνθινον Στέφανον(6). Ἐπικρατεστέρα τῶν τριῶν τούτων παραδόσεων ἐστίν αὕτη, ἦτις θέλει τόν Ἀπόστολον Ἀριστόβουλο χειροτονούμενον ὑπό τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἰς ἐπίσκοπον Βρεττανικῶν Νή­σων. Οὕτω ὁ Ἀριστόβουλος καθίσταται πρῶτος Ἐπίσκοπος τῆς θεοσώστου ταύτης τοπικῆς Ἐκ­κλησίας, καταβαλών σκληρούς ἀγῶνας κατά τῶν εἰδωλολατρῶν. Ἡ προμνημονευθεῖσα παρά­δοσις καταγράφεται ἐν τῶ συναξαρίω τῆς ἡμέρας μνήμης αὐτοῦ, ἐν ὦ ἀναφέρεται ὅτι «μετά τήν ἐνδοξον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Ἀνάληψιν, ὁ Θεῖος ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ, ἠκο­λούθει Παύλω τῶ Ἀποστόλω, κηρύττων τό εὐαγγέλιον εἰς πᾶσαν γῆν, διακονῶν καί δουλεύων ὡς γνήσιος καί πιστός μαθητής. Ὑπό τοῦ Παύλου χειροτονηθείς ἐπίσκοπος, εἰς τήν τῶν Βρετ­τανῶν Νῆσον ἀπῆλθε, τόν Χριστόν κηρύττων, ποτέ μέν τυπτόμενος, ποτέ δέ κατά ρύμας συρρόμενος καί χλευαζόμενος, πολλούς ἔπεισεν τῶ Χριστῶ προσελθεῖν καί βαπτι­σθῆ­ναι. Ἐκκλησίαν συστησάμενος καί πρεσβυτέρους καί διακόνους ἐν αὐτῆ καταστήσας ἐτελειώθη(7). Ἀνεξαρτήτως ὅμως τῆς ταυτότητος τοῦ σπορέως τοῦ Εὐαγγελικοῦ λόγου, ἡ τοῦ Θεοῦ εὐλογία ὑπῆρξεν πλουσιωτάτη καί ἡ ἐν Βρεττανία Ἐκκλησία προσέφερεν τούς ἐκλεκτούς Αὐτῆς καρπούς εἰς τό θυσιαστήριον τῆς Ἄνω Ἱερουσαλήμ. (Ἐν μιᾶ πηγῆ μνημονεύονται 81 Ἅγιοι τοῦ Βρεττανικοῦ Ἁγιολογίου(😎, ἐν τῶ Ρωμαϊκῶ δέ Μαρτυρολογίω καταγράφονται πολύ πλείονες(9)). Συμφώνως τῆ παραδόσει καί διαφόροις ἐκκλησιαστικοῖς συγγραφεύσι ὁ ἅγιος Ἀλβανός, ὅστις ἐμαρτύρησε περί τόν 3ον αἰώνα, μνημονεύεται ὡς ὁ Πρωτομάρτυς τῆς Βρεττανίας. Κατά τόν 5ον αἰ. ὁ ἅγ. Γερμανός, ἐπίσκοπος τῆς Γαλλικῆς Αuxerre, δραστηριοποιεῖται εἰς Βρεττανίαν πρός ἀντιμετώπισιν τῆς Πελαγιανιστικῆς αἱρέσεως. Κατά τόν 6ον αἰ. ἀποστέλλεται εἰς Βρεττανίαν ὑπό τοῦ Πάπα ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Μεγάλου, τοῦ ἐπονομαζομένου καί «Διαλόγου», ὁ ἅγ. Αὐγουστῖνος πρῶτος Ἀρχιεπίσκοπος Κανταουρίας καί διοργανωτής τῆς ἐν Βρεττανία Ἐκκλησίας. Ἔκτοτε, λαμπρά πληθύς Ἱεραποστόλων Ἱεραρχῶν συγκαταριθμεῖται τῶ Βρεττα­νικῶ Ἁγιολογίω, ἐν οἷς, ὁ ἅγ. Πατρίκιος Ἐπίσκοπος καί διαφωτιστής τῆς Ἰρλανδίας, ὅστις διά τοῦ τριφυλλίου ἐδίδασκε τούς παγανιστάς διά τήν ἁγίαν Τριάδα, ὁ ἅγ. Δαυίδ διαφωτιστής τῶν Οὐαλλῶν, οἱ ἅγ. Νινιανός καί Κολουμβάς διαφωτιστές τῶν Σκώτων, ὁ ἅγ. Κεντιγέρνος ἐπίσκοπος Γλασκώβης, ὁ ἅγ. Ἀϊδανός Ἐπίσκοπος Λίντισφαρν, ἅγ. Κέδδος Ἐπίσκοπος Ἔσσεξ, ἅγ. Τσᾶδος Ἐπίσκοπος Λίτσφιλντ, οἱ ἅγιοι Θεόδωρος ὁ Ἕλληνας, Λαυρέντιος, Μελίτων, Ἰοῦστος, Ὀνώριος, Ντάνσταν, Ἀλφέγος, Ἀρχιεπίσκοποι Κανταουρίας κ.ἄ. Ἐν τῶ Βρεττανικῶ Ἁγιολογίω μνημονεύεται ἐξίσου πληθύς ὁσίων καί ἀσκητῶν, καθότι ὁ μοναχισμός ἤκμασε εἰς τάς ἐν λόγω νήσους πολλά. ὡς ἐνδεικτική τῆς τοιαύτης ἀκμῆς δύναται θεωρηθῆναι ἡ ἀναφορά τοῦ μεγάλου Ἄγγλου ἱστορικοῦ ὁσίου Βέδα, ὅστις ἐν τῆ διατριβῆ αὐτοῦ «Ηistoria ecclesiastica gentis Αnglorum» καταγράφει ὅτι ἐν τῆ Μονῆ Βαγκόρ, «τοσοῦτοι πολλοί μοναχοί κατεβίουν, ὥστε διαχωρισθείσης τῆς Μονῆς εἰς ἑπτά πτέρυγας, ἑκάστης ἐχούσης ἴδιον προϊστάμενον, οὐδεμία τούτων ἠριθμοῦσεν ἔλαττον τῶν τριακοσίων ἀνδρῶν, οἴτινες συνε­τηροῦντο διά τῶν ἔργων τῶν χειρῶν αὐτῶν»(10). Μεγάλη ἄνθησις τοῦ μοναχισμοῦ περετηρήθη ὅτε ὁ προμνημονευθείς μέγας Μοναστικός Πατήρ, ὅσ. Κολουμβάς ἐξ Ἰρλανδίας, ἴδρυσε τό μοναστικόν κέντρον τῆς νήσου Ἀϊόνα πλησίον τῶν ἀκτῶν τῆς Σκωτίας. Ἔκτοτε τό Βρεττανικόν Ἁγιολόγιον ἐνεπλουτίσθη καί ἐν αὐτῶ περιελήφθησαν διαλάμποντες πατέρες καί μητέρες ἐν οἷς οἱ ὅσ. Κουθβέρτος, ἡ ὁσ. Βριγίτη ἡ Ἡγουμένη, ὁ ὅσ. Γίλδας ὁ Σοφός, ὁ ὅσ. Σαδώκ ὁ Ἡγούμενος, ὁ ὅσ. Ἄλτος ὁ Ἡγούμενος, ἡ ὁσ. Λιόβα ἡ Ἡγουμένη, ἡ ὁσ. Ἔντιθ ἡ Παρθένος κ.ἄ. Καίτοι τό χριστιανικόν ἱεραποστολικόν ἔργον ἤθελεν ἀντιμετωπίσει μεγάλας δυσκολίας, ἐάν εὐσεβεῖς Βρεττανοί Βασιλεῖς καί ἡγεμόνες οὐκ ἠβούλοντο συνδραμεῖν αὐτῶ. Ὁ ἅγ. Λούκιος, ὁ ἐπονομασθεῖς «Βασιλεύς τῆς Βρεττανίας», εἶναι ὁ πρῶτος Βασιλεύς τῆς προ-Σαξω­νικῆς Βρεττανίας ὅστις μετεστράφη εἰς τόν Χριστιανισμό κατόπιν αἴτησής του πρός τοῦτο πρός τόν ἅγιον Ἐλευθέριον πάπα Ρώμης, ἐνῶ, ὁ ἅγ. Ἐθελβέρτος, Βασιλεύς τοῦ Κέντ, καταγράφεται ὡς ὁ πρῶτος Ἄγγλος μεταστραφείς εἰς τόν Χριστιανισμό ἡγεμών. Ὁ κατάλογος ἁγίων βασι­λέων ἀποδεικνύεται ἐπιμήκης καί ἐν αὐτῶ διαλάμπουν ὁ Μάρτυς Ὄσβαλντ ὁ Βασιλεύς, ὁ ἅγιος Ἔτγκαρ ὁ Εἰρηνικός καί ἡ ὁσία Ἐλγίβα ἀμφότεροι Βασιλείς τῆς Ἀγγλίας, ἡ ὁσία Ἐδβούργα τοῦ Οὐίντσεστερ, ὁ ἅγ. Βασιλεύς Ἐδουάρδος ὁ Μάρτυς, οὗ τά λείψανα διασώζονται καί πλεῖστοι ἕτεροι. Ὁ ἅγ. Κωνσταντῖνος ὁ ἰσαπόστολος καί Θεόστεπτος Βασιλεύς, πρό τῆς μεταστροφῆς του εἰς τόν Χριστιανισμόν, ἐστέφθη Αὔγουστος του δυτικοῦ τμήματος τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας εἰς τό «ἐβόρακον», σημερινήν πόλη τῆς Ὑόρκης ἐν Μεγάλη Βρετ­τανία, μετά τήν ἐκδημίαν τοῦ πατρός αὐτοῦ Κωνσταντίνου τοῦ Χλωροῦ τό 306, ἐνῶ τό 324 καθίσταται μονοκράτωρ τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας γενόμενος πρῶτος χριστιανός Ρωμαῖος Αὐτοκράτωρ. Εἰς τάς αὐγάς τῆς δευτέρας χιλιετηρίδος, μέ τήν ὁλοκλήρωση πλέον τῆς ἀποσχίσεως τῆς Ρώμης, παρατηρεῖται ἡ ἐπικράτησις τοῦ Παπισμοῦ εἰς τάς Βρεττανικάς Νήσους. Οὕτως, «τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βρεττανίας ἐξαφανίζονται. ταυτοχρόνως ὑπει­σέρχεται καί ἡ αἵρεσις, μέχρις ὅτου ἡ λαΐλαψ τοῦ Προτεσταντισμοῦ μέ τάς καταστρεπτικάς συνεπείας του, ἐσάρωσε καί ἐξηφάνισε τά πάντα»(11). Κατά τόν παρελθόντα 20ον αἰ. παρετηρήθη μικρά ἀναζωπύρωσις τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς Βρεττανίαν, τῆ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου κ.ἄ. τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, ἀτυχῶς κινουμένων ἐντός τῆς Οἰκουμενιστικῆς αἱρέσεως. Χάριτι Θεοῦ ὅμως ἀπό τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 καί ἐντεῦθεν ἤρχισεν ἀναπτυσομένη εἰς Βρεττανίαν Γνησία Ὀρθόδοξος Ἱεραποστολή, ὑπό τήν πνευματικήν προστασίαν καί ποιμαντιμήν εὐθύνην τῆς ἁγιωτάτης Γνησίας Ὀρθοδό­ξου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, διά τοῦ Προκαθημένου Αὐτῆς, μακαριστοῦ Μητροπολίτου Κιτίου Ἐπιφανίου. Ἡ Ἱεραποστολή αὕτη ἀναπτυχθεῖσα μέ κέντρον τόν Ἱερόν Ναόν τῶν ἁγ. Κων­σταντίνου καί Ἑλένης ἐν Μπέρμιγχαμ, ἱδρυθέντος ὑπό τοῦ πατρός Σωτηρίου Χατζημιχαήλ, ὅστις ὑπῆρξε ὁ ἐνοριακός λειτουργός κατά τάς παρελθούσας τέσσαρας δεκαετίας, ἤδη πλου­σίους ἀποδίδει καρπούς καί καθημερινῶς καταθέτει μαρτυρίαν Γνησίας Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ἐν Χριστῶ ζωῆς, ἐνώπιον μιᾶς κοινωνίας ἐκκοσμικευμένης καί ἀδιαφόρου περί τά πνευματικά. Ὅθεν ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μετά μεγάλης χαρᾶς καί ἱκανοποιήσεως, ἐδέχθη τήν πρότασιν τοῦ ὑπευθύνου τῆς Ἱεραποστολῆς ἐν Βρεττανία Σεβ. Μητροπολίτου Κιτίου κ. Παρθενίου καί εὐμενῶς ἀπεδέχθη τήν ἐμπεριστα­τωμένην εἰσήγησιν τοῦ ἐν τῶ ἀγρῶ τῆς Βρεττανικῆς Ἱεραποστολῆς ἐργαζομένου, ὁσιω­τάτου ἱερομονάχου π. Σωζομένου Πολυβίου, περί θεσπίσεως ἡμέρας κοινῆς μνήμης Πάντων τῶν ἐν Βρεττανία Ἁγίων. ΣΥΣΚΕΦΘΕΝΤΕΣ Oὖν ἐν ἁγίω Πνεύματι καί λαβόντες σοβαρῶς ὑπ' ὄψιν ὅτι: α) Κατά τήν παρελθοῦσαν Κυριακήν ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία λαμπρῶς ἑώρτασεν τήν μνήμην τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἵτινες τούς εἰκονομάχους καί πάντας τούς αἱρετικούς ἀναθεματίσαντες, τό Ὀρθόδοξον Δόγμα διετράνωσαν ἀσπασθέντες καί ἐπικροτήσαντες τάς ἀποφάσεις τῶν πρό αὐτῶν Συνόδων. β) Αἱ Βρεττανικαί Νῆσοι, ἀπό τῆς ἐποχῆς τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ Παπισμοῦ, μαστίζονται ὑπό τῆς αὐτῆς αἱρέσεως ἀλλά καί τῶν ἐξ αὐτῆς δημιουργηθεισῶν Προτεσταντικῶν παραφυάδων αἴτινες, σύν ἄλλοις, ἀρνοῦνται καί ἀναθεματίζουν ὡς εἰδωλολατρείαν τήν προσκύνησιν τῶν ἱερῶν εἰκόνων. γ) Ἡ θεσμοθέτησις ἑορτῆς καθ' ἧν θά τιμῶνται οἱ ἐν Βρεττανία ἅγιοι, οἵτινες «ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνω μαχαίρας ἀπέθανον(12)« διά τήν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελικοῦ λόγου καί τήν θριάμβευσιν τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας, ὡς ἀκριβῶς ἔπραξαν καί οἱ Θεοφόροι Πατέρες τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, θέλει καταστεῖ ἰσχυρή ἀπόδειξις ὅτι τοιοῦτος θρίαμβος θά ἐπέλθη καί εἰς τήν ὑπό ὁμοίων αἱρέσεων σήμερον μαστιζόμενην ἐκκλησίαν τῶν Βρεττανικῶν Νήσων, ἧς πῦλαι Ἅδου οὐ κατι­σχύσουσι, σύμφωνως τοῖς λόγοις τοῦ ἱδρυτοῦ Αὐτῆς καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. δ) Ἡ τιμή τῶν ἐν Βρεττανία Ἁγίων καί ἡ προβολή τῆς ζωῆς καί τοῦ παραδείγματος αὐτῶν, θέλει ἀφ' ἑνός μέν ὠφελήσει μεγάλως τήν ἐν γένει ἱεραποστολικήν προσπάθειαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας, ἀφ' ἑτέρου δέ θέλει ἐφελκύσει, διά τῶν Θεοπειθῶν πρεσβειῶν Αὐτῶν, πλουσίαν τήν χάριν τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐλογίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐπί τῶ ἐν Βρεττανία τῆς Ἐκκλησίας ποιμνίω. τοῖς ἁγίοις πατράσιν ἑπόμενοι. ΘΕΣΠΙΖΟΜΕΝ Ὅπως ἀπό τοῦ νῦν καί ἐσαεί, πάντες οἱ ἐν Βρεττανία κηρύξαντες, ἀγωνισθέντες μαρτυρήσαντες καί ἐν γένει διαλάμψαντες Ἅγιοι, προασπιζόμενοι τήν Ὀρθόδοξον Πί­στην, τιμῶνται κατά μῆνα Ὀκτώβριον, τῆ ἐπακολουθήση πρώτη Κυριακῆ τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Τῶ σκοπῶ τοῦτω συνετάχθη εἰδική ἀκολουθία καί ἱστορήθη Ἱερά Εἰκών, ἀφιερω­μένη εἰς τήν Σύναξιν Πάντων τῶν ἐν Βρεττανικαῖς Νήσοις Ἁγίων, ἧν προτρέπομεν τῶ Χριστεπωνύμω πληρώματι ἀποδεχθῆναι καί ἀσπασθῆναι μετά χαρᾶς μεγάλης καί πίστεως. Ταῖς Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς, ΑΜΗΝ. Η ΕΝ ΜΠΕΡΜΙΓΧΑΜ ΜΕΓΑΛΗΣ ΒΡΕΤΤΑΝΙΑΣ ΣΥΝΕΛΘΟΥΣΑ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Διάπυροι πρός Κύριον εὐχέται † Ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ, Πρόεδρος, † Ὁ Μητροπολίτης Κιτίου ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ, Τοποτηρητής Μεγ. Βρετανίας † Ὁ Μητροπολίτης Μολδαβίας ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ, Μέλος † Ὁ Μητροπολίτης Κένυας, ΜΑΤΘΑΙΟΣ, Μέλος ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ (1) Ψαλμός 67, 49. (2) Ἱεροῦ Δαμασκηνοῦ, «Ἔκδοσις ἀκριβήςτῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως», P.G. 94, 1164Β-1168C. (3) «Πεντηκοστάριον», ἔκδοσις Ἀποστολικῆς Διακονίας. (4) «Νέος Συναξαριστής τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», τόμ. Ἰουνίου, σελ. 344. (5) «Νέος Συναξαριστής τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», τόμ. Μαρτίου, σελ. 158. (6) «Νέος Συναξαριστής τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», τόμ. Ἰουλίου, σελ. 345-346. (7) «Κύπρια Μηναία», τ. Μαρτίου, σελ. 42. (😎 Χριστοφόρου Κ. Κομμοδάτου, Ἐπισκόπου Τελμησσοῦ, «Οἱ Ἅγιοι τῶν Βρεττανικῶν Νήσων», 1985, σελ. 9-11. (9) «Τhe Book of the Saints - Α Dictionary of Servants of God canonized bu the Catholic Church, extracted from the Roman and other Μartyrologies». Compiled by the Benedictine Monks pf St. Αugustine's Αbbey, Ramsgate, London 1946. (10) «Βede's Εcclesiastical Ηistory of Εngland», ed. by Α.Μ. Sellar, (1907) Chap. ΙΙ § 4. (11) Χριστοφόρου Κ. Κομμοδάτου, αὐτ. σελ. 28. (12) «Πρός Ἑβραίους», κεφ. 11, 37. ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ @ ΓΟΕΕ 2013 " Ὁ Κήρυξ τῶν Ὀρθοδόξων " Ο "ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ" ΕΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕΝ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΡΑΤΟΝ ΑΛΛΑΓΗΝ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ. See less

ΜΕΤΑ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΗΣ ΕΞΑΡΧΙΑΣ ΟΤΙ ΔΗΘΕΝ "ΩΡΘΟΔΟΞΗΣΑΝ" ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΥΠ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝν ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΙΝ ΕΝΩΘΗΚΑΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ, ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘ ΗΜΑΣ Η ΑΠΟΦΑΝΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ 1981, ΚΑΘ ΗΝ "ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΙΝ ΑΥΤΗΝ Η ΙΕΡΑ ΗΜΩΝ ΣΥΝΟΔΟΣ ΕΔΕΧΘΗ ΜΙΑΝ ΑΠΛΗΝ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΗ ΣΧΙΣΜΑ ΚΑΙ ΔΙΑ ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΥΣ", ΕΝΩ ΟΠΩΣ ΕΔΗΛΩΣΕΝ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΩΝ ΛΑΥΡΟΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 2007 "ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΩΡΙΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ", ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΩΡΘΟΔΟΞΗΣΑΝ...

ΑΠΟΛΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΛΑΛΟΥΝΤΑΣ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ. (ψαλμος 5,7) Ας προσεξουμε, πατερες και αδελφοι, την οργην του Κυριου, διοτι πεντηκοντα δυο ετη (1971-2023) επιμενουμε επι ενος ψευδους. Επιμενομεν και μαλιστα εν γνωσει μας, εις το ψευδος της επιστρεψασης Εξαρχιας του 1971, το οποιον εν "επιτραχηλιω και ωμοφοριω" ειπον αμα τη επιστροφη των εξ Αμερικης τα μελη της Εξαρχιας δια στοματος του φλωριναιου Αρχιμανδριτου που τους συνωδευσε εις Αμερικην. Και το ψευδος αυτο ειναι οτι δηθεν οι Ρωσοι της Διασπορας ωρθοδοξησαν τον Σεπτεμβριον του 1971, ητοι οτι απεδεχθησαν την Ομολογιαν Εκκλησιολογιαν μας και οτι ανεγνωρισαν και απεκατεστησαν τας υφ ενος χειροτονιας, και δη οχι δια χειροθεσιας κατα τον Η Κανονα της Α Οικουμενικης Συνοδου, ως ηκουσθη εις το αεροδρομιον, αλλα δια μιας απλης συγχωρητικης ευχης... Και να ληφθη υπ οψιν, οτι το τοιουτον ψευδος της Εξαρχιας υπεστηριχθη περισσοτερον, μετα το 2007, οταν ο Μητροπολιτης των Ρωσων της Διασπορας Λαυρος, ερωτηθεις υπο του Μητροπολιτου Κηρυκου εις μιαν τυχαιαν συναντησιν των εις Αγιον Νεκταριον Αιγινης, εδηλωσεν, επικαλεσθεις και την αποφασιν της Συνοδου, την οποιαν ο ιδιος υπεγραψεν, οτι ουτε την Ομολογιαν Εκκλησιολογιαν μας εδεχθησαν οι Ρωσοι της Διασπορας, ουτε απο το Οικουμενικον (οικουμενιστικον) Πατριαρχειον Κωνλεως εχωρισαν ποτε, τουναντιον μας εδεχθησαν κατα τον Η Κανονα της Α Οικουνενικης Συνοδου, ητοι ως πρωην σχισματικους ... "Ποτε θα συνελθωμεν απο την μεθην;" οπως ελεγεν ο σημερον εορταζομενος αγιος Γρηγοριος ο Θεολογος. Ας ακουσωμεν τι λεγει επ αυτου του θεματος ο Αγιος Ιωαννης ο Σιναιτης: ''Κανείς συνετός άνθρωπος ας μη θεωρή μικρό το αμάρτημα του ψεύδους, διότι το Πανάγιον Πνεύμα εξέδωσε εναντίον του την πιο φοβερή απόφασι: «Απολείς πάντας τους λαλούντας το ψεύδος» (Ψαλμ. ε΄ 7), όπως λέγει ο Δαβίδ προς τον Θεόν. Και εάν συμβή αυτό, τι πρόκειται να πάθουν εκείνοι που συρράπτουν επί πλέον το ψεύδος με τους όρκους..'' ~ Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου (Κλίμαξ / Περί ψεύδους) στις Φεβρουαρίου 07, 2023 Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest Ετικέτες 7), ΑΠΟΛΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΛΑΛΟΥΝΤΑΣ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ. (ψαλμος 5 1 σχόλιο: ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΝ ΑΓΙΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ27 Μαρτίου 2023 στις 12:11 μ.μ. Τι ειπωμεν και τι λαλησωμεν και περί του ψεύδους της Εξαρχίας του 1971 οτι δήθεν οι Ρώσοι της Διασπορας τον Σεπτέμβριον του 1971 ωρθοδοξησαν, ήτοι απεδεχθησαν την ιδική μας Ομολογίαν Εκκλησιολογία και διέκοψαν κοινωνίαν μετά του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως; Και καλά μεν μας παρέσυραν στην αρχή, και εδικαιολογουμεθα κάπως, δεδομένου ότι απέκρυψαν από τους εδώ Αρχιερείς την απόφασιν, μέχρι που έγινε το πανηγυρικό συλλειτουργον, αλλά όταν την απεκάλυψαν οι Φλωριναιοι με τα "Χαρμόσυνα Μηνύματα" των, τι έκαναμε για να αποκατασταθη η αλήθεια; Ήτο αρκετον το ότι διέκοψαμε κοινωνίαν μετ αυτων. Αλλά και μετά την δήλωση του Προκαθημένου των Ρώσων του Μητροπολίτου Λαυρου κατά την συνάντηση του με τον Μητροπολίτην Κήρυκον το 2007 εις τον Άγιον Νεκτάριο και την προσωπική του διαβεβαιώσιν ότι μας εδέχθησαν ως πρώην σχισματικους με χειροθεσία κατά τον Η Κανόνα της Α Οικουμενικής Συνοδου τι επραξαμεν δια να αποκαταστήσωμεν την βλασφημίαν; Η Εκκλησία βεβαίως έλυσε το πρόβλημα εμείς όμως ως άτομα τι καμνουμε; Διατι δεν παραδεχόμαστε το λάθος της συγχωρητικης ευχής από κακοκοδους που τόσα δεινά μας επεσωρευσεν; Καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω; Απάντηση

Η ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, Ο ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ

Η θεμελιώδης αλήθεια της Ορθοδοξίας, ο Θεάνθρωπος Αρχιμανδρίτη Ιουστίνου Πόποβιτς 1979 Όλες οι αλήθειες της Ορθοδοξίας, πηγάζουν και απολήγουν στην μία αλήθεια, την απεριόριστη και αιώνια. Η αλήθεια αυτή είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός. Αν βιώσετε μέχρι τέλους οποιαδήποτε αλήθεια της Ορθοδοξίας, θα ανακαλύψετε υποχρεωτικά ότι η καρδιά της είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός. Στη πραγματικότητα, όλες οι αλήθειες της Ορθοδοξίας δεν είναι τίποτε περισσότερο από διαφορετικές παραλλαγές της μίας Αλήθειας: του Θεανθρώπου Χριστού. Η ορθοδοξία είναι Ορθοδοξία εν τω Θεανθρώπω, εν ουδενί άλλω. Από αυτό και η άλλη ονομασία της Ορθοδοξίας είναι Θεανθρωπότης. Μέσα της, τίποτε δεν συντελείται κατά άνθρωπον και εξ ανθρώπου αλλά τα πάντα προέρχονται από του Θεανθρώπου και συντελούνται κατά Θεάνθρωπον. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος βιώνει και γνωρίζει την θεμελιώδη και αιώνια αλήθεια της ζωής και του κόσμου μόνο διά του Θεανθρώπου, εν τω θεανθρώπω. Και κάτι ακόμα: την πλήρη αλήθεια περί ανθρώπου, περί του σκοπού και του νοήματος της υπάρξεώς του, γνωρίζει ο άνθρωπος αποκλειστικά μέσω του Θεανθρώπου. Εκτός Εκείνου και πέραν Εκείνου δεν υφίσταται πραγματικός άνθρωπος επειδή ο άνθρωπος είναι πραγματικός μόνον διά του Θεανθρώπου και εν τω Θεανθρώπω. Έξω από Εκείνον, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε φάντασμα, σε σκιάχτρο, σε κάτι ανοημάτιστο. Έτσι, στη θέση του ανθρώπου θα βρείτε υπολείμματα ανθρώπου, αποσπάσματα ανθρώπου, τεμάχια ανθρώπου. Ένεκα τούτου και η αληθινή ανθρωπιά βρίσκεται μονάχα στην Θεανθρωπότητα. Δεύτερη δεν υπάρχει κάτω από τον ουρανό. Γιατί ο Θεάνθρωπος αποτελεί τη θεμελιώδη αλήθεια της Ορθοδοξίας; Επειδή έλυσε όλα τα ζητήματα που βασανίζουν και κατατρώγουν το ανθρώπινο πνεύμα: το ζήτημα ζωής και θανάτου, το ζήτημα καλού και κακού, το ζήτημα γης και ουρανού, το ζήτημα αληθείας και ψεύδους, το ζήτημα αγάπης και μίσους, το ζήτημα δικαίου και αδικίας. Με ένα λόγο: το ζήτημα Θεού και ανθρώπου. Γιατί ο Θεάνθρωπος αποτελεί τη θεμελιώδη αλήθεια της Ορθοδοξίας; Επειδή με την επίγειο ζωή Του, κατέδειξε με τον πιο εναργή τρόπο ότι ο Ίδιος είναι η σαρκωμένη, ενανθρωπήσασα, προσωποποιημένη και αιώνια Αλήθεια, η αιώνια Δικαιοσύνη, η αιώνια Αγάπη, η αιώνια Χαρά, η αιώνια Δύναμις: Παναλήθεια, Πανδικαιοσύνη, Παναγάπη, Παντοχαρά, και Παντοδύναμις. Εκείνος κατέβασε όλες τις θείες τελειότητες από τον ουρανό στη γη. Και όχι μονάχα τις κατέβασε μα και μας δίδαξε και μας έδωσε τη χαριτωμένη δύναμη να τις μεταποιούμε σε δική μας ζωή, σε δικές μας σκέψεις, σε δικά μας αισθήματα, σε δικά μας έργα. Από εδώ πηγάζει και η κλήση η δική μας: να τις σαρκώσουμε μέσα μας και στον κόσμο που μας περιβάλλει. Παρατηρήστε τους αρίστους των αρίστων στο ανθρώπινο γένος. Σε όλους αυτούς, ο Θεάνθρωπος είναι ό,τι πιο καλό έχουν, ό,τι πιο σημαντικό, ό,τι πιο αιώνιο. Επειδή Εκείνος είναι: η Αγιότης στους αγίους, το Μαρτύριο στους μάρτυρες, η Δικαιοσύνη στους δικαίους, η Αποστολικότης στους αποστόλους, η Αγαθότης στους αγαθούς, το Έλεος στους ελεήμονες, η Αγάπη στους αγαπώντας. Γιατί ο Θεάνθρωπος είναι όλα και τα πάντα στην Ορθοδοξία; Επειδή Εκείνος είναι, ως ο Είς εκ της Αγίας Τριάδος, ο σαρκωμένος Υιός του Θεού, ανυπέρβλητος και ως Θεός, και ως Παράκλητος, και ως Σκεπαστής, και ως Διδάσκαλος, και ως Σωτήρας. Ταλανιζόμενος μέσα στην επίγεια τραγωδία ο άνθρωπος, μονάχα σε Εκείνον, στον πανελεήμονα Κύριο Ιησού, βρίσκει: τον Θεό που μπορεί αληθινά να νοηματοδοτήσει το πάθος, τον Παράκλητο που μπορεί αληθινά να παρηγορήσει σε κάθε συμφορά και θλίψη, τον Προστάτη που μπορεί αληθινά να προστατέψει από κάθε κακό, τον Σωτήρα που μπορεί αληθινά να σώσει από το θάνατο και την αμαρτία, τον Διδάσκαλο που μπορεί αληθινά να διδάξει την αιώνια Αλήθεια και Δικαιοσύνη. Ο Θεάνθρωπος είναι μέσα στην Ορθοδοξία το όλον και τα πάντα επειδή έχει δώσει ανυπέρβλητο μεγαλείο στον άνθρωπο: τον ανύψωσε μέχρι του Θεού, τον έκανε Θεόν κατά Χάριν. Και το έπραξε αυτό, όχι με το να υποτιμήσει τον άνθρωπο υπέρ του Θεού αλλά με το να πληρώσει τον άνθρωπο με κάθε τελειότητα. Ο Θεάνθρωπος εδόξασε τον άνθρωπο όσο κανένας άλλος: του χάρισε την αιώνιο ζωή, την αιώνιο Αλήθεια, την αιώνιο Αγάπη, την αιώνιο Δικαιοσύνη, την αιώνιο Χαρά, το αιώνιο Αγαθό, την αιώνιο Μακαριότητα. Ο άνθρωπος απέκτησε διά του Θεανθρώπου το θείο μεγαλείο. Ενώ ο Θεάνθρωπος είναι η θεμελιώδης αλήθεια της Ορθοδοξίας, η βασική αλήθεια κάθε αλλοδοξίας είναι ο άνθρωπος η τα θραύσματα της υπάρξεώς του, η διάνοια, η θέληση, οι αισθήσεις, η ψυχή, το σώμα, η τεχνολογία. Πουθενά στην αλλοδοξία δεν υπάρχει ακέραιος άνθρωπος, είναι ολόκληρος κατακερματισμένος σε άτομα, σε μόρια. Και όλο αυτό προς δόξαν του ανθρωπίνου μεγαλείου. Όμως, όσο ανόητη είναι η ρήση: «η τέχνη για την τέχνη» άλλο τόσο ανόητη είναι και η ρήση: «ο άνθρωπος για τον άνθρωπο». Αυτή η οδός οδηγεί στο πιο ποταπό πανδαιμόνιο όπου το ύψιστο είδωλο είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Και δεν υπάρχει πιο ποταπό είδωλο από αυτόν. Αφετηριακή αλήθεια για την Ορθοδοξία είναι η εξής: δεν είναι ο άνθρωπος για τον άνθρωπο αλλά για τον Θεό, η ακόμα πληρέστερα: για τον Θεάνθρωπο. Γι' αυτό και εμείς, στο όνομα του ανθρώπου, είμαστε υπέρ του Θεανθρώπου. Δι' Εκείνου αποκλειστικώς, είναι δυνατός ο λογικός χαρακτήρας του ανθρώπου, είναι δυνατή η νοηματοδότηση της ανθρωπίνης υπάρξεως. Μέσω αυτής της αλήθειας αποκτώνται όλα τα μυστήρια του ουρανού και της γης, όλες οι αξίες όλων των κόσμων τις οποίες μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος, όλες τις χαρές όλων των τελειοτήτων τις οποίες ο άνθρωπος μπορεί να επιτύχει. Έμμεσα η άμεσα στην Ορθοδοξία ο Θεάνθρωπος είναι το πάν και άρα εν Αυτώ και ο άνθρωπος, ενώ στην αλλοδοξία μονάχα ο γυμνός άνθρωπος. Στην ουσία, Ορθοδοξία δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά το θαυμαστό Πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού, παρατεινόμενο σε όλους τους αιώνες, παρατεινόμενο ως η Εκκλησία. Η Ορθοδοξία έχει τη σφραγίδα και το σημείο της δια του οποίου καθίσταται γνωστή Πρόκειται για το φωτεινό Πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού. Κάθε τι το οποίο δεν φέρει τούτο το Πρόσωπο, δεν είναι ορθόδοξο. Κάθε τι το οποίο δεν έχει την θεανθρώπινη Δικαιοσύνη, την Αλήθεια, την Αγάπη, την Αιωνιότητα δεν είναι ορθόδοξο. Κάθε τι το οποίο επιδιώκει να πραγματώσει σε τούτο το κόσμο το Ευαγγέλιο του Θεανθρώπου με τις μεθόδους του κόσμου τούτου και τις μεθοδείες του βασιλείου του κόσμου τούτου, δεν είναι ορθόδοξο αλλά υποδηλώνει υποδούλωση στον τρίτο πειρασμό του πονηρού. Το να είσαι ορθόδοξος θα πεί: να έχεις μόνιμα τον Θεάνθρωπο στην ψυχή σου, να ζείς εν Εκείνω να σκέφτεσαι εν Εκείνω, να αισθάνεσαι εν Εκείνω, να ενεργείς εν Εκείνω. Με άλλα λόγια: το να είσαι ορθόδοξος σημαίνει να είσαι Χριστοφόρος και Πνευματοφόρος. Αυτό το πετυχαίνει ο άνθρωπος όταν εν τω σώματι του Χριστού - εν τη Εκκλησία, γεμίσει όλο του το είναι από τη κορυφή μέχρι τον πυθμένα, με τον Θεάνθρωπο Χριστό. Γ' αυτό και ο ορθόδοξος άνθρωπος είναι κρυμμένος με τον Χριστό εν τω Θεώ. Ο Θεάνθρωπος είναι ο άξονας όλων των κόσμων: Από τον κόσμο των ατόμων μέχρι τον κόσμο των Χερουβείμ. Αν από τούτον τον άξονα αποκοπεί οποιοδήποτε όν, σφραγίζεται με τη φρίκη, τον πόνο και τα πάθη. Αποκόπηκε ο Εωσφόρος και κατέληξε να γίνει Σατανάς. Αποκόπηκαν οι άγγελοι και κατέληξαν δαίμονες. Αποκόπηκε εν πολλοίς και ο άνθρωπος και κατέληξε απάνθρωπος. Μόλις οποιοδήποτε κτίσμα αποκοπεί από τον άξονα αυτό, κρημνίζεται αναπόφευκτα στο χάος και τη θλίψη. Και όταν ένας λαός στο σύνολό του απαρνηθεί τον Θεάνθρωπο, τότε η ιστορία του μετατρέπεται σε ταξίδι μέσα από την κόλαση και τα δεινά της. Ο Θεάνθρωπος είναι, όχι μονάχα η θεμελιώδης αλήθεια της Ορθοδοξίας μα και η παντοδυναμία της αφού μόνον Εκείνος σώζει τον άνθρωπο από το θάνατο, την αμαρτία και τον διάβολο. Αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν μπόρεσε, δεν μπορεί και ούτε θα το μπορέσει ο άνθρωπος, οποιοσδήποτε άνθρωπος μα ούτε και η ανθρωπότητα ως σύνολο. Η ήττα είναι πάντοτε το τέλος του ανθρωπίνου αγώνα με το θάνατο, την αμαρτία και τον διάβολο, εφόσον τη μάχη αυτή δεν τη διεξάγει ο Θεάνθρωπος. Μόνο δια του Θεανθρώπου Χριστού νικά ο άνθρωπος και το θάνατο και την αμαρτία και το διάβολο. Από αυτό πηγάζει και το νόημα του ανθρώπου: να πλημμυρίσει από Θεάνθρωπο μέσα στο σώμα Του - στην Ορθόδοξη Εκκλησία - να μεταμορφωθεί εν Αυτώ δια της χαριτωμένης ασκήσεως, να γίνει παντοδύναμος. Όσο θα προχωρά με το σώμα δια της προσευχής μέσα στη θλιβερή μυρμηγκοφωλιά της γης, με τη ψυχή του θα κατοικεί άνω, εκεί που ο Χριστός κάθεται στα δεξιά του Θεού. Επειδή η ζωή του είναι μόνιμα σταυρωμένη με την προσευχή μεταξύ ουρανού και γης σαν το ουράνιο τόξο που ενώνει την κορυφή του ουρανού με τα βάθη της γης. Δι' Αυτού πρέπει με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος να αθανατοποιηθούμε, να θεωθούμε, να θεανθρωποποιηθούμε. Αυτό είναι το νόημα, το πραγματικό νόημα ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους. Αυτό είναι και η χαρά, η μόνη χαρά σε τούτο τον κόσμο της αμέτρητης θλίψεως και της φαρμακερής πίκρας. Η Ορθοδοξία, είναι Ορθοδοξία δια του Θεανθρώπου. Και εμείς οι ορθόδοξοι, ομολογώντας τον Θεάνθρωπο, έμμεσα ομολογούμε το χριστοειδές του ανθρώπου, την θεία του καταγωγή, την θεία του ανωτερότητα και ταυτόχρονα την θεία αξία και το ανυπέρβλητον του ανθρωπίνου προσώπου. Στην ουσία, ο αγώνας για τον Θεάνθρωπο είναι αγώνας για τον άνθρωπο. Όχι οι ουμανιστές, αλλά οι άνθρωποι της ορθοδόξου θεανθρωπίνης πίστεως και ζωής είναι αυτοί που αγωνίζονται για τον αληθινό άνθρωπο, εκείνον τον θεοειδή και χριστοειδή. Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη" Πηγή: www.impantokratoros.gr

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΒΑΝΑΥΣΟΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ & ΑΧΑΡΝΩΝ ΕΔΡΑ: 4ο ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟΝ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΤΗΛ. 210 6020176 Κιν. 690 716 2202 Α.Π. 831 Ἐν Κορωπίω τῆ 24 Σεπτεμβριου 2020 ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ. ΠΑΧΩΜΙΟΝ Μακαριωτατε Αρχιεπίσκοπε κ.κ. Παχωμιε. Μετα την απόφασιν του πολιτικου δικαστηριου που αφορα τον ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ, συμφωνα με την οποιαν, δηθεν, δεν δικαιουμαστε, ουτε εγω ουτε η Μακαριοτης σας, να ειμαστε μελη του ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ, διοτι δηθεν ειμαστε καθηρημενοι, (απόφασις η οποία περαν των αλλων ειναι παρανομος καί αντισυνταγματικη), θα ηθελα να συζητησουμε στην Ιερα Συνοδο το θεμα της δικης σας υπογραφης, την οποίαν βεβαιως ηρατε από τας καθ ημων καθαιρεσεις. Ο λόγος δια τον οποίον ζητω αυτην την ενημερωσιν, Μακαριωτατε, ειναι διοτι πρόκειται να καταθεσω εις τάς Προτασεις πού θα κανουμε, καί τας ανυπογραφους, οπως μου εσταλησαν, ψεδοαργιας, ψευδοκαθαιρεσεις καί ψευτοαφορισμούς, καί διοτι θελω να ζητησω από τον Σεβ/τον Πατρων κ. Ευσταθιον, να συνταξη μίαν Γνωματευσιν, η αν χρειασθει θα καταφυγω καί εις Καθηγητην του Εκκλησιαστικου Δικαίου, δια να γνωματευσουν περί αυτων. Το καμνω αυτό εξ αναγκης, πλέον, διοτι δεν ειναι δυνατον να λαμβανωνται υπ οψιν υπό των Πολιτικων Δικαστηριων ανυπόγραφοι ψευτοαργίαι, ψευτοκαθαιρεσεις, καί ψευδοαφορισμοι, καί να διασυρεται καί το ονομα σας, οτι δηθεν τας υπογραψατε, ενω από τις ψευδοαποφασεις πού μου εσταλησαν δεν υπάρχει πουθενα η υπογραφη σας, καί τας οποίας τρεις ανυπογραφους ψευδοαποφασεις εχω ηδη παραδωσει εις τόν Αρχιγραμματεα π. Γερασιμο, δια να σας ενημερωση. Να σημειωθη δε, Μακαριωτατε, οτι ενω από δεκαπενταετιας ζητω τας πρωτοτυπους αυτας ψευδοαποφασεις, ουδεποτε μου απεσταλησαν, παρα πασαν εννοιαν κανονικης, εκκλησιαστικης καί ηθικης δεοντολογιας καί ταξεως. Καί επειδη το θεμα ειναι περισσότερον σοβαρον απ ο,τι φαίνεται, καί επειδη πρεπει να λάβωμεν θεσιν καί ως Ιερα Συνοδος περί αυτων των ψευδοαποφασεων, καί επί αλλων εκκρεμμουντων σοβαρων θεματων, ως ειναι το θεμα των Απαλλακτικων Βουλευματων καί της αντικανονικης παραιτησεως του Μακ. Αρχιεπισκόπου Ανδρεου, καί επειδη τινες λέγουν, οτι δεν ειχα δικαίωμα να προβω εις χειροτονίας Επισκόπων, μετα την ψευδοαργιαν μου καί την ψευδοεκπτωσιν μου εκ του θρονου, κλπ. (τας οποίας «αποφασεις» ουτε ποτε απεδεχθην, οπως αφηνεται εις την απόφασιν του πολιτικου δικαστηριου να εννοηθει, ουτε καί θα αποδεχθω ποτε, ουτε θα αναγνωρισω) πολλω μάλλον διοτι την Συνοδον που με ψευδοκαθηρεσε την ειχα αποκηρυξει καί επομενως δεν ειχε καμμίαν αρμοδιοτητα να προβη εις τοιαυτας εκνόμους, αδικαιολογητους καί διωκτικας ψευδοαποφασεις, καθ ην στιγμην μαλιστα εζητουσα από το 1999, διαλογον εν αγαπη καί αληθεια. Σας αποστελλω καί ενα αρθρον το οποίον ευρηκα εις το διαδικτυον καί το οποίον αναφερεται εις την ψευδοκαθαιρεσιν του Ιερου Χρυσοστομου. Ολόκληρη η ΑΛΗΘΕΙΑ περί της στάσεως του Αγίου Χρυσοστόμου απέναντι στους ΣΤΑΣΙΑΣΤΑΣ επισκόπους Λ ί α ν - α π ο κ α λ υ π τ ι κ ά κείμενα ύστερα από 1600χρόνια H διαχρονική βάναυσος κακοποίησις του Ιερού Χρυσοστόμου. Ο κορυφαίος των Πατέρων, "έγραψε στα κατωτερα των υποδημάτων του", τις αποφάσεις της παρά την Δρύν Ληστρικής Συνόδου. Πότε λέμε πώς κακοποιείται ένας άνθρωπος; Ασφαλώς είτε όταν κακοποιείται σωματικά , είτε όταν κακοποιείται φραστικά, διά του λόγου. Υπάρχει δηλαδή η σωματική κακοποίησι, υπάρχει και η φραστική κακοποίησι. Ο Μεγαλομάρτυρας της Εκκλησιας μας αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος κακοποιήθηκε ΣΦΟΔΡΑ και τότε που με την απαίτησι του φθονερού και χρυσομανούς πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοφίλου και των ραδιούργων Επισκόπων και την θέλησι του βασιλιά Αρκάδιου και της βασίλισσας Ευδοξίας, οδηγούνταν και σύρονταν βιαίως στην εξορία από τους εναλασσομένους όλο και βαρβαρότερους πραιτωριανούς, για να τον πεθάνουν μία ώρα αρχίτερα. Αλλά και σήμερα 1611 μετά από την κοίμησί του, συνεχίζει βαναύσως βαναυσότατα να κακοποιείται και μάλιστα από όλους τους ειδικευμένους καλαμαράδες …της ντροπής!!! Δεν σταμάτησε ποτέ διαχρονικά το μαρτύριο της κακοποίησής του, με την δόλια, σκόπιμη και εσκεμμένη απόκρυψι και αποσιώπησι συγκεκριμμένων περιστατικών της ζωής του. Εχω διαβάσει πολλά κείμενα που αναφέρονται στον βίο και στην διδασκαλία του όντως ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ αγίου και ιερού Χρυσοστόμου. Και δεν είδα ΠΟΥΘΕΝΑ να τονίζονται τα περιστατικά που στη συνέχεια θα αναφέρω. Γιατί άραγε; Όλα είναι αυτονόητα. Θίγεται το δεσποτικό κατεστημένο. Θίγεται η δουλικότητα των δούλων και υποδούλων ραγιάδων ιερέων και λαϊκών, προς αυτούς που τους επιβάλλονται και τους επικυριαρχούν. Βολεύει το παπαδοκρατικό και το δεσποτικό κατεστημένο. Και επειδή βολεύει αυτό το άθλιο κατεστημένο, τα …θάβουν και τα αποσιωπούν. ΟΛΟΙ τους. Για πρώτη φορά, λοιπόν, στα 1600 χρόνια εμείς τολμάμε και προβαίνουμε σε πρωτότυπες ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ, σε ΔΥΟ σημεία του βίου του Μεγαλομάρτυρος Αγίου και Κορυφαίου των Αγίων Πατέρων, που σκόπιμα καλύπτονται από πέπλο, μάλλον σκόπιμης απόκρυψης και αποσιώπησης. 1. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, την ωρα που αναχωρούσε για την εξορία, έδωσε τις τελευταίες συμβουλές στους φίλους του Επισκόπους και στους στενούς συνεργάτες του. Κάποιες από αυτές είναι πολύ μεγάλης σημασίας και θα έπρεπε να τονίζονται ιδιαίτερα και να επισημαίνονται ιδιαίτατα και από τους ιστορικούς και από τους Πατρολόγους καθηγητές και από τους θεολόγους και από τους θεολογούντες. Τους επέστησε ιδιαίτερα την προσοχή για την θέσι τους και την τοποθέτησί τους απέναντι σε όποιον θα εξέλεγαν για τον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Ποτέ δεν είπε και δεν τόνισε « Να δεχθήτε τον διάδοχό μου, σαν να δέχεσθε εμένα ». Ποτέ δεν το είπε αυτό. Είπε: « Τούτο δε εστιν ό παρακαλώ. Μη τις υμών ανακοπή της συνήθους ευνοίας της περί την Εκκλησίαν. Και ός αν άκων αχθή επί την χειροτονίαν, μη αμβιτεύσας το πράγμα, κατά συναίνεσιν πάντων, κλίνετε την κεφαλήν υμών ως Ιωάννη…». (ΕΠΕ 1, 148-150). Τι σημαίνει το «άκων αχθή επί την χειροτονίαν»; Να χειροτονηθή χωρίς τη θέλησί του. Τι σημαίνει το«μη αμβιτεύσας το πράγμα»; Αφού δεν επιδίωξε το πράγμα. Τι σημαίνει το « κατά συναίνεσιν πάντων»; Σύμφωνα με την συγκατάθεσι όλων. Αυτές τις τρείς βασικές προϋποθέσεις έθεσε για τους αντικαταστάτες του, ο πανέξυπνος Μεγαλομάρτυρας άγιος, την στιγμή που θα αναχωρούσε διά της ΒΙΑΣ και με την συνοδεία βαρβάρων και σκληροτάτων πραιτωριανών στην εξορία και μάλιστα μέσα σε εκείνες τις στιγμές, της γενικής σύγχυσης, του θρήνου, του πένθους και της αναταραχής. Ρωτούμε: Είχε κανένας από τους ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΕΣ του θρόνου του, αυτές τις προϋποθέσεις; Ασφαλώς, ΟΧΙ. Πού βλέπουν, λοιπόν, κάποιοι κακοθελητές, μάλλον διαστρεβλωτές, την συγκατάθεσι του Ιερού Χρυσοστόμου και την συναίνεσί του να δέχονται οι χριστιανοί και μάλιστα διαχρονικά και καθ’ όλους τους μετέπειτα αιώνες, δουλικά, υποτακτικά και αδιαμαρτύρητα, τους διάφορους σπουδαρχίδες αναξιοπρεπείς ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΕΣ; Μάλλον και βεβαιότατα, τα εντελώς αντίθετα διδάσκει. Την με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο αποδοκιμασία, αποπομπή, εκδίωξι, και καταδίωξι των ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΩΝ. Η επιθετικότητά του, προς αυτούς τους αφιλοτίμους και αδιστάκτους ανθρώπους, είναι ανυποχώρητος και ανηλεής. Τους επιτίθεται και τους σφυροκοπεί μέσα από τις επιστολές του και δεν τους δίνει και δεν τους επιτρέπει να έχουν κανένα ελαφρυντικό. Λύκους βαρείς, τους αποκαλεί, μη φειδομένους του ποιμνίου. ΛΥΚΟΥΣ και ΜΟΙΧΟΥΣ και ΑΡΠΑΓΑΣ, τους χαρακτηρίζει. Αλλά κατακρίνει σφόδρα και όσους τους ακολουθούν και τους υποστηρίζουν. Επαινεί δε όσους απομακρύνονται από αυτούς και δεν διατηρούν καμμία σχέσι μαζί τους. Αυτά, λοιπόν, που συντελούνται σήμερα με την διά της βίας και των ροπάλων και της κοσμικής και στρατιωτικής εξουσίας κατάληψης των επισκοπικών θρόνων, πώς και από ποια ηθική δικαιολογούνται; Όταν, μάλιστα, χύνεται και αίμα χριστιανικό, με τις εντονες αντιδράσεις των πιστών; (Δές επιστολη προς τον επίσκοπον Κυριακόν, ΕΠΕ 33, 420-434 όταν επέστρεψε από την εξορία και ΕΠΕ 38, 158). Αποδοκιμάζει, λοιπόν, σφόδρα την αρπακτική ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΣΙΑ, ο άγιος. Είναι απορίας άξιον, λοιπόν, πώς πολλοί σημερινοί κληρικοί και λαϊκοί, δικαιολογούν μέσα τους την αναγνώρισι των αναξιοπρεπών μοιχεπιβατών, και μάλιστα τελείως αδιαμαρτύρητα; Και τους κυκλώνουν και τους υποστηρίζουν και τους μνημονεύουν χωρίς καμμία, μα καμμία συστολή και κανένα Θεού φόβο. Πιστεύουν ότι, με αυτές τις ανάρμοστες επιλογές τους, ευαρεστούν τον Θεό; Δεν φοβούνται την Αποτομία του Θεού, που δημιουργούν ακαταστασία και αναρχία, μέσα στην Εκκλησία Του; Δική τους είναι η Εκκλησία, ή του Θεού, «ήν περιποιήσατο τω Τιμίω Αυτού Αίματι»; Πως, λοιπόν, τολμούν και διαπράττουν αυτές τις ασχημίες και αυτές τις αναίσχυντες αθεοφοβίες; 2. Υπάρχει όμως και ένα άλλο σπουδαίο, μάλλον ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΑΤΟ κεφάλαιο, που σαν από επίτηδες, και επί τούτου, αποσιωπάται και σχεδόν εξαφανίζεται και καταχωνιάζεται χίλια μέτρα κάτω από το εδαφος. Οι λόγοι προφανείς και ευκολονόητοι. Να μην γίνη παράδειγμα επανάληψης, από όλους τους αδικουμένους, κατά τους μετέπειτα αιώνες. Βεβαίως, ίσως να αναφέρεται κάποτε και από κάποιο ξεχασμένο συναξάριο, αλλά δεν επισημαίνεται, δεν τονίζεται, ουτε προωθείται και ούτε προβάλλεται, λές και είναι πρακτική αποφυγής και όχι απομιμήσεως των εντυπωσιακών όντως πράξεων του Κορυφαίου Πατρός και Μεγαλομάρτυρος Αγίου. Ποιές είναι αυτές; Η εξορία του Αγίου διήρκεσε 3 χρόνια και τρεις μήνες. Το περισσότερο διάστημα της εξορίας του, τον εγκατέλειψαν – αλλά συνεχώς και αδιαλλείπτως παρακολουθούμενο!!! - οι διώκτες του, στην Κουκουσό και στην Αραβησο της Αρμενίας. Εκεί υπήρχε ένας ευλαβέστατος επίσκοπος που ονομάζονταν Αδελφειός, που αγαπούσε και υποστήριζε τον Χρυσόστομο, εν αντιθέσει με τον επίσκοπο Φαρέτριο, της προηγούμενης στη διαδρομή πόλεως Kαισάρειας, που φθονούσε τον Χρυσόστομο και έστελνε μάλιστα ο ίδιος, ορδές εκατοντάδων τραμπούκων μοναχών οπλισμένων με πέτρες και ξύλα στα χέρια, που εφόρμησαν νύχτα στο σπίτι που διέμενε ο άγιος και προσπάθησαν ακόμα και να τον κάψουν ζωντανο. O επίσκοπος Αδελφειός, είχε τόση αγάπη απέναντι στον άγιο, που έφθασε στο σημείο να του παραχωρήση ακόμα και τον θρόνον του. Το αναφέρει σε επιστολή του ο ίδιος ο Χρυσόστομος (ΕΠΕ 38, 232-243). Εις εκείνο εκεί το μέρος υπήρχαν πολλοί ειδωλολάτρες που λάτρευαν τα δένδρα, τα φυτά και τον ήλιο. Ο καταπονημένος, αλλά άγρυπνος και δραστήριος πατριάρχης, δεν έμενε εκεί σε κατάστασι αργίας, απραξίας και αδιαφορίας. Δεν έπαυσε ούτε και ένα δευτερόλεπτο να σκέπτεται, να μελετά, και να σχεδιάζει, τρόπους και μεθόδους προσφοράς στον πλησίον. Μέχρι και αυτήν την εξωτερική ιεραποστολή ποτέ δεν την εγκατέλειψε, αλλά ενδιαφέρονταν συνεχώς και αδιαλλείπτως, διά τους «εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένους», αδελφούς μας. Είτε με την συνεχή αποστολή κατευθυντήριων επιστολών προς την Ολυμπιάδα και σε πολλούς άλλους σημαντικούς παράγοντες, επίσημους και ανεπίσημους, είτε με την ασταμάτητη πρόνοιά του για τις διάφορες εκκλησίες και την αποστολή ανθρώπων ικανών στο ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας. Οι ειδωλολάτραι της περιοχής, όταν πληροφορήθηκαν ότι κατέφθασε εκεί ως κρατούμενος ο πασίγνωστος άγιος πατριάρχης, έσπευσαν στον τόπο που διέμενε και του ζήτησαν να γιατρέψη κάποιον παράλυτο της περιοχής «επι κλίνης βεβλημένον» και του δήλωσαν ότι αν θα τον γιατρέψη θα πιστέψουν «απαντες ομοθυμαδόν». Ο σφόδρα καταπονημένος αλλά θαλερός Χρυσόστομος, αφού κάλεσε τον παραλυτικό και τον ρώτησε και του επιβεβαίωσε ότι θέλει να θεραπευθή, «ευθέως ιάθη ο άνθρωπος από της νόσου αυτού και έστη υγιής». Η θεραπεία του παραλυτικού εθεωρήθη μέγα γεγονός και «επίστευσαν πάντες ομοθυμαδόν εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν και εβαπτίσθησαν πάντες, πλήθος αναρίθμητον». Και μετά τι εκαμε ο ιερός Πατήρ; «Εχειροτόνησε δε αυτοίς ΕΠΤΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ΚΑΙ ΠΛΗΘΟΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΝΩΝ προς το επαρκέσαι τοις όχλοις εις λειτουργίαν της εκκλησίας και θυσίαν ιεράν και αναίμακτον θέμενος αυτοίς, και κανόνας ψαλμωδίας εκδεδωκώς αυτοίς και την θείαν μυσταγωγίαν». Μα, πως είναι δυνατόν; Αυτός, που όταν επέστρεψε από την εξορία και δεν ήθελε κάν να εισέλθη στην Πόλι, αν πρώτα δεν τον αποκαθιστούσε κάποια σύνοδος από τις παρανομίες και τις αντικανονικότητες της Ληστρικής, παρά την Δρύν Συνόδου και ζητούσε επίμονα αυτό να γίνη αμέσως, πως είναι δυνατόν, αργότερα κατά την δεύτερη εξορία του, να περιφρόνησε τελείως τις αποφάσεις της και συνέχισε να τελή τα ιερά μυστήρια και μάλιστα βαπτίσεις και χειροτονίες; Πως είναι δυνατόν, να ζητούσε να γίνη το γρηγορότερο η σύγκλησι αυτής της νέας Συνόδου για να εξαφανισθούν όλες οι πράξεις των λυμεώνων του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, που εισήλασαν και εισήλθαν από την Αραβικήν Ηπειρον ως μοιχοί και ως λύκοι και ως μονιοί άγριοι, όπως ο ίδιος τους αποκαλούσε, και αργότερα να προέβη σε αγιαστικές και τελετουργικές πράξεις και δεν υπολόγιζε πλέον την παρανομον καθαίρεσίν του; Δηλαδή να τελετουργεί και να βαπτίζει και να χειροτονή επισκόπους, πρεσβυτέρους, και διακόνους; Είναι όντως ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ. ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΤΑΤΟ. Και αξίζει να τονισθή και να επισημανθή. Και να γίνη φωτεινό παράδειγμα απομιμήσεως, από τους αδίκως διωκομένους και καταδιωκομένους επισκόπους, και μάλιστα την σημερινή εποχή που επληθύνθη το κακόν και το άδικον, εις το έπαρκον. Ο κορυφαίος των Αγίων Πατέρων, ο Μεγαλομάρτυρας Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, να προβαίνει σε «παράνομες και αντικανονικές και σχισματικές πράξεις» και να καταλύη την κατεστημένη τότε εκκλησιαστική εξουσία, που ήταν η νόμιμη εκκλησιαστική κατάστασι αφού είχε την αυτοκρατορική κάλυψι και νομιμότητα; Είναι πράγματι Καταπληκτικό. Οντως, επαναλαμβάνουμε, ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΤΑΤΟ. Και ίσως φανή ότι αυτό είναι αυθαίρετη δική μας άποψι και εξακρίβωσι. Γι’ αυτό και προσκομίζουμε όλα τα στοιχεία που τεκμηριώνουν πλήρως όλες τις αναφορές μας. Όλα τα στοιχεία που προσκομίζουμε, τα λάβαμε από τον αφιερωματικό τόμο της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου για τα 1600 χρόνια από της κοιμήσεως του ιερού Χρυσοστόμου. Ο Αγιος Παλλαδιος Ελενουπόλεως ΕΠΕ 1,156-158, γράφει: Και ο μεν μακάριος Ιωάννης οικήσας την Κουκουσόν έτος έν, πλείστους διαθρεψας πένητας της Αρμενίας ου τοσούτον σίτω, όσον λόγω. Εφθασε γαρ κατ’ εκείνο καιρού μέγας λιμός την χώραν εκείνη. Βασκήσαντες δε αυτώ και επί τούτω οι αδελφοκτόνοι, μεταφέρουσι εις Αραβισσόν, διαφόροις υποβάλλοντες κακουχίαις, ίνα το ζήν απολίπη. Κακεί πάλιν ού μικρώς διαλάμψας ταις αρεταίς (ού δύναται γαρ πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη, ουδέ λύχνος φαιδρώς καιόμενος ξυλίνω σκεπασθήναι μοδίω). Εξήγειρε γαρ καθάπερ εξ’ ύπνου της αγνοίας προς την του λόγου ακτίνα εκ πάσης περιχώρου τους άγαν κεκαρωμένους τη απιστία. Σφοδρότερον δε τη φλογί της βασκανίας κατακαιόμενοι οι περί Σευηριανόν και Πορφύριον και έτεροι τινές της Συρίας επίσκοποι, παρασκευάζουσιν αυτόν κακείθεν μετενεχθήναι. Βαρύς γαρ αυτοίς ήν ….Αφ.Το. Σελις 129 Ο Γεώργιος πατριάρχης Αλεξανδρείας (620-630) γράφει: Ην δε το πλήθος πολύ της χώρας εκείνης (Αραβισού), των μεν σεβομένων τα είδωλα, των δε δένδρα και δάση, των δε τον ήλιον, μη γινώσκοντες όν δεί προσκυνείσθαι Θεόν, αλλά λατρεύοντες τη κτίσει παρά τον κτίσαντα. Ακούσαντες δε τα κατά τον Ιωάννην, ότι μέγας δούλος του Θεού εστι και θαυματουργεί εξαίσια, ήγαγόν τινα προς αυτόν επί κλίνης βεβλημένον παραλυτικόν, και παρεκάλουν ιάσασθαι αυτόν. Ελεγον δε εν εαυτοίς ως εάν τούτον θεραπεύση πάντες πιστεύομεν εις τον Θεόν αυτού, και ακούομεν αυτού κατά πάντα, όσα εντέλλεται ημίν……… Ταύτα δε ειπόντος (προσευχήθηκε), ευθέως ιάθη ο άνθρωπος από της νόσου αυτού, και έστη υγιής. Θεωρήσαντες ούν οι του έθνους εκείνου το γεγονός εξαίφνης παράδοξον τεράστιον, επίστευσαν πάντες ομοθυμαδόν εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν και εβαπτίσθησαν πάντες, πλήθος αναρίθμητον. Εχειροτόνησε δε αυτοίς ΕΠΤΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ΚΑΙ ΠΛΗΘΟΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΝΩΝ προς το επαρκέσαι τοις όχλοις εις λειτουργίαν της εκκλησίας και θυσίαν ιεράν και αναίμακτον θέμενος αυτοίς, και κανόνας ψαλμωδίας εκδεδωκώς αυτοίς και την θείαν μυσταγωγίαν. Αφ. Το. Σελίς 431 Ο Λέων ο Σοφός (865-12.5.912) γράφει: Ηδη γαρ κακουχίαις, αικίαις (βάσανα), ουκ εστιν όσαις ειπείν, προς Αραβισόν μεταπέμπεται. Και πάλιν εν ταύτη της άλλης πολίχνης, τα όμοια ο θεραπευτής διαπραγματεύεται. Και πάλιν ο φθόνος των κατηγόρων τω φόβω μαιούμενος, προς ωδίνας φόνου και τόκους αυτούς συνωθεί και διανιστά, και τοσούτον, ώστε ειπείν τινα τοις κατηγόροις τοιούτον: Ιδετε νεκρόν φοβερούντα τους ζώντας, και κρατούντας διαπτοούντα, καθάπερ τους παίδας τα μορμολύκεια. Αφ. Το. Σελίς ൭൧൯ O Αγιος Συμεών ο Μεταφραστής (που έζησε το β΄ημισυ του 10ου αιώνος) γράφει: Ούτω μεν ούν εις το της ερημίας πολίχνιον την Κουκουσόν αγόμενον, Αδελφειός υποδέχεται, ός επίσκοπος Αραβισού ήν, ούχ ούτω συμβάν αλλ’ όψει τινί θειοτέρα την υποδοχήν κελευσθείς…. Μεστά γαρ εκείνα δυσσεβείας, και ανθρώπων άγνοιαν μεν όλως νοσούντων Θεού, είδωλα δε και δένδρα και άλση κατά πολλήν άνοιαν, σεβομένων…. Ούτοι τοιγαρούν παράλυτόν τινα παρενεγκόντες κλινοσκεπή, θεραπεύειν ηξίουν….. Και ως ταύτα είποι (προσευχήθηκε) αναστήναι τε ευθύς τον νοσούντα και υγιασθήναι, καρπόν ειληφότα της ευσεβείας, την ρώσιν του σώματος, ή δια νόσου μάλλον σωματικής, προς την της ψυχικής υγίειαν, ή και αμφοτέρων οδηγηθέντα. Τούτο κομιδή το θαύμα πιστεύσαι όλω πληρώματι την χώραν ποιεί, και τω βαπτίσματι προσελθείν αριθμού κρείττονας. ΕΠΤΑ τοίνυν ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ συν άμα πρεσβυτέροις και διακόνοις αποχρώσι τω πλήθει των πιστευσάντων επιχειροτονήσας αυτοίς, επείπερ εύροι τινάς αυτών των Ελλήνων εύ επισταμένους διάλεκτον, τούτοις όσα και γλώσση χρησάμενος, τον τε θείον Δαυϊδ και την Καινήν άπασαν προς την Ελλάδα γλώτταν δι’ αυτών μεταβάλλει. Και τον μεν τύπον παραδίδωσι της αναιμάκτου θυσίας, εκδιδάσκει δε και τα της Καινής διαθήκης. Ειτα και κανόνας αυτοίς ψαλμωδίας εισηγείται και προσευχών. Δι’ ολίγων ούν ημερών πληθυνομένην ορών την νεοπαγή ταύτην Εκκλησίαν, αλλά και των του Χριστού εντολών ουδαμώς ολίγην εν αυτοίς επίδοσιν, χάριτάς τε ωμολόγει Θεώ, και ηγαλλιάτο τω πνεύματι, τοις ασθενέσιν αυτών χείρας ιασίμους επιτιθείς, και προίκα το πάντων κάλλιστον χαριζόμενος. Αφ. Το. Σελίς 610 O Aγιος Νεόφυτος ο Εγκλειστος ( 1134-22.4.1219) γράφει: Ο δε δίκαιος ελαυνόμενος υπό των δημίων έφθασε την Κουκουσόν και ξεναγωγείται υπό τινος ανδρός θαυμαστού επισκόπου Αραβισου ού το όνομα Αδελφειός. Και ήν ο δίκαιος έν τε τη Κουκουσώ και τη Αραβισώ εν όλοις τρισίν έτεσιν πολλούς προς την αμώμητον πίστιν χειραγωγών, διδάσκων, ΒΑΠΤΙΖΩΝ, ΧΕΙΡΟΤΟΝΩΝ και θαυματουργών. Τούτων δε οι εχθροί της αληθείας ακούσαντες απελαύνουσι τον δίκαιον επ’ εντευθεν προστάξει βασιλική εως Κομάνων, ήτις εστί τόπος πανέρημος, τέρμα του Ευξείνου πόντου και της Ρωμαίων ηγεμονίας τοις ωμοτάτοις προσπελάζων βαρβάροις των Τζάνων λεγομένων. Και ήν πάλιν ο άγιος τρείς μήνας αναιδώς ελαυνόμενος (ταλαιπωρήθηκε ωμά) προς το φθάσαι Κομάναις. Αφ. Το. Σελ. 634κ. Τέλος παρουσιάζω σήμερα 13Νοεμβρίου2011κ μία νέα μαρτυρία του Αγίου και Μεγάλου Φωτίου που επαναλαμβάνει όσα σωρεία Πατέρων και Διδασκάλων μαρτυρούν περί της στάσεως του αγιου Ιωάννου του Χρυσοστόμου απέναντι στους ΣΤΑΣΙΑΣΤΑΣ πατριαρχες και στις Ληστρικές Συνόδους, σαν αυτές που και σήμερα συγκροτούνται και είναι και οι περισσότερες. ΓΡΑΦΕΙ λοιπόν ο Μέγας Φώτιος ΠΕΡΙ ΤΟΥ Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΨΕΥΔΟΚΑΘΑΙΡΕΣΕΙΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΤΟΥ ΕΠΕΒΛΗΘΗΣΑΝ, "Και εδίδασκε και εχειροτόνει πολλούς μέν Επισκόπους, πλείους δε πρεσβυτέρους και διακόνους. Επετέλει δε και πολλά σημεία εν τη εξορία, ζών τε και μετά θάνατον" (Μυριόβιβλος, Πατρολ. Μίν, τόμος 103κ357κ). ΔΗΛΑΔΗ, ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΑΚΩΛΥΤΩΣ ΚΑΙ ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΩΣ ΝΑ ΑΣΚΗ ΤΑ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ, ΚΑΙΤΟΙ ΑΡΧΙΚΩΣ, ΕΠΙ ΟΛΙΓΟΝ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΧΡΟΝΟΥ, ΠΡΟ ΤΗΣ ΔΙΩΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ ΤΟΥ, ΟΝΤΩΣ ΑΠΕΣΧΕ ΑΠΟ ΙΕΡΑΤΙΚΑ ΕΡΓΑ. Μόλις έμαθαν οι ΦΘΟΝΕΡΟΙ εχθροί του οι ραδιούργοι Επίσκοποι, την αξιοθαύμαστη δραστηριότητα του Μεγαλου Πατριάρχου, πίεσαν και πάλι τον αυτοκράτορα για να δώση εντολή να τον μετακινήσουν οι πραιτωριανοί στα βάθη της Αρμενίας, όπου και ύστερα από λίγο δεν άντεξε τις κακουχίες και κοιμήθηκε στα Κόμανα στον ναό του Αγίου Μάρτυρα Βασιλίσκου. apotixisi. Ετικέτες "Αυθαιρεσίες" Επισκόπων... Ας παρακαλεσωμεν σημερον εορτην της Παναγιας της Μυρτιδιωτίσσης, να κανη το θαυμα της καί να φερη την ειρηνην εις την Εκκλησίαν. Μετα της εν Κυριω αδελφικης αγαπης Ελαχιστος αδελφος καί συλλειτουργος Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας, Λαυρεωτικης καί Αχαρνων Κηρυκος

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΠΟ 14/27-2-02 ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΔΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΥΠΕΚΦΥΓΗΣ ΟΤΙ ΔΗΘΕΝ ΕΠΙ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΜΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΠΟ 14/27-2-02 ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΔΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΥΠΕΚΦΥΓΗΣ ΟΤΙ ΔΗΘΕΝ ΕΠΙ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΜΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 256 ᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 13/26 ᾿Ιουνίου 2002 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΑΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΟΥΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΠΟ 14.2.2002 ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΔΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΗΜΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ Η ΜΑΛΛΟΝ ΥΠΕΚΦΥΓΗΣ ΟΤΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΜΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ Ἡ 14/27-2-02 Εἰσήγησις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας εἰσηγούμενος τήν 14/27-2-02 ἐπί τοῦ θέματος τῶν «πέντε» καί εἰδικώτερον ἐπί τῶν Καταγγελιῶν ἡμῶν καί τοῦ Παν/του Ἱερομονάχου π. Ἀμφιλοχίου, ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐπί πέντε συναπτά ἔτη κατεπάτησε τήν ἰδίαν τήν ἀπόφασίν της (3005/1997) διά τήν Κανονικήν ἀντιμετώπισιν τῶν πέντε, εἶπε μεταξύ ἄλλων καί τά ἑξῆς: "Καί σκέπτεται ὁ καθείς, ῞Αγιοι ᾿Αρχιερεῖς, αὐτό πού ὅλοι γνωρίζουμε. ῞Οτι δηλαδή ἡ ὑπόθεσις τῆς ἀνταρσίας τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν εἶναι μία θλιβερή διά τήν ἐκκλησιαστική ζωή ἱστορία, ἡ ὁποία ἐκράτησε ἐπί 4-5 ἔτη. Μία θλιβερή ἱστορία ἡ ὁποία κατέληξε στό γνωστό σχίσμα. ῾Η ὁποία ὅμως ἱστορία, ἄν δέν τήν τροποποιήσουμε καί μεταθέσουμε ἀλλοῦ, οὐδεμία σχέσι ἔχει ἀπ᾿ ὅ,τι γνωρίζουμε ὅλοι μας μέ ᾿Εκκλησιολογία καθ᾿ αὐτήν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχή, ἀλλά μέ συγκεκριμένες εἰκόνες. Καί διερωτᾶται κάποιος. Πῶς μπορεῖ νά τίθεται καί νά προτείνεται αὐτό τό θέμα "τοῦ σχίσματος τῶν πέντε σάν θέμα ἀφορόν τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν; Θά ἐπιμείνω λίγο, ῞Αγιοι ᾿Αρχιερεῖς, καί ζητῶ συγγνώμη ἄν σᾶς κουράζω, ἀλλά θέλω νά κρατήσετε σημειώσεις ἐπ᾿ αὐτῶν τῶν παρατηρήσεων διά τήν ἐξέτασιν τοῦ θέματος ὅταν ἔλθη ἡ ὥρα του. Τό σχίσμα τῶν πέντε εἶναι μία ἱστορία πού, ὅπως εἴπαμε, κράτησε 4 ἤ 5 χρόνια. Γενομένου τοῦ σχίσματος ἡ Ι. Σύνοδος ἐξετάσασα τό θέμα, ἔθεσε τούς πέντε ᾿Αρχιερεῖς σέ ἀργία καί κατέστησε αὐτούς ἐκπτώτους τῶν Μητροπολιτικὼν τους θρόνων. Ποῖον λοιπόν πράγμα θά μποροῦσε νά ἐξετασθῆ ἀπό ὄλη αὐτή τήν πενταετῆ θλιβερή γιά τήν ᾿Εκκλησία ἱστορία ὅταν σάν θέμα ἐξετάσεως προτείνεται ἀπό τόν Σεβασμιώτατο κάτι το ὁποῖον ἔχει τίτλο "τό σχίσμα τῶν πέντε»; Αὐτό θά μποροῦσε νά εἶναι, Σεβασμιώτατε Κήρυκε, μόνον ἐπικεφαλίδα ἑνός σχετικοῦ ἱστορικοῦ διηγήματος πού θά εἶχε σχέσι μέ αὐτό τό σχίσμα. Μπορεῖ νά ὑπάρξῃ σάν θέμα ἐξετάσεως ἀπό τήν ῾Ιεραρχίαν κάτι τό ὁποῖον ἔχει τόν ἀόριστο τίτλο "τό σχίσμα τῶν πέντε";. Σκἐπτεσθε νά φέρη κάποιος σάν θέμα τό σχίσμα τοῦ 1924, ἤ τό σχίσμα τοῦ 1054; κλπ. ᾿Εάν τώρα θέλη ὁ Σεβασμιώτατος νά κάμη μία πρότασι, πρότασι πρός τήν ῾Ιερά Σύνοδο καί ὄχι ἀπαίτησι, γιά τήν ἐξέτασι κάποιου συγκεκριμένου θέματος σέ σχέσι μέ τό σχίσμα τῶν πέντε, γιατί δέν τό ἔκανε μέχρι σήμερα, ἀλλά ἔτσι ἀορίστως καί ἀνευθύνως ἔρχεται νά κατηγορήση τήν Σύνοδο γιά "ἀπό τριῶν ἐτῶν πείσμονα ἀβελτηρίαν καί ἀδράνειάν μας ἐπί σοβαρῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων..."; Καταλαβαίνετε, ῞Αγιοι ᾿Αρχιερεῖς, γιατί εἶπα προηγουμένως, ὅτι αὐτό τό κείμενο δείχνει συντάκτη ὄχι καλόγνωμο καί μέ σεβασμό πρός τόν ῾Ιερό θεσμό τῆς Συνόδου, ἀλλά ἄνδρα ἐντελῶς ἄπειρο τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων καί ἄμοιρο τοῦ ἤθους πού θά μποροῦσε νά ἔχη ἕνα ᾿Ορθόδοξος μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας, πρός την ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας;". Μέ αὐτήν τήν Εἰσήγησιν αὐτοκαταργούμεθα. Ἡ Εἰσήγησις αὕτη, ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ πνευματικά, σημαίνει πολλά. Προπάντων σημαίνει, ὅτι μέ τήν "ἔγκρισίν" πλέον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἀθωώνονται οἱ «πέντε», ἐνῶ ἡμεῖς αὐτοκαταργούμεθα, διότι οὕτω ἐπικυρώνεται ἡ καθ’ ἑαυτήν ἄκυρος «καθαίρεσις», τήν ὁποίαν τούς ἐπέβαλον οἱ πέντε ἐν ἔτει 1995 εἰς τούς τρεῖς τότε Μητροπολίτας καί τούς μετ’ αὐτῶν Κληρικούς. Ἡμεῖς δέν συμφωνήσαμε ἐπ’ αὐτῶν, διεμαρτυρηθήκαμε, ἀντιδράσαμε, καί ἀπαντήσαμε καί κατ’ ἐκείνην τήν συνεδρίασιν καί δημοσίως. Ἡ ὑπεύθυνος Ἀρχιερατική μας θέσις μας εἶναι γνωστή πλέον, ὅτι ὅσοι ἐδέχθησαν αὐτήν τήν εἰσήγησιν καί ὑπέγραψαν τά Πρακτικά τῆς συγκεκριμένης Συνεδριάσεως, ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ τήν καθαίρεσίν των. Ἐπεκύρωσαν οἱ ἴδιοι τήν καταδίκην των. Τούς καταγγείλαμεν, λοιπόν, ὡς καθηρημένους πλέον ὑπό τῶν πέντε, καί ἐπιμένομεν εἰς αὐτήν τήν ἄποψιν, διότι ἐφ’ ὅσον ἀποδέχονται ὅτι τό σχίσμα τῶν «πέντε» δέν ἔχει νά κάνη μέ Ἐκκλησιολογία καί Ἀποστολική Διαδοχή, τοῦτο σημαίνει ὅτι ἀποδέχονται καί τά Ἐκκλησιολογικά, δογματικά καί ἐπί τοῦ θέματος τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς βλάσφημα καί αἱρετικά φρονήματα, διά τά ὁποῖα οἱ ἴδιοι προηγουμένως τούς κατήγγειλαν καί διά τά ὁποῖα καί ἕνεκα τῶν ὁποίων τούς παρέπεμψαν εἰς δίκην βάσει τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 3005/1997 Συνοδικῆς ἀποφάσεως. Παραθέτομεν ἐν πρώτοις τήν ἀπό τοῦ 1995 ἀπόφασιν κατά τῶν «πέντε» ΠΡΑΞΙΣ - ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΠΟ 15/2-6-95 ᾿Εν ᾿Αθήναις σήμερον τήν 2αν ᾿Ιουνίου 1995, ἡμέραν Πέμπτην ἐν τοῖς Γραφείοις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου (Μπότσαρη 8 - Περιστέρι), κατόπιν ἐγγράφου προσκλήσεως τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ.κ. ᾿Ανδρέου, συνεκλήθη καί συνεδρίασεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος συγκροτουμένη ὑπό τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου, ὡς προέδρου καί τῶν Μητροπολιτῶν Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου, καί ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, παρόντος καί τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ᾿Αρχιμ. Κηρύκου Κοντογιάννη μέ θέμα ῾Ημερησίας Διατάξεως: "᾿Εξέτασις καί ᾿Απόφασις ἐπί τῆς ἐκδηλωθείσης ἐνεργείας τῶν 5 ᾿Αρχιερέων". Μετά τήν συνήθη προσευχήν, ὁ ᾿Αρχιγραμματεύς ἀνέγνωσε τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 95/10-5-95 ἐπιστολήν - "᾿Απόφασιν" τῶν 5 ᾿Επισκόπων (Μεσσηνίας κ. Γρηγορίου. ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου, Φθιώτιδος κ. Θεοδοσίου, Κοζάνης κ. Τίτου καί Θεσσαλονίκης κ. Χρυσοστόμου), διά τῆς ὁποίας γνωστοποιοῦν τήν "ἀπόφασίν" των: ὅτι "ἀπαλλάσσουν τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον τῶν ᾿Αρχιεπισκοπικῶν του καθηκόντων, θέτουν αὐτόν εἰς ἐπ᾿ ἀόριστον ἀργίαν, τόν καλοῦν εἰς ἀπολογίαν καί ὁρίζουν προσωρινόν τοποτηρητήν τοῦ ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ Θρόνου, τόν Μητροπολίτην Μεσσηνίας κ. Γρηγόριον". Κατ᾿ ἀρχήν οἱ δύο ᾿Αρχιερεῖς, μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος καί ὁ Σεβ. Μητροπολίτης ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος ἐξετάσαντες κατά μόνας τάς ἐν τῷ ἐξεταζομένῳ ἐγγράφῳ ἀποδιδομένας εἰς τόν Μακ. ᾿Αρχ/πον κ. ᾿Ανδρέαν "παραβάσεις" καί κατηγορίας καί ἀφοῦ ἔλαβον ὑπ᾿ ὄψιν σχετικήν γνωμοδότησιν ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ, ἀπεφάσισαν τήν ἐν τῷ συνόλῳ ἀπόρριψιν τῶν ἀποδιδομένων εἰς τόν Μακ. ᾿Αρχιεπ. κατηγοριῶν, ὡς ἀβασίμων, ἀναληθῶν, διαστρεβλωτικῶν καί ἀνυποστάτων. ᾿Ετόνισαν δέ ὅτι διά τῶν ἐν τῷ εἰρημένῳ ἐγγράφῳ διατυπωθεισῶν συμπεπλασμένων κατηγοριῶν κατά τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς, ἐν συνεχείᾳ τῆς ἐπί σειράν ἐτῶν ἀπαραδέκτου στάσεώς των, συνέστησαν φατρίαν καί ἐκίνησαν ἀπροκάλυπτον ἀνταρσίαν κατά τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου ἀλλά καί κατά τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, τήν ὁποίαν ὑποκατέστησαν. Διά τοῦτο ἀφ᾿ ἑνός μέν ἡ ἐνέργεια - ἀπόφασις αὐτῶν οὐδέν κανονικόν ἀποτέλεσμα δημιουργεῖ καί ὡς ἐκ τούτου ὁ Μακ. ᾿Αρχ/πος ἀσκῆ κανονικῶς καί νομίμως πᾶσαν ἀνήκουσαν Αὐτῷ διοικητικήν καί πνευματικήν δικαιοδοσίαν καί ἁρμοδιότητα ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν καί Πρόεδρος τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἀφ᾿ ἑτέρου οὗτοι οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς εἶναι ὑπεύθυνοι καί ὑπόλογοι ἐνώπιον τῆς ᾿Εκκλησίας διά τήν σύστασιν τῆς τοιαύτης φατρίας καί κινήσεως ἀνταρσίας κατά τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που καί ὑπόκεινται εἰς τάς ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπομένας συνεπείας διά τῶν πράξεών των αὐτῶν. ῾Η σχετική γνωμοδότησις καταχωρεῖται αὐτούσιος εἰς τά πρακτικά: 1. Πᾶσα ἐκκλησιαστική ἀπόφασις διά νά εἶναι ἰσχυρά καί κανονική καί νά παράγη τά ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπόμενα ἀποτελέσματα δέον νά ἐκδοθῆ ὑπό τοῦ καθ᾿ ὕλην ἁρμοδίου ἐκκλησιαστικοῦ ὀργάνου νομίμως προσκαλουμένου καί ἐν ὁλομελείᾳ ἤ ἀπαρτίᾳ ἀναλόγως εὑρισκομένου. Εἰς τήν ὑπό ἐξέτασιν περίπτωσιν ἁρμόδιον ὄργανον εἶναι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος συγκαλεῖται νομίμως ὑπό τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. ᾿Εν ὁλομελείᾳ εὑρίσκεται ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ὅταν νομίμως καί κανονικῶς προσκληθοῦν ὑπό τοῦ ἔχοντος τό δικαίωμα τοῦτο ᾿Αρχιεπισκόπου εἰς κοινήν συνεδρίασιν ἅπαντες οἱ ἐπίσκοποι τῆς τοπικῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Η συνεδρίασις δέον νά γίνη εἰς τόν συνήθη τόπον τῶν συνεδριάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου (ἐν προκειμένῳ ἐν τῷ ᾿Αρχιεπισκοπικῷ Μεγάρῳ) καί εἰς χρόνον γνωστόν ἐκ τῶν προτέρων εἰς τόν κρινόμενον ἐπίσκοπον. 2. ῞Οταν δέν συντρέχουν σωρευτικῶς ἅπασαι αἱ ἀνωτέρω προϋποθέσεις, τότε οἱ μή νομίμως συγκληθέντες καί ἀποδεδειγμένως κοινῇ ἀποφασίσαντες ἐπίσκοποι εἰς κρίσιν καί βάρος ἑτέρου, οὐχί μόνον δέν ἀναγνωρίζονται ὡς κανονικόν καί καθ᾿ ὕλην ἁρμόδιον ὄργανον καί ἑπομένως αἱ ἀποφάσεις αὐτῶν οὐδέν κανονικόν ἀποτέλεσμα παράγουν ὡς ἀνυπόστατοι, ἀλλά οἱ συγκληθέντες καί κοινῇ ἀποφασίσαντες ἐπίσκοποι ὡς φατριάζοντες κατηγοροῦνται καί αἱ κατ᾿ ἐκείνων ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπόμεναι ἐκκλησιαστικαί ποιναί ἐπαπειλοῦνται. 3. Εἰς τήν ὑπό ἐξέτασιν, ἐμφανιζομένην μέ ἀριθ. πρωτ. 95 καί ἡμερομηνίαν 10-5-95 ἐν ἐντύπῳ ἐγγράφῳ τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος ἀπόφασιν τῶν 5 ἐπισκόπων τῶν ὑπογραφομένων ὡς Μητροπολιτῶν τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος, δέν συντρέχουν αἱ ἀνωτέρω προεκτεθεῖσαι προϋποθέσεις. ῎Ητοι: α) Οἱ συγκληθέντες ἐπίσκοποι δέν συγκροτοῦσαν τό καθ᾿ ὕλην διά τήν συγκεκριμένην περίπτωσιν ἁρμόδιον ἐκκλησιαστικόν ὄργανον, ἤτοι τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος, ὡς μή προσκληθέντες ὑπό τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. Εἰς τό ρηθέν ἔγγραφον οὐδέ ἐάν, ὡς προσκληθέντες ὑπό τινος, συνεδρίαζον, ἀναφέρεται. ῎Η μᾶλλον εἶναι ἄξιον παρατηρήσεως ὅτι τό ρηθέν ἔγγραφον ἐν ἀρχῇ ἐμφανίζεται ὡς ἐπιστολή ἀπευθυνομένη εἰς τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον, σκοπόν ἔχουσα νά γνωστοποιήση εἰς αὐτόν εὐαρίθμους "παραβάσεις" αὐτοῦ, ἐν τέλει ὅμως μετεξελίσσεται καί λαμβάνει τήν μορφήν δικαστικοῦ ἐγγράφου μέ διατακτικόν καί ἀποφαντικόν μέρος. β) Οἱ συγκληθέντες καί κοινῇ ἀποφασίσαντες 5 ᾿Επίσκοποι δέν συγκροτοῦσαν τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος, καθ᾿ ὅσον ὑπάρχουν καί ἕτεροι ἐπίσκοποι, κανονικά μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, καί ἄν καί οὐδείς κανονικός λόγος ὑφίστατο διά νά ἀποκλεισθοῦν τῆς συνεδριάσεως, οὔτε ἐνημερώθησαν ὑπό τινος, οὔτε προσεκλήθησαν, οὔτε κατ᾿ οὐδένα τρόπον συμμετεῖχον εἰς τήν τοιαύτην "ἀπόφασιν". γ) ῾Η συνεδρίασις τῶν 5 ἐπισκόπων ἔγινεν εἰς τόπον καί χρόνον ἄγνωστον εἰς τούς ὑπολοίπους ἐπισκόπους καί δή καί εἰς τόν κατ᾿ αὐτήν κρινόμενον ἐπίσκοπον. Οὐδέ καί ἄν συνῆλθον καί συνδιεσκέφθησαν εἰς ὡρισμένον τόπον εἶναι ἐμφανές εἰς τό εἰρημένον ἔγγραφον. 4) ᾿Εκ πάντων τῶν ἀνωτέρω συνάγεται ὅτι ἡ ὑπό ἐξέτασιν ἀπόφασις τῶν 5 ἐπισκόπων: Μεσσηνίας κ. Γρηγορίου, ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου, Φθιώτιδος κ. Θεοδοσίου, Κοζάνης κ. Τίτου καί Θεσσαλονίκης κ. Χρυσοστόμου α. Εἶναι παντελῶς ἄκυρος καί ἀνυπόστατος καί οὐδέν κανονικόν κατά τούς ῾Ιερούς Κανόνας ἀποτέλεσμα παράγει κατά τοῦ ἐν αὐτῇ φερομένου ὡς κρινομένου ἐπισκόπου, καθ᾿ ὅσον ἐξεδόθη ὑπό προσώπων μή συγκροτούντων ἁρμόδιον ἐκκλησιαστικόν ὄργανον. β. Εἶναι σαφές καί ἀναντίρρητον τεκμήριον βεβαιοῦν καί ἀποδεικνῦον τό ἐκκλησιαστικόν ἔγγκλημα τοῦ φατριασμοῦ, συντελεσθέν ὑπό τῶν 5 ἐπισκόπων, οἵτινες ἐρήμην καί ἀγνοία τῶν ὑπολοίπων ᾿Επισκόπων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἤτοι τοῦ Προέδρου αὐτῆς τοῦ Μακαρ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου καί τῶν Σεβ/των Μητροπολιτῶν Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου καί ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, συνελθόντες καί ἀντιποιούμενοι τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας, "ἀπεφάσισαν" τά μή εἰς αὐτούς ἀνήκοντα καί ὡς ἐκ τούτου ὑπόκεινται εἰς τήν κατηγορίαν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐγκλήματος τοῦ φατριασμοῦ κατά τοῦ πρώτου τῇ τάξει ᾿Επισκόπου αὐτῶν καί ἀπειλοῦνται κατ᾿ αὐτῶν αἱ ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπόμεναι ἐκκλησιαστικαί ποιναί. Σχετ. ῾Ιεροί Κανόνες ιη' τῆς Δ' Οἰκ. Συνόδου, λδ' τῆς ΣΤ' Οἰκ. Συνόδου ῾Ο Κανών ΙΗ' τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἔχει οὕτως: "Τό τῆς συνομωσίας ἤ φατρίας ἔγκλημα, καί παρά τῶν ἔξω νόμων πάντη κεκώλυται, πολλῷ δέ μᾶλλον ἐν τῇ τοῦ Θεοῦ ᾿Εκκλησίᾳ τοῦτο γίνεσθαι ἀπαγορεύειν προσήκει. Εἴ τινες τοίνυν Κληρικοί ἤ Μονάζοντες εὑρεθοῖεν ἤ συνομνύμενοι ἤ φατριάζοντες, ἤ κατασκευάς τυρεύοντες ᾿Επισκόποις ἤ Συγκληρικοῖς ἐκπιπτέτωσαν πάντῃ τοῦ οἰκείου βαθμοῦ". (Παρομοίως γράφει καί ὁ ΛΔ' τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου). Σχετ. ᾿Εκκλ. Ποιναί : ῎Εκπτωσις ἐκ τοῦ οἰκείου βαθμοῦ. Κατόπιν τῆς ἀνωτέρω ἀποφάσεως τῶν δύο Μητροπολιτῶν - Κανονικῶν Μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, προσῆλθεν ὁ Μακ. ᾿Αρχ/πος καί λαβών τόν λόγον εἶπεν: Δυστυχῶς πολλάκις καί κατ᾿ ἐπανάληψιν οἱ Σεβασμιώτατοι ἀδελφοί μας ἐνήργησαν παρανόμως καί ἀντικανονικῶς, καταστάντες διά τῶν πράξεών των ὑπόδικοι ἐνώπιον τῆς ἐκκλησιαστικῆς Κανονικῆς Τάξεως. Πλήν ἐπειδή τό καθῆκον τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου εἶναι σύν τοῖς ἄλλοις νά συμπεριφέρεται πάντοτε μεθ᾿ ὑπομονῆς καί μακροθυμίας ὡς φιλόστοργος πατήρ καί ἐν Χριστῷ ἀδελφός διά τοῦτο ἀνέμενον, παρά τόν κίνδυνον, ὅπως παρεξηγηθῶ ἐπί ἀδυναμίᾳ, τήν ἐπιθυμητήν καί εὐκταίαν διόρθωσιν, ἀποκατάστασιν τῶν ὑπ᾿ αὐτῶν διαπραχθεισῶν ἀδικιῶν καί ἐπιστροφήν τῶν ἀδελφῶν καί συλλειτουργῶν μου ἀρχιερέων. ῾Οσάκις ὅμως μακροθύμως ἐνεργῶν, ἀνεζήτουν διά τῆς συμπεριφορᾶς μου ἤ καί ὑπεδείκνυον εἰς αὐτούς, τῇ ὁμοφώνῳ γνώμῃ καί ῾Υμῶν, διέξοδον ἐκ τῶν δυσκόλων καταστάσεων, εἰς τάς ὁποίας εἶχον περιέλθει, πάντοτε κατηγορούμην, μέ ἀσύστολα ψεύδη καί συκοφαντίας, ὡς ἐνεργῶν δῆθεν ἀντικανονικῶς. ᾿Αναφέρω μόνον τρεῖς περιπτώσεις: Πρῶτον: ᾿Από τό ἀδιέξοδον, εἰς τό ὁποῖον εἶχε περιέλθει ὁ Σεβασμιώτατος Μεσσηνίας διά τῆς ἀναιτιολογήτου καί ἀντικανονικῆς διακοπῆς κοινωνίας μετά ἐμοῦ καί τῶν ἱερέων μου καί τῆς σιωπῆς διά τῆς ὁποίας οἱ ὑπόλοιποι τέσσερις ᾿Επίσκοποι προσεπάθησαν νά ἀντιπαρέλθουν αὐτό τό γεγονός, ἠθέλησα νά ἐξαγάγω αὐτούς ἀπό τό ἀδιέξοδον, εἰς τό ὁποῖον περιῆλθον, δι᾿ ἱεροῦ συλλειτούργου, ἵνα ἀποκατασταθῆ οὕτω ἡ διασαλευθεῖσα εἰρήνη καί ἑνότης. Εἰς ἀνταμοιβήν μέ ἐκατηγόρησαν χαρακτηρίσαντες χωρίς λόγον τήν πρότασίν μου "ἀντικανονικήν" καί τό Συλλείτουργον "ἀντισυνοδικόν". Δεύτερον: Διά τηλεγραφήματός μου καί ἐπιστολῶν μου ἐζήτησα νά διορθώσουν τάς πολλαπλᾶς βαρείας παραβάσεις τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων ἐξ αἰτίας τῶν προσφυγῶν των εἰς τά Πολιτικά Δικαστήρια καί τάς ἐνόρκους καταθέσεις τῶν μαρτύρων των, ἀλλ᾿ οὗτοι μή ἀναγνωρίζοντες τό μέγεθος τοῦ ἐγκλήματος πού διέπραττον, ἠθέλησαν νά μέ διαψεύσουν, καί μέ ἠπείλησαν μέ "κανονικάς καί ποινικάς κυρώσεις"! ῎Ηδη ὅμως, οἰκτρῶς διαψευθέντες οἱ ἴδιοι ἐξ αὐτῆς ταύτης τῆς ἀποφάσεως τοῦ Πρωτοδικείου ᾿Αθηνῶν (13713/6-6-95 διαδικασία ἀσφαλιστικῶν μέτρων), γνωρίζουν εἰς ποῖον ἀδιέξοδον ὡδήγησαν ἑαυτούς; Τρίτον καί σπουδαιότερον εἶναι ὅτι ἐνῶ ἐζητήσαμεν ἀπό κοινοῦ καί πολλάκις νά ἀποκηρύξουν τήν ἀπό 11-10-91 ᾿Εγκύκλιον ἐπιστολήν τοῦ ῾Ιερομ. Εὐθυμίου μέ τάς ἐν αὐτῇ βλασφημίας κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, Πίστεως καί ῾Ομολογίας, ὅμως οὗτοι μέχρι σήμερον ἐκώφευσαν, μή ἀναλογιζόμενοι τό βάραθρον καί τόν κρημνόν εἰς τόν ὁποῖον ὁδηγεῖ ἡ ἔνοχος αὕτη ἐκ μέρους των σιωπή καί ἄρνησις ἀποκηρύξεως. Κατ᾿ αὐτάς καί ἐνῶ εἶχον συγκαλέσει τήν ἐνδημοῦσαν ῾Ι. Σύνοδον διά τήν Τετάρτην τῆς Πεντηκοστῆς προκειμένου νά συζητήσωμεν τήν σύγκλησιν τῆς ῾Ι. Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας (δηλ. νά ὁρίσωμεν τόν χρόνον καί τά θέματα αὐτῆς) καί ἐνῶ δέν ὡλοκληρώθησαν εἰσέτι αἱ ἐργασίαι τῆς συνάξεως τῶν θεολόγων, προκειμένου ἀπό κοινοῦ νά καταδικάσωμεν τά διατυπωθέντα ἀντορθόδοξα φρονήματα ἤ ἀσεβεῖς διατυπώσεις, οὗτοι ὡς ἐπιστέγασμα ὅλων τῶν παρανομιῶν των προέβησαν εἰς τήν ὅλως ἀντικανονικήν, πραξικοπηματικήν, ἀβάσιμον καί αὐθαίρετον - φατριαστικήν ταύτην ἐνέργειάν των, ἡ ὁποία προεκάλεσεν εἰς αὐτούς ἄλλο ἀδιέξοδον χειρότερον τῶν προηγουμένων. ᾿Εν συνεχείᾳ ἔλαβε τόν λόγον ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος, ὁ ὁποῖος εἶπεν: Τήν Τετάρτην (25/5 - 7/6/95) τῆς προηγουμένης ἑβδομάδος ἔλαβον τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 2823/25-5-95 ἔγγραφον διά τοῦ ὁποίου ἐκαλούμην ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου νά λάβω μέρος ὁμοῦ μετά τοῦ Σεβ/του ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς ἐνδημούσης ῾Ι. Συνόδου προκειμένου νά συζητήσωμεν τήν σύγκλησιν τῆς ῾Ι. Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας (χρόνον καί θέματα ῾Ημερησίας Διατάξεως). ᾿Αντί οἱ 5 Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς νά ἀναμείνουν τήν σύγκλησιν τῆς ᾿Ενδημούσης καί ἐν συνεχείᾳ τῆς ῾Ιεραρχίας διά νά συζητηθοῦν ὅλα τά θέματα, οὗτοι προέβησαν εἰς τήν ὅλως ἀδικαιολόγητον, ἀντικανονικήν, καί πραξικοπηματικήν αὐτήν ἐνέργειαν, μέ τήν ὁποίαν διέσπασαν τήν ἑνότητα τοῦ Σώματος τῆς ῾Ιεραρχίας. Τά ἴδια ἐτόνισα καί εἰς τόν Σεβ. Μητροπ. ᾿Αττικῆς κ. Ματθαῖον, ὅταν πρό ἡμερῶν μέ ἐπεσκέφθη. Συμφωνῶ ἀπολύτως μέ ὅσα ἐτόνισεν προηγουμένως ὁ Μακαριώτατος καί καταδικάζω τήν ἐνέργειαν τῶν 5 ᾿Αρχιερέων ὡς κατάφωρον παραβίασιν τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων, περιφρόνησιν τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, φατρίαν, καί πραξικόπημα καί διά τοῦτο θεωρῶ τήν "᾿Απόφασιν" αὐτῶν ἀνυπόστατον καί ἀνύπαρκτον. Διά τούς ἐν λόγῳ ὅμως 5 ᾿Αρχιερεῖς ἔχει βαρυτάτας συνεπείας μέχρι καί τῆς ἀποκοπῆς των ἐκ τοῦ σώματος τῆς ῾Ιεραρχίας. ῾Ο Σεβασμιώτατος ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος εἶπεν: "Τό ἐν λόγω γεγονός, ἤτοι ἡ αἰφνίδιος πρᾶξις τῶν πέντε (5) ᾿Αρχιερέων μέ κατέλαβεν ἐξαπίνης. Εὑρεθείς ἐν ἀπορίᾳ καί ὤν ἐν ἀγνοίᾳ τῶν τεκταινομένων ἐξέστην τῷ πνεύματι. Τί λοιπόν εἴπω; Λέγω, ὅτι δέν δέχομαι τήν πρᾶξιν αὐτῶν ταύτην, διότι ἐκινήθη καί συνετελέσθη ἄνευ τῆς ἐννόμου Συνοδικῆς τάξεως. Παραθεωρήθη ἡ νόμιμος σύγκλησις ἁπάντων τῶν μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Συνεπῶς θεωρῶ ταύτην παντελῶς ἄκυρον, διότι ἐξεδόθη ὅλως αἰφνιδίως, ἐν κρυπτῷ καί παραβύστῳ καί ἑπομένως παρανόμως". ῾Ο ᾿Αρχιγραμματεύς ᾿Αρχιμ. Κήρυκος Κοντογιάννης εἶπεν: "Πρόκειται περί πρωτοφανοῦς εἰς τά ᾿Εκκλησιαστικά χρονικά πραξικοπήματος. Καί λέγω πρωτοφανοῦς, διότι εἰς τά ἐκδηλωθέντα κατά τό παρελθόν πραξικοπήματα ἐτηρεῖτο τουλάχιστον κάποια νομιμοφανής διαδικασία. ῾Η συγκεκριμένη ὅμως ἀπενενοημένη, συνωμοτική καί φατριαστική αὐτή ἐνέργεια δέν συνιστᾶ ἁπλῶς συνωμοσίαν καί φατρίαν, ἀλλά καθίσταται μέγα ἐκκλησιαστικόν ἔγκλημα πλῆττον τήν ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Εάν δέ λάβωμεν ὑπ᾿ ὄψιν καί ὅσα ἀπό 5ετίας διενεργοῦνται, θά διαπιστώσωμεν ὅτι δέν πρόκειται μόνον περί συνεχοῦς πραξικοπήματος πρός ἀνατροπήν τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, ἀλλά καί περί συνεχοῦς στάσεως κατά τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας πρός ἐφαρμογήν τῶν σχεδίων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τά ὁποῖα ἀποβλέπουν εἰς τήν διάλυσιν τοῦ ῾Ιεροῦ ᾿Αγῶνος τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Επομένως τολμῶ εἰπεῖν ὅτι πρόκειται περί ἐκκλησιομαχίας". ᾿Εν συνεχείᾳ δέ ἐγένετο ὑπό τῶν Σεβασμιωτάτων ᾿Αρχιερέων καί ἡ ἀκόλουθος δήλωσις ἥτις καταχωρεῖται αὐτούσιος εἰς τά Πρακτικά: Τάς ἐναντίον μας κατηγορίας ὅτι δῆθεν ἀρνούμεθα νά καταδικάσωμεν πραγματείας - μελέτας - ἐπιστολάς τῶν ῾Ιερομ. ᾿Ιωαννικίου, Κασσιανοῦ, ᾿Αμφιλοχίου, καί Μον. ᾿Αναστασίου εἰς τάς ὁποίας διετυπώθησαν τινες ἀντορθόδοξοι καί βλάσφημοι ἐκφράσεις, τάς ἀπορρίπτομεν ὡς ψευδεῖς καί συκοφαντικάς. Διότι τάς ἐκφράσεις αὐτάς καί τάς ἔχομεν καταδικάσει καί αὖθις τάς καταδικάζομεν. ᾿Αλλά καί περαιτέρω ὅπου εἰς τάς ἐπιστολάς - μελέτας - πραγματείας πού ἐγράφησαν τήν παρελθοῦσαν 5ετίαν σχετικῶς μέ τό θέμα τοῦτο ἤ καί μέ ἄλλα συναφῆ θέματα ἀποδειχθῆ ὅτι ὑπάρχουν μεμπτά θά τά καταδικάσωμεν ἐν Συνόδῳ, ἀφοῦ ἐξετασθοῦν ἀπό τήν Σύναξι τῶν Θεολόγων καί ἀποδειχθοῦν ὡς τοιαῦτα βάσει τῆς Πατερικῆς Παραδόσεως καί ὀρθοδόξου διδασκαλίας τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Ακόμη ἐτονίσθη ὅτι τινές τῶν 5 ᾿Αρχιερέων εἶχον διακόψει ἀμέσως ἤ ἐμμέσως τήν ἀναγκαίαν καί κανονικήν πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί δή καί τοῦ Προέδρου Αὐτῆς Μακ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν κ. ᾿Ανδρέου. Οὕτω δέ ἀπέκοψαν ἑαυτούς ἀπό τό Σῶμα τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Διά τῆς ἐξεταζομένης δέ ἐνεργείας των οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς ἀπέκοψαν πλέον εὐθέως καί ἀμέσως ἑαυτούς ἀπό τό σῶμα τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἑπομένως δέν εἶναι δυνατόν νά ἀναγνωρίζωνται καί νά ἐνεργοῦν τοῦ λοιποῦ ὡς κανονικά μέλη Αὐτῆς, ἐκτός ἐάν ἀνακαλέσουν τήν γενομένην πρᾶξιν των, μετανοήσουν διά τό συντελεσθέν ἐκκλησιαστικόν ἔγκλημα τῆς φατρίας-ἀνταρσίας καί ἐπιστρέψουν εἰς τήν κανονικήν τάξιν καί κοινωνίαν τῆς ᾿Εκκλησίας. Διά τοῦτο πλέον ἡ ῾Ιεραρχία τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος δέον νά θεωρῆται καί ἀναγνωρίζεται ὡς συγκειμένη ἐκ τῶν: Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κυρίου κυρίου ΑΝΔΡΕΟΥ καί τῶν μελῶν Αὐτῆς: Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν Πειραιῶς καί Νήσων κυρίου ΝΙΚΟΛΑΟΥ καί ᾿Αργολίδος κυρίου ΠΑΧΩΜΙΟΥ καί τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως Αὐτῆς ᾿Αρχιμ. Κηρύκου Κοντογιάννη, ἡ ὁποία καί νομιμοποιεῖται νά συνεδριάση Κανονικῶς ὡς Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Προσέτι ἡ ἀπονενοημένη ἐνέργεια τῶν 5 ᾿Αρχιερέων παραμένουσα ἐπισημοποιεῖ τό καλλιεργηθέν ὑπ᾿ αὐτῶν σχῖσμα καί στρέφεται δολίως κατά τοῦ Προκαθημένου καί Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῾Η πραξικοπηματική ἐνέργεια τῶν 5 ᾿Αρχιερέων ἐπί μακρόν συνωμοτούντων, φατριαζόντων, καί συκοφαντούντων ἀπεκάλυψεν τήν ἀλήθειαν, ἡ ὁποία κατηγγέλθη πρό πενταετίας διά τῆς ἀπό 1-1-92 ἀνωνύμου "᾿Εμπιστευτικῆς προειδοποιήσεως", καθ᾿ ἥν ὑφίστατο σχέδιον ἀνατροπῆς τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ὑπό δύο ᾿Επισκόπων. ῾Η ἐνέργεια τῶν 5 ᾿Αρχιερέων καθυστέρησεν νά ἐκδηλωθῆ ἐπί ὁλόκληρον πενταετίαν διότι ἐχρησιμοποιήθη ὁ χρόνος αὐτός ὥστε νά συμπλασθοῦν καί χαλκευθοῦν πλῆθος ψευδοκατηγοριῶν καί συκοφαντιῶν καί οὕτω νά ἐπηρεάσουν τούς ἁπλοῦς εὐσεβεῖς χριστιανούς Κληρικούς, Μοναχούς καί Λαϊκούς. Μέ τήν πρᾶξιν τους οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς ἐπιδιώκουν νά συγκαλύψουν ὅλας τάς παρανόμους καί ἀντιεκκλησιαστικάς ἐνεργείας των, καί ἔθεσαν πράγματι ὑπό διωγμόν τήν ᾿Εκκλησίαν. ᾿Επελέγη δέ ὁ συγκεκριμένος χρόνος διά νά συγκαλύψουν τάς κατεγνωσμένας ἐνεργείας των καί βαρύτατα κολαζομένας προσφυγάς των εἰς τά δικαστήρια, τούς ΟΡΚΟΥΣ καί τάς ΨΕΥΔΟΡΚΙΑΣ καί τάς συκοφαντικάς διαψεύσεις των, ψευδοδηλώσεις, ἀπειλάς κ.λ.π. Ταῦτα δέ, διότι ἐξεδόθη ἤδη ἡ δικαστική ἀπόφασις (13713/6-6-95 τοῦ Μονομελοῦς Πρωτοδικείου ᾿Αθηνῶν), ἡ ὁποία ἀπορρίπτει τήν προσφυγήν των καί ΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ἐπισήμως (καί διά τῆς ἐν λόγῳ δικαστικῆς ἀποφάσεως), ὅτι ΩΡΚΙΣΘΗΣΑΝ οἱ ῾Ιερεῖς των, διά τούς ὁποίους φέρουν τήν εὐθύνην οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς. Τό ἀνωτέρω πραξικόπημα εἶναι τό ἐπιστέγασμα τῆς ἐπί 5ετίαν στάσεως τῶν 5 ᾿Αρχιερέων, διά τῆς ὁποίας συστηματικῶς ἐπεδιώχθη νά πληγοῦν εὐθέως ἡ Πίστις καί ἡ ῾Ομολογία - ᾿Εκκλησιολογία τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων Αὐτῆς. ᾿Εν τέλει δέ ἡ πραξικοπηματική αὐτή ἐνέργεια ἀποσκοπεῖ ἐμμέσως πλήν σαφῶς νά δημιουργήση κρίσιν καί ἀναταραχήν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν ἐπί καταφανῆ ὠφελείᾳ τοῦ νεοημερολογιτισμοῦ - οἰκουμενισμοῦ. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω οἱ Σεβ. ᾿Αρχιερεῖς ἐξετάσαντες μετά προσοχῆς τήν σοβαρότητα καί τάς συνεπείας τῆς φατριαστικῆς καί πραξικοπηματικῆς ἐνεργείας τῶν 5 ᾿Αρχιερέων, συμφώνως πρός τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας καί ἀφοῦ ἐμελέτησαν τήν δημιουργηθεῖσαν κατάστασιν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί τούς ἐπαπειλουμένους κινδύνους διά τήν ἑνότητα καί τήν εἰρήνην τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς καί τήν ἀναγκαιότητα ἐνημερώσεως τοῦ ῾Ιεροῦ Κλήρου καί τοῦ πιστοῦ Λαοῦ, ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως τά ἀκόλουθα: ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος συγκληθεῖσα διά τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 2827/31-5-95 προσκλήσεως τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος καί Προέδρου Αὐτῆς κ.κ. ᾿Ανδρέου, σήμερον τήν 2αν ᾿Ιουνίου 1995 (ἐ.ἡ), ἡμέραν Πέμπτην καί ἀπό ὥρας 9ης π.μ. εἰς τόν οἰκεῖον τόπον συνεδριάσεων Αὐτῆς (Αἴθουσα Συνεδριάσεων ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ Μεγάρου, Μ.Μπότσαρη 8 - Περιστέρι ᾿Αττικῆς) καί συγκροτουμένη κανονικῶς καί νομίμως ἐκ τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν ὡς Προέδρου καί τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν : Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου καί ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, παρόντος καί τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως Αὐτῆς ᾿Αρχιμ. Κηρύκου Κοντογιάννη ἐξετάσασα 1) Τήν διά τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. πρωτ. 95/10-5-95 κοινοποιηθεῖσαν τήν 9-6-95 (ν.ἡ.) διά δικαστικοῦ ἐπιμελητοῦ πρᾶξιν - ἀπόφασιν τῶν 5 ᾿Αρχιερέων ἤτοι Σεβ. Μητρ. Μεσσηνίας κ. Γρηγορίου, ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου, Φθιώτιδος κ. Θεοδοσίου, Κοζάνης κ. Τίτου καί Θεσσαλονίκης κ. Χρυσοστόμου, διά τῆς ὁποίας φέρονται νά ἀποφασίζουν ὅλως ἀντικανονικῶς κατά τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που τά ἀκόλουθα: α) ᾿Απαλλαγήν ἐκ τῶν καθηκόντων του ὡς ᾿Αρχιεπισκόπου, β) τήν ἐπιβολήν τῆς ποινῆς τῆς ἐπ᾿ ἀόριστον ἀργίας γ) τήν κλῆσιν αὐτοῦ εἰς ἀπολογίαν καί δ) τόν ὁρισμόν προσωρινοῦ τοποτηρητοῦ εἰς τήν ᾿Αρχιεπισκοπήν ΓΟΧ ᾿Αθηνῶν. 2) Τήν ἐκ τῆς ὡς ἄνω ἐνεργείας τῶν πέντε ᾿Αρχιερέων δημιουργηθεῖσαν ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν. 3) Τήν ἐν τῇ πράξει διακοπήν πνευματικῆς κοινωνίας τινῶν ἐκ τῶν 5 ᾿Αρχιερέων μετά τῶν λοιπῶν μελῶν τῆς ᾿Ιερᾶς Συνόδου καί δή τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου καί Προέδρου Αὐτῆς. 4) Τήν ἀπό ἱκανοῦ χρόνου σύστασιν φατρίας ἐντός τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς ἐμφανιζομένων πάντοτε τῶν 5 ᾿Αρχιερέων συμφωνούντων καί ἐνεργούντων ὡς κοινή ὁμάδα, καί συσκεψαμένη ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι ἀποφαίνεται: 1) Κρίνει τήν ἐνεργηθεῖσαν ὑπό τῶν 5 ᾿Αρχιερέων πρᾶξιν-"ἀπόφασιν" ἄκυρον καί ἀνυπόστατον καί οὐδεμίαν ἐπάγουσαν συνέπειαν κατά τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος καί Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου κ. ᾿Ανδρέου, ὡς μή γενομένην ὑπό ἁρμοδίου ἐκκλησιαστικοῦ ὀργάνου καί κατά τήν ὑπό τῶν ἱερῶν κανόνων προβλεπομένην τάξιν. 2) Χαρακτηρίζει τήν ὡς ἄνω πρᾶξιν τῶν 5 ᾿Αρχιερέων φατριαστικήν καί πραξικοπηματικήν καθ᾿ ὅσον ἐν ἀγνοίᾳ τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου φέρονται οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς ὑφαρπάζοντες ἁρμοδιότητας μή ἀνηκούσας εἰς αὐτούς, ἀντιποιούμενοι οὕτω τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, συστήσαντες πρός τοῦτο φατρίαν καί κινήσαντες ἀνταρσίαν κατά τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που καί Προέδρου Αὐτῆς. 3) Διαπιστώνει τήν διάπραξιν ὑπό τῶν 5 ᾿Αρχιερέων, διά τῆς ὡς ἄνω πράξεως, τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐγκλήματος τῆς συστάσεως φατρίας καί κινήσεως ἀνταρσίας κατά τοῦ Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ὡς ἐκ τούτου ἐπισημοποιήθη τό ἀπό ἰκανοῦ χρόνου καλλιεργούμενον ὑπό τῶν 5 ᾿Αρχιερέων σχίσμα κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. Λαβοῦσα ὑπ᾿ ὄψιν 1. Τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας ΙΗ' τῆς Δ' Οἰκουμ. Συνόδου, ΛΔ' τῆς ΣΤ' Οἰκουμ. Συνόδου καί ΙΔ' καί ΙΕ' τῆς ΑΒ Συνόδου. 2. Καί τήν ἀνάγκην διατηρήσεως τῆς ἑνότητος καί τῆς εἰρήνης τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς καί τῆς Κανονικῆς Τάξεως ἐν Αὐτῆ. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ ὁμοφώνως ἀποφασίζει τά ἀκόλουθα: 1. Καταγγέλλει καί καταδικάζει ὡς φατριαστικήν καί πραξικοπηματικήν καί διά τοῦτο ἄκυρον καί καταφώρως ἀντικανονικήν τήν διά τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. πρωτ. 95/10-5-95 ἐπιστολῆς ἐνέργειαν - "ἀπόφασιν" τῶν 5 ᾿Επισκόπων. 2. Κηρύσσει συνωδά τοῖς θείοις καί ῾Ιεροῖς Κανόσι (ΙΗ' τῆς Δ', ΛΔ' τῆς ΣΤ' Οἰκουμ. κλπ.) ἐκπτώτους ἐκ τῶν ᾿Επισκοπικῶν των Θρόνων, τούς κάτωθι 5 πραξικοπηματίας ᾿Αρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπροκαλύπτως πλέον ἔθεσαν ὑπό διωγμόν τήν ᾿Εκκλησίαν: Μεσσηνίας κ. Γρηγόριον, ᾿Αττικῆς κ. Ματθαῖον, Φθιώτιδος κ. Θεοδόσιον, Κοζάνης κ. Τίτον καί Θεσσαλονίκης κ. Χρυσόστομον καί ἀποστερεῖ αὐτούς ἀπό πάσης διοικητικῆς καί πνευματικῆς διακαιοδοσίας. 3. ᾿Επιβάλλει εἰς τούς ὡς ἄνω 5 ᾿Επισκόπους τήν ποινήν τῆς ἀργίας ἀπό πάσης ἱεροπραξίας μέχρις ἐκδικάσεως τῆς πράξεώς των ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἤ τῆς ἀναγνωρίσεως ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς μετανοίας καί ἐπιστροφῆς αὐτῶν. 4. ᾿Εντέλλεται εἰς τούς ὑπό τήν ᾿Επισκοπικήν αὐτῶν δικαιοδοσίαν ἄχρι τοῦδε διατελοῦντας ἱερεῖς, ὅπως παύσουν τό μνημόσυνον τοῦ ὀνόματος αὐτῶν καί τοῦ λοιποῦ μνημονεύουν τοῦ ὀνόματος τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος καί προέδρου τῆς ῾Ι. Συνόδου κ. ᾿Ανδρέου. 5. Θεωρεῖ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 2772/13-7-94 ὁμόφωνον Συνοδικήν ἀπόφασιν ἰσχύουσαν καί ἐντέλλεται εἰς τήν ἐπιτροπήν τῶν Θεολόγων (Κληρικῶν Μοναχῶν καί Λαϊκῶν) ὅπως ὁλοκληρώση ὑπό τήν ἐποπτείαν πλέον τοῦ Σεβ/του Μητροπ. Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου τό ἀνατεθέν εἰς αὐτήν ἔργον ἐντός τριῶν μηνῶν καί ὑποβάλη εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τά πορίσματά της, ἐπισημαίνουσα καί ἀποδεικνύουσα μέ κριτήρια τήν ὀρθόδοξον παράδοσιν καί τήν διδασκαλίαν τῶν ῾Αγίων Πατέρων, κάθε μεμπτόν σημεῖον (διατύπωσιν - ἄποψιν - θεωρίαν) τό ὁποῖον τυχόν ὑπάρχει εἰς ἅπαντα τά κυκλοφορηθέντα κείμενα ὁποθενδήποτε προερχόμενα, συνυποβάλλουσα καί σχέδιον Ποιμαντορικῆς ᾿Εγκυκλίου. 6. Νά ἐκδοθῆ σχετική ἐνημερωτική ἀνακοίνωσις, ἡ ὁποία θά σταλῆ εἰς τάς ἐνορίας καί θά ἀναγνωσθῆ ἐπ᾿ ἐκκλησίας πρός ἐνημέρωσιν τῶν πιστῶν. 7. Νά πραγματοποιηθῆ ἔκτακτος ῾Ιερατική Σύναξις τήν Τρίτην 7 ᾿Ιουνίου 1995. 8. Νά πραγματοποιηθῆ τήν προσεχῆ Κυριακήν 5 ᾿Ιουνίου 1995 εἰς τό ᾿Εκκλησιαστικόν Πνευματικόν Κέντρον συγκέντρωσις πρός ἐνημέρωσιν τοῦ πιστοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπί τῶν τελευταίων ᾿Εκκλησιαστικῶν ἐξελίξεων. 9. Νά ἐνημερωθῆ ἐπακριβῶς ἐπί τῶν ἀνωτέρω ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κιτίου τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου κ. ᾿Επιφάνιος. Μεθ᾿ ὅ μή ὑπάρχοντος ἑτέρου θέματος καί ἀφοῦ ἀνεγνώσθη ἡ παροῦσα πρᾶξις ἐνεκρίθη καί ὑπογράφεται ὡς ἕπεται. Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ + Ο ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΑΔΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΑ ΜΕΛΗ + Ο ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΟΣ + Ο ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΠΑΧΩΜΙΟΣ Ο ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ + ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ Ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 3005/1997 Συνοδική Ἀπόφασις κατά τῶν πέντε Η ΥΠ᾿ ΑΡΙΘΜ. 3005/18-6-1997 ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΡΑΡΧΙΑΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ: "ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΣ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ" ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος, συγκροτουμένη ἐκ τῶν: : 1. Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί Πάσης ῾Ελλάδος κ.᾿Ανδρέου, Προέδρου, 2. Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου, ᾿Αντιπροέδρου, 3. Σεβ. Μητροπολίτου ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, Μέλους, 4. Σεβ. Μητροπολίτου Περιστερίου κ. Γαλακτίωνος, Μέλους, 5. Σεβ. Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου, Μέλους καί ᾿Αρχιγραμματέως, 6. Σεβ/του Μητροπολίτου Κίτρους καί Κατερίνης κ. Γοργονίου, Μέλους, 7. Σεβ. Μητροπολίτου Βεροίας καί Ναούσης κ. Ταρασίου, Μέλους, 8. Σεβ. Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Παναρέτου, Μέλους, 9. Σεβ. ᾿Επισκόπου Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέου, Μέλους καί 10. Σεβ. ᾿Επισκόπου Φιλίππων κ. Χρυσοστόμου, Μέλους. Συνελθοῦσα κατόπιν προσκλήσεως καί ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου εἰς τακτικήν συνεδρίασιν τήν 18 - 6 -1997 (Ε.Η.), ἡμέραν Τρίτην καί ὥραν 9ην π.μ. ἐν τῷ συνήθει τόπῳ τῶν συνεδριάσεων αὐτῆς (Μ. Μπότσαρη 8 - Περιστέρι), τοῦ Σεβ. ᾿Επισκόπου Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέου, ἀπουσιάζοντος εἰς Αὐστραλίαν, καί νομίμως ἀναπληρουμένου ὑπό τοῦ Μακαρ. ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου καί τοῦ Σεβ. Φιλίππων κ. Χρυσοστόμου ἀπουσιάζοντος εἰς ᾿Αμερικήν καί νομίμως ἀναπληρουμένου ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου, χρέη Γραμματέως ἐκτελοῦντος τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου, ἐξήτασε διεξοδικῶς τό θέμα τῆς ῾Ημερησίας Διατάξεως: "Κανονική ἀντιμετώπισις τοῦ σχίσματος τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν"καί ἀφοῦ ἔλαβε ὑπ᾿ ὄψιν: 1) Τήν ἀπό 15/2-6-95 ἀπόφασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, κοινοποιηθεῖσαν διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 2829/4-6-95 ἐγγράφου, διά τῆς ὁποίας ἐπεβλήθη ἡ ποινή τῆς ἀργίας καί τῆς ἐκπτώσεως ἀπό τοῦ θρόνου εἰς τούς πέντε πρώην Μητροπολίτας, ἤτοι τούς: α) πρώην Μεσσηνίας κ. Γρηγόριον, β) πρώην ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος κ. Ματθαῖον, γ) πρώην Φθιώτιδος κ. Θεοδόσιον, δ) πρώην Σερβίων καί Κοζάνης κ. Τίτον, καί ε) πρώην Θεσσαλονίκης κ. Χρυσόστομον 2) Τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 4/7-6-95 ἔγγραφον τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν διά τοῦ ὁποίου φαίνεται ὅτι πραξικοπηματικῷ τῷ τρόπῳ προέβησαν εἰς τήν δῆθεν συγκρότησιν νέας "῾Ιερᾶς Συνόδου", μέ νέα Γραφεῖα, νέαν σφραγίδα, νέον ἀριθμόν Πρωτοκόλλου 3) Τήν ἐμμονήν τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν εἰς τήν ὑποστήριξιν καί διάδοσιν τοῦ ἀγνώστου προελεύσεως σχεδίου ᾿Εγκυκλίου (κυκλοφορηθέντος ὑπ᾿ αὐτῶν κατά Μάρτιον τοῦ 1993 ὡς δῆθεν "Συνοδική Ποιμαντορική ᾿Εγκύκλιος") ὡς ἀποδεικνύεται διά τῶν ἐγγράφων: "᾿Απάντησις - Μαρτυρία" πρός τόν Μακ/τον κατά Μάϊον τοῦ 1995, 95/10-5-95, 4/7-6-95, 10/25-6-95), τό ὁποῖον ἀπεδείχθη ἐμπρηστικόν κατά τῆς ἑνότητος καί τῆς εἰρήνης τῆς ᾿Εκκλησίας καί κυρίως ἄδικον, παραπλανητικόν καί ἀντορθόδοξον, ὡς περιστρέφον κείμενα Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί διαστρέφον τήν πατερικήν διδασκαλίαν, καθώς ἐπίσης καί τήν ὑπ᾿ αὐτῶν εὐκαίρως ἤ ἀκαίρως ἔκφρασιν, διατύπωσιν καί δημοσίαν κήρυξιν πλανῶν, κακοδοξιῶν καί νεοφανῶν διδασκαλιῶν σαφῶς ἀντιτιθεμένων εἰς τό εὐσεβές τῆς ᾿Εκκλησίας φρόνημα καί τάς θεοπνεύστους τῶν ἁγίων θεολογίας καί ἀποκαλυπτόντων τό θεολογικόν αὐτῶν ναυάγιον καί τάς περί τήν πίστιν καί ὁμολογίαν ἀστοχίας των ὡς ἐμφαίνεται εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 16/29-9-95 "᾿Εγκύκλιον" των, τά ὑπ᾿ αὐτῶν ἐκδοθέντα ἡμερολόγια τῶν ἐτῶν 1996, 1997 καί ἄλλα τινά ἔγγραφα αὐτῶν. 4) Τήν ἄρνησιν τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, νά ἐφαρμόσουν τήν ἀπό 2-6-95 ᾿Απόφασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, ὡς καί τάς διαρκεῖς καί κακοβούλους προσπαθείας των νά προκαλέσουν διάσπασιν καί εἰς τόν πιστόν λαόν, εἰς τάς ἐνορίας καί τάς Μονάς καί νά παρασύρουν τούς πιστούς εἰς τό σχίσμα των ἐπί τῷ ψευδωνύμῳ λόγῳ περί δῆθεν "εἰκονομαχίας" καί αἱρέσεως. 5) Τάς προσπαθείας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας νά φέρη εἰς διάλογον καί συνεννόησιν τούς πέντε πρώην Μητροπολίτας. ῎Εγγραφα: 1) ἀρ. πρ. 2876/25-8-95 2) ἀρ. πρ. 2903/29/16-1-1996 καί 3) ἀρ. πρ. 2917 Κυριακή Βαΐων 1996) ἐπί τῷ σκοπῷ, ὅπως ἀνανήψουν ἐκ τοῦ πείσματος καί τῆς πνευματικῆς πτώσεώς των, διορθώσουν τά σφάλματα καί τάς ἀδικίας καί ἐπιστρέψουν εἰς τό σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας, καί τήν ἄρνησιν αὐτῶν (ἔγγραφον ἀρ. πρ. 15/28-9-95) νά ἔλθουν εἰς διάλογον καί συνεννόησιν μετά τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. 6) Τήν ἀνοχήν καί τήν μακροθυμίαν τήν ὁποίαν ἐπέδειξεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῶν ῾Ιεραρχῶν, ἀλλά καί ὁλόκληρον τό σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας, Κληρικοί καί πιστός λαός, πρός τούς πέντε πρώην Μητροπολίτας καί τούς ἀκολουθοῦντας αὐτούς φατριαστάς, παραβλέπουσα ἐπί δύο σχεδόν ἔτη τάς ὕβρεις, τάς συκοφαντίας, τάς διαβολάς καί τάς ἀπειλάς αὐτῶν, τόσον τάς προφορικάς, ὅσον καί τάς γραπτάς καί τάς ἐνώπιον πολιτικῶν Δικαστηρίων, εἰς τά ὁποῖα κατέφυγον, διατυπουμένας καί ἐκτοξευομένας κατά τῶν μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί τῶν πιστῶν τέκνων τῆς ᾿Εκκλησίας. 7) Τήν ἐπιβεβλημένην ἀνάγκην διά τήν κανονικήν ἀντιμετώπισιν τοῦ ἀπό 7-6-95 προκληθέντος σχίσματος τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν καί τοῦτο πρός προφύλαξιν τῶν πιστῶν μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας ἀπό τήν παραπλάνησιν καί τήν ἐξαπάτησιν καί τήν τυχόν ἀπόσπασιν αὐτῶν ἀπό τοῦ σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας πρός τό σχίσμα καί τήν πλάνην. ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ τά ἀνωτέρω ἐκκλησιαστικά παραπτώματα καί ἐγκλήματα τελεσθέντα προβλέπονται καί τιμωροῦνται ὑπό τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων, ἰδίᾳ δέ καί ἐνδεικτικῶς τῶν ΙΗ' τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ΛΔ' τῆς ΣΤ' Οἰκ. Συνόδου, ΛΑ' ᾿Αποστολικοῦ, ΞΒ' τῆς ἐν Καρθαγένῃ Τοπ. Συνόδου, ΣΤ' τῆς ἐν Γάγγρᾳ Συνόδου, Ε' τῆς ἐν ᾿Αντιοχείᾳ Συνόδου, ΙΔ' καί ΙΕ' τῆς ΑΒ' Συνόδου καί εἴ τινος ἄλλου ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος ἀπεφάσισεν ΟΜΟΦΩΝΩΣ 1ον: ᾿Απαγγέλλει κατηγορίαν: α) ᾿Επί ἀμετανοησία καί ἐμμονῇ εἰς τό ἀπό 10-5-95 τετελεσμένον κανονικόν ἐκκλησιαστικόν ἀδίκημα τῆς συνωμοσίας, φατρίᾳς, τυρείας καί ἀνταρσίας κατά τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου Αὐτῆς. β) ᾿Επί περιφρονήσει καί καταπατήσει τῆς ἀπό 2-6-95 ᾿Αποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος. γ) ᾿Επί προκλήσει σχίσματος εἰς τό σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας, συμπήξει Σχισματικῆς ὁμάδος, τήν ὁποίαν ὠνόμασαν "῾Ιεράν Σύνοδον"- "᾿Εκκλησίαν" ἀντιποιούμενοι τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος. δ) ᾿Επί διασπορᾷ ψευδῶν εἰδήσεων καί ψευδῶν κατηγοριῶν πρός παραπλάνησιν τοῦ πιστοῦ λαοῦ καί συκοφαντικῇ δυσφημήσει κατά Κληρικῶν (᾿Επισκόπων καί ῾Ιερέων) καί λαϊκῶν μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας. ε) ᾿Επί κηρύξει "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" κακοδόξων καί αἱρετικῶν φρονημάτων (Β'᾿Εγκύκλιος, ἡμεροδεῖκται 1996 καί 1997, "Κ.Ε.Ο., "κλπ.). ζ) Καί εἴ τι ἕτερον ἤθελε διαπιστωθῇ ὅτι διέπραξαν ΚΑΤΑ τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, ἤτοι: 1) πρώην Μεσσηνίας κ. Γρηγορίου, 2) πρώην ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος κ. Ματθαίου, 3) πρώην Φθιώτιδος κ. Θεοδοσίου, 4) πρώην Σερβίων καί Κοζάνης κ. Τίτου καί 5) πρώην Θεσσαλονίκης κ. Χρυσοστόμου, καί εἴ τινος ἑτέρου ἤθελε διαπιστωθῆ 2ον: ᾿Αναθέτει τήν διενέργειαν κανονικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀνακρίσεως διά τήν διαπίστωσιν καί κανονικήν ἐπιβεβαίωσιν τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθέντων ἐκκλησιαστικῶν παραπτωμάτων καί ἐγκλημάτων καί εἴ τινος ἑτέρου ἤθελεν ἐκ τῆς ἀνακρίσεως διαπιστωθῆ κατά τῶν ἀνωτέρω ἀναφερομένων πέντε πρώην Μητροπολιτῶν καί εἴ τινος ἑτέρου ἤθελεν ἐκ τῆς ἀνακρίσεως διαπιστωθῆ ὅτι ἐνέχεται ἤ συνευθύνεται διά τά ὡς ἄνω ἐκκλησιαστικά παραπτώματα, εἰς τόν Σεβ. Μητροπολίτην ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον. Χρέη Γραμματέως ἀνατίθενται εἰς τόν Σεβ. Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκον, ᾿Αρχιγραμματέα τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. 3ον: Πόρισμα τῆς διενεργηθησομένης ἀνακρίσεως δεόντως καί κανονικῶς κατά τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας πλήρως ἠτιολογημένον δέον νά ὑποβληθῇ εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον ἐντός εὐλόγου χρόνου, πάντως μή ἐξικνουμένου πέραν τοῦ ἑξαμήνου. Τυχόν παράτασις ἐγκρίνεται ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. 4ον: Περιβάλλει διά τῶν προβλεπομένων δικαιωμάτων καί ἐξουσιῶν τόν ὁρισθέντα ἀνακριτήν, τούτου δικαιουμένου καί ὑποχρεωμένου, ὅπως κατά τήν τάξιν καί τούς ῾Ιερούς Κανόνας: α) καλέση εἰς ἀπολογίαν κλήσεως, ἐπαναλαμβανομένης διά δευτέραν καί τρίτην φοράν κατά τά ὁριζόμενα, β) ζητήση τήν μαρτυρικήν κατάθεσιν ἑτέρων προσώπων κρινομένων ὡς ἀναγκαίων διά τήν διακρίβωσιν τῆς ἀληθείας, γ) ζητήσῃ τήν προσκόμισιν ἐγγράφων ἤ ἄλλων κρισίμων ἀποδεικτικῶν στοιχείων, δ) ζητήση τήν ὑποβολήν ὑπομνήματος ἤ ἐγγράφου ἀναφορᾶς παρά οἱουδήποτε προσώπου κρινομένου ἀναγκαίου διά τήν κανονικήν πορείαν τοῦ ἔργου τῆς ἀνακρίσεως, ε) ἐνεργήσῃ ὅ,τι κρίνει ἀναγκαῖον καί σκόπιμον διά νά φέρη εἰς πέρας τό ἀνατεθέν ἔργον τῆς ἀνακρίσεως. ᾿Εφ᾿ ὧ συνετάγη τό παρόν καί ὑπογράφεται ὡς ἕπεται: Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ + ῾Ο ᾿Αθηνῶν καί Πάσης ῾Ελλάδος ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΑ ΜΕΛΗ + ῾Ο Πειραιῶς καί Νήσων ΝΙΚΟΛΑΟΣ + ῾Ο ᾿Αργολίδος ΠΑΧΩΜΙΟΣ + ῾Ο Περιστερίου ΓΑΛΑΚΤΙΩΝ + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ + ῾Ο Κίτρους καί Κατερίνης ΓΟΡΓΟΝΙΟΣ + ῾Ο Βερροίας καί Ναούσης ΤΑΡΑΣΙΟΣ + ῾Ο Λαρίσης Τυρνάβου ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ + ῾Ο Διαυλείας ΑΝΔΡΕΑΣ (α.α. ὁ Αθηνῶν ᾿Ανδρέας) + ῾Ο Φιλίππων ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ (ἀ.ἀ. ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος) Ο ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ Προφάσεις καί ὑπεκφυγαί Ἀλλά καί ἐπί τοῦ ψευδοῦς ἐπιχειρήματος τῆς Εἰσηγήσεως ὅτι δῆθεν ἡμεῖς ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος δέν ἐκάναμε καμμίαν συγκεκριμένην πρότασιν διά τούς πέντε, σᾶς ἐνημερώνομεν ὑπευθύνως καί μέ Ἀρχιερατικήν εὐθύνην, ὅτι πρόκειται περί καταφανεστάτης ψευδολογίας καί προφασιολογίας. Πρόκειται περί μεγάλης ἀπάτης, τήν ὁποίαν ἐπεχείρησε νά περάση τό παρασυνοδικό κατεστημένο, μέσω τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Ἐάν δέν ἐνεργοῦσαν προδοτικά καί συνωμοτικά, ἐάν δέν ἦσαν τυφλοί ἐκτελεσταί τῶν σχεδίων τῶν ξένων Κέντρων, τά ὁποῖα ἀνέλαβον νά ὑλοποιήσουν μέ τήν βοήθεια τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, δέν θά ἐγίνοντο τόσον προκλητικοί ψεῦστες. Τουλάχιστον θά ἐλάμβανον ὑπ’ ὄψιν τί ἀπό τοῦ 1999 μέχρι σήμερον τούς ἐπιστείλαμε καί πρός τήν Σύνοδον καί πρός ἕνα ἕκαστον καί τί ἐπροτείναμε περί τοῦ σχίσματος τῶν πέντε. Καί δέν θά ἔλεγαν τόσον προκλητικά, ὅτι δέν ἐκάναμε καμμίαν συγκεκριμένην πρότασιν περί τῶν πέντε. Ἀπόδειξις, λοιπόν, ὅτι πρόκειται περί ἀπάτης, εἶναι τά δεκάδες κείμενα, ἐπιστολές, προτάσεις, εἰσηγήσεις, τά ὀποῖα ὅλα διαγράφονται μέ μιά μονοκονδυλιά. ᾿Αλλά τί λέγω ὁ Μακαριώτατος διέγραψε τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του. ῾Η Σύνοδος διέγραψε τήν ἰδίαν της (ὑπ᾿ ἁριθμ. 3005/1997) ὁμόφωνον Συνοδικήν ἀπόφασιν, διά τῆς ὁποίας διετυπώθη ἐν Συνόδῳ σαφές κατηγορητήριον κατά τῶν πέντε, ὡρίσθη ᾿Ανακριτής καί ἐζητήθησαν Γνωματεύσεις; Διέγραψαν ὅσα οἱ ἴδιοι ἔγραψαν κατά τῶν «πέντε» εἰς τόν «Κ.Γ.Ο.» τῶν ἐτῶν 1995, 1996 καί 1997; Ἐσκοτίσθησαν τόσον, ὤστε νά μή ἐννοοῦν τί λέγουν, ἤ ἐνεργοῦν συνειδητά καί προδοτικά; Μᾶλλον τό δεύτερον. Θά περιορισθῶ εἰς τό νά ὑπομνήσω πόσες φορές τά τελευταῖα χρόνια ἐγράψαμε πρός τούς ᾿Αρχιερεῖς καί πρός τήν Σύνοδο διά τό σχίσμα τῶν πέντε καί καμμίαν "ἀπόκρισιν" δέν ἐλάβομεν, παρά μόνο "ξηλῶστέ" τον, διότι μᾶς ἐμποδίζει είς τό πρόγραμμά μας. Τί ἐγράψαμε ἤδη ἀπό τό 1999 Εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 81/23-9-99 ἔγγραφόν μας πρός τόν Μακαριώτατον καί τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς ἐγράφαμε: "Βλέπομεν, Μακαριώτατε καί Σεβ)τοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ὅτι οἱ Πατέρες "ἀγανακτήσαντες" κατά τοῦ ᾿Αποστατικοῦ ἐκείνου Συνεδρίου, ἐπέβαλον κανονικῶς εἰς αὐτούς τήν ἴσην ποινήν, δηλαδή τήν Καθαίρεσιν. ᾿῾Ημεῖς τί ἐκἀναμε διά τούς ὁμοίως άποστατήσαντας πέντε πρώην Μητροπολίτας, οἱ ὁποῖοι ὡσαύτως ἐνήργησαν παρανόμους πράξεις; ᾿Αμφιβάλλομεν, ὅτι ἀπολύτως παρόμοιον εἶναι καί τό "᾿Αποστατικόν συνέδριον" τῶν πέντε τούτων πρώην Μητροπολιτῶν; Τί ἐποίησαν καί οὗτοι; ᾿Εξῆλθον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἀναρμοδίως, καί ἀντικανονικῶς (χωρίς νά εἶναι ἁρμόδιον δικαστήριον, χωρίς κλήσεις, χωρίς ἀπολογίας κλπ) ἐπέβαλον "ἀργίας" καί ἀπεφάσισαν "καθαιρέσεις"!!! Καί τότε μέν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐφήρμοσαν, ὅπως εἴδομεν, τήν Κανονικήν τάξιν, τούς ἐκάλεσαν τρίς καί ἐν τέλει "ἀγανακτήσαντες" ἐπέβαλαν ἐρήμην τήν "ἴσην ποινήν" εἰς αὐτούς. ῾Ημεῖς, ὅμως, διατί ἐπί τόσα ἔτη δέν "ἀγανακτήσαμεν"; Διατί δέν ἐπεβάλαμε τήν "ἴσην ποινήν" εἰς αὐτούς, ἀλλά "ἀγανακτοῦμε", ἐναντίον ἐκείνων πού μᾶς ὑπενθυμίζουν καί μᾶς ἐπισημαίνουν αὐτήν τήν σοβαράν παράλειψίν μας; Διατί ἐν προκειμένῳ δέν ἠκολουθήσαμεν ἀκόμη τό παράδειγμα τῆς ῾Αγίας Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου»; Ε’ις τήν ἰδίαν ἐπιστολήν - ὑπόμνημα ἐν ὑποσημειώσει ἐσημειώναμε: «῾Η ἐλαχιστότης μου δέν ἀπαλάσσεται τῆς εὐθύνης διά τήν καθυστέρησιν τῆς καταθέσεως τοῦ Πορίσματος τοῦ ᾿Ανακριτοῦ ἐπί τοῦ Συνοδικοῦ Κατηγορητηρίου κατά τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν. Εἶναι βεβαίως γνωστόν εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, κατόπιν τῆς σχετικῆς ἐνημερώσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου ᾿Ανακριτοῦ Σεβ. ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, ὅτι ἡ Κανονική διαδικασία τῆς τριττῆς Κλητεύσεως ἔχει ἤδη πρό πολλοῦ ὁλοκληρωθεῖ. ῞Ομως δέν ἔφθασαν ἀκόμη ἐκ μέρους τῶν θεολόγων αἱ αἰτηθεῖσαι παρά τοῦ ᾿Ανακριτοῦ Γνωμοδοτήσεις-Μαρτυρίαι ἐπί τοῦ Συνοδικοῦ Κατηγορητηρίου, τό ὁποῖον τούς ἐκοινοποιήθη, πλήν τῆς Γνωμοδοτήσεως-Μαρτυρίας τοῦ θεολόγου Καθηγητοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη. ᾿Αφ᾿ ἐτέρου ὀφείλω νά σημειώσω, ὅτι εἰς τήν καθυστέρησιν συνέβαλε καί τό γεγονός, ὅτι "προπαγανδίζονται" ἀπόψεις τινές, ὅπως: "Δέν μποροῦμε νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι προηγουμένως πρέπει νά καταδικάσουμε τάς αἵρέσεις των", ἤ: "Δέν πρέπει νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι ἔχουμε τά ἴδια φρονήματα μέ αὐτούς μέ τούς ὁποίους πρέπει νά ἑνωθοῦμε", καί τέλος: "Δέν πρέπει νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι τώρα κάμνουμε θεολογικό Διάλογο μέ τούς Φλωριναίους, οἱ ὁποῖοι κάλεσαν στόν Διάλογο καί τούς πέντε". Καί προσθέταμε: «῎Ηδη, ὅμως, γνωρίζουμε πολύ καλά, ὅτι οἱ Φλωριναῖοι μέ τό διάλογο ἀποβλέπουν σέ μία ἕνωσι τύπου Καλλίστου. ῎Αλλωστε ἔχουν πολλάκις δηλώσει, ὅτι: "ἀναγνωρίζουν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν εἰς ἡμᾶς ἀπό τό 1971". Παραλλήλως κάποιοι ἡμέτεροι προωθοῦν τήν ἕνωσιν τύπου: "Νά δώσουμε τά χέρια μέ μιά κοινή ὁμολογία",. Αὐτά συστηματικῶς προπαγανδίζονται καί ἐπειδή προτίθεμαι, κατά ᾿Αρχιερατικόν καθῆκον, ὡς ὑπεύθυνος τῆς ᾿Επιτροπῆς διά τόν Θεολογικόν Διάλογον, νά εἰσηγηθῶ ἐπί τοῦ θέματος τούτου εἰς τήν ῾Ιεραρχίαν, ἐπί τοῦ παρόντος ὑπογραμμίζω μόνον τοῦτο. ᾿Εκτιμῶ πώς ὅσα συμβαίνουν ἐσχάτως στόν ᾿Εκκλησιαστικό μας χῶρο, ἀντικανονική ἀργία κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, κάλυψις τῶν "πέντε", προσπάθεια δυσφημήσεως τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη (ὅμοια μέ ἐκείνη τῶν "πέντε"), κ.ἄ. ἔχουν σκοπό τήν ἄπρόσκοπτον προώθησιν καί δημιουργίαν ἑνός "παλαιοημερολογιτικοῦ σχήματος", εἰς τό ὁποῖον θά συμμετέχουν οἱ Φλωριναῖοι, οἱ "πέντε", οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς κλπ. καί ὅσοι ἀπό τούς ἰδικούς μας δέν ἀντιληφθοῦν τήν προδοσία καί ἐνταχθοῦν εἰς αὐτό, τό ὁποῖον σημειωτέον, μέσω ἰδικῶν του "ὀργάνων" καί "μεθοδεύσεων" προωθεῖ ὁ νεοημερολογίτης ᾿Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Δι αὐτό ἐπιμελῶς μερικοί συστήσουν: "Μή μιλᾶτε ἄσχημα γιά τούς πέντε", "Μή τούς κατηγορῆτε". "Μή κατηγορῆτε τούς Φλωριναίους, διότι ὅσον οὕπω θά τά βροῦμε". κλπ. Αὐτά καταθέτω καί εὔχομαι νά διαψευσθῶ». Τί ἐγράψαμε πάλιν τό 1999 στόν Σεβ/το κ. Γοργόνιο περι τῶν "πέντε" πρώην Μητροπολιτῶν; Καί εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 82/4/17-0-1999 ἐπιστολήν μας πρός τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Κίτρους κ. Γοργόνιον, τήν ὁποίαν ἐκοινοποιήσαμεν καί εἰς ῾Υμᾶς ὅλους ἐγράφομεν περί τῶν θεμάτων τά ὁποῖα ἔθεσε πρῶτος ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος: "Μᾶς λέγει, (ὁ π. Ἀμφιλόχιος) ὅτι πρέπει νά καθαιρέσουμε τούς πέντε καί νά ρυθμίσουμε ὡς ῾Ιερά Σύνοδος σοβαρά ἐκκλησιαστικά θέματα. Εἶναι τοῦτο κακόν ἤ δέν ἔχει πάλιν δικαίωμα νά μᾶς ὑποδεικνύῃ τέτοια θέματα ὁ ῾Ιερεύς, ὁ ὁποῖος ἐλευκάνθη εἰς τόν ἀγῶνα, διωκόμενος, ὑβριζόμενος καἰ ἐξόριστος τά περισσότερα χρόνια, διακονεῖ εἰς τό γεώργιον τοῦ Κυρίου; Μήπως ἐμεῖς πού ἐγίναμε ᾿Επίσκοποι εἴμεθα ἀξιώτεροι ἐκείνου; Πῶς θεωροῦμε τέλος πάντων τούς ῾Ιερεῖς μας καί πῶς τούς ἑαυτούς μας; ῎Η μήπως ἐπειδή γίναμε ᾿Επίσκοποι, γίναμε καί παντογνῶσται καί ἀλάνθαστοι καί, εἶναι ἔγκλημα νά μᾶς ὑποδεικνύουν τάς παραλείψεις μας οἱ ῾Ιερεῖς; Διατί ὡρισμένοι χάσαμε τήν ψυχραιμία μας ἐπί τῷ ἀκούσματι ἤ τῇ ἀναγνώσει, ὅτι "Πρέπει νά καθαιρέσουμε τούς πέντε", ἤ "Διατί δέν καθηρέθησαν ἀκόμη;". Δέν μᾶς ὠφελεῖ μία τοιαύτη στεῖρα ἀρνητική στάσις: "Εἶμαι ᾿Επίσκοπος, τά ξέρω ὅλα καί ἀποτελεῖ βλασφημία καί ὕβριν" νά μᾶς ὑποδείξῃ κάποιος τάς παραλείψεις μας καί τά σφάλματά μας ἤ την Συνοδικήν ὀλιγωρίαν καί ἀδράνειαν. Θέτω, ὅμως, Σεβασμιώτατε, καί τοῦτο τό ἐρώτημα: Μήπως ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος εἰς αὐτήν τήν περίπτωσιν, ἐνεργεῖ εὐθέως καί αὐθορμήτως καί κατά συνείδησιν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, διά νά βοηθηθοῦμε ἡμεῖς νά ἐνεργήσουμε Κανονκά ἔναντι τῶν πέντε καί νά διαφυλάξουμε ἔτσι, καί εἰς τό συγκεκριμένον θέμα, τό κῦρός μας ὡς ᾿Επισκόπων καί ὡς ῾Ιερᾶς Συνόδου; Διότι ἡ μέχρι τώρα στάσις μας ἔναντι τῶν πέντε, κατά τήν ταπεινήν μου ἄποψιν, ἀποτελεῖ ἔμμεσον ἀναγνώρισιν ἐκείνων τῶν ἀντικανονικῶν καί ἀκύρων "καθαιρέσεων" πράγμα τό ὁποῖον μᾶς "αὐτοκαταργεῖ"! ἐνῶ μᾶς καθιστᾶ ἀναπολογήτους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. καί εἰς τά ὅμματα τρίτων!. γ) Μᾶς λέγει, ὅτι τινές ἐξ᾿ ἡμῶν προσβάλλουμε τήν ῾Ομολογία μας, ἤ διερωτᾶται ἄν ἔχουν τινες ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν. ὅταν λένε, ὅτι "ἔχουνε τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε" καί λοιπά φοβερά καί ἀπαράδεκτα καί οἱ ὐπόλοιποι σιωποῦμε ἐνόχως; Παρακαλῶ ἀναγνῶστε καί πάλιν τό ῾Υπόμνημα τοῦ ῾Ιερομονάχου ἀπό 19)6-8-99, σελ. 3 καί κρίνατε ποίας ἀναληθείας ἤ ἀσεβείας διατυπώνει. ᾿Αλλά καί ἄν ἀκόμη εὑρίσκεται ἐν ἀδίκῳ, ἐφ᾿ ὅσον ἡμεῖς ἔχομεν τήν ῾Ομολογίαν ἀπολύτως ἀκεραίαν καί δέν προσβάλλεται αὕτη μέ κανένα ἄμεσον ἤ ἔμμεσον τρόπον ἐκ μέρους ὅλων ἡμῶν, γιατί θιγόμεθα καί δέν τοῦ ἀπαντῶμεν, ὅπως ἔχομεν χρέος καί καθῆκον νά τοῦ ἀπαντήσωμεν κανονικῶς, ἀληθῶς, ἀλλά καί ἱεροπρεπῶς, δίδοντες πρότυπον πρός μίμησιν»; Τί ἐγράψαμε περί τῶν "πέντε" καί εἰς τόν Σεβ/τον κ. Νικόλαον Ἀλλά καί εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 131/19-5-2000 "᾿Αναγκαίαν καί ἐπιβεβλημένην ἀπάντησιν ἐπί τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 1100/2-4-2000 ἐπιστολῆς Καταγγελίας" τοῦ Σεβ/του κ. Νικολάου, τήν ὁποίαν ἐπίσης ἐκοινοποίησα εἰς ὅλους γράφω ὑπό τόν τίτλον: «Δέν μιμούμεθα οὔτε ἀντιγράφομεν τούς πέντε" , ὅπως μέ κατηγόρησε, τά ἑξῆς: «᾿Απαράδεκτος ἀπορριπτέος καί καταδικαστέος, ὡς ἀναληθής, ἄδικος καί παραπλανητικός εἶναι καί ὁ ἰσχυρισμός σας ὅτι δῆθεν ἀντιγράφομεν τάς μεθόδους τῶν πέντε! Γράφετε συγκεκριμένα: "Μέχρι πρό τινος ὁ Σεβασμιώτατος Κήρυκος κατέκρινε καί καλῶς ἔκανε τήν συμπεριφοράν καί τόν τρόπον τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν τό σχίσμα τοῦ 1995 ἔναντι τοῦ Μακαριωτάτου καί τῶν ᾿Αρχιερέων, καί τώρα ἔρχεται ὁ ἴδιος νά ἀντιγράφη τάς μεθόδους αὐτῶν". Τά ἀνωτέρω, Σεβασμιώτατε, δέν τά λέτε μόνον ἡ Σεβασμιότης σας, τό εἶπαν καί ἄλλοι, τελευταίως καί ὁ Σεπτός Προκαθήμενος. Αὐτό, ὅμως, ἀποκαλύπτει, ὅτι δέν εἶναι καί τόσον ἁπλᾶ τά πράγματα, ὅσον ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνονται. Δυστυχῶς τά ᾿Εκκλησιαστικά μας πράγματα, δηλαδή τήν κατά τό ἀνθρώπινον πορείαν τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐπηρεάζουν ἐν πολλοῖς ἀνεύθυνα πρόσωπα, τά ὁποῖα δέν χαλκεύουν μόνον κατάφωρα ἀντικανονικάς ᾿Επισκοπικάς καί Συνοδικάς "ἀποφάσεις", δέν ἀνακινοῦν μόνον θέματα Εἰκόνων, διά νά προωθήσουν νέας κακοδοξίας καί βλασφημίας, ὥστε νά ἐκραγῇ ἡ σοβοῦσα κρίσις, δέν ἐπιδιώκουν μόνον ἔναν νέον διχασμόν, δέν σαμποτάρουν μόνον τόν ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ διάλογον, ἀλλά θέλουν, ὅπως καί ὁ μηχανισμός τῶν πέντε, νά θέσουν "ἔξω" τούς ᾿Επίσκοπον Κήρυκον, τόν ῾Ιερομόναχον ᾿Αμφιλόχιον, τόν θεολόγον κ. ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην καί κάθε ἄλλον, ὁ ὁποῖος θά τολμήσῃ νά ἀντισταθῇ εἰς τά σχέδια τῆς "προδοσίας", ἡ ὁποία ἐπιτελεῖται ἤδη εἰς τά πλαίσια αὐτοῦ τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Δηλαδή ἔχομεν ἐν τοῖς πράγμασιν ἐπανάληψιν τῆς περιόδου μετά τό 1999». Καί συνεχίζομεν εἰς τήν ἰδίαν ἐπιστολήν πρός τόν Σεβ/τον Νικόλαον: «Σᾶς λέγομεν λοιπόν,ὅτι οὐδαμῶς καί οὐδαμοῦ μιμούμεθα τούς πέντε, ἀλλά ΚΑΤΕΚΡΙΝΑΜΕ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΜΕΝ καί τάς μεθόδους καί τά ἔργα τῶν πέντε. Σεῖς, Σεβασμιώτατε, πότε καί εἰς τί τούς κατακρίνατε; ῾Απλῶς κατακρίνετε ἡμᾶς, διότι κατακρίνομεν αὐτούς! ῾Η ἐλαχιστότης μου, ὅμως, δέν κατέκρινα ἁπλῶς "τήν συμπεριφορά καί τόν τρόπο τῶν πέντε", ἀλλά, ΚΑΤΕΚΡΙΝΑ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ, τάς βλασφημίας, τά αἱρετικά φρονήματα, τάς περί "χειροθεσίας" ἀπόψεις τοῦ κ. Ματθαίου καί τῶν σύν αὐτῷ, ΚΑΤΕΚΡΙΝΑ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ τήν ἀπό τοῦ 1980 καί μέχρι τοῦ 1999 συστηματικήν προσπάθειαν τοῦ πρώην ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου Μακρῆ νά ὑπαγάγῃ τήν ᾿Εκκλησίαν ὑπό τό Πατριαρχεῖον ῾Ιεροσολύμων καί ὑπό τήν προϋπόθεσιν ὅτι "ἐχειροθετήθησαν" οἱ ᾿Επίσκοποί μας τό 1971 ὡς σχισματικοί, νά ἀναγνωρισθῶμεν ὑπό τοῦ Κράτους καί νά ἔχωμεν μισθούς, συντάξεις κλπ. "εὐεργεσίας" παρά τοῦ Καίσαρος! ΚΑΤΕΚΡΙΝΑ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ τό σχῖσμα, τό ὁποῖον ἤρχισεν νά "θεμελιώνεται" ἀπό τούς πρώην Μητροπολίτας Ματθαῖο - Χρυσόστομο, τόν ῾Ιερομ. Εὐθύμιο καί τόν γενικώτερον σύνθετον μηχανισμόν των, ἀμέσως μετά τήν ἱστορικήν ἀπό Κανονικῆς, Ποιμαντικῆς καί ᾿Ορθοδόξου ἀπόψεως ἀπόφασιν τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 19 Σεπτεμβρίου 1991, διά τήν ἀθέτησιν τῆς ὁποίας Σεῖς καί ἐγώ ἔχομεν εὐθύνας καί εἴμεθα ἔνοχοι». Καί συνεχίζω εἰς τήν ἰδίαν ἐπιστολήν: «Οἱ πέντε, Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, τό 1995, δέν ἐδημιούργησαν σχίσμα ἁπλῶς ἔναντι τοῦ Μακαριωτάτου καί ἔναντι ῾Υμῶν τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς καί τοῦ Μητροπολίτου ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, ὅπως τόσον ἀτυχῶς ἰσχυρίζεσθε . Οἱ πέντε ἕνεκα τῶν ἀντικανονικοτήτων καί τῶν βλασφημιῶν τους καί ἕνεκα τοῦ καταχθονίου σχεδίου προδοσίας κατά τῆς ᾿Εκκλησίας (᾿Εκκλησιολογία καί ᾿Αποστολική Διαδοχή), προεκάλεσαν οὐσιαστικόν σχῖσμα, καί ἐξῆλθον καί τυπικῶς τό 1995 ἐκ τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐνῶ ἴσως καί πρίν δέν ἀνῆκον εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, διότι εἶχον χάσει τόν μετά τῆς ᾿Αληθείας σύνδεσμον. Τούς σχισματικούς τούς καθιστοῦν τοιούτους αἱ ἀντικανονικότητες, αἱ βλασφημίαι, τά αἰρετικά φρονήματα, τά "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" κηρυσσόμενα, καί μέ μίαν λέξιν ἡ διάρρηξις τοῦ μετά τῆς ᾿Αληθείας συνδέσμου αὐτῶν.. Αὐτά καί ἡ ἐλαχιστότης μου ὡς ᾿Επίσκοπος, καί ὀ π. ᾿Αμφιλόχιος καί ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης καταγγέλλομεν, καί δι᾿ αὐτά συκοφαντούμεθα, διότι ἔτσι παραχωρεῖ ἤ οἰκονομεῖ ὁ Θεός, διά νά βλέπουν, ὅσοι ἔχουν μάτια γιά νά βλέπουν, καί μνά ἀκοῦνε, ὅσοι ἔχουν αὐτιά γιά νά ἀκοῦνε, καί ἔτσι νά καταλαβαἰνουν τόν Φαρισαϊσμό καί τήν ὑποκρισίαν καί τάς μηχανάς ὡρισμένων νεοφανῶν δῆθεν "ὑπερορθοδόξων". Τί ἄλλο ἐγράψαμε εἰς τόν Σεβ/τον κ. Νικόλαον Ἰδού τί ἀκόμη ἐγράψαμε εἰς τόν Σεβασμιώτατο Νικόλαο: «Δέν εἶναι ὀρθός, καί ἐπομένως εἶναι ἀπαράδεκτος, Σεβασμιώτατε, ὁ ἰσχυρισμός σας, ὅτι δῆθεν "οἱ πέντε ἐδημιούργησαν σχῖσμα ἔναντι τοῦ Μακαριωτάτου καί τῶν ᾿Αρχιερέων", ἤ τό πολύ χειρότερον πού λέγει ἄλλος ᾿Αρχιερεύς: "῾Ημεῖς, Μακαριώτατε, δέν πήγαμε μέ τούς πέντε, ὄχι διότι παρεδεχόμασταν τό εἰκονομαχικόν φρόνημα αὐτῶν, ἀλλά ἀπό σεβασμόν καί ἀγάπην πρός τό πρόσωπόν σας". ᾿Επιτρέπονται τέτοια φρονήματα καί δή νά διατυπώνωνται καί ἐγγράφως; Σεβασμός, ἀγάπη, καί τιμή εἰς τόν πολιόν Γέροντα ᾿Αρχιεπίσκοπον, Πατέρα μας καί προπάντων ἀγωνιστήν ῾Ιεράρχην, ἀλλά ὄχι τοιαῦται τοποθετήσεις, αἱ ὁποῖαι ἀδικοῦν καί εὐτελίζουν καί ἐκείνους πού τά γράφουν, ἀλλά καί τόν Μακ/τον ᾿Αρχιεπίσκοπον, ἐνῶ εἶναι καί βλασφημίαι κατά τοῦ μυστηρίου τῆς ᾿Εκκλησίας. Παρακαλῶ νά κάνωμεν διάκρισιν "μεταξύ ἁγίου καί βεβήλου". Αὐτή εἶναι ἡ ᾿Εκκλησιαστική μας συνείδησις; Οἱ πέντε, Σεβασμιώτατε, ἐβλασφήμησαν καί ἐχωρίσθησαν καί ἐξῆλθον τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ᾿Εκόπησαν ἀπό τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἐκ τῆς Κεφαλῆς αὐτοῦ τοῦ Σώματος, καί ὄχι ἐκ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. Μήπως ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ἤ ὁ Πατριάρχης εἶναι ἡ ᾿Εκκλησία; Οὔτε ὁ Πατριάρχης, οὔτε ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος, οὔτε ἡ Σύνοδος ταυτίζονται μέ τήν ᾿Εκκλησίαν, Σεβασμιώτατε. ῞Ολοι εἶμεθα ἰσότιμα μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ εἰς τό ὁποῖον ἕκαστος καλεῖται νά προσφέρῃ τήν διακονίαν του κατά τό μέτρον τῆς Χάριτος τό ὁποῖον τοῦ ἐδόθη. Οἱ Σχισματικοί δέν χωρίζονται ἀπό πρόσωπα, ἀποσχίζονται ἀπό τό ἕνα καί ἀδιαίρετον Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας πού εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ». Καί συνεχίζομεν ἐπί τοῦ ἰδίου θέματος: «Οἱ πέντε ἀναμφιβόλως ἠσέβησαν, ἐσυκοφάντησαν, ἱεροσύλησαν, ἐξεβίασαν καί προέβησαν εἰς τρομοκρατίαν καί κατά τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου, καί ἀποσχισθέντες ἐξῆλθον τῆς ᾿Εκκλησίας. Παρακαλῶ, ὅμως, νά μοῦ εἴπητε, ποίαν ἀσέβειαν, ποίαν συκοφαντίαν, ποίαν ἱεροσύλίαν τῶν πέντε κατά τοῦ Σεπτοῦ Προκαθημένου ἀντεγράψαμεν ἡμεῖς; ῎Η μήπως τό ὅτι δέν συμφωνοῦμεν εἰς τάς σημειωθείσας καταφώρους παραβιάσεις τῆς Κανονικῆς Τάξεως εἶναι ἀσέβεια κλπ; ῎Η μήπως, μή γένοιτο, ἔχομεν ἐσκεμμένην σκόπιμον καί ὑστερόβουλον προσωπολατρείαν; ῾Ημεῖς δέν κατηγορήσαμε οὔτε τόν Σεπτόν Προκαθήμενον, τόν ὁποῖον καί εὐλαβούμεθα καί διά τοῦτο καί διαφωνοῦμε, κατά ἱερόν καθῆκον, ὅπου αἱ πρωτοβουλίαι καί πράξεις του εἶναι εἰς βάρος καί τοῦ ἰδίου καί τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ημεῖς κατωνομάσαμε καί ζητήσαμε διόρθωσιν ἐπιληψίμων θέσεων καί ἀντικανονικῶν πράξεων, προσωπικῶν καί Συνοδικῶν, διά νά μή φτάσουμε εἰς ἐκείνας τῶν πέντε, αἱ ὁποῖαι ἐν τέλει τούς ἔθεσαν ἐκτός ᾿Εκκλησίας. ᾿Εάν ταῦτα δέν ποιήσωμεν, τότε αὐτοκαταργούσαμε ὡς ᾿Αρχιερεύς, ἀλλά καί βεβηλώνουμε καί προδίδουμε τά ἅγια. ῾Ο συμβιβασμός, ἕνεκα δῆθεν σεβασμοῦ, ἤ δῆθεν ἀγάπης καί ὑπακοῆς, ὅταν καταλύεται ἡ Κανονική Τάξις καί ἡ ᾿Ορθοδοξία, ἰσοδυναμεῖ μέ ἀσέβειαν καί "μῖσος" καί κατά προσώπων καί κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Η ᾿Αγάπη συμβαδίζει μέ τήν ἀφοσίωσιν εἰς τήν Κανονικήν Τάξιν, τήν ῾Ομολογίαν μας καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν». Καί ἐπί τῆς κατηγορίας ὅτι ἀντιγράφομεν τούς πέντε ἐγράφομεν: «Παρακαλῶ νά μελετήσετε τά κείμενά μου, καί νά βεβαιωθῆτε ὅτι δέν ἀντιγράφομεν τούς πέντε, ἀλλά δέν θέλομεν, καί δι᾿ εὐχῶν Σας Σεβασμιώτατε ἀδελφέ, δέν θά ἐπιτρέψωμεν, ὅσον ἐξαρτᾶται ἀπό ἡμᾶς τόν ᾿Επίσκοπον Κήρυκον, νά "μιμοῦνται" τινές τάς μεθόδους καί τά ἔργα τῶν πέντε, διά νά μή ὁδηγηθοῦν μέ ἀκρίβειαν εἰς τά ἴδια ἀποτελέσματα. Διά τῶν ᾿Αδελφικῶν σας εὐχῶν, ἀγωνιζόμεθα νά μή μιμηθῇ κανείς, καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον, τάς μεθόδους τῶν πέντε, καί πολύ περισσότερον νά μή περιέλθῃ οὐδείς ἐξ ἡμῶν εἰς τήν κατάστασιν τῶν πέντε. ῾Ημεῖς θέλομεν νά μή καλύπτωνται καί νά μή παραμένουν, οὔτε νά αὐξάνουν καί νά ἐπεκτείνωνται αἱ κακοδοξίαι, αἱ ἀντικανονικότητες. Θέλομεν τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφήν καί τῶν πέντε εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί ὄχι νά παρασυρθῶμεν ἡμεῖς εἰς τό σχίσμα των. ῾Ημεῖς τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ θέτομεν εἰς προτεραιότητα τήν ἀντιμετώπισιν ὅλων τῶν ἐπιβούλων σχημάτων καί καταστάσεων, διότι ἀποδεδειγμένως οὔτε ἀπό τόν κ. Βαρθολομαῖο κινδυνεύομεν ἄμεσα, οὔτε ἀπό τόν κ. Χριστόδουλο, οὔτε καί ἀπό αὐτόν τόν παπισμόν, οὔτε ἀπό τήν Μασωνία, οὔτε ἀπό τόν ἀντίχριστον Σιωνισμόν, ἀλλά ἀπό ὅλους τούς ἐπιβούλους τῆς Πίστεως». Τί ἀκόμη ἐγράψαμε εἰς τόν Σεβ. κ. Νικόλαον ᾿Επίσης εἰς τήν ὑπό τόν τίτλον: "Από ποιούς, κατά τήν ἅποψίν μας, κινδυνεύομεν ἄμεσα" παράγραφον τῆς ἰδίας ἐπιστολῆς τοῦ Μητροπολίτου ΝΙκολάου ἀπαντῶμεν ὡς ἑξῆς: «Δι᾿ ἡμᾶς, τόν Μητροπολίτην Μεσογαίας, εἶναι ἀπολύτως σαφές, ὅτι τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., καί προηγουμένως ἡμεῖς οἱ ᾿Επίσκοποι κινδυνεύομεν ἀπό τά κάτωθι φρονήματα, τά "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" κηρυσσόμενα: - ῞Οτι ἔχουμε τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε, δηλαδή ἐκεῖνο τό "πιστεύω" τῆς β' καί γ' ᾿Εγκύκλίου τους. - ῞Οτι οἱ πέντε ἀπεσχίσθησαν μέ ἀντικανονικές πράξεις ἀπό τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο, λόγῳ "εἰκονομαχίας" καί ἐπομένως τό σχίσμα των εἶναι διοικητικῆς φύσεως καί ἔγινε σέ προσωπικό ἐπίπεδο, ἤ ὅτι τό σχίσμα τό ἔκαναν μερικοί δικοί μας "εἰκονομάχοι", τούς ὁποίους "τώρα τούς εἴδαμε", διότι τώρα ἠνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοί μας, "ἐνῶ οἱ πέντε τούς ἔβλεπαν ἀπό τότε". - ῞Οτι μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μέ τούς πέντε ἀρκεῖ νά σιωπήσῃ ὁ Κήρυκος, καί ἄν δέν σιωπήσῃ νά τόν "καταδικάσουμε", καί νά πάρουμε τά κεφάλια τῶν ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλοχίου καί τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ῎Αλλωστε ὑπάρχει ἀπό τό 1993 ἕνας "ἀφορισμός" τοῦ κ. Ματθαίου, τόν ἀντιγράφομεν καί "τελείωσε" τό θέμα Γκουτζίδη." Τί καί ἐν ἔτει 2001 ἐγράψαμε ἐν ῾Υπομνήματι πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον; Εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 185/31-1-2001 ῾Υπόμνημά μας εἰς τήν σειράν τῶν ἐκκρεμμούτων θεμάτων κατηγγείλαμεν ὡς ἐκκρεμοῦν θέμα καί τήν μή ἐφαρμογήν τῆς Κανονικῆς τάξεως εἰς ὅτι ἀφορᾶ τούς πέντε σχισματοαιρετικούς πρώην Μητροπολίτας". Καί σημειώναμε: "Τοῦτο εἶναι ἕνα ἀπό τά σημαντικώτερα ἐκκρεμοῦντα θέματα, διότι εὐθέως καθάπτεται τῆς Πίστεως μας καί τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας, ἀλλά καί τῆς ᾿Αποστολικῆς μας Διαδοχῆς. Οὗτοι ἐπί ἐπτά ἔτη βλασφημοῦν κηρύσσοντες γραπτῶς καί προφορικῶς, ὅτι μᾶς "καθήρεσαν", μᾶς "ἀναθεμάτισαν", καί τό μεῖζον ἀντιποιοῦνται τήν ᾿Εκκλησίαν καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, καί βλασφημοῦν καί καλύπτουν τήν προδοσίαν τους, καί κρατύνουν τήν πλάνην των καί τάς αἱρέσεις των. ῎Ας προσέξουμε, μή ἀποδειχθῇ ὅτι ἡ ἐπιδειχθεῖσα ἀδικαιολόγητος ὀλιγωρία καί ἀβελτηρία μας εἶναι ἐσκεμμένη, καί ἔχει ἐπιβληθεῖ ἔξωθεν, μέ ὅ,τι μπορεῖ νά σημαίνουν αὐτά". Τί κατήγγειλε καί ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος Καί διά τήν καθαίρεσιν τῶν πέντε, ἰδού τί γράφει εἰς τήν ἰδίαν ἐπιστολήν: "Οἰ 5 σχισματοαιρετικοί ἐπίσκοποι, ἔγραψαν Γ ἐγκύκλιον, μέ τήν ὁποίαν καθαιροῦν τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον, ἀναθεματίζουν ὅλους ἡμᾶς καί βλασφημοῦν τήν ὀρθόδοξον πίστιν μας. Ποίαν ἀπάντησιν ἐδώσατε, καί πῶς ἀντιμετωπίσατε τά ἀπερίγραπτα αὐτά φληναφήματα; ῎Εχομεν τό δικαίωμα νά ἀδρανοῦμε εἰς ὅλα αὐτά καί νά ἀφήνουμε νά ὑβρίζεται ἡ ἁγία μας ᾿Ορθοδοξία;" Εἶναι ἐφάμαρτον, ὅτι ζητῶμεν νά ἐφαρμοσθῇ ἡ Κανονική τάξις κατά τῶν πέντε ᾿Εκκλησιομάχων καί σχισματοαιρετικῶν, οἱ ὁποῖοι παραμένουν ἀμετανόητοι καί συνεχίζουν τήν ἐκκλησιομαχίαν τους; Μήπως ἐχάθησαν ἀπό μερικούς τά κριτήρια τῆς ᾿Ορθοδοξίας; Δι᾿ αὐτό "ἀθωώνονται" οἱ πέντε, ἐνῶ διώκεται ἡ ταπεινότης μου, κατά χειρότερον τρόπον ἀπό ἐκεῖνον τῶν πέντε; Περί τῶν πέντε, περί τῆς καλῆς ὁμολογίας ἡμῶν καί τῆς λειτουργίας τοῦ ὑπερτάτου καί πρώτου θεσμοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας, τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, ἰδού τί γράφομεν καί εἰς τό ἀπό 19/6-8-99 μακροσκελές "ΥΠΟΜΝΗΜΑ - ΑΝΑΦΟΡΑ - ΟΜΟΛΟΓΙΑ" μας: "Λυπούμεθα, Μακαριώτατε καί Σεβ/τοι, ἀλλά εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά δηλώσουμε τήν ἄποψίν μας ὅτι ἡ ἀδικαιολόγητος κωλυσιεργία ἤ μάλλον ἡ τελεία ἀδράνεια ὑμῶν, καί ὡς ἐπισκόπων καί ὡς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἔναντι τῶν πέντε, καί ἐνώπιον τῆς κανονικῆς τάξεως καί ἐνώπιον τῆς ἀληθείας καί τῆς δικαιοσύνης, καί μέ μίαν λέξιν ἐνώπιον τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀποτελεῖ μεῖζον ζήτημα, καθ᾿ ὅτι ὁ Συνοδικός θεσμός καθ᾿ ἡμᾶς, ὅπως καί ὅσον εἴμεθα εἰς θέσιν νά γνωρίζωμεν δέν ἐλειτούργησεν ὡς ἔπρεπε καί μετά τό 1995 καί μέχρι σήμερον. Δέν γνωρίζω ἀπόλυτα τί προκύπτει ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῶν Συνεδριάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀλλά θεωρῶ ἀπολύτως ἀδικαιολόγητον τό γεγονός ὅτι, μετά ἀπό πέντε ὁλόκληρα ἔτη, δέν ἐπεβλήθησαν αἱ προβλεπόμεναι κανονικαί κυρώσεις κατά τῶν 5 σχισματοαιρετικῶν καί δεινῶν τούτων πολεμίων τῆς ᾿Εκκλησίας. ῎Εχομεν αὐτό τό συγκεκριμένον γεγονός ὡς σοβαρόν λόγον νά ἀνησυχοῦμε διά τήν πορείαν τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων, ὥστε νά διερωτώμεθα, διατί δέν εἴδομεν οὔτε μίαν ἀνακοίνωσιν τῆς ῾Ι. Συνόδου ἐπί ἑνός τόσον σοβαροῦ θέματος τῆς ᾿Εκκλησίας; ῾Ημεῖς δέν ἐννοοῦμε νά ἔχωμεν κανονικήν καί ὀρθόδοξον Σύνοδον, νά συνεδριάζη ἐπί πέντε ἔτη καί νά μήν ἔχη λάβει τά ἐπιβαλλόμενα κανονικά μέτρα κατά τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, οἱ ὁποῖοι ἀντιποιοῦνται τήν ῾Ι. Σύνοδον καί τήν ᾿Εκκλησίαν καί ἡμεῖς νά σιωπῶμεν! Εἶναι αὐτό ὀρθόν; Εἶναι χαρακτηριστικόν᾿Ορθοδόξου καί Κανονικῆς συνεπείας καί εἰλικρινείας, ὅταν ἐνώπιον τῶν δικαστηρίων εὐθαρσῶς τονίζομεν ὅτι "δι᾿ ἅπαντα τά ἀδικήματα (τῶν πέντε) προβλέπονται παρά τῶν διατάξεων τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων αἱ ποιναί τῆς καθαιρέσεως καί τοῦ ἀφορισμοῦ" ἐνῶ εἰς τήν πρᾶξιν καταπατῶνται "αἱ διατάξεις τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων"; (Βλέπετε τάς πρός τό ᾿Εφετεῖον Θεσσαλονίκης προτάσεις τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Κίτρους καί Κατερίνης κ. Γοργονίου εἰς τόν σχετικόν δικαστικόν φάκελλον ἤ εἰς τό τεῦχος 98 σελ. 122 τοῦ περιοδικοῦ "᾿Ορθόδοξος Πνοή", τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς). ῎Εχομεν τό δικαίωμα νά καλύπτωμεν καί μέ τόν τρόπον αὐτόν τούς ἐχθρούς τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; Τό δέ πλέον φοβερόν εἶναι ὅτι τινές ἀνέλαβον καί ἀνεβίωσαν τά φρονήματα καί τό κίνημα τῶν 5. ῾Η ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται. Καίτοι γνωρίζετε πολύ καλά τί ἐννοῶ, ἀφοῦ οὕτως ἐνεργεῖται ἐμφανῶς ὑπό τινων ᾿Αρχιερέων, τῶν λοιπῶν ἀνεχομένων καί σιωπώντων, ἀναγκάζομαι νά γίνω σαφής καί κατηγορηματικός. ᾿Αρχιερεῖς τινες λέγουν: α) "Δέν θά τούς καθαιρέσωμε (τούς πέντε), διότι πρέπει νά ἑνωθῶμεν. Πρέπει ὅμως νά καθαιρέσωμε τόν ᾿Αμφιλόχιο διότι εἶναι εἰκονομάχος!". β) "῎Εχουμε τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε". γ) "Θά μᾶς διαβάσουν καί μία εὐχή, ἐμεῖς θά τούς ἄρωμε τήν ἀργία, θά ἑνωθοῦμε καί θά γίνωμε Σύνοδος μέ 15 ᾿Αρχιερεῖς". ῾Ωσαύτως σημειώνομεν ὅτι: α) ᾿Αρχιερεῖς τινες ἐπιδοκιμάζουν τήν λεγομένην "β' ᾿Εγκύκλιον" τῶν 5 ἤ δέν διαμαρτύρονται, οὔτε καταγγέλλουν τήν πολύ χειροτέραν, ὡς γ' φερομένην, μέ τήν ὁποίαν ἀνέτρεψαν καί μετεστοιχείωσαν τήν ᾿Ορθοδοξίαν καί οὐδείς ἐπεμβαίνει.... γ) ῞Ετερος ᾿Αρχιερεύς, καθ᾿ ὅλην τήν διάρκειαν τῆς πενταετίας, δέν ἔπαυσε νά ἀρθρογραφῆ ἀνεπιτυχῶς, ἐνῶ ἡ ῾Ι. Σύνοδος ἐπανειλημμένως περιωρίσθη εἰς ἀνωφελεῖς ἀψιμαχίας μετά τοῦ ᾿Επισκόπου καί εἴς τινας μεμονωμένας "ἀνακλήσεις". Καί τοῦτο διότι (καλῶς ἤ κακῶς δέν τό ἐξετάζω) ἄκουσον - ἄκουσον, ἕνας κακόδοξος καί ἐπίβουλος τῆς ᾿Εκκλησίας Φλωριναῖος "᾿Επίσκοπος" ἔκαμε, δι᾿ ἰδίους λόγους (οἵτινες δημιουργοῦν πολλά ἐρωτηματικά), ἐπιλεκτικήν δημοσίαν καταγγελίαν κατά τοῦ ᾿Επισκόπου μας! δ) ῾Υπάρχουν, ὅπως καί κατά τήν περίοδον 1991 - 1995, θλιβερά φαινόμενα, ᾿Αρχιερεῖς νά συνεννοοῦνται συνωμοτικά ἤ νά πιέζωνται νά ἀποφασίζουν ἐκ τῶν προτέρων τί θά ἐπιβάλουν εἰς τήν ἑκάστοτε μέλλουσαν νά συνέλθη Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας. ε) Κατασκευάζονται σκάνδαλα μέ τόν ἴδιο τρόπο καί τήν ἰδίαν μέθοδον τοῦ μηχανισμοῦ τῶν 5 κατά κληρικῶν καί λαϊκῶν, ἐνῶ ἀνεύθυνοι καταγγελίαι, χωρίς νά συνοδεύωνται ἀπό τήν Κανονικήν δήλωσιν ταυτοπαθείας, ἀφήνονται νά ἐκκρεμοῦν καί νά ἀπειλοῦν ὡς δαμόκλειος σπάθη, καί νά κατασκανδαλίζουν τόν πιστόν λαόν. Αὐτά τά φλέγοντα θέματα μᾶς ἠνάγκασαν νά διερωτηθῶμεν: Μήπως τινές ἐκ τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων ἤλλαξαν γραμμήν καί δέν ὁμολογοῦν εὐθαρσῶς τήν ἀλήθειαν, ἐνῶ ἄλλοι ἀνέχονται αὐτήν τήν κατάστασιν, ὁπότε ἕκαστος ὑποχρεοῦται πλέον ἐκ τῶν πραγμάτων νά ἀναλάβη τάς μεγάλας εὐθύνας του"; Τί ἄλλο κατήγγειλεν ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος; «Πῶς νά μή διερωτηθῇ, ἕνας ὀρθόδοξος Κληρικός, ἀλλά καί ἕνας ἁπλός πιστός, καί νά μή καταγγείλῃ τά πεπλανημένα καί κακόδοξα φρονήματα, π.χ. τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Κατερίνης κ. Γοργονίου, ὅταν μετ᾿ ἐπιμονῆς καί "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" κηρύσσει, ὅτι: 1) Δέν εὑρίσκει εἰς τούς πέντε καμμίαν αἰτίαν Πίστεως κλπ., καί παρά τά ὅσα ἐγράφησαν ἐπιμένει, ὅτι ἔχει "τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε". 2) Κηρύσσει δημοσίως καυχώμενος, ὅτι τόν ἐκφράζει ἡ "Β' ᾿Εγκύκλιος" τῶν πέντε (23/2/93) ἀπό τήν ὁποίαν ἤρατε τάς ὑπογραφάς σας, ὡς κακοδόξου καί ἀγνώστου προελεύσεως κειμένου, ἡ ἐλαχιστότης μου δέ ἐδιώχθην "Συνοδικῶς" μέ δύο ἔτη ἀντικανονικῆς, ἀδίκου καί παρανόμου ἀργίας. 3) Καταδικάζει, ὡς αἱρετικήν, τήν ἀρχαιοτάτην ὀρθόδοξον εἰκόνα τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου, διότι εἰκονίζει λουτρόν, καί διανοεῖται, ὅτι θά μποροῦσε νά ἐλέγξῃ καί τόν ῞Αγιον ᾿Ιωάννην τόν Δαμασκηνό, διότι ὁμολογεῖ (ὁ ἅγιος) ὡς ὀρθόδοξον αὐτήν τήν εἰκόνα καί ὅτι κατά τόν Ζ' αἰῶνα ἀποτελοῦσε ὀρθόδοξον παράδοσιν τῆς ᾿Εκκλησίας. 4) ᾿Απορρίπτει καί καταδικάζει ὀρθοδόξους Εἰκόνας, τῶν ὁποίων παραχαράσσει τάς ἐπιγραφάς καί ἀλλοιώνει τό δογματικόν περιεχόμενον.Καί ἀλλοῦ γράφει: "10) Μερικοί Συνοδικοί ἐπίσκοποι, ἔχουν γράψει ὅτι, "ἔχουν τό ἴδιο πιστεύω" μέ τούς 5, ὅτι τούς ἐκφράζει ἡ Β' ᾿Εγκύκλιος" ὅτι εἶναι δυνατόν οἱ 5 νά ἐπιστρέψουν, καί ἐπειδή "μᾶς καθήρεσαν δύνανται (οἱ 5) νά μᾶς διαβάσουν μιάν εὐχήν" καί ὅλα τά κακά τῆς δεκαετίας γίνονται μέλι, γάλα! Ταῦτα εἶναι τελείως ἀπαράδεκτα διά τούς ἐπισκόπους μας. Κατά τήν γνώμην μας, ἡ διαφωνία αὐτή μεταξύ τῶν Συνοδικῶν ἐπισκόπων μας, εἶναι νάρκη εἰς τά θεμέλια τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῾Η ἑνότης τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὡς γνωστόν στηρίζεται ἀποκλειστικῶς καί μόνο εἰς τήν εἰλικρινῆ χριστιανικήν ἀγάπην, καί εἰς τήν ὁμολογίαν τῆς κοινῆς πίστεως. Λείπουν αὐτά, λείπει ὁ Χριστός. 11) Οἱ πέντε ἐπίσκοποι, ἀλλά καί ἄλλοι ξένοι πρός τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. μᾶς ἐγκαλοῦν δι᾿ αἱρετικά φρονήματα, ἰδιαιτέρως τόν Σεβασμιώτατον Νικόλαον. Τί γίνεται πρός αὐτήν τήν κατεύθυνσιν; Ποία ἡ ἀπάντησις εἰς αὐτά; Εἴμεθα αἱρετικοί; Δέν σᾶς προβληματίζει αὐτό τό γεγονός; 12) Διατί δέν συνέρχεται ἡ ῾Ιερά Σύνοδος νά καθήσετε 5, 10 καί περισσοτέρας ἡμέρας, ὅσο χρειασθῆ, διά νά λύση καί δώση ἀπάντησιν εἰς τά ἀπό δεκαετίας συσσωρευθέντα θέματα; ῾Υπάρχει ἱερά ὀρθόδοξος Σύνοδος; ᾿Ορθοτομοῦν μεταξύ των οἱ ᾿Επίσκοποι μας; ῾Ομοφωνοῦν; Συνεργάζονται;" Αὐτά γράφομεν ἡ ταπεινότης μας καί ἐρωτῶμεν εἶναι καί αὐτά κατηγορία εἰς βάρος μας ἤ ἀποβαίνουν βαρυτάτη καθ᾿ ὑμῶν ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ, διότι οἱ πέντε: α) Κατέλυσαν καί ἐποδοπάτησαν συλλήβδην τήν Κανονικήν τάξιν β) ᾿Ανέτρεψαν τήν ᾿Ορθοδοξίαν, τήν ἀναθεμάτισαν καί ἐδογμάτισαν τά αἱρετικά καί βλάσφημα φρονήματά των, ὡς δῆθεν διδασκαλίαν τῆς ᾿Εκκλησίας. γ) ᾿Αποκαλοῦν τήν σχισματοαίρεσίν των ὡς δῆθεν "ἐκκλησίαν" τήν δέ κακήν πλειοψηφίαν των = "συμμορίαν", ὡς ῾Ιεράν Σύνοδον δ) Βλασφημοῦν τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν ἀποκαλοῦντες Αὐτήν..."σχίσμα", τήν ῾Ιεράν Σύνοδον ὡς "ψευδοσύνοδον" τούς δέ ᾿Επισκόπους ὡς "μοναχούς". ᾿Ιδού ἡ "ἀπόφασις" τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν καί ᾿Εκκλησιομάχων κατά τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου καί τῶν μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου, ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου καί πάντων τῶν νεοχειροτονηθέντων ᾿Αρχιερέων. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος (σ.σ. τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν) συνδιασκεψαμένη ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι ἀποφαίνεται: Κηρύσσει ἐνόχους τούς κατηγορουμένους....α) ᾿Επί δημιουργἰᾳ, ἀποδοχῇ καί συγκαλύψει τῆς νεοεικονομαχικῆς αἱρέσεως, β) ᾿Επί προδοσίᾳ τοῦ ῾Ιεροῦ ᾿Αγῶνος τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί ἐπιορκίᾳ, γ)᾿Επί ἐγωπαθεῖ ἐγωϊσμῷ καί ἰδιοτελεῖ φιλοδοξίᾳ δ) ᾿Επί ἀπειλαῖς καί ὕβρεσι, κατά τῶν ᾿Αρχιερέων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ε) ᾿Επί καταφρονήσει τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου δι᾿ ἀντικανονικῶν καί πραξικοπηματικῶν χειροτονιῶν καί δημιουργίας σχίσματος στ) ᾿Επί ἀναδείξει τοῦ ῾Ιεροῦ Συνδέσμου καί τῶν ἀποφάσεών του ὑπεράνω τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ καί τῶν Συνοδικῶν ἀποφάσεων, καταστήσαντες οὕτως αὐτόν, ὑπερσύνοδον καί ὑπερεκκλησίαν δημιουργοῦντες σοβαρά προβλήματα εἰς τούς Μητροπολιτικούς καί ἐνοριακούς Ναούς. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΟΜΟΨΥΧΩΣ ΚΑΙ ΟΜΟΦΩΝΩΣ τούς κηρυχθέντας ἐνόχους: α) ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν β) Μητροπολίτην Πειραιῶς κ. Νικόλαον γ) Μητροπολίτην ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, δ) ῞Απαντας τούς νεοχειροτονημένους καί νεοχειροτονηθησομένους ᾿Επισκόπους ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἐν ἀργίᾳ καί ἐκπτώσει εὑρισκομένων ᾿Αρχιερέων Α) Καταδικάζει καί ᾿Αναθεματίζει αὐτούς ὡς Νεοεικονομάχους καί Αἱρετικούς Β) ᾿Αποβάλλει καί ἀποκόπτει αὐτούς καί ὅσους δεχθοῦν νά χειροτονηθοῦν ὑπ᾿ αὐτῶν ᾿Επίσκοποι, ὡς σεσηπότα καί ἀνίατα μέλη ἀπό τοῦ σώματος τῆς Γνησίας ᾿Εκκλησίας τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν. Γ) ᾿Επιβάλλει τήν ἐσχάτην ἐκκλησιαστικήν ποινήν τῆς Καθαιρέσεως ἀπό τοῦ ᾿Επισκοπικοῦ βαθμοῦ, εἰς ἅπαντας τούς ἀνωτέρω κατηγορουμένους, ἀπογυμνῶν τελείως αὐτούς παντός ἱερατικοῦ βαθμοῦ καί τούς ἐπαναφέρει εἰς τήν τάξιν τῶν Μοναχῶν. Δ) ᾿Απαγορεύει αὐστηρῶς εἰς τούς πιστούς, μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν πᾶσαν ἐκκλησιαστικήν καί μυστηριακήν κοινωνίαν, μετά τῶν ἀναθεματισθέντων, ἀποβληθέντων ἀποκοπέντων, καταδικασθέντων καί καθαιρεθέντων πρώην, ὡς ἄνω ᾿Αρχιερέων καί ἤδη ἁπλῶν Μοναχῶν".Πᾶσα ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μετά τῶν ἀνωτέρω, θά ἔχῃ ὡς συνέπειαν διά τούς παραβάτας, τάς προβλεπομένας ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων ἐκκλησιαστικάς τιμωρίας, ἤτοι τήν ἀποβολήν ἐκ τοῦ σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Εκρίθη, ἀπεφασίσθη καί ἐδημοσιεύθη αὐθημερόν. Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ῾Ο Μεσσηνίας Γρηγόριος Πρόεδρος. ῾Ο ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος Ματθαῖος. ῾Ο Φθιώτιδος Θεοδόσιος. ῾Ο Κοζάνης καί Σερβίων Τῖτος. ῾Ο Θεσσαλονίκης Χρυσόστομος" Τί ἀκόμη καταγγέλλει καί προτείνει ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος: "Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι. Οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται Σᾶς συκοφαντοῦν, Σᾶς ὑβρίζουν, Σᾶς ἀτιμάζουν, ἀντιποιοῦνται τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, βλασφημοῦν τήν ᾿Εκκλησίαν, κατέλυσαν συλλήβδην τήν Κανονικήν τάξιν, ἀνέτρεψαν ἐκ βάθρων τήν ᾿Ορθοδοξίαν, καί Σεῖς δέν ἐνοχλεῖσθε ἐπί ἕξι ὁλόκληρα ἔτη, ἐνώ σᾶς ἠνώχλησαν αἱ ἐπιστολαί μου καί θέλετε τήν ἐξόντωσίν μου; Σᾶς χαρακτηρίζουν "προδότας τῆς ᾿Ορθοδοξίας", "ἐπιόρκους", "ἐγωϊστάς", ὅτι ἔχετε "ἰδιοτελῆ φιλοδοξίαν", ὑβριστάς καί καταφρονητάς τῶν ᾿Αρχιερέων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου", δηλ. τῆς σχισματοαιρετικῆς των ὁμάδος. Σᾶς κατηγοροῦν "δι᾿ ἀντικανονικάς καί πραξικοπηματικάς χειροτονίας καί δημιουργίαν σχίσματος" καί ὅτι "ἀναδείξατε τόν ῾Ιερόν Σύνδεσμον εἰς ὑπερσύνοδον καί ὑπερεκκλησίαν" ! Σᾶς "καταδικάζουν", Σᾶς "ἀναθεματίζουν", Σᾶς "ἀποβάλλουν καί ἀποκόπτουν ὡς σεσηπότα καί ἀνίατα μέλη ἀπό τοῦ σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας", Σᾶς "ἐπιβάλλουν τήν ἐσχάτην τῶν ποινῶν τῆς Καθαιρέσεως" ! Τόση ἀδιαφορία, τόση ἔνοχος σιωπή εἰς τά τῆς πίστεως; Ποῦ εἶναι ἡ εὐαισθησία τῶν ῾Αγίων Πατέρων μας περί τῆς ᾿Ορθοδοξίας, οἱ ὁποῖοι ὅταν τυχόν τούς ἀποκαλοῦσέ τις αἱρετικούς ἐξανίσταντο ὡς ἐλατήρια καί ἀντιμετώπιζον ἀκαριαίως τήν ὕβριν; Καί οἱ μέν πέντε δυστυχεῖς, ὡς ἐσκοτισμένοι, παρέθεσαν εἰς᾿ αὐτήν τήν "ἀπόφασί" τους ὅσα βλάσφημα καί σχιζοφρενικά ἠδυνήθησαν, ῾Υμεῖς ὡς γνήσιοι ἐπίσκοποι τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ πῶς ἐπί 6 χρόνια σιωπᾶτε καί δέν ἐλάβετε οὐδέν κανονικόν μέτρον, ἀλλ᾿ ὡρισμένοι ἐκ τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων καυχῶνται ὅτι ἔχουν τό ἴδιον πιστεύω μέ αὐτούς; Σᾶς ἐρωτήσαμε καί πάλιν σᾶς ἐρωτῶμεν, μπορεῖ κανείς νά σεμνύνεται κατόπιν ὅλων αὐτῶν, ὅτι ἔχει ὀρθόδοξον ὁμολογίαν, ὅτι λειτουργεῖ κανονικῶς ἡ ῾Ιερά Σύνοδος καί ὅτι ὑπηρετεῖται ἡ ᾿Ορθοδοξία καί διασφαλίζεται τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας ἀπό τούς σχισματοαιρετικούς καί ἐκκλησιομάχους; ᾿Εφ᾿ ὅσον λοιπόν ἐπί ὅλων αὐτῶν τῶν θεμάτων δέν ἐλήφθη καμμία ἀπολύτως ἀπόφασις, ὅπως ἐπιβάλλει ἡ Κανονική τάξις καί ἡ ᾿Ορθοδοξία, δέν ἀποτελεῖ τοῦτο ἀπόδειξιν, ὅτι καλύπτονται οἱ πέντε, ἐνῶ, κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπον, ἀναγνωρίζετε καί τάς καθαιρετικάς καθ᾿ ῾Υμῶν ἀποφάσεις (περί Καθαιρέσεως), ἀλλά καί ὅλα τά αἱρετικά των φρονήματα; Δέχεσθε ὅτι εἶσθε "μοναχοί" καί ἡμεῖς δέν τό γνωρίζομεν; Τό ὅτι ἐκ μέρους ὑμῶν τῶν ᾿Αρχιερέων, δηλαδή τῆς "πλειοψηφίας", ἐτηρήθη αὐτή ἡ ἔνοχος σιωπή, ἐνῶ διωκόμεθα ἡμεῖς μέ μεσαιωνικάς παπικάς μεθόδους, διότι καταγγέλλομεν παραλείψεις ἐπί θεμάτων Πίστεως, δέν ἀποτελεῖ τοῦτο τρανήν ἀπόδειξιν, ὅτι ὑπάρχει δολιότης, ὅτι ἐξυπηρετοῦνται σκοπιμότητες, προκειμένου νά ὁλοκληρωθῇ ἡ διάλυσις τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐννοεῖται τοῦ ἀγῶνος Αὐτῆς, διότι ἀσφαλῶς ἡ ᾿Εκκλησία δέν θά διαλυθῆ ποτέ; ᾿Επειδή αὐτό δέν γίνεται μέ τήν παρουσίαν τοῦ ᾿Επισκόπου Κηρύκου, τοῦ ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλοχίου, καί τοῦ ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, ὑπάρχει ἀπό μακροῦ ἐντολή νά "βγοῦν πάσῃ θυσίᾳ ἔξω", καί ὄχι μόνον αὐτοί, ἀλλά καί κάθε ἄλλος, ὁ ὁποῖος δέν θά ὑποταχθῇ καί δέν θά ἀποδεχθῆ τήν προδοσίαν. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν τίθενται εὔλογα τά σοβαρά ἐρωτήματα, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν καί Καταγγελίαν δι᾿ ὀλιγωρίαν καί παραλείψεις ἐπί θεμάτων Πίστεως , αἱ ὁποῖαι ἔχουν τάς συνεπείας των πρός πάντα ὑπεύθυνον, διότι ἤδη ἀπέβησαν εἰς βάρος τοῦ ἔργου τῆς ᾿Εκκλησίας: Διατί δέν ἐλειτούργησε τόσα χρόνια τό ᾿Ανώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον κατά τῶν δεδηλωμένων σχισματικῶν καί ᾿Εκκλησιομάχων, ἀλλ᾿ ἐχαλκεύθησαν ψευδῆ καί ἀνυπόστατα κατηγορητήρια - συκοφαντίαι, ἐναντίον μου καί ἐναντίον τοῦ ἐλλογιμωτάτου θεολόγου Καθηγητοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, αἱ ὁποῖαι καί δημοσιεύονται. Κατόπιν τούτου ζητοῦνται καί ἀποδείξεις περί τῆς προδοσίας πού συντελεῖται; Διατί στήνονται δικαστήρια ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐκφράζουν τήν ἀγωνία των καί φρονοῦν, ὅτι πρέπει νά καταδικασθοῦν οἱ πέντε καί ὅτι δέν ἔχομεν κοινήν "᾿Αποστολικήν Διαδοχήν" μέ τούς Φλωριναίους; Ποίαν ἄλλην ἀπόδειξιν θέλουν μερικοί, ὅτι συντελεῖται προδοσία; Διά ταῦτα, ἡμεῖς, χάριτι Χριστοῦ, δέν θά σιωπήσωμεν καί δέν θά δειλιάσωμεν, οὔτε ἀπό συκοφαντικά δημοσιεύματα, οὔτε ἀπό ληστρικῶς στημένα δικαστήρια. Αὐτή εἶναι μέχρις ἐδῶ ἡ ἀπάντησίς μας, καί ἐρωτῶμεν: "Δέν εἶναι αὐτά θέματα Πίστεως καί ῾Ομολογίας;" Διατί δέν ἐπελήφθητε, ῎Η εἶναι "ἀσέβεια τό γεγονός, ὅτι ἀναγκαζόμεθα ἡμεῖς καί πάλιν νά τά καταγγέλλωμεν»; Καί διερωτᾶται ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος Καί εἰς τήν ἀπορίαν μήπως ἠνώχλησε καί ἡ ῾Ομολογία μας; Μήπως, πέραν ὅλων τῶν ἀνωτέρω, δέν ἤρεσεν, ἀλλά καί ἠνώχλησεν καί ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ, τήν ὁποίαν κάμνομεν εἰς τό ἀπό 19/6-8-99 ΥΠΟΜΝΗΜΑ-ΑΝΑΦΟΡΑ μας; ἐπαναλαμβάνει τί εἰς αὐτό ὁμολογεῖ καί κηρύσσει: "῾Ημεῖς καταδικάζομεν τό αἱρετικόν, ἀντίθεον καί μεταστοιχειωτικόν τῆς ὅλης ᾿Ορθοδοξίας "πιστεύω" τῶν 5, ἐνῶ δέν ἀντεστάθημεν εἰς τήν ἄκραν οἰκονομίαν τῆς ῾Ι. Συνόδου τῆς 23.2.1992, διά τούς λόγους, τούς ὁποίους ρητῶς ἀναφέρει τό κείμενον ἐκεῖνο, καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, ΣΤΕΝΤΟΡΕΙΑ ΤΗ ΦΩΝΗ ὅτι ΚΡΑΤΩΜΕΝ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΠΕΣΦΡΑΓΙΣΕΝ ΠΕΠΛΗΡΩΜΕΝΗΝ Η ΑΓΙΑ Ζ' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ, καί δέν θεωροῦμεν ᾿Ορθόδοξον παράδοσιν ὅ,τι ἀντιφάσκει πρός τήν ῾Αγ. Ζ΄ Οἰκουμ. Σύνοδον, δέν προσθέτομεν καί δέν ἀφαιροῦμεν. Αἱ συσσωρευμέναι εἰς τά κείμενα τῶν πέντε κακοδοξίαι - πλάναι (ἰδιαιτέρως εἰς τά β᾿ καί γ᾿ ἐγκυκλίους των καί λοιπά κείμενα), ὅσον κι ἄν μακροχρόνισαν ἤ καί μακροχρονίσουν, καί ᾿ἕως τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ὅτε θά παραδοθοῦν ὡς ἄκανθαι εἰς τό πῦρ, δέν θά ἀποτελέσουν ποτέ ᾿Ορθόδοξον Παράδοσιν τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Αποδεχθέντες τό πνεῦμα ἐκεῖνο τῆς οἰκονομίας τῆς ῾Ι. Σ. τῆς 23.1.1992, καί σεβόμενοι τήν ἀμάθειαν καί τήν ἀσθενῆ πίστιν μελῶν τινων τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀφήσαμεν κατά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου τά ζιζάνια καί δέν ἐπιμείναμεν εἰς τό νά ξερριζωθοῦν, ἀλλά καί δέν θά χαρακτηρίσωμεν ποτέ τά ζιζάνια ὡς σίτον, τόν ὁποῖον δῆθεν ἔσπειρεν ὁ Κύριος, ἀλλά ζιζάνια καί ἀκάνθας, τά ὁποῖα ἐσκόρπισεν ὁ πονηρός. ῞Οποιος ἔχει τό φρόνημα τῶν 5 καί ἀποδέχεται τάς β' καί γ᾿ ᾿Εγκυκλίους των, αὐτός ἀρνεῖται καί προβάλλει τά ζιζάνια - ἀγκάθια πού ἔσπειρε ὁ πονηρός. Κἄν ᾿Επίσκοπος, κἄν ᾿Αρχιεπίσκοπος, κἄν Πατριάρχης, κἄν Σύνοδος, κἄν ῎Αγγελος ἐξ οὐρανοῦ μᾶς "εὐαγγελίζεται" παρ᾿ οἷς εὐηγγελίσατο τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον μέχρι καί τῆς ῾Αγίας Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀλλά καί τῶν λοιπῶν τῶν στοιχουσῶν τῷ Αὐτῷ Πνεύματι, ἡμεῖς δέν δεχόμεθα, ἀλλ᾿ ἐπαναλαμβάνομεν τό ἀνάθεμα τρίς τοῦ ᾿Απ. Παύλου καί τῶν ῾Αγίων Πατέρων. ῾Ημεῖς, ὁ ἐλάχιστος ἐν ῾Ιερ/χοις ᾿Αμφιλόχιος, θεωροῦμεν ἀνεπίτρεπτον τό γεγονός ὅτι ἡ ῾Ι. Σύνοδος, διά πέμπτον ἔτος δέν ἐφήρμοσεν, ὡς πιστεύομεν ὅτι εἶχεν χρέος νά ἐφαρμόση τήν κανονικήν τάξιν κατά τῶν 5 ἀμετανοήτων, σχισματοαιρετικῶν καί ᾿Εκκλησιομάχων, οἱ ὁποῖοι ἐλεύθερα καί ἀνενόχλητα ἀντιποιοῦνται τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν. Τό γεγονός, ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐπί πέντε ἔτη δέν ἀντέδρασε κατά τῶν ᾿Εκκλησιομάχων καί ἀρνητῶν τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί τῆς κανονικῆς τάξεως, ἐπιτρέπουσα διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ νά ἀμβλυνθῆ ἡ συνείδησις τῶν πιστῶν κατά τῆς προδοσίας, θεωροῦμεν ὅτι ἀποτελεῖ εἶδος ἀρνήσεως αὐτῆς ταύτης τῆς ᾿Εκκλησιολογίας - ῾Ομολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Πῶς ἡ ῾Ιερά Σύνοδος σιωπᾶ ὅταν οἱ πέντε βλασφημοῦν τήν ᾿Εκκλησίαν ἀποκαλοῦντες Αὐτήν "σχίσμα", ἐνῶ τήν σχισματοαίρεσίν των τήν ἐτιτλοφόρησαν "᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ." καί τούς ἑαυτούς των "῾Ιεράν Σύνοδον", καί ἀνενόχλητοι στερεώνουν τήν προδοσίαν καί πλανοῦν τούς παρασυρθέντας ὀπίσω αὐτῶν; Διά τοῦτο ἡμεῖς ὅσους, καθ᾿ οἱονδήποτε, εὐθύν ἤ πλάγιον καί καταχθόνιον τρόπον, παρεμποδίζουν καί κωλυσιεργοῦν, τήν κανονικήν, ὀρθόδοξον καί δικαίαν διαδικασίαν κατά τῶν 5 σχισματοαιρετικῶν καί ᾿Εκκλησιομάχων, τούς θεωροῦμε ὡς συνεχιστάς τῆς προδοσίας ἐκείνων καί περισσότερον ἐπικινδύνους διά τό σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας . ῾Ημεῖς ὅσους λέγουν ὅτι ἔχουν τό ἴδιον "πιστεύω" μέ τούς πέντε καί τολμοῦν καί δηλώνουν ὅτι "δέν θά τούς καθαιρέσωμε (τούς πέντε), διότι ἔχουμε τό ἴδιο πιστεύω, καί διότι πρέπει νά ἑνωθοῦμε καί νά ἀποτελέσωμε 15μελῆ Σύνοδον καί νά μήν χειροτονηθῇ κανείς ἄλλος", αὐτούς τούς κατατάσσομεν μετά τῶν 5, ὑπογραμμίζοντες καί πάλιν ὅτι εἶναι καί χείρονες ἐκείνων. ῾Ημεῖς ἀπορρίπτομεν καί καταδικάζομεν τήν ἄποψιν ὅτι μία Ποιμαντορική ᾿Εγκύκλιος, ὅπως ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 2566/23.1.1992 εἶναι "θεόπνευστος", διότι ἡ θέσις αὕτη ἔχει ἐν ἑαυτῇ τόν δόλον καί τήν βλασφημίαν. (βλέπετε σχετ. ᾿Ελευθερίου Χρ. Γκουτζίδη, "ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ...", ᾿Αθήνα, Μάϊος1999 σελ. 64). ῾Ημεῖς, τούς φρονοῦντας ὅτι εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξη ἕνωσις μετά τῶν ἀμετανοήτων ᾿Εκκλησιομάχων καί σχισματοαιρετικῶν, ἰσχυριζομένους δέ ὅτι θά εὑρεθῆ καί τρόπος "ἀλληλοαναγνωρίσεως, δι᾿ εὐχῆς καί χειροθεσίας", ἀμοιβαίως, τούς θεωροῦμεν ἀρνητάς τῆς ᾿Αρχιερωσύνης των, βλασφήμους καί βαρύτατα αἱρετικούς. Ζητοῦμεν ἡ ῾Ι. Σ. νά ἐπιβάλη τάς κανονικάς κυρώσεις εἰς οἱονδήποτε θά ἐπιμείνη εἰς τοιαύτας ἀπόψεις καί δέν τάς ἀνακαλέση, ἀποπτύση καί καταδικάση ἐν Συνόδῳ . ῾Ημεῖς φρονοῦμεν ὅτι δέν εἶναι ποτέ δυνατόν νά ἐπέλθη κατά Θεόν ἕνωσις μετά τῶν πέντε παρά μόνον, ἐάν ἐν ταπεινώσει καί εἰλικρινεῖ μετανοίᾳ ἐπιστρέψουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, καταδικάσουν τά αἱρετικά τους φρονήματα ὅπως τά διετύπωσαν εἰς τά κείμενά τους καί συσσωρευτικῶς εἰς τήν γ' ἐγκύκλιον των, καθώς καί τάς ἀντικανονικάς ληστρικάς πράξεις των καί θέσουν ἑαυτούς εἰς τήν διάθεσιν τῆς ᾿Εκλησίας. Ζητοῦμε νά ξεκαθαρίση ἀμέσως κάθε ἐκκρεμοῦσα καταγγελία, ἐφαρμοζομένης τῆς κανονικῆς τάξεως, ὥστε νά λάμψη ἡ ἀλήθεια, νά ἀποκαλυφθοῦν αἱ τυχόν ὑστεροβουλίαι καί δολιότητες καί οἱ καταχθόνιοι στόχοι, ὅπου κι᾿ ἄν τυχόν ἀποδειχθῇ ὅτι ὑπάρχουν, καί οὕτω ἀποδοθῆ ἡ δικαιοσύνη. Δηλοῦμεν ὅτι ἡ ἐκ νέου ἐνορχηστρωμένη συκοφαντική καί δυσφημηστική ἐκστρατεία ἐναντίον μας, καί ἡ ἀναζήτησις "ἐξιλαστηρίου θύματος", (ἐν προκειμένῳ ὁ ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλόχιος), γίνεται ἀποκλειστικά καί μόνον διά νά "δικαιωθοῦν" οἱ ἄδικοι καί "δικαιολογηθῆ" τό ἔγκλημα τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν 5, καί διότι ὑπάρχει περαιτέρω σκοπιμότης. Τίποτε ὅμως δέν θά ἐπιτύχουν, οἱ ἀναμεμειγμένοι εἰς αὐτό τό νέο κίνημα, ἀλλά φοβοῦμαι ὅτι τελικά θά ἔχουν τήν τύχην τῶν 5. Αἱ συκοφαντίαι καί ἀπειλαί μᾶς ἐνισχύουν, μᾶς δυναμώνουν καί μᾶς χαροποιοῦν. ῾Ημεῖς ἔχομεν ἰσχυρότατον ἔρεισμα, τήν ᾿Ορθοδοξίαν καί τούς Θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας, καί ἐπ᾿ αὐτῶν, χάριτι Θεοῦ στηριζόμεθα. Δέν θά δεχθῶμεν καμμίαν ἀπολύτως τυχόν κρίσιν ἤ ἀπόφασιν εἰς βάρος μας παρ᾿ ᾿Επισκόπων, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν θεόπνευστον τήν ἀπό 23.1.1992 ᾿Εγκύκλιον ἤ ἔχουν τό ἴδιο "πιστεύω" μέ τούς 5, ἤ δέχονται τήν λεγομένη β' ᾿Εγκύκλιο, ἤ εἶναι κατά τῆς ἐφαρμογῆς τῆς κανονικῆς τάξεως κατά τῶν 5, ἤ δηλώνουν ὅτι εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξη ἕνωσις μετά τῶν ἀμετανοήτων ᾿Εκκλησιομάχων ἤ εἶναι κατά τῆς διευρύνσεως τῆς ῾Ι. Σ. εἰς 12μελῆ, ὑποστηρίζοντες ὅτι διά τῆς ἑνώσεως μετά τῶν 5 θά σχηματίσουν 15μελῆ Σύνοδον, ἤ ἐν τέλει δέν θά τηρηθῆ ἀπολύτως ἡ κανονική τάξις καί δέν θά καταυγάζεται ὑπό τό φῶς τῆς ᾿Ορθοδοξίας". Καί ἐρωτᾶ ἐν κατακλεῖδι: «Μήπως αὐτά ἠνώχλησαν, μήπως αὐτά εἶναι ἐπιλήψιμα καί θέλει ἡ "πλειοψηφία" νά μέ καταδικάσῃ; ῞Οσον καί ἄν θέλουν μερικοί "τήν κεφαλήν μου ἐπί πίνακι", καί ἄν ἀκόμη τήν κρατήσουν ἐπί πίνακι, αὐτά πού ἡ ταπεινότης μου ἐγράψαμε καί πάλιν γράφομεν εἰς ἀπάντησιν τῆς "Κλήσεως" καί τοῦ "Κατηγορητηρίου" σας, θά μείνουν εἰς "μαρτύριον τοῖς ἔθνεσι" καί εἰς ἔλεγχον τῶν προδοτῶν. Βεβαίως ἄν πράγματι κάπου εἰς τά γραπτά μου, ὡς ἄνθρωπος ἀδικῶ, πρέπει νά διορθώσω. ῞Ομως διά νά φανῇ ὅτι ἀδικῶ πρέπει νά ἀποδειχθῇ τό ἀναληθές, τό ἀντικανονικόν, τό ἀντιεκκλησιαστικόν ἤ ἀντορθόδοξον. Νά ἀποδειχθῇ δηλαδή, ὄτι αἱ πράξεις τῶν πέντε εἶναι κανονικαί, τά φρονήματά των εἶναι ὀρθόδοξα κλπ. κλπ. Συγγνώμην, ἀλλά ὡς παραφρονῶν γράφω ταῦτα, ἵνα φανῇ, ὅτι ἐχάθη κάθε μέτρον κανονικότητος καί ὀρθοδοξίας καί ὅτι ἐμπαίζομεν καί τόν Θεόν καί τούς ἀνθρώπους». Παρακαλοῦμε μελετήσατε τά ἀνωτέρω κείμενα, καί βγάλετε μόνοι σας τά συμπεράσματα σας ἐπί τῆς ἀπό 14.2.2002 Εἰσηγήσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου. Υποσημειωσεις: 1) Τί θέλετε, ἑπομένως νά πῆτε μέ αὐτά πού γράφετε περί προσωπικοῦ σχίσματος τῶν πέντε; ῞Οτι τό σχῖσμα τῶν πέντε εἶναι ἀναίτιον, καί ὅτι ἔχει ὡς αἴτία προσωπικάς διαφοράς, καί κυρίως, διότι ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τότε, ὅπως ἔλεγαν οἱ πέντε, "ἐκάλυπτε κάποιους εἰκονομάχους", ἐνῶ τώρα "τούς ἔχει κάνει πέρα" καί ἀπειλεῖτε νά πάρετε κεφάλια κατά τό πρότυπον τοῦ Καλλινίκου Σαραντοπούλου (;). Τοῦ κ. Καλλινίκου "τοῦρθε νά καθαιρέσῃ μερικούς καί τούς καθήρεσε" καί ἐκεῖνοι τοῦ ἔγραψαν τίς καθαιρέσεις (μιλᾶμε γιά τόν χῶρό τους) εἰς τά παλιά τους ὑποδήματα, διότι ἐπισκοποποιήθησαν, ὅπως καί ὁ ἴδιος τό 1979!, καί οὔτε πολύ, οὔτε λίγο τείνομεν νά μιμηθῶμεν καί ἡμεῖς τίς καθαιρέσεις ἐκείνου!!, διότι αὐτά βεβαιώνουν αἱ κατάφωροι ἀντικανονικότητες ᾿Επισκοπικαί καί "Συνοδικαί". ᾿Αφῆστε, ὅμως, αὐτά νά τά λέγῃ καί νά τά πράττῃ οὗτος, ὁ ὁποῖος ἐχρημάτισε ἐπί ἀρκετόν διάστημα ἐγκάθετος εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ., καί ἄς προσέξωμεν, διότι τά τελευταῖα ἔτη ἔχουν μακρύνει τόσον τά χέρια τοῦ Φλωριναίου τούτου ᾿Επισκόπου, ὥστε νά ἐνεργῇ καί κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς νά εἶναι ὁ ἴδιος ἐντός τοῦ χώρου τῆς ᾿Εκκλησίας!!! 2)Αὐτός εἶναι ἀπό τούς πιό βασικούς λόγους πού ἐζητεῖτο νά ἀνακαλέσωμεν καί ἀφοῦ δέν ἀνεκαλέσαμεν, ἐσυκοφαντήθημεν, ἐδιώχθημεν, καί ἀπειλούμεθα μέ ᾿Ανώτατα (!!!) Συνοδικά Δικαστήρια" καί... "καθαιρέσεις". ᾿Αλλοίμονον ἄν εἰς τήν ἱστορίαν τῆς ᾿Εκκλησίας οἱ ἀγωνισταί καί ἰδαίτερα οἱ Κληρικοί τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἐπηρεάζοντο ἀπό τοιαύτας διώξεις ἤ ληστρικάς ἀποφάσεις. 3) Αὐτός εἶναι ἀπό τούς πιό βασικούς λόγους πού ἐζητεῖτο νά ἀνακαλέσωμεν καί ἀφοῦ δέν ἀνεκαλέσαμεν, ἐσυκοφαντήθημεν, ἐδιώχθημεν, καί ἀπειλούμεθα μέ ᾿Ανώτατα (!!!) Συνοδικά Δικαστήρια" καί... "καθαιρέσεις". ᾿Αλλοίμονον ἄν εἰς τήν ἱστορίαν τῆς ᾿Εκκλησίας οἱ ἀγωνισταί καί ἰδαίτερα οἱ Κληρικοί τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἐπηρεάζοντο ἀπό τοιαύτας διώξεις ἤ ληστρικάς ἀποφάσεις. 4)᾿Επιβάλλουν "κυρώσεις" τά παρασκήνια τοῦ μ. Μαξίμου καί Δ. Κάτσουρα καί ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κρύπτονται ὀπίσω αὐτῶν καί παρασύρουν τήν "πλειοψηφία", ὅπως καί ἐκείνην τήν ἀνεκδιήγητον "πλειοψηφίαν" τῶν πέντε. Πρός Κύριον εὐχέτης + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος