Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΩΔΗΓΗΣΕ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΥΠΟ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ (29 ΜΑΙΟΥ 1453) ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΙΩΝΩΝ

«ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ» Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΩΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ (29 ΜΑΙΟΥ 1453) Τό κείμενο πού ἀκολουθει ἐγράφη ὑπό τοῦ Μητροπολίτου τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἐκυκλοφόρησεν τόν Μάιον τοῦ 1999 ἐπί τη θλιβερᾶ ἐπετείω τῆς ἁλώσεως τῆς Κων/λεως ὑπό τῶν Τούρκων (29 Μαίου 1453). Ἐπανεξεδόθη καί ἐσχάτως. ἐπιμελεία τοῦ «Κέντρου Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἱεραποστολῆς, Ἐκκλησιαστικῆς Διακονίας καί Ἀντιαιρετικοῦ Ἀγῶνος τῆς Ι. Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» (Παράρτημα τοῦ Μετοχιακοῦ Ι.Ν. Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα)». Τό Ἱεραποστολικόν Κέντρον τοῦ Ι.Ν. Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα ἀποτελεῖ συνέχειαν τοῦ ἐν Κάτω Ἡλιουπόλει Ἱεραποστολικοῦ Κέντρου Ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος τοῦ Ιεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος. Παρόμοια θέματα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως (ἤτοι ἀντιαιρετικοῦ, ἀντιοικουμενιστικοῦ καί ἱεραποστολικοῦ περιεχομένου) ἀναλύονται κατά τάς συνάξεις τῶν στελεχῶν τοῦ Ἱεραποστολικοῦ καί ἀντιαιρετικοῦ Ἀγῶνος τοῦ Ι.Ν. Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα κάθε Δευτέρα ἀπόγευμα μετά τόν Ἑσπερινόν καί τήν μικράν Παράκλησιν, Ἐξομολόγησιν καί ἀνάγνωσιν εὐχῶν διά τούς ἀσθενεῖς. Δι’ ὅσους θέλουν νά συμμετέχουν εἰς τόν ἱεραποστολικόν καί ἀντιαιρετικόν ἀγῶνα τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα παραθέτομεν τήν Διεύθυνσιν: Ἱερός Ναός Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα, Λεωφόρος Καρέα (Ἁγίου Ἰωάννου) 56. Μετάβασις μέ Λεωφορεῖα 212 ἀπό τόν Σταθμό τοῦ Μετρώ Δάφνης, καί 203 ἀπό Ἀκαδημία (τό ὁποῖο περνάει ἀπό τόν Εὐαγγελισμό, 1η στάσις Καρέα. ῾Η θλιβερά ἐπέτειος 29 Μαΐου 1453 Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΣΤΟΝ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗ ΠΑΠΑ ΕΙΧΕΝ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΙ ΤΗΣ ΚΩΝ-ΛΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΙΩΝΩΝ ῾Η πτῶσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως τήν 29ην Μαΐου 1453 ὑπῆρξε τό συγκλονιστικώτερο καί δραματικώτερο γεγονός τῆς νεώτερης καί τῆς παγκόσμιας ἱστορίας. ῏Ητο ἡ ἀρχή μιᾶς μεγάλης περιπέτειας διά τόν νεώτερο ῾Ελληνισμό, ἀφοῦ αὐτό τό γεγονός ἔφερε στούς μέν Τούρκους κατακτητές τήν νίκη, σέ μᾶς τούς ῞Ελληνες τόν ἀβάστακτο πόνο καί τήν σκληρή δουλεία αἰώνων, ἐνῶ διέκοψε μιά χιλιόχρονη ἔνδοξη πορεία τοῦ Βυζαντινοῦ Πολιτισμοῦ. ῎Εχουν γραφῇ πάρα πολλά γι αὐτή τήν "ἀποφράδα ἡμέρα" τοῦ Βυζαντινοῦ ῾Ελληνισμοῦ, εἰς τά ὁποῖα πρέπει νά δώσουμε ἰδιαίτερη προσοχή γιά νά βγάλουμε καί τά ἀπαραίτητα διδάγματα. Διότι ἡ ἱστορία εἶναι ὁ καλύτερος διδάσκαλος καί "ὄλβιος, ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν". ῾Ο ἱστορικός Στέφαν Τσβάϊχ γράφει: "Χίλια χρόνια δέν μποροῦν νά ἐξαγοράσουν μιᾶς ὥρας ἀπερισκεψίαν". ῾Ο γνωστός Στῆβεν Ράνσιμαν γράφει: "῾Η κερκόπορτα, ἕνας κόκκος ἄμμου, ἔκρινε τήν ἱστορία τοῦ κόσμου". ῞Ενας ἀνώνυμος ποιητής γράφει τόν πόνο του σέ στίχους: "῾Ο νοῦς μου καί ὁ λογισμός συγχίζεται νά γράψει, νά στιχοπλέξει ἀστοχεῖ τήν ἅλωση τῆς Πόλης. ᾿Εσεῖς βουνά, θρηνήσετε καί πέτρες ραγισθῆτε, διότι ἐχάθη τό κλειδί ὅλης τῆς οἰκουμένης, τό μάτι τῆς ᾿Ανατολῆς καί τῆς χριστιανοσύνης". Καί ὁ ἱστορικός καί αὐτόπτης μάρτυς Μιχαήλ Δούκας θρηνεῖ γιά τήν τραγωδία τῆς δοξασμένης Πόλεως τοῦ Κωνσταντίνου: "῏Ω πόλις, πόλις, πόλεων πασῶν κεφαλή! ῏Ω πόλις, πόλις Χριστιανῶν καύχημα! Ποῦ σου ἡ τῶν χαρίτων τοῦ Πνεύματος εὐεργετική ρῶσις...". Καί ὁ καθένας μας, ὅ καθένας πού ἔχει ὀρθόδοξον καί ἑλληνικήν ψυχήν, εἶναι ἀδύνατο νά μή θρηνήσῃ, καί νά μή πενθήσῃ ἀναλογιζόμενος τήν τραγική καταστροφή καί τίς τρομακτικές συνέπειες αὐτῆς τῆς ἁλώσεως. ῾Ο Ρῶσος ἱστορικός Βασίλιεφ ἀναφέρει ὅτι: "Βάσει τῶν πληροφοριῶν τῶν πηγῶν, ἡ λεηλασία τῆς πόλεως ἐκράτησε, ὅπως εἶχε ὑποσχεθῇ ὁ Μωάμεθ στούς στρατιῶτές του, τρεῖς μέρες καί τρεῖς νύχτες. ῾Ο λαός ἐσφάγη ἀνελέητα. Οἱ ἐκκλησίες μέ ἐπικεφαλῆς τήν ῾Αγία Σοφία, καθώς καί τά μοναστήρια, μέ ὅλον τους τόν πλοῦτο, ἐλεηλατήθησαν καί ἐμολύνθησαν, ἐνῶ οἱ ἰδιωτικές περιουσίες ἔγιναν ἀντικείμενον ἁρπαγῆς καί λαφυραγωγίας. Κατά τήν διάρκεια αὐτῶν τῶν μοιραίων ἡμερῶν ἐχάθησαν ἀναρίθμητα προϊόντα τοῦ πολιτισμοῦ. Τά βιβλία ἐκάησαν, ἐκκοματιάσθησαν ἤ ἐπωλήθησαν σέ ἐξευτελιστικές τιμές". Παρόμοια γράφει καί ὁ ῎Αγγλος ἱστορικός Ράνσιμαν: "Μπῆκαν καί ἔπιασαν καλογήρους καί καλόγριες (....) Τά ἰδιωτικά σπίτια ἐλεηλατήθησαν συστηματικά (....) Μαζί μέ τά ὑπάρχοντά τους ἔπαιρναν καί τούς ἐνοίκους. ῞Οποιος λυποθυμοῦσε ἤ ἔπεφτε ἀπό ἀδυναμία σφαζόταν μέ μερικά μικρά παιδιά πού θεωρήθηκαν ὅτι δέν εἶχαν ἀξία". ῾Ο ἄλλος δέ αὐτόπτης μάρτυς τῆς ἁλώσεως ὁ ἱστορικός Γεώργιος Φραντζῆς πού εἶδε ἀπό κοντά αὐτές τίς φρικιαστικές σκηνές τῶν λεηλασιῶν, τῶν ἀτιμώσεων καί τῶν σφαγῶν γράφει: "Τίς διηγήσεται τούς τότε κλαυθμούς καί θρήνους; Εἰ καί ἀπό ξύλου ἄνθρωπος ἤ ἐκ πέτρας ἦν, οὐκ ἠδύνατο μή θρηνῆσαι". Τί ἦταν ἡ Κωνσταντινούπολις ἐπί χίλια χρόνια; ῏Ηταν ἕνα ἀπόρθητο κάστρο, ἦταν ἔνας κυματοθραύστης πάνω στόν ὁποῖο ἔσπαζαν τά κύματα τῶν βαρβαρικῶν ἐπιθέσεων. Κατά τά τελευταῖα δέ χρόνια ἦταν ἕνα προπύργιον κατά τῆς ἰσλαμικῆς βαρβαρότητος. Μέ τήν πτῶσίν της ἔπεσε αὐτό τό προπύργιον. ᾿Από τήν μικρή Κερκόπορτα μπῆκε μέσα στόν πολιτισμένο κόσμο ἕνας βάρβαρος κόσμος, ὁ ὁποῖος, ἀπό τότε, ὅπως καί σήμερα ἀπειλεῖ ὅλη τήν Εὐρώπη σκορπίζοντας παντοῦ τόν τρόμο καί τήν θηριωδία. Μέ τήν πτῶσι τῆς Κων/λεως ἕνας πολιτισμός 11 αἰώνων ἔγινε συντρίμμια. ῎Εσβησε τό φῶς πού ἔλαμπε καί ἐφώτιζε ὅλη τήν Οἰκουμένη. ῎Εμεινε, ὅμως, κάτι πολύ σημαντικό. ῎Επεσε ἡ Πόλις, άλλά παρέμεινε ζωντανή ἡ ψυχή της, ἡ ᾿Ορθοδοξία. Μέ τήν ᾿Ορθοδοξία οἱ ὑπόδουλοι ῞Ελληνες διατήρησαν μέσα στίς καρδιές τους ἄσβεστη τήν φλόγα τῆς παραδόσεως, τήν ἀγάπη τους στήν Βασιλεύουσα καί τήν ἐλπίδα τῆς ἐλευθερίας. ῾Η ᾿Εκκλησία στήν λατρεία Της τηρεῖ τό Βυζαντινό τυπικό. Καί τά τέκνα Της διατηροῦν μέ θρησκευτική εὐλάβεια τήν Βυζαντινή σημαία μέ τό δικέφαλο ἀετό πού κυματίζει στίς ἑορτές τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῎Ετσι ἡ Βασιλεύουσα ἔπεσε μέν στά χέρια τῶν βαρβάρων κατακτητῶν, ζῇ ὅμως στίς καρδιές τῶν ῾Ελλήνων. Ζῇ μέ τό πνεῦμα τῆς ἀναμονῆς καί τῆς ἐλπίδος, ὅτι πάλι μέ χρόνια μέ καιρούς πάλι θά γίνῃ ῾Ελληνική. ῾Ο ῞Αγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός πρό διακοσίων ἐτῶν καί ὁ ὁμολογητής ῾Ιεράρχης Ματθαῖος εἰς τόν αἰῶνά μας προεφήτευσαν καί ἐφλόγισαν τίς ψυχές τῶν ὀρθοδόξων μέ αὐτήν τήν ἐλπίδα, ὅτι ἡ Πόλις πάλιν θά γίνῃ δικιά μας. Καί αὐτόν τόν προφητικό τους λόγο τόν κρατᾶμε γιά νά μᾶς ζεσταίνει μέσα στήν παγωμάρα καί τήν ἀπελπισία τῆς ἐποχῆς μας. Τόν κρατᾶμε καί γιά ἕνα ἄλλο λόγο. Διά νά ἐνθυμούμεθα καί τάς αἰτίας τῆς Πτώσεως καί νά παραδειγματιζώμεθα. Νά ἐνθυμούμεθα, ὅτι εἰς τήν Πτῶσιν τῆς Βασιλίδος τῶν πόλεων συνέβαλε πρωτίστως τό ἄσπονδον καί αἰώνιον μῖσος τῶν Παπικῶν κατά τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Αὐτοί προεκάλεσαν τήν πρώτη ἅλωσι τό 1204 καί τήν καταστροφή τοῦ μεγαλυτέρου τμήματος τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας μέ τίς ἐπαίσχυντες Σταυροφορίες καί τήν ἐν συνεχείᾳ ἀρνησίν των, ὅταν τούς ἐζητήθη, νά σπεύσουν εἰς βοήθειαν τῆς Κων/λεως πού ἐκινδύνευε ἀπό τούς Τούρκους. Σημειώνομεν, ὅτι, ὡς προκύπτει ἀπό τίς πηγές, οἱ Γενουᾶται, οἱ ὁποῖοι ἀπεστάλησαν ὑπό τοῦ Πάπα στήν Κων-πολι, διά νά βοηθήσουν δῆθεν εἰς τήν ὑπεράσπισιν αὐτῆς, αὐτοί κυρίως ἔκαμαν τήν ἀρχήν τῆς καταστροφῆς. Διότι ἐκεῖ ὅπου ἐτοποθετήθησαν νά φυλάξουν τά τείχη, ἄφησαν ἀφύλακτον τήν διάβασιν, καί ἔτσι κατώρθωσαν οἱ Τοῦρκοι νά εἰσβάλουν ἀπό τήν Κερκόρπορταν καί νά ἐπιφέρουν τήν ὁλοκληρωτική καταστροφή. ᾿Αλλά, ἴσως, τοῦτο τό παρεχώρησεν ὁ Θεός διά νά ἐπέλθη ἡ Πτῶσις ἀπό ἐκείνους ἀπό τούς ὁποίους οἱ Βυζαντινοί, προδώσαντες τήν πίστιν, περίμεναν βοήθεια. Νόμισαν, ὅτι ἐγκαταλείποντες τήν ἀληθινήν Πίστιν καί προσφεύγοντες εἰς τούς Παπικούς θά ἐγλύτωναν ἀπό τήν καταστροφή. ῞Ομως αὐτή ἡ ἀποστασία, αὐτή ἡ ἀπιστία, αὐτή ἡ ὑποταγή εἰς τήν αἱρετικήν Δύσιν (Σύνοδος Φερράρας-Φλωρεντίας, συλλείτουργον μετά Παπικῶν εἰς τήν ῾Αγίαν Σοφίαν κλπ.) ἔφεραν τήν ὀργήν τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐγκατάλειψιν. ῞Ολα, ὅμως, αὐτά πρέπει νά μᾶς προβληματίσουν καί νά μᾶς παραδειγματίσουν σήμερον ὅτε, δυστυχῶς, ἔχει ἐπέλθει ἀκόμη μεγαλυτέρα ἀποστασία ἀπό τήν ᾿Ορθοδοξία καί ἔγιναν οἱ περισσότεροι ῞Ελληνες τόσον λατινόφρονες, ὥστε νά κινδυνεύουμε νά χάσουμε τελείως καί ἐκεῖνο πού μέ τόση εὐλάβεια διεφυλάχθη τά τετρακόσια χρόνια τῆς σκλαβιᾶς. Τελειώνουμε μέ μιά πολύ σπουδαία παρατήρησι πού ἔκανε ὁ Πολωνός ἱστορικός Γιάν Ντλοῦγκοζ διά τήν πτῶσι τῆς Κων/λεως: "῾Η ἧττα τῆς Κωνσταντινουπόλεως...ὑπῆρξε μιά μεγάλη νίκη τῶν Τούρκων, μία τρομερή καταστροφή τῶν ῾Ελλήνων, ἕνα αἶσχος τῶν Λατίνων"

ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 312 Εν Κορωπίῳ τῆ 13/26-2-03 Μαρτινιανοῦ ὁσιομ. ᾿Ακύλα καί Πρισκίλλης ᾿Αποστ. ΠΡΟΣ τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί Πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέαν καί τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς. Κοινοποίησις: Αἰδ/τους καί Παν/τους ῾Ιερεῖς, τούς ῾Ιερολογιωτάτους Διακόνους, ῾Οσιωτάτους Μοναχούς καί Μοναχάς καί τόν πιστόν λαόν. ΘΕΜΑ: ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ Σημείωσις διά τήν ἰστοσελίδα: Ἠκούσαμεν εἰς τάς εἰδήσεις, εἰς τό θέμα τῆς ἐπιδεινώσεως τῆς ὑγείας τοῦ νεοημ. Ἀρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου, ἄλλους νά ὁμιλοῦν περί παραιτήσεως καί ἀμέσου διαδοχῆς α’υτοῦ, τά ὁποῖα ὑπό ἑτέρου νεοημερολογίτου Μητροπολίτου ἐχαρακτηρίσθησαν «ντροπῆς καμώματα»), καί ἄλλους νά ὁμιλοῦν μέ ἐκκλησιαστικήν ὑπευθυνότητα, καί νά λέγουν ὅτι «ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δέν παραιτεῖται, ἀλλά πεθαίνει ἐπί τοῦ θρόνου». Τοιαῦτα θέματα ἀντιμετωπίσαμεν καί ἡμεῖς, τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (παλαιοημερολογῖται) ὅταν πρό 4 ἐτῶν ἱεροσύλως, συμπαικτικῶς καί ὅλως ἀσεβῶς ὡδήγησαν τινές τόν τότε ἀσθενοῦντα Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέα εἰς μίαν σκόπιμον καί πολλά προβλήματα ἐκκλησιαστικά δημιουργήσαντα παραίτησιν(5.2.2003). Τότε, πρός ἀντιμετώπισιν τῆς ἐν λόγῳ συμπαιγνίας, ἐγράφησαν πολύ σημαντικά κείμενα καί ἀνελύθησαν ἀρκούντως τά σχετικά μέ τήν παραίτησιν Ἐπισκόπου θέματα. Εἰς ἕν ἔγγραφον τό ὁποῖον ἀπέστειλε ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος εἰς τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἀνδρέαν καί τούς περί αὐτόν Ἐπισκόπους (ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 312/13/26.2.2003), ἀνελύετο συντόμως ἡ Κανονική πλευρά τοῦ θέματος. Δημοσιεύομεν τήν σχετικήν σύντομον μελέτην, διότι κατ’ αὐτάς λόγῳ τῆς ἐπιδεινώσεως τῆς ὑγείας τοῦ κ. Χριστοδούλου, πολλά λέγονται καί ἀκούονται, καί ἐλπίζομεν νά φανοῦν χρήσιμα εἰς ὅσους ἀσχολοῦνται μέ τό ἐν λόγω θέμα. Θά ἐπανέλθωμεν καί μέ ἄλλα κείμενα σχετικά μέ τό θέμα τῆς παραιτήσεως Ἐπισκόπου: Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι. ῾Ο Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσω ἡμῶν. ᾿Εν συνεχείᾳ τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 311/11-2-03 (π.ἡ.) "ΑΝΑΦΟΡΑΣ - ΕΝΣΤΑΣΕΩΣ" μας, ἡ ὁποία ἀφεώρα τάς βεβιασμένας, ἀντικανονικάς καί παρανόμους ἐργασίας καί "ἀποφάσεις" τῆς ἀπό 5/18-2-03 συνεδριάσεως τῆς ῾Ιεραρχίας, καί ἡ ὁποία ὑπεβλήθη εἰς τήν ἐν τέλει μή πραγματοποιηθεῖσαν (λόγω μή ἀπαρτίας) "῎Εκτακτον ῾Ιεραρχίαν τῆς 11/24-2-03 διά τήν ἐκλογήν νέου ᾿Αρχιεπισκόπου", ἐπανερχόμενος σᾶς γνωρίζω καί τά κάτωθι: Δέν ἐδέχθημεν, ἀλλά καί δέν μᾶς ἐπιτρέπεται νά δεχθῶμεν καί πάλιν τήν ἐκδηλωθεῖσαν "βούλησιν" τοῦ Μακαριωτάτου περί παραιτήσεως του, διότι δέν μᾶς ἐπιτρέπεται ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ἀλλά καί δέν ἐνδείκνυται, διότι τοῦτο θά εἶναι ἀντίθετο πρός τό συμφέρον τῆς ᾿Εκκλησίας, τῆς ψυχῆς του, ἀλλά καί τό συμφέρον ὅλων μας. Καθ᾿ ἡμᾶς αὕτη εἶναι ἀποτέλεσμα συμπαιγνίας - συναλλαγῆς, τήν ὁποίαν μετῆλθον οἱ γνωστοί παράγοντες τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου ὡς τελευταίαν πρόκλησιν διά νά κηρύξουν τό ἐπιδιωκόμενον νέον τρίτον σχίσμα. Διά τοῦτο δέν θά ἐπιτρέψωμεν, ὅσον βέβαια ἐξαρτᾶται ἀπό ἡμᾶς, καί αὐτήν τήν συμπαιγνίαν, διότι ἡ ἐκδηλωθεῖσα "βούλησις" τοῦ Μακαριωτάτου περί παραιτήσεώς του, δέν προβλέπεται, ὡς εἴπομεν, καί ἀποκλείεται ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ἀλλά καί τιμωρεῖται. Μετά ἀπό μικράν μελέτην τῶν σχετικῶν Κανόνων, ἡ ἐλαχιστότης μου διεπίστωσα, ὅτι οὐδείς ῾Ιερός Κανών δίδει τό δικαίωμα ἤ προβλέπει παραίτησιν ᾿Αρχιερέως, παρεκτός μόνον ἄν συντρέχουν λόγοι κωλυτικοί τῆς ᾿Αρχιερωσύνης ἤ καί "διά ἐγκλήματα Κανονικά ὁποῦ ἔκαμεν". ῾Η παραίτησις ᾿Αρχιερέως ἰσοδυναμεῖ μέ "αὐτοκαθαίρεσιν", ἀφοῦ ὁ παραιτούμενος δέν ἔχει πλέον καμμίαν σχέσιν μέ τήν ᾿Επισκοπήν του, οὔτε δύναται νά ἐπιτελῆ ὁτιδήποτε ἐκ τῶν τοῦ ᾿Αρχιερέως, ὅπως ἀκριβῶς καί ὁ καθηρημένος. Παραίτησις ᾿Αρχιερέως σημαίνει ἀπώθησις, ἐγκατάλειψις, διάρρηξις τοῦ δεσμοῦ μετά τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, σημαίνει διαζευκτήριο μετά τῆς "Νύμφης" ᾿Εκκλησίας (νόει τῆς "νύμφης" ᾿Επισκοπῆς), ἀλλά καί διάζευξις καί μέ αὐτό τό εἰδικό χάρισμα τῆς ᾿Αρχιερωσύνης. ῞Οταν δέ μία "παραίτησις", ὅπως ἡ ἐκδηλωθεῖσα ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου, ἀποτελεῖ καί συμπαιγνίαν πρός συναλλαγήν, εὐνόητον ὅτι ἀποτελεῖ καί τήν ἐσχάτην ἀσέβειαν - βλασφημίαν κατά τοῦ ὑψίστου εἰδικοῦ χαρίσματος τῆς ᾿Αρχιερωσύνης (νόει καί τήν παρακαταθήκην) τήν ὁποίαν ἔλαβε παρά Χριστοῦ καί τήν ὁποίαν δέν δικαιοῦται νά ἀποποιηθῆ. Οἱ ᾿Αρχιερεῖς πρέπει μέχρις ἐσχάτης μας ἀναπνοῆς νά εὐλαβούμεθα καί νά φυλάσσωμεν τήν ᾿Αρχιερωσύνην μας καί τήν Παρακαταθήκην, τἀς ῾Οποίας θά παραδώσωμεν εἰς τόν Χριστόν παρά τοῦ ῾Οποίου τάς ἐλάβομεν. Ταῦτα δέν εἶναι τῆς ἰδικῆς μας ἐμπνεύσεως, ἀλλά τά λέγουν οἱ θεῖοι καί ἱεροί Κανόνες καί οἱ ἑρμηνευταί των: 1) ῾Ο ΙΣΤ Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας ῾Αγίας Συνόδου ῾Ο ΙΣΤ Κανών τῆς Α'καί Β ἁγίας Συνόδου προβλέπει ἔκπτωσιν ἤ παραίτησιν ᾿Επισκόπου μόνον "δι᾿ ἐγκλήματα Κανονικά καί ἁμαρτίαν κωλυτικήν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης" καί τοῦτο μετά ἀπό αὐστηράν Κανονικήν ἐξέτασιν ἤ τέλος ἄν ὁ ᾿Επίσκοπος ἔπεσεν εἰς νόσον, ἡ ὁποία τόν καθήλωσε εἰς παντελῆ ἀκινησίαν - παράλυσιν καθολικήν. ῾Ο ἑρμηνευτής ἱερός Νικόδημος παρατηρεῖ: "῞Ορα δέ, ὅτι ὁ παρών Κανών εἰπών ἀνωτέρω, ἔξω μόνον ἄν θεληματικῶς παραιτήση ὁ ᾿Επίσκοπος τήν ᾿Επισκοπήν του, παρακάτω ὡσάν νά ἐπιδιορθώνη τοῦτο, λέγει, ὅτι διά τά ἐγκλήματα πρέπει νά ἐκβάλλεται ὁ ᾿Επίσκοπος ἀπό τήν ἐπαρχίαν του, καί ὄχι ἁπλῶς μέ θεληματικήν παραίτησιν διά ραθυμίαν, ἤ καί ἀπραγμοσύνην του, εἰ μή διά τινα, ὡς εἴπομεν, κρυπτήν καί κωλυτικήν ἀφορμήν", ἐνῶ προηγουμένως ὁ Κανών ἀναγνωρίζει ὡς λόγον παραιτήσεως, ὅταν ὁ ᾿Επίσκοπος συνέχεται καί ἀπό "νόσον χαλεπήν τε καί ἀκινησίαν ἐμποιούσης παντελῆ". (Πηδάλιον, σελίδα 359). Πόσον βαρυτέρα βλασφημία εἶναι νά παραιτήση κάποιος ᾿Αρχιερεύς ἐξ ἁμαρτωλῆς σκοπιμότητος πρός ἱερόσυλον συναλλαγήν. 2) ᾿Επιστολή τῆς ῾Αγίας Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου πρός τήν ἐν Παμφυλία εὐαγῆ Σύνοδον ὑπέρ Εὐσταθίου τοῦ γενομένου αὐτῶν Μητροπολίτου" (Πηδ. σελ. 149). Παραθέτομεν τήν ῾Ερμηνεία τοῦ ῾Ιεροῦ Νικοδήμου: "῾Ο Εὐστάθιος οὗτος, περί οὗ λέγει ἡ παροῦσα ἐπιστολή, ᾿Επίσκοπος ἦτο τῆς Παμφυλίας, ἥτις ἐστίν ἐπαρχία τῆς ᾿Ατταλείας. Πεσών δέ εἰς τάς φροντίδας καί ὑποθέσεις τῆς ᾿Επισκοπῆς, καί ἀποκαμών διά τήν μικροψυχίαν καί ἀπειρίαν ὁποῦ εἶχε τῆς τῶν ᾿Επισκοπῆς πραγμάτων καί πειρασμῶν, ἐποίησεν ἐγγράφως παραίτησιν, ὅθεν εἰς τόν τόπον αὐτοῦ ἐχειροτόνησεν ἄλλον ἡ ἐκεῖσε Σύνοδος. Οὗτος λοιπόν μετά ταῦτα ἦλθεν εἰς τήν ἁγίαν ταύτην καί Οἰκουμενικήν Σύνοδον μετά δακρύων ζητῶν, ὄχι τήν ᾿Επισκοπήν ὁποῦ παρήτησεν, ἀλλά τό νά ἔχη τήν τιμήν καί τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου. ῾Η δέ Σύνοδος συναλγήσασα, καί συμπονέσασα τοῦτον, τοῦτο μέν διά τό γῆρας αὐτοῦ καί τά δάκρυα, καί τήν ἀποξένωσιν τῆς πατρίδος, καί τῶν πατρικῶν αὐτοῦ οἴκων, ἐξαιρέτως δέ, καί μάλιστα, διά τί, ὄχι διά τινα κακίαν του καθαιρεθείς παρητήσατο, ὄχι διά τήν ἀμέλειάν του , καί ραθυμίαν (δι᾿ ὅτι ἄν ταῦτα ἤθελαν ἀκολουθήσει, βεβαιότατα δέν ἤθελε τόν ἐλεήσει ποτέ ἡ Σύνοδος, οὐδέ ψιλόν τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου ἤθελε δώσει εἰς αὐτόν), ἀλλά διά τήν μικροψυχίαν του καί ἀνεπιτηδειότητα εἰς τά πράγματα, ὥστε νά ἔχη καί τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου, ἤγουν τό νά λέγεται ᾿Επίσκοπος, καί τήν τιμήν, ἤγουν τό νά συγκάθηται μέ τούς ᾿Επισκόπους, καί τήν κοινωνίαν, ἤγουν τό νά συμμεταλαμβάνη, καί νά συλλειτουργῇ, καί νά συγχειροτονῇ μετά ᾿Επισκόπων, ὄχι ὅμως αὐτός ἀπό λόγου του, ἀλλά μέ τήν ἄδειαν καί ἐπιτροπήν τοῦ κατά τόπον ᾿Επισκόπου. Λέγει δέ πρός τούτοις εἰς τούς τῆς Παμφυλίας ᾿Επισκόπους ἡ Σύνοδος, πῶς, ὅτι ἄλλο στοχασθοῦν καλλίτερον καί ἀνώτερον διά νά δώσουν εἰς τόν Εὐστάθιο, ἤ τώρα ἤ μετά ταῦτα, θέλει ἀρέσει τοῦτο καί εἰς αὐτήν. Τοῦτο δέ δέν εἶναι ἄλλο, καθώς ἐρμηνεύει ὁ ἀνώνυμος ἐξηγητής, πάρεξ, τό νά τόν καταστήσουν ᾿Επίσκοπον εἰς καμμίαν σχολάζουσαν ἐπαρχίαν." (Αὐτόθι σελ. 178). ᾿Ιδιαίτερα διαφωτιστικαί εἶναι αἱ κατωτέρω παρατηρήσεις καί τά ἑρμηνευτικά σχόλια ἐπί τοῦ ἀνωτέρω κειμένου, τά ὁποῖα σημειώνονται εἰς τό Πηδάλιον: "Πολλοί ἐκ τῆς ἐπιστολῆς ταύτης συμπεραίνουσι ὅτι δίδεται ἄδεια εἰς τούς ᾿Αρχιερεῖς νά παραιτοῦσι μέν τάς ἰδίας ἐπαρχίας των, νά κρατοῦσι δέ τήν τιμήν καί τήν ἐνέργειαν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης. Πλανῶνται ὅμως οἱ τοιοῦτοι· μᾶλλον γάρ ὅλον τό ἐναντίον ἐξ αὐτῆς συνάγεται, κατά τε τόν Ζωναράν, Βαλσαμῶνα καί Βλάσταρην.... Γράφει δέ καί ὁ Μέγας ᾿Αθανάσιος ἐν τῇ πρός Δρακόντιον ἐπιστολῇ. "῾Ο ᾿Επίσκοπος πρίν μέν κατασταθῆ ᾿Επίσκοπος ζῆ διά τόν ἐαυτόν του, ἀφ᾿ οὖ δέ κατασταθῇ, δέν ζῆ πλέον διά τόν ἐαυτόν του, ἀλλά διά τούς χριστιανούς ἐκείνους διά τούς ὁποίους κατεστάθη..." Τό γάρ ᾿Επίσκοπος ὄνομα δέν εἶναι ἀπολελυμένον, ἀλλά ἀναφορικόν καί σχετικόν· ᾿Επισκοπῆς γάρ ἐστίν ᾿Επίσκοπος. ῾Ο δέ παραιτησάμενος τήν ᾿Επισκοπήν, φανερόν, ὅτι οὐδέ ᾿Επίσκοπος πρέπει νά ὀνομάζεται, κατά τόν Βλάσταρην καί Ζωναρᾶν. Εἰ δέ τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου δέν πρέπει νά ἔχη, πολλῷ μᾶλλον οὐδέ τήν τιμήν, οὐδέ τήν ἐνέργειαν τοῦ ᾿Επισκόπου.... ᾿Αλλά τί λέγω, ὅτι οἱ παραιτοῦντες πρέπει νά μή λαμβάνωσι τήν τιμήν καί τήν ψῆφον τοῦ ᾿Επισκόπου; Αὐτοί πρέπει ἀκόμη καί νά ἀφορίζωνται, ἀνίσως δέν καταδέχωνται τήν προστασίαν τοῦ Ποιμνίου.... Καί διά νά συμπεράνω τό πᾶν τῆς ὑποσημειώσεως ταύτης, καμμία ἄλλη αἰτία δέν εἶναι οὔτε λέγεται εὔλογος εἰς τό νά παραιτήση ὁ ᾿Αρχιερεύς τήν ᾿Επαρχίαν του, ἔξω μόνον αὕτη (σ.σ. ἐκτός ἀπό αὐτήν), ἀνίσως δηλαδή πέση εἰς ἐγκλήματα ἐμποδίζοντα τήν ᾿Αρχιερωσύνην ἤ κρυπτά καί ἀνεξήλεγκτα, μόνω δέ Πνευματικῷ Πατρί ἐξομολογηθέντα, ἤ φανερά μέν ὄντα, διά ταῦτα δέ δέν καθαιρεθεῖ ἀπό τήν Σύνοδον. Τότε γάρ ἐλεγχόμενος ὁ ᾿Αρχιερεύς ὑπό τῆς οἰκείας συνειδήσεως, εὐλόγως δύναται νά παραιτήση καί τήν ᾿Αρχιερωσύνην ἐν ταυτῷ, καί οὐδείς δύναται κωλῦσαι αὐτόν· ὁ τοιοῦτος καί μοναχός γενέσθαι οὐ κωλύεται". Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, ἴσως εὑρεθῇ τις νά θέση τό ἐρώτημα: Σεῖς κατηγορεῖτε τόν Μακαριώτατο δι᾿ ἀντικανότητας, παραλείψεις ἐπί θεμάτων Πίστεως καί ῾Ομολογίας κλπ, πῶς τώρα δέν δέχεσθε τήν παραίτησί του; ῾Η ἀπάντησίς μας εἶναι σαφής. ῾Ο Μακαριώτατος δέν ἐλέγχεται διά τί κωλυτικόν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης παράπτωμα, τό ὁποῖον θά ἐπέβαλε τήν παραίτησίν του, τά δέ "Κανονικά ἐγκλήματα", διά τά ὁποῖα ὁμιλοῦν οἱ Κανόνες, ἤ τάς παραλείψεις ἐπί θεμάτων Πίστεως καί ῾Ομολογίας, κλπ. δέν τά ἐπικαλεῖται ὁ Μακαριώτατος, ἀλλά καί τά θεωρεῖ ὡς συκοφαντίας. ῎Αλλωστε δι᾿ αὐτά δέν καταγγέλλεται μόνον ὁ Μακαριώτατος, ἀλλά καί ἡ πλειοψηφία τῶν ᾿Αρχιερέων. Διά τοῦτο ἐπιβάλλεται νά ἐξετασθοῦν ὅσα ἡμεῖς εἰσηγούμεθα καί καταγγέλλομεν. ῾Επομένως θεωροῦμε ἀδιανόητον τήν παραίτησίν του, δι οὕς λόγους προείπομεν, ἀλλά καί διότι ὑπό τήν Προεδρίαν του πρέπει ὁπωσδήποτε νά ἐξετασθοῦν ὅλα τά ἐκκρεμοῦντα θέματα, διά νά ἔλθη ἐπί τῶν ἡμερῶν του ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη καί στερεωθῆ ἡ ἐνότητα ἐν τῇ μιᾷ Πίστει καί ῾Ομολογία. ῎Αλλωστε ἡ προσωπικότης του καί ἡ πολυετής προσφορά του εἰς τόν ᾿Αγῶνα τῆς ᾿Ορθοδοξίας θέλουμε νά ἀποτελῇ μέχρι τέλους ἐγγύησιν ἑνότητος καί εἰρήνης ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ. 3) ῾Ο Γ᾿Κανών τοῦ ῾Αγίου Κυρίλλου ᾿Αλεξανδρείας (Πηδάλιον, σελ. 690). Παραθέτομεν τόν ῾Ιερόν Κανόνα: "Τούς δέ τῆς παραιτήσεως λιβέλλους, οὐ κατά προαίρεσιν οἰκείαν, ἀλλ᾿ ὡς ἐξ ἀνάγκης καί φόβου, καί τῆς τινῶν ἀπειλῆς ἐπιδοῦναί φησι. Καί ἑτέρως δέ, πρᾶγμά ἐστίν, οὔτε τοῖς τῆς ᾿Εκκλησίας ἀρέσκον θεσμοῖς, λιβέλλους παραιτήσεων προσάγειν τινάς τῶν ῾Ιερουργῶν. Εἰ γάρ εἰσίν ἄξιοι τοῦ λειτουργεῖν, ἔστωσαν ἐν τούτῳ· εἰ δέ ἀνάξιοι, μή ἀπό παραιτήσεως ἐξίτωσαν, κατεγνωσμένοι δέ μᾶλλον ἐπί πράγμασιν, ὧν ἄν τις πολλήν ποιήσαιτο τήν καταβοήν, ὡς ἔξω τρεχόντων πάσης ἀκολουθίας". Καί κατά τήν ἑρμηνείαν τοῦ Κανόνος:῾"Ο προρρηθείς ᾿Επίσκοπος Πέτρος φαίνεται ὅτι ἔδωκε καί παραίτησιν ἔγγραφον, ὅτι παραιτεῖται τήν ᾿Επαρχίαν του. Περί τούτου οὖν ὁ παρών Κανών λέγει, ὅτι τήν τοιαύτην παραίτησιν δέν ἔδωκεν αὐτός θεληματικῶς καί μέ τήν ἰδικήν του προαίρεσιν, ὡς ὁμολογεῖ, ἀλλ᾿ ἐξ ἀνάγκης, ἀπό φόβους καί φοβερισμούς τινῶν, ὁποῦ τοῦ ἔκαμναν νά τόν κακοποιήσουν. ῎Επειτα δέ καί ἄν τυχόν θεληματικῶς, ἔδωκε τήν τοιαύτην παραίτησιν, ὅμως τό νά δίδουν τινές ᾿Επίσκοποι ἐγγράφους παραιτήσεις, ὅτι παραιτοῦνται τάς ᾿Επισκοπάς καί ἐπαρχίας των, τοῦτο δέν εἶναι ἀρεστόν εἰς τούς Κανόνας τῆς ᾿Εκκλησίας, ταυτόν εἰπεῖν, ὅτι εἶναι παρά Κανόνας καί ἄτοπον· διότι, εἰ μέν οἱ ᾿Επίσκοποι αὐτοί εἶναι ἄξιοι νά ἔχουν τήν ᾿Αρχιερωσύνην, ἄς μένουσιν εἰς αὐτήν καί ἄς μή παραιτοῦνται, ὄχι καί εἶναι ἀνάξιοι, ἄς μή εὐγαίνουν ἀπό τάς ἐπαρχίας των, ὡς τάχα παραιτούμενοι, ἀλλά μᾶλλον ὡς κατακεκριμένοι διά ἄτοπα ὁποῦ ἔκαμαν, τά ὁποῖα ἤθελε κατηγορήσει μεγάλως τινάς, ὡς ἔξω ὄντα πάσης ἀκολουθίας τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ἤτοι ὡς πάντη παράνομα καί ἀκανόνιστα (εἰ δέ ταῦτα ἤθελε κατηγορήσει τινάς, πρόδηλον ὅτι ὡς φανερῶς πραχθέντα, καί ὡς ἐγνωσμένα εἰς αὐτόν, καί μαρτυρούμενα παρ᾿ ἄλλων, ἤθελε τά κατηγορήσει· οὐδείς γάρ τά ἄγνωστα καί κρύφια κατηγορεῖ). Εἰ δέ τοῦτο, ἕπεται ἐξ ἀντιδιαστολῆς, ὅτι δύναται ὁ ᾿Επίσκοπος νά παραιτῆται καί χωρίς νά κατακριθῆ φανερά· ὅταν, δηλαδή, ἤ πρό τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, ἤ καί μετά τήν ᾿Αρχιερωσύνην ἤθελε πράξει κρυφίως κανέν ἁμάρτημα κωλυτικόν καί καθαιρετικόν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, τό ὁποῖον ἐξομολογηθείς εἰς Πνευματικόν Πατέρα, καί ἐλεγχόμενος ὑπό τῆς συνειδήσεως, ὁμοῦ μέ τήν ῾Ιεροπραξίαν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, παραιτεῖται καί τήν ᾿Επισκοπήν". 4) Περί Κανονικῆς τάξεως Προηγουμένως ὁ ἴδιος Πατήρ εἰς τόν Α' αὐτοῦ Κανόνα, ἤτοι εἰς "τήν πρός Δόμνον Κανονικήν ἐπιστολήν" (Πατριάρχην ᾿Αντιοχείας) ἰδού τί κανονίζει: "...Κάθε πράγμα ἐκκλησιαστικόν ὅταν γίνεται κατά τήν εὐταξίαν τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ὄχι μόνον δέν προξενεῖ εἰς ἡμᾶς τούς ἱερωμένους καμμίαν ταραχήν καί δυσφημίαν, ἀλλά μάλιστα καί ἐπαίνους ἀπό τούς φρονίμους καί διακριτικούς. Ποῖος γάρ δέν ἐπαινεῖ τήν ἀφιλοπρόσωπον καί δικαίαν ἀπόφασιν ἤ πῶς δέν εἶναι ἔξω ἀπό κάθε ἐπίπληξιν καί κατηγορίαν ἡ ὀρθή καί νόμιμος (Κανονική) κρίσις, καί γεμάτη ἀπό κάθε εὐφημίαν καί ἔπαινον"; (Πηδάλιον σελ. 688). Καί συνεχίζων ὁ ῾Ιερός Πατήρ τήν Κανονικήν ἐπιστολήν του πρός τόν Πατριάρχην ᾿Αντιοχείας Δόμνον, ὁ ὁποῖος ὡδήγησεν εἰς παραίτησιν τόν ᾿Επίσκοπον Πέτρον, λέγει:"... Σύ μέν ὀνομάζεις ᾿Επίσκοπον τόν εὐλαβέστατον Πέτρον, αὐτός δέ ἐξ ἐναντίας, ἐρχόμενος εἰς ἡμᾶς, κλαίει καί ὀδύρεται λέγων, ὅτι ἀδίκως καί παραλόγως ἐξώσθη παρά σοῦ ἀπό τήν δοθεῖσαν ᾿Επισκοπήν του· ἦτο δέ πρέπον ἤ νά ἔχη καί τό ὄνομα τῆς ᾿Επισκοπῆς, καί τό πράγμα, ἤτοι τήν ᾿Επισκοπήν, ἤ ἄν δέν ἦτο ἄξιος νά ἔχη τήν ᾿Επισκοπήν καί τήν ᾿Αρχιερωσύνην, οὐδέ μέ τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου νά τιμᾶται, καθώς δηλαδή ἐσύ τόν ὀνομάζεις. ῾Ο γάρ ᾿Επίσκοπος ἐπισκοπῆς λέγεται καί εἶναι ᾿Επίσκοπος, καί ὄχι μόνον καί καθ᾿ ἑαυτό μέ τό νά ἦναι τά δύω ταῦτα ὀνόματα τοῦ ᾿Επισκόπου καί τῆς ᾿Επισκοπῆς ἕνα μέ τό ἄλλο συνδεδεμένα καί σχετικά. Εἰ δέ καί ἴσως ἤθελε σοῦ φανῆ σκληρόν καί ἀφιλάδελφον τοῦτ ὁποῦ λέγω, τό νά μή λέγεται δηλονότι ᾿Επίσκοπος, ἄν δέν ἔχη καί τήν ᾿Επισκοπήν, ὅμως τῇ ἀληθείᾳ δέν εἶναι σκληρόν. (Πηδάλιον, σελ. 688). ῞Οταν ταῦτα διατάσσουν οἱ θεῖοι καί ῾Ιεροί Κανόνες τῶν ἁγίων Πατέρων, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ᾿Αδελφοί καί Συλλειτουργοί, εἰς ἡμᾶς δέν ἐπιτρέπεται νά λέγωμεν, ἤ νά πράττωμεν ὁτιδήποτε ἀντίθετον, παρά μόνον ὀφείλομεν μέ εὐλάβειαν νά ὑπακούωμεν καί νά συμμορφωνώμεθα πρός τά ἐντάλματά τους. ᾿Οφείλομεν λοιπόν νά ἀντιμετωπίσωμεν τήν ἐκφρασθεῖσαν "δήλωσιν περί παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου ὑπό τό φῶς τῶν ὡς ἄνω ῾Ιερῶν Κανόνων καί ὅλων τῶν σχετικῶν, συνειδητοποιοῦντες, καί ὁ Μακαριώτατος καί ὅλοι ἡμεῖς, ὅτι ἡ ἐκφρασθεῖσα "βούλησις" τοῦ Μακαριωτάτου, διά τήν ᾿Ορθοδοξίαν εἶναι κατακριτέα, διότι εἶναι ὡς νά ζητῆ, ὁ Μακαριώτατος, "διαζύγιον" ἀπό τήν Νύμφην αὐτοῦ ᾿Αρχιεπισκοπήν ᾿Αθηνῶν, ἀλλά καί ἀπό αὐτήν τήν ᾿Αρχιερωσύνην του! Πρέπει νά συνειδητοποιήσωμεν ἅπαντες, ὅτι ἄν ποτέ ἤθελεν ὑποβάλλει ἔγγραφον τήν παραίτησίν του, αὐτό θά ἐσήμαινε ὡς νά "αὐτοκαθαιρεῖτο", τό ὁποῖον δέν ἔχει δικαίωμα, ἐφ᾿ ὅσον δέν ὑπάρχου λόγοι κωλυτικοί τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, ἡ δέ ἰδική μας συγκατάθεσις θά ἐσήμαινε ἐπίσης ὅτι οὐσιαστικά θά ἐνεργούσαμε εἶδός τι "καθαιρέσεως"! Δηλαδή πρέπει νά λάβη ὑπ᾿ ὄψιν του καί ὁ Μακαριώτατος, ὅτι παραιτούμενος τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς του στερεῖται καί τῆς ᾿Αρχιερωσύνης καί τῆς ᾿Επισκοπικῆς τιμῆς καί τῆς ᾿Αρχιερατικῆς λειτουργίας γενικῶς, καί ὅπως συμπερασματικῶς ἀναγράφεται καί εἰς τόν Τόμον τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν τῆς ᾿Ανατολῆς τῆς ἐν Ρωσίᾳ ἐν ἔτει 1663 "τόν παραιτησάμενον τήν ἐπαρχίαν αὐτοῦ στερεῖσθαι καί τῆς τιμῆς καί τῆς λειτουργίας τῆς ᾿Αρχιερατικῆς κανονικῶς". (Β. Φειδᾶ, ῾Ιστορία τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ρωσίας, σελ. 405). Οἱ λόγοι ὑγείας τοῦ Μακαριωτάτου εἶναι γνωστοί, ἀλλά διά τήν περίπτωσιν τῆς παραιτήσεως ᾿Αρχιερέως, δέν προβλέπονται ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων. ῾Ο ΙΣΤ Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας ῾Αγίας Συνόδου, ἀναφέρεται εἰς περίπτωσιν, κατά τήν ὁποίαν ὁ ᾿Επίσκοπος παραιτήση τήν ᾿Επισκοπήν του πέραν τῶν ἕξι μηνῶν καί δέν δύναται νά μεταβῇ εἰς αὐτήν διότι "περιέπεσεν εἰς νόσον χαλεπήν καί συνέχεται ὑπό καθολικῆς ἀκινησίας". ῾Ο Μακαριώτατος, δόξα τῷ Θεῷ, οὔτε τήν ἐπικοινωνίαν ἔχει χάσει, οὔτε "εἰς νόσον χαλεπήν περιέπεσεν", "οὔτε ὑπό καθολικῆς ἀκινησίας συνέχεται". Τουναντίον, καί μέ τό περιβάλλον ἐπικοινωνεῖ, καί τολμῶ εἰπεῖν, κινεῖται καλύτερον ἀπό τινας ἐξ ἡμῶν. Οὕτω καί εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς 5-2-03 συμμετέσχε, (εἰς τήν ὁποίαν παρέμεινε ἄνω τῶν 8 ὡρῶν, συμμετέχων ἐνεργῶς καί ἀντέχων μάλιστα καλύτερα ἀπό ὅλους μας), καί μετ᾿ οὐ πολλάς ἡμέρας "ἔτρεξε" νά εὕρη τούς ᾿Αρχιερεῖς καί τούς ἐκτός ᾿Αθηνῶν διά νά τούς "ὁμιλήση", ὥστε νά μήν ... ὑποχωρήσουν ἀπό τά "συμφωνηθέντα", ἀλλά καί εἰς τήν ἔκτακτον῾Ιεραχίαν διά τήν ἐκλογήν "νέου ᾿Αρχιεπισκόπου" τῆς 11-2-03 ἦτο παρών. Καθ᾿ ἡμᾶς μοναδικός λόγος αὐτῆς τῆς παραιτήσεως, εἶναι ἡ συναλλαγή περί τῆς ὁποίας ἐκάναμε ἁπλῆν νύξιν εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 311/11-2-03 "᾿Αναφοράν - ῎Ενστασίν" μας. ῾Επομένως, ἐάν τελικά ἤθελεν ὑποβάλλει κανονικῶς τήν παραίτησίν του, καί ἐγίνετο αὕτη ἀποδεκτή, αὐτό θά εἶχεν ὡς συνέπεια διά τόν ἴδιον μέν ὡς νά "αὐτοκαθαιρῆται", δι᾿ ἡμᾶς δέ ὡς νά ἐγκρίνωμεν καί νά ἐπισφραγίζωμεν αὐτήν τήν "αὐτοκαταδίκην" του, ὅπερ ἐφάμαρτον καί νά τό διανοῆταί τις. Μετά ἀπό ὅλα αὐτά συνειδητοποιοῦν τάς εὐθύνας των καί τάς Κανονικάς συνεπείας των οἱ Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφοί, οἱ ὁποῖοι τήν 5/18-2-03 ἐσπευσμένα καί ἀνεξετάστως καί χωρίς νά συμβουλευθοῦν τούς ῾Ιερούς Κανόνας, ἀπεδέχθησαν τήν περί "παραιτήσεως" δήλωσιν, ὡς νά ἦτο τό γεγονός τοῦτο προμελετημένον καί προσυμπεφωνημένον; Συνειδητοποιοῦν τάς εὐθύνας των καί τάς Κανονικάς συνεπείας καί τοῦ ἐν συνεχείᾳ γεγονότος, καθ᾿ ὅ ἡ ἰδία ἐλαχίστη μειοψηφία, κατά τήν ἰδίαν συνεδρίασιν, ἔσπευσεν νά ἐκλέξη "διά βοῆς" νέον ᾿Αρχιεπίσκοπον, τόν ὑποδειχθέντα ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου, ἐνῶ τελικά ὥρισαν "Τοποτηρητήν", καί ἐν συνεχείᾳ ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ παρανόμου "Τοποτηρητοῦ" καί μέ τήν "συμπροεδρίαν" τοῦ Μακαριωτάτου, ὥρισαν καί "῎Εκτακτον σύγκλησιν τῆς ῾Ιεραρχίας" διά τήν Δευτέραν 11/24-2-03 "δι ἐκλογήν νέου ᾿Αρχιεπισκόπου"; ῞Οταν μάλιστα ταῦτα, ἐνῶ καταφανῶς ἀποτελοῦν ἐγκλήματα Κανονικά, ἀποκαλύπτουν παραλλήλως καί τήν συμπαιγνίαν καί τήν συμπεφωνημένην συναλλαγήν καί προπάντων ὅτι ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος ἐσύρθη ἱεροσύλως ὡς "πρόβατον ἐπί σφαγήν". Τό χείριστον δέ ὅτι καί ἐκ τῶν ὑστέρων ,ὑπό τῶν ἰδίων ἀμετανοήτων προσώπων ὑποχρεώνεται ἤ πείθεται ὁ Μακαριώτατος νά διαψεύδη ὅτι ἐπιέσθη καί οὕτω ἐπωμίζεται τάς εὐθύνας ὅλων τῶν ἠθικῶν καί πραγματικῶν αὐτουργῶν αὐτῆς τῆς συμπαιγνίας. Κατόπιν τούτων, ἐν πένθει καί κλαυθμῷ, φιλαδέλφως παρακαλοῦμεν νά σπεύσωμεν πρός ἄμεσον θεραπείαν τῆς ἀπό 5/18-2-03 καί 11/24-2-03 νέας αὐτῆς τραγωδίας, τήν ὁποίαν, καθ᾿ ἡμᾶς, οἱ γνωστοί "Σακαρέλλοι" καί "Σαραντόπουλοι", μετά τοῦ ἰδικοῦ μας παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, συνέλαβον καί προώθησαν. ῎Αν ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος ἐνήργησεν ἐλευθέρως, καί δέν ἐπιέσθη, δέν ἐπηρεάσθη, ἤ δέν ἐπείσθη ὑπό τρίτων, προκειμένου νά προβῆ καί εἰς αὐτήν τήν δήλωσιν, διότι ἴσως δέν ἐγνώριζε, τί σημαίνει αὕτη ἀπό Κανονικῆς καί ὀρθοδόξου ἀπόψεως, μετά τά ἀνωτέρω τά ὁποῖα τίθενται ὑπ᾿ ὄψιν του, παρακαλεῖται νά ἀνακαλέση αὐτήν τήν δήλωσιν περί "παραιτήσεώς" του. Παράλληλα ὅμως καί ἡ ἐλαχίστη μειοψηφία τῶν ἀγαπητῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι τήν 5/18-2-03 ἀκύρως "ἀπεφάσισαν" τήν ἀποδοχήν τῆς παραιτήσεως καί τόν διορισμόν "Τοποτηρητοῦ", ἐξέδωκαν τό 3180 "᾿Εγκύκλιον ᾿Ανακοινωθέν", μέ τό ὁποῖον ἐντέλλονται νά μνημονεύεται ἀντί τοῦ Κανονικοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, ὁ παρανόμως διορισθείς ὡς "Τοποτηρητής", ἀπέστειλαν πρόσκλησιν περί "᾿Εκτάκτου συγκλήσεως τῆς ῾Ιεραρχίας δι᾿ ἐκλογήν νέου ᾿Αρχιεπισκόπου", νά ἀνακαλέσουν καί αὐτοί καί νά δηλώσουν ἐγγράφως τήν μετάνοιά των, καί νά ζητήσουν τήν συγχώρησιν ἀπό τήν ᾿Εκκλησίαν. ᾿Ελάχιστος ἀδελφός καί συλλειτουργός + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ κ. ΣΥΜΕΩΝ ΤΖΑΝ ΣΙΝΔΕΥ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 19400, ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ, Τ.Θ. 54, ΤΗΛ. 210 6020176, 210. 6021467 ΑΡΙΘΜ. ΤΕΥΧΟΥΣ 58 / ΕΤΟΣ 2006 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ Πρός τόν κ. ΣΥΜΕΩΝ ΤΖΑΝ Εἰς Σύδνεϋ Αὐστραλίας Α.Π. 398 ᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 6/19.8.05 (π.ἡ.) Πρός τόν ἀγαπητόν ἐν Χριστῷ ἀδελφόν κ. Συμεών Τζάν ᾿Αγαπητέ μοι κ. Τζάν, πρωτίστως σᾶς εὐχαριστῶ διά τήν ἀπό 12.7.05 τετρασέλιδον ἐπιστολήν σας, τήν ὁποίαν μοί ἐνεχειρήσατε ὁ ἴδιος κατά τήν βραχεῖαν ἐπίσκεψίν μου εἰς τό Σύδνευ, διότι μοῦ ἐδώσατε τήν εὐκαιρίαν νά γράψω αὐτήν τήν ἐπιστολήν, ἡ ὁποία πιστεύω ἄν ἔχετε καλήν προαίρεσιν θά σᾶς ὠφελήση. 1) Κατ᾿ ἀρχάς, ἀγαπητέ μοι κ. Συμεών Τζάν, θέλω νά σᾶς διαβεβαιώσω ὅτι δέν προτίθεμαι νά ἀντιδικήσω μαζί σας, διότι ὁ ἀγών δέν εἶναι νά δικαιώσωμεν ἑαυτούς, ἀλλά νά παραμείνωμεν ζῶντα μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἐμφορούμενοι πρός πάντας, ἰδιαιτέρως πρός τούς πλανωμένους, ἀπό συμπόνοιαν καί ἀγάπην Χριστοῦ. ῎Ετσι, εἰς τό ἐπιχείρημά σας, ὅτι ἦλθον εἰς Αὐστραλίαν "κρυφίως" καί ἀπό τό "παράθυρον", ὀφείλω νά σᾶς ἐξηγήσω, ὅτι, ὅπως πολύ καλά γνωρίζετε, ἦλθον εἰς τό Σύδνεϋ, κατόπιν προσκλήσεως τῶν ἐκεῖσε ἐν Χριστῶ ᾿Αδελφῶν, αὐστηρῶς πρός ἐξυπηρέτησιν πνευματικῶν των ἀναγκῶν, τάς ὁποίας δέν ἠδυνάμην νά ἀρνηθῶ, κατόπιν μάλιστα καί τοῦ γεγονότος, καθ᾿ ὅ, διά καθαρά λόγους ΠΙΣΤΕΩΣ καί ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ, διεχώρισαν τάς εὐθύνας των καί ἀνεβίωσαν, οἱ ἔστω ὀλίγοι χριστιανοί, τήν "κατ᾿ οἶκον ἀρχαίαν ᾿Εκκλησίαν". ῾Επομένως μέ αὐτό πού γράφετε ἀδικεῖτε πρῶτα τόν ἑαυτόν σας. ῾Η ἐλαχιστότης μου, ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, οὔτε κρυφίως ἦλθον εἰς Αὐστραλίαν, οὔτε εἰς τήν ὑπό τόν ἐπιτραχήλιον τοῦ π. Εὐσταθίου "μάνδραν" εἰσῆλθον. Πρέπει νά ἀντιλαμβάνεσθε ὅτι κατόπιν τῶν ὅσων ἐμεσολάβησαν, καί δή κατόπιν τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 390/16.7.2005 Κανονικοῦ καί ᾿Ορθοδόξου διαβήματός μας, ἀλλά καί μετά τήν ὅλην στάσιν καί συμπεριφοράν τοῦ π. Εὐσταθίου, δέν ἠδυνάμην νά μήν ἀνταποκριθῶ εἰς τήν αἴτησίν των πρός θεραπείαν τῶν πνευματικῶν των ἀναγκῶν καί δή σοβαρῶν καί ἐπειγουσῶν. Δέν νομίζω, νά ἔχετε τήν ἀποψιν, ὅτι μέ αὐτά τά δεδομένα, ἡμεῖς ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος ἐρχόμενος εἰς Αὐστραλίαν ἔπρεπε νά ἐμφανισθῶμεν ἐνώπιον τοῦ ἐν λόγῳ Πρεσβυτέρου καί νά δώσωμεν ἀναφοράν. ῾Υπό ἄλλας καλάς συνθήκας, βεβαίως, προκειμένου νά ἔλθωμεν εἰς Αὐστραλίαν, ἀσφαλῶς θά ἔδει νά εἴχομεν λάβει σχετικήν ἄδειαν - εὐλογίαν, ὄχι βεβαίως ἀπό τόν π. Εὐστάθιον, ἀλλά ἀπό τόν Τοποτηρητήν καί προηγουμένως ἀπό τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, ἐνημερώνοντες βεβαίως τόν π. Εὐστάθιον. ᾿Εν προκειμένῳ, ὅμως, ἐξ ἐπόψεως Κανονικῆς καί ᾿Ορθοδόξου αἱ συνθῆκαι αὗται δέν ὑπῆρχον καί δέν ὑπάρχουν. ῾Ωστόσον διά συγκεκριμένου ἐγγράφου τῶν ᾿Αδελφῶν, ὁ π. Εὐστάθιος προσεκλήθη εἰς συνάντησιν καί συνεργασίαν, τήν ὁποίαν ὅμως μέ τόν τρόπον του ἠρνήθη. 2) Δέν προεκαλέσαμεν, ἀγαπητέ μοι, σχίσμα εἰς τήν ᾿Ενορίαν τοῦ Σύδνεϋ μέ τήν παρουσίαν μας, ὅπως ἐπίσης μᾶς κατηγορεῖτε. Παρακαλῶ νά ἀπευθυνθῆτε εἰς τόν π. Εὐστάθιον καί νά τόν ἐρωτήσετε καί νά ἀπαιτήσετε νά σᾶς ἀπαντήση, ποῦ καί πῶς ὁ ἴδιος συνέβαλεν ἀπό ἐτῶν εἰς τό νά σχισθοῦν ᾿Αδελφότητες, ᾿Ενορίαι, καί Μητροπόλεις. ῎Αν σᾶς τό ἀρνηθῇ εὐχαρίστως νά σᾶς ἀπαντήσωμεν ἡμεῖς, εἴτε γραπτῶς, εἴτε προσωπικῶς, δι᾿ ἄλλης μας ἐπιστολῆς μόλις τό ζητήσετε, ὅταν πάλιν μέ τήν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ ἔλθωμεν εἰς Αὐστραλίαν. 3) Φρονῶ, ὅτι ὁ ἀγαπητός Πρεσβύτερος δέν ἐκωλύετο νά εἶχεν ἐπιδιώξει μίαν συνάντησιν, ἔστω καί διά νά μᾶς ἐλέγξῃ ὁ ἴδιος, καί ὄχι δι᾿ ὑμῶν, ἄν εἶχεν λόγους, δεδομένου μάλιστα ὅτι ἐγγράφως τόν ἐνημέρωσαν οἱ ἀδελφοί περί τῆς ἐκεῖ ἐλεύσεώς μου καί τῆς προθέσεώς μου καί τοῦ ἐζήτησαν νά συναντηθῶμεν καί νά συζητήσωμεν ἐπί συγκεκριμένων θεμάτων. Παρά ταῦτα οὗτος προέβη καί πάλιν εἰς ἐνεργείας αἱ ὁποῖαι τόν ἀδικοῦν, ὅπως καί ἐκεῖναι πρό ἔτους, εἰς τάς ὁποίας ἀπαραδέκτως προέβη ἐπί τῷ ἀκούσματι ὅτι θά ἐπεσκέπτετο τότε τήν Αὐστραλίαν ὁ ἐλλογιμώτατος θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης. Νομίζω, ὅτι γνωρίζετε τό θέμα, διό ἐκεῖνο τό ὁποῖον πρέπει νά εἴπω κ. Συμεών, εἶναι ὅτι χρειάζεται καί ὀλίγη αὐτοκριτική καί ὀλίγος αὐτοέλεγχος, ἡ δέ προσωποληψία, ἡ προκατάληψις καί ἡ μισαλλοδοξία μόνον ᾿Ορθοδοξία δέν εἶναι. 4) Δέν εἶναι θέμα αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς μου νά σᾶς ἀπαντήσω σχετικῶς μέ τά οἰκονομικά σκάνδαλα, τά ὁποῖα ἀφοροῦν τόν π. Στέφανον, καί τόν αὐτάδελφόν του π. Νεόφυτον. ῎Αν χρειασθῇ, ὅπερ δέν τό εὐχόμεθα, οὔτε τό ἐπιδιώκομεν, τότε θά ἴδωμεν, ἄν καί πόσα χρηματικά ποσά, καί ἀπό πόσους ἔλαβον, πῶς τά ἐχειρίσθησαν ἤ, ἐνδεχομένως, τά κατεχράσθησαν. ᾿Επαναλαμβάνω ὅτι εὐχόμεθα νά μή φθάσωμεν εἰς αὐτό τό σημεῖον, πρός τό παρόν δέ ἰσχύει: "τά χρήματα σύν σοί εἰς ἀπώλειαν" (Πράξ. Ε, 1-11 καί Η, 9-24). ῞Οσον δέ ἀφορᾶ τόν ἰσχυρισμόν σας, κατά τόν ὁποῖον οἱ ἐν Αὐστραλίᾳ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, οἱ ὁποῖοι ἀπεμακρύνθησαν ἐκ τοῦ ἐπιτραχηλίου τοῦ π. Εὐσταθίου, ἐδέσμευσαν καί καταχρῶνται τό Ταμεῖον τῆς ἐνορίας εἰς τό Σύδνεϋ, σᾶς διαβεβαιῶ, ὅτι τοιοῦτόν τι δέν συμβαίνει, ὅμως νά λάβετε ὑπ᾿ ὄψιν ὅτι τά ἐκκλησιαστικά "χρήματα" καί "κτήματα" ἀνήκουν εἰς τούς ᾿Ορθοδόξους, καί αὐτοί πρέπει νά τά διαχειρίζωνται. ῎Αλλωστε δέν ἐζητήθη ἐγγράφως νά συζητηθῇ τοῦτο ἀκριβῶς τό θέμα; Διατί ἠρνήθη νά ἀνταποκριθῇ ὁ καλός σας ᾿Εφημέριος; 5) ᾿Επί τῆς ἀναφορᾶς σας εἰς τήν παρουσίαν τοῦ γενιτσάρου τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ κ. Στυλιανοῦ Δημητρίου (Σεραφείμ), κατά τήν "ἐνθρόνισιν" τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου σας "Πειραιῶς" κ. Νικολάου, ἐπαναλαμβάνομεν ὅτι μᾶς ἠνώχλησεν αὕτη διότι ὁ ἐν λόγῳ συμμετεῖχεν ἐνεργῶς ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί κυρίως ὡς ἐκφραστής τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ῾Η συγκεκριμένη παρουσία τοῦ κυρίου αὐτοῦ ἐνεθάρρυνεν, προωθοῦσεν καί συνέβαλεν εἰς τήν προδοσίαν τῶν ᾿Επισκόπων σας νά περάσουν τήν χειροθεσίαν διά τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου κ. Νικολάου, ὁ ὁποῖος ἀπό τό 1976 καί διά τῆς συγκεκριμένης Νομολογίας εἶναι ἀνεγνωρισμένος ὡς χειροθετημένος. ᾿Επί τῆς προφασιολογίας σας ὅτι τό ἴδιον πρόσωπον καί προηγουμένως ἐνίοτε ἐνεφανίζετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐνορίᾳ, σᾶς πληροφορῶ ὅτι ὁ π. Θωμᾶς οὐδέποτε τόν ἠνέχθη εἰς τό ἱερόν καί οὐδέποτε προσῆλθεν ἐπισήμως φέρων καί ἐπανωκαλύμμαυχον, καί οὐδέποτε ἀντήλλαξεν καί τούς ἀσπασμούς τῆς προδοσίας, ὅπως ἔπραξε μετά τῶν περισσοτέρων ἐκ τῶν παρευρεθέντων καί μετασχόντων εἰς ἐκείνην τήν εὐτελιστικήν παράστασιν τοῦ "ἐνθρονισμοῦ" τοῦ βλασφήμου αἱρεσιάρχου καί ματαιοδόξου μοιχεπιβάτου "Πειραιῶς" κ. Νικολάου. 6) Εἴτε ὡς ἀγνοῶν, εἴτε ὡς κακῶς πληροφορημένος, μᾶς ἐρωτᾶτε, ὅπως καί ὁ π. Εὐστάθιος, διατί δέν κατηγγείλαμεν τό 54/76 ᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα ἀπό τό 1976, ἀλλά μόλις τό 1998. ᾿Ερωτᾶτε ἀκριβῶς: α) "Τώρα τά σκαλίσατε, τώρα τά βρήκατε, καί τώρα τά ἐρευνήσατε;" . Καί πάλιν σᾶς παραπέμπω εἰς τόν π. Εὐστάθιον νά σᾶς ἀπαντήση ὁ ἴδιος ἐπί τοῦ ἐρωτήματος σας, ἐνῶ ἡμεῖς διαβεβαιώνομεν ὅτι ΝΑΙ, καί ὀλίγον πρό τοῦ 1997 "τά σκαλίσαμε", "τά βρήκαμε", τά ἐμελετήσαμε, καί ἐν συνεχείᾳ παρενέβημεν, ἐνῶ τό θέμα τῆς "χειροθεσίας" τό παρακολουθοῦμε, πρῶτος ὁ κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης, ἀπό τό 1971, καί ἔκτοτε μονίμως παρακολουθεῖται καί ἐλέγχεται, ὥστε νά μήν περάση εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν. Παρακαλῶ νά ἀπαιτήσετε ἀπό τόν ᾿Εφημέριόν σας, νά σᾶς δηλώση, ΑΠΟ ΠΟΤΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ, ΚΑΙ ΤΙ ΕΠΟΙΗΣΕ ΚΑΙ ΤΙ ΠΟΙΕΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ. Ταῦτα, δεδομένου ὅτι ὁ π. Εὐστάθιος, ἀμέσως μετά τήν πτῶσιν τοῦ Καλλίστου, συνεδέθη καί ἐταυτίσθη καί ἐπί τοῦ θέματος τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948 καί τῆς "χειροθεσίας", καί κατ᾿ ἀρχάς τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, μετά τοῦ τότε Τοποτηρητοῦ Αὐστραλίας ᾿Επιφανίου, ἀπό δέ τό 1979 εἶναι ἕνας ἀπό τούς ἐκφραστές τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ᾿Απ᾿ αὐτά πού γνωρίζω καί διεπίστωσα ἀπό τήν ἐπί τόσα ἔτη συνεργασίαν μου, καί ἀπό τήν στάσι πού ἐτήρησε ἔναντι τῶν οἰκουμενιστικῶν ἀνοιγμάτων τοῦ ᾿Επισκόπου Κιτίου κ. ᾿Επιφανίου, οὔτε ἡ ᾿Εκκλησιολογία τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τόν ἐξέφραζε ἀπολύτως (μᾶλλον ἐνίοτε μέ τόν τρόπο του καί τήν εἰρωνεύετο), οὔτε τό ἀναίτιον καί ἀνεύθυνον τοῦ Βρεσθένης διά τό σχίσμα τοῦ 1937, οὔτε τό κῦρος τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, παρεδέχετο εὐθέως. Παρακαλῶ νά ἀπαιτήσετε νά σᾶς πληροφορήση ὁ ᾿Εφημέριός σας εἰς κοινήν Σύναξιν, ὅπως σᾶς ἐζήτησε νά ἀποφασίσετε μέ τήν ψῆφό σας δι᾿ ἄλλα θέματα (!), καί νά ἐπανέλθετε δι᾿ ὅ,τι χρειασθεῖτε.... Ζητεῖστε καί τό εἰδικόν τεῦχος τοῦ 1979, τό ὁποῖον ἐξεδόθη τῇ φροντίδι καί ἐπιμελείᾳ, τοῦ τότε κ. Εὐσταθίου Τουρλῆ καί ἀνασηκῶστε τό αὐτοκόλλητον ἐκ τῆς ἐσωτερικῆς σελίδος τοῦ ὀπισθοφύλλου, ἀναγνῶστε τήν φράσιν "᾿Επιμέλεια - Ρεπορτάζ (ἐκτός εἰσαγωγικῶν)", καί κατόπιν ἀναζητεῖστε εἰς τό βιβλίδιον ποῖα εἶναι αὐτά τά ἐντός εἰσαγωγικῶν, τά ὁποῖα τό 1979 δέν ἐξέφραζον τόν π. Εὐστάθιον. Πρόκειται διά τό πρῶτον "ΙΕΡΑΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ 31 ΜΑΙΟΥ - 2 ΙΟΥΝΙΟΥ 1979", περί τοῦ ὁποίου ἀρκετά διεσώθησαν καί εἰς τόν Κ.Γ.Ο. τεῦχος ᾿Ιουνίου 1979. ᾿Εκεῖ θά ἴδητε καί περί ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, ἀλλά καί περί πολλῶν ἄλλων πραγμάτων, καί θά καταλάβετε καί διατί ὁ μέν π. Εὐστάθιος ἤγειρεν τό ὐστερόβουλον, πλήν ἀφελές, ἐρώτημα, "ἀπό πότε γνωρίζομεν τό 54/76 ᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα", καί διατί τήν 16ην ᾿Ιουνίου 2005 ἀπεκηρύξαμεν ὡς πεπτωκότας τούς συγκεκριμένους ᾿Αρχιερεῖς καί πάντα ὁμόφρονα αὐτῶν. 7) ᾿Επί τῆς τρίτης παραγράφου τῆς 2ας σελίδος εἰς τήν ὁποίαν γράφετε ὅτι μᾶς παρεκαλεῖτε ἀπό 20 χρόνια νά ἔλθωμεν εἰς τήν Αὐστραλίαν καί δέν ἠρχόμεθα, ἐνῶ τώρα ἐσπεύσαμε νά ἔλθωμεν "διά νυκτός", σᾶς ἀπαντῶμεν ὅτι ποτέ δέν ἠρνήθημεν νά ἔλθωμεν εἰς τήν Αὐστραλίαν, ἀλλά μέχρι τώρα δέν εἴχομεν ἔλθει, διότι πάντοτε ἠμποδιζόμεθα ὑπό τοῦ Τοποτηρητοῦ, ἐπειδή ἐφοβεῖτο, μήπως ἀποκαλύψωμεν εἰς τούς πιστούς τῆς Αὐστραλίας τόν Παλαιοημερολογιτικόν του Οἰκουμενισμόν. ῞Οταν δέ μᾶς ἐπροτάθη νά ἔλθωμεν διά τάς παρανομίας τοῦ π. Παναρέτου, πράγματι ἠρνήθημεν, διότι ἤδη αἱ παρανομίαι τῆς Συνόδου μας ἦσαν πολύ μεγαλύτεραι ἀπό ἐκείνας τοῦ ῾Ιερέως Παναρέτου εἰς Αὐστραλίαν, διό εἴπομεν εἰς ἐπήκοον πάντων τῶν ᾿Αρχιερέων: "Δέν ἀρνούμεθα νά ὑπάγωμεν εἰς Αὐστραλίαν, ἀλλά πρῶτα νά διορθώσωμεν τάς ἰδικάς μας ἐδῶ παρανομίας, πού εἶναι πολύ χειρότεραι, καί μετά νά ὑπάγωμεν". Τότε, ἀντί ἐμοῦ ἐστάλη ὁ "Πειραιῶς" κ. Νικόλαος. ᾿Ερωτῶ τί ἀπέγινε μέ ἐκεῖνο τό τόσον σοβαρόν θέμα, διά τό ὁποῖον ὁ π. Εὐστάθιος ἀπείλησε νά κόψῃ κοινωνία μαζί μου, διότι ... ἡ Σύνοδος ἔδωσε προθεσμίαν 6 μηνῶν εἰς τόν παρανομοῦντα ἱερέα Πανάρετον πρός διόρθωσίν του; Καί ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ τόν λόγον δίδω πάλιν εἰς τόν π. Εὐστάθιον νά σᾶς εἴπη διατί δέν ἦλθον, ἤ καί ὁ "Πειραιῶς" ὁ ὁποῖος ἦλθεν, νά σᾶς εἴπῃ τί ἐποίησεν μετά τοῦ π. Εὐσταθίου, καί πῶς ἤλλαξεν ἄρδην συμπεριφοράν ὁ π. Εὐστάθιος! Δέν θά ἀσχοληθῶ περισσότερον μέ αὐτήν τήν παράγραφον, ὡστόσον ὅμως σᾶς εὐχαριστῶ καί νά εἶσθε συγκεχωρημένος ἀπό τόν Κύριον διά τούς χαρακτηρισμούς, τούς ὁποίους μοῦ ἀποδίδετε τοῦ "δολίου καί πονηροῦ ἐργάτου", ὅστις, καθ᾿ ὑμᾶς, "ἐργάζομαι στό σκοτάδι, κρυφίως καί δολίως"! Εὐχόμεθα καί προσευχόμεθα, ἀγαπητέ κ. Συμεών, σεῖς μετά τοῦ ἐφημερίου σας, νά ἐργάζεσθε ἐν τῷ φωτί, διά νά φωτίζετε καί ἡμᾶς.... 8) Σχετικῶς μέ ὅσα γράφετε ἐπί τῆς ἀναφορᾶς μας εἰς τήν ἀπό τό 2003 περιβόητον "Περιγραφήν" τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως Μπροῦκλιν τῆς Μασσαχουσέτης, καί κατά πόσον εἶναι ἀξιόπιστος αὕτη, ἄς ἀπαντήσουν αὐτοί τούς ὁποίους ἀπεκηρύξαμεν. ῾Ωστόσον καθιστῶμεν σαφές ὅτι οἱ λόγοι δι᾿ οὕς ἡμεῖς ἀπεκηρύξαμεν τούς συγκεκριμένους ᾿Αρχιερεῖς, εἶναι αὐτοί τούς ὁποίους ΔΕΚΑΔΕΣ φορές σέ ἑκατοντάδες ἔγγραφα, ἤτοι Εἰσηγήσεις, Προτάσεις, Καταγγελίας καί ῾Ομολογίας, Κανονικῶς, ἁρμοδίως καί ὑπευθύνως ὑπεβάλαμεν καί ἐδημοσιεύσαμεν, καί λογικά πρέπει νά γνωρίζετε καί μέσα ἀπό τάς σελίδας τῆς "᾿Ορθοδόξου Πνοῆς". Τό ντοκουμέντο τῆς περιβοήτου "Περιγραφῆς" ἐθέσαμεν ἐν παραλλήλῳ καί συνωδά πρός τά ἀνωτέρω καί πρός τήν ἱερόσυλον παραίτησιν ὑπέρ τοῦ "χειροθετημένου" κ. Νικολάου καί τήν ἐν ταυτῶ δήλωσιν τοῦ παραιτηθέντος ὅτι "τό 1971 ἔγινε κάποιο λάθος ἐξ᾿ ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας εἰς τό θέμα τῆς χειροθεσίας", περί τοῦ ὁποίου ἐπανειλημμένως δημοσίως ἐρωτηθείς νά εἴπη ποῖον εἶναι, ἀρνεῖται νά ἀπαντήση. ᾿Επίσης ἡ ἐν λόγῳ "Περιγραφή" λαμβάνει ἰδιαιτέραν σημασίαν συνωδά καί πρός τήν σκανδαλώδη καί προκλητικήν κάλυψιν καί συντήρησιν τοῦ 54/76 βλασφήμου καί ἐκκλησιομάχου ᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος, καί ἰδιαιτέρως τάς "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ", μετά 33 ὁλόκληρα ἔτη, ὑπαναχωρήσεις τῶν κ.κ. Παχωμίου καί Γαλακτίωνος. ῎Ετσι ἀξιολογεῖται καί κρίνεται ἡ μέσω τοῦ ΙΝΤΕΡΝΕΤ συγκεκριμένη "Περιγραφή περί τοῦ τί ἔγινε τήν 17ην καί 18ην Σεπτ. τοῦ 1971 εἰς τήν ῾Ιεράν Μονήν Μεταμορφώσεως ἐπί τῶν ᾿Αρχιερέων Καλλίστου καί ᾿Επιφανίου". Μοναδικός καί ἀποκλειστικός σκοπός αὐτῆς ἦτο νά συμβάλῃ ἀποφασιστικῶς εἰς τήν τελευταίαν ἀπόπειραν νά περάσουν τήν "χειροθεσίαν" εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν διά τῆς ἐν χορῷ βδελυκτῆς ὑπαναχωρήσεως. Κατόπιν καί αὐτῶν, ἄν ἐσεῖς πάλιν θεωρῆτε, ὅτι ὅλα αὐτά, ὅπως διατείνεσθε εἰς τήν ἐπιστολήν σας, εἶναι "γελοῖα" καί ὅτι "γελοιοποιοῦμε τόν ἐαυτόν μας ἀκόμη καί εἰς τά μάτια αὐτῶν πού μᾶς ἀγαποῦν πραγματικά" (προφανῶς ἐννοεῖτε τά ἰδικά σας μάτια), λυπούμεθα, ἀλλά μᾶλλον πρέπει νά ἀλλάξετε καί ὁπτικόν καί ὁπτικούς φακούς, διά νά μήν εἶσθε κατά τήν ἰδικήν σας ὁμολογίαν σεῖς οἱ λαϊκοί "θύματα τῶν Κληρικῶν". 9) Εἰς τήν συνέχεια μοῦ συστήνετε, μᾶλλον μοῦ ἐφιστᾶτε τήν προσοχή καί μέ διαβεβαιώνετε ὅτι "ἄν προσέξω εἰς τό νά σκέπτωμαι λίγο πιό σοβαρά", καί "ἐξετάσω τά πράγματα μέ προσοχή ἀπό τήν ἀρχή μέχρι σήμερα", θά διαπιστώσω ὅτι "ἔχω πέσει θῦμα τῶν κακῶν, προκλητικῶν, πεισματάρηδων, ἐπιθετικῶν, ἐγωιστῶν συμβούλων μου" καί διά τοῦτο "πέφτω ἀπό σφάλμα σέ σφάλμα καί ἔχω βρεθεῖ σέ ἀδιέξοδο"!!! ᾿Εσπεύσατε δέ ἀμέσως καί νά μέ "παρηγορήσετε", νά μέ "ἐνθαρρύνετε" καί νά μέ "χειραγωγήσετε" λέγοντάς μου ὅτι "Ποτέ δεν εἶναι ἀργά . Μία εἰλικρινής μετάνοια διορθώνει τά πάντα ..." κλπ!!! Κατ᾿ ἀρχάς, ἀγαπητέ κ. Συμεών, παρακαλῶ νά προσπαθήσωμεν νά μήν ἐξερχώμεθα τῶν μέτρων μας, ἀλλά καί νά ἐπιδιώκωμεν τάς νουθεσίας τάς ὁποίας ἀπευθύνομεν εἰς τούς ἄλλους, (ἀσχέτως ποῖοι εἶναι αὐτοί) πρῶτοι ἡμεῖς νά τάς βιώνωμεν καί πρό πάντων νά ἐξετάζωμεν μήπως ἔχωμεν πέσει θύματα προσωπολατρείας καί ἀπάτης. ᾿Αφοῦ ὅμως θεωρεῖτε τόν ᾿Επίσκοπον Κήρυκον χωρίς προσωπικότητα, διό καί "πίπτει "θῦμα τῶν συμβούλων του", διατί δέν ἔχετε τό θάρρος νά κατωνομάσετε ἔναν σύμβουλόν μου, ἐνῶ τόν χαρακτηρίζετε "κακόν, προκλητικόν, πεισματάρην, ἐπιθετικόν, ἐγωϊστήν"! ῞Ενα μόνον θά σᾶς εἴπω, ἀγαπητέ κ. Συμεών, καί ἄς τό λάβη ὑπ᾿ ὄψιν του καί ὁ π. Εὐστάθιος, ὅτι δέν συγχωρεῖται τοιοῦτον μῖσος κατά τοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη..., Σᾶς παρακαλῶ, ἐπίσης αὐτήν "τήν εἰλικρινῆ μετάνοιαν", τήν ὁποίαν ὑποδεικνύετε εἰς τήν ἐλαχιστότητά μου, ἄς προσπαθήσωμεν νά τήν βιώσωμεν ὅλοι, διότι πράγματι, ὅπως γράφετε, "εἶναι πολύ κερδοφόρα πνευματικῶς. Διώχνει τό σκοτάδι ... καί δίνει φῶς πνευματικό, φῶς ἰλαρό, φῶς Χριστοῦ καί ἔτσι μπορεῖτε νά διακρίνετε τό σωστό ἀπό τό λάθος, τήν ἀλήθεια ἀπό τό ψεῦδος, τήν εἰρήνην ἀντί τῆς ἀναταραχῆς". ᾿Εξετάσετε καί σεῖς τόν ἑαυτόν σας καί καθείς τόν ἑαυτόν μας, ἄν ἔστω καί ἐπ᾿ ὀλίγον ἔχωμεν γευθεῖ αὐτήν τήν "κερδοφόρον μετάνοιαν". 10) Εἰς τήν πρό τελευταίαν παράγραφον τῆς 4ης σελίδος ἀναφέρεσθε εἰς τήν γνωστήν "παραίτησιν" τήν ὁποίαν ἀποδέχεσθε, ἐνῶ κατακρίνετε ἡμᾶς, διότι τήν ἀπερρίψαμεν, θεωρεῖτε δέ ὡς ἀντικανονικήν καί τήν ὑφ᾿ ἠμῶν διακοπήν κοινωνίας μετά τῶν ὑπολοίπων ᾿Αρχιερέων, ὅπερ ἐπράξαμεν διότι οὗτοι συνειδητῶς πλέον ὑπηρετοῦν τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, καί καταλήγετε ὅτι δέν σᾶς δώσαμε ἀποδείξεις ὅτι ὑφίστανται Δογματικαί καί Κανονικαί αἰτίαι διά τήν ἀποκήρυξιν, διό θεωρεῖτε ὅτι αὐτό τό σχίσμα τό ἐνεργήσαμεν ἡμεῖς, καθ᾿ ὑμᾶς ἀναιτίως, ὅπως ὁ πρώην Φλωρίνης τό 1937, καί οἱ πέντε τό 1995, παραθεωροῦντες καί τό γεγονός, ὅτι τήν παραίτησιν τήν ἀπερρίψαμεν ὡς πρᾶξιν πολλαπλῶς ἱερόσυλον καί ἐκ τοῦ διαβόλου τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐκπηγάσασαν. ᾿Εν τέλει ἀποφαίνεσθε ὅτι "αἱ σελίδες τοῦ περιοδικοῦ μας (σ.σ. "Ο.Π."), εἶναι γεμάτες λόγια - λόγια - κουτσομπολιά γειτονιᾶς καί τίποτε τό σοβαρό"!! Δέν θά σᾶς ἀποδώσω καί δι᾿ αὐτά κανένα χαρακτηρισμόν, θά σᾶς παρακαλέσω ὅμως διά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ νά προσέχετε, ὅταν γράφετε, διότι μέσα ἀπό τά προφορικά καί τά γραπτά μας προκύπτει καθαρά, ὡς ἀκτινογραφία τῆς καρδιᾶς, ἡ ἐν γένει πνευματική μας κατάστασις, ἀλλά καί ἡ νοημοσύνη καί ἡ προσωπικότης μας καί ἐν τέλει καί ἠ ᾿Ορθοδοξία μας! 11) Διά τήν τελευταίαν νουθεσίαν σας, τήν ὁποίαν μοῦ ἀπευθύνετε εἰς τήν ἀκροτελεύτειον παράγραφον τῆς ἐπιστολῆς σας, ἀλλά καί διά τήν "ἀγάπην" καί τόν "σεβασμόν" σας, τόν ὁποῖον ἐκφράζετε, σᾶς εὐχαριστῶ, πλήν ὅμως τοιούτου εἴδους ἀγάπην, τήν ὁποίαν μοῦ προσφέρετε μέ ἀντάλλαγμα "νά πλησιάσωμεν τούς ᾿Αρχιερεῖς τούς ὁποίους ἀπεκηρύξαμεν καί αὐτοί θά ἀνοίξουν τάς ἀγκάλας των καί θά μέ δεχθοῦν ..." , λυποῦμαι, ἀλλά κρατῆστέ την δι᾿ ἐαυτούς καί ἀλλήλους, διότι ἡμεῖς τήν βδελυσσόμεθα καί τήν ἀπορρίπτομεν. ῾Ωστόσον νά εἶσθε βέβαιος, ὅτι ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, εἶναι ἀνοικτός νά διαλεχθῆ ὑπό κανονικάς καί ὀρθοδόξους προὑποθέσεις, καί πρός τούς ᾿Αρχιερεῖς, τούς ὁποίους ἀπεκήρυξεν, ἀλλά καί πρός τούς πέντε, καί πρός τούς Φλωρινικούς καί πρός τόν κ. Χριστόδουλον. 12) Τέλος συμφωνῶ ὅτι "ἡ ᾿Εκκλησία μᾶς θέλει ὅλους καί δή τούς "μορφωμένους θεολόγους ᾿Αρχιερεῖς καί ῾Ιερεῖς ..."!, ἀλλά διευκρινίζω ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία ζητεῖ πρωτίστως πιστούς καί ἐλευθέρους ἐν Χριστῷ ᾿Αρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι νά ἐνεργοῦν κατά τά πρότυπα τῶν ῾Αγίων Πατέρων, τῶν ῾Αγίων ᾿Αποστόλων καί δι᾿ Αὐτῶν καί τοῦ Χριστοῦ. Θέλει ᾿Επισκόπους εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι νά μήν ρίπτουν τήν παρακαταθήκην τοῖς κυσίν, ἐν προκειμένῳ εἰς τόν βόρβορον τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀρνούμενοι τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν των Διαδοχήν, καί τό χείριστον, ἐνῶ ἐν τοῖς πράγμασιν προδίδουν ἀμφότερα, Φαρισαϊκῶς ὑποκρινόμενοι, νά ὑψώνουν ΨΕΥΔΕΙΣ κορῶνες ὑπέρ ἀμφοτέρων, γεγονός τό ὁποῖον τούς καθιστᾶ ὄχι, ὅπως γράφετε, "γελοίους", ἀλλά συνειδητούς συνεργάτας τοῦ πονηροῦ, ἐξ οὗ ρυσθείη ἡμᾶς ὁ Κύριος. ΑΜΗΝ. Μετ᾿ εὐχῶν + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΗΝ ΤΑΙΣΙΑΝ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010 Διδασκαλία για την προσευχή του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης ἡγ.Ταϊσία: Πάτερ, δίδαξε μὲ πῶς νὰ προσεύχωμαι. π. Ἰωάννης: Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ πιὸ ἁπλὸ καὶ ταυτόχρονα τὸ πιὸ δύσκολο πρᾶγμα. Τὸ παιδὶ παρακαλεῖ μὲ τὸν δικό του τρόπο. Ζητᾶ ὅ,τι θέλει ἀπὸ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα του. Εἴμαστε κι ἐμεῖς παιδιὰ τοῦ οὐρανίου Πατρός, γιατί λοιπὸν θὰ πρέπει νὰ κάνωμε διαφορετικά; Πρέπει νὰ τοῦ ποῦμε τὶς ἀνάγκες μας, ὅπως τὶς νοιώθομε καὶ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο νὰ τοῦ ἀνοίξωμε τὴν καρδιά μας. "Ἐγγὺς Κύριος πᾶσι τοὶς ἐπικαλουμένοις αὐτὸν ἐν ἀληθείᾳ… καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν εἰσακούσεται (Ψαλμ. 144:19, 20). Καὶ πάλι σᾶς λέγω "ἐλεύσομαι" (11 Σαμ. 17:2). Ὤ, πόσο μεγάλο εἶναι τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς! Ἀλλὰ ταυτόχρονα πρέπει νὰ εἴμαστε φρόνιμοι καὶ προσεκτικοί, νὰ τηροῦμε τὸν νοῦ μας μακριὰ ἀπὸ περισπασμούς, μετεωρισμοῦ καὶ μάταιες σκέψεις. ἡγ.Ταϊσία: Μερικὲς φορὲς Μπάτουσκα προσεύχομαι πραγματικὰ μὲ ὅλο μου τὸ εἶναι σὰν νὰ στέκωμαι μπροστὰ στὸν ἴδιο τὸν Θεό. Τότε ἐξαφανίζεται ὁ ἑαυτός μου καὶ ἡ προσευχή μου γίνεται γλυκειὰ καὶ θερμή. Αὐτὸ ὅμως δὲν συμβαίνει συχνά. Μερικὲς φορὲς πάλι δὲν ἐπιτρέπω στὸν ἑαυτό μου νὰ ἔλθη σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση, γιατί φοβοῦμαι τὸν ἐχθρό, μήπως δηλαδὴ μὲ κολακεύει καὶ μὲ κάνει νὰ νοιώθω ὑπερηφάνεια, ποὺ κάνω τέτοια προσευχή, γιατί ἀκόμη εἶμαι ἄπειρη καὶ δὲν μπορῶ νὰ σταθῶ σ’ αὐτὸ τὸ ὕψος ἀνεπηρέαστη. Αὐτὴ ἡ ἐργασία εἶναι γιὰ κείνους, ποὺ εἶναι πιὸ προοδευμένοι πνευματικὰ ἀπὸ μένα. Ἔχω διαβάσει φυσικὰ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἀσκητικὰ συγγράμματα, πού μᾶς λένε νὰ εἴμαστε προσεχτικοί, ὅσον ἀφορᾶ τὴν καθαρὴ προσευχὴ - ἰδιαίτερα οἱ ἀρχάριοι, ὅπως εἶμαι ἐγὼ – καὶ μᾶς προειδοποιοῦν ὅτι ὅσοι καταπιάνονται μ’ αὐτὴν πρόωρα, πρέπει νὰ παίρνουν πολλὲς προφυλάξεις, ἐπειδὴ ἡ προσευχὴ αὐτὴ εἶναι ἕνα μεγάλο χάρισμα, ποὺ τὸ δίνει ὁ ἴδιος ὁ Θεός. π. Ἰωάννης: Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς σοῦ λέγω νὰ εἶσαι φρόνιμη καὶ προσεχτική. Δὲν εἶναι ὅμως σωστὸ νὰ ἀποφεύγης τὴν καθαρὰ προσευχή. Αὐτὴ ἡ προσευχὴ εἶναι ἐπίσκεψη τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νὰ τὴν ἐπιζητῆ κανεὶς ἐπίμονα καὶ ἐντατικὰ καὶ νὰ τὴν φυλάττη σὰν κόρη ὀφθαλμοῦ. Δὲν πρέπει κατὰ κανένα τρόπο νὰ τὴν ἀποφεύγη. Ὁ ἐχθρὸς μισεῖ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν προσευχὴ καὶ προσπαθεῖ νὰ μᾶς φοβίσει καὶ νὰ μᾶς ἀπατήση. Αὐτὴ ἡ προσευχὴ εἰρηνεύει τὴν ψυχὴ καὶ φέρνει τὴν σιωπὴ καὶ τὴν ἠρεμία. ἡγ.Ταϊσία: Ἀπὸ τότε, ποὺ ἔγινα ἡγουμένη δὲν προσεύχομαι πολύ. Οἱ καθημερινὲς ἐργασίες καὶ φροντίδες, μὲ τὶς ὁποῖες ἀσχολοῦμαι συνεχῶς, μὲ ἐξαντλοῦν τόσο, ποὺ μόλις καταφέρνω νὰ συρθῶ τὸ βράδυ στὸ κρεββάτι μου καὶ πρὶν προλάβω καλά-καλὰ νὰ ξυπνήσω τὸ πρωὶ ξαναρχίζουν πάλι τὰ ἴδια. Μόλις ἀνοίξω τὴν πόρτα τοῦ κελλιοῦ μου κυριολεκτικὰ καταπτοοῦμαι ἀπὸ τὶς ἔγνοιες καὶ δυσκολεύομαι νὰ ξαναγυρίσω στὴν προσευχή. π. Ἰωάννης: Ἡ σωτηρία καὶ ἡ προσευχὴ δὲν βρίσκονται στὰ πολλὰ λόγια, ἀλλὰ στὴν κατανόηση καὶ στὴν θέρμη τῆς καρδιᾶς. Τὸ σπουδαιότερο πρᾶγμα, ποὺ πρέπει νὰ θυμᾶσαι κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ἔχεις συνεχῆ μνήμη Θεοῦ, νὰ κάνης δηλαδὴ μυστικὴ νοερὰ προσευχή. Κι ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν ἔχω καιρὸ νὰ παρευρίσκoμαι σὲ μακρὲς μοναστηριακὲς ἀκολουθίες, ἀλλὰ ὅπου κι ἂν πάω, εἴτε μὲ τὰ πόδια εἴτε μὲ τὸ πλοῖο, εἴτε μὲ τὴν ἅμαξα καθιστὸς ἤ ξαπλωμένος δὲν μ’ ἐγκαταλείπει ποτὲ ἡ σκέψη τοῦ Θεοῦ. "Προωρώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διὰ παντός… ἵνα μὴ σαλευθῶ." (Ψαλμ. 15:8). Ἡ σκέψη ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι κοντά μου δὲν μ’ ἐγκαταλείπει ποτέ. Πρέπει καὶ σὺ νὰ προσπαθήσης νὰ κάνης τὸ ἴδιο. Πηγή: serafeimtousarof.blogspot. Αμέθυστος . You might also like: ΑΔΙΕΞΟΔΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ Εἰς μνήμην Παπαδιαμάντη Αγρυπνίες στον Προφήτη Ελισσαίο LinkWithin Αναρτήθηκε από amethystos στις 12:43 π.μ. Ετικέτες «Ορθόδοξη Παράδοση» 1 σχόλιο: Ανώνυμος είπε... Αυτή η ηγουμένη Ταϊσία, καταπληκτικά ευθύς και ειλικρινής ψυχή. Τα γραπτά της πολύ με ωφέλησαν. Και τον άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης, τον έχω υπεραγαπήσει, αλλά νομίζω ότι τα ελληνικά των μεταφράσεων του έργου του, μέχρι στιγμής, πολύ τον αδικούνε... Σ. 13/5/10 10:12 πμ

ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΜΑΧΗΤΕΣ" ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΟΡΙΣΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Τῆς ἁγίας ἑβδόμης οἰκουμενικῆς Συνόδου. † «... Ἡμεῖς τῇ ἀρχαίᾳ θεσμοθεσίᾳ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἐπακολουθοῦμεν, ἡμεῖς τοὺς θεσμοὺς τῶν Πατέρων φυλάττομεν, ἡμεῖς τοὺς πρσθέτοντας τι ἤ ἀφαιροῦντας ἐκ τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας ἀναθεματίζομεν». Κανών 33ος τῆς ἐν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου. Διορίζει οὔτος ὁ Κανών νὰ μὴ συμπροσευχώμεθα οὔτε μὲ τοὺς αἰρετικοὺς, ἤτοι τοὺς σφάλλοντας περὶ τὴν πίστιν, οὔτε μὲ τοὺς σχισματικοὺς, ἤτοι τοὺς κατὰ τὴν πίστιν μὲν ὀρθοδόξους ὄντας, χωριζομένους δὲ ἀπὸ τὴν καθολικὴν Ἐκκλησίαν διὰ τινας παραδόσεις καὶ ἔθιμα ἰάσιμα, κατὰ τὸν α΄. τοῦ Μεγ.Βασιλείου. Κανών 37ος τῆς ἐν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου. Κατὰ τὸν Κανόνα τοῦτον δὲν πρέπει νὰ λαμβάνει τινὰς Χριστιανὸς ὀρθόδοξος τὰ δῶρα ὁποῦ στέλλουσιν εἰς αὐτούς οἱ Ἰουδαίοι καὶ αἰρετικοί, ὄταν ἔχουν τὰς ἐορτάς των, ἀλλά οὔτε νὰ συνεορτάζη ὅλως αὐτοῖς. Τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου. Ὅτι οἱ τὸ Σχῖσμα δημιουργήσαντες διὰ τῆς ἐπιβολῆς τοῦ νέου Ἡμερολογίου ὁδηγοῦσιν εἰς αἵρεσιν. † «Οἱ δὲ σχισματικοὶ σχισματοαιρετικοὶ εἰσίν, καθότι δὲν εἶναι κανὲν Σχῖσμα εἰμὴ πρότερον αἵρεσιν ἀναπλάσσῃ, ἵνα ὀρθῶς δόξῃ τῆς Ἐκκλησίας χωρισθῆναι. Τὸ Σχῖσμα κακῶς διαμένον γίνεται αἵρεσις ἤ καταφέρεται εἰς αἵρεσιν, ὅτι καὶ τοὺς σχισματικοὺς οὐχ ἡ διάφορος πίστις ποιεῖ ἀλλ’ ἡ διαρηχθεῖσα τῆς κοινωνίας συντροφία». (Ἐπιστολὴ ρα΄ κεφ. ια΄ εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον). Τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου. Περὶ τῶν Σχισματικῶν ἱερέων ὅτι στεροῦνται οὗτοι τῆς θείας χάριτος. † Ἀφοῦ δὲ μίαν φορὰν ἐσχίσθησαν ἀπὸ τὸ ὅλον σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἔχασαν αὐτὸ καὶ δὲν εἰμποροῦν πλέον νὰ βαπτίσουν ἄλλους, ἤ νὰ χειροτονήσουν ἤ ἁπλῶς νὰ δώσουν χάριν, τὴν ὁποίαν διὰ τοῦ σχίσματος ἐστερήθησαν, ὅθεν καὶ οἱ ὑπ’ αὐτῶν βαπτιζόμενοι λογίζονται ὅτι ὑπὸ λαϊκῶν ἐβαπτίσθησαν (Ἑρμηνεία α΄. Κανόνος). «Ὥσπερ μέλος τὶ ἀποκοπὲν τοῦ σώματος παύει μετέχον τῆς ζωτικῆς δυνάμεως, οὕτω καὶ πᾶς τις ἀποσχιζόμενος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δὲν μετέχει τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἥν ἔλαβεν ἐν τῷ βαπτίσματι» (Ἐκ τοῦ ἱεροῦ Πηδαλίου). Οι 318 πατέρες για την ενότητα ακριβώς του εορτολογίου εισήγαγαν στην Εκκλησία το από τότε ισχύον και καθαγιασμένου με τη συνεχή πράξη αυτής Ιουλιανό ημερολόγιο, και η οποία ενότητα αυτή, που άρχισε με την εορτή του Αγίου Πάσχα, επετεύχθη πλήρως σε όλες τις εορτές της Εκκλησίας και με τις υπόλοιπες Αγίες Οικουμενικές Συνόδους. Ώστε το Ιουλιανό ημερολόγιο παραδομένο από όλες τις Αγίες Οικουμενικές Συνόδους και καθαγιασμένο από αυτές και της συνεχής πράξης όλης της Εκκλησίας, έγινε το σύμβολο της ενότητας της Εκκλησίας στην εξωτερική θεία λατρεία, το εκφραστικό μέσο του επικρατούντος δόγματος στην Εκκλησία της ενότητας ακριβώς στη πίστη και τη θεία λατρεία, το οποίο ομολογούμε στην εκάστοτε απαγγελία του Συμβόλου της Πίστεως, ομολογώντας πίστη «Είς μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν»! Αντιστρατεύτηκαν επομένως οι καινοτόμοι στη χορεία των Αγίων Πατέρων, στην ίδια τη πράξη των 7 Αγίων Οικουμενικών Συνόδων και στην ίδια τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, το οποίο φώτιζε αυτές! Και δεν αναλογίστηκαν ούτε το βάραθρο του σχίσματος, ούτε το έγκλημα της ίδιας αίρεσης, αλλά προχώρησαν στη βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος κηρύττοντας έτσι, ότι έσφαλλε η Εκκλησία στο παρελθόν και βρισκόταν σε πλάνη οι θείοι Πατέρες! Πλανιόταν άρα κατ’ αυτούς το Άγιο Πνεύμα, το οποίο ακριβώς ενέπνεε και οδηγούσε τους Αγίους Πατέρες! Να η Βλασφημία των αποστατούντων από το ζώντα Θεό και στραφέντων στους δρόμους της απιστίας και της ασέβειας! Γι’ αυτό και ο θείος Χρυσόστομος ελέγχοντας τους βλάσφημους αυτούς και τους νεωτεριστές αποστάτες της Ορθοδοξίας, χαρακτηρίζει το έγκλημα αυτών ως ασυγχώρητο και ούτε αίμα μαρτυρίου μπορεί να εξαλείψει την αμαρτία αυτή! Και φωνάζει ο φωστήρας της Εκκλησίας: « Και αν άπειρα εργαστούμε καλά, από εκείνους οι οποίοι διαιρούν το σώμα Αυτού (του Χριστού), δεν θα τιμωρηθούμε λιγότερο, όσοι κομματιάζουμε το εκκλησιαστικό πλήρωμα … Ούτε μαρτυρίου αίμα δύναται να εξαλείψει την αμαρτία… Για αυτό λέω και διαμαρτύρομαι, ότι του να πέσεις σε αίρεση από το να σχίσεις την Εκκλησία δεν είναι λιγότερο κακό… Το να σχίσει κάποιος την Εκκλησία και να φιλονικεί και να προκαλεί διχοστασίες… είναι ασυγχώρητο και άξιο κατηγορίας και πολλή έχει την τιμωρία». Οι εκκλησιαστικές παραδόσεις ονομάζονται από την Αγία Γραφή «όρια πατέρων» και όποιος καταπατά αυτές, έχει τη κατάρα του Θεού, κατά τη φωνή του Κυρίου «επικατάρατος, ός μετατίθησιν όρια πατέρων αυτού»! (Ας είναι αναθεματισμένος, όποιος μεταθέτει τα όρια που έθεσαν οι πατέρες του). Αλλά οι ασεβείς καινοτόμοι Νεοημερολογητες «αγρόν ηγόρασαν» και δεν δίστασαν να καταρρίψουν τους φραγμούς της Ορθοδοξίας, «τα αιώνια όρια». Εναντίον αυτών εκφωνούν οι θεόφρονοι Πατέρες της Έβδομης Οικουμενικής Συνόδου: «Ημείς τους προστίθοντας τι ή αφαιρούντας τι εκ της Καθολικής Εκκλησίας αναθεματίζομεν». («Εμείς όσους προσθέτουν κάτι ή αφαιρούν κάτι από την Εκκλησία του Χριστού τους αποκόπτουμε από το σώμα των Ορθοδόξων Πιστών δηλαδή την Εκκλησία του Χριστού»). Και ο Παύλος δίνει εντολή σε κάθε πνευματικό παιδί της Εκκλησίας νε φεύγει μακριά από τους εχθρούς του Κυρίου, των μεταμφιεσμένων σε πρόβατα λύκων, καλώντας να «αφίστασο (φεύγετε) από των τοιούτων» (Α’ Τιμ. ς’ 5), τους οποίους παραδίδει και στο φρικτό Ανάθεμα «Ει τις υμάς ευαγγελίζεται, παρ’ο παραλάβατε, Ανάθεμα έστω» (Γαλατ. α’ 9) δηλαδή «όποιος σας φέρνει διαφορετική διδαχή, από αυτή που παραλάβατε, ας είναι έξω από το σώμα της Εκκλησίας του Χριστού». Την ίδια παρακαταθήκη αφήνουν οι Άγιοι πατέρες στα τέκνα της Εκκλησίας, να φεύγουν από τους κακόδοξους νεωτεριστές, που αθετούν τις Εκκλησιαστικές Παραδόσεις και τους λατινόφρονες κληρικούς (σαν φίδι, για να μην γευτούν το πνευματικό θάνατο, όπως η Εύα) «ως από οφέως, ίνα μη τρυγώσι το θάνατον, ως η Εύα». Επειδή όσοι καταπατούν την παράδοση και το έργο των Αγίων Πατέρων περιφρονούν τον ίδιο το κύριο της δόξης και Θεό μας, ο οποίος δίδαξε: «Ο αθετών υμάς εμέ αθετεί, ο δε εμέ αθετών αθετεί τον πέμψαντά με» δηλαδή «όποιος αθετεί εσάς τους Απόστολους μου αθετεί εμένα το Χριστό, και όποιος αθετεί εμένα αθετεί το Θεό-Πατέρα που με έστειλε ως σαρκωμένο Θεό στη γη». Για αυτό εναντίον αυτών των ασεβών φωνάζει και πάλι η Αγία Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος το φοβερό ανάθεμα, κηρύττουσα με τον όρο της: «Ει τις πάσαν παράδοσιν Εκκλησιαστικήν έγγραφον ή άγραφον αθετεί, Ανάθεμα έστω»! δηλαδή «εάν κάποιος αθετεί κάθε Εκκλησιαστική παράδοση, γραπτή ή άγραφη, ας είναι έξω από το σώμα της Αγίας Εκκλησίας του Χριστού»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ ΔΗΛΩΣΙΣ ΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ, ΙΕΡΟΜΟΝ. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΛΕΥΘ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 226/26/11 "ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΣ"

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ – ΔΗΛΩΣΙΣ ΤΩΝ: 1) ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ 2) ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΑΜΠΟΥΡΑ 3) ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΥΠ᾿ ΑΡΙΘΜ. 226/26/11 (9/12)2000 "ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΣ" Κατά τήν ἁγίαν ἡμέραν τῶν Χριστουγέννων, ἤρχισε νά διανέμεται εἰς τούς πιστούς τῶν ᾿Ενοριῶν ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 226/26-11(9-12)2000 "ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ", ἡ ὁποία, ὡς μή ὤφειλεν, ὑπογράφεται ὑπό τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου. Παράλληλα αὕτη ἤρχισε νά ἀποστέλλεται καί ταχυδρομικῶς πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν. ᾿Εκφράζομεν τήν βαθεῖαν λύπην μας δι᾿ αὐτό τό ἔγγραφον καί διακηρύσσομεν δημοσίως τήν ἀνησυχίαν μας, διότι οἱ συντάκται του καί δι᾿ αὐτοῦ τοῦ ἐγγράφου κατεργάζονται τήν φθοράν τοῦ Μακαριωτάτου, καί ἐξυπηρετοῦν σχέδια μέ τά ὁποῖα πλήττεται τό ἔργον τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Ανησυχοῦμεν, διότι καλλιεργοῦνται πάλιν τεχνητά σκάνδαλα, δημιουργοῦνται μερισμοί καί "κλῖκες", καί φουντώνει ἡ μισαλλοδοξία, ὅπως κατά τήν πρό τοῦ 1995 περίοδον. Θεωροῦμεν ἀπολύτως ἀπαραίτητον εἰς τό σημεῖον αὐτό νά ὑπομνήσωμεν τά ἑξῆς: Κατά τήν δεκαετίαν τοῦ 1970 ὁ ἀποθανών Καλλιόπιος μετά τοῦ κ. Καλλινίκου Σαραντοπούλου, (φλωριναῖοι ἀμφότεροι) ὑποκριθέντες τούς ᾿Ορθοδόξους εἰσῆλθον ὡς ἐγκάθετοι εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, μέ σκοπόν νά μολύνουν καί νά πλήξουν τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν. ᾿Απέτυχον ὅμως καί ἐξελθόντες πάλιν ἔσυραν ὀπίσω αὐτῶν πλειάδα Κληρικῶν καί τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον, εἰς τό πρόσωπον τοῦ ὁποίου ἐπέτυχον τόν σκοπόν τους, καταστήσαντες αὐτόν βλάσφημον καί ἀρνητήν τῆς ᾿Αποστολικῆς του Διαδοχῆς. Αὐτό τό σχέδιον συνεχίζεται καί σήμερον. Κατά τήν δεκαετίαν τοῦ 1980 ὁ πρώην ᾿Αττικῆς ἐπίσης δέν κατώρθωσε νά "ξεπουλήσῃ" τήν ᾿Εκκλησίαν, μέ τήν δῆθεν ἀναγνώρισιν καί ὑπαγωγήν εἰς τό Πατριαρχεῖον ῾Ιεροσολύμων, διό έπενόησεν τήν "εἰκονομαχίαν". Κατά τήν δεκαετίαν τοῦ 1990 ἡ περί "εἰκονομαχίας" προπαγάνδα, ἔπληξε τήν Εκκλησία μέ τό σχίσμα τῶν πέντε, διεφυλάχθησαν, ὅμως καί ἡ ῾Ομολογία-᾿Εκκλησιολογία, καί ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἡ ῾Οποία συνεχίζει τό λυτρωτικόν Της ἔργον. ᾿Από δέ τό 1997, ἕως σήμερον, ἀφοῦ δέν εὑρέθη τρόπος νά ἐπιστρέψουν οἱ πέντε σχισματοαιρετικοί διά νά ὁλοκληρώσουν τό "ἔργον" τους, δέν προχώρησε δέ καί ἡ ἕνωσις μετά τῶν Φλωρινικῶν, νέα πρόσωπα, προώθησαν καί προωθοῦν ἀντιεκκλησιαστικά σχέδια. Οὗτοι μέσω τῆς διπλωματίας, τῆς φαρισαϊκῆς ὑποκρισίας καί τῆς κολακείας καταχρῶνται τήν ἀγαθήν προαίρεσιν τοῦ πολιοῦ Γέροντος ᾿Αρχιεπισκόπου, ἐπιχειροῦν παραπληροφόρησιν, κατασκευάζουν συκοφαντίας, καί προκαλοῦν σκάνδαλα, μέ ἔγγραφα, τά ὁποῖα οἱ ἴδιοι συντάσσουν, ἀλλά τά ὑπογράφει ὁ ἴδιος ὁ Μακαριώτατος. Δι᾿ αὐτῶν ἀπεγνωσμένα ἐπιδιώκουν τήν φίμωσιν καί περιθωριοποίησιν ᾿Εκκλησιαστικῶν Προσώπων, διά νά συγκαλύψουν, κατά τό κοινῶς λεγόμενον νά "κουκουλώσουν", φλέγοντα θέματα Κανονικῆς Τάξεως καί ᾿Ορθοδοξίας. Τελευταία ἐνέργεια αὐτῶν, διά τῆς ὁποίας ἐξέθεσαν τόν σεπτόν Προκαθήμενον εἶναι αὕτη ἡ᾿Ανακοίνωσις, τήν ὁποίαν τοῦ ὑπέδειξαν νά ὑπογράψῃ καί νά κυκλοφορήσῃ παγκοσμίως κατά χιλιάδες, ἐπιλέγοντες τήν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων. ῾Η ἐν λόγῳ ᾿Ανακοίνωσις, ἀποτελουμένη ἐκ πέντε δακτυλογραφημένων σελίδων, ἀσφαλῶς δέν ἀνήκει εἰς τόν πολιόν γέροντα ᾿Αρχιεπίσκοπον, ἀλλά εἰς ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντός του, οἱ ὁποῖοι μέ τάς ἐνεργείας των τόν ἐκθέτουν καί τοῦ ἀμαυρώνουν τό κῦρος καί τούς τιμίους ἀγῶνας μιᾶς ὁλοκλήρου ζωῆς. Διά τούς λόγους αὐτούς: 1ον: ᾿Επιφυλάσσόμεθα νά ἀναλύσωμεν καί νά κατελέγξωμεν εἰς τό σύνολόν της αὐτήν τήν "᾿Ανακοίνωσιν", ἀποκαθιστῶντες τήν ἀλήθειαν, διά νά εἶναι εἰς θέσιν καί κάθε πιστόν μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας, Κληρικός ἤ Λαϊκός, νά ἀξιολογήσῃ αὐτήν καί ὡς ἐνέργειαν καί ὡς περιεχόμενον. Νά ἀξιολογήσῃ ὅμως καί τούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι συνέταξαν καί αὐτό τό κείμενον, καί οἱ ὁποῖοι, μόλις τά τελευταῖα χρόνια, ἀποτελοῦν τό ἄμεσον περιβάλλον τοῦ Μακαριωτάτου, καί κατορθώνουν νά ἐπηρεάζουν ὄχι μόνον τόν ἴδιον, ἀλλά καί ἄλλους ῾Ιεράρχας, παρεμβαίνοντες ἀρνητικά καί ὀλέθρια εἰς τά ἐσωτερικά θέματα τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, καί γενικώτερον τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Εάν, ὅπως προσδοκούσαμε πάντοτε, εἰργάζοντο ἐπί ἄλλης βάσεως θά ἀπέβαινον πολύτιμοι συνεργάται εἰς τόν κοινόν ἀγῶνα τῆς ᾿Εκκλησίας. 2ον: Φρονοῦμεν, ὅτι ἡμεῖς μέ τήν "᾿Επείγουσαν Πληροφόρησιν ᾿Αναφοράν" μας, εἰς τήν ὁποίαν ὑποτίθεται ὅτι "ἀπαντᾶ" ἡ ἐν λόγῳ "᾿Ανακοίνωσις", ἐνεργήσαμε Νόμιμα, Κανονικά, ᾿Ηθικά καί Τίμια, προπάντων δέ εἴπομεν ἀληθείας, ἀπαντῶντες εἰς ψευδεῖς εἰδήσεις, τάς ὁποίας οἱ ἴδιοι προηγουμένως διέσπειραν παντοῦ. Διά τῆς ἐνεργείας μας αὐτῆς ἀποσκοπούσαμεν καί ἀποσκοποῦμεν νά συμβάλωμεν εἰς τό νά ἀνακοπῇ ἡ ὀλισθηρά ὁδός εἰς τήν ὁποίαν ἐξωθεῖται ὁ Σεπτός Προκαθήμενος καί ὡρισμένοι ῾Ιεράρχαι, καί νά μή καλύπτωνται παρανομίαι καί ἀντικανονικότητες, προπάντων δέ νά μή ἐπιδεικνύεται ἀδικαιολόγητος, ἀλλά καί ἐπικίνδυνος ὀλιγωρία ἐπί θεμάτων Πίστεως καί ῾Ομολογίας! 3ον: ῾Υπογραμμίζομεν, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ "ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ" εἶναι ἕν κείμενον, τό ὁποῖον χαρακτηρίζει ἡ ἀπόγνωσις, ἐνῶ οἱ συντάκται του δέν ἐτόλμησαν νά ἀντιμετωπίσουν τά θέματα καί τά γεγονότα, τά ὁποῖα ἀναφέρομεν εἰς τήν "ΕΠΕΙΓΟΥΣΑΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΙΝ - ΑΝΑΦΟΡΑΝ" μας, ἀλλά ἐπιμελῶς τά ἀντιπαρῆλθον, καί προσπάθησαν, μέ ἀναληθείας καί δικολαβικάς διατυπώσεις, νά ἐντυπωσιάσουν καί νά παραπλανήσουν, ἐνῶ συκοφαντικῶς ἐκτρέπονται καί εἰς ἀνυπόστατα θέματα, πρός ἀποπροσανατολισμόν τῶν ἀπλουστέρων ἐκ τῶν πιστῶν. Καταγγέλλομεν τούς ἠθικούς αὐτουργούς καί τούς συντάκτας αὐτοῦ τοῦ ἐγγράφου. ᾿Εν κατακλεῖδι δηλοῦμεν μετ᾿ ἀπολύτου ἐπιγνώσεως καί εὐθύνης, ὅτι τά ἀναγραφέντα εἰς τήν "᾿Ανακοίνωσιν", περί δῆθεν "χειροδικίας", ἤ "βιαιοπραγίας", ἤ "ὕβρεων" κατά τοῦ Προκαθημένου εἶναι ΑΝΑΛΗΘΕΣΤΑΤΑ. Τά μόνα τά ὁποῖα πράγματι συνέβησαν καί εἶναι ἀναμφισβήτητα, εἶναι ὅσα μετ᾿ ἐπιγνώσεως καί εὐθύνης ἐπακριβῶς ἐγράψαμεν καί ὑπεγράψαμεν εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 162/14-11-2000 "᾿Επείγουσαν Πληροφόρησιν - ᾿Αναφοράν" μας, ἡ ὁποία εἶναι εἰς τήν διάθεσιν παντός ἐνδιαφερομένου. Εἰς τάς συνεδριάσεις τοῦ Δ.Σ. ὑπῆρξεν βεβαίως ἀντιπαράθεσις, λόγῳ τῶν ἐπιχειρηθεισῶν καί δυστυχῶς ἐπιβληθεισῶν παρανομιῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπηγορεύθησαν ὑπό τῶν ἰδίων πού συνέταξαν καί τήν θλιβεράν "᾿Ανακοίνωσιν", καί τοῦτο ἔπραξαν ἀσφαλῶς δι᾿ ἕνα καί μοναδικόν λόγον: Νά καλυφθοῦν συγκεκριμέναι παραλείψεις ἐπί θεμάτων, τά ὁποῖα ἀφοροῦν τόν ΙΦΣΚΑΕ, καί τά ὁποῖα ὅμως ἀντανακλοῦν εὐθέως εἰς τό ἔργον τῆς ᾿Εκκλησίας καί τῆς καθαρᾶς ῾Ομολογίας. ῾Ωσαύτως δηλοῦμεν μετά τῆς ἰδίας ἐπιγνώσεως καί εὐθύνης, ὅτι τά περί δῆθεν "καινοτομίας" καί "ἀμαρτύρου" ἐπινοήματα ἐπί τῆς διατυπώσεως: "Δέν θά ὁμιλήσω σήμερα διά τήν πρώτην ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον ᾿Εκκλησίαν, διότι αὕτη εἶναι ἡ τελεία Κοινωνία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. Εἶναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἀδιαίρετος ἑνότης τῶν τριῶν θείων προσώπων, τοῦ ῾Ενός Θεοῦ", τά ὁποῖα, ἐπινοήματα, πρῶτος ἐφεῦρεν ὁ προαναφερθείς Φλωριναῖος ᾿Επίσκοπος κ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος, μετά τοῦ ὁποίου, ὅμως, συνετάγησαν περιέργως καί οἱ ἡμέτεροι, μον. Μάξιμος καί Δημ. Κάτσουρας, εἶναι ὅλως αὐθαίρετα, ἀβάσιμα, ἀνεπέρειστα, ἀναπόδεικτα καί ἀποβαίνουν συκοφαντικά. ᾿Επ᾿ αὐτοῦ ἔγινε ἐπίσημον Συνέδριον θεολόγων ὑπό τήν Προεδρείαν τοῦ Μακαριωτάτου. Ποῦ εἶναι αἱ Γνωματεύσεις τῶν θεολόγων; Ποῦ εἶναι τά Πρακτικά; Διατί δέν ἐδόθησαν εἰς τόν θεολόγον ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην, ὁ ὁποῖος καί ἐγγράφως τά ἐζήτησεν; Διατί δέν ἐδημοσιεύθη κάτι ἀπό αὐτά εἰς τόν Κ.Γ.Ο., ἀλλ᾿ ἐδημοσιεύθη τό ἀναληθές καί συκοφαντικόν ἀνακοινωθέν τοῦ κ. Κάτσουρα, ὡς δῆθεν "Συνοδικόν"; Εἰς αὐτό, ὅμως, τό κακῆς σκοπιμότητος ἐπινόημα (τοῦ κ. Καλλινίκου) οἱ ἀνωτέρω κατώρθωσαν τελικά νά παρασύρουν καί τόν Μακαριώτατον Προκαθήμενον καί ἄλλους ῾Ιεράρχας, καταστήσαντες αὐτούς συνυπευθύνους των. Διατί κατά τήν συνεδρίαν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, τῆς 17 καί 18 Μαίου 2000, δέν προσεκλήθη ὁ θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης, ὅπως ἐπροτάθη ὑπό τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως; ᾿Αλλά καί ἐν τῇ ἀπουσίᾳ του, διατί δέν ηνοίγη ὁ φάκελλος; Διατί δέν συνεζητήθη τό θέμα; Πὼς προέκυψεν αὐτό τὀ "᾿Ανακοινωθέν", τό ὁποῖον ἐξερράγη ὡς βόμβα καί διεσάλευσε τήν εἰρήνην; Διευκρινίζομεν, ὅτι οὐδέν προσωπικόν ἔχομεν μέ οὐδένα ἐκ τῶν ἀνωτέρω, τούς ὁποίους σεβόμεθα ὡς πρόσωπα, καί ὡς χριστιανοί τούς ἀγαπῶμεν, ἀλλά τάς πράξεις των τάς κατελέγχομεν, τάς κρίνομεν καί δηλώνομεν ὅτι εἰς ἐπίπεδον θεολογικόν καί Κανονικόν δέν θά ὑποχωρήσωμεν καί δέν θά παραιτηθῶμεν, διότι αὐτό θά ἰσοδυνάμει μέ προδοσίαν ἐκ μέρους μας κατά τῆς Πίστεως καί ῾Ομολογίας, καί προηγουμένως μέ αὐτοκατάργησίν μας. + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος + ῾Ιερ/χος ᾿Αμφιλόχιος Ταμπουρᾶς Θεολόγος ᾿Ελευθέριος Χρ. Γκουτζίδης

ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ... Η ΑΠΟ 14/27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2002 ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΜΑΣ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ; ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ Η ΑΠΟ 14/27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2002 ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΜΑΣ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176 Α.Π. 255 ᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 12/25 ᾿Ιουνίου 2002 ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ Η ΑΠΟ 14/27-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2002 ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΜΑΣ Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κηρύκου ῞Οπως εἴδαμε ἐν τοῖς προηγουμένοις ἡ συνεδρίασις τῶν ᾿Αρχιερέων, κατά τήν 14/27 Φεβρουαρίου 2002, ἔφερε τά ᾿Εκκλησιαστικά μας πράγματα εἰς ὁριακόν σημεῖον. Αὐτῆς προηγήθησαν πλῆθος ἀντικανονικῶν καί ἀντιεκκλησιαστικῶν συνεδριάσεων, τῆς ᾿Ενδημούσης, ὅσον καί τῆς ῾Ιεραρχίας, διά τῶν "ὁποίων κατελύθη ἡ Κανονική τάξις, γεγονός ὄχι μικροτέρας σημασίας ἀπό τήν αἵρεσιν. Τοῦτο ὅλο ἔγινε προκειμένου νά μήν ἱεραρχηθοῦν τά γνωστά θέματα πού ἔχουν σχέσι μέ τήν ᾿Εκκλησιολογία καί τήν ᾿Αποστολική Διαδοχή, καί προκειμένου νά περάσουν μηνύματα - ἐντολαί καί ἀποφάσεις ξένων Κέντρων, τά ὁποῖα διά τῆς Κανονικῆς ὁδοῦ, ποτέ δέν νοεῖται ὅτι θά περνοῦσαν. ᾿Αποτέλεσμα αὐτῆς τῆς καταστάσεως ἦτο νά εὐτελισθοῦν καί προσβληθοῦν ᾿Εκκλησιαστικά πρόσωπα καί θεσμοί καί νά νεκρωθῆ ὁ ἀγών τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐνῶ ἠγέρθη νέος κλύδων χειρότερος ἐκείνου τῆς περιόδου τοῦ 1991 - 1995, ὁ ὁποῖος πάλιν ἀπειλεῖ τήν ἐνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας. Τό γεγονός ἀπαιτεῖ ἐπίγνωσιν, μετάνοιαν καί διόρθωσιν ἀποκλειστικά ἀπό τό Σῶμα τῶν Σεβ/των ῾Ιεραρχῶν, διότι ἄλλως ἡ ἴδια ἡ ἁμαρτία τῆς καταλύσεως τῆς Κανονικῆς τάξεως, ἡ ὁποία εἶναι ὡς μία βαθεῖα χαίνουσα πυορροοῦσα πληγή εἰς τόν Συνοδικόν θεσμόν καί τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας θά "ἐκδικηθῆ". ῾Η ἐπί τέσσερα ἔτη πρόκλησις τεχνητῶν σκανδάλων καί σκευωριῶν, ἀφ᾿ ἑνός ἐκορύφωσε τάς συκοφαντίας, τάς ἀδικίας, ἀλλά καί τάς βλασφημίας, ἀφ᾿ ἐτέρου ἐφυγάδευσε τήν ἀγάπη πρός τόν Θεόν καί τόν πλησίον, ἐνεφύτευσε τό μῖσος, παρώργισε τόν Θεόν καί τελικά ἐσκοτίσθη πολλῶν ὁ νοῦς. ῞Ολα αὐτά ἔγιναν, ἐπαναλαμβάνομεν, διά νά καλυφθοῦν ἡ ἀδράνεια καί τά ἐκ τοῦ πονηροῦ ἄλλοθι, προκειμένου νά μήν ἀντιμετωπισθοῦν μεγάλα καί καυτά θέματα ΠΙΣΤΕΩΣ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, καί τά ὁποῖα συνδέονται ἄμεσα μέ τό κίνημα τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, μέ τήν παρωδία τοῦ β' μέρους τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου , μέ τά βλάσφημα βουλεύματα (54/76 καί 46/91) καί μέ τάς παρομοίας συγχρόνους δικαστικάς ἀποφάσεις, αἱ ὀποῖαι "βομβαρδίζουν" καί "ἰσοπεδώνουν" ᾿Εκκλησιολογίαν καί ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν. Συνεχίζοντες καί ὁλοκληρώνοντες, εἰς τά βασικά του σημεῖα, τόν ἔλεγχο τοῦ δημοσιευθέντος εἰς τόν "Κ.Γ.Ο." Φεβρουαρίου 2002 κειμένου, τό ὁποῖον ἐμφανίζεται ὡς δῆθεν "ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ Ι.Σ. ΤΗΣ 14-2-002", κατ᾿ ἀρχήν τονίζομεν ὅτι τό κείμενον αὐτό, ὅπως καί πολλά ἄλλα, καθ᾿ ἡμᾶς, δέν ἔχουν ΚΑΜΜΙΑΝ ΣΧΕΣΙΝ μέ τόν ἀσθενοῦντα Γέροντα Μακ/τον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν. Πιστεύομεν ὅτι δέν τόν ἐκφράζουν, διότι ἔρχονται καί εἰς εὐθεῖαν ἀντίθεσιν μέ ὅλα τά ἀπ᾿ ἀρχῆς τῆς μακρᾶς διακονίας του μέχρι καί τῶν ἀρχῶν τοῦ 1998 κείμενά του. Τό κείμενον αὐτό, ὅπως καί τόσα ἄλλα τῶν τελευταίων ἐτῶν, πού ἀποδίδονται εἰς τόν Μακαριώτατον, εὑρίσκονται εἰς τόν ἀντίποδα ὅλων τῶν πρό τοῦ 1998 κειμένων του, τά ὁποῖα εἶναι πάρα πολλά καί σημαντικά, καί τά ὁποῖα ἐκφράζουν ἀνάγλυφα τά φρονήματα, τό ἦθος καί τήν προσωπικότητα τοῦ ἀνδρός, ὁ ὁποῖος ἐσημάδεψε τό δεύτερον ἤμισυ τοῦ παρελθόντος 20οῦ αἰῶνος. Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟΧΡΩΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΙΤΙΑΣ ΚΑΙ ΦΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ "ΠΕΝΤΕ". Τό ὑπό κρίσιν καί ἔλεγχον κείμενον, τό ὁποῖον ἀπεδόθη εἰς τόν ἀσθενοῦντα Γέροντα Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπον, διά τῆς μακροσκελοῦς ἀκροτελευτείου παραγράφου (Κ.Γ.Ο. Φεβρ. σελ. 39 καί 40), κατά παραχώρησιν Θεοῦ, ἀποκαλύπτει τήν συντελουμένην προδοσίαν καί προσυπογράφει ὅσα κατηγγείλαμεν. ᾿Επιβεβαιοῖ ὅσα τό παρασυνοδικόν κατεστημένον ἀμφισβητοῦσε περί τῶν "πέντε", τοῦ "θεολογικοῦ διαλόγου" κλπ. καί ἐχαρακτήριζε ὡς ... "φαντασίαν" (!!!) τήν μεγίστην ἀπειλήν, τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν. Ναί ἀποκαλύπτει καί ἐπιβεβαιοῖ ὅσα δεκάδες καί ἐκατοντάδες φορές κατηγγείλαμεν περί παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ καί ἐπιχειρουμένης προδοσίας: * ῞Οτι τό κίνημα τῶν πέντε δέν ἔχει σχέσιν μέ τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, οὔτε καί μέ τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἀλλά μόνον μέ συγκεκριμένες εἰκόνες. Κατά τόν συντάκτη τῆς εἰσηγήσεως δέν ἐκκρεμοῦν κατά τῶν "πέντε" Κανονικῆς καί ᾿Εκκλησιολογικῆς φύσεως θέματα, οὔτε ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ὅ,τι δέ εἶχε νά ἐνεργήση κατ᾿ αὐτῶν ἡ Ι. Σύνοδος τό ἐνήργησε μέ τήν Πρᾶξιν - ᾿Απόφασιν, μέ τήν ὁποίαν τούς ἔθεσεν ὑπό ἀργίαν καί τούς ἐκήρυξεν ἐκπτώτους. * ῞Οτι ἡ πρότασίς μας νά τεθῆ εἰς τήν Η.Δ. καί ἐξετασθῆ τό "σχίσμα τῶν πέντε", "αὐτό θά μποροῦσε νά εἶναι μόνον ἐπικεφαλίδα ἐνός σχετικοῦ ἱστορικοῦ διηγήματος πού θά εἶχε σχέσιν μέ αὐτό τό τό σχίσμα", καθ᾿ ὅσον, πάντα κατά τήν "εἰσήγησιν", τό σχίσμα τῶν πέντε εἶναι μιά ἱστορία πού κράτησε 4-5 χρόνια, κατέληξε στό σχίσμα τοῦ 1995 καί πλέον ἀποτελεῖ ἁπλοῦν ἱστορικόν γεγονός, πού δέν ἀπασχολεῖ τήν ᾿Εκκλησία, ὅπως δέν τήν ἀπασχολεῖ καί τό νεοημερολογιτικόν σχίσμα τοῦ 1924 καί τό Παπικόν τοῦ 1054 κλπ (!) Τέλος ὁ θρασύτατος συντάκτης, θεωρῶντας ὡς ἀνύπαρκτες τίς μέχρι τό 1997 κατά Θεόν ἐνέργειες τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου διά τήν ἀντιμετώπισι τοῦ σχίσματος τῶν "πέντε" καί ἀρκούμενος, ἐπαναλαμβάνω, εἰς τήν πρᾶξιν τῆς ᾿Αργίας, κοινοποιηθεῖσαν εἰς αὐτούς διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 2829/4-6-95 ἐγγράφου, λέγει ὅτι ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος εἰσηγεῖται καί "ΑΠΑΙΤΕΙ" "ἀόριστα" νά ἐξετασθῆ τό θέμα τῶν "πέντε", χωρίς νά λέγη κάποιο συγκεκριμένο θέμα πού ἐκκρεμεῖ καί τούς ἀφορᾶ καί ἑπομένως ἀποβαίνει καί ἄδικος κατήγορος τῆς ῾Ι. Συνόδου!. Τελικά ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος χαρακτηρίζεται ὡς ..."ἄνδρας ἐντελῶς ἄπειρος τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν πραγμάτων καί ἄμοιρος τοῦ ἤθους πού θά μποροῦσε νά ἔχη ἕνας ᾿Ορθόδοξος, μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον". , καθόσον διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 223/2-11-01 ἱστορικοῦ ἐγγράφου του "ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ τήν ἀπό τριῶν ἐτῶν πείσμονα ἀβελτηρίαν καί ἀδράνειαν τῶν ᾿Αρχιερέων ἐπί σοβαρῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων" α) Τά αἴτια καί αἱ ἀφορμαί διά τό σχίσμα τῶν "πέντε", κατά τήν συνείδησι τῆς ᾿Εκκλησίας. ῞Οπως ἐπανειλημμένως ἔχομεν καταγγείλει, μόλις ἐξεδόθη ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 3005/18-6-1997 ἀπόφασις Κατηγορητήριον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας κατά τῶν πέντε , ἄρχισε μέ δόλιες μεθοδεῖες καί μία προσπάθεια νά ταφῆ ἡ ἐν λόγῳ ἀπὀφασις καί γενικώτερα τά πραγματικά αἴτια καί ἡ φύσις τοῦ σχίσματος τῶν "πέντε", ἀλλά καί νά φιμωθοῦν τά στόματα ὅσων δέν ἐταυτίζοντο μέ αὐτή τήν γραμμή. Διά τοῦ παρασυνοδικοῦ λοιπόν κατεστημένου ἐπιχειρεῖται νά δημιουργηθοῦν αἱ προϋποθέσεις διά τήν ἐπιστροφή τῶν πέντε, ὄχι ἐν τῇ ᾿Αληθείᾳ, ὡς ὀφείλουμε νά ἐπιδιώκουμε, ἀλλά οἰκουμενιστικῷ τῷ τρόπῳ, ὥστε νά προσβληθῆ διά μιᾶς τοιαύτης "ἑνώσεως" ἡ ῾Ομολογία μας καί ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή. ῎Ετσι τουλάχιστον ἀπό τό 1997 ἐπιχειρεῖται μονίμως καί σταθερῶς ὁ ἀποχρωματισμός τῆς δογματικῆς αἰτίας καί φύσεως τοῦ σχίσματος τοῦ 1995, ἐνῶ μέ τό κείμενον αὐτό τῆς "εἰσηγήσεως" ὁ συντάκτης ἐν ἔτει 2002 ἔφθασε εἰς τό σημεῖο νά βάλῃ στό στόμα τοῦ Γέροντος ᾿Αρχιεπισκόπου, διά τῆς εἰσηγήσεως πού τοῦ ἀποδίδουν, τά κάτωθι: "Καί σκέπτεται ὁ καθείς, ῞Αγιοι ᾿Αρχιερεῖς, αὐτό πού ὅλοι γνωρίζουμε. ῞Οτι δηλαδή ἡ ὑπόθεσις τῆς ἀνταρσίας τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν εἶναι μία θλιβερή διά τήν ἐκκλησιαστική ζωή ἱστορία, ἡ ὁποία ἐκράτησε ἐπί 4-5 ἔτη. Μία θλιβερή ἱστορία ἡ ὁποία κατέληξε στό γνωστό σχίσμα. ῾Η ὁποία ὅμως ἱστορία, ἄν δέν τήν τροποποιήσουμε καί μεταθέσουμε ἀλλοῦ, οὐδεμία σχέσι ἔχειο ἀπ᾿ ὅ,τι γνωρίζουμε ὅλοι μας μέ ᾿Εκκλησιολογία καθ᾿ αὐτήν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχή, ἀλλά μέ συγκεκριμένες εἰκόνες. Καί διερωτᾶται κάποιος. Πῶς μπορεῖ νά τίθεται καί νά προτείνεται αὐτό τό θέμα "τοῦ σχίσματος τῶν πέντε σάν θέμα ἀφορόν τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν;". Αὐτά, ἐπαναλαμβάνωμεν, εὑρίσκονται εἰς τόν ἀντίποδα ὅλων ὅσων ἔγραψε περί τῶν "πέντε" ὁ ἴδιος ὁ Μακαριώτατος καί ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, καί ἀπό τά ὁποῖα προκύπτει ὅτι τό κίνημα τῶν πέντε εἶναι κίνημα ἐκκλησιομάχον, ἤτοι στρέφεται κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. Παρακαλοῦνται οἱ ἀναγνῶστες νά ἴδουν τούς τόμους τοῦ "Κήρυκος" ἐτῶν 1995, 1996 καί 1997 διά νά διαπιστώσουν μόνοι τους τοῦ λόγου τό ἀληθές, νά διαπιστώσουν ποιός πράγματι προσπαθεῖ νά "τροποποιήση καί μεταθέση ἀλλοῦ" τό πρόβλημα τοῦ ᾿Εκκλησιομάχου κινήματος τῶν "πέντε". ῾Ημεῖς ἁπλῶς περιοριζόμεθα νά παραθέσωμεν ἐνδεικτικῶς καί μόνον χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα ἱστορικά κείμενα πρῶτα τοῦ Μακαριωτάτου καί τῆς Ι. Συνόδου ἀπό τήν πρό καί μετά τό σχίσμα τοῦ 95 περίοδον: ῾Ο Μακαριώτατος ῾Η Α. Μακαριότης ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ἰδού τί φρονεῖ καί διακηρύσσει περί τοῦ κινήματος τῶν "πέντε": "...᾿Εάν δέν διέκρινα, ὅτι ὁ κλυδωνισμός τῆς ᾿Εκκλησίας , κατἀ τήν τριετῆ ταύτην περίοδον, εἶναι τεχνητός, δηλαδή σχεδιάζεται ἔξωθεν καί ἐνεργεῖται ἔσωθεν καί κατορθώνει νά παρασύρη ἀδιακρίτως Κληρικούς, Μοναχούς καί Λαϊκούς, ἐάν δέν ἐπρόκειτο διά προδοσίαν, ἐάν ὁ ἀγών μας δέν ἦτο διά θέματα Πίστεως καί ῾Ομολογίας, θά ἐδεχόμην νά θυσιάσω πρῶτα τόν ἑαυτόν μου, ἀλλά καί τούς Κληρικούς μου καί ἐνδυόμενος τόν Μοναχικόν σάκκον θά ἔκλαιον τάς ἁμαρτίας μου καί τάς ἁμαρτίας τοῦ Λαοῦ μου. Τώρα ὅμως ἡ ὑποχώρησις ἐκ τῶν ἐπάλξεων τοῦ ἀγῶνος σημαίνει προδοσίαν καί αὐτό μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ δέν θά τό ἐπιτρέψω οὔτε εἰς τόν ἑαυτόν μου, οὔτε, μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ θά ἀφήσω καί οὐδένα ἐκ τῶν Κληρικῶν καί Λαϊκῶν νά ὀπισθοχωρήση καί νά ἀπολεσθῆ, εἰ μή ὁ υἱός τῆς ἀνυπακοῆς, βλασφημίας καί ἀνταρσίας. (Βλ. Μακ/του ᾿Αρχ/που ᾿Ανδρέου: "Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν...ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσίν", Νοέμβριος 1994, σελ. 8) Καί πάλιν: "Τό θέμα ἠγέρθη εἰς τήν "κατάλληλον" στιγμήν καί μέ τόν "κατάλληλον" τρόπον, ὅταν δηλαδή ἐπροτείναμεν συγκρότησιν 12 μελοῦς ῾Ιερᾶς Συνόδου, τέλεσιν ἁγίου Μύρου, καταδίκην τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ῾Ιεραποστολικήν δρᾶσιν εἰς τάς χώρας τοῦ ἐξωτερικοῦ καί ἑπομένως ὅταν διεφαίνετο ὅτι τό ἔργον τῆς ᾿Εκκλησίας θά ἐλάμβανε νέας οἰκουμενικάς διαστάσεις. Τό θέμα ἠγέρθη, ὅταν μάλιστα προχωροῦσε μέ τάς πλέον εὐοιώνους προοπτικάς ὁ θεολογικός διάλογος μετά τῶν Φλωριναίων, ὁ ὁποῖος ἐπροχώρησε καί ἔφθασε εἰς θαυμαστόν σημεῖον, καί ὑπῆρχον ἐλπίδες (καί ὑπάρχουν) νά θεραπευθῆ "ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία τό ἐν ῾Ελλάδι παλαιοημερολογιτικόν σχίσμα καί νά ἀντιμετωπισθῆ ἡ μεγάλη σύγχρονος πληγή τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος καί τό ἐπροκάλεσεν τό 1937. Τό θέμα ἠγέρθη ἐπειδή οἱ θεολόγοι, Κληρικοί καί Λαϊκοί, συνεργαζόμενοι μετά τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, καί τόν ἀγῶνα τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἐξύψωσαν καί τήν ᾿Εκκλησιολογίαν ἐσυστηματοποίησαν, ἀλλά καί τόν θεολογικόν, ἐπαναλαμβάνω, διάλογον ἐπροχώρησαν θεαρέστως καί ἠλπίζαμεν ἀλλά καί ἐλπίζομεν εἰς τήν συνέχισίν του. Ταῦτα ἠνώχλησαν καί ἀνησύχησαν τάς σκοτεινάς δυνάμεις καί ἐδόθη τό σύνθημα κατά τῶν θεολόγων, ἀλλά καί κατά τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου καί κατά παντός, ὁ ὁποῖος εὐθέως μάχεται ὑπέρ τῆς ᾿Αληθείας καί τοῦ ψεύδους" (Αὐτόθι, σελ. 20) ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας "᾿Ενῶ θέμα "εἰκονομαχίας", ὡς ἐτονίσθη, δέν ὑφίσταται, ὅμως ὑφίσταται ἡ βλασφημία κατά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, καθ᾿ ἥν, ὡς ἰσχυρίζεται εἰς τήν ἀπό 11-10-91 "᾿Εγκύκλιον" του ὁ θεολογικός σας σύμβουλος, "μᾶς περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς ειροθεσίας τοῦ 1971", καθώς καί ἡ βλασφημία ὅτι "ἐξεφύγομεν τῆς γραμμῆς πλεύσεως τοῦ ῾Αγίου Πατρός" κλπ. Ταῦτα εἶναι μείζονα αἱρέσεως καί θερμῶς παρακαλεῖ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, διά τήν ἐνότητα καί τήν εὐόδωσιν τοῦ ᾿Αγῶνος τῆς ᾿Ορθοδοξίας, νά ἀποκηρυχθοῦν, νά καταδικασθοῦν καί νά ὁμολογήσωμεν τήν ἀλήθειαν καί τήν κοινήν συνείδησιν τῆς ᾿Εκκλησίας, τήν ὀποίαν ἐξέφρασεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας διά τῆς β' Πράξεως της τῆς 19-8-1981...". (Κείμενον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ᾿Αριθμ. Πρωτ. 2876/25-8-95 δημοσιευθέν εἰς τόν "Κ.Γ.Ο." Τόμος 1995, σελ. 230). "Καταδικάζομεν ἀπεριφράστως τάς βλασφημίας τοῦ ἀποσκιρτήσαντος ῾Ιερομ. Εὐθυμίου ᾿Επιφανίου, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον προσέφερε κακές ὑπηρεσίες εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν κατά τόν πενταετῆ σάλον, ἀλλά ἔβαλε εὐθέως κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς καί αὐτοῦ τούτου τοῦ θεσμοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας μέ τάς γνωστάς ἀπαραδέκτους θέσεις του εἰς τήν ἀπό 11-10-1991 "᾿Εγκύκλιον ᾿Επιστολήν" του. Θεωροῦμε αὐτάς ὑβριστικάς καί ἀσυμβιβάστους μέ τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. ῾Ημεῖς ἐν προκειμένω συντασσόμεθα πλήρως καί ἀποδεχόμεθα τήν ἐπί τοῦ θέματος ἐπίσημον θέσιν καί ἄποψιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, τήν ἐκφρασθεῖσαν κατά τήν Β' συνεδρίαν τῆς 19-8-1981. Παρακαλοῦμεν δέ ὅσους δέν ἐπιθυμοῦν τήν συμπόρευσιν ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ θέματος μετά τῶν ἔκπαλαι εἰς τό κρῖμα τοῦτο προγεγραμμένων κακοδόξων καί Φλωρινικῶν νά καταδικάσουν τήν ταυτόσημη μετ᾿ αὐτῶν βλάσφημον θέσιν τοῦ ῾Ιερομ. Εὐθυμίου, διά νά μή θεωρηθοῦν δικαίως μειοδότες εἰς τό σοβαρώτατο αὐτό θέμα Πίστεως, ἀκόμη καί διά τῆς σιωπῆς των......῾Ως πρός τό θέμα τῶν ῾Αγίων καί ῾Ιερῶν Εἰκόνων, τό ὁποῖον ἀνεπιτρέπτως ἐξεμεταλλεύθησαν τινές διά νά προωθήσουν τά σκοτεινά κατά τῆς ᾿Εκκλησίας σχέδιά των ἡμεῖς δηλοῦμεν καί πάλιν ὅτι ἐμμένομεν εἰς τήν διδασκαλίαν τῆς ᾿Εκκλησίας, ὅπως αὐτή διετυπώθη εἰς τόν ὅρον καί τάς ἀποφάσεις τῆς ῾Αγίας Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί ὡς ἐξεφράσθη εἰς τήν ἐν γένει ὀρθόδοξον Παράδοσιν...".(Δήλωσις - Διακήρυξις τῶν συμμετασχόντων εἰς τήν ἔκτακτον Πανελλαδικήν Σύναξιν Κληρικῶν, ᾿Επιτρόπων καί στελεχῶν τῶν ἐνοριῶν τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος στίς 29-9-1995. Εἰς τό τέλος τῆς Διακηρύξεως υπάρχει ἡ ἔνδειξις: "Τά μέλη τῆς Συνάξεως" καί ἡ διευκρίνισις: ᾿Ακολουθοῦν οἱ ὑπογραφές τῶν ᾿Αρχιερέων, τῶν ᾿Εφημερίων τῶν ῾Ι. Ναῶν, τῶν ἐκπροσώπων τῶν ῾Ιερῶν Μονῶν, καί δεκάδων ἐκκλησιαστικῶν ᾿Επιτρόπων ῾Ι. Ναῶν ἀπό ὁλόκληρον τήν ῾Ελλάδα". Βλ. Κ.Γ.Ο τόμος 1995, σελ. 300-301). Ταῦτα ἐτέθησαν μόνον ἐνδεικτικῶς, ὁ δέ ἀναγνώστης πρέπει νά ἀναζητήση καί μελετήση τά μνημειώδη ἱστορικά βιβλία τοῦ ἰδίου τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου: α) "ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΚΑΙ ΠΑΝΙΕΡΑΤΙΚΟΝ ΘΕΙΟΝ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ (21-4-94)", ᾿Αθῆναι 1994, β) "ΟΜΙΛΙΑΙ - ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ", ᾿Αθῆναι 1994, γ) ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ....ΟΤΙ ΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΠΟΝΗΡΑΙ ΕΙΣΙΝ", ᾿Αθῆναι Νοέμβριος 1994, ὅπως καί τούς προμνημονευθέντας τόμους τοῦ "Κ.Γ.Ο.". ᾿Ιδού διατί, Σεβασμιώτατοι ἀδελφοί, εἴπομεν ὅτι ἡ "εἰσήγησις" εὑρίσκεται εἰς τόν ἀντίποδα ὅλων τῶν κειμένων καί τοῦ Μακαριωτάτου καί τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας. Πῶς λοιπόν τήν 14/27-2-02 ἐδέχθηττό ψεῦδος καί τήν ἀπάτη τοῦ ἐλεεινοῦ συντάκτου αὐτῆς τῆς "εἰσηγήσεως", πού λέγει, ὅτι δέν κατεδείχθησαν ἐπανειλημμένως ποιά εἶναι τά πραγματικά αἴτια τοῦ σχίσματος τοῦ 1995; Ποιός εἶναι τέλος πάντων αὐτός ὁ ἐγκάθετος συντάκτης τῆς "εἰσηγήσεως" ἡ ὁποία ἀπεδόθη εἰς τόν Μακαριώτατον; ῎Η εἶναι παντελῶς ἀνίδεος διά τό σχίσμα τοῦ 1995, ἤ ὡς ἐγκάθετος τῶν σκοτεινῶν κέντρων, εῖναι πράγματι τόσο δόλιος, πού δέν διστάζει νά ἐπιχειρῇ τήν ὁλοκληρωτικήν προδοσίαν. Καί ἴσως διά τό συντάκτην καί εὐρύτερον τούς "κυρίους" τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, ἡ δῆθεν "νεοεικονομαχία" δέν ἐφευρέθη καί δέν ἐκαλλιεργήθη διά νά καλυφθῆ ἡ προσπάθεια προσβολῆς τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. Δι᾿ αὐτό καί ἐν ἔτει 2002 οὐσιαστικά ἀποτολμοῦν νά ὁμιλοῦν περί "νεοεικονομαχίας". Δι᾿ αὐτό οἱ μ. Μάξιμος καί οἱ οἱ αὐτάδελφοί του μετά τοῦ κ. Δ. Κάτσουρα ἐκινήθησαν τόσο δόλια κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου... Δι αὐτό,ψιθυρίζουν ὅτι "αἰτία τοῦ σχίσματος ἦτο ὁ θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης". Δι αὐτό εὑρέθη ᾿Επίσκοπός μας νά εἴπη σέ συζήτησι πού εἴχαμε, ὅτι "οἱ πέντε, τώρα πού ἐτιμωρήθησαν ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος καί ὁ κ. Γκουτζίδης δέν θά πρέπει νά ἔχουν πρόβλημα γιά τήν ἔνωσι". Σεβ. ᾿Αδελφοί, ἐφρόντισαν οἱ σύμβουλοί σας διά δολίων μεθοδειῶν νά ἱκανοποιήσουν τά δεδηλωμένα αἰτήματα τῶν "πέντε", καί γενικώτερα τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Σεῖς ὅμως πῶς ἠνέχθητε ταῦτα καί πῶς τά ἀνέχεσθε μέχρι σήμερον; Διατί θέλετε νά συρώμεθα ὀπίσω των ἡμεῖς διά τῆς ἀνοχῆς μας ἐπί τῶν δῆθεν "Συνοδικῶν ἀποφάσεων" τῆς 14/27-2-02 καί λοιπῶν παρομοίων πού προηγήθησαν; Δέν ἐπιστήσαμε πολλάκις τήν προσοχήν, διά τόν κίνδυνο; ᾿Ενστερνίζεσθε, Σεβ/τοι τά τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, ὅτι δηλαδή δέν εἶναι ἀπό τό 1924 ἕως καί σήμερον ἀδιάκοπος ἡ προσπάθεια τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ νά προσβάλῃ τήν ῾Ομολογία - ᾿Εκκλησιολογία τῆς γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί ὑπαγάγη τό πλήρωμα Αὐτῆς ὡς ἁπλοῦς διαμαρτυρόμενους δεκατριμερῖτες; Παραγνωρίζετε, λοιπόν, ὅτι αὐτό πού ἐπεδίωκε ὁ πρώην ᾿Αττικῆς, αὐτό οὐσιαστικά εὐνοεῖται καία προωθεῖται, ὅταν μέσα ἀπό τίς ἐργασίες σας τῆς 14/27-2-02, διακηρύσσετε ὅτι δῆθεν ἡμεῖς "τροποποιοῦμε καί μεταθέτουμε ἀλλοῦ τά αἴτια τοῦ σχίσματος τῶν πέντε"; Οἱ θρασύδειλοι τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου ἔφθασαν εἰς τό σημεῖο νά χρησιμοποιήσουν καί τόν Γέροντα ᾿Αρχιεπίσκοπο πού ἄλλοτε ἐθρυμάτιζε αὐτές τίς δόλιες μεθοδεῖες τῶν ἰδίων ἐξωεκκλησιαστικῶν παραγόντων . Σεβ/τοι ἀδελφοί μέχρι πότε θά ἀνεχώμεθα τήν τοιαύτην τακτικήν τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί Δ. Κάτσουρα; * Καί ἰδού, κἄν τήν 12ην καλούμεθα νά ἀναλάβωμεν αὐτάς τάς εὐθύνας μας Συμφωνεῖτε ἅγιοι ἀδελφοί μέ τό ὅτι ἡ ὑπόθεσις τῶν πέντε δέν ἔχει σχέσι μέ τήν ᾿Εκκλησιολογία καί τήν ᾿Αποστολική Διαδοχή, ἀλλά "μέ συγκεκριμένες εἰκόνες"; Δέν ἐρριθμίσθη τό θέμα αὐτό διά τῆς γνωστῆς ὡς Α' ᾿Εγκυκλίου τοῦ 1992; ᾿Αντιμετωπίσθη ἐγκαίρως ἡ συγκεκριμένη ἔριδα; Ναί ἤ ὄχι; Ποία ἄλλη πιό ἀκραία οἰκονομία μποροῦσε νά γίνη καί δέν ἔγινε; Φρονῶ ὅτι ὅποιος, προκειμένου νά καλύψη τούς πέντε σχισματοαιρετικούς, διανοεῖται καί πάλιν νά προβάλῃ "θέμα εἰκόνων" ὄχι μόνο ὡς πραγματικός εἰκονομάχος θά κριθῆ, ἀλλά καί ὡς ἐκκλησιομάχος. Διότι πῶς νοεῖται νά ἐνδιαφέρεται κανείς πραγματικά διά τήν ὀρθόδοξον εἰκονογραφίαν καί παράδοσιν, ἐνῶ, ὄχι μόνον ἀδιαφορεῖ διά τήν ὀρθόδοξο ᾿Εκκλησιολογία - ῾Ομολογία, ἀλλά καί προσπαθεῖ νά τήν προσβάλῃ ἐνεργώντας εἰς τό πλαίσιο τῆς οἰκουμενιστικῆς "εὐρείας ἀντιλήψεως περί ᾿Ορθοδοξίας", δηλαδή εἰς τό πλαίσιο τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ; ῾Υπ᾿ αὐτά τά δεδομένα, Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς, ἡ ἀνακίνησις "θέματος εἰκόνων" ἀποτελεῖ, ὅπως καί κατά τήν περίοδο τοῦ 1990-95 μία σκοπιμότητα πού ἀποβλέπει εἰς τήν δημιουργίαν νέας τεχνητῆς ἔριδος, διά νά καλύψη τήν τήν σχισματοαίρεσι τῶν "πέντε". ᾿Επειδή λοιπόν, τό 1992 ὅλο αὐτό τό σατανικό σχέδιο ἀντιμετωπίσθη καί συνετρίβη μέ τήν ἀνοχήν ἤ ἀποδοχήν αὐτῆς τῆς λεγομένης Α' ᾿Εγκυκλίου, τά ξένα κέντρα ἐπενόησαν δευτέραν ᾿Εγκύκλιον, κατά Φεβρουάριον τοῦ 1993, καί μετά τό σχίσμα, καί τρίτην, κατά Μάρτιον τοῦ 1997! ᾿Αποτέλεσμα αὐτῶν τῶν αἱρετικῶν ᾿Εγκυκλίων των ἦτο νά καταστήσουν ἑαυτούς πολύ χειροτέρους ἐκείνων τῶν πρώτων εἰκονομάχων, ἀφοῦ μέ αὐτάς τάς Β' καί Γ' ᾿Εγκυκλίους των καί ὅλη τήν σχετική Γραμματολογία των, ἀνέτρεψαν ἐκ βάθρων τήν ᾿Ορθοδοξία καί ἐβεβήλωσαν τά δόγματα καί τό Χριστολογικόν καί τό Τριαδολογικόν καί δέν ἀφῆκαν τίποτε ὄρθιον, ἐνῶ μέ ἐκείνας τάς δῆθεν "ἀποφάσεις" των κατά Μαϊον καί ᾿Ιούνιον 1995, κατέλυσαν συλλήβδην καί ἀνέτρεψαν καί τήν Κανονικήν τάξιν, ὄπως συνέβη καί κατά τήν συνεδρίαν σας τῆς 14/27-2-2002. Μά πραγματικά, Σεβ/τοι ἀδελφοί, δέν ἀντιλαμβένεσθε ὅτι διά τῆς ἀποδοχῆς τῆς ἐν λόγω "εἰσηγήσεως", δικαιώνετε τούς "πέντε" σχισματοαιρετικούς καί τούς δίνετε συγχωροχάρτι διά τήν σωρείαν τῶν Κανονικῶν των ἐγκλημάτων, βλασφημιῶν καί αἱρέσεων, καί τελικά δικαιώνετε τό σχίσμα των καί τήν ᾿Εκκλησιομαχίαν των; Δέν συνειδητοποιῆτε ὅτι ὄχι ἁπλῶς ἀυτοκαταργούμεθα, ἀλλά καί βλάσφημοι κατά τῆς ᾿Εκκλησίας καθιστάμεθα;; Ποία ἄλλη προδοσία ἀπομένει; Σεβασμιώτατοι ᾿Αδελφοί, τό κίνημα καί τό σχίσμα τῶν "πέντε" ἔχει μόνον ὡς ἀφορμή τίς εἰκόνες, ἐνῶ ἡ πραγματική του αἰτία του ἔχει ἄμεσον καί εὐθεῖαν οὐσιαστικήν καί πραγματικήν σχέσιν μέ τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, καί ἐξηγῶ: ῾Ο ἡγέτης τοῦ κινήματος τῶν "πέντε", καί ὄχι μόνον αὐτός, ἦτο ὑπέρμαχος τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" ἀπό τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1971, γεγονός τό ὁποῖον διετράνωσε ὄχι μίαν φοράν, ἀλλά κατ᾿ ἐξακολούθησιν. ᾿Αναφέρω ἐνδεικτικῶς: α) ᾿Από τήν ὥρα πού ἐπέστρεψεν ἡ ᾿Εξαρχία, ἐκάλυπτε καί δέν ἤθελε τό "ξεκαθάρισμα" τοῦ θέματος, ἀλλά καί εὐνοοῦσε ὅσα ἐκ τῶν ὑστέρων ἐπεχειρήθησαν, προκειμένου νά περάση, (ἔστω ἐκ τῶν ὑστέρων) ἡ λεγομένη "χειροθεσία", ὄχι ὅπως ἐνεφανίσθη καί ἐγένετο δεκτή, ἀλλά δῆθεν ὡς πράξις ἐπί σχισματικῶν! β) ᾿Εσεμνύνετο ὅτι μετά τήν "χειροθεσία" τόν ἀναγνωρίζουν ὅλοι ... γι᾿ αὐτό. ἔλεγε, νά μή τήν θίγουμε". γ) ᾿Επεδίωξε μέ πεῖσμα ἐπί δεκαετίαν καί πλέον, βάσει τῆς "χειροθεσίας", νά μεθοδεύση τήν ὑπαγωγή μας εἰς τό Πατριαρχεῖον ῾Ιεροσολύμων δ) ᾿Εξέδωσε, μέ τήν ὑπογραφήν τοῦ γνωστοῦ ῾Ιερομ. Εὐθυμίου τοῦ Κυπρίου, τήν ἀπό 11-10-91 "᾿Εγκύκλιον ᾿Επιστολήν" μέ τήν ὁποίαν θεωρεῖ ὡς δεδομένον πραγματικόν γεγονός τήν "χειροθεσία ὡς ἐπί σχισματικῶν". ε) Κατά ᾿Οκτώβριον τοῦ 1993 ἀπεπειράθη νά ἀμφισβητήση καί νά προσβάλῃ ἀκόμη καί τάς ἐπί τριήμερον ἐργασίας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας εἰς τήν ὀποίαν συμμετεῖχεν οὐσιαστικῶς καί ἡ ᾿Εκκλησία τῆς Κύπρου διά τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου καί ᾿Εξάρχου Κύπρου κ. ᾿Επιφανίου καί εἶχον ὡς θέμα τήν λεγομένην "χειροθεσίαν". Κατ᾿ αὐτάς τάς ἐργασίας τῆς μεγάλης καί ἱστορικῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας (18-21 Αὐγούστου 1981) αὔτη ἀβίαστα ἐξήτασε καί ὁμόφωνα ἀπεφάνθη καί διετύπωσε τήν συνείδησιν τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης "χειροθεσίας". Κατά τήν ἀπόφανσιν ταύτην εἶναι Καθολική ἡ ἀπ᾿ ἀρχῆς Συνείδησις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ὄλου τοῦ πληρώματος, ὅτι τό 1971, τόσον εἰς τήν ᾿Αμερικήν, καθ᾿ ἅ μᾶς διαβεβαίωσεν ἅμα τῇ ἐπιστροφῇ της ἡ ᾿Εξαχρία, ὅσον καί εἰς τήν ῾Ελλάδα, τήν λεγομένην πρᾶξιν τῆς "χειροθεσίας" ἐδέχθημεν ὡς ἐξωτερικήν τυπικήν πρᾶξιν, μέ τήν ὁποίαν δέν ἠμφισβητήθη καί δέν ἐθίγη ποσῶς ἡ πληρότης τοῦ μυστηρίου τῆς χειροτονίας τοῦ 1948, ἡ ὁποία ὡμολογήθη ὡς πλήρης καί τελεία. ῾Ο τότε ᾿Αττικῆς Ματθαῖος τολμήσας τό 1993 νά ἀμφισβητήση τό κῦρος τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς, τῆς ἀφορώσης τό θέμα τῆς "χειροθεσίας", κατέστη χειρότερος τοῦ Καλλίστου καί "ὑπέγραψε" τήν ἀπό 11-10-1991 "ἐγκύκλιον ἐπιστολήν τοῦ Κυπρίου ῾Ιερομονάχου Εὐθυμίου, κατά τήν ὁποίαν πράγματι "τόν περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς χειροθεσίας"! Εἰς αὐτό τό ἐν Συνόδῳ τόλμημα του, (᾿Οκτώβριος τοῦ 1993), ἀντέδρασε κεραυνοβόλα ὁ παριστάμενος θεολογικός μας Σύμβουλος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης, ὁ ὁποῖος, ἐνώπιον τοῦ Προέδρου καί τῶν μελῶν τῆς ῾Ι. Συνόδου, ἀπεκήρυξε τόν τολμητίαν ᾿Επίσκοπον, εἰπών: "Ψεύδεσθε, ἀλλ᾿ ἐφ᾿ ὅσον ἔχετε αὐτό τό βλάσφημον φρόνημα καί ἐπιμένετε εἰς αὐτό, δέν εἶσθε οὔτε ὀρθόδοξος, οὔτε ὡς ᾿Επίσκοπον πλέον σᾶς ἀναγνωρίζω... Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, παρακαλεῖσθε καί πάλιν νά μελετήσετε περαιτέρω καί τούς τόμους τοῦ Κ.Γ.Ο. τῶν ἐτῶν 1995 - 1997 καί τά σχετικά βιβλία τοῦ ἰδίου τοῦ Μακαριωτάτου σχετικῶς μέ τό σχίσμα τῶν πέντε, τά ὁποῖα ὀλίγον προγουμένως ἀναφέραμε, διά νά ἰδῆτε, ὅτι καί ὁ Μακαριώτατος καί ἡ ῾Ιερά Σύνοδος καί γενικά ἡ συνείδησις τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀντιλαμβάνεται τό κίνημα τῶν πέντε ὡς ἔχον οὐσιαστικήν καί πραγματικήν σχέσιν μέ τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, τά δέ περί "νεοεικονομαχίας" ἀποτελοῦν μόνον ἀφορμήν διά τόν τεχνητόν σάλον καί τό σχίσμα των. Παρακαλεῖσθε, ἐπίσης, νά λάβετε ὑπ᾿ ὄψιν καί τά ἵστορικά βιβλία τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη (κυρίως αὐτά τοῦ 1998 καί 1999), πού ἅμα τῇ ἐκδόσει των, ἐπεχειρήθη ὑπό τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί Δ. Κάτσουρα, νά διαβληθοῦν καί αὐτά καί ὁ συντάκτης των (διά τῶν ψιθυρισμῶν "δέν ἀξίζουν", "δέν εἶναι καιρός γιά τέτοια βιβλία", "δέν τά διαβάζουμε" ἤ "μήν διαβάζετε τά βιβλία τοῦ ᾿Ελ. Γκουζτίδη"), καί τοῦτο διότι δι᾿ αὐτῶν ἀπεκαλύπτετο καί κατελέγχετο τό κίνημα - σχίσμα τῶν "πέντε" ὄχι ὡς ἁπλοῦν ἱστορικόν γεγονός, ἀλλά ὡς σχισματοαίρεσις μέ Κανονικάς καί Δογματικάς προεκτάσεις. Μελετῆστε ὅλα αὐτά διά νά διαπιστώσετε, ὅτι μέ τήν ἀδράνειαν καί ἀβελτηρίαν μας καί τά ἐν τῇ "εἰσηγήσει" διατυπωθέντα, καταστήσαμε αὐτήν τήν σχισματοαίρεσιν διαχρονικήν ἐπιβουλήν κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐνῶ τινές κατεστάθησαν καί κοινωνοί τῶν φρονημάτων τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν "πέντε"! Σεβ/τοι ᾿Αδελφοί, ἀδυνατῶ πραγματικά νά εὕρω ἀνάλογον χαρακτηρισμόν διά τούς ἀνθρώπους πού ἐτόλμησαν διά τῆς ἐν λόγῳ εἰσηγήσεως, καί ὄχι μόνον δι᾿ αὐτῆς, νά προσβάλλουν τόσον βάναυσα τόν Γέροντα ᾿Αρχιεπίσκοπο καί νά παρασύρουν ὅλους ἡμᾶς εἰς μίαν πορείαν - ἀπόφασιν αὐτοκαταργήσεως! β) ῾Η ἀπ᾿ ἀρχῆς Κανονική ἀντιμετώπισις τοῦ σχίσματος τῶν "πέντε" ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Εἰς τήν συνέχεια ὁ δόλιος συντάκτης τῆς ἀποδιδομένης εἰς τόν Μακαριώτατον "Εἰσηγήσεως", ἐπεχείρησε νά διαγράψη τήν ἀπ᾿ ἀρχῆς πορείαν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, διά τήν κανονικήν ἀντιμετώπισιν τοῦ σχίσματος, ἀλλά καί διά νά θεωρηθῆ αὐτό ἕνα μακρυνό γεγονός πού κακῶς ἀπασχολεῖ ἡμᾶς, εῖπε: "Τό σχίσμα τῶν πέντε εἶναι μία ἱστορία πού, ὅπως εἴπαμε, κράτησε 4 ἤ 5 χρόνια. Γενομένου τοῦ σχίσματος ἡ Ι. Σύνοδος ἐξετάσασα τό θέμα, ἔθεσε τούς πέντε ᾿Αρχιερεῖς σέ ἀργία καί κατέστησε αὐτούς ἐκπτώτους τῶν Μητροπολιτικὼν τους θρόνων. Ποῖον λοιπόν πράγμα θά μποροῦσε νά ἐξετασθῆ ἀπό ὄλη αὐτή τήν πενταετῆ θλιβερή γιά τήν ᾿Εκκλησία ἱστορία ὅταν σάν θέμα ἐξετάσεως προτείνεται ἀπό τόν Σεβασμιώτατο κάτι το ὁποῖον ἔχει τίτλο "τό σχίσμα τῶν πέντε"; Αὐτό θά μποροῦσε νά εἶναι, Σεβασμιώτατε Κήρυκε, μόνον ἐπικεφαλίδα ἑνός σχετικοῦ ἱστορικοῦ διηγήματος πού θά εἶχε σχέσι μέ αὐτό τό σχίσμα. Μπορεῖ νά ὑπάρξῃ σάν θέμα ἐξετάσεως ἀπό τήν ῾Ιεραρχίαν κάτι τό ὁποῖον ἔχει τόν ἀόριστο τίτλο "τό σχίσμα τῶν πέντε". Σκἐπτεσθε νά φέρη κάποιος σάν θέμα τό σχίσμα τοῦ 1924, ἤ τό σχίσμα τοῦ 1054 κλπ". (Κ.Γ.Ο. μηνός Φεβρουαρίου 2002) Συμφωνεῖτε, Σεβασμιώτατοι ἀδελφοί, καί μέ αὐτήν τήν παράγραφο τῆς "Εἰσηγήσεως", δηλαδή, ὅτι ἡ σχισματοαίρεσις τῶν πέντε, τό ἐκκλησιομάχον αὐτό κίνημα, κράτησε 4-5 χρόνια καί ἔκλεισε; ῎Εκλεισε μέ τήν ἀργία πού τούς ἐτέθη; Μέχρι πότε θά εἶναι σέ ἀργία, χωρίς ἐννοεῖται νά τήν τηροῦν, ἀλλά καί νά βλασφημοῦν πολυμερῶς καί πολυτρόπως; Συγχωρεῖστέ με, ἀλλά ἤ παραφρονήσαμε, ἤ ἀσχολούμεθα ἀμελῶς μέ τήν ῾Αγίαν Παρακαταθήκην, ὁπότε δέν αὐτοκαταργούμεθα μόνον, ἀλλά καί καθίσταται κανείς, εἰς τήν περίπτωσιν αὐτήν, χειρότερος καί τοῦ ᾿Ιούδα. ῎Αν, ὅπως λέγει τό κείμενον τῆς Εἰσηγήσεως, δέν ἔχετε τίποτα νά ἐξετάσετε καί νά ἀντιμετωπίσετε ἀπό αὐτό τό ἐκκλησιομάχον κίνημα τῶν "πέντε" σχισματοαιρετικῶν, τότε, ἀναγνωρίζετε καί ὅλας τάς ἀντικανονικάς ἐνεργείας των ὡς Κανονικάς καί ἑπομένως, πάντα σύμφωνα μέ αὐτάς, καί τήν "εἰσήγησιν" "δέν εἶσθε ᾿Επίσκοποι", διότι σᾶς "καθήρεσαν", "δέν εἶσθε ῾Ιερά Σύνοδος", διότι αὐτοί αὐτοανεκηρύχθησαν ὡς "Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ" καί "δέν ἐκπροσωπεῖτε τήν ᾿Εκκλησία", διότι αὐτήν τήν ἐκφράζουν καί τήν ἐκπροσωποῦν, πάντα σύμφωνα μέ αὐτάς τάς ἀποφάσεις των, οἱ "πέντε" ᾿Εκκλησιομάχοι! Σεβ/τοι ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ. Δέν καταλαβαίνουμε ὅτι μερικοί θέλουν νά μᾶς καταστήσουν χειροτέρους καί ἀπό τούς "πέντε". Πῶς τόσον εὔκολα ξεχνᾶτε, τί ἀπεφασίσαμε ὡς Κανονική ῾Ιερά Σύνοδος ἀπ᾿ ἀρχῆς τῆς ἐκδηλώσεως τοῦ σχίσματος, ἀλλά καί τήν 18-6-1997; Σᾶς παραθέτω, ὅμως καί τήν "Εἰσήγησιν" τοῦ Μακαριωτάτου, ὁ ὁποῖος .ἔλεγε μεταξύ ἄλλων: "... Καί μετά τήν συμπλήρωσιν δύο χρόνων ἀπό τό τελευταῖον σχίσμα τῶν "πέντε" πρώην ἀδελφῶν μας καί συνεπισκόπων μας εἶναι ἀνάγκη νά ἀποφασίσουμε ὅ,τι ἡ ᾿Εκκλησία προβλέπει διά νά προστατεύσουμε τούς χριστιανούς μας ἀπό τό ψεῦδος καί τήν πλάνην..." (Βλ. "Κ.Γ.Ο." τόμος 1997, σελ. 197) τήν σχετικήν ἀπόφασιν, ὅπως ἐδημοσιεύθη εἰς τόν "Κήρυκα" τοῦ 1997, σελ. 195, καί ἐξῆς, ὅπου διαβάζουμε: "ΣΥΝΕΚΛΗΘΗ Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ (30-5-1997 καί 18-6-1997) κατά τάς συνεδρίας τῆς ὁποίας ἀπεφασίσθη ................ Καί ἐπαναλαμβάνω: Πῶς ξεχάσατε αὐτήν τήν ῾Ιεροσυνοδικήν μας ἀπόφασιν; Πῶς νά ἐκληφθῆ, ὅτι τήν 14/27-2-02 ἀγνοεῖται τοῦτο τό γεγονός, καί ἀκούεται ἡ ἄποψις ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος δέν ἔχει νά ἐξετάση τίποτα ἀπό ὅσα ἀφοροῦν τούς "πέντε"; Μά μωρά παιδιά εἴμαστε; Καί ἄν ὑποθέσω ὅτι πράγματι ἐγίναμε "παιδιά", διατί δέν μιμούμεθα τά παιδιά καί εἰς τήν ἁπλότητα καί λοιπά. Διατί δέν γινόμεθα πραγματικά, ὅπως λέγει ὁ Κύριος "ὡς τό παιδίον τοῦτο", ἀλλά ἐνεργοῦμε ...ὅπως ἐνεργοῦμε; Ξεχάσατε, ἐπίσης, ὅτι μετά τήν ἐπίσημον καί ὁμόφωνον ῾Ιεροσυνοδικήν ἀπόφασιν 3005/18-6-1997 πού μόλις παραθέσαμε, ὁ διά τῆς ἰδίας ἀποφάσεως ὁρισθείς ᾿Ανακριτής, ἤτοι ὁ Σεβ/τος ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος, καί ἡ ἐλαχιστότης μου ὡς Γραμματεύς, μέ τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 3038/9/22-1-1998 ἐπίσημον ἔγγραφον πού ἀπηυθύναμε εἰς ὅλους τούς θεολόγους , ἐζητήσαμε, ὅπως γνωματεύσουν ἐπί τοῦ δογματικοῦ καί Κανονικοῦ μέρους τοῦ Κατηγορητηρίου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου; Ξεχάσατε, ὅτι ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ θέματος, τοῦ σχίσματος τῶν "πέντε" καί εἰδικώτερα ἐπί τῆς πορείας τοῦ ᾿Ανακριτικοῦ ἔργου, κατά τήνΣυνεδρίαν τῆς 20-10-99, ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐνημερώθη δεόντως; Ξεχάσατε τήν ἐνημέρωσιν τοῦ Σεβ. ᾿Ανακριτοῦ καί τῆς ἐλαχιστότητός μου, ὅτι οἱ θεολόγοι, πρός οὕς ἀπηύθυνε ὁ Σεβ. ᾿Ανακριτής τό ἔγγραφόν του καί ἐζήτει νά γνωματεύσουν, δέν ἐγνωμοδότησαν, οὔτε ἀπήντησαν καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον εἰς τό αἴτημα τοῦ ἀνακριτοῦ, ἐκτός τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη. Ξεχάσατε, ὅτι ἐνημερώθη ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ὅτι ὡλοκληρώθη τό ᾿Ανακριτικόν ἔργον καί καλεῖται, αὕτη βάσει τῶν ἀποτελεσμάτων καί τήν μοναδικήν ἀλλά συστηματικήν γνωμοδότησιν τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη, νά ἀποφασίσῃ; Εἰς τήν Σύνοδον αὐτήν ὅμως ἔγινε ἀπόπειρα νά κλείση τό θέμα καί ὁ ᾿Ανακριτικός φάκελλος καί γενικώτερα τό θέμα τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν πέντε νά πάῃ ἀρχεῖο, ἐνῶ περί της Γνωμοδοτήσεως τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη ἄρχισε νά διαδίδεται διά συστηματικῶν ψιθύρων "μή διαβάζετε τά βιβλία τοῦ κ. Γκουτζίδη", ἤ "δέν εἶναι καιρός νά γράφωνται τέτοια βιβλία" !!!, ἐνῶ παράλληλα ὁ κ. Κάτσουρας τόν ἐσυκοφάντησε γιά θέματα Πϊστεως καί ἔφθασε μέχρι τό Πανεπιστήμιο τοῦ Καῖμπριτσ νά ζητήση γνωμάτευσι διά τήν σημείωσιν 1 τῆς σελίδος 68 τοῦ βιβλίου του: "........................................." καί ἐπιδή δέν εὐοδώθη τό κίνημά του αὐτό, συνεμάχησε μέ τούς Τσακίρογλου καί τούς κ.κ. Σακαρέλλο καί Καλλίνικο διά νά τόν συκοφαντήσουν ὡς "καινοτόμο"! Τελικά τήν 14/27-2-02, Σεῖς παίξατε ἐν γνώσει ἤ ἐν ἀγνοίᾳ σας τό παιχνίδι ὅλων αὐτῶν. ᾿Επανέρχομαι ὅμως διά νά σᾶς ὑπενθυμίσω τί ἐν όλίγοις εἰπώθηκε σχετικῶς εἰς τήν ῾Ιεραρχίαν τῆς 20-10-99: ῾Ο Σεβ/τος ᾿Αργολίδος, ὡς ᾿Ανακριτής σᾶς ἐνημἐρωσε ἐπί τῆς ὅλης πορείας τοῦ ἀνακριτικοῦ ἔργου, ἡ ὁποία ἀπολύτως Κανονικῶς ἐπροσώρησε καί ὡλοκληρώθη καί ἐζήτησε τήν 20-10-99 νά ἀποφασίσῃ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος διά τήν περαιτέρω Κανονικήν ἀντιμετώπισιν των, δηλαδή τήν παραπομπήν εἰς τό ἁρμόδιον Συνοδικόν Δικαστήριον. Σᾶς ἔθεσεν ὑπ᾿ ὄψιν ὅτι ἐζήτησε Γνωματεύσεις ἀπό ὅλους τούς θεολόγους καί οὐδείς ἐγνωμάτευσε, πλήν τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, καί ὅτι κάποιοι ἐκ τῶν θεολόγων τοῦ εἶπον ὅτι "οἱ πέντε πρέπει πρῶτα νά κηρυχθοῦν αἱρετικοί καί μετά νά καθαιρεθοῦν". Εἰς τά ἀνωτέρω ὑπῆρξεν ἀντίδρασις ὅτι τό θέμα τῶν πέντε δέν εἶναι τῶν θεολόγων, ἀλλά τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἡ ὁποία μπορεῖ καί νά μή τούς καθαιρέση. ᾿Αντέδρασε ὀ Σεβ/τος ᾿Ανακριτής ἐπικαλεσθείς τήν περίπτωσιν τοῦ ποτρέ Κορινθίας Καλλίστου, τόν ὁποῖον καθαιρέσαμε, χωρίς νά καταδικάσουμε τά βλάσφημα κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς φρονήματά του. Καί πάλιν ὑπῆρξεν ἄποψις νά μή τούς καθαιρέσουμε, ἀλλά νά προσπαθήσουμε νά τούς ἐπαναφέρουμε,...καί ὅτι ἐπί τοῦ ῾Αγίου Πατρός (τό 19937 καί μετά) δέν ὑπῆρξαν καθαιρέσεις,οὔτε ἀπό τούς μέν, οὔτε ἀπό τούς δέ!... ῾Η ἐλαχιστότης μου ἐχαρακτήρισε τάς διά πρώτην φοράν δειλῶς ἐμφανισθείσας μεθοδεύσυεις ἀμνηστεύσεως τῶν πέντε, ὡς ἐπινοήματα τοῦ πονηροῦ, ἐνῶ ἐπεκαλέσθην ἐπίσημον γνώμην ᾿Αρχιερέως, ὅτι οἱ πέντε εἶναι ὐπόδικοι εἰς Καθαίρεσιν, ἄλλος δέ παριστάμενος ᾿Αρχιερεύς ἐδήλωσεν ὅτι ἐγγράφως διετύπωσε τήν γνώμη του ὅτι πρέπει νά καθαιρεθοῦν οἱ "πέντε". ᾿Επίσης ἄλλη πρότασις - γνώμη πού κατετέθη ὡς πληροφόρησις ἦτο ὅτι "οἱ πέντε δέχονται τήν ἕνωσιν ὑπό ὅρους ... καί νά ὑποβιβασθοῦν οἱ νέοι ᾿Αρχιερεῖς εἰς τήν τάξιν τῶν πρεσβυτέρων" !!!, ὅπερ ἀπεδοκιμάσθη ὡς ἱεροσυλία...Τελικά τότε τό θέμα "πῆγε ᾿Αρχεῖο". Γίνεται ἀπολύτως σαφές αὐτό τό ὁποῖον .ἔγραψα ἀπ᾿ ἀρχῆς εῖς τό παρόν, ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος πολύ πρίν ἀπό τήν 14/27-2-02 δέν λειτουργεῖ, ἀλλά παρασύρεται ἀπό τό παρασυνοδικό κατεστημένο τοῦ μ. Μαξίμου καί τῶν ἀδελφῶν του, ὅπως καί τοῦ κ. Δ. Κάτσουρα καί τό ὁποῖον προωθεῖ σχέδια ξένων Κέντρων ὡς τῶν Φλωρινικῶν, τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί αὐτοῦ τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Σιωνισμοῦ ἐκ τοῦ ὁποίου ἐκκινοῦν τά πάντα. ᾿Επαναλαμβάνω, ὅτι δυστυχῶς, ἀπό ὅλες τίς ἀπόψεις, τό παρασυνοδικό κατεστημένο τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί Δ. Κάτσουρα ἀποτελοῦν τήν ἀδιάκοπο συνέχεια τοῦ κινήματος τῶν πέντε, σύρουν δέ ὀπίσω των, ὡς δεικνύεται ἀπό τίς συνεδριάσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί τίς δῆθεν "ἀποφάσεις" τους κατά τά τελευταῖα 4 χρόνια, καί πολλούς ἀπό ἡμᾶς, Σεβ/τοι ᾿Αδελφοί. ῎Ετσι λοιπόν ἐξηγεῖται ἡ ἀνοχή μας ἐπί τοῦ σατανικοῦ αὐτοῦ κειμένου τῆς δῆθεν "εἰσηγήσεως" πού φθάνει στό σημεῖο νά ἐρωτᾶ: "Ποῖον πράγμα θά μποροῦσε νά ἐξετασθῆ ἀπ᾿ ὅλη τήν πενταετῆ θλιβερή γιά τήν ᾿Εκκλησία ἱστορία...". ᾿Εάν διαβάζατε προσεκτικά καί τήν γνωμάτευσιν τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη καί τήν ὁμιλίαν του τό 1997 εἰς τήν Θεσσαλονίκην, ἡ ὁποία καί εἰς τόν Κ.Γ.Ο. ἐδημοσιεύθη καί εἰς ἰδιαίτερον τεῦχος ὑπό τόν τίτλον: "ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ" θά ἐννοούσατε ὄχι μόνον "ποῖον πράγμα θά μποροῦσε νά ἐξετασθῆ", ἀλλά καί τό διατί οἱ Φλωριναῖοι καί τό παρασυνοδικό μας κατεστημένο "ἐλύσαξαν" κατά τοῦ κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη καί ἐν τέλει σᾶς παρέσυραν καί ἐνεργεῖτε σχέδια σκοτεινῶν δυνάμεων , τά ὁποῖα ὅμως δέν θίγουν τόν κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, ἀλλά ... δυστυχῶς ῾Υμᾶς, Σεβ/τοι ᾿Αδελφοί!.... * Πέραν ὅλων αὐτῶν, προκειμένου ὁ συντάκτης τῆς "εἰσηγήσεως" νά ἀποχρωματίση καί νά διαγράψη τήν δογματικήν φύσιν καί οὐσίαν τοῦ σχίσματος τῶν "πέντε" δέν ὁμιλεῖ συνεχῶς μόνον περί ἁπλοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος πού ἔκλεισε καί μπῆκε στό ᾿Αρχεῖο, ἀλλά διά νά δώση ἐπίσημον "συγχωροχάρτι" στούς "πέντε", ὑπερέβη καί τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι παρουσιάζει καί τό Παπικόν σχίσμα τοῦ 1054 καί τό Νεοημερολογιτικόν τοῦ 1924, διότι τά θεωρεῖ καί αὐτά ὅπως καί τό σχίσμα τοῦ 1995, καί προφανῶς καί τοῦ 1937, ὡς ἁπλᾶ ἱστορικά γεγονότα τά ὁποῖα, ὡς κλειστά ἱστορικά θέματα, δέν ἀπασχολοῦν τήν ᾿Εκκλησία! Λυπούμεθα, ἀλλά τέτοια ἐπινοήματα δέν κατανοοῦνται παρά μόνον ὡς φαινόμενα διαταραγμένων καί καταληστευμένων ὑπό τοῦ πονηροῦ συνειδήσεων. ῾Ημεῖς, ὁ ἐλάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις ἕν μόνον λέγομεν: ῾Η ὑπόθεσις τῶν "πέντε" δέν εἶναι ἁπλῶς μιά θλιβερή ἱστορία, ἡ ὀποία κατέληξε στό σχίσμα τοῦ 1995! Δέν εἶναι ἀπλοῦν ἱστορικόν γεγονός καί δέν ἔκλεισε μέ τό σχίσμα τους, τόν Μαϊο τοῦ 1995, ἀλλά ἄνοιξε ἕνα ἐκκλησιαστικό τραῦμα πού αἱμορραγεῖ καί πυορροεῖ. Τό σχίσμα τῶν πέντε δέν εἶναι ἁπλοῦν διοικητικόν σχίσμα, ἀλλά σχίσμα τό ὁποῖον χαρακτηρίζει ἡ ἀνατροπή τῆς Κανονικῆς τάξεως καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας! Εἶναι σχίσμα πού τό χαρακτηρίζει ἡ προδοσία καί ἡ ᾿Εκκλησιομαχία . γ) Τί ἐκάναμεν ἡμεῖς διά τό σχίσμα τῶν πέντε; Κλείνοντας τήν "εἰσήγησι" πού τό θρασύτατο παρασυνοδικό κατεστημένο ἀπέδωσε εἰς τόν Γέροντα ᾿Αρχιεπίσκοπο, κορυφώνεται ἡ ὑπό τοῦ διαβολικοῦ συντάκτου, σατανική διαστροφή τῆς ἀληθείας: " ᾿Εάν τώρα θέλη ὁ Σεβασμιώτατος νά κάμη μία πρότασι, πρός τήν ῾Ιερά Σύνοδο καί ὄχι ἀπαίτησι, γιά τήν ἐξέτασι κάποιου συγκεκριμένου θέματος σέ σχσι μέ τό σχίσμα τῶν πέντε, γιατί δέν τό ἔκανε μέχρι σήμερα, ἀλλά ἔτσι ἀορίστως καί ἀνευθύνως ἔρχεται νά κατηγορήση τήν Σύνοδο γιά "ἀπό τριῶν ἐτῶν πείσμονα ἀβελτηρίαν καί αδράνειάν μας ἐπί σοβαρῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων..."; Καταλαβαίνετε, ῞Αγιοι ᾿Αρχιερεῖς, γιατί εἶπα προηγουμένως, ὅτι αὐτό τό κείμενο δείχνει συντάκτη ὄχι καλόγνωμο καί μέ σεβασμό πρός τόν ῾Ιερό θεσμό τῆς Συνόδου, ἀλλά ἄνδρα ἐντελῶς ἄπειροτῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων καί ἄμοιρο τοῦ ἤθους πού θά μποροῦσε νά ἔχη ἕνας ᾿Ορθόδοξος μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας, πρός την ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας;". Σεβασμιώτατοι ᾿Αδελφοί, ὕστερα ἀπό τήν ὅλη προσπάθεια ἀποκρύψεως τῆς πραγματικῆς αἰτίας τοῦ σχίσματος, πού ὡς εἴδαμε ἔχει νά κάνη μέ τήν ῾Ομολογία, ᾿Εκκλησιολογία καί τήν ᾿Αποστολική Διαδοχή, ἀλλά καί μετά τήν δόλια προσπάθεια νά διαγραφῆ ἡ ὐπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου χαραχθεῖσα Κανονική πορεία ἀντιμετωπίσεως τοῦ σχίσματος αὐτοῦ, ὁ δόλιος καί θρασύς συντάκτης, μᾶς λέγει: Τώρα, Σεβ/τε Κήρυκε, δηλαδή ὑπ᾿ αὐτές τίς προϋποθέσεις μπορεῖς νά κάνης μία σχετική πρότασι, καί ὄχι ἀπαίτησι.! Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς, συμφωνῆτε μέ τά ἀνωτέρω; ΟΧΙ, Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς, ἐάν δέν θέλουμε νά αὐτοκαταργηθοῦμε, ἀπαιτεῖται ὄχι ὑπό τῆς ἐλαχιστότητός μου, ἀλλά ὑπό τῆς ᾿Εκκλησίας, νά τεθῆ καί πάλιν ἐπί τῆς ὀρθῆς βάσεώς του τό θέμα τοῦ σχίσματος τῶν πέντε, δηλαδή ὡς ἔχον σχέσιν μέ τήν ᾿Εκκλησιολογία καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν καί νά συνεχίσουμε πρός ἀντιμετώπισίν του, τήν πορεία πού ἤδη ἐχάραξε ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, τήν ὁποία τό παρασυνοδικό κατεστημένο τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί Δ. Κάτσουρα προσπαθεῖ νά διαγράψη διά νά κινηθοῦμε πλέον εἰς τό "πνεῦμα τῆς εὑρείας ᾿Ορθοδοξίας" τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νά διατί ἀπετολμήσαμε νά χαρακτηρίσωμεν ὡς ἐγκαθέτους, ὡς σκευωρούς, ὡς προδότας, καί ὡς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας Του, τούς συντάκτας καί ὅσους ἐν ἐπιγνώσει των συμφωνοῦν μέ τό κείμενον - βδέλυγμα, τό ὁποῖον ὅμως ἀπεδόθη εἰς τόν Μακαριώτατον καί σᾶς τό ἐπέρασαν καί εἰς τήν ματαιόφρονα συνεδρίασιν τῆς 14/27-2-2002, διά νά τό προβάλλουν εἰς τήν συνέχεια (καί ἰδιαίτερα μετά τήν κοίμησιν τοῦ Μακαριωτάτου) ὅτι ... "Εἶναι ἀπόφασις τῆς Συνόδου" ! Κατά δέ τόν σοφόν ἕνεκα τῆς πολυετοῦς παραμονῆς του εἰς Καναδᾶν π. Νεόφυτον Τσακίρογλου: "῞Ο,τι ἀποφασίζει ἡ Σύνοδος ποτέ δέν ἀνακαλεῖται", ἔστω καί ἄν πρόκειται περί ἀντικανονικῶν, ἀδίκων ἤ βλασφήμων καί αἱρετικῶν, ἤ καί ἄν δι᾿ αὐτάς ὑπεκλάπησαν ὑπογραφαί ᾿Αρχιερέων!... Αὐτήν τήν τάξιν, αὐτό τό δίκαιον καί αὐτήν τήν ὀρθοδοξίαν ἐκφράζει ὁ γνωστός διά τά κατορθώματά του ὁ π. Νεόφυτος . ῎Ετσι παρεχώρησεν ὁ Θεός, μέσω αὐτῶν τῶν μωρῶν διατυπώσεων, φρονημάτων κλπ. νά ἀποκαλυφθῆ τό παρασυνοδικόν κατεστημένον, διά νά ἐννοήση καί ὁ τελευταῖος ᾿Ορθόδοξος χριστιανός, διατί διεσαλεύθη ἡ Κανονική τάξις, διατί κατελύθη τό δίκαιον καί οἱ θεσμοί. Τί σᾶς ἐγράψαμε ἤδη ἀπό τό 1999 Πέραν ὅμως ὅλων αὐτῶν, Σεβ/τοι, πῶς διαγράφετε καί τόσα πού ἔχουν γραφῆ μέ ἀφορμή τήν μή ἀντικανονική ἀντιμετώπισι τοῦ σχίσματος τῶν πέντε, εἴτε ὑπό τῆς ἐλαχιστότητός μου, εἴτε ὑπό τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, εἴτε ὑπό οἱουδήποτε ἄλλου,καί λέτε ὅτι μέχρι σήμερα δέν ἐπράξαμε καί δέν ἐπροτείναμε τίποτα σχετικά μέ τό θέμα τῶν "πέντε"; Μά ἡ ἀντίδρασίς μας εἰς τήν ἔνοχον ἀδράνειαν ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ δέν ἦτο ὁ πρῶτος λόγος διώξεως τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, τῆς ἐλαχιστότητός μου καί τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη; Σᾶς ἐρωτῶ. Συμφωνεῖτε μέ αὐτήν τήν ὅλως διαστροφικήν κατηγορίαν; Δέν ἔχομεν κάμει συγκεκριμένας Προτάσεις - Γνωματεύσεις - Εἰσηγήσεις; ῾Ο πονηρός καί ὡς ἀποδεδειγμένος ἐγκάθετος ἐνεργῶν τῶν ξένων Κέντρων τά διαγράφει καί τά ἀγνοεῖ ὄλα, σεῖς πῶς τά ἐδέχθητε τοῦτο; ᾿Ιδού τί ἀπ᾿ ἀρχῆς τοῦ νέου σάλου ἐγράφαμε εἰς τόν Μακαριώτατον καί τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 81/23-9-99 ἔγγραφόν μας ἐξ᾿ ἀφορμῆς τῆς ἐπιχειρηθείσης δι᾿ ἀργίας φιμώσεως τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου: " Βλέπομεν, Μακαριώτατε καί Σεβ)τοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ὅτι οἱ Πατέρες (ἀναφερόμεθα εἰς τήν Γ' Οἰκουμενικήν Σύνοδον) "ἀγανακτήσαντες" κατά τοῦ ᾿Αποστατικοῦ ἐκείνου Συνεδρίου, ἐπέβαλον κανονικῶς εἰς αὐτούς τήν ἴσην ποινήν, δηλαδή τήν Καθαίρεσιν. ᾿῾Ημεῖς τί ἐκἀναμε διά τούς ὁμοίως άποστατήσαντας πέντε πρώην Μητροπολίτας, οἱ ὁποῖοι ὡσαύτως ἐνήργησαν παρανόμους πράξεις; ᾿Αμφιβάλλομεν, ὅτι ἀπολύτως παρόμοιον εἶναι καί τό "᾿Αποστατικόν συνέδριον" τῶν πέντε τούτων πρώην Μητροπολιτῶν; Τί ἐποίησαν καί οὗτοι; ᾿Εξῆλθον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἀναρμοδίως, καί ἀντικανονικῶς (χωρίς νά εἶναι ἁρμόδιον δικαστήριον, χωρίς κλήσεις, χωρίς ἀπολογίας κλπ) ἐπέβαλον "ἀργίας" καί ἀπεφάσισαν "καθαιρέσεις"!!! Καί τότε μέν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐφήρμοσαν, ὅπως εἴδομεν, τήν Κανονικήν τάξιν, τούς ἐκάλεσαν τρίς καί ἐν τέλει "ἀγανακτήσαντες" ἐπέβαλαν ἐρήμην τήν "ἴσην ποινήν" εἰς αὐτούς. ῾Ημεῖς, ὅμως, διατί ἐπί τόσα ἔτη δέν "ἀγανακτήσαμεν"; Διατί δέν ἐπεβάλαμε τήν "ἴσην ποινήν" εἰς αὐτούς ἀλλά "ἀγανακτοῦμε", ἐναντίον ἐκείνων πού μᾶς ὑπενθυμίζουν καί μᾶς ἐπισημαίνουν αὐτήν τήν σοβαράν παράλειψίν μας; Διατί ἐν προκειμένῳ δέν ἠκολουθήσαμεν ἀκόμη τό παράδειγμα τῆς ῾Αγίας Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου; .... ᾿Αφ᾿ ἐτέρου ὀφείλω νά σημειώσω, ὅτι εἰς τήν καθυστέρησιν συνέβαλε καί τό γεγονός, ὅτι "προπαγανδίζονται" ἀπόψεις τινές, ὅπως: "Δέν μποροῦμε νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι προηγουμένως πρέπει νά καταδικάσουμε τάς αἵρέσεις των", ἤ: "Δέν πρέπει νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι ἔχουμε τά ἴδια φρονήματα μέ αὐτούς μέ τούς ὁποίους πρέπει νά ἑνωθοῦμε", καί τέλος: "Δέν πρέπει νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι τώρα κάμνουμε θεολογικό Διάλογο μέ τούς Φλωριναίους, οἱ ὁποῖοι κάλεσαν στόν Διάλογο καί τούς πέντε". ῎Ηδη, ὅμως, γνωρίζουμε πολύ καλά, ὅτι οἱ Φλωριναῖοι μέ τό διάλογο ἀποβλέπουν σέ μία ἕνωσι τύπου Καλλίστου. ῎Αλλωστε ἔχουν πολλάκις δηλώσει, ὅτι: "ἀναγνωρίζουν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν εἰς ἡμᾶς ἀπό τό 1971". Παραλλήλως κάποιοι ἡμέτεροι προωθοῦν τήν ἕνωσιν τύπου: "Νά δώσουμε τά χέρια μέ μιά κοινή ὁμολογία",. Αὐτά συστηματικῶς προπαγανδίζονται καί ἐπειδή προτίθεμαι, κατά ᾿Αρχιερατικόν καθῆκον, ὡς ὑπεύθυνος τῆς ᾿Επιτροπῆς διά τόν Θεολογικόν Διάλογον, νά εἰσηγηθῶ ἐπί τοῦ θέματος τούτου εἰς τήν ῾Ιεραρχίαν, ἐπί τοῦ παρόντος ὑπογραμμίζω μόνον τοῦτο. ᾿Εκτιμῶ πώς ὅσα συμβαίνουν ἐσχάτως στόν ᾿Εκκλησιαστικό μας χῶρο, ἀντικανονική ἀργία κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, κάλυψις τῶν "πέντε", προσπάθεια δυσφημήσεως τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη (ὅμοια μέ ἐκείνη τῶν "πέντε"), κ.ἄ. ἔχουν σκοπό τήν ἄπρόσκοπτον προώθησιν καί δημιουργίαν ἑνός "παλαιοημερολογιτικοῦ σχήματος", εἰς τό ὁποῖον θά συμμετέχουν οἱ Φλωριναῖοι, οἱ "πέντε", οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς κλπ. καί ὅσοι ἀπό τούς ἰδικούς μας δέν ἀντιληφθοῦν τήν προδοσία καί ἐνταχθοῦν εἰς αὐτό, τό ὁποῖον σημειωτέον, μέσω ἰδικῶν του "ὀργάνων" καί "μεθοδεύσεων" προωθεῖ ὁ νεοημερολογίτης ᾿Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Δι αὐτό ἐπιμελῶς μερικοί συστήσουν: "Μή μιλᾶτε ἄσχημα γιά τούς πέντε", "Μή τούς κατηγορῆτε". "Μή κατηγορῆτε τούς Φλωριναίους, διότι ὅσον οὕπω θά τά βροῦμε". κλπ. Αὐτά καταθέτω καί εὔχομαι νά διαψευσθῶ. (᾿Επιστολή Μητροπ. Κηρύκου πρός τόν Μακαριώτατον καί τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 81/23-9-99, ἐν "ΚΕΙΜΕΝΑ - ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΕΤΟΥΣ 1999", ῾Ιεραποστολικαί ᾿Εκδόσεις ᾿Ορθοδόξου Πνοῆς") Οἱ προδόται πάντοτε ὑπῆρξαν δόλιοι Οἱ συντάκται αὐτοῦ τοῦ χαρακτηριζομένου ὡς δῆθεν εἰσηγήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου κειμένου, ὑπῆρξαν ἰδιαίτερα δόλιοι καί ὑποκριταί. ᾿Εδούλεψαν ὅπως οἱ σιωνισταί καί οἱ μασῶνοι, μεθοδικά καί διά μακροῦ, προκειμένου νά ἀποκόψουν ἀπό τούς καλούς συμβούλους του τόν Μακαριώτατον, ὅπως καί πολλούς ἀπό ῾Υμᾶς Σεβασμιώτατοι καί ἀγαπητοί ᾿Αδελφοί. ᾿Αποτέλεσμα τῆς ὅλης δολίας τακτικῆς των εἶναι ὅτι ἐπί σειράν ἐτῶν εὐτελίζονται ᾿Εκκλησιαστικά Πρόσωπα καί θεσμοί καί μέσω σκευωριῶν, ἀντικανονικῶν καί ληστρικῶν πράξεων, ἀποφάσεων, ἐγγράφων καί δημοσιευμάτων, προωθοῦνται σχέδια ξένων Κέντρων, τά ὁποῖα στοχεύουν εἰς τήν καρδιά τῆς ᾿Εκκλησίας, ἤτοι τήν προσβολήν τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. Ταῦτα δέ, ἐπαναλαμβάνω, τό παρασυνοδικόν κατεστημένον, ἐνεργεῖ μέ περίσσεια δολιότητα καί ὑποκρισίαν, ἀφοῦ ἐμφανίζεται καί ὡς δῆθεν ἀγωνιζόμενον ὑπέρ τῆς ᾿Εκκλησίας καί τῶν θεσμῶν της, ἐνῶ μέ τάς ἐγασίας σας καί τάς ἀποφάσεις σας τῆς 14/27-2-02 ἐκορυφώθη καί ἔφθασε εἰς ὁριακόν σημεῖον ἡ κρίσις Συνοδικότητος, ὥστε νά ἀναγνωρίζεται ἡ συνεδρίασις αὐτή ὡς Κανονική καί ᾿Ορθόδοξος, ἀφοῦ ὄχι μόνον αὐτή δέν ἔχει σχέσιν μέ τήν Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον Σύνοδον, ἀλλά καταφανῶς νά ἀποτελῇ καθαρά ἔνα "συνέδριο ματαιότητος", μίαν συνεδρίασιν ἀντικανονικήν, ληστρικήν καί κακόδοξον. Κατ᾿ αὐτήν παρανόμως καί ἀντικανονικῶς καί ἀδίκως ἐξεδιώχθη ὁ Κανονικός ἀντιπρόσωπος τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Λαρίσης κ. Παναρέτου. ᾿Απετολμήθη ἀπόπειρα νά φιμωθῆ ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος καί νά μήν ὁμιλῇ, νά μή γράφη, νά μή κρούη τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου, καί νά μήν ἐνίσταται ἐν τοῖς Συνόδοις!!! ᾿Αποτρόπαια ἡ φασιστική "ἀπόφασις"! "᾿Απαγορεύεται εἰς τόν ᾿Επίσκοπον Κήρυκον νά ὁμιλῇ καί νά ἐνίσταται ἐν Συνόδῳ, διότι ἀποκαλύπτει καί κατελέγχει τήν προδοσίαν!!! Καί ἐν τέλει κατάφωρα, ἀντικανονικά καί ἀντορθόδοξα, "ἀφωρίσθη" κατά τό πρότυπον τοῦ πρώην ᾿Αττικῆς ὁ θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης. Καί ὅλα αὐτά τά ἐπέρασαν οἱ ὡς ἐγκάθετοι ἐνεργοῦντες παράγοντες τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου διά λογαριασμόν τῶν ξένων Κέντρων. Περιττόν νά ἐπαναλάβωμεν ὅτι τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 223/2-11-01 ἔγγραφόν μας δι᾿ ἡμᾶς ἀποτελεῖ ἀπό Κανονικῆς καί ὀρθοδόξου ἀπόψεως ὁρόσημον διά τήν προηγηθεῖσαν καί μέχρι τήν 14/27-2-02 ἁμαρτωλήν περίοδον, κατά τήν ὁποίαν ἐπανειλημμένως ἐγράψαμεν, εἰσηγήθημεν, κατηγγείλαμεν, καθωρίσαμε τήν θέσιν μας καί διεχωρίσαμε τάς εὐθύνας μας. Διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 223/2-11-01, ὡς ἤδη ἔχομεν τονίσει, δέν δηλώνεται ὑφ᾿ ἡμῶν "ἕνα ἀκήρυκτον σχίσμα", ὡς διενοήθη νά περάση εἰς τήν ἀχαρακτήριστον ἀπόφασιν, ὁ ἀχαρακτήριστος π. Νεόφυτος, ἀλλά δι᾿ αὐτῆς τῆς ἐνεργείας μας κτυποῦμε τά αἴτια πού σᾶς ὁδηγοῦν εἰς τό σχίσμα, ἐνῶ ὑπεραμυνόμεθα τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τῆς ᾿Αληθείας. Μόνον ἡ παραβίασις αὐτῶν ἀποκόπτει καί ἐκβάλλει τῆς ᾿Εκκλησίας, καί ἐπομένως αὐτή ἀπειλεῖ καί προκαλεῖ ἕνα σχίσμα. Τό ὄτι μέ τήν "ΠΡΑΞΙΝ - ΑΠΟΦΑΣΙΝ" (Κ.Γ.Ο. Φεβρ. 2002, σελ. 44) ἐχαρακτηρίσθη αὐτό τό ἔγγραφόν μας ὡς "ἀπαράδεκτον", διότι δέν ἀναγνωρίζομεν οὔτε θά ἀναγνωρίσωμεν ληστρικάς, κακοδόξους καί ἀντιεκκλησιαστικάς ἀποφάσεις, ἠμεῖς, κατά ᾿Αρχιερατικήν εὐθύνην καί ὀρθόδοξον συνείδησιν αὐτήν τήν Πρᾶξιν - ᾿Απόφασιν τῆς 14/27-2-02, τήν θεωροῦμε ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ καί τήν ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ, διότι δέν θέλομεν νά συμμετέχωμεν ἔστω καί διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ (τῆς ἀναγνωρίσεως) εἰς ληστρικάς καί κακοδόξους ἀποφάσεις πού ἀπεφάσισαν ξένα Κέντρα διά νά εὐτελίσουν πρόσωπα καί θεσμούς ἐκκλησιαστικούς καί δι᾿ αὐτῶν νά πλήξουν τήν ᾿Εκκλησία. Τήν ἀπορρίπτομεν, διότι θέλομεν νά εἴμεθα ἡνωμένοι μετά τῆς ᾿Αληθείας καί τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ως Κανονικός καί ᾿Ορθόδοξος ᾿Επίσκοπος ἔχομεν ἀναφαίρετον τό ΔΙΚΑΙΩΜΑ καί ΚΑΘΗΚΟΝ τοῦ ἐνίστασθαι, ὁμιλεῖν, καί γράφειν καί κατά τῶν νόθων Συνοδικῶν ἀποφάσεων, ἀπό ὁποιαδήποτε Κέντρα καί ἄν προέρχωνται, διότι ἔτσι περιφροροῦμε καί διαφυλάσσομεν τόν ὕψιστον καί ἱερώτατον αὐτόν θεσμόν, διά τοῦ ὁποίου, ὅταν συνεδριάζη κανονικά ἐν φόβῳ Θεοῦ καί εἶναι ἐν ἀληθείᾳ καί ἀγάπῃ, ἀποφασίζει πράγματι ὡς δοκεῖ τῶ ἁγίῳ Πνεύματι, ἐνῶ ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει βλασφημεῖται τό ῞Αγιον Πνεῦμα, ὅπως πολλάκις συνέβη εἰς πολλάς συνεδριάσεις ἀπό τάς γνωστάς τῆς τελευταίας περιόδου καί κατά τήν 14/27-2-02. * ᾿Επίσης περίλυπος καί πραγματικά πενθῶν ἐπισημαίνω καί ὑπογραμμίζω, ὅτι δέν κατανοοῦμε οὔτε τάς σκέψεις, οὔτε τήν συμπεριφοράν ᾿Επισκόπων καί Πρεσβυτέρων, οἱ ὁποῖοι ἐνῶ διαφωνοῦν καί μέ τάς ἀποφάσεις τῆς 14/27-2-2002, δέν παίρνουν ὅμως καμμίαν ὑπεύθυνον θέσιν! Δέν θά ποῦμε τί σημαίνει αὐτό, ἀλλά μόνον ὅτι, ἐφ᾿ ὅσον πιστεύουν εἰς τήν ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ, νά ἐξετάσουν μήπως αὐτή ἡ ἀνώδυνος καί ἀσθενική διαφωνία τους καί ἡ ἀπό μακροῦ παθητική καί ἀδρανής μοιρολατρική συμπεριφορά, τούς ἀποκαλύπτει ὡς δειλούς καί χλιαρούς, περί τῶν ὁποίων ὅμως ὅλοι γνωρίζομεν τί λέγει τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον διά τοῦ ᾿Αποστόλου ᾿Ιωάννου εἰς τήν ᾿Αποκάλυψιν. "Οἶδά σου τά ἔργα ὅτι οὔτε ψυχρός εἶ, οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρός ἦς ἤ ζεστός· οὕτως ὅτι χλιαρός εἶ, καί οὔτε ζεστός, οὔτε ψυχρός μέλλω σε ἐμμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου. ὅτι λέγεις ὅτι πλούσιος εἰμί καί πεπλούτηκα καί οὐδενός χρείαν ἔχω , καί - οὐκ οἶδας ὅτι σύ εἶ ὁ ταλαίπωρος καί ὁ ἐλεεινός καί πτωχός καί τυφλός καί γυμνός,- συμβουλεύω σοι ἀγοράσαι παρ᾿ ἐμοῦ χρυσίον πεπυρωμένον ἐκ πυρός ἵνα πλουτήσης, καί ἱμάτια λευκά ἵνα περιβάλῃ καί μή φανερωθῆ ἡ αἰσχύνη τῆς γυμνότητός σου, καί κολλύριον ἵνα ἐγχρίση τούς ὀφθαλμούς σου ἵνα βλέπης. ἐγώ ὅσους ἐάν φιλῶ ἐλέγχω καί παιδεύω· ζήλευε οὖν καί μετανόησον. ᾿Ιδού ἔστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω· ἐάν τις ἀκούση τῆς φωνῆς μου καί ἀνοίξῃ τήν θύραν, καί εἰσελεύσομαι πρός αὐτόν καί δειπνήσω μετ᾿ αὐτοῦ καί αὐτός μετ᾿ ἐμοῦ. ῾Ο νικῶν δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου, ὡς καγώ ἐνίκησα· καί ἐκάθησαν μετά τοῦ πατρός μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ. ῾Ο ἔχων οὗς ἀκουσάτω τί τό Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις" (Κεφ. Γ. στίχοι 15-22). Καί ἐνῶ ὀφείλομεν, Σεβ/τοι ᾿Αδελφοί, νά ἀναγνωρίσωμεν ἐλαφρυντικά τινά εἰς τόν πολιόν καί ἀσθενοῦντα Γέροντα ᾿Αρχιεπίσκοπον, χωρίς τοῦτο νά σημαίνῃ ὅτι ἀπαλάσσεται τῶν εὐθυνῶν του..., ὅμως δέν δυνάμεθα νά εὕρωμεν ἐλαφρυντικά διά τόν ἑαυτόν μας καί δι᾿ ὅλους ῾Υμᾶς, καθώς καί διά πάντα θεολόγον Κληρικόν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, διά τήν ἰδιοτελῆ (;) ἤ ὑστερόβουλον (;) ἀδιαφορἰαν, ἡ ὁποία ἀποβαίνει ἐνθαρρυντική καί εὐνοϊκή ὥστε νά προωθοῦν τά σχέδια τῶν ξένων Κέντρων. ῾Η ἔνοχος ἀδιανόητος αὐτή σιωπή, εἴθε νά μήν λογισθῆ ὡς ἀπιστία καί ὡς ἀθεΐα, κατά τόν ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν. ῾Η πρότασίς μου εἶναι: Νά ἀπορρίψωμεν ὅλας τάς μέχρι καί τήν 14/27-2-2002 ραδιουργίας τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου καί νά ἐπανέλθωμεν συνεχίζοντες ἐν ἀγάπῃ, Κανονικῇ τάξει καί ἀληθείᾳ βάσει ὄλων τῶν πηγῶν πού προαναφέραμε καί προπάντων τῆς ἀπό ᾿Ιουνίου 1997 ἀποφάσεώς μας 3005 καί τοῦ πορίσματος τοῦ ᾿Ανακριτοῦ, τήν ἀντιμετώπισιν τῶν "πέντε". ῾Ιδού νά γίνη τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ πού εἶναι καί τό θέλημα τῆς ᾿Εκκλησίας Του καί νά παύσωμεν νά ὑπηρετῶμεν σχέδια τῶν ξένων Σιωνιστικῶν Παπικῶν, Νεοημερολογιτικῶν - Φλωρινικῶν διά τοῦ ἠμετέρου Παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, τό ὁποῖον ὡς καθαρά ἐγκάθετον σῶμα ὑπηρετεῖ καί προωθεῖ τά σχέδια ὅλων αὐτῶν, νά παύσετε ἐπίσης νά διώκετε ὅσους ἀποκαλύπτουν καί καταγγέλλουν αὐτά καί ζητοῦν συνέπειαν Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον, διά νά παύση καί ἡ προδοσία.. Εἶναι ἡ τελευταία παράγραφος τοῦ "ΟΛΙΓΑ ΕΚ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ᾿Επειδή αὐτό πού πέρασε σάν μήνυμα, ἀπό τήν ὡς "εἰσήγησι" ἐμφανιζομένη τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου, ὅτι κανένα πράγμα πού ἀφορᾶ τούς "πέντε" δέν χρήζει ἐξετάσεως παρά τῆς Συνόδου καί ἡ διατύπωσις τοῦ θέματος: "τό σχίσμα τῶν πέντε", θεωρεῖται ὡς "ἀόριστος τίτλος", καί ἐπειδή ὁ ἀναγνώστης ἐξηπατήθη καί διεμόρφωσε τήν ἐντύπωσι, ὅτι τίποτε δέν ἔχει λεχθεῖ, τίποτε δέν ἔχει γραφεῖ, τίποτε δέν ἔχει κανείς εἰσηγηθεῖ καί ὅλως ἀνοήτως ζητᾶμε νά ἐξετασθῆ αὐτό τό θέμα τῶν "πέντε", καί ἐπειδή (κατά τόν συντάκτη τῆς "εἰσηγήσεως") ὅλα αὐτά δείχνουν, ὅτι αὐτό τό κείμενό μας Α.Π. 223/2-11-01 "ἔχει συντάκτη ὄχι καλόγνωμο καί μέ σεβασμό, ἀλλά ἄνδρα ἐντελῶς ἄπειρο τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων καί ἄμοιρο τοῦ ἤθους..." εἰς τήν συνέχεια θά παραθέσωμε τί ἀναλυτικά ἔχει γραφεῖ. ᾿Εδῶ μόνον ἐπισημαίνωμεν ὅτι οἱ Τόμοι τοῦ Κ.Γ.Ο. 1995, 1996, καί 1997 εἶναι μία ἐκτενής εἰσήγησις κατά τῶν πέντε. ᾿Επίσης τά βιβλία τοθ Μακαριωτάτου, "ΟΜΙΛΙΑΙ - ΚΕΙΜΕΝΑ - ΕΠΙΣΡΤΟΛΑΙ" καί "ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ...ΟΤΙ ΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΠΟΝΗΡΑΙ ΕΙΣΙΝ" εἶναι δύο ἀναλυτικαί εἰσηγήσεις καί τέλος ἡ ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΣ τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη εἶναι ἠ κατ᾿ ἐξοχήν συτσηματική ἀπό Κανονικῆς καί Δογματικῆς ἀπόψεως εἰσήγησις τί ἄλλο θέλομεν. ᾿Αλλά εἰς τό ἐπόμενον θά δημοσιεύσωμεν καί κάτι πολύ ἀποκαλυπτικόν ἐπί τοῦ θέματος: "ἄν ὑπάρχει ἤ δέν ὑπάρχει εἰσήγησις". Εἰς τό προηγούμενον τεῦχος τῆς "Ο.Π." ᾿Απρίλιος 2001, σελ. ἐγράψαμε σχετικῶς μέ τό θέμα τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" περί τῆς ὁποίας ἄλλοι μᾶς πληροφοροῦν καί ἄλλοι μᾶς ἀπειλοῦν ὅτι ἔχουν στά χέρια τους ἀποκαλυπτικά στοιχεῖα. Καί πάλιν τούς παρακαλοῦμε ἤ νά μᾶς τά ἀποστείλουν ἐπί ἀποδείξει, ἤ νά τά δημοσιεύσουν καί θά ἀπαντήσωμεν ἐπί τοῦ "κοινοῦ μυστικοῦ" τους. Τούς εὐχαριστοῦμε ὅ,τι καί ἄν ἤθελον εὐγενῶς πράξει. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης Τί ἐγράψαμε πάλιν τό 1999 στόν Σεβ/το κ. Γοργόνιο περι τῶν "πέντε" πρώην Μητροπολιτῶν; Καί εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 82/4/17-0-1999 ἐπιστολήν μας πρός τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Κίτρους κ. Γοργόνιον, τήν ὁποίαν ἐκοινοποιήσαμεν καί εἰς ῾Υμᾶς ὅλους ἐγράφομεν περί τῶν θεμάτων τά ὁποῖα ἔθεσε πρῶτος ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος: "β) Μᾶς λέγει, ὅτι πρέπει νά καθαιρέσουμε τούς πέντε καί νά ρυθμίσουμε ὡς ῾Ιερά Σύνοδος σοβαρά ἐκκλησιαστικά θέματα. Εἶναι τοῦτο κακόν ἤ δέν ἔχει πάλιν δικαίωμα νά μᾶς ὑποδεικνύῃ τέτοια θέματα ὁ ῾Ιερεύς, ὁ ὁποῖος ἐλευκάνθη εἰς τόν ἀγῶνα, διωκόμενος, ὑβριζόμενος καἰ ἐξόριστος τά περισσότερα χρόνια, διακονεῖ εἰς τό γεώργιον τοῦ Κυρίου; Μήπως ἐμεῖς πού ἐγίναμε ᾿Επίσκοποι εἴμεθα ἀξιώτεροι ἐκείνου; Πῶς θεωροῦμε τέλος πάντων τούς ῾Ιερεῖς μας καί πῶς τούς ἑαυτούς μας; ῎Η μήπως ἐπειδή γίναμε ᾿Επίσκοποι, γίναμε καί παντογνῶσται καί ἀλάνθαστοι καί, εἶναι ἔγκλημα νά μᾶς ὑποδεικνύουν τάς παραλείψεις μας οἱ ῾Ιερεῖς; Διατί ὡρισμένοι χάσαμε τήν ψυχραιμία μας ἐπί τῷ ἀκούσματι ἤ τῇ ἀναγνώσει, ὅτι "Πρέπει νά καθαιρέσουμε τούς πέντε", ἤ "Διατί δέν καθηρέθησαν ἀκόμη;". Δέν μᾶς ὠφελεῖ μία τοιαύτη στεῖρα ἀρνητική στάσις: "Εἶμαι ᾿Επίσκοπος, τά ξέρω ὅλα καί ἀποτελεῖ βλασφημία καί ὕβριν" νά μᾶς ὑποδείξῃ κάποιος τάς παραλείψεις μας καί τά σφάλματά μας ἤ την Συνοδικήν ὀλιγωρίαν καί ἀδράνειαν. Θέτω, ὅμως, Σεβασμιώτατε, καί τοῦτο τό ἐρώτημα: Μήπως ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος εἰς αὐτήν τήν περίπτωσιν, ἐνεργεῖ εὐθέως καί αὐθορμήτως καί κατά συνείδησιν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, διά νά βοηθηθοῦμε ἡμεῖς νά ἐνεργήσουμε Κανονκά ἔναντι τῶν πέντε καί νά διαφυλάξουμε ἔτσι, καί εἰς τό συγκεκριμένον θέμα, τό κῦρός μας ὡς ᾿Επισκόπων καί ὡς ῾Ιερᾶς Συνόδου; Διότι ἡ μέχρι τώρα στάσις μας ἔναντι τῶν πέντε, κατά τήν ταπεινήν μου ἄποψιν, ἀποτελεῖ ἔμμεσον ἀναγνώρισιν ἐκείνων τῶν ἀντικανονικῶν καί ἀκύρων "καθαιρέσεων" πράγμα τό ὁποῖον μᾶς "αὐτοκαταργεῖ"! ἐνῶ μᾶς καθιστᾶ ἀναπολογήτους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. καί εἰς τά ὅμματα τρίτων!. γ) Μᾶς λέγει, ὅτι τινές ἐξ᾿ ἡμῶν προσβάλλουμε τήν ῾Ομολογία μας, ἤ διερωτᾶται ἄν ἔχουν τινες ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν. ὅταν λένε, ὅτι "ἔχουνε τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε" καί λοιπά φοβερά καί ἀπαράδεκτα καί οἱ ὐπόλοιποι σιωποῦμε ἐνόχως; Παρακαλῶ ἀναγνῶστε καί πάλιν τό ῾Υπόμνημα τοῦ ῾Ιερομονάχου ἀπό 19)6-8-99, σελ. 3 καί κρίνατε ποίας ἀναληθείας ἤ ἀσεβείας διατυπώνει. ᾿Αλλά καί ἄν ἀκόμη εὑρίσκεται ἐν ἀδίκῳ, ἐφ᾿ ὅσον ἡμεῖς ἔχομεν τήν ῾Ομολογίαν ἀπολύτως ἀκεραίαν καί δέν προσβάλλεται αὕτη μέ κανένα ἄμεσον ἤ ἔμμεσον τρόπον ἐκ μέρους ὅλων ἡμῶν, γιατί θιγόμεθα καί δέν τοῦ ἀπαντῶμεν, ὅπως ἔχομεν χρέος καί καθῆκον νά τοῦ ἀπαντήσωμεν κανονικῶς, ἀληθῶς, ἀλλά καί ἱεροπρεπῶς, δίδοντες πρότυπον πρός μίμησιν; Τί ἐγράψαμε περί τῶν "πέντε" καί εἰς τόν Σεβ/τον κ. ΝΙκόλαον Εἰς δέ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 131/19-5-2000 "᾿Αναγκαίαν καί ἐπιβεβλημένην ἀπάντησιν ἐπί τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 1100/2-4-2000 ἐπιστολῆς Καταγγελίας" τοῦ Σεβ/του κ. Νικολάου, τήν ὁποίαν ἐπίσης ἐκοινοποίησα εἰς ὅλους γράφω: ὑπό τόν τίτλον: Δέν μιμούμεθα οὔτε ἀντιγράφομεν τούς πέντε" , ὅπως μέ κατηγόρησε, τά ἑξῆς: ᾿Απαράδεκτος ἀπορριπτέος καί καταδικαστέος, ὡς ἀναληθής, ἄδικος καί παραπλανητικός εἶναι καί ὁ ἰσχυρισμός σας ὅτι δῆθεν ἀντιγράφομεν τάς μεθόδους τῶν πέντε! Γράφετε συγκεκριμένα:"Μέχρι πρό τινος ὁ Σεβασμιώτατος Κήρυκος κατέκρινε καί καλῶς ἔκανε τήν συμπεριφοράν καί τόν τρόπον τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν τό σχίσμα τοῦ 1995 ἔναντι τοῦ Μακαριωτάτου καί τῶν ᾿Αρχιερέων, καί τώρα ἔρχεται ὁ ἴδιος νά ἀντιγράφη τάς μεθόδους αὐτῶν". Τά ἀνωτέρω, Σεβασμιώτατε, δέν τά λέτε μόνον ἡ Σεβασμιότης σας, τό εἶπαν καί ἄλλοι, τελευταίως καί ὁ Σεπτός Προκαθήμενο. Αὐτό, ὅμως, ἀποκαλύπτει, ὅτι δέν εἶναι καί τόσον ἁπλᾶ τά πράγματα, ὅσον ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνονται. Δυστυχῶς τά ᾿Εκκλησιαστικά μας πράγματα, δηλαδή τήν κατά τό ἀνθρώπινον πορείαν τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐπηρεάζουν ἐν πολλοῖς ἀνεύθυνα πρόσωπα, τά ὁποῖα δέν χαλκεύουν μόνον κατάφωρα ἀντικανονικάς ᾿Επισκοπικάς καί Συνοδικάς "ἀποφάσεις", δέν ἀνακινοῦν μόνον θέματα Εἰκόνων, διά νά προωθήσουν νέας κακοδοξίας καί βλασφημίας, ὥστε νά ἐκραγῇ ἡ σοβοῦσα κρίσις, δέν ἐπιδιώκουν μόνον ἔναν νέον διχασμόν, δέν σαμποτάρουν μόνον τόν ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ διάλογον, ἀλλά θέλουν, ὅπως καί ὁ μηχανισμός τῶν πέντε, νά θέσουν "ἔξω" τούς ᾿Επίσκοπον Κήρυκον, τόν ῾Ιερομόναχον ᾿Αμφιλόχιον, τόν θεολόγον κ. ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην καί κάθε ἄλλον, ὁ ὁποῖος θά τολμήσῃ νά ἀντισταθῇ εἰς τά σχέδια τῆς "προδοσίας", ἡ ὁποία ἐπιτελεῖται ἤδη εἰς τά πλαίσια αὐτοῦ τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Δηλαδή ἔχομεν ἐν τοῖς πράγμασιν ἐπανάληψιν τῆς περιόδου μετά τό 1999. Σᾶς λέγομεν λοιπόν,ὅτι μιμούμεθα οὐδαμῶς καί οὐδαμοῦ τούς πέντε, ἀλλά: ΚΑΤΕΚΡΙΝΑΜΕ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΜΕΝ καί τάς μεθόδους καί τά ἔργα τῶν πέντε. Σεῖς, Σεβασμιώτατε, πότε καί εἰς τί τούς κατακρίνατε; ῾Απλῶς κατακρίνετε ἡμᾶς, διότι κατακρίνομεν αὐτούς! ῾Η ἐλαχιστότης μου, ὅμως, δέν κατέκρινα ἁπλῶς "τήν συμπεριφορά καί τόν τρόπο τῶν πέντε", ἀλλά, ΚΑΤΕΚΡΙΝΑ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ, τάς βλασφημίας, τά αἱρετικά φρονήματα, τάς περί "χειροθεσίας" ἀπόψεις τοῦ κ. Ματθαίου καί τῶν σύν αὐτῷ, ΚΑΤΕΚΡΙΝΑ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ τήν ἀπό τοῦ 1980 καί μέχρι τοῦ 1999 συστηματικήν προσπάθειαν τοῦ πρώην ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου Μακρῆ νά ὑπαγάγῃ τήν ᾿Εκκλησίαν ὑπό τό Πατριαρχεῖον ῾Ιεροσολύμων καί ὑπό τήν προϋπόθεσιν ὅτι "ἐχειροθετήθησαν" οἱ ᾿Επίσκοποί μας τό 1971 ὡς σχισματικοί, νά ἀναγνωρισθῶμεν ὑπό τοῦ Κράτους καί νά ἔχωμεν μισθούς, συντάξεις κλπ. "εὐεργεσίας" παρά τοῦ Καίσαρος! ΚΑΤΕΚΡΙΝΑ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ τό σχῖσμα, τό ὁποῖον ἤρχισεν νά "θεμελιώνεται" ἀπό τούς πρώην Μητροπολίτας Ματθαῖο - Χρυσόστομο, τόν ῾Ιερομ. Εὐθύμιο καί τόν γενικώτερον σύνθετον μηχανισμόν των, ἀμέσως μετά τήν ἱστορικήν ἀπό Κανονικῆς, Ποιμαντικῆς καί ᾿Ορθοδόξου ἀπόψεως ἀπόφασιν τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 19 Σεπτεμβρίου 1991, διά τήν ἀθέτησιν τῆς ὁποίας Σεῖς καί ἐγώ ἔχομεν εὐθύνας καί εἴμεθα ἔνοχοι. (῾Ορᾶτε πλείονα ἔμπροσθεν). Οἱ πέντε, Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, τό 1995, δέν ἐδημιούργησαν σχίσμα ἁπλῶς ἔναντι τοῦ Μακαριωτάτου καί ἔναντι ῾Υμῶν τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς καί τοῦ Μητροπολίτου ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, ὅπως τόσον ἀτυχῶς ἰσχυρίζεσθε . Οἱ πέντε ἕνεκα τῶν ἀντικανονικοτήτων καί τῶν βλασφημιῶν τους καί ἕνεκα τοῦ καταχθονίου σχεδίου προδοσίας κατά τῆς ᾿Εκκλησίας (᾿Εκκλησιολογία καί ᾿Αποστολική Διαδοχή), προεκάλεσαν οὐσιαστικόν σχῖσμα, καί ἐξῆλθον καί τυπικῶς τό 1995 ἐκ τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐνῶ ἴσως καί πρίν δέν ἀνῆκον εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, διότι εἶχον χάσει τόν μετά τῆς ᾿Αληθείας σύνδεσμον. Τούς σχισματικούς τούς καθιστοῦν τοιούτους αἱ ἀντικανονικότητες, αἱ βλασφημίαι, τά αἰρετικά φρονήματα, τά "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" κηρυσσόμενα, καί μέ μίαν λέξιν ἡ διάρρηξις τοῦ μετά τῆς ᾿Αληθείας συνδέσμου αὐτῶν.. Αὐτά καί ἡ ἐλαχιστότης μου ὡς ᾿Επίσκοπος, καί ὀ π. ᾿Αμφιλόχιος καί ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης καταγγέλλομεν, καί δι᾿ αὐτά συκοφαντούμεθα, διότι ἔτσι παραχωρεῖ ἤ οἰκονομεῖ ὁ Θεός, διά νά βλέπουν, ὅσοι ἔχουν μάτια γιά νά βλέπουν καί διά νά ἀκοῦνε, ὅσοι ἔχουν αὐτιά γιά νά ἀκοῦνε καί ἔτσι νά καταλαβαἰνουν τόν Φαρισαϊσμό καί τήν ὑποκρισίαν καί τάς μηχανάς ὡρισμένων νεοφανῶν δῆθεν "ὑπερορθοδόξων". Τί ἄλλο ἐγράψαμε εἰς τόν Σεβ/τον κ. Νικόλαον Δέν εἶναι ὀρθός, καί ἐπομένως εἶναι ἀπαράδεκτος, Σεβασμιώτατε, ὁ ἰσχυρισμός σας, ὅτι δῆθεν "οἱ πέντε ἐδημιούργησαν σχῖσμα ἔναντι τοῦ Μακαριωτάτου καί τῶν ᾿Αρχιερέων", ἤ τό πολύ χειρότερον πού λέγει ἄλλος ᾿Αρχιερεύς: "῾Ημεῖς, Μακαριώτατε, δέν πήγαμε μέ τούς πέντε, ὄχι διότι παρεδεχόμασταν τό εἰκονομαχικόν φρόνημα αὐτῶν, ἀλλά ἀπό σεβασμόν καί ἀγάπην πρός τό πρόσωπόν σας". ᾿Επιτρέπονται τέτοια φρονήματα καί δή νά διατυπώνωνται καί ἐγγράφως; Σεβασμός, ἀγάπη, καί τιμή εἰς τόν πολιόν Γέροντα ᾿Αρχιεπίσκοπον, Πατέρα μας καί προπάντων ἀγωνιστήν ῾Ιεράρχην, ἀλλά ὄχι τοιαῦται τοποθετήσεις, αἱ ὁποῖαι ἀδικοῦν καί εὐτελίζουν καί ἐκείνους πού τά γράφουν, ἀλλά καί τόν Μακ/τον ᾿Αρχιεπίσκοπον, ἐνῶ εἶναι καί βλασφημίαι κατά τοῦ μυστηρίου τῆς ᾿Εκκλησίας. Παρακαλῶ νά κάνωμεν διάκρισιν "μεταξύ ἁγίου καί βεβήλου". Αὐτή εἶναι ἡ ᾿Εκκλησιαστική μας συνείδησις; Οἱ πέντε, Σεβασμιώτατε, ἐβλασφήμησαν καί ἐχωρίσθησαν καί ἐξῆλθον τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ᾿Εκόπησαν ἀπό τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἐκ τῆς Κεφαλῆς αὐτοῦ τοῦ Σώματος, καί ὄχι ἐκ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. Μήπως ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ἤ ὁ Πατριάρχης εἶναι ἡ ᾿Εκκλησία; Οὔτε ὁ Πατριάρχης, οὔτε ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος, οὔτε ἡ Σύνοδος ταυτίζονται μέ τήν ᾿Εκκλησίαν, Σεβασμιώτατε. ῞Ολοι εἶμεθα ἰσότιμα μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ εἰς τό ὁποῖον ἕκαστος καλεῖται νά προσφέρῃ τήν διακονίαν του κατά τό μέτρον τῆς Χάριτος τό ὁποῖον τοῦ ἐδόθη. Οἱ Σχισματικοί δέν χωρίζονται ἀπό πρόσωπα, ἀποσχίζονται ἀπό τό ἕνα καί ἀδιαίρετον Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας πού εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Οἱ πέντε ἀναμφιβόλως ἠσέβησαν, ἐσυκοφάντησαν, ἱεροσύλησαν, ἐξεβίασαν καί προέβησαν εἰς τρομοκρατίαν καί κατά τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου, καί ἀποσχισθέντες ἐξῆλθον τῆς ᾿Εκκλησίας. Παρακαλῶ, ὅμως, νά μοῦ εἴπητε, ποίαν ἀσέβειαν, ποίαν συκοφαντίαν, ποίαν ἱεροσύλίαν τῶν πέντε κατά τοῦ Σεπτοῦ Προκαθημένου ἀντεγράψαμεν ἡμεῖς; ῎Η μήπως τό ὅτι δέν συμφωνοῦμεν εἰς τάς σημειωθείσας καταφώρους παραβιάσεις τῆς Κανονικῆς Τάξεως εἶναι ἀσέβεια κλπ; ῎Η μήπως, μή γένοιτο, ἔχομεν ἐσκεμμένην σκόπιμον καί ὑστερόβουλον προσωπολατρείαν; ῾Ημεῖς δέν κατηγορήσαμε οὔτε τόν Σεπτόν Προκαθήμενον, τόν ὁποῖον καί εὐλαβούμεθα καί διά τοῦτο καί διαφωνοῦμε, κατά ἱερόν καθῆκον, ὅπου αἱ πρωτοβουλίαι καί πράξεις του εἶναι εἰς βάρος καί τοῦ ἰδίου καί τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ημεῖς κατωνομάσαμε καί ζητήσαμε διόρθωσιν ἐπιληψίμων θέσεων καί ἀντικανονικῶν πράξεων, Προσωπικῶν καί Συνοδικῶν, διά νά μή φτάσουμε εἰς ἐκείνας τῶν πέντε, αἱ ὁποῖαι ἐν τέλει τούς ἔθεσαν ἐκτός ᾿Εκκλησίας. ᾿Εάν ταῦτα δέν ποιήσωμεν, τότε αὐτοκαταργούσαμε ὡς ᾿Αρχιερεύς, ἀλλά καί βεβηλώνουμε καί προδίδουμε τά ἅγια. ῾Ο συμβιβασμός, ἕνεκα δῆθεν σεβασμοῦ, ἤ δῆθεν ἀγάπης καί ὑπακοῆς, ὅταν καταλύεται ἡ Κανονική Τάξις καί ἡ ᾿Ορθοδοξία, ἰσοδυναμεῖ μέ ἀσέβειαν καί "μῖσος" καί κατά προσώπων καί κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Η ᾿Αγάπη συμβαδίζει μέ τήν ἀφοσίωσιν εἰς τήν Κανονικήν Τάξιν, τήν ῾Ομολογίαν μας καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν. Παρακαλῶ νά μελετήσετε τά κείμενά μου, καί νά βεβαιωθῆτε ὅτι δέν ἀντιγράφομεν τούς πέντε, ἀλλά δέν θέλομεν, καί δι᾿ εὐχῶν Σας Σεβασμιώτατε ἀδελφέ, δέν θά ἐπιτρέψωμεν, ὅσον ἐξαρτᾶται ἀπό ἡμᾶς τόν ᾿Επίσκοπον Κήρυκον, νά "μιμοῦνται" τινές τάς μεθόδους καί τά ἔργα τῶν πέντε, διά νά μή ὁδηγηθοῦν μέ ἀκρίβειαν εἰς τά ἴδια ἀποτελέσματα. Διά τῶν ᾿Αδελφικῶν σας εὐχῶν, ἀγωνιζόμεθα νά μή μιμηθῇ κανείς, καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον, τάς μεθόδους τῶν πέντε, καί πολύ περισσότερον νά μή περιέλθῃ οὐδείς ἐξ ἡμῶν εἰς τήν κατάστασιν τῶν πέντε. ῾Ημεῖς θέλομεν νά μή καλύπτωνται καί νά μή παραμένουν, οὔτε νά αὐξάνουν καί νά ἐπεκτείνωνται αἱ κακοδοξίαι, αἱ ἀντικανονικότητες Θέλομεν τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφή καί τῶν πέντε εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί ὄχι νά παρασυρθῶμεν ἡμεῖς εἰς τό σχίσμα των. ῾Ημεῖς τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ Παλαιοημερολογιτιοῦ Οἰκουμενισμοῦ θέτομεν εἰς προτεραιότητα ὅλων τῶν ἐπιβούλων σχημάτων καί καταστάσεων, διότι ἀποδεδειγμένως οὔτε ἀπό τόν κ. Βαρθολομαῖο κινδυνεύομεν ἄμεσα, οὔτε ἀπό τόν κ. Χριστόδουλο, οὔτε καί ἀπό αὐτόν τόν παπισμόν, οὔτε ἀπό τήν Μασωνία, οὔτε ἀπό τόν ἀντίχριστον Σιωνισμόν. ᾿Επίσης ἐγράψαμε ᾿Επίσης ὑπό τόν τίτλον "Από ποιούς, κατά τήν ἅποψίν μας, κινδυνεύομεν ἄμεσα" γράφω τά ἑξῆς εἰς τόν Σεβ. κ. Νικόλαον: Δι᾿ ἡμᾶς, τόν Μητροπολίτην Μεσογαίας, εἶναι ἀπολύτως σαφές, ὅτι τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., καί προηγουμένως ἡμεῖς οἱ ᾿Επίσκοποι κινδυνεύομεν ἀπό τά κάτωθι φρονήματα, τά "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" κηρυσσόμενα: - ῞Οτι ἔχουμε τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε, δηλαδή ἐκεῖνο τό "πιστεύω" τῆς β' καί γ' ᾿Εγκύκλίου τους. - ῞Οτι οἱ πέντε ἀπεσχίσθησαν μέ ἀντικανονικές πράξεις ἀπό τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο, λόγῳ "εἰκονομαχίας" καί ἐπομένως τό σχίσμα των εἶναι διοικητικῆς φύσεως καί ἔγινε σέ προσωπικό ἐπίπεδο, ἤ ὅτι τό σχίσμα τό ἔκαναν μερικοί δικοί μας "εἰκονομάχοι", τούς ὁποίους "τώρα τούς εἴδαμε", διότι τώρα ἠνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοί μας, "ἐνῶ οἱ πέντε τούς ἔβλεπαν ἀπό τότε". - ῞Οτι μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μέ τούς πέντε ἀρκεῖ νά σιωπήσῃ ὁ Κήρυκος, καί ἄν δέν σιωπήσῃ νά τόν "καταδικάσουμε", καί νά πάρουμε τά κεφάλια τῶν ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλοχίου καί τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ῎Αλλωστε ὑπάρχει ἀπό τό 1993 ἕνας "ἀφορισμός" τοῦ κ. Ματθαίου, τόν ἀντιγράφομεν καί "τελείωσε" τό θέμα Γκουτζίδη." Τί ἐν ἔτει 2001 ἐγράψαμε ἐν ῾Υπομνήματι πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον; Εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 185/31-1-2001 ῾Υπόμνημά μας εἰς τήν σειράν τῶν ἐκκρεμμούτων θεμάτων κατηγγείλαμεν καί τό ἑξῆς: Γ) Τήν μή ἐφαρμογή τῆς Κανονικῆς τάξεως εἰς ὅτι ἀφορᾶ τούς πέντε σχισματοαιρετικούς πρώην Μητροπολίτας". Καί σημειώναμε: "Τοῦτο εἶναι ἕνα ἀπό τά σημαντικώτερα ἐκκρεμοῦντα θέματα, διότι εὐθέως καθάπτεται τῆς Πίστεως μας καί τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας, ἀλλά καί τῆς ᾿Αποστολικῆς μας Διαδοχῆς. Οὗτοι ἐπί ἐπτά ἔτη βλασφημοῦν κηρύσσοντες γραπτῶς καί προφορικῶς, ὅτι μᾶς "καθήρεσαν", μᾶς "ἀναθεμάτισαν", καί τό μεῖζον ἀντιποιοῦνται τήν ᾿Εκκλησίαν καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, καί βλασφημοῦν καί καλύπτουν τήν προδοσίαν τους, καί κρατύνουν τήν πλάνην των καί τάς αἱρέσεις των. ῎Ας προσέξουμε, μή ἀποδειχθῇ ὅτι ἡ ἐπιδειχθεῖσα ἀδικαιολόγητος ὀλιγωρία καί ἀβελτηρία μας εἶναι ἐσκεμμένη, καί ἔχει ἐπιβληθεῖ ἔξωθεν, μέ ὅ,τι μπορεῖ νά σημαίνουν αὐτά". Τί κατήγγειλε καί ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος Καί διά τήν καθαίρεσιν τῶν πέντε, διά τήν ὁποίαν μᾶς κατηγορεῖτε, ἰδού τί γράφομεν εἰς τήν ἰδίαν ἐπιστολήν: "8) Οἰ 5 σχισματοαιρετικοί ἐπίσκοποι, ἔγραψαν Γ ἐγκύκλιον, μέ τήν ὁποίαν καθαιροῦν τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον, ἀναθεματίζουν ὅλους ἡμᾶς καί βλασφημοῦν τήν ὀρθόδοξον πίστιν μας. Ποίαν ἀπάντησιν ἐδώσατε, καί πῶς ἀντιμετωπίσατε τά ἀπερίγραπτα αὐτά φληναφήματα; ῎Εχομεν τό δικαίωμα νά ἀδρανοῦμε εἰς ὅλα αὐτά καί νά ἀφήνουμε νά ὑβρίζεται ἡ ἁγία μας ᾿Ορθοδοξία;" Εἶναι ἐφάμαρτον, ὅτι ζητῶμεν νά ἐφαρμοσθῇ ἡ Κανονική τάξις κατά τῶν πέντε ᾿Εκκλησιομάχων καί σχισματοαιρετικῶν, οἱ ὁποῖοι παραμένουν ἀμετανόητοι καί συνεχίζουν τήν ἐκκλησιομαχίαν τους; Μήπως ἐχάθησαν ἀπό μερικούς τά κριτήρια τῆς ᾿Ορθοδοξίας; Δι᾿ αὐτό "ἀθωώνονται" οἱ πέντε, ἐνῶ διώκεται ἡ ταπεινότης μου, κατά χειρότερον τρόπον ἀπό ἐκεῖνον τῶν πέντε; Περί τῶν πέντε, περί τῆς καλῆς ὁμολογίας ἡμῶν καί τῆς λειτουργίας τοῦ ὑπερτάτου καί πρώτου θεσμοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας, τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, ἰδού τί γράφομεν καί εἰς τό ἀπό 19/6-8-99 μακροσκελές "ΥΠΟΜΝΗΜΑ - ΑΝΑΦΟΡΑ - ΟΜΟΛΟΓΙΑ" μας: "Λυπούμεθα, Μακαριώτατε καί Σεβ/τοι, ἀλλά εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά δηλώσουμε τήν ἄποψίν μας ὅτι ἡ ἀδικαιολόγητος κωλυσιεργία ἤ μάλλον ἡ τελεία ἀδράνεια ὑμῶν, καί ὡς ἐπισκόπων καί ὡς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἔναντι τῶν πέντε, καί ἐνώπιον τῆς κανονικῆς τάξεως καί ἐνώπιον τῆς ἀληθείας καί τῆς δικαιοσύνης, καί μέ μίαν λέξιν ἐνώπιον τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀποτελεῖ μεῖζον ζήτημα, καθ᾿ ὅτι ὁ Συνοδικός θεσμός καθ᾿ ἡμᾶς, ὅπως καί ὅσον εἴμεθα εἰς θέσιν νά γνωρίζωμεν δέν ἐλειτούργησεν ὡς ἔπρεπε καί μετά τό 1995 καί μέχρι σήμερον. Δέν γνωρίζω ἀπόλυτα τί προκύπτει ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῶν Συνεδριάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀλλά θεωρῶ ἀπολύτως ἀδικαιολόγητον τό γεγονός ὅτι, μετά ἀπό πέντε ὁλόκληρα ἔτη, δέν ἐπεβλήθησαν αἱ προβλεπόμεναι κανονικαί κυρώσεις κατά τῶν 5 σχισματοαιρετικῶν καί δεινῶν τούτων πολεμίων τῆς ᾿Εκκλησίας. ῎Εχομεν αὐτό τό συγκεκριμένον γεγονός ὡς σοβαρόν λόγον νά ἀνησυχοῦμε διά τήν πορείαν τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων, ὥστε νά διερωτώμεθα, διατί δέν εἴδομεν οὔτε μίαν ἀνακοίνωσιν τῆς ῾Ι. Συνόδου ἐπί ἑνός τόσον σοβαροῦ θέματος τῆς ᾿Εκκλησίας; ῾Ημεῖς δέν ἐννοοῦμε νά ἔχωμεν κανονικήν καί ὀρθόδοξον Σύνοδον, νά συνεδριάζη ἐπί πέντε ἔτη καί νά μήν ἔχη λάβει τά ἐπιβαλλόμενα κανονικά μέτρα κατά τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, οἱ ὁποῖοι ἀντιποιοῦνται τήν ῾Ι. Σύνοδον καί τήν ᾿Εκκλησίαν καί ἡμεῖς νά σιωπῶμεν! Εἶναι αὐτό ὀρθόν; Εἶναι χαρακτηριστικόν᾿Ορθοδόξου καί Κανονικῆς συνεπείας καί εἰλικρινείας, ὅταν ἐνώπιον τῶν δικαστηρίων εὐθαρσῶς τονίζομεν ὅτι "δι᾿ ἅπαντα τά ἀδικήματα (τῶν πέντε) προβλέπονται παρά τῶν διατάξεων τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων αἱ ποιναί τῆς καθαιρέσεως καί τοῦ ἀφορισμοῦ" ἐνῶ εἰς τήν πρᾶξιν καταπατῶνται "αἱ διατάξεις τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων"; (Βλέπετε τάς πρός τό ᾿Εφετεῖον Θεσσαλονίκης προτάσεις τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Κίτρους καί Κατερίνης κ. Γοργονίου εἰς τόν σχετικόν δικαστικόν φάκελλον ἤ εἰς τό τεῦχος 98 σελ. 122 τοῦ περιοδικοῦ "᾿Ορθόδοξος Πνοή", τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς). ῎Εχομεν τό δικαίωμα νά καλύπτωμεν καί μέ τόν τρόπον αὐτόν τούς ἐχθρούς τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; Τό δέ πλέον φοβερόν εἶναι ὅτι τινές ἀνέλαβον καί ἀνεβίωσαν τά φρονήματα καί τό κίνημα τῶν 5. ῾Η ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται. Καίτοι γνωρίζετε πολύ καλά τί ἐννοῶ, ἀφοῦ οὕτως ἐνεργεῖται ἐμφανῶς ὑπό τινων ᾿Αρχιερέων, τῶν λοιπῶν ἀνεχομένων καί σιωπώντων, ἀναγκάζομαι νά γίνω σαφής καί κατηγορηματικός. ᾿Αρχιερεῖς τινες λέγουν: α) "Δέν θά τούς καθαιρέσωμε (τούς πέντε), διότι πρέπει νά ἑνωθῶμεν. Πρέπει ὅμως νά καθαιρέσωμε τόν ᾿Αμφιλόχιο διότι εἶναι εἰκονομάχος!". β) "῎Εχουμε τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε". γ) "Θά μᾶς διαβάσουν καί μία εὐχή, ἐμεῖς θά τούς ἄρωμε τήν ἀργία, θά ἑνωθοῦμε καί θά γίνωμε Σύνοδος μέ 15 ᾿Αρχιερεῖς". ῾Ωσαύτως σημειώνομεν ὅτι: α) ᾿Αρχιερεῖς τινες ἐπιδοκιμάζουν τήν λεγομένην "β' ᾿Εγκύκλιον" τῶν 5 ἤ δέν διαμαρτύρονται, οὔτε καταγγέλλουν τήν πολύ χειροτέραν, ὡς γ' φερομένην, μέ τήν ὁποίαν ἀνέτρεψαν καί μετεστοιχείωσαν τήν ᾿Ορθοδοξίαν καί οὐδείς ἐπεμβαίνει.... γ) ῞Ετερος ᾿Αρχιερεύς, καθ᾿ ὅλην τήν διάρκειαν τῆς πενταετίας, δέν ἔπαυσε νά ἀρθρογραφῆ ἀνεπιτυχῶς, ἐνῶ ἡ ῾Ι. Σύνοδος ἐπανειλημμένως περιωρίσθη εἰς ἀνωφελεῖς ἀψιμαχίας μετά τοῦ ᾿Επισκόπου καί εἴς τινας μεμονωμένας "ἀνακλήσεις". Καί τοῦτο διότι (καλῶς ἤ κακῶς δέν τό ἐξετάζω) ἄκουσον - ἄκουσον, ἕνας κακόδοξος καί ἐπίβουλος τῆς ᾿Εκκλησίας Φλωριναῖος "᾿Επίσκοπος" ἔκαμε, δι᾿ ἰδίους λόγους (οἵτινες δημιουργοῦν πολλά ἐρωτηματικά), ἐπιλεκτικήν δημοσίαν καταγγελίαν κατά τοῦ ᾿Επισκόπου μας! δ) ῾Υπάρχουν, ὅπως καί κατά τήν περίοδον 1991 - 1995, θλιβερά φαινόμενα, ᾿Αρχιερεῖς νά συνεννοοῦνται συνωμοτικά ἤ νά πιέζωνται νά ἀποφασίζουν ἐκ τῶν προτέρων τί θά ἐπιβάλουν εἰς τήν ἑκάστοτε μέλλουσαν νά συνέλθη Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας. ε) Κατασκευάζονται σκάνδαλα μέ τόν ἴδιο τρόπο καί τήν ἰδίαν μέθοδον τοῦ μηχανισμοῦ τῶν 5 κατά κληρικῶν καί λαϊκῶν, ἐνῶ ἀνεύθυνοι καταγγελίαι, χωρίς νά συνοδεύωνται ἀπό τήν Κανονικήν δήλωσιν ταυτοπαθείας, ἀφήνονται νά ἐκκρεμοῦν καί νά ἀπειλοῦν ὡς δαμόκλειος σπάθη, καί νά κατασκανδαλίζουν τόν πιστόν λαόν. Αὐτά τά φλέγοντα θέματα μᾶς ἠνάγκασαν νά διερωτηθῶμεν: Μήπως τινές ἐκ τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων ἤλλαξαν γραμμήν καί δέν ὁμολογοῦν εὐθαρσῶς τήν ἀλήθειαν, ἐνῶ ἄλλοι ἀνέχονται αὐτήν τήν κατάστασιν, ὁπότε ἕκαστος ὑποχρεοῦται πλέον ἐκ τῶν πραγμάτων νά ἀναλάβη τάς μεγάλας εὐθύνας του"; Τί ἄλλο ἔγραψεν ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος; Πῶς νά μή διερωτηθῇ, ἕνας ὀρθόδοξος Κληρικός, ἀλλά καί ἕνας ἁπλός πιστός, καί νά μή καταγγείλῃ τά πεπλανημένα καί κακόδοξα φρονήματα, π.χ. τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Κατερίνης κ. Γοργονίου, ὅταν μετ᾿ ἐπιμονῆς καί "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" κηρύσσει, ὅτι: 1) Δέν εὑρίσκει εἰς τούς πέντε καμμίαν αἰτίαν Πίστεως κλπ., καί παρά τά ὅσα ἐγράφησαν ἐπιμένει, ὅτι ἔχει "τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε". 2) Κηρύσσει δημοσίως καυχώμενος, ὅτι τόν ἐκφράζει ἡ "Β' ᾿Εγκύκλιος" τῶν πέντε (23/2/93) ἀπό τήν ὁποίαν ἤρατε τάς ὑπογραφάς σας, ὡς κακοδόξου καί ἀγνώστου προελεύσεως κειμένου, ἡ ἐλαχιστότης μου δέ ἐδιώχθην "Συνοδικῶς" μέ δύο ἔτη ἀντικανονικῆς, ἀδίκου καί παρανόμου ἀργίας. 3) Καταδικάζει, ὡς αἱρετικήν, τήν ἀρχαιοτάτην ὀρθόδοξον εἰκόνα τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου, διότι εἰκονίζει λουτρόν, καί διανοεῖται, ὅτι θά μποροῦσε νά ἐλέγξῃ καί τόν ῞Αγιον ᾿Ιωάννην τόν Δαμασκηνό, διότι ὁμολογεῖ (ὁ ἅγιος) ὡς ὀρθόδοξον αὐτήν τήν εἰκόνα καί ὅτι κατά τόν Ζ' αἰῶνα ἀποτελοῦσε ὀρθόδοξον παράδοσιν τῆς ᾿Εκκλησίας. 4) ᾿Απορρίπτει καί καταδικάζει ὀρθοδόξους Εἰκόνας, τῶν ὁποίων παραχαράσσει τάς ἐπιγραφάς καί ἀλλοιώνει τό δογματικόν περιεχόμενον. Καί ἀλλοῦ γράφει: "10) Μερικοί Συνοδικοί ἐπίσκοποι, ἔχουν γράψει ὅτι, "ἔχουν τό ἴδιο πιστεύω" μέ τούς 5, ὅτι τούς ἐκφράζει ἡ Β' ᾿Εγκύκλιος" ὅτι εἶναι δυνατόν οἱ 5 νά ἐπιστρέψουν, καί ἐπειδή "μᾶς καθήρεσαν δύνανται (οἱ 5) νά μᾶς διαβάσουν μιάν εὐχήν" καί ὅλα τά κακά τῆς δεκαετίας γίνονται μέλι, γάλα! Ταῦτα εἶναι τελείως ἀπαράδεκτα διά τούς ἐπισκόπους μας. Κατά τήν γνώμην μας, ἡ διαφωνία αὐτή μεταξύ τῶν Συνοδικῶν ἐπισκόπων μας, εἶναι νάρκη εἰς τά θεμέλια τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῾Η ἑνότης τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὡς γνωστόν στηρίζεται ἀποκλειστικῶς καί μόνο εἰς τήν εἰλικρινῆ χριστιανικήν ἀγάπην, καί εἰς τήν ὁμολογίαν τῆς κοινῆς πίστεως. Λείπουν αὐτά, λείπει ὁ Χριστός. 11) Οἱ πέντε ἐπίσκοποι, ἀλλά καί ἄλλοι ξένοι πρός τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. μᾶς ἐγκαλοῦν δι᾿ αἱρετικά φρονήματα, ἰδιαιτέρως τόν Σεβασμιώτατον Νικόλαον. Τί γίνεται πρός αὐτήν τήν κατεύθυνσιν; Ποία ἡ ἀπάντησις εἰς αὐτά; Εἴμεθα αἱρετικοί; Δέν σᾶς προβληματίζει αὐτό τό γεγονός; 12) Διατί δέν συνέρχεται ἡ ῾Ιερά Σύνοδος νά καθήσετε 5, 10 καί περισσοτέρας ἡμέρας, ὅσο χρειασθῆ, διά νά λύση καί δώση ἀπάντησιν εἰς τά ἀπό δεκαετίας συσσωρευθέντα θέματα; ῾Υπάρχει ἱερά ὀρθόδοξος Σύνοδος; ᾿Ορθοτομοῦν μεταξύ των οἱ ᾿Επίσκοποι μας; ῾Ομοφωνοῦν; Συνεργάζονται;" Αὐτά γράφομεν ἡ ταπεινότης μας καί ἐρωτῶμεν εἶναι καί αὐτά κατηγορία εἰς βάρος μας ἤ ἀποβαίνουν βαρυτάτη καθ᾿ ὑμῶν ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ, διότι οἱ πέντε: α) Κατέλυσαν καί ἐποδοπάτησαν συλλήβδην τήν Κανονικήν τάξιν β) ᾿Ανέτρεψαν τήν ᾿Ορθοδοξίαν, τήν ἀναθεμάτισαν καί ἐδογμάτισαν τά αἱρετικά καί βλάσφημα φρονήματά των, ὡς δῆθεν διδασκαλίαν τῆς ᾿Εκκλησίας. γ) ᾿Αποκαλοῦν τήν σχισματοαίρεσίν των ὡς δῆθεν "ἐκκλησίαν" τήν δέ κακήν πλειοψηφίαν των = "συμμορίαν", ὡς ῾Ιεράν Σύνοδον δ) Βλασφημοῦν τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν ἀποκαλοῦντες Αὐτήν..."σχίσμα", τήν ῾Ιεράν Σύνοδον ὡς "ψευδοσύνοδον" τούς δέ ᾿Επισκόπους ὡς "μοναχούς". ᾿Ιδού ἡ "ἀπόφασις" τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν καί ᾿Εκκλησιομάχων κατά τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου καί τῶν μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου, ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου καί πάντων τῶν νεοχειροτονηθέντων ᾿Αρχιερέων. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος (σ.σ. τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν) συνδιασκεψαμένη ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι ἀποφαίνεται: Κηρύσσει ἐνόχους τούς κατηγορουμένους.... α) ᾿Επί δημιουργἰᾳ, ἀποδοχῇ καί συγκαλύψει τῆς νεοεικονομαχικῆς αἱρέσεως, β) ᾿Επί προδοσίᾳ τοῦ ῾Ιεροῦ ᾿Αγῶνος τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί ἐπιορκίᾳ, γ)᾿Επί ἐγωπαθεῖ ἐγωϊσμῷ καί ἰδιοτελεῖ φιλοδοξίᾳ δ) ᾿Επί ἀπειλαῖς καί ὕβρεσι, κατά τῶν ᾿Αρχιερέων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ε) ᾿Επί καταφρονήσει τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου δι᾿ ἀντικανονικῶν καί πραξικοπηματικῶν χειροτονιῶν καί δημιουργίας σχίσματος στ) ᾿Επί ἀναδείξει τοῦ ῾Ιεροῦ Συνδέσμου καί τῶν ἀποφάσεών του ὑπεράνω τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ καί τῶν Συνοδικῶν ἀποφάσεων, καταστήσαντες οὕτως αὐτόν, ὑπερσύνοδον καί ὑπερεκκλησίαν δημιουργοῦντες σοβαρά προβλήματα εἰς τούς Μητροπολιτικούς καί ἐνοριακούς Ναούς. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΟΜΟΨΥΧΩΣ ΚΑΙ ΟΜΟΦΩΝΩΣ τούς κηρυχθέντας ἐνόχους: α) ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν β) Μητροπολίτην Πειραιῶς κ. Νικόλαον γ) Μητροπολίτην ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, δ) ῞Απαντας τούς νεοχειροτονημένους καί νεοχειροτονηθησομένους ᾿Επισκόπους ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἐν ἀργίᾳ καί ἐκπτώσει εὑρισκομένων ᾿Αρχιερέων Α) Καταδικάζει καί ᾿Αναθεματίζει αὐτούς ὡς Νεοεικονομάχους καί Αἱρετικούς Β) ᾿Αποβάλλει καί ἀποκόπτει αὐτούς καί ὅσους δεχθοῦν νά χειροτονηθοῦν ὑπ᾿ αὐτῶν ᾿Επίσκοποι, ὡς σεσηπότα καί ἀνίατα μέλη ἀπό τοῦ σώματος τῆς Γνησίας ᾿Εκκλησίας τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν. Γ) ᾿Επιβάλλει τήν ἐσχάτην ἐκκλησιαστικήν ποινήν τῆς Καθαιρέσεως ἀπό τοῦ ᾿Επισκοπικοῦ βαθμοῦ, εἰς ἅπαντας τούς ἀνωτέρω κατηγορουμένους, ἀπογυμνῶν τελείως αὐτούς παντός ἱερατικοῦ βαθμοῦ καί τούς ἐπαναφέρει εἰς τήν τάξιν τῶν Μοναχῶν. Δ) ᾿Απαγορεύει αὐστηρῶς εἰς τούς πιστούς, μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν πᾶσαν ἐκκλησιαστικήν καί μυστηριακήν κοινωνίαν, μετά τῶν ἀναθεματισθέντων, ἀποβληθέντων ἀποκοπέντων, καταδικασθέντων καί καθαιρεθέντων πρώην, ὡς ἄνω ᾿Αρχιερέων καί ἤδη ἁπλῶν Μοναχῶν". Πᾶσα ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μετά τῶν ἀνωτέρω, θά ἔχῃ ὡς συνέπειαν διά τούς παραβάτας, τάς προβλεπομένας ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων ἐκκλησιαστικάς τιμωρίας, ἤτοι τήν ἀποβολήν ἐκ τοῦ σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Εκρίθη, ἀπεφασίσθη καί ἐδημοσιεύθη αὐθημερόν. Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ῾Ο Μεσσηνίας Γρηγόριος Πρόεδρος. ῾Ο ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος Ματθαῖος. ῾Ο Φθιώτιδος Θεοδόσιος. ῾Ο Κοζάνης καί Σερβίων Τῖτος. ῾Ο Θεσσαλονίκης Χρυσόστομος" Καί συνεχίζει ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος: "Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι Οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται Σᾶς συκοφαντοῦν, Σᾶς ὑβρίζουν, Σᾶς ἀτιμάζουν, ἀντιποιοῦνται τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, βλασφημοῦν τήν ᾿Εκκλησίαν, κατέλυσαν συλλήβδην τήν Κανονικήν τάξιν, ἀνέτρεψαν ἐκ βάθρων τήν ᾿Ορθοδοξίαν, καί Σεῖς δέν ἐνοχλεῖσθε ἐπί ἕξι ὁλόκληρα ἔτη, ἐνώ σᾶς ἠνώχλησαν αἱ ἐπιστολαί μου καί θέλετε τήν ἐξόντωσίν μου; Σᾶς χαρακτηρίζουν "προδότας τῆς ᾿Ορθοδοξίας", "ἐπιόρκους", "ἐγωϊστάς", ὅτι ἔχετε "ἰδιοτελῆ φιλοδοξίαν", ὑβριστάς καί καταφρονητάς τῶν ᾿Αρχιερέων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου", δηλ. τῆς σχισματοαιρετικῆς των ὁμάδος. Σᾶς κατηγοροῦν "δι᾿ ἀντικανονικάς καί πραξικοπηματικάς χειροτονίας καί δημιουργίαν σχίσματος" καί ὅτι "ἀναδείξατε τόν ῾Ιερόν Σύνδεσμον εἰς ὑπερσύνοδον καί ὑπερεκκλησίαν" ! Σᾶς "καταδικάζουν", Σᾶς "ἀναθεματίζουν", Σᾶς "ἀποβάλλουν καί ἀποκόπτουν ὡς σεσηπότα καί ἀνίατα μέλη ἀπό τοῦ σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας", Σᾶς "ἐπιβάλλουν τήν ἐσχάτην τῶν ποινῶν τῆς Καθαιρέσεως" ! Τόση ἀδιαφορία, τόση ἔνοχος σιωπή εἰς τά τῆς πίστεως; Ποῦ εἶναι ἡ εὐαισθησία τῶν ῾Αγίων Πατέρων μας περί τῆς ᾿Ορθοδοξίας, οἱ ὁποῖοι ὅταν τυχόν τούς ἀποκαλοῦσέ τις αἱρετικούς ἐξανίσταντο ὡς ἐλατήρια καί ἀντιμετώπιζον ἀκαριαίως τήν ὕβριν; Καί οἱ μέν πέντε δυστυχεῖς, ὡς ἐσκοτισμένοι, παρέθεσαν εἰς᾿ αὐτήν τήν "ἀπόφασί" τους ὅσα βλάσφημα καί σχιζοφρενικά ἠδυνήθησαν, ῾Υμεῖς ὡς γνήσιοι ἐπίσκοποι τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ πῶς ἐπί 6 χρόνια σιωπᾶτε καί δέν ἐλάβετε οὐδέν κανονικόν μέτρον, ἀλλ᾿ ὡρισμένοι ἐκ τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων καυχῶνται ὅτι ἔχουν τό ἴδιον πιστεύω μέ αὐτούς; Σᾶς ἐρωτήσαμε καί πάλιν σᾶς ἐρωτῶμεν, μπορεῖ κανείς νά σεμνύνεται κατόπιν ὅλων αὐτῶν, ὅτι ἔχει ὀρθόδοξον ὁμολογίαν, ὅτι λειτουργεῖ κανονικῶς ἡ ῾Ιερά Σύνοδος καί ὅτι ὑπηρετεῖται ἡ ᾿Ορθοδοξία καί διασφαλίζεται τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας ἀπό τούς σχισματοαιρετικούς καί ἐκκλησιομάχους; ᾿Εφ᾿ ὅσον λοιπόν ἐπί ὅλων αὐτῶν τῶν θεμάτων δέν ἐλήφθη καμμία ἀπολύτως ἀπόφασις, ὅπως ἐπιβάλλει ἡ Κανονική τάξις καί ἡ ᾿Ορθοδοξία, δέν ἀποτελεῖ τοῦτο ἀπόδειξιν, ὅτι καλύπτονται οἱ πέντε, ἐνῶ, κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπον, ἀναγνωρίζετε καί τάς καθαιρετικάς καθ᾿ ῾Υμῶν ἀποφάσεις (περί Καθαιρέσεως), ἀλλά καί ὅλα τά αἱρετικά των φρονήματα; Δέχεσθε ὅτι εἶσθε "μοναχοί" καί ἡμεῖς δέν τό γνωρίζομεν; Τό ὅτι ἐκ μέρους ὑμῶν τῶν ᾿Αρχιερέων, δηλαδή τῆς "πλειοψηφίας", ἐτηρήθη αὐτή ἡ ἔνοχος σιωπή, ἐνῶ διωκόμεθα ἡμεῖς μέ μεσαιωνικάς παπικάς μεθόδους, διότι καταγγέλλομεν παραλείψεις ἐπί θεμάτων Πίστεως, δέν ἀποτελεῖ τοῦτο τρανήν ἀπόδειξιν, ὅτι ὑπάρχει δολιότης, ὅτι ἐξυπηρετοῦνται σκοπιμότητες, προκειμένου νά ὁλοκληρωθῇ ἡ διάλυσις τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐννοεῖται τοῦ ἀγῶνος Αὐτῆς, διότι ἀσφαλῶς ἡ ᾿Εκκλησία δέν θά διαλυθῆ ποτέ; ᾿Επειδή αὐτό δέν γίνεται μέ τήν παρουσίαν τοῦ ᾿Επισκόπου Κηρύκου, τοῦ ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλοχίου, καί τοῦ ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, ὑπάρχει ἀπό μακροῦ ἐντολή νά "βγοῦν πάσῃ θυσίᾳ ἔξω", καί ὄχι μόνον αὐτοί, ἀλλά καί κάθε ἄλλος, ὁ ὁποῖος δέν θά ὑποταχθῇ καί δέν θά ἀποδεχθῆ τήν προδοσίαν. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν τίθενται εὔλογα τά σοβαρά ἐρωτήματα, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν καί Καταγγελίαν δι᾿ ὀλιγωρίαν καί παραλείψεις ἐπί θεμάτων Πίστεως , αἱ ὁποῖαι ἔχουν τάς συνεπείας των πρός πάντα ὑπεύθυνον, διότι ἤδη ἀπέβησαν εἰς βάρος τοῦ ἔργου τῆς ᾿Εκκλησίας: Διατί δέν ἐλειτούργησε τόσα χρόνια τό ᾿Ανώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον κατά τῶν δεδηλωμένων σχισματικῶν καί ᾿Εκκλησιομάχων, ἀλλ᾿ ἐχαλκεύθησαν ψευδῆ καί ἀνυπόστατα κατηγορητήρια - συκοφαντίαι, ἐναντίον μου καί ἐναντίον τοῦ ἐλλογιμωτάτου θεολόγου Καθηγητοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, αἱ ὁποῖαι καί δημοσιεύονται. Κατόπιν τούτου ζητοῦνται καί ἀποδείξεις περί τῆς προδοσίας πού συντελεῖται; Διατί στήνονται δικαστήρια ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐκφράζουν τήν ἀγωνία των καί φρονοῦν, ὅτι πρέπει νά καταδικασθοῦν οἱ πέντε καί ὅτι δέν ἔχομεν κοινήν "᾿Αποστολικήν Διαδοχήν" μέ τούς Φλωριναίους; Ποίαν ἄλλην ἀπόδειξιν θέλουν μερικοί, ὅτι συντελεῖται προδοσία; Διά ταῦτα, ἡμεῖς, χάριτι Χριστοῦ, δέν θά σιωπήσωμεν καί δέν θά δειλιάσωμεν, οὔτε ἀπό συκοφαντικά δημοσιεύματα, οὔτε ἀπό ληστρικῶς στημένα δικαστήρια. Αὐτή εἶναι μέχρις ἐδῶ ἡ ἀπάντησίς μας, καί ἐρωτῶμεν: "Δέν εἶναι αὐτά θέματα Πίστεως καί ῾Ομολογίας;" Διατί δέν ἐπελήφθητε, ῎Η εἶναι "ἀσέβεια τό γεγονός, ὅτι ἀναγκαζόμεθα ἡμεῖς καί πάλιν νά τά καταγγέλλωμεν; Καί πάλιν γράφει: Μήπως ἠνώχλησε καί ἡ ῾Ομολογία μας; Μήπως, πέραν ὅλων τῶν ἀνωτέρω, δέν ἤρεσεν, ἀλλά καί ἠνώχλησεν καί ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ, τήν ὁποίαν κάμνομεν εἰς τό ἀπό 19/6-8-99 ΥΠΟΜΝΗΜΑ-ΑΝΑΦΟΡΑ μας; ᾿Ιδού τί εἰς αὐτό ὁμολογοῦμεν καί κηρύσσομεν: "῾Ημεῖς καταδικάζομεν τό αἱρετικόν, ἀντίθεον καί μεταστοιχειωτικόν τῆς ὅλης ᾿Ορθοδοξίας "πιστεύω" τῶν 5, ἐνῶ δέν ἀντεστάθημεν εἰς τήν ἄκραν οἰκονομίαν τῆς ῾Ι. Συνόδου τῆς 23.2.1992, διά τούς λόγους, τούς ὁποίους ρητῶς ἀναφέρει τό κείμενον ἐκεῖνο, καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, ΣΤΕΝΤΟΡΕΙΑ ΤΗ ΦΩΝΗ ὅτι ΚΡΑΤΩΜΕΝ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΠΕΣΦΡΑΓΙΣΕΝ ΠΕΠΛΗΡΩΜΕΝΗΝ Η ΑΓΙΑ Ζ' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ, καί δέν θεωροῦμεν ᾿Ορθόδοξον παράδοσιν ὅ,τι ἀντιφάσκει πρός τήν ῾Αγ. Ζ' Οἰκουμ. Σύνοδον, δέν προσθέτομεν καί δέν ἀφαιροῦμεν. Αἱ συσσωρευμέναι εἰς τά κείμενα τῶν πέντε κακοδοξίαι - πλάναι (ἰδιαιτέρως εἰς τά β᾿ καί γ᾿ ἐγκυκλίους των καί λοιπά κείμενα), ὅσον κι ἄν μακροχρόνισαν ἤ καί μακροχρονίσουν, κι᾿ἕως τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ὅτε θά παραδοθοῦν ὡς ἄκανθαι εἰς τό πῦρ, δέν θά ἀποτελέσουν ποτέ ᾿Ορθόδοξον Παράδοσιν τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Αποδεχθέντες τό πνεῦμα ἐκεῖνο τῆς οἰκονομίας τῆς ῾Ι. Σ. τῆς 23.1.1992, καί σεβόμενοι τήν ἀμάθειαν καί τήν ἀσθενῆ πίστιν μελῶν τινων τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀφήσαμεν κατά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου τά ζιζάνια καί δέν ἐπιμείναμεν εἰς τό νά ξερριζωθοῦν, ἀλλά καί δέν θά χαρακτηρίσωμεν ποτέ τά ζιζάνια ὡς σίτον, τόν ὁποῖον δῆθεν ἔσπειρεν ὁ Κύριος, ἀλλά ζιζάνια καί ἀκάνθας, τά ὁποῖα ἐσκόρπισεν ὁ πονηρός. ῞Οποιος ἔχει τό φρόνημα τῶν 5 καί ἀποδέχεται τάς β' καί γ᾿ ᾿Εγκυκλίους των, αὐτός ἀρνεῖται καί προβάλλει τά ζιζάνια - ἀγκάθια πού ἔσπειρε ὁ πονηρός. Κἄν ᾿Επίσκοπος, κἄν ᾿Αρχιεπίσκοπος, κἄν Πατριάρχης, κἄν Σύνοδος, κἄν ῎Αγγελος ἐξ οὐρανοῦ μᾶς "εὐαγγελίζεται" παρ᾿ οἷς εὐηγγελίσατο τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον μέχρι καί τῆς ῾Αγίας Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀλλά καί τῶν λοιπῶν τῶν στοιχουσῶν τῷ Αὐτῷ Πνεύματι, ἡμεῖς δέν δεχόμεθα, ἀλλ᾿ ἐπαναλαμβάνομεν τό ἀνάθεμα τρίς τοῦ ᾿Απ. Παύλου καί τῶν ῾Αγίων Πατέρων. ῾Ημεῖς, ὁ ἐλάχιστος ἐν ῾Ιερ/χοις ᾿Αμφιλόχιος, θεωροῦμεν ἀνεπίτρεπτον τό γεγονός ὅτι ἡ ῾Ι. Σύνοδος, διά πέμπτον ἔτος δέν ἐφήρμοσεν, ὡς πιστεύομεν ὅτι εἶχεν χρέος νά ἐφαρμόση τήν κανονικήν τάξιν κατά τῶν 5 ἀμετανοήτων, σχισματοαιρετικῶν καί ᾿Εκκλησιομάχων, οἱ ὁποῖοι ἐλεύθερα καί ἀνενόχλητα ἀντιποιοῦνται τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν. Τό γεγονός, ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐπί πέντε ἔτη δέν ἀντέδρασε κατά τῶν ᾿Εκκλησιομάχων καί ἀρνητῶν τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί τῆς κανονικῆς τάξεως, ἐπιτρέπουσα διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ νά ἀμβλυνθῆ ἡ συνείδησις τῶν πιστῶν κατά τῆς προδοσίας, θεωροῦμεν ὅτι ἀποτελεῖ εἶδος ἀρνήσεως αὐτῆς ταύτης τῆς ᾿Εκκλησιολογίας - ῾Ομολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Πῶς ἡ ῾Ιερά Σύνοδος σιωπᾶ ὅταν οἱ πέντε βλασφημοῦν τήν ᾿Εκκλησίαν ἀποκαλοῦντες Αὐτήν "σχίσμα", ἐνῶ τήν σχισματοαίρεσίν των τήν ἐτιτλοφόρησαν "᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ." καί τούς ἑαυτούς των "῾Ιεράν Σύνοδον", καί ἀνενόχλητοι στερεώνουν τήν προδοσίαν καί πλανοῦν τούς παρασυρθέντας ὀπίσω αὐτῶν; Διά τοῦτο ἡμεῖς ὅσους, καθ᾿ οἱονδήποτε, εὐθύν ἤ πλάγιον καί καταχθόνιον τρόπον, παρεμποδίζουν καί κωλυσιεργοῦν, τήν κανονικήν, ὀρθόδοξον καί δικαίαν διαδικασίαν κατά τῶν 5 σχισματοαιρετικῶν καί ᾿Εκκλησιομάχων, τούς θεωροῦμε ὡς συνεχιστάς τῆς προδοσίας ἐκείνων καί περισσότερον ἐπικινδύνους διά τό σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας . ῾Ημεῖς ὅσους λέγουν ὅτι ἔχουν τό ἴδιον "πιστεύω" μέ τούς πέντε καί τολμοῦν καί δηλώνουν ὅτι "δέν θά τούς καθαιρέσωμε (τούς πέντε), διότι ἔχουμε τό ἴδιο πιστεύω, καί διότι πρέπει νά ἑνωθοῦμε καί νά ἀποτελέσωμε 15μελῆ Σύνοδον καί νά μήν χειροτονηθῇ κανείς ἄλλος", αὐτούς τούς κατατάσσομεν μετά τῶν 5, ὑπογραμμίζοντες καί πάλιν ὅτι εἶναι καί χείρονες ἐκείνων. ῾Ημεῖς ἀπορρίπτομεν καί καταδικάζομεν τήν ἄποψιν ὅτι μία Ποιμαντορική ᾿Εγκύκλιος, ὅπως ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 2566/23.1.1992 εἶναι "θεόπνευστος", διότι ἡ θέσις αὕτη ἔχει ἐν ἑαυτῇ τόν δόλον καί τήν βλασφημίαν. (βλέπετε σχετ. ᾿Ελευθερίου Χρ. Γκουτζίδη, "ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ...", ᾿Αθήνα, Μάϊος1999 σελ. 64). ῾Ημεῖς, τούς φρονοῦντας ὅτι εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξη ἕνωσις μετά τῶν ἀμετανοήτων ᾿Εκκλησιομάχων καί σχισματοαιρετικῶν, ἰσχυριζομένους δέ ὅτι θά εὑρεθῆ καί τρόπος "ἀλληλοαναγνωρίσεως, δι᾿ εὐχῆς καί χειροθεσίας", ἀμοιβαίως, τούς θεωροῦμεν ἀρνητάς τῆς ᾿Αρχιερωσύνης των, βλασφήμους καί βαρύτατα αἱρετικούς. Ζητοῦμεν ἡ ῾Ι. Σ. νά ἐπιβάλη τάς κανονικάς κυρώσεις εἰς οἱονδήποτε θά ἐπιμείνη εἰς τοιαύτας ἀπόψεις καί δέν τάς ἀνακαλέση, ἀποπτύση καί καταδικάση ἐν Συνόδῳ . ῾Ημεῖς φρονοῦμεν ὅτι δέν εἶναι ποτέ δυνατόν νά ἐπέλθη κατά Θεόν ἕνωσις μετά τῶν πέντε παρά μόνον, ἐάν ἐν ταπεινώσει καί εἰλικρινεῖ μετανοίᾳ ἐπιστρέψουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, καταδικάσουν τά αἱρετικά τους φρονήματα ὅπως τά διετύπωσαν εἰς τά κείμενά τους καί συσσωρευτικῶς εἰς τήν γ' ἐγκύκλιον των, καθώς καί τάς ἀντικανονικάς ληστρικάς πράξεις των καί θέσουν ἑαυτούς εἰς τήν διάθεσιν τῆς ᾿Εκλησίας. Ζητοῦμε νά ξεκαθαρίση ἀμέσως κάθε ἐκκρεμοῦσα καταγγελία, ἐφαρμοζομένης τῆς κανονικῆς τάξεως, ὥστε νά λάμψη ἡ ἀλήθεια, νά ἀποκαλυφθοῦν αἱ τυχόν ὑστεροβουλίαι καί δολιότητες καί οἱ καταχθόνιοι στόχοι, ὅπου κι᾿ ἄν τυχόν ἀποδειχθῇ ὅτι ὑπάρχουν, καί οὕτω ἀποδοθῆ ἡ δικαιοσύνη. Δηλοῦμεν ὅτι ἡ ἐκ νέου ἐνορχηστρωμένη συκοφαντική καί δυσφημηστική ἐκστρατεία ἐναντίον μας, καί ἡ ἀναζήτησις "ἐξιλαστηρίου θύματος", (ἐν προκειμένῳ ὁ ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλόχιος), γίνεται ἀποκλειστικά καί μόνον διά νά "δικαιωθοῦν" οἱ ἄδικοι καί "δικαιολογηθῆ" τό ἔγκλημα τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν 5, καί διότι ὑπάρχει περαιτέρω σκοπιμότης. Τίποτε ὅμως δέν θά ἐπιτύχουν, οἱ ἀναμεμειγμένοι εἰς αὐτό τό νέο κίνημα, ἀλλά φοβοῦμαι ὅτι τελικά θά ἔχουν τήν τύχην τῶν 5. Αἱ συκοφαντίαι καί ἀπειλαί μᾶς ἐνισχύουν, μᾶς δυναμώνουν καί μᾶς χαροποιοῦν. ῾Ημεῖς ἔχομεν ἰσχυρότατον ἔρεισμα, τήν ᾿Ορθοδοξίαν καί τούς Θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας, καί ἐπ᾿ αὐτῶν, χάριτι Θεοῦ στηριζόμεθα. Δέν θά δεχθῶμεν καμμίαν ἀπολύτως τυχόν κρίσιν ἤ ἀπόφασιν εἰς βάρος μας παρ᾿ ᾿Επισκόπων, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν θεόπνευστον τήν ἀπό 23.1.1992 ᾿Εγκύκλιον ἤ ἔχουν τό ἴδιο "πιστεύω" μέ τούς 5, ἤ δέχονται τήν λεγομένη β' ᾿Εγκύκλιο, ἤ εἶναι κατά τῆς ἐφαρμογῆς τῆς κανονικῆς τάξεως κατά τῶν 5, ἤ δηλώνουν ὅτι εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξη ἕνωσις μετά τῶν ἀμετανοήτων ᾿Εκκλησιομάχων ἤ εἶναι κατά τῆς διευρύνσεως τῆς ῾Ι. Σ. εἰς 12μελῆ, ὑποστηρίζοντες ὅτι διά τῆς ἑνώσεως μετά τῶν 5 θά σχηματίσουν 15μελῆ Σύνοδον, ἤ ἐν τέλει δέν θά τηρηθῆ ἀπολύτως ἡ κανονική τάξις καί δέν θά καταυγάζεται ὑπό τό φῶς τῆς ᾿Ορθοδοξίας". Καί συνεχίζει καί μέ ἄλλα σημαντικά Μήπως αὐτά ἠνώχλησαν, μήπως αὐτά εἶναι ἐπιλήψιμα καί θέλει ἡ "πλειοψηφία" νά μέ καταδικάσῃ; ῞Οσον καί ἄν θέλουν μερικοί "τήν κεφαλήν μου ἐπί πίνακι", καί ἄν ἀκόμη τήν κρατήσουν ἐπί πίνακι, αὐτά πού ἡ ταπεινότης μου ἐγράψαμε καί πάλιν γράφομεν εἰς ἀπάντησιν τῆς "Κλήσεως" καί τοῦ "Κατηγορητηρίου" σας, θά μείνουν εἰς "μαρτύριον τοῖς ἔθνεσι" καί εἰς ἔλεγχον τῶν προδοτῶν. Βεβαίως ἄν πράγματι κάπου εἰς τά γραπτά μου, ὡς ἄνθρωπος ἀδικῶ, πρέπει νά διορθώσω. ῞Ομως διά νά φανῇ ὅτι ἀδικῶ πρέπει νά ἀποδειχθῇ τό ἀναληθές, τό ἀντικανονικόν, τό ἀντιεκκλησιαστικόν ἤ ἀντορθόδοξον. Νά ἀποδειχθῇ δηλαδή, ὄτι αἱ πράξεις τῶν πέντε εἶναι κανονικαί, τά φρονήματά των εἶναι ὀρθόδοξα κλπ. κλπ. Συγγνώμην, ἀλλά ὡς παραφρονῶν γράφω ταῦτα, ἵνα φανῇ, ὅτι ἐχάθη κάθε μέτρον κανονικότητος καί ὀρθοδοξίας καί ὅτι ἐμπαίζομεν καί τόν Θεόν καί τούς ἀνθρώπους.