Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΩΣ ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ

ΕΙΡΗΝΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ Του κ. Χρήστου Κρικώνη Ομ. Καθηγητού Α. Π. Θ. Ο Γρηγόριος ως ειρηνοποιός - Οι περί ειρήνης λόγοι του Ως βασική αρχή του Γρηγορίου για την αντιμετώπιση των ταραχών, των διενέξεων και διχονοιών πού προκαλούσαν την διάσπαση της ενότητος και τη διατάραξη της ειρήνης της Εκκλησίας, είχε το ειρηνεύομεν εννόμως μαχόμενοι και πάντοτε μέσα στα πλαίσια των όρων του πνεύματος1. Προσπαθούσε να συνδυάζει άριστα τον έλεγχο και την παρρησία με την αγάπη και την ταπεινοφροσύνη. Διότι, όπως αναφέρει, εστίν ανδρός μεγαλόφρονος φίλων αποδέχεσθαι ελευθερίαν ή εχθρών κολακίαν2. Στις οποιεσδήποτε παρουσιαζόμενες διαφορές μεταξύ των Ορθοδόξων, ο ίδιος ηγωνίζετο για το ύψιστο αγαθό της ειρήνης, υπέρ της οποίας εξεφώνησε ειδικά προς τούτο μία σειρά τριών λόγων «περί ειρήνης», και το σπουδαιότερο, υπέρ της οποίας προσέφερε τον ίδιο τον εαυτό του. Οι ειρηνικοί αυτοί λόγοι του Γρηγορίου συνδέονται άμεσα με την ειρηνευτική δραστηριότητα, την οποία ανέπτυξε για την επικράτηση της ειρήνης μέσα στην Εκκλησία. Όπως από τους πέντε θεολογικούς του λόγους, πού εξεφώνησε, επονομάσθηκε θεολόγος και με την προσωνυμία αυτή έμεινε στην ιστορία της Εκκλησίας «Γρηγόριος ο Θεολόγος», κατά παρόμοιο και ανάλογο τρόπο με τους τρεις εκφωνηθέντες λόγους του ο Γρηγόριος μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ειρηνοποιός. Ο Γρηγόριος δεν περιορίσθηκε μόνο στη θεωρητική διατύπωση της περί ειρήνης διδασκαλίας του, αλλά ό ίδιος την έκανε πράξη με την ίδια τη ζωή του. Τον Α' ειρηνικό λόγο3 εξεφώνισε το 364 ο Γρηγόριος, όταν διεπίστωσε ότι αποφεύχθηκε το σχίσμα στην Εκκλησία της επισκοπής Ναζιανζού, αιτία του οποίου θεωρήθηκε ο επίσκοπος της Ναζιανζού Γρηγόριος, πατέρας του Γρηγορίου, ο οποίος, φαίνεται από απλότητα και μάλλον από άγνοια των δογματικών λεπτομερειών, υπέγραψε κάποιο ομοουσιανό φιλοαρειανικού περιεχομένου σύμβολο, το οποίο, ας σημειωθεί, ότι τότε εχαρακτηρίζετο ως τόπος ειρήνης. Η ενέργεια αυτή του επισκόπου Γρηγορίου προκάλεσε την εξέγερση μεγάλου μέρους του ορθοδόξου λαού και ιδία των μοναχών της περιοχής με αποτέλεσμα να επέλθει διακοπή κοινωνίας με τον επίσκοπό τους και να οδηγείται σε σχίσμα η Εκκλησία της Ναζιανζού. Με την παρέμβαση όμως του, υιού, Γρηγορίου, ο οποίος εγνώριζε ότι ο πατέρας του ουδέποτε είχε αρνηθεί το Σύμβουλο Νικαίας, καθώς και με τη μεσολάβηση του Μ. Βασιλείου, επείσθη ο επίσκοπος, (πατήρ του), Γρηγόριος και εδέχθη ορθόδοξη ομολογία, ταχθείς υπέρ του Ομοουσίου4 και έτσι αποφεύχθηκε το σχίσμα, αποκαταστάθηκε η κοινωνία του επισκόπου με το ποίμνιό του και τους μοναχούς και επιτεύχθηκε η ενότητα και η ειρήνη στην Εκκλησία της Ναζιανζού. Με τον εκφωνηθέντα Α' λόγο του ο Γρηγόριος εκφράζει την χαρά του για την επιτευχθείσα συμφιλίωση και αποκατάσταση της διασαλευθείσης ειρήνης στους κόλπους της Εκκλησίας. Λέγει σχετικά ότι Θεού μεν και των θείων εγγύς, όσοι το της ειρήνης αγαθόν ασπαζόμενοι φαίνονται, και τω εναντίω τη στάσει απεχθανόμενοί τε και δυσχεραίνοντες5. Και κατακλείει τον λόγον του λέγων: ταύτα ειδότες, αδελφοί, περιλάβωμεν αλλήλους, περιπτυξώμεθα, γενώμεθα γνησίως εν, μιμησώμεθα τον το μεσότοιχον τον φραγμού λύσαντα και δια τον αίματος αυτού πάντα συναγαγόντα και ειρηνεύσαντα. . . αλλά πάντες μένωμεν εν ενί πνεύματι, μια ψυχή συναθλούντες τη πίστει του ευαγγελίου, σύμψυχοι, το εν φρονούντες. . . 6. Έτσι, κατά τον Γρηγόριο, η ειρήνη είναι αναγκαία και αυτονόητη κατάσταση στη ζωή της Εκκλησίας, η δε απουσία της επιφέρει κλονισμό της βάσεως του Χριστιανισμού. Χωρίς ειρήνη, αγάπη και ενότητα δεν νοείται σωστή χριστιανική ζωή και εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ των μελών της είτε λαϊκοί είναι αυτοί είτε κληρικοί. Διότι η αγάπη, η ειρήνη και η ενότητα αποτελούν τα βασικότερα και ουσιαστικότερα γνωρίσματα κάθε ενσυνειδήτου μέλους της Εκκλησίας, δεδομένου ότι ο Θεός είναι Θεός αγάπης, ειρήνης και ενότητος. Τον Β' ειρηνικό λόγο7 τον εξεφώνισε στην Κωνσταντινούπολη το 379, όταν ο κίνδυνος από το λεγόμενο Αντιοχειανό σχίσμα απείλησε την ενότητα και ειρήνη και της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως. Στον λόγο του αυτόν ο Γρηγόριος απεικονίζει με τα μελανότερα χρώματα8 τις εσωτερικές διχόνοιες και εκκλησιαστικές διενέξεις μεταξύ των Ορθοδόξων. Σχετικά με τη διένεξη αυτή των Ορθοδόξων της Εκκλησίας της Αντιοχείας, την οποία χαρακτηρίζει έναγχον ημίν επαναστάσαν ζυγομαχίαν αδελφικήν9 και θέλοντας να μείνει πιστός στη μνήμη του Μ. Βασιλείου, αλλά και ακολουθώντας την ίδια με εκείνον εκκλησιαστική πολιτική, τάχθηκε με τη μερίδα των Ορθοδόξων, που ανεγνώριζε και ακολουθούσε τον επίσκοπο Μελέτιο. Ο ίδιος διεκήρυσσε με έμφαση ότι αυτός, ο αγωνιστής της ειρήνης, θα συνεχίζει να αγωνίζεται για το ύψιστο αυτό αγαθό και ότι θα επιμένει με τις άοκνες ειρηνευτικές προσπάθειές του για την οριστική επικράτηση της ειρήνης στους κόλπους της Εκκλησίας γενικότερα. Είναι φανερό ότι ο Γρηγόριος αντιμετώπισε με επιτυχία και αυτή την εκκλησιαστική κρίση, γιατί αρχίζει τον ειρηνικό αυτό λόγο του, αναφωνών: Ειρήνη φίλη, το γλυκύ και πράγμα και όνομα. . . ειρήνη φίλη, το εμόν μελέτημα και καλλώπισμα, ην Θεού τε είναι ακούομεν και ης Θεός τον Θεόν και αυτόθεον, ως εν τω «ειρήνη του Θεού» και «Θεός της ειρήνης» και «Αυτός εστίν η ειρήνη ημών». . . Ειρήνη φίλη, το παρά πάντων μεν επαινούμενον αγαθόν υπ' ολίγων δέ φυλασσόμενον, που ποτε απέλιπες ημάς. . . και πότε επανήξεις ημίν; Ελθέ, ελθέ, τάχιον-τάχιον10. Και διερωτάται, απορών: Εχρήν γάρ, επειδή θεότης ήνωται, διαιρείσθαι την ανθρωπότητα και περί τον νουν ανοηταίνειν τους τάλλα σοφούς;11 Και παρατηρεί: αιδεσθώμεν το δώρον του ειρηνικού, την ειρήνην. . . και ένα πόλεμον ειδώμεν, τον κατά της αντικείμενης δυνάμεως. . . Ηττηθώμεν, ίνα νικήσωμεν12. Ο Γρηγόριος με όσα ανέφερε στο λόγο εννοεί προφανώς ότι επήλθε επί τέλους ειρήνευση ανάμεσα στο ορθόδοξο ποίμνιό του και αποκαταστάθηκε και πάλιν η ηρεμία στα εκκλησιαστικά πράγματα από το Αντιοχειανό σχίσμα. 1. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Λόγ. 42, 13, PG 36, 473Α (= ΒΕΠ 60, 127, 41128,2 και Επιστ. 16, PG 37, 49Α (= ΒΕΠ 60, 214). 2. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, αυτόθι βλ. και Δ. ΤΣΑΜΗ, Η διαλεκτική φύσις της διδασκαλίας Γρηγορίου του Θεολόγου, Θεσσαλονίκη 1971, σ. 71 έ. 3. Λόγος 6, Ειρηνικός Α', επί τη ενώσει των μοναζόντων, μετά την σιωπήν, επί τη παρουσία του πατρός αυτού, PG 35, 721 (= ΒΕΠ 59, 11). 4. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Λόγ. 18, Επιτάφιος εις τον πατέρα, παρόντος Βασιλείου, PG 35, 10051008 (= ΒΕΠ 59, 119, 2840): Και γαρ ηνίκα παρά θερμοτέρω μέρους της Εκκλησίας, κατεστασιάσθημεν γράμματι κλαπέντες και ρήμασι τεχνικοίς εις πονηράν κοινωνίαν, μόνος μεν επιστεύθη την διάνοιαν άτρωτον έχειν, και μη τω μελάνι την ψυχήν συμμελαίνεσθαι, ει και απλότητι συνηρπάσθη, και τον δόλον εκ του της ψυχής άδολου μη εφυλάξατο μόνος δε, μάλλον πρώτος, το στασιάζον προς ημάς, ζήλω της ευσέβειας εαυτώ και τοις άλλοις κατήλλαξε, τελευταίον τ' αποδραμόν, και πρώτον προσδραμόν, αιδοί τε του ανδρός και τη του δόγματος καθαρότητι ώστε και τον πολύν σάλον των Εκκλησιών κατασβεσθήναι και στήναι την καταιγίδα εις αύραν, ταίς εκείνου λυθείσαν ευχαίς τε και παραινέσεσιν, ει τι δει και νεανιεύεσθαι, μεθ' ημών κοινωνών και της ευσέβειας και της ενεργείας. 5. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Λόγ. 6, 1314, Ειρηνικός Α', PG 35, 740Α749 (= ΒΕΠ 59, 18, 1921). 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Λόγ. 6, 21 και 22, Ειρηνικός Α', PG 35, 748ϋ749 (= ΒΕΠ 59, 21, 1022• 2628). 7. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Λόγ. 22, Ειρηνικός Β', λεχθείς εν Κωνσταντινουπόλει επί τη γενομένη τω λαώ φιλονεικία, περί επισκόπων τινών διενεχθέντων προς αλλήλους, PG 35, 1132 (= ΒΕΠ 59, 166174). 8. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Λόγ. 22, 1, Ειρηνικός Β', PG 35, 1132Α1152Α (= ΒΕΠ 59, 166174). 9. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Λόγ. 22, 1, 3, Ειρηνικός Β', PG 35, 1145Β(=ΒΕΠ59, 172, 10). 10. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Λόγ. 22, 1, Ειρηνικός Β', PG 35, 1132ΑΒ(= ΒΕΠ 59, 166, 814). 11. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Λόγ. 22, 13, Ειρηνικός Β', PG 35, 11450 (= ΒΕΠ 59, 172, 1820). 12. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Λόγ. 22, 16, Ειρηνικός Β', PG 36, 11490 (= ΒΕΠ 59, 173, 3538). ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2004

ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΝ ΟΛΩΝ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Το υπ αριθμ. 483/15 Σεπτ. 2008 προσκλητηριον εγγραφον. Τό τελευταῖον προσκλητήριον ἔγγραφον μέ τό ὁποῖον τούς ἐκαλέσαμεν διά πολλοστήν φοράν, ἦτο τό ὑπ’ ἀριθμ. 483/15 Σεπτ. 2008 (π.ἡ.) ἔγγραφον. Αὐτήν τήν φοράν τό προσκλητήριον ἔγγραφον ἐγένετο καί διά λογαριασμόν ὅλων τῶν Ἀρχιερέων τῶν πέντε τοπικῶν Ἐκκλησιῶν μετά τῶν ὁποίων εἴμεθα ενωμένοι, ἤτοι ὑπό τῆς Πανορθοδόξως πλέον συγκροτηθείσης Ἱερᾶς Συνόδου. Τούς ἐκαλέσαμεν καί πάλιν διά νά συζητήσωμεν ἐπί τῶν θεμάτων τά ὁποῖα μᾶς χωρίζουν, μεταξύ τῶν ὁποίων εἶναι καί ἡ ἐκκλησιολογική παρέκκλισις τοῦ ὑπό τόν Πειραιῶς Νικόλαον φερομένου ὡς δῆθεν νέου Δ.Σ., ἡ ὁποία ὡς ἀνωτέρω εἴπομεν τούς ἐξέβαλε καί τυπικῶς καί οὐσιαστικῶς καί τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τοῦ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» (ΙΦΣΚΑΕ) καί ἑπομένως δέν δύνανται νά ἐκπροσωποῦν αὐτόν. Ἰδού τό τελευταῖον τουτο ἔγγραφον: ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210. 6020176. Α.Π. 483 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 15 Σεπτ. 2008 (π.ἡ.) ΠΡΟΣ τούς πρώην ἐν Χριστῶ Πατέρας καί Ἀδελφούς κ.κ. Νικόλαον, Παχώμιον, Ταράσιον, Γαλακτίωνα, κλπ. Θέμα: ΠΡΟΤΑΣΙΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΝ ΟΛΩΝ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Ἀγαπητοί,, ἡ ἐλαχιστότης μου, ἐκφράζων καί τούς κατά τόπους Ἀρχιερεῖς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, α) Μπανκάου Ρουμανίας Κασσιανοῦ β) Βράντσεα Ρουμανίας Γεροντίου γ) Κένυας Ἀφρικῆς Ματθαίου, δ) Κιέβου Οὐκρανίας Σεραφείμ καί ε) Κιτίου καί πάσης Κύπρου Παρθενίου, χάριτι Χριστοῦ προάγομαι, ὅπως διά τῆς παρούσης ποιήσω ΠΡΟΤΑΣΙΝ – ΕΚΚΛΗΣΙΝ δι’ ἕναν σοβαρόν διάλογον Ἀγάπης ἐν Ἀληθεία, ἵνα ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θεραπεύση δι’ ἡμῶν τά ἀπό μακροῦ χρόνου ἐκκρεμοῦντα λίαν σοβαρά θέματα, τόσον ἀπό ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ἐν γένει ἀπόψεως καί ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ τοῦ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΘΕΣΜΟΥ, ὅσον καί ἰδιαιτέρως τά φλέγοντα θέματα ΠΙΣΤΕΩΣ καί ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, ὡς καί αὐτό τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ τῆς ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Παρακαλοῦμεν, ὅπως ἐντός ἑνός μηνός ἀπό λήψεως παρούσης εὐαρεστηθῆτε νά μᾶς γνωρίσητε τάς ἐν τοῖς προκειμένοις θέμασι προθέσεις σας, πάντοτε μέ γνώμονα καί κριτήριον τήν διακονίαν πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν καί σωτηρίαν τῶν ψυχῶν μας. Φρονοῦμεν καί πιστεύομεν ὅτι δέν ὑπάρχει χρόνος διά παραπλανητικάςπροφάσεις, ἀλλ’ ἐπείγει ὅπως, ἐν ἀληθεῖ ταπεινώσει, ναλάβωμε τάς εὐθύνας μας ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τοῦ πληρώματος Αὐτῆς, καί τῶν ἰδίων ἡμῶν ψυχῶν. Διατελοῦμεν ἐν ἀγάπη Χριστοῦ καί ἀναμονῆ ἀπαντήσεώς σας. Ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος Τό ἑπόμενον ἔγγραφον τό ὁποῖον τούς ἀπεστάλη ἦτο τό ὑπ’ ἀριθμ. 492/2/15.12.2008 ἐπί τοῦ ὁποίου καί πάλιν ἐσιώπησαν καί κατόπιν συνεκλήθη ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος, ἡ ὁποία συνέταξε τό Κατηγορητήριον, καί ὥρισε δικάσιμον διά τήν 4ην Φεβρουαρίου 2009, ἐνῶ τούς ἔστειλε καί το ὑπ’ ἀριθμ. 498/2/15.1/2009 εγγραφον.

ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΡΠΕ, ΕΙΠΕΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ΧΤΥΠΑ ΕΜΕΝΑ ... ΕΙΜΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΠΑΘΩ ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ...

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2020 Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΡΠΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΡΠΟΣ Ο ΑΔΙΚΩΝ ΑΔΙΚΗΣΑΤΩ ΕΤΙ, ΚΑΙ Ο ΡΥΠΑΡΟΣ ΡΥΠΑΡΕΥΘΗΤΩ ΕΤΙ ΚΑΙ Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΝ ΠΟΙΗΣΑΤΩ ΕΤΙ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΑΓΙΑΣΘΗΤΩ (ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ) ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΔΙΑΔΟΣΤΕ ΤΟ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ... ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ ΚΑΡΠΟΥ Γράφει λοιπόν ο άγιος Διονύσιος σ’ ένα σύγγραμμά του, μεταξύ των άλλων, και τα εξής: «Όταν κάποτε πήγα στην Κρήτη, με φιλοξένησε ο ιερέας Κάρπος, ο οποίος ήταν πολύ ενάρετος, είχε καθαρότατη διάνοια και, έτσι, με τη χάρη του Θεού, ήταν καταλληλότατος σε θεοπτίες. Ο ιερέας δε αυτός δεν άρχιζε ποτέ τη θεία Λειτουργία αν προηγουμένως, δηλαδή κατά την ώρα που έκανε την προετοιμασία και διάβαζε τις σχετικές ευχές, δεν εμφανιζόταν σ’ αυτόν κάποια ιερή και ευμενής οπτασία. Μου έλεγε λοιπόν ο ιερέας αυτός ότι κάποτε τον είχε πικράνει κάποιος άπιστος, επειδή απέσπασε από την Εκκλησία έναν χριστιανό και τον παρέσυρε στην αθεΐα. Και ενώ είχε την πικρία αυτή, δεν προσευχήθηκε, καθώς έπρεπε να πράξει, για τους δύο αυτούς ανθρώπους και να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, ώστε να μπορέσει τον μεν παρασυρθέντα στην απιστία να τον επαναφέρει στους κόλπους της Εκκλησίας, τον δε άπιστο να τον προσελκύσει στην πίστη του Χριστού• ούτε πήρε την απόφαση να τους νουθετεί αδιαλείπτως και διά βίου, ώστε να τους οδηγήσει στη θεία γνώση. Αλλά, μου έλεγε, τέτοιο πράγμα δεν το είχε ξαναπάθει, δηλαδή το ότι έπεσε και κοιμήθηκε αγανακτισμένος και με την πικρία στην ψυχή του. Και εγώ βέβαια δεν γνωρίζω πως ενστάλαξε στην ψυχή του τέτοια δυσμένεια και πικρία. »Συνεχίζοντας λοιπόν ο Κάρπος, μου είπε ότι κοιμήθηκε αμέσως μόλις νύχτωσε. Περί το μεσονύκτιο ξύπνησε, για να ψάλει την ώρα εκείνη, όπως συνήθιζε, τους θείους ύμνους. Όμως κατά την ώρα αυτή της προσευχής του στενοχωρούνταν, χωρίς να πρέπει, και δυσανασχετούσε συλλογιζόμενος ότι δεν ήταν δίκαιο να ζουν άνθρωποι άθεοι, που διαστρέφουν τις άγιες και ορθές οδούς του Κυρίου. Σκεπτόμενος δε αυτά, παρακαλούσε το Θεό να ρίξει έναν κεραυνό και να κατακαύσει διαμιάς και τους δυό τους χωρίς οίκτο. »Και ενώ αυτά συλλογιζόταν, του φάνηκε ξαφνικά πως σείστηκε ολάκερη η οικία στην οποία βρισκόταν. Εν συνεχεία δε η οικία εκείνη διαιρέθηκε σε δύο μέρη, από την οροφή μέχρι και τα θεμέλια, ενώ μία πολύφωτη φλόγα πυρός που ξεκινούσε από τον ουρανό, έφτανε μπροστά στην οικία. (Και βέβαια ο τόπος εκείνος έδινε την εντύπωση πως ήταν υπαίθριος). Ο ουρανός φαινόταν ανοικτός και πάνω του καθόταν ο Ιησούς Χριστός. Γύρω δε από τον Ιησού παρίσταντο αναρίθμητοι άγγελοι με ανθρώπινη μορφή. Αυτά λοιπόν έβλεπε κοιτάζοντας προς τα πάνω και θαύμαζε. »Όταν όμως ο Κάρπος κοίταξε προς τα κάτω, όπως μου είπε, είδε το έδαφος σχισμένο με ένα χάσμα αχανές και ολοσκότεινο. Και στην μεν άκρη του στομίου του ΠΕΡΙ ΤΟΥ σ;1ά<ςΑΣΑ<ςΣ12;12χάσματος αυτού είδε τους άνδρες εκείνους, τους οποίους καταριόταν λίγο πριν, να στέκονται ελεεινοί και περίτρομοι, αφού διέτρεχαν τον άμεσο κίνδυνο να πέσουν στο βάραθρο εξαιτίας της αστάθειας των ποδιών τους. Από τα βάθη δε του χάσματος ανέβαιναν φίδια, τα οποία άλλοτε τυλίγονταν γύρω από τα πόδια των δύο αυτών ανθρώπων και τους τραβούσαν άλλοτε τους υπογαργάλιζαν με τα δόντια τους και τους χτυπούσαν ελαφρά με τις ουρές τους, και άλλοτε μηχανεύονταν διάφορους άλλους τρόπους, όπως σφυρίγματα, σπρωξίματα από κάτω και χτυπήματα, προκειμένου να τους ρίξουν στο ολοσκότεινο βάραθρο. Και φαίνονταν οι άνθρωποι αυτοί ότι βρίσκονταν πολύ κοντά στο να πέσουν στο βάραθρο, είτε μόνοι τους από απελπισία, είτε πιεζόμενοι από τις ενοχλήσεις των φιδιών. »Έλεγε δε ο Κάρπος ότι ένιωθε ευχαρίστηση να βλέπει προς τα κάτω, ενώ τα άνω που υπήρχαν στον ουρανό τα παραμελούσε, και δυσανασχετούσε που ακόμη οι δύο άνδρες δεν είχαν πέσει στο βάραθρο. Και επειδή η κατάσταση αυτή δεν ελάμβανε τέλος, λυπόνταν κατάκαρδα και καταριόταν. Σε κάποια στιγμή όμως ύψωσε το βλέμμα του και πάλι προς τον ουρανό και είδε τον Ιησού, όπως τον είδε και προηγουμένως. Ο Ιησούς σηκώθηκε από τον επουράνιο θρόνο του και κατέβηκε σ’ αυτούς τους δυστυχείς ανθρώπους να τους ελεήσει και να τους δώσει χείρα βοήθειας. Μαζί του πήρε και τους αγγέλους, οι όποιοι βοηθούσαν εκείνους τους δύο, πιάνοντας άλλοι τον ένα και άλλοι τον άλλο, ώστε να μην πέσουν στο χάος. Και ενώ οι άγγελοι έδιναν χείρα βοήθειας στους δύο ανθρώπους, ο Ιησούς με τεντωμένο το χέρι του προς τα μπρος και κοιτάζοντάς τον του είπε: “Λοιπόν Κάρπε, χτύπα εμένα. Είμαι πράγματι έτοιμος να πάθω και πάλι και πολλές φορές για τη σωτηρία των ανθρώπων. Πλην όμως εσύ κοίταξε και συλλογίσου αν κρίνεις καλό να βρίσκεσαι στο χάος μαζί με τα ψίδια, και όχι στον ουρανό μαζί με το Θεό και τους αγαθούς και φιλάνθρωπους αγγέλους Του”». ΣΧΟΛΙΑ Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Έλεγε δε ο Κάρπος ότι ένιωθε ευχαρίστηση να βλέπει προς τα κάτω, ενώ τα άνω που υπήρχαν στον ουρανό τα παραμελούσε, και δυσανασχετούσε που ακόμη οι δύο άνδρες δεν είχαν πέσει στο βάραθρο. Και επειδή η κατάσταση αυτή δεν ελάμβανε τέλος, λυπόνταν κατάκαρδα και καταριόταν. Σε κάποια στιγμή όμως ύψωσε το βλέμμα του και πάλι προς τον ουρανό και είδε τον Ιησού, όπως τον είδε και προηγουμένως. Ο Ιησούς σηκώθηκε από τον επουράνιο θρόνο του και κατέβηκε σ’ αυτούς τους δυστυχείς ανθρώπους να τους ελεήσει και να τους δώσει χείρα βοήθειας. Μαζί του πήρε και τους αγγέλους, οι όποιοι βοηθούσαν εκείνους τους δύο, πιάνοντας άλλοι τον ένα και άλλοι τον άλλο, ώστε να μην πέσουν στο χάος. Και ενώ οι άγγελοι έδιναν χείρα βοήθειας στους δύο ανθρώπους, ο Ιησούς με τεντωμένο το χέρι του προς τα μπρος και κοιτάζοντάς τον του είπε: “Λοιπόν Κάρπε, χτύπα εμένα. Είμαι πράγματι έτοιμος να πάθω και πάλι και πολλές φορές για τη σωτηρία των ανθρώπων. Πλην όμως εσύ κοίταξε και συλλογίσου αν κρίνεις καλό να βρίσκεσαι στο χάος μαζί με τα ψίδια, και όχι στον ουρανό μαζί με το Θεό και τους αγαθούς και φιλάνθρωπους αγγέλους Του”». Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Μία παράκλησις δι οσους δύνανται νά επικοινωνησουν μέ τόν π. Ναυκράτιο, τόν οποίον εχουν παρασύρει εις τό σχίσμα τού 2015. Παρακαλώ νά εκτυπώσουν τό κείμενον περί τού Ιερέως Κάρπου, καί νά τού τό δωσουν, διότι στην αρχή ηταν θερμός υπερασπιστης τού διαλόγου καί μού ζητουσε επανειλημμένα νά τού τό εκττυπωσω. Ηθελε μέ αυτό τό κείμενο νά κάνη Ιεραπιοστολή υπέρ τού διαλόγου καί νά αποστομώσει τρόπον τινά εκείνους πού δέν τόν ηθελαν.Δυστυχως εγω τότε δέν μπόρεσα νά τού τό εκτυπωσω. Ελπίζω νά μήν ειναι αργά. Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Και ενώ οι άγγελοι έδιναν χείρα βοήθειας στους δύο ανθρώπους, ο Ιησούς με τεντωμένο το χέρι του προς τα μπρος και κοιτάζοντάς τον του είπε: “Λοιπόν Κάρπε, χτύπα εμένα. Είμαι πράγματι έτοιμος να πάθω και πάλι και πολλές φορές για τη σωτηρία των ανθρώπων. Πλην όμως εσύ κοίταξε και συλλογίσου αν κρίνεις καλό να βρίσκεσαι στο χάος μαζί με τα ψίδια, και όχι στον ουρανό μαζί με το Θεό και τους αγαθούς και φιλάνθρωπους αγγέλους Του”». Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Ἀδελφοί, ἐάν τις ἐν ὑμῖν πλανηθῇ ἀπὸ τῆς ἀληθείας, καὶ ἐπιστρέψῃ τις αὐτόν, γινωσκέτω ὅτι ὁ ἐπιστρέψας ἁμαρτωλὸν ἐκ πλάνης ὁδοῦ αὐτοῦ σώσει ψυχὴν ἐκ θανάτου καὶ καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν. Δηλαδή:Ἀδελφοί, ἐὰν κανεὶς ἀπὸ σᾶς πλανηθῇ ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν καὶ κάποιος τὸν ἐπαναφέρει, ἂς γνωρίζῃ ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἐπαναφέρει ἁμαρτωλὸν ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς πλάνης του, θὰ σώσῃ ψυχὴν ἀπὸ τὸν θάνατον καὶ θὰ καλύψῃ πλῆθος ἁμαρτιῶν. (Καθολική επιστολή Ιακώβου ε,20). Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Τό κείμενον αυτό περί τού Ιερέως Κάρπου οσοι μπορούν ας τό εκτυπωσουν καί ας τό δωσουν εις οσους εναντιωνονται εις τόν εν αγάπη καί αληθεία διάλογον, ο οποιος δέν σταμάτησε, συνεχίζεται. καί θά συνεχίζεται πάντοτε, διότι ειναι καθηκον των ορθοδόξων εναντι ολων των αιρετικών, σχισματικων η πλανεμένων. Μή νομίσαμε οτι μέ τό νά μείνουμε κλεισμένοι στόν εγωισμό μας καί στην αυτάρκειά μας οτι εξασφαλίσαμε τόν παράδεισο. Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Η Εκκλησία, επειδή έχει και βιώνει την αλήθεια, προσεγγίζει τους εκτός αυτής με πνεύμα φιλάνθρωπο, διακριτικό, αρχοντικό, αληθινό, κυρίαρχο, κατά το παράδειγμα του Θεανθρώπου Χριστού, των αποστόλων και των αγίων της εκκλησίας. Εδώ πρέπει να γίνει κατανοητό ότι έχει η Εκκλησία ως ταμειούχος της θείας Χάριτος, τη δυνατότητα να προσφέρει, να «πληροῖ» με τη θεία Χάρη τον τύπο του μυστηρίου που έλαβε χώρα σε μια αιρετική ή σχισματική χριστιανική παραφυάδα, εφ’ όσον αυτός που έλαβε τον τύπο του μυστηρίου έρχεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Άλλωστε η ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος πραγματώνεται στην αλήθεια της πίστεως. Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Η εν Χριστω ενωσις πρέπει νά επιδιωκεται πάντοτε, οχιι, ομως, γιά νά γίνουμε πολλοί. αλλά γιά νά γινουμε "μία ποίμνη, εις ποιμην", υπό τόν ενα ποιμένα τόν Χριστό. ... Καί αυτό επιτυγχάνεται μόνον εν αγάπη καί αληθεία... Δυστυχως ομως δέν δεχόμαστε ολοι ουτε την Αγάπη, ουτε τήν Αλήθεια. Γι αυτό δημιουργούνται καί τά σχίσματα, τά οποία διά νά θεραπευθούν απαιτείται μεγάλη προσπάθεια καί μεγάλη θυσία. Η θεραπεία ενός σχίσματος ειναι πολυ δυσκολη υπόθεσισ, ειναι πορεία πρός τόν Γολγοθά, ειναι ανάβασις εις τόν Σταυρόν μετά τόν Οποίον ακολουθει η χαρά της Αναστάσεως ... Καί τόν τρόπον της θεραπείας τόν υπέδειξεν ο Χριστός εις τόν Κήπο της Γεθσημανη. "Τηρησον αυτούς εν τω ονόματί σου, ινα ωσιν εν καθως καί ημεις εν εσμέν".... Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Μεγάλη ἁμαρτία εἶναι ἡ αἵρεσις. Εξ ισου, ομως, μεγάλη αμαρτία ειναι καὶ τὸ σχίσμα, πού προέρχεται από την πλεονεξία, την φιλαρχία καὶ την ἔλλειψι ἀγάπης, καθὼς καὶ ἀπὸ ἀκάθαρτη ζωή, οπως λέγει, χαρακτηριστικὰ γιὰ τὸ τελευταῖο τουτο ὁ Ἱ. Χρυσόστομος: «ποιεῖ γὰρ καὶ βίος ἀκάθαρτος σχίσματα»..Πολύ μεγαλυτερο σχίσμα ειναι οταν γίνεται διά νά καλυφθούν οικονομικές ατασθαλίες καί σκάνδαλα. Βλέπετε περιπτωσεις Διαθηκης Δασκαλοπουλουπού αφορά τόν ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ , Καταλήψεις Ναών καί Ιερών Καθιδρυμάτων, επιχείρησιν γκρεμίσματος Ναών πρός εκποίησιν καί ιδιον οφελος, αφορούν ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ .Γι αυτό ας ειμαστε πολύ προσεκτικοί ...καί νά φυλαγωμαστε καί από τίς αριστερές καί τίς δεξιές παγίδες.... Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας «ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καὶ ὁ ρυπαρὸς ρυπαρευθήτω ἔτι, καὶ ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι». Όχι με την έννοια ότι ο Θεός δίνει μια τέτοια εντολή στους ανθρώπους, αλλά ότι τους αφήνει ελεύθερους να πορευθούν καθένας κατά το θέλημά του, μέχρι Εκείνος να έλθει «ταχύ... ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τὸ ἔργον ἔσται αὐτοῦ».(Αποκάλυψις κεφ. 22)

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Μέγας Κωσταντίνος · 3 ώρες πριν3 ώρ. · Σεισμός παγκόσμιος θα γίνει, όλος ο κόσμος θα γίνει ένας κάμπος... Ο προφήτης Ηλίας και τα έσχατα χρόνια – Αγίου Κοσμά του Αιτωλού …Και θα στείλει ο Θεός τον Προφήτη Ηλία να διδάξει τους Χριστιανούς να φυλάγουν την πίστη των. Ο αντίχριστος αδερφοί μου είναι άνθρωπος, οπού έχει κακή γνώμη, κακή προαίρεση και κατοικεί ο διάβολος στην καρδιά του, και λέγει πως είναι Θεός, και ο αντίχριστος θα θανατώσει τον προφήτη Ηλίαν. Εγώ αδερφοί μου εξετάζοντας έμαθα και κατάλαβα, πως ο προφήτης Ηλίας και ο αντίχριστος ήλθε και θανάτωσε τον προφήτη Ηλία. Ο Προφήτης Ηλίας χριστιανοί μου είναι ζωντανός τόσους χρόνους και ξέρει ο θεός που τον έχει φυλαγμένο μέχρι σήμερα. Ανίσως και θέλετε να μάθετε που βρίσκεται, εδώ κοντά είναι κι αυτός, τα λόγια που σας λέγω εκείνου είναι. Ο Προφήτης Ηλίας όταν έλθει να διδάξει δεν θα φανερωθεί στον κόσμο, καθώς λέγει το Άγιον Πνεύμα, «ινά μη ελθών πατάξη την γην άρδην», αυτό λέγει το Άγιο Πνεύμα, για να μη φοβίσει και ταράξει τον κόσμο και τη γην, δεν θέλω τον φανερώσει εις σας τους χριστιανούς. Αμή τι έχει παιδί μου να φανερωθεί; Ο ζήλος του και η διδασκαλία του. Αυτά τα δύo με αξίωσε ο Πανάγαθος θεός δια την ευσπλαχνία του και μου χάρισε, και μην καρτερείται άλλον Ηλίαν να σας διδάξει. Αμή τι καρτερούμε; Λυπηρόν είναι να σας το πω! Σήμερον, αύριον καρτερούμε δείψες, πείνες μεγάλες, που να δίνουμε χιλιάδες φλουριά και να μην βρίσκουμε λίγο ψωμί ή νερό. Σήμερον,αύριον περιμένουμε θανατικές ασθένειες μεγάλες που να μην προφταίνουμε οι ζωντανοί να θάβουμε τους πεθαμένους. Σεισμός παγκόσμιος θα γίνει, όλος ο κόσμος θα γίνει ένας κάμπος. Θα πέσουν όλα τα βουνά, όλα τα σπίτια. Η Θάλασσα θα σηκωθεί ψηλά 15 πήχεις από τα ψηλότερα βουνά. Τα άστρα θα πέσουν από τον ουρανό. Ο ήλιος και η Σελήνη θα σκοτισθούν, ο ουρανός όπου φαίνεται, η γη και τα πάντα και όλος ο κόσμος θα χαλάσει. Πότε θα γίνουν αυτά; Ο Χριστός μας λέγει: Επλησίασε τώρα κοντά, άγγιξε το μαχαίρι το κόκκαλο. Ξαφνικά θα γίνουν, μπορούν να γίνουν και απόψε. Τάχα να μην είναι τώρα η αρχή; Δεν βλέπετε πως χάθηκαν τα γεννηματά σας και τα σπαρτά; Στέρεψαν οι βρύσες, τα ποτάμια. Σήμερα μας στερεί το ένα,αύριο το άλλο, και από λίγο μας τα δίδει ο Θεός, και μεις σαν αναίσθητοι δεν τα στοχαζόμεθα. Από το βιβλίο: «ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ» – ΔΙΔΑΧΕΣ Δ’ simeiakairwn

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΗ ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΕΜΕΝΗ ΜΕ ΤΟ ΑΣΚΗΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ... ΠΕΡΙ ΑΜΦΟΤΕΡΟΠΡΟΣΩΠΩΝ ... ΚΑΙ ΔΙΑΤΙ Η ΤΟΣΗ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ

ΕΙΣ ΟΣΟΥΣ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΤΙ «ΕΤΕΛΕΙΩΣΕΝ Η ΕΛΛΑΔΑ» ΑΠΑΝΤΗΣΑΜΕ ΕΝ ΣΧΟΛΙΩ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΣΤΙΣ 7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 2011 ΩΣ ΕΞΗΣ: Ανώνυμος στις 7 Οκτωβρίου 2011 στις 5:37 μ.μ. εγραψε: ΔΙ' ΟΣΟΥΣ ΛΕΓΟΥΝ ΟΤΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΤΟΜΕΝ ΟΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ "ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ" ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΕΜΕΝΗ ΜΕ ΤΟ ΑΣΚΗΤΙΚΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΧΕΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ. ΙΔΟΥ ΤΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΕΙΠΕΝ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΛΟΥΚΑΡΙΣ: «Αν δεν έχωμεν σοφίαν εξωτέραν, έχομεν χάριτι Χριστού σοφίαν εσωτέραν και πνευματικήν, η οποία στολίζει την ορθόδοξόν μας πίστιν και εις τούτο πάντοτε είμεσθεν ανώτεροι από τους Λατίνους, εις τους κόπους, εις τας σκληραγωγίας. Και να σηκώνωμεν τον σταυρόν μας και να χύνωμεν το αίμα μας δια την πίστιν και την αγάπην προς τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Αν είχε βασιλεύσει ο Τούρκος εις την Φραγκίαν δέκα χρόνους, Χριστιανούς εκεί δεν εύρισκες. Και εις την Ελλάδα τώρα διακοσίους χρόνους ευρίσκεται και κακοπαθούσιν οι άνθρωποι και βασανίζονται δια να στέκουν εις την πίστιν των, και λάμπει η πίστις του Χριστού και το μυστήριον της ευσεβείας και σεις μου λέγετε ότι δεν έχομεν σοφίαν; Την σοφίαν σου δεν εθέλω ομπρός εις τον σταυρόν του Χριστού. Κάλλιον ήτο να έχη τινάς και τα δύο, δεν το αρνούμαι, πλην από τα δύο τον σταυρόν του Χριστού προτιμώ». Άλλος Ανώνυμος στις 9 Οκτωβρίου 2011 στις 4:41 π.μ. εγραψε: Πράγματι: "Δεν μας έμεινε τίποτε άλλο από το να μεταμορφώσουμε ξανά την Ελλάδα σε πατρίδα μας, την ιστορία της σε ταυτότητά μας, τα παραδείγματα των προγόνων μας σε βιώματά μας και να επιστρέψουμε από τον ασύνετο νεοπλουτισμό στην αξιοπρεπή λιτότητα και ολιγάρκεια, από τις υποτελικές υποχωρήσεις στον ηρωισμό και από τον παγκόσμιο διασυρμό στην εθνική υπερηφάνεια και τον πανθομολογούμενο θαυμασμό. Έτσι, ο Θεός, όπως λέγει και ο λαός, δεν θα μας αφήσει, γιατί με αυτόν τον τρόπο δεν θα Τον έχουμε κι εμείς αφήσει". Καί κάτι αλλο: Μετάνοια καί επιστροφή στόν οικο τοῦ Πατρός μας, τήν ακαινοτόμητο Γνησία Ορθόδοξο Εκκλησία. Στις 18 Οκτωβρίου 2011 στις 6:05 μ.μ. εγραφη: ΠΕΡΙ «ΑΜΦΟΤΕΡΟΠΡΟΣΩΠΩΝ» από τον ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ, Τρίτη, 18 Οκτώβριος 2011 στις 5:59 μ.μ. ΗΤΟΙ ΠΕΡΙ ΔΙΠΡΟΣΩΠΩΝ Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἀντιμετωπίζοντας τούς "ἐξ ἠμισείας ὀρθοδόξους" τῆς ἐποχῆς του, δηλαδή ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ναί μέν ἔκαμναν καλήν Ὀμολογίαν, ἀλλά συνετάσσοντο καί μέ τούς Ὀρθοδόξους καί μέ τούς αἱρετικούς, διά τόν λόγον ὅτι δέν ἤθελαν νά χάσουν τήν φροντίδα καί τήν ἐπιμέλεια τῶν μοναστηριῶν των, τούς ἐχαρακτήριζεν ὡς "ἀμφοτεροπροσώπους", ἤτοι διπροσώπους. «Ἐγώ», λέγει, συγκεκριμένα, «δέν δύναμαι νά ἐπαινέσω αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἔκαναν μέν τήν ὁμολογία, χωρίς ὅμως νά χάσουν καί τήν φροντίδα καί ἐπιμέλεια τῶν μοναστηριῶν των. Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο λοιπόν παρουσιάζονται ὡς διπρόσωποι, δηλαδή νά συντάσσωνται καί μέ ἐμᾶς καί μέ τούς εἰκονομάχους. Μαζί μας παρουσιάζονται ὡς πρός τήν ὁμολογία καί μέ τούς εἰκονομάχους ὡς πρός τήν κατοχή τῶν μοναστηριῶν των… Αὐτό δέ, ὅπως φαίνεται, εἶναι παγίδα τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος θέλει νά ἐξευτελίση τήν ὁμολογία, νά ὑποτιμήση τόν διωγμό καί νά μολύνη διά τῆς κοινωνίας μέ τήν αἵρεσι ἅπαντας». («Ἐγώ δέ οὐδέ ἐκείνους ἐπαινεῖν ἔχω, οἵ τήν μέν ὁμολογίαν διεσώσαντο, τῶν δέ οἰκείων μοναστηρίων φροντίζειν οὐκ ἀπέσχοντο, καί εἰσί πως ἀμφοτεροπρόσωποι, καί μεθ' ἡμῶν καί μετά τῶν ἑτεροδόξων», Ἁγ. Θεόδ. Στουδίτου, Μικρά Κατήχησις 92). Ερωτῶ, δέν ειναι παρόμοιο αὐτό πού ἐγένετο τότε, μέ αὐτό πού γίνεται σήμερα; Τό ἴδιο πράγμα δέν κάνουν σήμερα οἱ νεοημερολογίτες καί οἱ «παλαιοημερολογίτες» ἀντιοικουμενιστικές; 'Από τήν μία κάμνουν Ὁμολογία κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἀπό τήν ἄλλη φοβοῦνται νά μή χάσουν τίς θέσεις των, τόν μισθό των, τά μοναστήριά των, τήν ἀναγνώρισί των ἀπό τό Κράτος, ἤ φοβοῦνται νά μή διωχθοῦν ἀπό τούς σημερινούς ἀντιχρίστους. Καί γι αὐτό τόν λόγο δέν μποροῦν νά σκεφθοῦν σέ καμμιά περίπτωση, ἤ μᾶλλον καί καταδικάζουν κάθε ἐνδεχόμενο ἐπιστροφῆς ἐκείνων πού ἀνησυχοῦν καί ἀναζητοῦν τήν γνησίαν Ὀμολογίαν, εἰς τήν ἀκαινοτόμητον καί πρεσβυγενῆ γνησίαν Ὀρθόδοξον τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, τήν Μητέρα τῶν αληθῶς Ὀρθοδόξων, ἐκ τῆς Ὁποίας ἀπεσχίσθησαν διά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ ἀπό τό 1920 – 1924, καί τῆς Ὁποίας τά γνήσια τέκνα οἱ ἴδιοι μωρανθέντες χαρακτηρίζουν καί ὡς σχισματικούς, καί ὡς αἱρετικούς, ἀκόμη καί ὡς "χρονολάτρας" καί "ειδωλολάτρας". Προσωπικά ἐκφράζω τήν διάπυρον εὐχήν νά μήν ἀργήσει ἐκείνη ἡ ἡμέρα, πού ὁ Ἑλληνικός λαός θά καταλάβη σέ τί κυκεῶνα αἱρέσεων τόν ἔρριψαν ἀπό τό 1920 - 1924 καί μέχρι σήμερα, ἤτοι πόσω τόν ἀπεμάκρυναν ἀπό τήν ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, νά συνειδητοποιήση πού ἔφθασε καί γιατρί ἔφθασε μέχρι τήν σημερινή ὁλοκληρωτική κρίση, καί νά πάρη τόν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς εἰς τόν πατρικόν οἶκον ... . Τό εὐχόμεθα καί ἀγωνιῶμεν δι’ αυτό καί τό θεωροῦμε πρώτιστο καθῆκόν μας καί ὑποχρέωσίν μας νά ἀγωνιζώμεθα ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας καί διά τήν ἐπιστροφήν ὅλων εἰς Αὐτήν, διότι «εἶναι βεβαιωμένον πώς ὅταν χάνουμε τήν Ὀρθοδοξία (βλέπετε τήν πρό τῆς ἀλώσεως τῆς Κων/λεως ἐποχήν) χάνουμε καί τήν ἐλευθερία". (‘Επίσκοπος Κήρυκος, Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς ‘Ακαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος). Και στις 19 Οκτωβρίου 2011 στις 3:23 μ.μ. παλιν εγραφη: ΘΕΜΑ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΕΘΝΙΚΗ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ – ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057 Α.Π. Ε/49 Ἐν Κορωπίω Μάρτιος 2008 (Ε.Η.) Πρός ἐπερωτῶντα διατί ἡ τόση παραφροσύνη εἰς τά ἐκκλησιαστικά μας πράγματα Ἀγαπητέ μου, χαῖρε ἐν Κυρίω. Μέ ἐρωτᾶτε, διατί τόσαι διαιρέσεις καί σκάνδαλα εἰς ἡμᾶς τούς Ὀρθοδόξους. Διατί τόση ἀσέβεια ἀκόμη καί εἰς σεμνυνομένους μέ τό ὄνομα τοῦ γνησίου Ὀρθοδόξου. Διατί τόση παραφροσύνη καί τόση ἀναίδεια ἀκόμη καί εἰς τούς ἐκκλησιαστικούς κύκλους. Πολύ δικαιολογημένη εἶναι ἡ ἀπορία, διότι πράγματι, ἐάν ἀντικρύσωμεν μετά προσοχῆς τήν «κατάντια» τῶν σημερινῶν ἀνθρώπων γενικώτερον, ἀλλά καί τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων, θά φρίξωμεν. Εἶναι πολύ χαρακτηριστικός ὁ Μέγας Βασίλειος διά τούς Κληρικούς τῆς ἐποχῆς του, τά ὁποῖα ἰσχύουν καί διά τούς σημερινούς Κληρικούς: «Ὁ Ἰούδας πού προτίμησε νά πεθάνη στήν ἀγχόνη παρά νά ζεῖ στήν ντροπή, ἀποδείχθηκε προτιμότερος ἀπ’ αὐτούς (τούς Ἱερωμένους) πού στίς μέρες μας στέκουν χωρίς ντροπή ἀπέναντι στήν γενική κατακραυγή καί σχετίζονται ἀναίσχυντα μέ τά αἰσχρά. Μονάχα μή ἐξαπατηθεῖτε ἀπό τίς ψευδολογίες τους ὅταν διακηρύττουν ὀρθότητα πίστεως. Τέτοιοι ἄνθρωποι εἶναι Χριστέμποροι, καί ὄχι Χριστιανοί, καθόσον πάντα προτιμοῦν ἐκεῖνο πού τούς βολεύει στόν παρόντα βίο ἀπό τό νά ζοῦν σύμφωνα μέ τήν ἀλήθεια τοῦ Εὐγγελίου» (Μέγας Βασίλειος ‘Επιστολή ΣΜ, Νικοπολίταις Πρεσβυτέροις, 2-3 PG 897 Α) Καί ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης διά τήν ἐποχήν του διεκτραγωδεῖ τήν «κατάντια» τῶν τότε Κληρικῶν διά τῶν ἐξῆς: «Ὦ τῆς πωρώσεως! ὦ τῆς θεομαχίας! Χριστός ἤρνητο ... ἐπίσκοποι περιορίζοντο καί ἡγούμενοι ταυτοπαθοῦντες... μοναχοί καί μονάζουσαι, λαϊκοί καί λαϊζουσαι..., οἱ μέν τυπτόμενοι, οἱ δέ φρουρούμενοι, ἄλλοι λιμοκτονούμενοι, ἕτεροι ξεόμενοι, ἄλλοι θαλαττευόμενοι ... ἕτεροι θανατούμενοι... καί σύ, ὦ τρισάθλιε, ἐαλωκώς τῆ ψυχοφθόρω κοινωνίᾳ, καί μένων εἰς τό ὀλετήριον, ἐπ΄ ἅν οὕτως, ἀλλ’ οὐ μοναστήριον, λέγεις εὖ ἔχειν... Ποῖον δέ καί διεσώσω ναόν, τόν ναόν τοῦ Θεοῦ, μιάνας σεαυτόν; Τίνας δέ καί ἀδελφούς ἐφυλάξω, διεφθορότας τῆ ὀλεθρίᾳ σου κοινωνία, κἄν ἐν βρώμασι; σκάνδαλον τοῦ κόσμου, ὑπόδειγμα ἀρνήσεως, προτροπή ἀπωλείας, σάρξ ἀλλ’ οὐ πνεῦμα, σκοτήρ, ἀλλ’ οὐ φωστήρ. Ταῦτα αὐτή ἡ ἀλήθεια βοᾶ πρός τούς οὕτως ἀσεβοῦντας΄ οὕς εἰ μή μετανοήσουσιν ἐπιλέγειν οὕτως ἄθεα, οὐ χριστιανούς ἡγητέον» (P.G. 99, 1337 C). Καί ἡ αἰτία ὅλης αὐτῆς τῆς παραφροσύνης, τῆς ἀσεβείας καί τῆς θεομαμαχίας, ποία εἶναι; Μᾶς δίδει τήν ἀπάντησιν ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης. «Ἡ ἐν ὀλίγω τῆς ἀληθείας παρατροπή τῆ ασεβεία την πάροδον δέδωκε». (Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης, Ρ.G. 44,1249). Δηλαδή, ἐάν ξεφύγωμεν ἔστω καί κατ’ ὀλίγον ἀπό τήν ἀλήθεια, ἔρχεται σάν συνέπεια ἡ ἀσέβεια. Καί αὐτό ἀκριβῶς συμβαίνει σήμερον, καί μάλιστα εἰς πολύ μεγαλύτερον βαθμόν. Διότι, ἄν ἡ ὀλίγη παρατροπή (ἐκτροπή) ἀπό τήν ἀλήθεια δίνει τήν εὐκαιαρία νά ἐκδηλωθῆ ἡ ἀσέβεια, πόσην ἀσέβειαν, πόσην παραφροσύνην πόσην θεομαχίαν φέρνει ἡ παντελής ἀθέτησις τῆς ἀληθείας. Διά τοῦτο ἀς προσέξωμεν, διότι οἱ καιροί χαλεποί. Καί ἀς μελετῶμεν τόν λόγον τοῦ Θεοῦ διά νά γνωρίζωμεν τήν ἀλήθειαν. Καί ἡ γνῶσις τῆς ἀληθείας θά μᾶς κρατήση ἐλευθέρους ἀπό τό κακόν, προσηλωμένους εἰς τό ἀγαθόν. «Γνώσεσθε, λοιπόν τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώση ὑμᾶς». Μετ’ εὐχῶν + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικης (τῆς ακαινοτομήτου Γνησίας Ορθοδόξου ¨Εκκλησίας) Κήρυκος

ΠΕΡΙ ΣΧΙΣΜΑΤΩΝ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ (ΑΠ 92/3 ΔΕΚ. 1999)

ΠΕΡΙ ΣΧΙΣΜΑΤΩΝ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ (ΑΠ 92/3 ΔΕΚ. 1999) Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων 2 ώρ. • Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια Δημόσια ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΩΝ ΤΟΥ 2005 ΚΑΙ ΤΟΥ 2015 ΑΣ ΜΕΛΕΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΝΑΡΤΗΣΙΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΣΕΣ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ.... Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων 10 ώρ. • Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια Δημόσια ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΟΥ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΟΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΝΑ ΜΕΛΕΤΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟΝ, ΟΠΟΥ ΘΑ ΙΔΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΡΧΗΝ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 2005. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Γ.Ο.Χ. ΚΕΙΜΕΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΕΤΟΥΣ 1999 ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ Α.Π. 92 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῆ 3 Δεκ. 1999 ΥΠΟΜΝΗΜΑ - ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ τήν Α.Μ. τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον καί Πρόεδρον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας κ. ᾿Ανδρέαν, καί τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς: Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον, ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα, Κίτρους-Κατερίνης καί Πλαταμῶνος κ. Γοργόνιον, Βεροίας-Ναούσης καί Καμπανίας κ. Ταράσιον, Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Πανάρετον, Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν καί Φιλίππων κ. Χρυσόστομον. Θέμα: "Θεολογικός Διάλογος" μετά τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως. Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι ῾Ως γνωστόν, ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, μέ τήν ὑπ῾ ἀριθμ. 3091/ 23-6-99 ἐπιστολήν Της πρός τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως κ. Χρυσόστομον Κιούσην, ἐγνωστοποίησεν ἐπισήμως τήν ἀπόφασίν της περί συνεχίσεως τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μετ᾿ αὐτῶν, καθώς καί τήν σύνθεσιν τῆς ἐπαναδιορισθείσης ᾿Επιτροπῆς, τῆς ὁποίας ἡμεῖς ὡρίσθημεν Πρόεδρος. Εἰς τήν ἐπιστολήν ταύτην ἀπήντησαν, τόσον ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τῶν Φλωρινικῶν κ. Χρυσότομος Κιούσης (Α.π. 641/24-7-99), ὅσον καί ὁ Πρόεδρος τῆς ὑπ᾿ αὐτοῦ ὁρισθείσης ᾿Επιτροπῆς ᾿Αχαΐας κ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος (Α.π. ΔΥ/30-8-99). ῾Ο δεύτερος μάλιστα εἰς τήν ἐπιστολήν του πρός τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον, προέτεινε καί δύο ἐναλλακτικάς ἡμερομηνίας διά τήν πρώτην συνάντησιν τῶν ᾿Επιτροπῶν[1], καθώς καί "῾Ημερησίαν Διάταξιν" δι ἧς θέτει ἐπί νέας βάσεως τόν διάλογον. Αἱ ἐπιστολαί αὗται τῶν Φλωρινικῶν, ἐτέθησαν ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς 20-10-99. ῾Υπ᾿ ὄψιν τῆς ἰδίας ῾Ιεραρχίας ἐτέθησαν καί τά σχέδια δύο ἀπαντητικῶν ἐπιστολῶν, τόσον τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, δι᾿ ἧς γνωρίζεται αὐτοῖς ἡ λῆψις τῶν ἀνωτέρω ἐπιστολῶν καί ὁτι ἐδόθη ἐντολή εἰς τήν ᾿Επιτροπήν νά ἐνεργήσῃ διά τά περαιτέρω τοῦ Διαλόγου, ὅσον καί τῆς ἐπιστολῆς τῆς ὑφ᾿ ἡμᾶς ᾿Επιτροπῆς, διά τῆς ὁποίας τοποθετεῖται καί προδιαγράφεται ἡ συνέχισις τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου ἐπί τῶν ἰδίων βάσεων τῶν ἀπ᾿ ἀρχῆς τεθέντων, καί ἐκφράζεται ἡ εὐχή νά ἀρχίσῃ ὁ διάλογος ἀμέσως. ῾Ως πιστεύω θά ἐνθυμεῖσθε ὅτι ἀμφότερα τά κείμενα ἐνεκρίθησαν ἀνεπιφυλάκτως ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἑπομένως θά ἔδει νά εἶχον ἀποσταλεῖ ἀμέσως. Αὐτό τοῦτο, ὅμως, τό περιεχόμενον τοῦ σχεδίου τῆς ἐπιστολῆς, παρά τήν Συνοδικήν ἔγκρισιν, δυσηρέστησεν[2] προφανῶς ἑκατέρωθεν πρόσωπα μετέχοντα τῆς νέας προσπαθείας καί τά ὁποῖα δέν τό "ἐνέκριναν". Τήν 5-11-99, ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ Προέδρου τῆς ὁρισθείσης ᾿Επιτροπῆς, προσεκαλέσαμε εἰς τά Γραφεῖα τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὅλα τά μέλη, προκειμένου νά συζητήσωμεν ἐπί τοῦ ἐπείγοντος θέματος τῆς ἀπαντήσεως πρός τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον τῆς ᾿Ακακιακῆς παρατάξεως κ. Χρυσόστομον Κιούσην καί τόν Μητροπολίτην τῆς ἰδίας παρατάξεως κ. Καλλίνικον Σαραντόπουλον. Πρίν ἔλθωμεν εἰς τήν ἐν λόγῳ συνεδρίασιν τῆς ᾿Επιτροπῆς, κρίνομεν ἀπαραίτητον νά σᾶς ἐνημερώσωμεν ἐπί τοῦ ὅλου θέματος. Διά τοῦτο πρωτίστως, τόσον ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς ᾿Επιτροπῆς ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου κατά τήν περίοδον 1988-1992, ὅσον καί ὑπό τήν παροῦσαν ἰδιότητα ὡς Προέδρου , προβαίνομεν εἰς μίαν σύντομον ἱστορικήν ἀναδρομήν - παρουσίασιν τοῦ θέματος τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου. Σύντομος ἱστορική ἀναδρομή ἐπί τοῦ θέματος: "Θεολογικός Διάλογος" Κατά τάς τελευταίας δεκαετίας (μετά τό 1977), μέ τήν εἴσοδον εἰς τόν ᾿Αγῶνα τῶν θεολόγων, καί μέ τήν εὐλογίαν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἐτέθησαν εἰς πρώτην προτεραιότητα δύο ἰδιαιτέρως σοβαρά θέματα: 1) ῾Η συστηματοποίησις τῆς ῾Ομολογίας-᾿Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί ἔναντι τῆς παλαιοημερολογιτικῆς παρατάξεως τοῦ πρώην Φλωρίνης. 2) ῾Η ἐπίμονος, μέσω ἑνός γνησίου θεολογικοῦ διαλόγου ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ, ἐπιδίωξις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου νά θεραπευθῇ τό σχῖσμα τοῦ 1937, τό ὁποῖον προεκάλεσε ὁ Νεοημερολογιτισμός διά τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, καί διά τοῦ ὁποίου ἐπλήγει βαρύτατα ὁ ῾Ιερός τῆς ᾿Εκκλησίας ᾿Αγών. Κατά βεβαίας μαρτυρίας τό γεγονός ἐκείνου τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, ἀνησύχησεν ὄχι μόνον τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἀλλά ἐν τῇ προόδῳ του καί πολλούς ἐκ τῶν Φλωριναίων καί ἰδιαίτερα τόν ἀποθανόντα Καλλιόπιον, ἀλλά καί τόν ἡμέτερον τότε Μητροπολίτην Θεσσαλονίκης Χρυσόστομον! Ταῦτα, ἐνῶ ἡ προσπάθεια τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ νά ὑπαχθοῦν οἱ Γ.Ο.Χ. ὑπό τόν ἔλεγχον του, ποτέ[3] δέν διεκόπη. Αὐτήν τήν περί ὑπαγωγῆς προσπάθειαν τήν εἶχεν ἀναλάβει κατά τήν περίοδον ἀπό τό 1980 καί μετά, ὁ ἐπίσης τότε ἡμέτερος Μητροπολίτης ᾿Αττικῆς κ. Ματθαῖος μέ τά γνωστά ἀνταλλάγματα τῆς "ἀναγνωρίσεως" μας παρά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί τῆς ἐκ μέρους μας ἀποδοχῆς, ὅτι "ἐχειροθετήθημεν" καί οὕτω "ἀπεκατεστάθημεν" τό 1971!!! ῾Ο Θεολογικός Διάλογος μετά τῆς παρατάξεως τοῦ πρώην Φλωρίνης ἔγινε πραγματικότης μετά 10 περίπου ἔτη, ἀφ᾿ ὅτου εἶχον ἀρχίσει αἱ συστηματικαί προσπάθειαι, ἤτοι τό 1988. Πράγματι ἐκεῖνος ὀ Θεολογικός Διάλογος ἔφθασε εἰς ἕνα πολύ ἀξιόλογον σημεῖον, τό ὁποῖον δύναται νά θεωρῆται τό "κλειδί" διά τήν περαιτέρω λύσιν τοῦ προβλήματος τοῦ σχίσματος τοῦ 1937. Δυστυχῶς ὅμως ἐκείνη ἡ κατά Θεόν προσπάθεια καί πρόοδος τοῦ ἐν ἀληθείᾳ καί ἀγάπῃ Θεολογικοῦ Διαλόγου, διεκόπη τό 1992 διά δύο βασικούς λόγους, οἱ ὁποῖοι συνδέονται τόσον, ὥστε νά μποροῦν νά θεωρηθοῦν καί ὡς ἕνας λόγος: α) ᾿Από τήν πρόοδο τῶν ἐργασιῶν ἐπί τῶν πρώτων δύο θεμάτων[4] (1998-1992) προέκυψε ἡ ἀποδοχή, ἐκ μέρους τῶν Φλωρινικῶν, τῆς ῾Ομολογίας-᾿Εκκλησιολογίας τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.. Κατ᾿ αὐτήν ὁ Νεοημερολογιτισμός εἶναι ἐνεργείᾳ Σχισματοαίρεσις, ἡ δέ ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ., εἶναι ἡ ἀπό τοῦ 1924 ἀδιάκοπος συνέχεια τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. ῾Υπό τό φῶς αὐτῆς τῆς ὁμολογίας ἐπρόκειτο νά ἐξετασθοῦν καί τά λοιπά θέματα τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου καί κυρίως ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ ᾿Εκκλησιολογικοῦ - Δογματικοῦ αἰτίου τοῦ σχίσματος τοῦ 1937, ὅπως καί τό θέμα τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ὡς ἀποτελούσης μετά τῆς ᾿Αποστολικῆς Πίστεως τά δύο βασικά γνωρίσματα τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ᾿Από τοῦ Νοεμβρίου ὅμως τοῦ 1991 ἤλλαξαν αἱ διαθέσεις καί προθέσεις ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως καί ἀπεφάσισαν νά διακόψουν τόν Θεολογικόν Διάλογον. ῾Ο λόγος ἦτο ἡ ἀπό 17-11-1991, ὑπ᾿ ἀριθμ. 2548 ἀποσταλεῖσα εἰσήγησις ἐπί τοῦ γ' θέματος, ἡ ὁποία ἀνέλυε βάσει τῶν πηγῶν τήν αἰτία τοῦ σχίσματος τοῦ 1937, ἐξ ἧς προέκυπτε καί ἡ δογματική φύσις καί οὐσία τοῦ σχίσματος. ῾Η ᾿Επιτροπή τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως τότε οὐσίᾳ ἐκήρυξεν ὅτι μέ τήν κοινήν ῾Ομολογίαν ὡλοκληρώθη ὁ Θεολογικός Διάλογος, καί ἑπομένως βάσει αὐτῆς τῆς κοινῆς ᾿Εκκλησιολογίας - ῾Ομολογίας, ἠδύνατο νά γίνῃ ἡ ἕνωσις, ἐνῶ τό θέμα τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς κατ᾿ αὐτούς, ὡς ἐδήλωσαν, δέν ὑφίσταται, διότι εἶναι κοινή αὕτη καί διά τήν παραταξί τους καί διά τήν ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ.! Δηλαδή ἰσχυρίσθησαν ὅτι "ἀμφότεροι ἔχομεν τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν Κανονικῶς ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς"!! ᾿Ιδού τό ἰδιαίτερα σοβαρόν θέμα, τό ὁποῖον ἐστάθη ἡ αἰτία νά διακοπῇ ἐκ μέρους τῶν Φλωρινικῶν ἡ συνέχισις τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου! Νά μή συζητηθῇ ἡ ἐκκλησιολογική αἰτία τοῦ σχίσματος, νά μή συζητηθοῦν αἱ συνέπειαι ἐξ αὐτοῦ, καί ἐπ᾿ οὐδενί νά τεθῇ θέμα ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. β) Τό 1991 ἐξεδηλώθησαν τεχνηταί ἔριδες εἰς τούς κόλπους τῆς ᾿Εκκλησίας μέ ἀποτέλεσμα νά διακοπῆ καί διά τόν λόγον αὐτόν, ὅσον ἐξαρτᾶται καί ἀπό ἡμᾶς ὁ Θεολογικός Διάλογος, ἀφοῦ ἐνεκρώθη καθε μορφή ἀγῶνος τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἐν τέλει προεκλήθη ὑπό τῶν πέντε καί κυρίως ἀπό τόν πρώην ᾿Αττικῆς καί τόν πρώην Θεσσαλονίκης, τό σχῖσμα τοῦ Μαΐου τοῦ 1995. Τό ὅλον κίνημα τῶν πέντε εἶχεν ὡς αἰτίαν καί τήν σημειωθεῖσαν πρόοδον τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου, καί ἐστόχευε ἀποφασιστικά εἰς τήν παρακώλυσιν τῆς περαιτέρω προόδου του, ἀλλά καί εἰς τήν διακοπήν αὐτοῦ. Πρέπει καί ἐδῶ νά σημειώσωμεν ὅτι καί σήμερα δέν θέλουν πολλοί τήν συνέχισιν ἐκείνου τοῦ διαλόγου, δέν θέλουν δηλαδή νά γίνῃ ἐπί τῶν βάσεων πού ἐτέθη καί ἐπροχώρησεν. ᾿Επίσης τό κίνημα τῶν πέντε εἶχεν πραγματικήν αἰτίαν καί τό γεγονός, ὅτι ἀπέτυχαν καί τά σχέδια τοῦ τότε ᾿Αττικῆς Ματθαίου, νά ὑπαχθῶμεν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν μέσῳ τοῦ Πατριαρχείου ῾Ιεροσολύμων, καί ὑπό τήν προϋπόθεσιν τῆς ἀποδοχῆς, ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων, ἔστω καί θεωρητικῶς, ὅτι ἡ ᾿Αποστολική μας Διαδοχή ἀπεκατεστάθη τό 1971 διά τῆς δῆθεν ὡς πραγματικῆς ἐκλαμβανομένης "χειροθεσίας" ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς. Σημειώνομεν ἐπίσης μετ᾿ ἐμφάσεως ὅτι εἰς τήν διακοπήν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου συνέβαλεν ἀποφασιστικά καί ὁ ἡμέτερος τότε Πρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς, ὁ πρώην Θεσσαλονίκης Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἀπέκλεισε νά ἔλθουν οἱ Φλωριναῖοι εἰς τά Γραφεῖά μας, ὅπως ἐζήτησαν, διά νά ἐλέγξουν τά στοιχεῖα ἐπί τῆς Γ' Εἰσηγήσεως ἐκ τῶν ἀναφερομένων εἰς αὐτήν πηγῶν, καί αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν εἰς τά ἡμέτερα ἀρχεῖα. ῾Επομένως δι ἡμᾶς εἶναι ἀπολύτως βέβαιον, ὅτι διά τοῦ κινήματος τῶν πέντε βασικοί στόχοι τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων ἦσαν νά διακοπῇ καί νά μή προχωρήσῃ ὁ Θεολογικός Διάλογος, νά μή θεραπευθῇ τό σχῖσμα τοῦ 1937, διότι αὐτό δέν τό θέλει ὁ Νεοημερολογιτισμός, ἀλλά καί νά δημιουργηθῇ ἕνα νέο σχῖσμα, ὅπερ καί ἐγένετο. Τοῦτο ὅλον ἐγένετο, ὡς προελέχθη, καί διότι ἡ προσπάθεια, ἡ ὁποία ἤρχισεν ὑπό τοῦ πρώην ᾿Αττικῆς, κατά τήν δεκαετίαν τοῦ 1980, καί διά τῆς ὁποίας ἐπεδιώκετο ἡ "ἀναγνώρισίς" μας ὑπό τούς ὅρους τούς ὁποίους μόλις ἀνωτέρω ἐσημειώσαμεν, ἀπέτυχεν. Πίσω ἀπό τό ὅλον κίνημα, ἀπεδείχθη καί συνεχῶς ἀποδεικνύεται, ὅτι ὑπάρχουν μηχανισμοί τοῦ Νεοημερολογιτσιμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ καί ἐν ῾Αγίῳ ῎Ορει, ἀλλά καί ἀλλαχοῦ, τούς ὁποίους συνθέτουν κυρίως ἐγκάθετοι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐπί πολλά ἔτη ὑποκρίνονται τόν δῆθεν ὑπέρ - παλαιοημερολογίτην (παλαιά μέθοδος), ἀλλά καί παλαιοημερολογῖται "γνήσιοι", οἱ ὁποῖοι παρασύρονται ἤ ἐνεργοῦν καί αὐτοί ὡς ἐγκάθετοι, καί ἐλαφρᾷ τῇ συνειδήσει προωθοῦν τά σχέδια τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων κατά τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι ᾿Επιτρέψτε μου νά δηλώσω τήν βεβαίαν πίστιν μου, ὅτι τό κίνημα τῶν πέντε δέν ἐτελείωσεν. ῾Απλῶς ὡλοκληρώθη ἕνα πρῶτο μέρος αὐτοῦ, τό ὁποῖον κατευθύνουν αἱ σκοτειναί δυνάμεις καί ἡ νέα τάξις πραγμάτων εἰς τόν χῶρον τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος (Γ.Ο.Χ.). ᾿Ενταῦθα ὑπομιμνήσκομεν ἁπλῶς τήν ἀπόπειραν προδοσίας τῆς ᾿Εκκλησίας, κατά τήν περίοδον τοῦ 1931-1934, 1935-1937, τοῦ 1950, ἐνῶ θέλω νά ἐπιμείνω ὀλίγον εἰς τήν τοιαύτην τοῦ 1971, διά νά φανῇ καί πόσον παλαιόν, ἀλλά καί μόνιμον εἶναι τό κίνημα τῶν πέντε τοῦ 1991-95. Τό 1971, ὁ ἤδη ἀποθανών Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος, ὡς ἐγκάθετος τοῦ Φλωρινισμοῦ, καί δι᾿ αὐτοῦ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὑπεκρίθη τόν δῆθεν μεταμεληθέντα, καί οὕτω παρεισέφρυσεν εἰς τούς κόλπους τῆς ᾿Εκκλησίας[5]. ᾿Ενεφανίζετο ὡς ὑπερορθόδοξος καί κατά τό κοινῶς λεγόμενον "βασιλικώτερος τοῦ βασιλέως", ἐνῶ οὐσιαστικά ἐνήργει βάσει καλά μελετωμένου σχεδίου, ὡς ἐγκάθετος. Εἰς ἐλάχιστον χρόνον ἐπλάνησε τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον, μέ τά γνωστά ἀποτελέσματα καί τήν σκηνοθεσίαν περί ῾Ιεραποστολῆς εἰς τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, ἐνῶ εἶχεν ἑτοιμασθεῖ ἡ ἀπόπειρα προδοσίας, διά τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ σχεδίου κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς μας, τό ὁποῖον εἶχεν ἐκπονήσει ἀπό τό 1950 ὁ πρώην Φλωρίνης!. Πρόκειται διά τήν μόνιμον ἐπιδίωξιν νά προσβληθῇ ἡ Γνησία καί ἀδιάκοπος ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, μέσω τῆς ὡς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας. ῾Η σατανική αὕτη ἀπόπειρα δολιοφθορᾶς ἀπέτυχεν, ἀλλ᾿ αἱ σκοτειναί, δυνάμεις δέν παρητήθησαν. ᾿Εποίησαν καί ποιοῦν τά πάντα διά πολλῶν ἄλλων ἐγκαθέτων, ἐμφανῶν καί κρυπτομένων, νά ἐπιφέρουν δολίως τό τελικόν κτύπημα, μέσω μιᾶς παρωδίας Θεολογικοῦ Διαλόγου καί μιᾶς "ἑνώσεως" ἐπί τῇ βάσει μιᾶς θεωρητικῆς ῾Ομολογίας, χωρίς νά ἐξετασθῇ τό θέμα τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ἀλλά καί μέσω μιᾶς ἀλληλοαναγνωρίσεως νά "ὁμολογήσωμεν" ἐν τῇ πράξει, ὅτι ἔχομεν τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἀπό τούς Ρώσους! ῎Ας μοῦ συγχωρηθῇ, παρακαλῶ ἡ ἔκφρασις, ὅτι μόνον ἐγκάθετοι καί ἐθελοτυφλοῦντες δέν ἀντιλαμβάνονται, ὅτι ἡ προδοσία-βλασφημία τοῦ Καλλίστου θέλει νά ἔχῃ τήν συνέχειά της ἐπί τοῦ συνόλου τῶν ᾿Επισκόπων τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος (Γ.Ο.Χ.). ᾿Ιδού, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφοί, ἰδού τό ὅλον θέμα συγκεφαλαιωμένον, καί ἰδού διατί ὁ θεολόγος Καθηγητής κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης ἐτέθη εἰς τό στόχαστρον τόσον τῶν πέντε, ὅσον καί τῶν Φλωριναίων, καί λοιπῶν. ᾿Οφείλω νά ὁμολογήσω, ὅτι οὗτος ἐσήκωσεν ἀπ᾿ ἀρχῆς ὅλον τό βάρος τῆς μακρᾶς προετοιμασίας τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου καί τῆς ἐπιτυχοῦς ἐν πολλοῖς διεξαγωγῆς αὐτοῦ μέχρις ἐκεῖ πού ἔφθασε, ἀλλά καί τό βάρος τῶν "᾿Εκκλησιολογικῶν θεμάτων", διό κατά τήν ἄποψίν μου, οὗτος δέν πρέπει νά παραδώσῃ τήν σκυτάλην τοῦ ᾿Αγῶνος. Δέν πρέπει νά διαφεύγῃ τῆς προσοχῆς μας, καί ὅτι τά σχέδια καί αἱ ἐνέργειαι τοῦ Καλλιοπίου κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐπιμελῶς τά συνεχίζει ὁ στενά συνδεθείς μετ᾿ ἐκείνου ἤδη ἀπό τήν περίοδον τοῦ 1970, ὡς λαϊκός, καί κατόπιν ὡς ῾Ιερομόναχος, παρά τῷ τότε Κορινθίας Καλλίστῳ, σήμερον δέ ὡς Μητροπολίτης τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως ᾿Αχαΐας κ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος. Παραλλήλως καί ὁ νεοημερολογίτης θεολόγος καί νομικός κ. ᾿Αθαν. Σακαρέλλος διαδραματίζει σοβαρόν ρόλον στό ὅλον θέμα. Δέν ἀναφέρομαι, δι᾿ εὐνοήτους λόγους, εἰς ἄλλους, ὅπως ὡρισμένους ζηλωτάς ἤ καί κάποιον παλαιόν σύμβουλον ῾Ιεράρχου, διότι καί αὐτός δέν εἶναι σημερινός, ἀφοῦ ἔχουμε ὑπ᾿ ὄψιν μας ποῖον ρόλον διαδραματίζει ἀπό τό 1978, καί μέχρι σήμερον ἀδιακόπως, ὅπως καί ἄλλοι νεώτεροι, καί οἱ ὁποῖοι ἀπό κοινοῦ προσπαθοῦν νά ἐλέγχουν καί νά κατευθύνουν τήν πορεία τοῦ ᾿Αγῶνος τῆς ᾿Εκκλησίας[6]. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ἐνδεικτικῶς σημειωθέντων ἡ ταπεινότης μου φρονεῖ ὅτι ὡς ᾿Αρχιερεῖς καί ὡς ῾Ιερά Σύνοδος καλούμεθα νά κατανοήσωμεν καί νά ἐρμηνεύσωμεν καί τήν νέαν προσπάθειαν περί ἐπανενάρξεως τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, ἡ ὁποία ἐσημειώθη ἀπό τό 1998, ὅπως αὕτη προκύπτει ἀνάγλυφος ἀπό τά κατωτέρω κείμενα, τά ὁποῖα ἐπισυνάπτω καί τά θεωρῶ ἀναπόσπαστα μέρη αὐτοῦ τοῦ ῾Υπομνήματός - ᾿Αναφορᾶς μου: α) Τήν μέ Α.Π. 525/Γ/5-8-98 ἐπιστολήν τοῦ κ. Καλλινίκου πρός τόν κ. Δημ. Κάτσουραν. β) Τήν μέ Α.Π. 3091/23-6-99 ἀπαντητικήν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου πρός τόν ῾Ηγέτην τῆς Φλωρινοακακιακῆς παρατάξεως κ. Χρυσόστομον Κιούσην. γ) Τήν μέ Α.Π. 641/24-7-99 ᾿Επιστολήν τοῦ κ. Χρυσοστόμου Κιούση πρός τήν Α.Μ. τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον. δ) Τήν ἀπό 30-8-1999 ὁμοίαν τοῦ κ. Καλλινίκου, ἐπίσης πρός τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον[7]. Τά ἀνωτέρω κείμενα εἶναι ἐκφραστικά καί ἀποκαλυπτικά τῶν κινήτρων καί τοῦ σκοποῦ τῆς νέας προσπαθείας περί Θεολογικοῦ Διαλόγου καί ὅσων ἀνωτέρω ἐσημειώσαμεν. ᾿Επί τούτοις δέον, ὅπως παραλλήλως ληφθῶσιν ὑπ᾿ ὄψιν καί τά κάτωθι: α) ῾Ο κ. Βαρθολομαῖος, μόλις τόν παρελθόντα ᾿Οκτώβριον, δι ἐπιστολῆς του ἐρωτᾶ τήν Σύνοδον τοῦ κ. Χριστοδούλου νά τόν πληροφορήσῃ περί τῆς ἀριθμητικῆς δυνάμεως τῆς παρατάξεως τοῦ κ. Χρυσοστόμου Κιούση. ῾Η Σύνοδος τοῦ κ. Χριστοδούλου, ἐνῶ ἀσχολεῖται ἐπισταμένως μέ τό θέμα, φέρεται ἐξωτερικῶς ὡς ἐνοχληθεῖσα ἐκ τῆς παρεμβάσεως τοῦ κ. Βαρθολομαίου, παραλλήλως δέ μελετᾶ τό νέον "παλαιοημερολογιτικόν σχῆμα" τό ὁποῖον θά "αναγνωρίσουν" (᾿Εφημερίς "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ" τῆς 2-12-1999, καί "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ" τῆς 17-12-99).. β) ᾿Επίσης εἰς τήν ᾿Εφημερίδα "Νέοι ἄνθρωποι" τῆς 26-11-1999 εἰς τήν σελίδα 19 ἀναφέρονται τά ἐξῆς: "Διάλογο ξεκινοῦν οἱ τρεῖς μεγάλες καί σοβαρές παρατάξεις τῶν Παλαιοημερολογιτῶν (Ματθαίου, Χρυσοστόμου καί Κυπριανοῦ) μέ σκοπό τήν ἕνωσή τους... Μόνο πού καί αὐτήν τήν φορά ὅλα θά ναυαγήσουν μιά καί μετέχουν λαϊκοί[8] στίς ᾿Επιτροπές διαλόγου". ῞Οπως ἀντιλαμβάνεσθε ἐδῶ μέ αὐτό τό κείμενο φωτογραφίζεται ὁ κ. Γκουτζίδης, ὁ ὁποῖος σημειωθήτω καί πάλιν εἶναι καί ὁ ἐμπνευστής καί ὁ σηκώσας τό ὅλον βάρος τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μέχρις ἐκεῖ πού ἔφθασε καί πρέπει, ὡς προεῖπα νά μή παύσῃ νά ἐργάζεται διά τήν συνέχισιν καί ὁλοκλήρωσίν του, ἐνῶ ἡ παρωδία διαλόγου καί ἀδιανόητος μᾶς εἶναι καί δέν θά τήν ἐπιτρέψωμεν. γ) Καί ἡ ᾿Εφημερίς πάλιν "ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ" 4-12-99 εἰς τήν σελ. 71, εἰς ὁλοσέλιδον ἄρθρον γράφει ὅτι κατά τόν κ. Χριστόδουλο τό παλαιοημερολογιτικόν εἶναι "ἕνα ἀνοικτό ζήτημα ἀπό 80 ἐτῶν καί ἡ ᾿Εκκλησία ὀφείλει νά σκύψῃ ἐπάνω του", ὁ δέ κ. Χρυσόστομος Κιούσης, ὁ ὁποῖος φέρεται ὅτι δίδει συνέντευξιν πρός τήν ἰδίαν ᾿Εφημερίδα ἰσχυρίζεται: "Κατ᾿ ἀρχήν μεταξύ ἡμῶν καί τῶν Ματθαιϊκῶν ἔγινε τό 1937 ἕνα σχίσμα γιά λόγους θεολογικοκανονικούς[9]. Πιστεύω πώς περισσότερο ὀφείλεται σέ παρεξήγηση παρά σέ οὐσία. ᾿Εν πάσῃ περιπτώσει ἀφορμή ὑπῆρξε ἡ ἀπόσχιση τοῦ κατά τά ἄλλα λίαν ἐναρέτου ᾿Επισκόπου Ματθαίου Καρπαθάκη ἀπό τόν τότε ποιμενάρχη μας πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη, ἐπειδή ὁ τελευταῖος ὑποστήριζε τή βασική ἀρχή τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου ὅτι γιά νά θεωρηθῇ κάποιος ἔνοχος ἑνός ἐκκλησιαστικοῦ παραπτώματος πρέπει νά καταδικασθῇ ἀπό τό ἁρμόδιο Συνοδικό ὄργανο, ἀλλιῶς εἶναι "δυνάμει καί οὐχί ἐνεργείᾳ" ἔνοχος. Τούτους (ἐννοεῖ τούς "Ματθαιϊκούς") ἡ ᾿Εκκλησία μας οὐδέποτε καθήρεσε καί ἤδη ἄνοιξε διάλογο μαζί τους, ἐλπίζει δέ παρά τίς μεμονωμένες ὑπονομεύσεις ὁρισμένων ἀτόμων, σέ θετικά ἀποτελέσματα". ῾Ο ἀρθρογράφος στήν συνέχεια λέγει: "᾿Εδῶ νά ἀνοίξουμε μία παρένθεση στήν ἱστορική ἀναφορά τοῦ κ. Χρυσοστόμου. ῾Ο κ. Δημ. Κάτσουρας, διευθυντής τοῦ "Κήρυκα Γνησίων ᾿Ορθοδόξων", ἐπίσημου δημοσιογραφικοῦ ὀργάνου τῶν Ματαιϊκῶν πού ἔχουν ἀρχιεπίσκοπο τόν ᾿Ανδρέα, στό τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ, "Αὔγουστος 1999", πού κυκλοφόρησε πρίν ἀπό λίγες μέρες, μιλάει σαφῶς γιά "συνέχεια τῆς ἀντιπαραθέσεως μέ τούς Φλωρινικούς" καί ὅτι αὐτοί ὀφείλουν νά καταδικάσουν τήν θεωρία τοῦ πρώην Φλωρίνης περί "δυνάμει κα'οὐχί ἐνεργείᾳ σχίσματος[10]" μέ ὅσους ἀκολουθοῦν τό νέο ἡμερολόγιο, γιατί ἀλλιῶς ὑπάρχει δυσκολία στή συνέχιση τοῦ μεταξύ τους διαλόγου". δ) Περαιτέρω, δέν νομίζω νά ἀγνοῇ κανείς, ὅτι οἱ πέντε διά στόματος τοῦ πρώην Μεσσηνίας Γρηγορίου, δηλώνουν, ὅτι: "ἄν βγῇ ἀπό τή μέση ὁ Γκουτζίδης, ἡμεῖς ἑνωνόμεθα τήν ἄλλη μέρα". ε) ᾿Επίσης κατά διάχυτον μαρτυρίαν ὁ "᾿Αρχιεπίσκοπος" κ. Χρυσόστομος Κιούσης εἶναι ἐνωχλημένος ἀπό τήν ἀρθρογραφίαν τοῦ κ. Γκουτζίδη ( Βλ. ᾿Απαντῶμεν ἐν ᾿Αγάπῃ καί ᾿Αληθείᾳ", Κ.Γ.Ο. ἔτους 1998, σελ. 135-138, 164-174, 227-238, 267-275, 295-303), καί δέν ἀνέχεται "νά ἔχῃ τόν κ. Γκουτζίδη νά τοῦ κάνῃ μάθημα ῾Ιστορίας". Καί βέβαια ὁ κ. Χρυσόστομος ἔχει ἀνάγκη καί ἀπό τά μαθήματα τῆς ῾Ιστορίας τοῦ ᾿Αγῶνος, διότι ἀπό τά κείμενά του ἀποδεικνύεται ὅτι ἤ δέν γνωρίζει τήν ῾Ιστορία τοῦ ᾿Αγῶνος ἤ τήν διαστρέφει σκοπίμως, διά τοῦτο ἐνοχλεῖται ἀπό τό φῶς τῆς ῾Ιστορικῆς καί τῆς Δογματικῆς ἀληθείας. ῾Ωσαύτως τρεῖς ἐκ τῶν νεοχειροτονηθέντων ᾿Επισκόπων τῆς παρατάξεως τοῦ κ. Χρυσοστόμου, οἱ κ.κ. Γερόντιος, Χρυσόστομος καί Γρηγόριος, εὑρεθέντες ὁμοῦ κατά τήν 28-8-1999 (παραμονή ἑορτῆς ἀποτομῆς Κεφαλῆς Τιμίου Προδρόμου) εἰς τόν πανηγυρίζοντα Ναόν εἰς Λουτοφί Θηβῶν, γενομένης συζητήσεως ἐδήλωσαν: "Μιά ὀρθόδοξος ῾Ομολογία, ἐδῶ καί τώρα, ἀπό τίς δύο πλευρές καί ἑνωθήκαμε. Διότι ἄν ἀρχίσωμεν τί εἶπεν ὁ ἔνας καί τί ἀπήντησεν ὁ ἄλλος δέν θά τελειώσωμεν ποτέ". Μετά ἀπό τάς ἀποκαλύψεις τόσον τοῦ κ. Γκουτζίδη, ὅσον καί ἐμοῦ, ἤδη διά νά μή ἐκτεθοῦν περισσότερον ὡρισμένα πρόσωπα, καθ᾿ ἡμᾶς, ἀναμένεται μία σκόπιμος ἀναθεώρησις, ὅσον ἀφορᾶ τούς "᾿Ανδρεϊκούς", τούς ὁποίους ἴσως νά τούς ἀφήσουν ἀπ᾿ ἔξω, διά νά "διαψεύσουν" σέ πρώτη φάσι, τά περί προδοσίας, τό δέ νέον σχῆμα φαίνεται νά προωθῆται (ἄν ἀληθεύουν οἱ πληροφορίες) μεταξύ: α) Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, β) Χρυσοστόμου Κιούση καί γ) Κυπριανοῦ. Διά τούς πέντε δέν ὑπάρχουν πληροφορίαι, ἀλλά εὐχῆς ἔργον θά ἦτο, ἐφ᾿ ὅσον δέν θέλουν νά ἐπιστρέψουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν ἐν μετανοίᾳ, ὡς ἀμετανόητοι πού εἶναι, νά ἀπορροφηθοῦν ἀπό τό νέον σχῆμα. Πάντως καί πρός τήν πλευράν των ἔγινε προσπάθεια ἐκ μέρους τοῦ Καλλινίκου, διά "Θεολογικόν Διάλογον" καί μετ᾿ αὐτῶν, ὑπό τήν ἔννοιαν ὅτι ἡ παράταξις τοῦ κ. Καλλινίκου ἀποτελεῖ τό κέντρον τοῦ νέου σχήματος. ῞Οπως φαίνεται, ὅμως, θά τούς ἀφήσουν ἔξω καί αὐτούς, διότι ἀφ᾿ ἐνός ἡ σχισματική των κατάστασις ἐξυπηρετεῖ καλύτερον τά σχέδιά των καί μᾶλλον προορίζονται μετά ἀπό κάποια καλά μελετημένα γεγονότα, πού ἤδη διαδραματίζονται, νά "ἐπιστρέψουν" εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, ὡς ἐγκάθετοι προκειμένου νά ὁλοκληρώσουν τό ἔργο τους ἐκ τῶν ἔνδον. ῎Ετσι κατανοοῦνται πλήρως καί τά ἀνοίγματα ἡμετέρων τινῶν πρός τούς πέντε καί τό γεγονός, ὅτι δέν συγχωροῦν σέ κανένα νά παρουσιάζῃ τά ἐγκλήματα τους κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί τῆς Κανονικῆς Τάξεως, τά ὁποῖα τόλμησαν πρός χάριν τῆς "Νέας Τάξεως Πραγμάτων". ῞Οσον καί ἄν θελήσῃ τις νά παρίδῃ τά ἀνωτέρω, πρᾶγμα τό ὁποῖον θά ἀπετέλει "ἐθελοτυφλίαν" καί "στρουθοκαμηλισμόν", καί ἄλλο πρόσφατον γεγονός ἐπιρρωνύει τάς ἀπόψεις μας καί δέν ἀφήνει περιθώρια ἀμφισβητήσεως, ὅτι συγκεκριμένα πρόσωπα, ἐνῶ παρουσιάζονται ὡς ὑπέρ τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου ἐν ᾿Αγάπῃ καί ᾿Αληθείᾳ, εἰς τήν οὐσίαν δέν θέλουν αὐτόν τόν ἐν ἀληθείᾳ διάλογον, ἀλλά τόν διάλογον, τόν ὁποῖον προτείνει ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τῶν Φλωρινικῶν κ. Χρυσόστομος Κιούσης, καί ὁ ᾿Επίσκοπος τῆς ἰδίας παρατάξεως κ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος. Θέλουν, ὅπως προκύπτει ἀπό τά ἔγγραφά των, τάς προαναφερθελισας δηλώσεις καί τάς συνεντεύξεις των καί ἀπό τήν γενικωτέραν ἐκτίμησιν τῶν πραγμάτων, ἕναν διάλογον, μέσα ἀπό τόν ὁποῖον οὐσιαστικά ἐπιδιώκεται νά προκύψῃ ὡς ἕνωσις τό νέον οἰκουμενιστικόν παλαιοημερολογιτικόν σχῆμα, τό ὁποῖον θά τύχῃ κάποιας "ἀναγνωρίσεως". Αὐτό ἑρμηνευόμενον θά σημαίνῃ ὑπαγωγήν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἀφοῦ θά εἶναι ἕνα παλαιοημερολογιτικόν σύνολον, τό ὁποῖον θά ἀκολουθῇ τήν "ἀκρίβειαν" τῶν 13 ἡμερῶν, ἐνῶ κατά τά ἄλλα θά κινῇται εἰς τόν χῶρον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ἀπό τόν ὁποῖον δέν θά διαφέρῃ ποσῶς, ἀλλά καί θά ἐλέγχεται. Τό θλιβερό συμβάν τῆς 5-11-99 (Ε.Η.) Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι. Μετά τήν σύντομον αὐτήν ἱστορικήν ἀναδρομήν ἐπί τοῦ θέματος τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, θεωρῶ ὑποχρέωσίν μου νά σᾶς ἐνημερώσω ἐπί νέου προβλήματος, τό ὁποῖον ἀφορᾶ τόν Θεολογικόν Διάλογον, τό ὁποῖον, ὡς μή ὤφειλον, ἤγειραν τρία ἐκ τῶν μελῶν τῆς Συνοδικῶς ὁρισθείσης ᾿Επιτροπῆς. Τήν Πέμπτην 5-11-99, ἡμεῖς ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, ὡς Πρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς ἐπί τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου, καί τά μέλη ὁ ᾿Αρχιμ. π. Στέφανος Τσακίρογλου, ὁ ῾Ιερομ. π. Νεόφυτος, ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης, καί ὁ κ. Δημήτριος Κάτσουρας, κατόπιν τηλεφωνικῆς προσκλήσεώς μου συνήλθομεν ἐν τοῖς Γραφείοις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου μέ ἀποκλειστικόν θέμα νά ἐγκρίνωμεν τήν τελικήν διατύπωσιν τοῦ ἤδη ἐγκεκριμένου ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου σχεδίου ἐπιστολῆς πρός τήν Φλωρινικήν παράταξιν, νά ὑπογραφῇ καί νά ἀποσταλῇ χωρίς ἀναβολήν ἤ καθυστέρησιν. Παραλλήλως θά ἐ συντονίζαμε καί ὅλας τάς ἐνεργείας πρός πληροφόρησιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἐπί τοῦ ὅλου θέματος δεδομένου ὅτι καί οἱ παλαιότεροι τῶν ᾿Αρχιερέων δέν ἔχουν σαφῆ πληροφόρησιν, λόγῳ τῆς μακροχρονίου διακοπῆς, ἀλλά καί οἱ νεώτεροι ἀγνοοῦν παντελῶς τό θέμα. Πράγματι, κατά τήν ὡς ἄνω ἡμερομηνίαν συνηντήθημεν, διά νά συσκεφθῶμεν ἐπί τοῦ μοναδικοῦ θέματος, ἤτοι τῆς ἔγκρίσεως καί ἀποστολῆς τοῦ σχεδίου τῆς ἀπαντητικῆς ἐπιστολῆς πρός τήν Φλωρινικήν παράταξιν, πλήν ὅμως τοῦτο οὔτε ἐξητάσθη, οὔτε ἐνεκρίθη, οὔτε ἀπεστάλη, διά τούς κάτωθι λόγους. Κατ᾿ ἀρχήν τό γεγονός, ὅτι τό σχέδιον ἐτέθη ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, κατεκρίθη ὡς πρωθύστερον ὑπό τριῶν μελῶν (π. Στεφάνου, π. Νεοφύτου καί κ. Δ. Κάτσουρα), διότι, προφανῶς, μετά τό γεγονός τῆς ὑπό τῆς Ι.Σ. μετ᾿ ἐπαίνου ἐγκρίσεως αὐτοῦ, δέν ἦτο δυνατόν νά ἀλλάξῃ τό κείμενον ἐπί τῆς οὐσίας! Δέν ἐδέχθησαν κατ᾿ ἀρχήν δι᾿ αὐτόν τόν λόγον νά ἔλθῃ πρός ἐξέτασιν καί νά ἐγκριθῇ ἡ ἀποστολή του, καίτοι ἦτο καί ἀναγκαῖον καί ἐπεῖγον, ἐνῶ, ἐπαναλαμβάνω, κατεκρίθη τό ἀνωτέρω γεγονός ὡς τυπικῶς πρωθύστερον. Πέραν τούτου, εἰς τήν συνέχεια τά ἴδια μέλη προέβαλον ἀπό κοινοῦ καί ἄλλον λόγον, διά τόν ὁποῖον δέν ἐδέχθησαν ἐπ᾿ οὐδενί νά ἔλθωμεν πρός ἐξέτασιν τοῦ θέματος, διά τό ὁποῖον ἀποκλειστικῶς ἐκλήθησαν νά συνεδριάσωμεν. ῾Ο λόγος τόν ὁποῖον προέβαλον, ἦτο, ὅτι ὁ κ. Κάτσουρας ἔχει κατηγορηθῇ ἀπό τόν κ. Γκουτζίδη, διό ἀπό κοινοῦ καί ἐπί τρίωρον περίπου ἀπήτουν, μέ ἕναν ἰδιαίτερον τρόπον, νά ἀνακαλέσῃ τά σχετικά κείμενά του ὁ κ. Γκουτζίδης. ᾿Εξ ἀρχῆς διευκρινίσθη εἰς τά ὡς ἄνω τρία μέλη, καί ἐδηλώθη σαφῶς καί ρητῶς, ὅτι δέν συνεκλήθημεν δι᾿ αὐτά τά θέματα, δηλαδή διά νά λύσωμεν τάς διαφοράς μεταξύ Γκουτζίδη καί Κάτσουρα, ἀλλά συνεκλήθημεν ὡς Συνοδική ᾿Επιτροπή εἰς ἐκτέλεσιν τῆς Συνοδικῆς ἐντολῆς νά συνεχίσωμεν τόν Θεολογικόν Διάλογον καί συγκεκριμένως νά ἐγκρίνωμεν τό περιεχόμενον, καί τήν ἀποστολήν ὑπό τοῦ Προέδρου τῆς ἀπαντητικῆς ἐπιστολῆς πρός τούς Φλωριναίους. ῾Ωστόσον, ἐπροτάθη πρός τά τρία μέλη νά προγραμματισθῇ εἰδική συνάντησις εἰς τήν ὁποίαν νά τεθῇ καί νά ἐξετασθῆ τό θέμα τῶν διαφορῶν τοῦ κ. Γκουτζίδη μέ τόν κ. Κάτσουρα, καί ὄχι μόνον μέ αὐτόν. ᾿Ετονίσθη ὅτι, ὡς ῾Ιεροσυνοδικῶς ἐντεταλμένη ᾿Επιτροπή, ὑποχρεούμεθα νά ἐνεργήσωμεν ἀνεμποδίστως καί κανονικῶς τά καθήκοντά μας, ἐνημερώνοντες πλήρως τήν ῾Ιεράν Σύνοδον ἐπί τοῦ ἰδιαίτερα σοβαροῦ θέματος τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, διότι ἐν πολλοῖς εἶναι ἄγνωστον, καί ἀφ᾿ ἐτέρου νά ἀποσταλῇ ἀμέσως ἡ ἀπάντησις πρός τούς Φλωριναίους διά νά μή ἐκτιθέμεθα καί παραβλάπτεται τό ὅλον ἔργον. ῾Η πρότασίς μου δυστυχῶς ἀπερρίφθη, διότι ἡ σύνθεσις τῆς ᾿Επιτροπῆς, ὅπως πρό πολλοῦ ἔχει διαφημισθεῖ ἐκ τοῦ περιβάλλοντος τῶν τριῶν "ἔχει ἀναλογίαν δύο πρός τρεῖς"! Δηλαδή εἶναι τρεῖς αὐτοί καί ἡμεῖς δύο, καί ἑπομένως ὡς πλειοψηφία αὐτοί ἀποφασίζουν! Καί πράγματι οἱ τρεῖς ἀπεφάσισαν καί ἐματαίωσαν καί τήν ἔγκρισιν καί τήν ἀποστολήν τοῦ κειμένου τῆς ἐπιστολῆς, ἀλλά καί αὐτήν ταύτην τήν προσπάθειαν διά τήν ἐπανέναρξιν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου. Πρότασιν οὐσιαστικήν δέν εἴχον τά τρία μέλη, ἀφοῦ, κατά τάς ἰδικάς μας ἐκτιμήσεις, αἱ ὁποῖαι δέν εἶναι καθόλου αὐθαίρετοι, τό συγκεκριμένον ἀδιέξοδον ἐπενοήθη καί προεκλήθη ὑπό τῶν τριῶν μελῶν, διότι, παρά τάς ἀντιθέτους δηλώσεις των, δέν ἤθελον ἐπ᾿ οὐδενί νά ἐγκριθῇ αὐτό τοῦτο τό σχέδιον, οὔτε καί νά ἀποσταλῇ. Οὐσιαστικά προσῆλθον εἰς τήν συνάντησιν διά νά ματαιωθῇ ἡ ἀποστολή του, καί τοῦτο, λόγῳ τοῦ περιεχομένου τοῦ σχεδίου, τό ὁποῖον τοποθετεῖ τήν ἐπανέναρξιν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου αὐστηρῶς εἰς τήν ὀρθήν του βάσιν καί ὄχι εἰς ἐκείνην τήν ὁποίαν ἐπιθυμοῦν οἱ Φλωριναῖοι καί ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς παρωδίαν Διαλόγου καί οὐσιαστικά εἰς προδοσίαν. Σημειωτέον, ὅτι τό σχέδιον εἶχε δοθῇ εἰς τά μέλη τῆς ᾿Επιτροπῆς πολύ πρό τῆς συνεδριάσεως καί εἶχον ὅλην τήν ἄνεσιν τοῦ χρόνου, ὄχι ἁπλῶς νά τό μελετήσουν, ἀλλά καί κάτι περισσότερον νά κάνουν...῎Αν λοιπόν δέν ἦτο δυνατή ἡ συνεργασία τοῦ κ. Κάτσουρα καί τῶν δύο μελῶν, λόγῳ διαφωνιῶν τοῦ τελευταίου μετά τοῦ κ. Γκουτζίδη, εἶχον πολλάς λύσεις, ὥστε νά ἐπιλέξουν τήν καλυτέραν, καί νά μή εἶναι ἤδη βαρύτατα ἐκτεθειμένοι. Καί λέγω, ὅτι εἶναι ἐκτεθειμένοι, διότι δέν ἐσεβάσθησαν, οὔτε τήν ῾Ιεροσυνοδικήν ἀπόφασιν, οὔτε τήν δεοντολογίαν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου καί τήν τοιαύτην τῆς ἀποστολῆς τοῦ συγκεκριμένου ἐγγράφου. ᾿Ηδύναντο ἤδη ἀπό μηνῶν νά μέ εἴχον ἐνημερώσει ὡς Πρόεδρον τῆς ᾿Επιτροπῆς, καί ἡ ταπεινότης μου νά εἶχον ἐνημερώσει τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τουλάχιστον τήν 20-10-99, πρός ἀντιμετώπισίν του, ἀφοῦ τό πρόβλημα τοῦ κ. Κάτσουρα καί τοῦ μ. Μαξίμου μέ τόν κ. Γκουτζίδη, ἐξεδηλώθη ἤδη ἀπό τόν παρελθόντα Μάρτιον! Οὔτε ὅμως εἰς τήν Σύνοδον τοῦ ᾿Ιουνίου τῆς 22-6-99, οὔτε εἰς τήν τοιαύτην τοῦ ᾿Οκτωβρίου τῆς 20-10-99 τό ἐποίησαν, ἀλλά μόνον τήν 5-11-99, ὅτε ἐκλήθησαν καί ἀπεδέχθησαν τήν πρόσκλησιν, καί παρεστάθησαν εἰς τήν συνάντησιν. Τότε μόνον ἐνήργησαν ὁμαδικῶς καί ἔξω ἀπό κάθε κανονικήν καί ἠθικήν δεοντολογίαν, ἠθέλησαν νά αἰφνιδιάσουν καί νά ἐκβιάσουν τήν ὅλην κατάστασιν, ἡ ὁποία ὅμως ἀπέβη εἰς βάρος των καί ὑπέρ τῶν Φλωρινικῶν. ῎Ας σημειωθῇ, ὅτι δέν μέ ἐνημέρωσαν (ὡς Πρόεδρον) οὔτε καί μόλις πρό δύο ἡμερῶν (Τρίτη 3-11-99), ὅταν πάλιν συνηντήθημεν διά τό ἴδιον θέμα, λόγῳ δέ κωλύματος τοῦ κ. Γκουτζίδη μετεφέρθη ἡ συνεδρίασις κατά δύο ἡμέρας. ῾Ημεῖς ἀποδοκιμάζομεν καί κατακρίνομεν τήν συμπεριφοράν αὐτήν, διότι οὐσιαστικά ἀποτελεῖ ἀσέβειαν πρός τήν ῾Ιεροσυνοδικήν ἐντολήν, ἀλλά καί πρός ἡμᾶς ὡς Προέδρου. Δι ἡμᾶς δέν νοεῖται τοιαύτη συμπεριφορά καί "συνεργασία" εἰς ἀνθρώπους αὐτοῦ τοῦ ἐπιπέδου καί αὐτῆς τῆς ὑπευθυνότητος. Λυποῦμαι, διότι ἐξετέθησαν οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ἀλλά καί διότι πρός τό παρόν τουλάχιστον "ἐπέτυχον" τήν ματαίωσιν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, "ἐπέτυχον" νά περιφρονηθῇ καί νά ἀθετηθῇ ἐντολή ῾Ιεροσυνοδική, καί ταῦτα ὄχι διά τούς λόγους πού ἐπεκαλέσθησαν, ἀλλά διά τήν σκοπιμότητα νά μή ἀποσταλῇ τό ἔγγραφον μέ τό συγκεκριμένον περιεχόμενον, καί διά νά φανῇ, ὅτι ναυαγῇ ὁ Θεολογικός Διάλογος ὑπαιτιότητι ἡμῶν. Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι. ῾Ως Πρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς καί ὡς ᾿Αρχιερεύς ἤμην ὑποχρεωμένος νά σᾶς ἐνημερώσω κανονικῶς καί νά ἐκθέσω καί τάς ἐκτιμήσεις μου, ἀλλά καί νά κάνω τάς προτάσεις μου, εἶνα δέι τῆς εὐθύνης τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἡ περαιτέρω κανονική καί πρός τό ᾿Εκκλησιαστικόν συμφέρον ἀντιμετώπισις τοῦ προβλήματος. ῎Επρεπε διά τήν ρύθμισιν τοῦ θέματος νά σᾶς ἔγραφα ἀμέσως, διότι τό θέμα εἶναι κατεπεῖγον, ὅταν μάλιστα οἱ Φλωρινικοί ἔχουν δημοσιεύσει τήν ἀλληλογραφίαν καί τήν πρότασιν περί συναντήσεώς τῶν ᾿Επιτροπῶν σέ συγκεκριμένες ἡμερομηνίες, καθυστέρησα ὅμως, διότι ἀνέμενον τά Πρακτικά, ἀπό τόν ῾Ιερομ. π. Νεόφυτο, ὁ ὁποῖος εἶχεν ὁρισθῇ Πρακτικογράφος τήν 5-1-99, καί τά ὁποῖα μοῦ τά παρέδωσε μόλις τήν 1-12-99 (Ε.Η.), δηλαδή μέ καθυστέρησιν περίπου ἑνός μηνός, ἄν καί τά ἐζήτησα ἐπανειλημμένως λόγῳ τοῦ κατεπείγοντος τοῦ θέματος. Αἱ προτάσεις μου Κατόπιν τούτων καί ἐν ἐπιγνώσει τῆς ᾿Αρχιερατικῆς μας εὐθύνης εἰσηγούμεθα καί προτείνομεν τά κάτωθι: α) Νά μή ματαιωθῇ ἐπ᾿ οὐδενί ἡ συνέχισις τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, λόγῳ τοῦ ὡς μή ὤφειλε ἐγερθέντος νέου προβλήματος ἐκ μέρους τῶν τριῶν μελῶν τῆς ὑφ᾿ ἡμᾶς ᾿Επιτροπῆς. Τό συγκεκριμένον ἀπαντητικόν ἔγγραφον, μετά ἀπό τινας ἐπουσιώδεις τυπικάς τροποποιήσεις, δέον νά ἀποσταλῇ, πρός τόν "᾿Αρχιεπίσκοπον" κ. Χρυσόστομον Κιούσην, ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου, χωρίς καμμίαν καθυστέρησιν, διότι ἄλλως θά εἴμεθα πολλαπλῶς ἐκτεθειμένοι. β) Μετά τό συγκεκριμένον γεγονός τῆς 5-11-99, διά τοῦ ὁποίου καί ἡμεῖς προσωπικῶς ὡς ᾿Αρχιερεύς καί Πρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς, προσεβλήθημεν ἐκ τῆς ὅλης συμπεριφορᾶς των, καί ἐμειώθημεν, προτείνομεν νά ἀναθεωρηθῇ ἡ σύνθεσις τῆς ᾿Επιτροπῆς, ὁριζομένου πρωτίστως ὡς Προέδρου, ἄλλου ᾿Αρχιερέως. ῾Ημεῖς προτείνομεν τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα, τῆς ταπεινότητός μου ἀναλαμβανούσης τό ἔργον τοῦ Γραμματέως τῆς ᾿Επιτροπῆς. ᾿Επίσης προτείνομεν νά πλαισιώσουν τήν ᾿Επιτροπήν ὁ Αίδ/τος ῾Ιερεύς π. Εὐστάθιος Τουρλῆς καί ὁ Παν/τος ῾Ιερομ. π. Κυπριανός Φιλημέγκας, ἀπαλλασσομένων οὕτω τοῦ Παν/του ῾Ιερομ. π. Νεοφύτοτυ, ὡς αὐταδέλφου τοῦ π. Στεφάνου, καί τοῦ κ. Δημ. Κάτσουρα, διά νά ἀποφευχθῇ οὕτω καί ὁ συγκεκριμένος σκόπελος τῆς ὑφισταμένης διαφωνίας του μέ τόν κ. Γκουτζίδη, ἀλλά κυρίως τό γεγονός νά εἶναι δύο λαϊκοί εἰς τήν ἡμετέραν ᾿Επιτροπήν, ὅταν εἰς τήν ἄλλην πλευράν οἱ συμμετέχοντες εἶναι ὅλοι "᾿Επίσκοποι". γ) ᾿Εναλλακτικῶς καί πρός διευκόλυνσιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἡμεῖς προτιθέμεθα, ἄν μέ πρωτοβουλίαν καί εὐθύνην τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου μᾶς ζητηθῆ, ἀκόμη καί νά ὑποβάλωμεν τήν γενικήν παραίτησίν μας καί ἐκ τῆς ᾿Επιτροπῆς, ἀρκεῖ νά ὁρισθῇ ἀμέσως ἄλλη ἱκανωτέρα καί ὑπευθυνοτέρα ᾿Επιτροπή, ἡ ὁποία θά ἀναλάβῃ ὑπευθύνως καί ἐπί τῶν ἰδίων βάσεων καί ἀρχῶν, τό ἔργον τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, καί τοῦτο πρός τό καλῶς νοούμενον συμφέρον τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ο ἐλάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις +Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ [1] Δέν σχολιάζονται ἐδῶ αἱ ἐπιστολαί αὗται, οὔτε ἡ δεοντολογία των καί τό περιεχόμενόν των, τάς ὁποίας ὅμως ἐπισυνάπτω. [2] ῎Εχομεν τήν ἐντύπωσιν ὅτι τό περιεχόμενον τοῦ σχεδίου τῆς ἀπαντητικῆς ἐπιστολῆς ἐνδεχομένως δέν παρέμεινεν αὐστηρῶς γνωστόν μόνον εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί εἰς τά μέλη τῆς ᾿Επιτροπῆς. [3] ᾿Αμέσως μετά τό 1924, καί ἰδαίτερα κατά τό 1931-34, καί κατά τό 1936-37 καί ἑξῆς διά τοῦ πρώην Φλωρίνης καί ἑτέρων ἐπεδιώχθη ἡ προδοσία μέσω τῆς καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον ὑπαγωγῆς τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν καί νά τεθοῦν ὑπό τόν ἔλεγχον αὐτοῦ.῾Ορᾶτε Ε. Γκουτζίδη "ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΜΕΝ ΚΑΙ ΚΑΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ...", σελ. 15-18, ᾿Αθῆναι 1998, καί "ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ...", σελ. 18-19, ᾿Αθῆναι 1999. [4] Α) "Τί εἶναι ὁ Νεοημερολογιτισμός καί τί οἱ Γ.Ο.Χ.". Β) Ποία ἡ ᾿Εκκλησιολογία τῶν Γ.Ο.Χ. μέχρι καί τό 1935". [5] ῾Υπενθυμίζομεν πόσον ἀντέδρασε τόσον ὁ τότε ῾Ιερομόναχος, καί κατόπιν Σεβασμιώτατος κ. Νικόλαος, ἀλλά καί ὁ τότε ῾Ιεροδιάκονος καί κατόπιν ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος, ὁ ὁποῖος μάλιστα ἐπετιμήθη νά σιωπήσῃ καί νά μή "ἐνοχλῇ", ὅπως καί σήμερα συμπτωματικῶς(😉 συμβαίνει τό ἴδιο!!! ῎Αν τότε τόσον ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος καί ἰδιαίτερα ὁ τότε ῾Ιερομόναχος - ᾿Αρχιμανδρίτης καί νῦν Σεβ.κ. Νικόλαος, "πατοῦσαν πόδι" κατά τό κοινῶς λεγόμενον, τά ἀποτυχόντα ἐν τέλει σχέδια τοῦ Καλλιοπίου δέν θά ἐπεχειροῦντο καθόλου καί ἴσως νά μή ἐχάνετο καί ὁ τότε Κορινθίας Κάλλιστος. ᾿Αλλά τό "πᾶψε ἐσύ" "μή ἀσεβῆς", "δέν σοῦ πέφτει λόγος" καί "ἡ καταδυνάστευσις τῶν ἀδυνατωτέρων" ἔδωσε τήν εὐκαιρία νά κάνῃ τό "μακελλειό" του ὁ Καλλιόπιος. ῎Ας προσέξωμεν τουλάχιστον σήμερον νά μή ὑπνώττωμεν, ὅταν οἱ "κῦνες" τῆς ᾿Εκκλησίας "γαυγίζουν" νυχθημερόν. [6] ᾿Αν μᾶς ζητηθοῦν ὀνομαστικῶς δέν θά κωλυθῶμεν ἐν Συνόδῳ νά τούς κατονομάσωμεν καί δή ἐν ὠμοφορίῳ καί ἐπιτραχηλίῳ. [7] Δέν πρέπει οὐδείς νά ξεχνᾶ καί τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 224/30-9-94 κείμενον τοῦ κ. Χρυσοστόμου Κιούση, ὡς καί τήν ἐπ᾿ αὐτοῦ ἡμετέραν ᾿Εγκύκλιον ὑπ᾿ ἀριθ. 69/30-6-99, καθώς καί τό βιβλίδιον τοῦ θεολόγου Καθηγητοῦ κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη "᾿Απαντῶμεν ἐν ἀγἀπῃ καί ἀληθείᾳ καί ζητῶμεν τίμιον διάλογον", ᾿Ιούνιος 1999. [8] ῾Ο πληθυντικός "λαϊκοί" εἶναι καθαρά παραπλανητικός, διότι ἐκεῖνος πού ἰδιαίτερα ἠνώχλησε καί ἐνοχλεῖ τό κίνημα εἶναι ὁ ἕνας λαϊκός, περαιτέρω δέ τό ὅλον κείμενον θυμίζει παλαιάν πρότασιν τῶν Φλωρινικῶν νά γίνῃ ὁ διάλογος σέ ἐπίπεδο ᾿Επισκόπων μόνον. ῾Ορᾶτε ἐπιστολήν κ. Χρυσοστόμου Κιούση Α.π. 142/5-11-1986 εἰς τό βιβλίον τοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη: "᾿Απαντῶμεν ..." ᾿Αθήνα ᾿Ιούνιος 1999, σελ. 24. [9] Πῶς τό πρό ὀλίγου "ἀναίτιον" σχίσμα τοῦ 1937, τώρα ἔχει "λόγους θεολογικοκανονικούς", ἀλλά καί πάλιν "ὀφείλεται σέ παρεξήγησι παρά σέ οὐσία", καί πῶς συνεχίζων πάλιν ἀποφαίνεται, ὅτι αἰτία τοῦ σχίσματος "ὑπῆρξεν ἡ ἀπόσχισις τοῦ κατά τά ἄλλα λίαν ἐναρέτου ἐπισκόπου Ματθαίου....ἀπό τόν πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομον", αὐτά μόνον οἱ ἴδιοι τά καταλαβαίνουν! [10] Μά αὐτό, βάσει τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, εἶναι δεδομένον, διότι μέσω τῆς ἀποδοχῆς τῆς ῾Ομολογίας-᾿Εκκλησιολογίας τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ἀπέρριψαν δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν τήν θεωρίαν τοῦ πρώην Φλωρίνης. Τό πρόβλημα εἶναι ἡ ἐπί τῆ βάσει αὐτῆς τῆς ῾Ομολογίας ἀντιμετώπισις τῶν λοιπῶν θεμάτων τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι διατυπωμένα καί ἐγκεκριμένα, καί ἰδιαιτέρως τοῦ θέματος τῆς ᾿Αποστολικῆς των Διαδοχῆς, . ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ @ ΓΟΕΕ 2006

ΑΝΑΦΟΡΑ - ΕΝΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΟΥΣΗΣ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ 11-2-03

Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων 16 Σεπτεμβρίου στις 5:13 μ.μ. · ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΝΣΤΑΣΙΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΙΓΑΙΑΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 311 ᾿Εν Κορωπίῳ τῆ 11-2-03(π.ἡ.) ΑΝΑΦΟΡΑ - ΕΝΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΟΥΣΗΣ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ 11-2-03 Σημείωσις: Τό προηγούμενον ἔγγραφον ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 310 καί ἡμερομηνίαν 6.2.03 παρέμεινεν ὡς εἴπομεν εἰς τό ‘Αρχεῖον. Πρόκειται δι’ ἕν ἁπλοῦν ρεπορτάζ – χρονικόν τῆς παραιτήσεως, ὅπως τό ἔζησεν ὁ Ἐπίσκοπος Κήρυκος. Ἡ περαιτέρω ἐξέλιξις τοῦ θέματος, ἡ μελέτη τῆς παραιτήσεως ἀπό Κανονικῆς ἀπόψεως, καί ἡ ἀποκάλυψις τῶν σκοπῶν, τούς ὁποίους ἐξυπηρέτει αὕτη, καί κυρίως ὁ τρόπος καθ’ ὅν ἐπεδιώχθη νά ἐπιβληθῆ, («ἐβιάζοντο γάρ διά τάς χειροτονίας», ὅπως μοῦ ἀπεκάλυψεν ὁ Σεβ. Γαλακτίων) ἀπεκάλυψαν ὅτι παρεβιάσθη ἡ Κανονική τάξις, διότι ἔπρεπε νά δοθῆ ἡ Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν εἰς τόν Πειραιῶς Νικόλαο, διά δύο λόγους: Πρῶτον, διότι εἶχεν ὑπέρ αὐτοῦ τό Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα, ἄλλωστε δι’ αὐτό ἠρνεῖτο νά τό καταδικάση, καί δεύτερον, διότι «ὑπεσχέθη» νά χειροτονήση, τά κατάλληλα πρόσωπα, τά ὁποῖα προωθοῦσαν τήν «λύσιν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ» κατά τάς ὑποδείξεις τοῦ Χριστοδούλου. Καί τάς ὑποδείξεις τοῦ Χριστοδούλου, διά τήν «λύσιν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ», ἐκλήθησαν νά φέρουν εἰς πέρας, ὁ Σακαρέλλος, ὁ Σακκᾶς καί οἱ παρ’ ἡμῖν ἐγκάθετοι Κάτσουρας καί Μάξιμος. Εἰς τοῦτο μᾶς ὡδήγησαν ἐκμηστηρεύσεις ἐν εἴδει ἐξομολογήσεως δύο Ἀρχιερέων, καί ἡ περαιτέρω ἔρευνα καί προβληματισμός ἐπί τοῦ θέματος, τά ὁποῖα μέ ὡδήγησαν ἀβιάστως εἰς τό συμπέρασμα ὅτι μέ τήν ψευδοπαραίτησιν τοῦ ‘Αρχιεπισκόπου Ἀνδρέου καί τήν πρότασιν του περί τῆς ἀμέσου ἀναδείξεως τοῦ Νικολάου ἐπεδιώχθησαν τρία τινά. Πρῶτον: Νά «ἀντιμετωπισθοῦν», ἤτοι νά παρακαμφθοῦν καί νά σταλοῦν εἰς τάς «καλλένδας» αἱ καταγγελίαι κατά τοῦ Νικολάου, περί αἱρετικῶν του φρονημάτων, τά ὁποῖα οὕτω θά υἱοθετοῦντο καί ὑπό τῶν Ἀρχιερέων, οἱ ὁποῖοι θά ἐνέκριναν καί θά ἀπεδέχοντο τήν συγκεκριμένην παραίτησιν. Δεύτερον: Θά ἐλάμβανε «σάρκα καί ὁστᾶ» ἤτοι θά ἐγένετο καί ἐπισήμως «ἀποδεκτόν», ἔστω καί διά τῆς σιωπῆς, ὑφ’ ὅλων τῶν Ἀρχιερέων τό «Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα» καί δι’ αὐτῶν καί ἡ «ἐπί σχισματικῶν χειροθεσία» Τρίτον: Ἐν τῶ προσώπω τοῦ νέου «Ἀρχιεπισκόπου», ἐπεδιώκετο νά ἀναγνωρισθῶμεν καί ἀπό τούς Φλωρινικούς καί ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμόν βάσει τοῦ Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος, καί ἑπομένως θά ἒλύετο καί «τό παλαιοημερολογιτικόν πρόβλημα» κατά τάς ὑποδείξεις τοῦ Χριστοδούλου, ἤτοι θά ἐγένετο καί ἐν τῆ πράξει ἀποδεκτός καί θά ἐφηρμόζετο καί εἰς ἡμᾶς «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» ὁ παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός. Λαβόντες ὑπ᾿ ὄψιν: α) ῞Οσα κατά τήν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου (τῆς 5-2-03) ἐσημειώθησαν κατά τό τέλος τῶν ἐργασιῶν της, σχετικῶς μέ τό προκύψαν θέμα περί "παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ θρόνου τῶν ᾿Αθηνῶν, καί τῆς τοιαύτης τοῦ Προέδρου τῆς Ι.Σ. κλπ., καί β) Τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 3181/5/18-2-02 Πρόσκλησιν δι᾿ ἔκτακτον ῾Ιεραρχίαν τήν Δευτέραν 11/24-2-03, τήν ὁποίαν ἐλάβομεν τό ἑσπέρας τοῦ Σαββάτου 9-2-03, προαγόμεθα νά ὑποβάλωμεν τήν παροῦσαν ΑΝΑΦΟΡΑΝ - ΕΝΣΤΑΣΙΝ: 1) Κατά τήν συνεδρίασιν τῆς 5-2-03, εἰς τήν ὁποίαν παριστάμεθα πέντε ᾿Αρχιερεῖς (οἱ Σεβ/τοι Πειραιῶς κ. Νικόλαος, ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος, Περιστερίου κ. Γαλακτίων, ἡ ἐλαχιστότης μου, καί ὁ Σεβ. Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέας), ὡς γνωστόν διεφώνησα ἐπί τῆς ἀνακοινώσεως τοῦ Μακαριωτάτου περί "παραιτήσεώς" του, καί τῆς ἀκολουθησάσης ἄκρως ἀντικανονικῆς διαδικασίας περί ἀποδοχῆς αὐτῆς, καί ἐν ταυτῷ καί περί ἐκλογῆς νέου ᾿Αρχιεπισκόπου καί ἀπεχώρησα τῆς συνεδριάσεως. Φρονῶ ὅτι δέν ἐπετρέπετο οἱ παραμείνανες τέσσερις ᾿Αρχιερεῖς, νά ἀποφασίσετε ἐπί τῆς δηλωθείσης "παραιτήσεως" καί νά τήν κάμετε δεκτήν. Τό μόνον, κατά τήν ἐμήν ταπεινήν ἄποψιν, τό ὁποῖον ἐν προκειμένω ἠδύνασθε νά κάμετε, ἦτο νά διατυπώσετε ρητῶς πρός τόν Μακαριώτατον τάς ἐπιφυλάξεις σας ἐπί τῆς δηλώσεώς του περί "παραιτήσεως", καί ἄν δέν ἐπείθετο, ὁ Μακαριώτατος, νά τήν ἀποσύρη, νά τόν παρακαλούσατε, ἤ καί νά ἀπαιτούσατε νά ὁρίση νέαν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας, εἰς τήν ὁποίαν θά ἔδει νά προσκληθοῦν Κανονικῶς ἅπαντες οἱ ᾿Αρχιερεῖς, ὥστε μέ τήν παρουσία, εἰ δυνατόν, ὅλων τῶν μελῶν τῆς ῾Ιεραρχίας νά ἐξετασθῆ τό θέμα. 2) Δυστυχῶς ὅμως παρετηρήθη, ὅτι ἅμα τῇ ἀνακοινώσει τῆς "παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου ὅλα ἦσαν ἕτοιμα. Δηλαδή ἔγινε καταφανές, ὅτι ἡ ἀποδοχή ἐκ μέρους σας τῆς "παραιτήσεως" καί ἡ ἐκλογή "νέου ᾿Αρχιεπισκόπου", ἦτο προετοιμασμένη. ᾿Εκ τῶν ὑστέρων, δηλαδή μετά τήν ἀποχώρησίν μου, διεφημίσθη ὅτι δέν ἐπρόκειτο περί ἐκλογῆς νέου ᾿Αρχιεπισκόπου, ἀλλά ὅτι ὡρίσθη μόνον ὡς Τοποτηρητής ὁ Σεβ. Πειραιῶς κ. Νικόλαος. ῾Η εἰκόνα πού ἐπαρουσιάσθη ἦτο εἰκόνα ἑνός ὅλως κακοστημένου "θεάτρου", τό ὁποῖον ὅμως, καθ᾿ ἡμᾶς ἔκρυπτεν καί κρύπτει πλείστας ὅσας συναλλαγάς, ὑστεροβουλίας - ἰδιοτελείας. Τοῦτο τό γεγονός ἐπιβεβαίωσε τάς ἀπό ἱκανοῦ χρόνου φήμας "περί γάμων" (=χειροτονιῶν) κλπ., καί ὅτι αὐτή ἡ "παραίτησις" ἦτο προμελετημένη, ὅπως καί αἱ ἐφάμαρτοι "συναλλαγαί καί συμπαιγνίαι" περί προκαθωρισμένων ᾿Επισκοπικῶν χειροτονιῶν κλπ. 3) ᾿Αξιοσημείωτον εἶναι ὅτι ἐπί τῆς "παραιτήσεως" διετύπωσαν ἄποψιν θετικήν τρεῖς μόνον ἐκ τῶν παρισταμένων ᾿Αρχιερέων, ἤτοι οἱ Σεβ. ᾿Αργολίδος, Περιστερίου καί Διαυλείας, τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς ἀποφυγόντος ἐπιμελῶς νά ὁμιλήση. Τελικά, ἀντικανονικά καί ὅλως ΑΚΥΡΩΣ, οἱ τρεῖς Μητροπολῖται ἀπεδέχθησαν τήν "παραίτησιν" καί οἱ ἴδιοι ἀπεφάσισαν νά ἐκλέξουν ᾿Αρχιεπίσκοπον διά βοῆς, σύμφωνα καί μέ τήν πρότασιν τοῦ Μακαριωτάτου "νά ἐκλέξουν τόν ἀρχαιότερον κατά τά πρεσβεῖα ᾿Αρχιερέως εἰς διάδοχόν του", εἰς τόν ὁποῖον μάλιστα ἔδωσεν "ἐντολάς" καί "ὑποθήκας" διά τό ἔργον πού "ὀφείλει" νά ἐπιτελέση: "Νά προβῇ εἰς χειροτονίας νέων ᾿Αρχιερέων, νά τελέση ῞Αγιον Μῦρον καί νά... ἐκδιώξη τόν παρανομοῦντα ᾿Επίσκοπον ἀπό τίς ᾿Αχαρνές κλπ". ᾿Αμέσως, καθ᾿ ὑπόδειξιν, καί μέ τήν παρουσίαν τοῦ Μακαριωτάτου, ξεκίνησε ἡ διαδικασία ... ἐκλογῆς "νέου ᾿Αρχιεπισκόπου". ᾿Ακριβῶς εἰς τό σημεῖον αὐτό, καί ἐπειδή ματαίως προέτεινα νά μή γίνη δεκτή ἡ "παραίτησις" τοῦ Μακαριωτάτου... ἠναγκάσθην νά ἀποχωρήσω, διότι ὅλα ὅσα διεδραματίζοντο ἦσαν καί τραγικά καί ἐξωφρενικά, καί δέν διενοήθην νά συνεργήσω εἰς αὐτάς τάς μεθοδείας. Εἶναι ἐλεύθερος, ἀλλά καί ὑπεύθυνος, ὁ Μακαριώτατος, νά ἀποφασίση μόνος του καί ὄχι νά ἐξωθῆται. Δέν θά ἔχω ἀντίρρησιν δι᾿ οἱανδήποτε ἐξέλιξιν, ἀλλά Κανονικήν καί ἐλευθέραν, καί ὄχι συμπαιγνίαν. ῾Ετέρωθεν, δέν πρέπει νά διανοῆται κανείς ὅτι εἶναι πρός τό συμφέρον τοῦ Μακαριωτάτου ἡ "παραίτησις", ὅταν ἐπί τῆς ᾿Αρχιεπισκοπίας καί Προεδρίας του συνέβησαν πλεῖστα ὅσα ἀντικανονικά καί ἀντορθόδοξα, καί ἐκκρεμοῦν θέματα Πίστεως καί ῾Ομολογίας. 4) ῎Αν ἀποκλειστικός λόγος τῆς ἐκφρασθείσης ἐπιθυμίας περί "παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου, εἶναι πράγματι ὁ γνωστός λόγος τῆς ὑγείας, καί δέν ὑφίσταται καμμία συμπαιγνία - συναλλαγή ἐφάμαρτος, τό θέμα ἀντιμετωπίζεται, ὅπως ἀντιμετωπίσθη καί μέχρι σήμερα. Δηλαδή μπορεῖ νά παραμείνῃ εἰς τόν θρόνον του καί εἰς τήν Προεδρίαν καί ὁσάκις ἀντιμετωπίζει ὀξύ πρόβλημα τῆς ὑγείας του, θά ἀναπληρώνεται ὑπό τοῦ ᾿Αντιπροέδρου. ῾Ωσαύτως θά ἀποτελέση μνημειώδη ἀσέβεια, ἀλλά καί ἀχαριστία δι᾿ ὅλους μας νά ἀπέλθη τοῦ κόσμου τούτου περιθωριοποιημένος, ἐπειδή ἔτσι τό ἀπήτησαν τά σχέδια τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, ἀλλά καί χωρίς ὑπό τήν Προεδρίαν του νά ληφθοῦν Κανονικαί καί ᾿Ορθόδοξοι ἀποφάσεις καί δοθοῦν, ἀπαντήσεις ἐπί λίαν σοβαρῶν θεμάτων Πίστεως, ἤτοι ᾿Εκκλησιολογίας καί ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. Καί τοῦτο διότι, ἐπί τῆς Προεδρίας του, καί προπάντων τά τελευταῖα ἔτη ἐδόθησαν πλεῖσται ὅσαι ἀφορμαί νά κατηγορηθῶμεν ὡς ῾Ιερά Σύνοδος ἐπί "μειοδοσίᾳ", συμβιβασμῷ καί σιωπηλῇ ἀνοχῇ ἐπί θεμάτων ᾿Εκκλησιολογίας καί ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. ᾿Εν κατακλεῖδι: Τά ὅσα διεδραματίσθησαν τήν 5-2-03, ἤτοι τήν ἀποδοχήν τῆς "παραιτήσεως", τόν διορισμόν "Τοποτηρητοῦ" καί τήν "ἀπόφασιν περί ἐκτάκτου συγκλήσεως τῆς ῾Ιεραρχίας δι᾿ ἐκλογήν νέου ᾿Αρχιεπισκόπου", ἡμεῖς τά θεωροῦμε ἀντικανονικά, καί διά τοῦτο ἄκυρα, ἐνῶ ἡ πρόσκλησις διά τήν σημερινήν συνεδρίασιν ἐλήφθη μόλις τήν 4ην ἀπογευματινήν τοῦ Σαββάτου 9-2-03. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν, διά λόγους καθαρά Κανονικούς, ἠθικούς καί συνειδήσεως δέν δύναμαι νά συμμετάσχω εἰς αὐτήν τήν "῎Εκτακτον Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας", προτείνομε δέ ὅπως προσδιορισθῆ Κανονικῶς νέα Σύνοδος εἰς τήν ὁποίαν θά ἐξετασθῇ καί ἀξιολογηθῆ ἡ "παραίτησις" τοῦ Μακαριωτάτου καί ἀναλόγως κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τό συμφέρον τοῦ Μακαριωτάτου καί ὅλων μας θά ἀποφασίσωμεν. ῾Ο ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΩΔΗΓΗΣΕ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΥΠΟ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ (29 ΜΑΙΟΥ 1453) ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΙΩΝΩΝ

«ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ» Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΩΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ (29 ΜΑΙΟΥ 1453) Τό κείμενο πού ἀκολουθει ἐγράφη ὑπό τοῦ Μητροπολίτου τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἐκυκλοφόρησεν τόν Μάιον τοῦ 1999 ἐπί τη θλιβερᾶ ἐπετείω τῆς ἁλώσεως τῆς Κων/λεως ὑπό τῶν Τούρκων (29 Μαίου 1453). Ἐπανεξεδόθη καί ἐσχάτως. ἐπιμελεία τοῦ «Κέντρου Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἱεραποστολῆς, Ἐκκλησιαστικῆς Διακονίας καί Ἀντιαιρετικοῦ Ἀγῶνος τῆς Ι. Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» (Παράρτημα τοῦ Μετοχιακοῦ Ι.Ν. Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα)». Τό Ἱεραποστολικόν Κέντρον τοῦ Ι.Ν. Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα ἀποτελεῖ συνέχειαν τοῦ ἐν Κάτω Ἡλιουπόλει Ἱεραποστολικοῦ Κέντρου Ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος τοῦ Ιεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος. Παρόμοια θέματα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως (ἤτοι ἀντιαιρετικοῦ, ἀντιοικουμενιστικοῦ καί ἱεραποστολικοῦ περιεχομένου) ἀναλύονται κατά τάς συνάξεις τῶν στελεχῶν τοῦ Ἱεραποστολικοῦ καί ἀντιαιρετικοῦ Ἀγῶνος τοῦ Ι.Ν. Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα κάθε Δευτέρα ἀπόγευμα μετά τόν Ἑσπερινόν καί τήν μικράν Παράκλησιν, Ἐξομολόγησιν καί ἀνάγνωσιν εὐχῶν διά τούς ἀσθενεῖς. Δι’ ὅσους θέλουν νά συμμετέχουν εἰς τόν ἱεραποστολικόν καί ἀντιαιρετικόν ἀγῶνα τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα παραθέτομεν τήν Διεύθυνσιν: Ἱερός Ναός Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα, Λεωφόρος Καρέα (Ἁγίου Ἰωάννου) 56. Μετάβασις μέ Λεωφορεῖα 212 ἀπό τόν Σταθμό τοῦ Μετρώ Δάφνης, καί 203 ἀπό Ἀκαδημία (τό ὁποῖο περνάει ἀπό τόν Εὐαγγελισμό, 1η στάσις Καρέα. ῾Η θλιβερά ἐπέτειος 29 Μαΐου 1453 Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΣΤΟΝ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗ ΠΑΠΑ ΕΙΧΕΝ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΙ ΤΗΣ ΚΩΝ-ΛΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΙΩΝΩΝ ῾Η πτῶσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως τήν 29ην Μαΐου 1453 ὑπῆρξε τό συγκλονιστικώτερο καί δραματικώτερο γεγονός τῆς νεώτερης καί τῆς παγκόσμιας ἱστορίας. ῏Ητο ἡ ἀρχή μιᾶς μεγάλης περιπέτειας διά τόν νεώτερο ῾Ελληνισμό, ἀφοῦ αὐτό τό γεγονός ἔφερε στούς μέν Τούρκους κατακτητές τήν νίκη, σέ μᾶς τούς ῞Ελληνες τόν ἀβάστακτο πόνο καί τήν σκληρή δουλεία αἰώνων, ἐνῶ διέκοψε μιά χιλιόχρονη ἔνδοξη πορεία τοῦ Βυζαντινοῦ Πολιτισμοῦ. ῎Εχουν γραφῇ πάρα πολλά γι αὐτή τήν "ἀποφράδα ἡμέρα" τοῦ Βυζαντινοῦ ῾Ελληνισμοῦ, εἰς τά ὁποῖα πρέπει νά δώσουμε ἰδιαίτερη προσοχή γιά νά βγάλουμε καί τά ἀπαραίτητα διδάγματα. Διότι ἡ ἱστορία εἶναι ὁ καλύτερος διδάσκαλος καί "ὄλβιος, ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν". ῾Ο ἱστορικός Στέφαν Τσβάϊχ γράφει: "Χίλια χρόνια δέν μποροῦν νά ἐξαγοράσουν μιᾶς ὥρας ἀπερισκεψίαν". ῾Ο γνωστός Στῆβεν Ράνσιμαν γράφει: "῾Η κερκόπορτα, ἕνας κόκκος ἄμμου, ἔκρινε τήν ἱστορία τοῦ κόσμου". ῞Ενας ἀνώνυμος ποιητής γράφει τόν πόνο του σέ στίχους: "῾Ο νοῦς μου καί ὁ λογισμός συγχίζεται νά γράψει, νά στιχοπλέξει ἀστοχεῖ τήν ἅλωση τῆς Πόλης. ᾿Εσεῖς βουνά, θρηνήσετε καί πέτρες ραγισθῆτε, διότι ἐχάθη τό κλειδί ὅλης τῆς οἰκουμένης, τό μάτι τῆς ᾿Ανατολῆς καί τῆς χριστιανοσύνης". Καί ὁ ἱστορικός καί αὐτόπτης μάρτυς Μιχαήλ Δούκας θρηνεῖ γιά τήν τραγωδία τῆς δοξασμένης Πόλεως τοῦ Κωνσταντίνου: "῏Ω πόλις, πόλις, πόλεων πασῶν κεφαλή! ῏Ω πόλις, πόλις Χριστιανῶν καύχημα! Ποῦ σου ἡ τῶν χαρίτων τοῦ Πνεύματος εὐεργετική ρῶσις...". Καί ὁ καθένας μας, ὅ καθένας πού ἔχει ὀρθόδοξον καί ἑλληνικήν ψυχήν, εἶναι ἀδύνατο νά μή θρηνήσῃ, καί νά μή πενθήσῃ ἀναλογιζόμενος τήν τραγική καταστροφή καί τίς τρομακτικές συνέπειες αὐτῆς τῆς ἁλώσεως. ῾Ο Ρῶσος ἱστορικός Βασίλιεφ ἀναφέρει ὅτι: "Βάσει τῶν πληροφοριῶν τῶν πηγῶν, ἡ λεηλασία τῆς πόλεως ἐκράτησε, ὅπως εἶχε ὑποσχεθῇ ὁ Μωάμεθ στούς στρατιῶτές του, τρεῖς μέρες καί τρεῖς νύχτες. ῾Ο λαός ἐσφάγη ἀνελέητα. Οἱ ἐκκλησίες μέ ἐπικεφαλῆς τήν ῾Αγία Σοφία, καθώς καί τά μοναστήρια, μέ ὅλον τους τόν πλοῦτο, ἐλεηλατήθησαν καί ἐμολύνθησαν, ἐνῶ οἱ ἰδιωτικές περιουσίες ἔγιναν ἀντικείμενον ἁρπαγῆς καί λαφυραγωγίας. Κατά τήν διάρκεια αὐτῶν τῶν μοιραίων ἡμερῶν ἐχάθησαν ἀναρίθμητα προϊόντα τοῦ πολιτισμοῦ. Τά βιβλία ἐκάησαν, ἐκκοματιάσθησαν ἤ ἐπωλήθησαν σέ ἐξευτελιστικές τιμές". Παρόμοια γράφει καί ὁ ῎Αγγλος ἱστορικός Ράνσιμαν: "Μπῆκαν καί ἔπιασαν καλογήρους καί καλόγριες (....) Τά ἰδιωτικά σπίτια ἐλεηλατήθησαν συστηματικά (....) Μαζί μέ τά ὑπάρχοντά τους ἔπαιρναν καί τούς ἐνοίκους. ῞Οποιος λυποθυμοῦσε ἤ ἔπεφτε ἀπό ἀδυναμία σφαζόταν μέ μερικά μικρά παιδιά πού θεωρήθηκαν ὅτι δέν εἶχαν ἀξία". ῾Ο ἄλλος δέ αὐτόπτης μάρτυς τῆς ἁλώσεως ὁ ἱστορικός Γεώργιος Φραντζῆς πού εἶδε ἀπό κοντά αὐτές τίς φρικιαστικές σκηνές τῶν λεηλασιῶν, τῶν ἀτιμώσεων καί τῶν σφαγῶν γράφει: "Τίς διηγήσεται τούς τότε κλαυθμούς καί θρήνους; Εἰ καί ἀπό ξύλου ἄνθρωπος ἤ ἐκ πέτρας ἦν, οὐκ ἠδύνατο μή θρηνῆσαι". Τί ἦταν ἡ Κωνσταντινούπολις ἐπί χίλια χρόνια; ῏Ηταν ἕνα ἀπόρθητο κάστρο, ἦταν ἔνας κυματοθραύστης πάνω στόν ὁποῖο ἔσπαζαν τά κύματα τῶν βαρβαρικῶν ἐπιθέσεων. Κατά τά τελευταῖα δέ χρόνια ἦταν ἕνα προπύργιον κατά τῆς ἰσλαμικῆς βαρβαρότητος. Μέ τήν πτῶσίν της ἔπεσε αὐτό τό προπύργιον. ᾿Από τήν μικρή Κερκόπορτα μπῆκε μέσα στόν πολιτισμένο κόσμο ἕνας βάρβαρος κόσμος, ὁ ὁποῖος, ἀπό τότε, ὅπως καί σήμερα ἀπειλεῖ ὅλη τήν Εὐρώπη σκορπίζοντας παντοῦ τόν τρόμο καί τήν θηριωδία. Μέ τήν πτῶσι τῆς Κων/λεως ἕνας πολιτισμός 11 αἰώνων ἔγινε συντρίμμια. ῎Εσβησε τό φῶς πού ἔλαμπε καί ἐφώτιζε ὅλη τήν Οἰκουμένη. ῎Εμεινε, ὅμως, κάτι πολύ σημαντικό. ῎Επεσε ἡ Πόλις, άλλά παρέμεινε ζωντανή ἡ ψυχή της, ἡ ᾿Ορθοδοξία. Μέ τήν ᾿Ορθοδοξία οἱ ὑπόδουλοι ῞Ελληνες διατήρησαν μέσα στίς καρδιές τους ἄσβεστη τήν φλόγα τῆς παραδόσεως, τήν ἀγάπη τους στήν Βασιλεύουσα καί τήν ἐλπίδα τῆς ἐλευθερίας. ῾Η ᾿Εκκλησία στήν λατρεία Της τηρεῖ τό Βυζαντινό τυπικό. Καί τά τέκνα Της διατηροῦν μέ θρησκευτική εὐλάβεια τήν Βυζαντινή σημαία μέ τό δικέφαλο ἀετό πού κυματίζει στίς ἑορτές τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῎Ετσι ἡ Βασιλεύουσα ἔπεσε μέν στά χέρια τῶν βαρβάρων κατακτητῶν, ζῇ ὅμως στίς καρδιές τῶν ῾Ελλήνων. Ζῇ μέ τό πνεῦμα τῆς ἀναμονῆς καί τῆς ἐλπίδος, ὅτι πάλι μέ χρόνια μέ καιρούς πάλι θά γίνῃ ῾Ελληνική. ῾Ο ῞Αγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός πρό διακοσίων ἐτῶν καί ὁ ὁμολογητής ῾Ιεράρχης Ματθαῖος εἰς τόν αἰῶνά μας προεφήτευσαν καί ἐφλόγισαν τίς ψυχές τῶν ὀρθοδόξων μέ αὐτήν τήν ἐλπίδα, ὅτι ἡ Πόλις πάλιν θά γίνῃ δικιά μας. Καί αὐτόν τόν προφητικό τους λόγο τόν κρατᾶμε γιά νά μᾶς ζεσταίνει μέσα στήν παγωμάρα καί τήν ἀπελπισία τῆς ἐποχῆς μας. Τόν κρατᾶμε καί γιά ἕνα ἄλλο λόγο. Διά νά ἐνθυμούμεθα καί τάς αἰτίας τῆς Πτώσεως καί νά παραδειγματιζώμεθα. Νά ἐνθυμούμεθα, ὅτι εἰς τήν Πτῶσιν τῆς Βασιλίδος τῶν πόλεων συνέβαλε πρωτίστως τό ἄσπονδον καί αἰώνιον μῖσος τῶν Παπικῶν κατά τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Αὐτοί προεκάλεσαν τήν πρώτη ἅλωσι τό 1204 καί τήν καταστροφή τοῦ μεγαλυτέρου τμήματος τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας μέ τίς ἐπαίσχυντες Σταυροφορίες καί τήν ἐν συνεχείᾳ ἀρνησίν των, ὅταν τούς ἐζητήθη, νά σπεύσουν εἰς βοήθειαν τῆς Κων/λεως πού ἐκινδύνευε ἀπό τούς Τούρκους. Σημειώνομεν, ὅτι, ὡς προκύπτει ἀπό τίς πηγές, οἱ Γενουᾶται, οἱ ὁποῖοι ἀπεστάλησαν ὑπό τοῦ Πάπα στήν Κων-πολι, διά νά βοηθήσουν δῆθεν εἰς τήν ὑπεράσπισιν αὐτῆς, αὐτοί κυρίως ἔκαμαν τήν ἀρχήν τῆς καταστροφῆς. Διότι ἐκεῖ ὅπου ἐτοποθετήθησαν νά φυλάξουν τά τείχη, ἄφησαν ἀφύλακτον τήν διάβασιν, καί ἔτσι κατώρθωσαν οἱ Τοῦρκοι νά εἰσβάλουν ἀπό τήν Κερκόρπορταν καί νά ἐπιφέρουν τήν ὁλοκληρωτική καταστροφή. ᾿Αλλά, ἴσως, τοῦτο τό παρεχώρησεν ὁ Θεός διά νά ἐπέλθη ἡ Πτῶσις ἀπό ἐκείνους ἀπό τούς ὁποίους οἱ Βυζαντινοί, προδώσαντες τήν πίστιν, περίμεναν βοήθεια. Νόμισαν, ὅτι ἐγκαταλείποντες τήν ἀληθινήν Πίστιν καί προσφεύγοντες εἰς τούς Παπικούς θά ἐγλύτωναν ἀπό τήν καταστροφή. ῞Ομως αὐτή ἡ ἀποστασία, αὐτή ἡ ἀπιστία, αὐτή ἡ ὑποταγή εἰς τήν αἱρετικήν Δύσιν (Σύνοδος Φερράρας-Φλωρεντίας, συλλείτουργον μετά Παπικῶν εἰς τήν ῾Αγίαν Σοφίαν κλπ.) ἔφεραν τήν ὀργήν τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐγκατάλειψιν. ῞Ολα, ὅμως, αὐτά πρέπει νά μᾶς προβληματίσουν καί νά μᾶς παραδειγματίσουν σήμερον ὅτε, δυστυχῶς, ἔχει ἐπέλθει ἀκόμη μεγαλυτέρα ἀποστασία ἀπό τήν ᾿Ορθοδοξία καί ἔγιναν οἱ περισσότεροι ῞Ελληνες τόσον λατινόφρονες, ὥστε νά κινδυνεύουμε νά χάσουμε τελείως καί ἐκεῖνο πού μέ τόση εὐλάβεια διεφυλάχθη τά τετρακόσια χρόνια τῆς σκλαβιᾶς. Τελειώνουμε μέ μιά πολύ σπουδαία παρατήρησι πού ἔκανε ὁ Πολωνός ἱστορικός Γιάν Ντλοῦγκοζ διά τήν πτῶσι τῆς Κων/λεως: "῾Η ἧττα τῆς Κωνσταντινουπόλεως...ὑπῆρξε μιά μεγάλη νίκη τῶν Τούρκων, μία τρομερή καταστροφή τῶν ῾Ελλήνων, ἕνα αἶσχος τῶν Λατίνων"

ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 312 Εν Κορωπίῳ τῆ 13/26-2-03 Μαρτινιανοῦ ὁσιομ. ᾿Ακύλα καί Πρισκίλλης ᾿Αποστ. ΠΡΟΣ τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί Πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέαν καί τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς. Κοινοποίησις: Αἰδ/τους καί Παν/τους ῾Ιερεῖς, τούς ῾Ιερολογιωτάτους Διακόνους, ῾Οσιωτάτους Μοναχούς καί Μοναχάς καί τόν πιστόν λαόν. ΘΕΜΑ: ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ Σημείωσις διά τήν ἰστοσελίδα: Ἠκούσαμεν εἰς τάς εἰδήσεις, εἰς τό θέμα τῆς ἐπιδεινώσεως τῆς ὑγείας τοῦ νεοημ. Ἀρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου, ἄλλους νά ὁμιλοῦν περί παραιτήσεως καί ἀμέσου διαδοχῆς α’υτοῦ, τά ὁποῖα ὑπό ἑτέρου νεοημερολογίτου Μητροπολίτου ἐχαρακτηρίσθησαν «ντροπῆς καμώματα»), καί ἄλλους νά ὁμιλοῦν μέ ἐκκλησιαστικήν ὑπευθυνότητα, καί νά λέγουν ὅτι «ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δέν παραιτεῖται, ἀλλά πεθαίνει ἐπί τοῦ θρόνου». Τοιαῦτα θέματα ἀντιμετωπίσαμεν καί ἡμεῖς, τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (παλαιοημερολογῖται) ὅταν πρό 4 ἐτῶν ἱεροσύλως, συμπαικτικῶς καί ὅλως ἀσεβῶς ὡδήγησαν τινές τόν τότε ἀσθενοῦντα Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέα εἰς μίαν σκόπιμον καί πολλά προβλήματα ἐκκλησιαστικά δημιουργήσαντα παραίτησιν(5.2.2003). Τότε, πρός ἀντιμετώπισιν τῆς ἐν λόγῳ συμπαιγνίας, ἐγράφησαν πολύ σημαντικά κείμενα καί ἀνελύθησαν ἀρκούντως τά σχετικά μέ τήν παραίτησιν Ἐπισκόπου θέματα. Εἰς ἕν ἔγγραφον τό ὁποῖον ἀπέστειλε ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος εἰς τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἀνδρέαν καί τούς περί αὐτόν Ἐπισκόπους (ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 312/13/26.2.2003), ἀνελύετο συντόμως ἡ Κανονική πλευρά τοῦ θέματος. Δημοσιεύομεν τήν σχετικήν σύντομον μελέτην, διότι κατ’ αὐτάς λόγῳ τῆς ἐπιδεινώσεως τῆς ὑγείας τοῦ κ. Χριστοδούλου, πολλά λέγονται καί ἀκούονται, καί ἐλπίζομεν νά φανοῦν χρήσιμα εἰς ὅσους ἀσχολοῦνται μέ τό ἐν λόγω θέμα. Θά ἐπανέλθωμεν καί μέ ἄλλα κείμενα σχετικά μέ τό θέμα τῆς παραιτήσεως Ἐπισκόπου: Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι. ῾Ο Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσω ἡμῶν. ᾿Εν συνεχείᾳ τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 311/11-2-03 (π.ἡ.) "ΑΝΑΦΟΡΑΣ - ΕΝΣΤΑΣΕΩΣ" μας, ἡ ὁποία ἀφεώρα τάς βεβιασμένας, ἀντικανονικάς καί παρανόμους ἐργασίας καί "ἀποφάσεις" τῆς ἀπό 5/18-2-03 συνεδριάσεως τῆς ῾Ιεραρχίας, καί ἡ ὁποία ὑπεβλήθη εἰς τήν ἐν τέλει μή πραγματοποιηθεῖσαν (λόγω μή ἀπαρτίας) "῎Εκτακτον ῾Ιεραρχίαν τῆς 11/24-2-03 διά τήν ἐκλογήν νέου ᾿Αρχιεπισκόπου", ἐπανερχόμενος σᾶς γνωρίζω καί τά κάτωθι: Δέν ἐδέχθημεν, ἀλλά καί δέν μᾶς ἐπιτρέπεται νά δεχθῶμεν καί πάλιν τήν ἐκδηλωθεῖσαν "βούλησιν" τοῦ Μακαριωτάτου περί παραιτήσεως του, διότι δέν μᾶς ἐπιτρέπεται ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ἀλλά καί δέν ἐνδείκνυται, διότι τοῦτο θά εἶναι ἀντίθετο πρός τό συμφέρον τῆς ᾿Εκκλησίας, τῆς ψυχῆς του, ἀλλά καί τό συμφέρον ὅλων μας. Καθ᾿ ἡμᾶς αὕτη εἶναι ἀποτέλεσμα συμπαιγνίας - συναλλαγῆς, τήν ὁποίαν μετῆλθον οἱ γνωστοί παράγοντες τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου ὡς τελευταίαν πρόκλησιν διά νά κηρύξουν τό ἐπιδιωκόμενον νέον τρίτον σχίσμα. Διά τοῦτο δέν θά ἐπιτρέψωμεν, ὅσον βέβαια ἐξαρτᾶται ἀπό ἡμᾶς, καί αὐτήν τήν συμπαιγνίαν, διότι ἡ ἐκδηλωθεῖσα "βούλησις" τοῦ Μακαριωτάτου περί παραιτήσεώς του, δέν προβλέπεται, ὡς εἴπομεν, καί ἀποκλείεται ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ἀλλά καί τιμωρεῖται. Μετά ἀπό μικράν μελέτην τῶν σχετικῶν Κανόνων, ἡ ἐλαχιστότης μου διεπίστωσα, ὅτι οὐδείς ῾Ιερός Κανών δίδει τό δικαίωμα ἤ προβλέπει παραίτησιν ᾿Αρχιερέως, παρεκτός μόνον ἄν συντρέχουν λόγοι κωλυτικοί τῆς ᾿Αρχιερωσύνης ἤ καί "διά ἐγκλήματα Κανονικά ὁποῦ ἔκαμεν". ῾Η παραίτησις ᾿Αρχιερέως ἰσοδυναμεῖ μέ "αὐτοκαθαίρεσιν", ἀφοῦ ὁ παραιτούμενος δέν ἔχει πλέον καμμίαν σχέσιν μέ τήν ᾿Επισκοπήν του, οὔτε δύναται νά ἐπιτελῆ ὁτιδήποτε ἐκ τῶν τοῦ ᾿Αρχιερέως, ὅπως ἀκριβῶς καί ὁ καθηρημένος. Παραίτησις ᾿Αρχιερέως σημαίνει ἀπώθησις, ἐγκατάλειψις, διάρρηξις τοῦ δεσμοῦ μετά τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, σημαίνει διαζευκτήριο μετά τῆς "Νύμφης" ᾿Εκκλησίας (νόει τῆς "νύμφης" ᾿Επισκοπῆς), ἀλλά καί διάζευξις καί μέ αὐτό τό εἰδικό χάρισμα τῆς ᾿Αρχιερωσύνης. ῞Οταν δέ μία "παραίτησις", ὅπως ἡ ἐκδηλωθεῖσα ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου, ἀποτελεῖ καί συμπαιγνίαν πρός συναλλαγήν, εὐνόητον ὅτι ἀποτελεῖ καί τήν ἐσχάτην ἀσέβειαν - βλασφημίαν κατά τοῦ ὑψίστου εἰδικοῦ χαρίσματος τῆς ᾿Αρχιερωσύνης (νόει καί τήν παρακαταθήκην) τήν ὁποίαν ἔλαβε παρά Χριστοῦ καί τήν ὁποίαν δέν δικαιοῦται νά ἀποποιηθῆ. Οἱ ᾿Αρχιερεῖς πρέπει μέχρις ἐσχάτης μας ἀναπνοῆς νά εὐλαβούμεθα καί νά φυλάσσωμεν τήν ᾿Αρχιερωσύνην μας καί τήν Παρακαταθήκην, τἀς ῾Οποίας θά παραδώσωμεν εἰς τόν Χριστόν παρά τοῦ ῾Οποίου τάς ἐλάβομεν. Ταῦτα δέν εἶναι τῆς ἰδικῆς μας ἐμπνεύσεως, ἀλλά τά λέγουν οἱ θεῖοι καί ἱεροί Κανόνες καί οἱ ἑρμηνευταί των: 1) ῾Ο ΙΣΤ Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας ῾Αγίας Συνόδου ῾Ο ΙΣΤ Κανών τῆς Α'καί Β ἁγίας Συνόδου προβλέπει ἔκπτωσιν ἤ παραίτησιν ᾿Επισκόπου μόνον "δι᾿ ἐγκλήματα Κανονικά καί ἁμαρτίαν κωλυτικήν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης" καί τοῦτο μετά ἀπό αὐστηράν Κανονικήν ἐξέτασιν ἤ τέλος ἄν ὁ ᾿Επίσκοπος ἔπεσεν εἰς νόσον, ἡ ὁποία τόν καθήλωσε εἰς παντελῆ ἀκινησίαν - παράλυσιν καθολικήν. ῾Ο ἑρμηνευτής ἱερός Νικόδημος παρατηρεῖ: "῞Ορα δέ, ὅτι ὁ παρών Κανών εἰπών ἀνωτέρω, ἔξω μόνον ἄν θεληματικῶς παραιτήση ὁ ᾿Επίσκοπος τήν ᾿Επισκοπήν του, παρακάτω ὡσάν νά ἐπιδιορθώνη τοῦτο, λέγει, ὅτι διά τά ἐγκλήματα πρέπει νά ἐκβάλλεται ὁ ᾿Επίσκοπος ἀπό τήν ἐπαρχίαν του, καί ὄχι ἁπλῶς μέ θεληματικήν παραίτησιν διά ραθυμίαν, ἤ καί ἀπραγμοσύνην του, εἰ μή διά τινα, ὡς εἴπομεν, κρυπτήν καί κωλυτικήν ἀφορμήν", ἐνῶ προηγουμένως ὁ Κανών ἀναγνωρίζει ὡς λόγον παραιτήσεως, ὅταν ὁ ᾿Επίσκοπος συνέχεται καί ἀπό "νόσον χαλεπήν τε καί ἀκινησίαν ἐμποιούσης παντελῆ". (Πηδάλιον, σελίδα 359). Πόσον βαρυτέρα βλασφημία εἶναι νά παραιτήση κάποιος ᾿Αρχιερεύς ἐξ ἁμαρτωλῆς σκοπιμότητος πρός ἱερόσυλον συναλλαγήν. 2) ᾿Επιστολή τῆς ῾Αγίας Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου πρός τήν ἐν Παμφυλία εὐαγῆ Σύνοδον ὑπέρ Εὐσταθίου τοῦ γενομένου αὐτῶν Μητροπολίτου" (Πηδ. σελ. 149). Παραθέτομεν τήν ῾Ερμηνεία τοῦ ῾Ιεροῦ Νικοδήμου: "῾Ο Εὐστάθιος οὗτος, περί οὗ λέγει ἡ παροῦσα ἐπιστολή, ᾿Επίσκοπος ἦτο τῆς Παμφυλίας, ἥτις ἐστίν ἐπαρχία τῆς ᾿Ατταλείας. Πεσών δέ εἰς τάς φροντίδας καί ὑποθέσεις τῆς ᾿Επισκοπῆς, καί ἀποκαμών διά τήν μικροψυχίαν καί ἀπειρίαν ὁποῦ εἶχε τῆς τῶν ᾿Επισκοπῆς πραγμάτων καί πειρασμῶν, ἐποίησεν ἐγγράφως παραίτησιν, ὅθεν εἰς τόν τόπον αὐτοῦ ἐχειροτόνησεν ἄλλον ἡ ἐκεῖσε Σύνοδος. Οὗτος λοιπόν μετά ταῦτα ἦλθεν εἰς τήν ἁγίαν ταύτην καί Οἰκουμενικήν Σύνοδον μετά δακρύων ζητῶν, ὄχι τήν ᾿Επισκοπήν ὁποῦ παρήτησεν, ἀλλά τό νά ἔχη τήν τιμήν καί τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου. ῾Η δέ Σύνοδος συναλγήσασα, καί συμπονέσασα τοῦτον, τοῦτο μέν διά τό γῆρας αὐτοῦ καί τά δάκρυα, καί τήν ἀποξένωσιν τῆς πατρίδος, καί τῶν πατρικῶν αὐτοῦ οἴκων, ἐξαιρέτως δέ, καί μάλιστα, διά τί, ὄχι διά τινα κακίαν του καθαιρεθείς παρητήσατο, ὄχι διά τήν ἀμέλειάν του , καί ραθυμίαν (δι᾿ ὅτι ἄν ταῦτα ἤθελαν ἀκολουθήσει, βεβαιότατα δέν ἤθελε τόν ἐλεήσει ποτέ ἡ Σύνοδος, οὐδέ ψιλόν τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου ἤθελε δώσει εἰς αὐτόν), ἀλλά διά τήν μικροψυχίαν του καί ἀνεπιτηδειότητα εἰς τά πράγματα, ὥστε νά ἔχη καί τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου, ἤγουν τό νά λέγεται ᾿Επίσκοπος, καί τήν τιμήν, ἤγουν τό νά συγκάθηται μέ τούς ᾿Επισκόπους, καί τήν κοινωνίαν, ἤγουν τό νά συμμεταλαμβάνη, καί νά συλλειτουργῇ, καί νά συγχειροτονῇ μετά ᾿Επισκόπων, ὄχι ὅμως αὐτός ἀπό λόγου του, ἀλλά μέ τήν ἄδειαν καί ἐπιτροπήν τοῦ κατά τόπον ᾿Επισκόπου. Λέγει δέ πρός τούτοις εἰς τούς τῆς Παμφυλίας ᾿Επισκόπους ἡ Σύνοδος, πῶς, ὅτι ἄλλο στοχασθοῦν καλλίτερον καί ἀνώτερον διά νά δώσουν εἰς τόν Εὐστάθιο, ἤ τώρα ἤ μετά ταῦτα, θέλει ἀρέσει τοῦτο καί εἰς αὐτήν. Τοῦτο δέ δέν εἶναι ἄλλο, καθώς ἐρμηνεύει ὁ ἀνώνυμος ἐξηγητής, πάρεξ, τό νά τόν καταστήσουν ᾿Επίσκοπον εἰς καμμίαν σχολάζουσαν ἐπαρχίαν." (Αὐτόθι σελ. 178). ᾿Ιδιαίτερα διαφωτιστικαί εἶναι αἱ κατωτέρω παρατηρήσεις καί τά ἑρμηνευτικά σχόλια ἐπί τοῦ ἀνωτέρω κειμένου, τά ὁποῖα σημειώνονται εἰς τό Πηδάλιον: "Πολλοί ἐκ τῆς ἐπιστολῆς ταύτης συμπεραίνουσι ὅτι δίδεται ἄδεια εἰς τούς ᾿Αρχιερεῖς νά παραιτοῦσι μέν τάς ἰδίας ἐπαρχίας των, νά κρατοῦσι δέ τήν τιμήν καί τήν ἐνέργειαν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης. Πλανῶνται ὅμως οἱ τοιοῦτοι· μᾶλλον γάρ ὅλον τό ἐναντίον ἐξ αὐτῆς συνάγεται, κατά τε τόν Ζωναράν, Βαλσαμῶνα καί Βλάσταρην.... Γράφει δέ καί ὁ Μέγας ᾿Αθανάσιος ἐν τῇ πρός Δρακόντιον ἐπιστολῇ. "῾Ο ᾿Επίσκοπος πρίν μέν κατασταθῆ ᾿Επίσκοπος ζῆ διά τόν ἐαυτόν του, ἀφ᾿ οὖ δέ κατασταθῇ, δέν ζῆ πλέον διά τόν ἐαυτόν του, ἀλλά διά τούς χριστιανούς ἐκείνους διά τούς ὁποίους κατεστάθη..." Τό γάρ ᾿Επίσκοπος ὄνομα δέν εἶναι ἀπολελυμένον, ἀλλά ἀναφορικόν καί σχετικόν· ᾿Επισκοπῆς γάρ ἐστίν ᾿Επίσκοπος. ῾Ο δέ παραιτησάμενος τήν ᾿Επισκοπήν, φανερόν, ὅτι οὐδέ ᾿Επίσκοπος πρέπει νά ὀνομάζεται, κατά τόν Βλάσταρην καί Ζωναρᾶν. Εἰ δέ τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου δέν πρέπει νά ἔχη, πολλῷ μᾶλλον οὐδέ τήν τιμήν, οὐδέ τήν ἐνέργειαν τοῦ ᾿Επισκόπου.... ᾿Αλλά τί λέγω, ὅτι οἱ παραιτοῦντες πρέπει νά μή λαμβάνωσι τήν τιμήν καί τήν ψῆφον τοῦ ᾿Επισκόπου; Αὐτοί πρέπει ἀκόμη καί νά ἀφορίζωνται, ἀνίσως δέν καταδέχωνται τήν προστασίαν τοῦ Ποιμνίου.... Καί διά νά συμπεράνω τό πᾶν τῆς ὑποσημειώσεως ταύτης, καμμία ἄλλη αἰτία δέν εἶναι οὔτε λέγεται εὔλογος εἰς τό νά παραιτήση ὁ ᾿Αρχιερεύς τήν ᾿Επαρχίαν του, ἔξω μόνον αὕτη (σ.σ. ἐκτός ἀπό αὐτήν), ἀνίσως δηλαδή πέση εἰς ἐγκλήματα ἐμποδίζοντα τήν ᾿Αρχιερωσύνην ἤ κρυπτά καί ἀνεξήλεγκτα, μόνω δέ Πνευματικῷ Πατρί ἐξομολογηθέντα, ἤ φανερά μέν ὄντα, διά ταῦτα δέ δέν καθαιρεθεῖ ἀπό τήν Σύνοδον. Τότε γάρ ἐλεγχόμενος ὁ ᾿Αρχιερεύς ὑπό τῆς οἰκείας συνειδήσεως, εὐλόγως δύναται νά παραιτήση καί τήν ᾿Αρχιερωσύνην ἐν ταυτῷ, καί οὐδείς δύναται κωλῦσαι αὐτόν· ὁ τοιοῦτος καί μοναχός γενέσθαι οὐ κωλύεται". Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, ἴσως εὑρεθῇ τις νά θέση τό ἐρώτημα: Σεῖς κατηγορεῖτε τόν Μακαριώτατο δι᾿ ἀντικανότητας, παραλείψεις ἐπί θεμάτων Πίστεως καί ῾Ομολογίας κλπ, πῶς τώρα δέν δέχεσθε τήν παραίτησί του; ῾Η ἀπάντησίς μας εἶναι σαφής. ῾Ο Μακαριώτατος δέν ἐλέγχεται διά τί κωλυτικόν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης παράπτωμα, τό ὁποῖον θά ἐπέβαλε τήν παραίτησίν του, τά δέ "Κανονικά ἐγκλήματα", διά τά ὁποῖα ὁμιλοῦν οἱ Κανόνες, ἤ τάς παραλείψεις ἐπί θεμάτων Πίστεως καί ῾Ομολογίας, κλπ. δέν τά ἐπικαλεῖται ὁ Μακαριώτατος, ἀλλά καί τά θεωρεῖ ὡς συκοφαντίας. ῎Αλλωστε δι᾿ αὐτά δέν καταγγέλλεται μόνον ὁ Μακαριώτατος, ἀλλά καί ἡ πλειοψηφία τῶν ᾿Αρχιερέων. Διά τοῦτο ἐπιβάλλεται νά ἐξετασθοῦν ὅσα ἡμεῖς εἰσηγούμεθα καί καταγγέλλομεν. ῾Επομένως θεωροῦμε ἀδιανόητον τήν παραίτησίν του, δι οὕς λόγους προείπομεν, ἀλλά καί διότι ὑπό τήν Προεδρίαν του πρέπει ὁπωσδήποτε νά ἐξετασθοῦν ὅλα τά ἐκκρεμοῦντα θέματα, διά νά ἔλθη ἐπί τῶν ἡμερῶν του ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη καί στερεωθῆ ἡ ἐνότητα ἐν τῇ μιᾷ Πίστει καί ῾Ομολογία. ῎Αλλωστε ἡ προσωπικότης του καί ἡ πολυετής προσφορά του εἰς τόν ᾿Αγῶνα τῆς ᾿Ορθοδοξίας θέλουμε νά ἀποτελῇ μέχρι τέλους ἐγγύησιν ἑνότητος καί εἰρήνης ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ. 3) ῾Ο Γ᾿Κανών τοῦ ῾Αγίου Κυρίλλου ᾿Αλεξανδρείας (Πηδάλιον, σελ. 690). Παραθέτομεν τόν ῾Ιερόν Κανόνα: "Τούς δέ τῆς παραιτήσεως λιβέλλους, οὐ κατά προαίρεσιν οἰκείαν, ἀλλ᾿ ὡς ἐξ ἀνάγκης καί φόβου, καί τῆς τινῶν ἀπειλῆς ἐπιδοῦναί φησι. Καί ἑτέρως δέ, πρᾶγμά ἐστίν, οὔτε τοῖς τῆς ᾿Εκκλησίας ἀρέσκον θεσμοῖς, λιβέλλους παραιτήσεων προσάγειν τινάς τῶν ῾Ιερουργῶν. Εἰ γάρ εἰσίν ἄξιοι τοῦ λειτουργεῖν, ἔστωσαν ἐν τούτῳ· εἰ δέ ἀνάξιοι, μή ἀπό παραιτήσεως ἐξίτωσαν, κατεγνωσμένοι δέ μᾶλλον ἐπί πράγμασιν, ὧν ἄν τις πολλήν ποιήσαιτο τήν καταβοήν, ὡς ἔξω τρεχόντων πάσης ἀκολουθίας". Καί κατά τήν ἑρμηνείαν τοῦ Κανόνος:῾"Ο προρρηθείς ᾿Επίσκοπος Πέτρος φαίνεται ὅτι ἔδωκε καί παραίτησιν ἔγγραφον, ὅτι παραιτεῖται τήν ᾿Επαρχίαν του. Περί τούτου οὖν ὁ παρών Κανών λέγει, ὅτι τήν τοιαύτην παραίτησιν δέν ἔδωκεν αὐτός θεληματικῶς καί μέ τήν ἰδικήν του προαίρεσιν, ὡς ὁμολογεῖ, ἀλλ᾿ ἐξ ἀνάγκης, ἀπό φόβους καί φοβερισμούς τινῶν, ὁποῦ τοῦ ἔκαμναν νά τόν κακοποιήσουν. ῎Επειτα δέ καί ἄν τυχόν θεληματικῶς, ἔδωκε τήν τοιαύτην παραίτησιν, ὅμως τό νά δίδουν τινές ᾿Επίσκοποι ἐγγράφους παραιτήσεις, ὅτι παραιτοῦνται τάς ᾿Επισκοπάς καί ἐπαρχίας των, τοῦτο δέν εἶναι ἀρεστόν εἰς τούς Κανόνας τῆς ᾿Εκκλησίας, ταυτόν εἰπεῖν, ὅτι εἶναι παρά Κανόνας καί ἄτοπον· διότι, εἰ μέν οἱ ᾿Επίσκοποι αὐτοί εἶναι ἄξιοι νά ἔχουν τήν ᾿Αρχιερωσύνην, ἄς μένουσιν εἰς αὐτήν καί ἄς μή παραιτοῦνται, ὄχι καί εἶναι ἀνάξιοι, ἄς μή εὐγαίνουν ἀπό τάς ἐπαρχίας των, ὡς τάχα παραιτούμενοι, ἀλλά μᾶλλον ὡς κατακεκριμένοι διά ἄτοπα ὁποῦ ἔκαμαν, τά ὁποῖα ἤθελε κατηγορήσει μεγάλως τινάς, ὡς ἔξω ὄντα πάσης ἀκολουθίας τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ἤτοι ὡς πάντη παράνομα καί ἀκανόνιστα (εἰ δέ ταῦτα ἤθελε κατηγορήσει τινάς, πρόδηλον ὅτι ὡς φανερῶς πραχθέντα, καί ὡς ἐγνωσμένα εἰς αὐτόν, καί μαρτυρούμενα παρ᾿ ἄλλων, ἤθελε τά κατηγορήσει· οὐδείς γάρ τά ἄγνωστα καί κρύφια κατηγορεῖ). Εἰ δέ τοῦτο, ἕπεται ἐξ ἀντιδιαστολῆς, ὅτι δύναται ὁ ᾿Επίσκοπος νά παραιτῆται καί χωρίς νά κατακριθῆ φανερά· ὅταν, δηλαδή, ἤ πρό τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, ἤ καί μετά τήν ᾿Αρχιερωσύνην ἤθελε πράξει κρυφίως κανέν ἁμάρτημα κωλυτικόν καί καθαιρετικόν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, τό ὁποῖον ἐξομολογηθείς εἰς Πνευματικόν Πατέρα, καί ἐλεγχόμενος ὑπό τῆς συνειδήσεως, ὁμοῦ μέ τήν ῾Ιεροπραξίαν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, παραιτεῖται καί τήν ᾿Επισκοπήν". 4) Περί Κανονικῆς τάξεως Προηγουμένως ὁ ἴδιος Πατήρ εἰς τόν Α' αὐτοῦ Κανόνα, ἤτοι εἰς "τήν πρός Δόμνον Κανονικήν ἐπιστολήν" (Πατριάρχην ᾿Αντιοχείας) ἰδού τί κανονίζει: "...Κάθε πράγμα ἐκκλησιαστικόν ὅταν γίνεται κατά τήν εὐταξίαν τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ὄχι μόνον δέν προξενεῖ εἰς ἡμᾶς τούς ἱερωμένους καμμίαν ταραχήν καί δυσφημίαν, ἀλλά μάλιστα καί ἐπαίνους ἀπό τούς φρονίμους καί διακριτικούς. Ποῖος γάρ δέν ἐπαινεῖ τήν ἀφιλοπρόσωπον καί δικαίαν ἀπόφασιν ἤ πῶς δέν εἶναι ἔξω ἀπό κάθε ἐπίπληξιν καί κατηγορίαν ἡ ὀρθή καί νόμιμος (Κανονική) κρίσις, καί γεμάτη ἀπό κάθε εὐφημίαν καί ἔπαινον"; (Πηδάλιον σελ. 688). Καί συνεχίζων ὁ ῾Ιερός Πατήρ τήν Κανονικήν ἐπιστολήν του πρός τόν Πατριάρχην ᾿Αντιοχείας Δόμνον, ὁ ὁποῖος ὡδήγησεν εἰς παραίτησιν τόν ᾿Επίσκοπον Πέτρον, λέγει:"... Σύ μέν ὀνομάζεις ᾿Επίσκοπον τόν εὐλαβέστατον Πέτρον, αὐτός δέ ἐξ ἐναντίας, ἐρχόμενος εἰς ἡμᾶς, κλαίει καί ὀδύρεται λέγων, ὅτι ἀδίκως καί παραλόγως ἐξώσθη παρά σοῦ ἀπό τήν δοθεῖσαν ᾿Επισκοπήν του· ἦτο δέ πρέπον ἤ νά ἔχη καί τό ὄνομα τῆς ᾿Επισκοπῆς, καί τό πράγμα, ἤτοι τήν ᾿Επισκοπήν, ἤ ἄν δέν ἦτο ἄξιος νά ἔχη τήν ᾿Επισκοπήν καί τήν ᾿Αρχιερωσύνην, οὐδέ μέ τό ὄνομα τοῦ ᾿Επισκόπου νά τιμᾶται, καθώς δηλαδή ἐσύ τόν ὀνομάζεις. ῾Ο γάρ ᾿Επίσκοπος ἐπισκοπῆς λέγεται καί εἶναι ᾿Επίσκοπος, καί ὄχι μόνον καί καθ᾿ ἑαυτό μέ τό νά ἦναι τά δύω ταῦτα ὀνόματα τοῦ ᾿Επισκόπου καί τῆς ᾿Επισκοπῆς ἕνα μέ τό ἄλλο συνδεδεμένα καί σχετικά. Εἰ δέ καί ἴσως ἤθελε σοῦ φανῆ σκληρόν καί ἀφιλάδελφον τοῦτ ὁποῦ λέγω, τό νά μή λέγεται δηλονότι ᾿Επίσκοπος, ἄν δέν ἔχη καί τήν ᾿Επισκοπήν, ὅμως τῇ ἀληθείᾳ δέν εἶναι σκληρόν. (Πηδάλιον, σελ. 688). ῞Οταν ταῦτα διατάσσουν οἱ θεῖοι καί ῾Ιεροί Κανόνες τῶν ἁγίων Πατέρων, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ᾿Αδελφοί καί Συλλειτουργοί, εἰς ἡμᾶς δέν ἐπιτρέπεται νά λέγωμεν, ἤ νά πράττωμεν ὁτιδήποτε ἀντίθετον, παρά μόνον ὀφείλομεν μέ εὐλάβειαν νά ὑπακούωμεν καί νά συμμορφωνώμεθα πρός τά ἐντάλματά τους. ᾿Οφείλομεν λοιπόν νά ἀντιμετωπίσωμεν τήν ἐκφρασθεῖσαν "δήλωσιν περί παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου ὑπό τό φῶς τῶν ὡς ἄνω ῾Ιερῶν Κανόνων καί ὅλων τῶν σχετικῶν, συνειδητοποιοῦντες, καί ὁ Μακαριώτατος καί ὅλοι ἡμεῖς, ὅτι ἡ ἐκφρασθεῖσα "βούλησις" τοῦ Μακαριωτάτου, διά τήν ᾿Ορθοδοξίαν εἶναι κατακριτέα, διότι εἶναι ὡς νά ζητῆ, ὁ Μακαριώτατος, "διαζύγιον" ἀπό τήν Νύμφην αὐτοῦ ᾿Αρχιεπισκοπήν ᾿Αθηνῶν, ἀλλά καί ἀπό αὐτήν τήν ᾿Αρχιερωσύνην του! Πρέπει νά συνειδητοποιήσωμεν ἅπαντες, ὅτι ἄν ποτέ ἤθελεν ὑποβάλλει ἔγγραφον τήν παραίτησίν του, αὐτό θά ἐσήμαινε ὡς νά "αὐτοκαθαιρεῖτο", τό ὁποῖον δέν ἔχει δικαίωμα, ἐφ᾿ ὅσον δέν ὑπάρχου λόγοι κωλυτικοί τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, ἡ δέ ἰδική μας συγκατάθεσις θά ἐσήμαινε ἐπίσης ὅτι οὐσιαστικά θά ἐνεργούσαμε εἶδός τι "καθαιρέσεως"! Δηλαδή πρέπει νά λάβη ὑπ᾿ ὄψιν του καί ὁ Μακαριώτατος, ὅτι παραιτούμενος τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς του στερεῖται καί τῆς ᾿Αρχιερωσύνης καί τῆς ᾿Επισκοπικῆς τιμῆς καί τῆς ᾿Αρχιερατικῆς λειτουργίας γενικῶς, καί ὅπως συμπερασματικῶς ἀναγράφεται καί εἰς τόν Τόμον τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν τῆς ᾿Ανατολῆς τῆς ἐν Ρωσίᾳ ἐν ἔτει 1663 "τόν παραιτησάμενον τήν ἐπαρχίαν αὐτοῦ στερεῖσθαι καί τῆς τιμῆς καί τῆς λειτουργίας τῆς ᾿Αρχιερατικῆς κανονικῶς". (Β. Φειδᾶ, ῾Ιστορία τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ρωσίας, σελ. 405). Οἱ λόγοι ὑγείας τοῦ Μακαριωτάτου εἶναι γνωστοί, ἀλλά διά τήν περίπτωσιν τῆς παραιτήσεως ᾿Αρχιερέως, δέν προβλέπονται ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων. ῾Ο ΙΣΤ Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας ῾Αγίας Συνόδου, ἀναφέρεται εἰς περίπτωσιν, κατά τήν ὁποίαν ὁ ᾿Επίσκοπος παραιτήση τήν ᾿Επισκοπήν του πέραν τῶν ἕξι μηνῶν καί δέν δύναται νά μεταβῇ εἰς αὐτήν διότι "περιέπεσεν εἰς νόσον χαλεπήν καί συνέχεται ὑπό καθολικῆς ἀκινησίας". ῾Ο Μακαριώτατος, δόξα τῷ Θεῷ, οὔτε τήν ἐπικοινωνίαν ἔχει χάσει, οὔτε "εἰς νόσον χαλεπήν περιέπεσεν", "οὔτε ὑπό καθολικῆς ἀκινησίας συνέχεται". Τουναντίον, καί μέ τό περιβάλλον ἐπικοινωνεῖ, καί τολμῶ εἰπεῖν, κινεῖται καλύτερον ἀπό τινας ἐξ ἡμῶν. Οὕτω καί εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς 5-2-03 συμμετέσχε, (εἰς τήν ὁποίαν παρέμεινε ἄνω τῶν 8 ὡρῶν, συμμετέχων ἐνεργῶς καί ἀντέχων μάλιστα καλύτερα ἀπό ὅλους μας), καί μετ᾿ οὐ πολλάς ἡμέρας "ἔτρεξε" νά εὕρη τούς ᾿Αρχιερεῖς καί τούς ἐκτός ᾿Αθηνῶν διά νά τούς "ὁμιλήση", ὥστε νά μήν ... ὑποχωρήσουν ἀπό τά "συμφωνηθέντα", ἀλλά καί εἰς τήν ἔκτακτον῾Ιεραχίαν διά τήν ἐκλογήν "νέου ᾿Αρχιεπισκόπου" τῆς 11-2-03 ἦτο παρών. Καθ᾿ ἡμᾶς μοναδικός λόγος αὐτῆς τῆς παραιτήσεως, εἶναι ἡ συναλλαγή περί τῆς ὁποίας ἐκάναμε ἁπλῆν νύξιν εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 311/11-2-03 "᾿Αναφοράν - ῎Ενστασίν" μας. ῾Επομένως, ἐάν τελικά ἤθελεν ὑποβάλλει κανονικῶς τήν παραίτησίν του, καί ἐγίνετο αὕτη ἀποδεκτή, αὐτό θά εἶχεν ὡς συνέπεια διά τόν ἴδιον μέν ὡς νά "αὐτοκαθαιρῆται", δι᾿ ἡμᾶς δέ ὡς νά ἐγκρίνωμεν καί νά ἐπισφραγίζωμεν αὐτήν τήν "αὐτοκαταδίκην" του, ὅπερ ἐφάμαρτον καί νά τό διανοῆταί τις. Μετά ἀπό ὅλα αὐτά συνειδητοποιοῦν τάς εὐθύνας των καί τάς Κανονικάς συνεπείας των οἱ Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφοί, οἱ ὁποῖοι τήν 5/18-2-03 ἐσπευσμένα καί ἀνεξετάστως καί χωρίς νά συμβουλευθοῦν τούς ῾Ιερούς Κανόνας, ἀπεδέχθησαν τήν περί "παραιτήσεως" δήλωσιν, ὡς νά ἦτο τό γεγονός τοῦτο προμελετημένον καί προσυμπεφωνημένον; Συνειδητοποιοῦν τάς εὐθύνας των καί τάς Κανονικάς συνεπείας καί τοῦ ἐν συνεχείᾳ γεγονότος, καθ᾿ ὅ ἡ ἰδία ἐλαχίστη μειοψηφία, κατά τήν ἰδίαν συνεδρίασιν, ἔσπευσεν νά ἐκλέξη "διά βοῆς" νέον ᾿Αρχιεπίσκοπον, τόν ὑποδειχθέντα ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου, ἐνῶ τελικά ὥρισαν "Τοποτηρητήν", καί ἐν συνεχείᾳ ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ παρανόμου "Τοποτηρητοῦ" καί μέ τήν "συμπροεδρίαν" τοῦ Μακαριωτάτου, ὥρισαν καί "῎Εκτακτον σύγκλησιν τῆς ῾Ιεραρχίας" διά τήν Δευτέραν 11/24-2-03 "δι ἐκλογήν νέου ᾿Αρχιεπισκόπου"; ῞Οταν μάλιστα ταῦτα, ἐνῶ καταφανῶς ἀποτελοῦν ἐγκλήματα Κανονικά, ἀποκαλύπτουν παραλλήλως καί τήν συμπαιγνίαν καί τήν συμπεφωνημένην συναλλαγήν καί προπάντων ὅτι ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος ἐσύρθη ἱεροσύλως ὡς "πρόβατον ἐπί σφαγήν". Τό χείριστον δέ ὅτι καί ἐκ τῶν ὑστέρων ,ὑπό τῶν ἰδίων ἀμετανοήτων προσώπων ὑποχρεώνεται ἤ πείθεται ὁ Μακαριώτατος νά διαψεύδη ὅτι ἐπιέσθη καί οὕτω ἐπωμίζεται τάς εὐθύνας ὅλων τῶν ἠθικῶν καί πραγματικῶν αὐτουργῶν αὐτῆς τῆς συμπαιγνίας. Κατόπιν τούτων, ἐν πένθει καί κλαυθμῷ, φιλαδέλφως παρακαλοῦμεν νά σπεύσωμεν πρός ἄμεσον θεραπείαν τῆς ἀπό 5/18-2-03 καί 11/24-2-03 νέας αὐτῆς τραγωδίας, τήν ὁποίαν, καθ᾿ ἡμᾶς, οἱ γνωστοί "Σακαρέλλοι" καί "Σαραντόπουλοι", μετά τοῦ ἰδικοῦ μας παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, συνέλαβον καί προώθησαν. ῎Αν ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος ἐνήργησεν ἐλευθέρως, καί δέν ἐπιέσθη, δέν ἐπηρεάσθη, ἤ δέν ἐπείσθη ὑπό τρίτων, προκειμένου νά προβῆ καί εἰς αὐτήν τήν δήλωσιν, διότι ἴσως δέν ἐγνώριζε, τί σημαίνει αὕτη ἀπό Κανονικῆς καί ὀρθοδόξου ἀπόψεως, μετά τά ἀνωτέρω τά ὁποῖα τίθενται ὑπ᾿ ὄψιν του, παρακαλεῖται νά ἀνακαλέση αὐτήν τήν δήλωσιν περί "παραιτήσεώς" του. Παράλληλα ὅμως καί ἡ ἐλαχίστη μειοψηφία τῶν ἀγαπητῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι τήν 5/18-2-03 ἀκύρως "ἀπεφάσισαν" τήν ἀποδοχήν τῆς παραιτήσεως καί τόν διορισμόν "Τοποτηρητοῦ", ἐξέδωκαν τό 3180 "᾿Εγκύκλιον ᾿Ανακοινωθέν", μέ τό ὁποῖον ἐντέλλονται νά μνημονεύεται ἀντί τοῦ Κανονικοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, ὁ παρανόμως διορισθείς ὡς "Τοποτηρητής", ἀπέστειλαν πρόσκλησιν περί "᾿Εκτάκτου συγκλήσεως τῆς ῾Ιεραρχίας δι᾿ ἐκλογήν νέου ᾿Αρχιεπισκόπου", νά ἀνακαλέσουν καί αὐτοί καί νά δηλώσουν ἐγγράφως τήν μετάνοιά των, καί νά ζητήσουν τήν συγχώρησιν ἀπό τήν ᾿Εκκλησίαν. ᾿Ελάχιστος ἀδελφός καί συλλειτουργός + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος