ΝΕΟΦΑΝΗΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ

Η ΝΕΟΦΑΝΗΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥ Ι.ΝΑΟΥ ΑΠΟ ΤΩΝ ΤΕΛΟΥΜΕΝΩΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ «…τότε ἐγερθήσονται ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται ... ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς…» Μτθ, κδ´, 23-24. Καθώς πολυάριθμοι ἀδελφοί μέ εἰδοποιοῦν, παρακολουθῶ ἄκων, ἀλλά πλήρης ἀπογνώσεως καί ἀγανακτήσεως, τά ὄσα λέγουν κάποιοι ἀχαρακτήριστοι ρασοφόροι, ἐπιχειρώντας μία ἐντελῶς αὐθαίρετη καί βλάσφημη διαβάθμιση τῆς Ἱερότητας «τῶν ἐν τῷ Ναῷ πραγμάτων καί Μυστηρίων». (Διαβάθμιση τῆς Ἱερότητας, πού ἀκούσθηκε Κύριε, Κύριε... ἐάν ἀνομίας παρατηρήσης τίς ἐξ ἡμῶν ὑποστήσεται;;;) Λέγουν δηλαδή, πώς ὁ μέν Χριστός ὁ εὑρισκόμενος ἐν τῷ Ναῷ εἶναι ΜΗ μολυσματικός (αὐτό ἔλειπε, νά ποῦν καί τό ἀντίθετο, ἄπαγε τῆς βλασφημίας!), ἐνῶ ὁ Ναός, ἐν ᾧ ἐνοικεῖ ὁ Αὐτός Χριστός, εἶναι μολυσματικός!!! Μά, τόση ἀνοησία;;; τόση ἐπιθυμία αὐτοπροβολῆς πιά;;; Καί βάζουν καί φαρδεῖς-πλατεῖς δίπλα, τούς τίτλους τῆς (παρα)μορφώσεώς τους, λές καί οἱ ἀχυρένιοι αὐτοί τίτλοι τούς νομιμοποιοῦν εἰς τό νά βλασφημοῦν! Δέν θά ἀπαντήσω ὡς ἔπρεπε, διότι ἐπείγομαι νά ἐπιστρέψω εἰς τό ἐπάναγκες (ὁλοέν καί πιό πολύ) ἔργον, τῆς ἐν μετανοίᾳ καί αὑτομεμψίᾳ προσευχῆς. Ὅμως, χάριν ἐνημερώσεως τῶν εὐσεβῶν, θά ὑπερασπισθῶ ὅση μοι ἡ δύναμις, τόν θαλπνόν τροφέα τῆς Ἀμωμήτου Πίστεως καί δοχέα τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων της, τόν Ἱερόν Ὀρθόδοξον Ναόν, τοῦ ὁποίου ἰσόβιος διακονητής ὑπάρχω καί καυχῶμαι! 1. Ἐξ ὀρισμοῦ τοῦ σκοποῦ πού ἐκπληροῖ, ὁ Ἱερός Ναός, εἶναι καί λέγεται ΙΑΤΡΕΙΟΝ καί ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟΝ. Καί μάλιστα, διά νά ὁρισθῆ ὡς τέτοιος, γίνεται Ἐπίκλησις καί ἐπακολουθοῦσα Κάθοδος τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ἐκτός κ ἄν κάποιοι, δέν πιστεύουν εἰς τήν μυστηριακήν ἁγιαστικήν δύναμιν τοῦ Παναγίου Πνεύματος... Λέγει λοιπόν, ὁ ἐγκαινιαστής Ἀρχιερεύς εἰς τήν Ἁγιαστικήν Εὐχήν τῶν Ἐγκαινίων: «...Κατάπεμψον τό Πανάγιόν Σου Πνεῦμα τό προσκυνητόν καί Παντοδύναμον καί ΑΓΙΑΣΟΝ τόν Οἶκον τοῦτον, πλήρωσον φωτός ἀιδίου, αἱρέτισον αὐτόν εἰς κατοικίαν Σήν, ποίησον αὐτόν σκήνωμα δόξης Σου, κατακόσμησον αὐτόν τοῖς θεῖοις Σου καί ὑπερκοσμίοις χαρίσμασιν, κατάστησον αὐτόν, ΛΙΜΕΝΑ ΧΕΙΜΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΙΑΤΡΕΙΟΝ ΠΑΘΩΝ, ΚΑΤΑΦΥΓΗΝ ΑΣΘΕΝΩΝ, ΔΑΙΜΟΝΩΝ ΦΥΓΑΔΕΥΤΗΡΙΩΝ». Γιά ὅσους ἀρνοῦνται τήν θεραπευτικήν δύναμιν τοῦ Ναοῦ, μία ἐξήγησις ὑπάρχει: γιά αὐτούς, δέν κατάφερε νά γίνη οὔτε δαιμόνων φυγαδευτήριον... 2. Εἶναι χαρακτηριστικότατον, ὅτι στά χρόνια τοῦ Βυζαντίου τούς ἀσθενεῖς τούς ἀνέθεταν εἰς τούς Ἱερούς Ναούς, ἀκριβῶς γιατί ἐπιτελοῦντο πάμπολλα θαύματα ἰάσεως! Ἀπό τά πάμπολλα περιστατικά καί θαύματα σέ χιλιάδες Ναούς τῆς Ὁρθοδοξίας, θά ἀναφέρω ἕνα πολύ χαρακτηριστικό, πού ἀποδεικνύει καί τήν διαρκή χρήση τοῦ Ναοῦ, ΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟΥ. Διαβάζουμε στόν Βίο τοῦ ὁσ. Ἀνδρέου τοῦ διά Χριστόν Σαλοῦ, ὁ ὁποῖος ἦτο ὑπόδουλος κατ᾽ ἀρχάς, πώς ὅταν ὁ κύριός του νόμισε πώς εἶχε ἀνίατη ψυχική ἀσθένεια, δέν ἔψαξε νά τόν πάη σέ κάποιον Γιατρό, ἀλλά τόν ἀνέθεσε εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας, τόν ὁποῖον εἶχε θεμελιώσει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὁ Ναζιανζηνός. ᾽Εκεῖ, ὅπως προκύπτει ἀπό τήν καταγραφή τῆς ἀφηγήσεως τοῦ Ὁσ. Ἀνδρέου, προσκαρτεροῦσε ΠΛΗΘΟΣ ΑΣΘΕΝΩΝ, μονίμως ἐκεῖ εὑρισκομένων! «…Περιήρχοντο δέ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΚΕΙΣΕ (ΣτΓ: ἐννοεῖ μέσα εἰς τόν Ναόν!) ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΕΠΕΣΚΕΠΤΟΝΤΟ, ἕνα καθ᾽ ἕνα. Καί διαβάντας τούς λοιπούς, ἔρχονται καί ἐπ᾽ αὐτόν…» Νικηφόρου Πρεσβυτέρου, Βίος Ὁσ. Ἀνδρέου τοῦ διά Χριστόν Σαλοῦ, Ἑλληνική Πατρολογία Μιγνίου 111, στήλη 640, παρ. θ´. Λοιπόν; Ἄν οἱ Ἱεροί Ναοί, ὀποτεδήποτε στήν μακραίωνα Ἱερά Παράδοση, εἶχαν θεωρηθεῖ ὡς αἴτιοι «μολυσμοῦ», θά ἐμνημονεύοντο ἄραγε στά συναξάρια καί τού βίους τῶν Ἁγίων, ὡς τόποι θεραπείας;;; 3. Καί τελευταῖον, διότι τό κομβοσχοίνιον ἀδημονεῖ! Θά παραθέσω, (ὡς λίαν ἐπαινετῶς καί ὁμολογιακῶς ἔπραξε προ ἡμερῶν ὁ σεβαστός καί ἀγαπητός λίαν Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, ἐπιφανής Καθηγητής Θεολόγος, οὐχί ὁ τυχών) τό ἀθάνατο ἀπόσπασμα ἀπό τόν Λόγον τοῦ Ἁγίου Συμεῶνος τοῦ Θεσσαλονίκης «Περί τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καί τῆς τούτου καθιερώσεως», ὅπου ὁ πεφωτισμένος ἅγιος Ἀρχιεπίσκοπος Συμεών καί μέγας ὑπέρμαχος τῆς Ἀμωμήτου Πίστεώς μας, λέγει ὅτι ΚΑΙ ΤΑ ΑΨΥΧΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΟΙ ΚΟΛΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ ΜΕΤΑΔΙΔΟΥΝ ΑΓΙΑΣΜΟΝ!!! «Ὁ ναός ἀφιέρωται τῷ Θεῷ, καί αὐτοῦ ἐστιν οἶκος· καί αὐτός ἐστιν ἐν αὐτῷ. Καί ὁ ἐπικληθείς δέ δοῦλος αὐτοῦ ἐν αὐτῷ μένει, ὡς ἐν οἰκείῳ σκηνώματι. Καί τῇ ψυχῇ μέν ἐνδημεῖ ἀΰλως, πολλάκις δέ καί τοῖς λειψάνοις ἐστί τεθειμένος ἐκεῖσε· καί θείᾳ δυνάμει καί χάριτι, ἐνεργεῖ· ὅτι καί διπλοῖ ὄντες ἡμεῖς καί τά δῶρα διπλῶς λαμβάνομεν. Ὅθεν καί ἐν τοῖς ὑλώδεσι τούτοις ἡ χάρις ἐφίσταται, καί ἐπιφοιτῶσα μένει, καί δι᾽ ἡμᾶς ἐνεργεῖ εὐδοκίᾳ Πατρός, καί ἐλέει τοῦ δι᾽ ἡμᾶς σαρκωθέντος καί διπλῶς ἡμᾶς ἀναπλάσαντος, καί ἐπιδημίᾳ καί οἰκτιρμοῖς τοῦ συνεργοῦ αὐτῷ καί ἀχωρίστου Πνεύματος. Καί τοῦτο βλέπομεν ἀριδήλως. Θεῖαι γάρ δυνάμεις ἐνεργοῦνται ἐν τοῖς ναοῖς, καί ἀγγέλων ἐμφάνειαι καί ἁγίων· καί σημεῖα τελεῖται· καί τά αἰτήματα δίδοται· καί ἰάματα χορηγεῖται· καί τά ἐν αὐτοῖς δέ τοῖς ναοῖς ἄψυχα, ὕδατά τε καί λίθοι καί κίονες καί πέπλα καί σιδήρια ἐνεργεῖ· οὐκ ἀφ᾽ ἑαυτῶν, πῶς γάρ; ἄψυχα καί κτίσματα Θεοῦ ὄντα, καί μηδέν ἀφ᾽ ἑαυτῶν ἔχοντα; ὅμως ταῦτα ἐνεργεῖ τῇ τοῦ Θεοῦ χάριτι ἐν τούτοις ἐπικληθείσῃ, καί τοῦ θείου ἐν τούτοις ἐπονομασθέντος ὀνόματος, ἵν᾽ ἁγιασθῶμεν ἡμεῖς. Ὅπου τοίνυν Θεοῦ ὀνομασία τε καί ἐπίκλησις τοῦ πάντα πεποιηκότος τῆς μακαρίας Τριάδος τοῦ μόνου ὄντος Θεοῦ, ἅγια πάντα ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΙΑΤΑΙ καί σώζει τῇ χάριτι». (Συμεῶνος τοῦ Θεσσαλονίκης, Περί τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καί τῆς τούτου καθιερώσεως, Ἑλληνική Πατρολογία Μιγνίου Τόμος 155, Στήλη 336, ὑπογράμμισις ἡμετέρα). Ὅπου ἡ ἁγιαστική Χάρις τοῦ Θεοῦ ἐνεργήση, ἀκόμα καί τά ἄψυχα γίνονται Ἅγια ΚΑΙ ΑΓΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΝ! Προκαλῶ, τόν ὁποιονδήποτε νά καταρρίψη τόν ἀθάνατον αὐτόν Λόγον, ἑνός Ἁγίου Πατρός τῆς Ἐκκλησίας μας, πού κατά παράδοσιν θεωρεῖται ὁ μέγας ἱεροφάντης καί ἀπολογητικός ἐξηγητής καί ἀναλυτής τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅποιος καί νά ἀναλάβη τόν κόπον (ἀπό ματαιοδοξία καί τίποτε ἄλλο) δέν θά καταφέρη παρά νά γελοιοποιηθῆ, γιατί ὁ Λόγος τοῦ Ἁγίου Συμεῶνος ἐμφορεῖται ἀπό Πνεῦμα Ἅγιον καί φέρει τήν σφραγίδα τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως. ῎Ας πάψουν πιά, οἱ νεόκοποι βλάσφημοι τολμητίες καί ἄς μήν συγχίζουν τόν ἤδη κουρασμένο, συγχισμένο, φοβισμένο καί ἀγωνιώντα λαόν τοῦ Θεοῦ. Ἄν τούς περισσεύη ἐνέργεια, ἄς τήν ἀφιερώσουν εἰς τήν μετάνοιαν, τήν ἔσω στροφήν καί τήν προσευχήν. Πολύ περισσοτέρους θά ὠφελήσουν ἔτσι.

ΠΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 500 του 2009

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176 Α.Π. 500 Ἐν Ἀθήναις τῆ 15/28.2.2009 Πρός τούς πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφούς τῆς περί τόν Νικόλαον ψευδοσυνόδου, τούς ὑπογράψαντας καί ἀποστείλαντάς μοι τήν ὑπ� ἀριθμ. 3296/23.1.2009 νέαν ληστρικήν �ἀπόφασίν� των. Ἀγαπητοί πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφοί, πρό πολλοῦ δέ σχισματοαιρετικοί καί πολέμιοι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ κ.κ. Νικόλαε, Παχώμιε, Γαλακτίων, Ταράσιε, Ἀνδρέα, Χρυσόστομε, Παντελεήμων, Ἰγνάτιε, καί �Ἀρχιγραμματεῦ� Δημήτριε, οἱ ὁποῖοι φέρεσθε ὡς ὑπογράφοντες τήν 3296/23.1.2009 �ἀπόφασιν σας� (ἡ ὁποία δέν φέρει τάς ὑπογραφάς σας) καί μᾶς καλεῖτε εἰς �Ἀπολογίαν�!!!, ἀπειλεῖτε δέ ὅτι ἄν δέν προσέλθωμεν ἐνώπιόν σας τήν 14ην Φεβρουαρίου 2009, �θά ἐπιβαρυνθῆ δεινῶς ἡ θέσις μας�!!! Ἐπ� αὐτοῦ τοῦ ἐγγράφου σας, διά τοῦ ὁποίου προσπαθεῖτε νά ἀποφύγετε τό περιεχόμενον τῆς ὑπ� ἀριθμ. 498/2/15.1.2009 ΚΛΗΣΕΩΣ ΠΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑΝ ἐπί τῶ ἐν αὐτῆ Κατηγορητηρίω, καί πάλιν μέ ὑπομονήν ἀπαντῶμεν καί σᾶς ὑποσχόμεθα ὅτι θά ἀκολουθήση καί λεπτομερής ἀπάντησις, ἡ ὁποία θά φωτίζη ὅλας τάς ἐκφάνσεις καί αὐτοῦ τοῦ κειμένου σας, τό ὁποῖον ὑποχείρια ὄργανα τοῦ πονηροῦ ἔγραψαν, σεῖς δέ ἀδόκιμοι καί νά ἀναγνώσετε αὐτό καί νά κατανοήσετε τήν σατανικήν του εὐτέλειαν, τό �ὑπεγράψατε�,!, ἐνῶ ἐξαντλεῖσθε καί εἰς σύμπλασιν νέου ψευδοκατηγορητηρίου μέ τήν ψευδαίσθησιν ὅτι καλύπτεσθε καί ὑπεκφεύγετε. Καί διά νά μήν μακρυλογῶμεν, ἐρχόμεθα ἐπί τοῦ περιεχομένου αὐτῆς τῆς ὑπ� ἀριθμ. 3296/23.1.2001 �ἀποφάσεώς� σας: 1) Ἐμφανίζεσθε κατ� ἀρχάς, ὡς �Σύνοδος�, (ἐνῶ εἶσθε μία σχισματοαιρετική ὁμάδα), ἡ ὁποία τήν 23ην Ἰανουαρίου ἐμελέτησεν τήν ὑπ� ἀριθμ. 498/2/15.1.2009 ΚΛΗΣΙΝ ΠΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑΝ ΣΑΣ. Ἐπ� αὐτοῦ ἡμεῖς ἔχομεν καί διατηροῦμεν κάθε ἐπιφύλαξιν κατά πόσον τήν ἀνεγνώσατε ἤ καί ἐάν τήν ἀνεγνώσατε, ἄν ἀντελήφθητε κάτι ἐκ τῶν ὅσων ἀναγράφονται, διό καί δέν ἀπολογεῖσθε, ἐνῶ γίνεσθε καί πάλιν ψευδεῖς κατήγοροι καί ὅπως πάντοτε ἀπειλεῖτε κατά τόν πλέον ἀμήχανον, ἀλλά καί γελοῖον τρόπον! Ὅσον καί ἄν ὅλον αὐτό προκαλεῖ, διατηροῦμεν τήν χριστιανικήν ψυχραιμίαν καί μέ ἀγάπην συνεχίζομεν. 2) Τό κείμενον σας φέρον ἡμερομηνίαν ἐκδόσεως καί ἀποστολῆς τήν 23ην Ἰανουαρίου 2009 (π.ἠ.) παρεδόθη ὑπό τοῦ κομιστοῦ κ. Εὐαγγέλου Τσαρκατζόγλου καί τοῦ πατρός του �Ἀρχιγραμματέως� π. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου, μόλις τήν Παρασκευήν 7ην Φεβρουαρίου 2009 (π.ἡ.) καί ὄχι ὅπως ρητῶς δηλώνετε εἰς τήν ἀκροτελεύτειον παράγραφον τῆς �ἀποφάσεως σας� διά Δικαστικοῦ Ἐπιμελητοῦ! Τό δέ ὅλως φαιδρόν καί ἀνόητον, εἶναι ὅτι εἰς αὐτήν ὁρίζετε τήν Τρίτην 11ην Φεβρουαρίου (π.ἡ.) �νά ἐμφανισθῶμεν καί ἀπολογηθῶμεν ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου�, δηλαδή ὑμῶν τῶν ἀπό μακροῦ πεπτωκότων �Ἀγγέλων� καί ἤδη ἄκρως βλασφήμων ἱεροσύλων καί σχισματοαιρετικῶν Ἐκκλησιομάχων! Μή γένοιτο οὔτε ἐν τῶ νῦν, οὔτε ἐν τῶ μέλλοντι νά ἀναγνωρισθῆτε ἄλλως πως, παρά ὡς εἶσθε, ἐνῶ δέν ἀρνούμεθα διά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ νά ἔλθωμεν ἤ νά ἔλθετε ὁπόταν τό θελήσετε, εἰς ἄλλο ἐπίπεδον, διά νά ὁμιλήσωμεν καί διά ζώσης, διότι ἡ προσωπική ἐπαφή δέν εἶναι ἄψυχος, ὅπως ἡ γραπτή. 3) Εἰς τό κείμενόν σας τοῦτο, οἱ ἐλεινοί, καθ� ἡμᾶς, συντάκται, σᾶς ὑπεχρέωσεν ἤ σᾶς ἔπεισαν νά γράψετε τά κάτωθι: α) Νά ἀπορρίψετε τήν υπ� ἀριθμ. 498/ 2/15.1.2009 πρός �ὑμᾶς Κλῆσιν πρός Ἀπολογίαν ἐπί ρητοῦ Κατηγορητηρίου, ὅπως ἀπερρίψατε ἑκατοντάδας κειμένων, ἐπιστολῶν, Ὑπομνημάτων, Ἐκκλήσεων καί παρακλήσεών μας, χωρίς νά τολμήσετε νά ἀπαντήσετε, ἔστω καί ἐπί μιᾶς, τῆς πιό ἀνωδύνου, κατηγορίας. Αὐτό κρίνεται ἐξ� ἀντικειμένου ὡς δειλία καί ἀδυναμία νά ἀναλάβητε τάς εύθύνας σας, ἤ ἔστω τήν ὑπεράσπισίν σας καί νά �δικαιώσετε� ἑαυτούς β) Νά καλυφθῆτε πίσω ἀπό ἄκρως Ἀντικανονικάς � Ληστρικάς καί ἐπί σκοπῶ ἱεροσύλους καί πάντη ΚΕΝΑΣ πρός τρίτους ἀποφάσεις σας, ὡς αἱ περί �ἀργιῶν� καί �καθαιρέσεων�, ἐνῶ τρόμῳ ἀποκρύπτετε καί ἀποσιωπᾶτε τάς ἐπ� αὐτῶν ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΝΑΙΡΕΤΙΚΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ! Ἀγαπητοί πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφοί, οὔτε εἰς �ἀργίαν� ἐτέθημεν ποτέ, οὔτε ποτέ �καθηρέθημεν�, διότι ΣΕΙΣ, οἱ ταῦτα ἐπιχειρήσαντες, δυστυχῶς τό μόνον τό ὁποῖον ἐποιήσατε εἶναι ὅτι ΗΣΕΛΓΗΣΑΤΕ κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό Ὀποῖον ἐθέσατε καί εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῶν Σατανικῶν σκοπιμοτήτων τοῦ Ἀντιχρίστου Παλαιοημερολογιτικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Σᾶς παρακαλῶ κατανοεῖστε κάποτε ὅτι �πρός κέντρα λακτίζετε� διό καταντήσατε αἱμόφυρτοι καί ὡς ἠμιθανεῖς κείτεσθε. Κατανοεῖστε, σᾶς παρακαλῶ, διά τό συμφέρον τῆς ψυχῆς σας, ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος Κήρυκος δέν καθηρέθη ποτέ, ἡ δέ 3282/28.11.2007 �καθαιρετική σας ἀπόφασις� δι� ἡμᾶς εἶναι στέφανος, ἐνῶ δι� ὑμᾶς θηλειά εἰς τόν λαιμό σας, ὅπως ὅλαι αἱ παρόμοιαι σατανικαί �ἀποφάσεις� σας. Καμμίαν ἀπολύτως �κακοδοξίαν� ΔΕΝ ΑΠΕΔΕΙΞΑΤΕ, οὔτε σεῖς οὔτε οἱ Φλωρινικοί, μετά τῶν ὀποίαν ἐσκευωρήσατε, διότι ἁπλούστατα ποτέ δέν ἐκηρύξαμεν �κακοδοξίαν�, ἀλλά καί ἐπανειλημμένως σᾶς ἐδηλώθη ὅτι ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣ καί ΚΑΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝ χριστιανικόν καί διά τό ΣΥΜΦΕΡΟΝ τῆς ψυχῆς μας καί διά τήν ΕΝΟΤΗΤΑ καί ΑΓΑΠΗΝ, ἑτοίμως ἔχομεν καί χάριτι Θεοῦ θά ἔχωμεν πάντοτε νά ἀνακαλέσωμεν ὁποιοδήποτε σφάλμα μας ἤ λάθος, ἀρκεῖ νά ἀποδείξετε. 4) Διά τήν ἀναφοράν σας εἰς τό γεγονός τῆς ἑνώσεως τῆς ἐν Ἐλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῆς ἐν Ρουμανία, καί εἰδικώτερον ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν Ἐπισκόπων Κασσιανοῦ καί Γεροντίου, καί πάλιν παρακαλῶ ἀναγνώσατε καλῶς τήν �ΠΡΑΞΙΝ - ΑΠΟΦΑΣΙΝ τῆς Μητροπολιτικῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος�, Α.Π. 474/1/14.4.2008 δημοσιευθεῖσαν εἰς τό ἐπίσημον δημοσιογραφικόν τῆς Ἐκκλησίας ὄργανον, �Ὀρθόδοξος Πνοή� καί εἰς τό τεῦχος 181, Μαίου - Ἰουνίου 2008, ἐν σελίσι 207-211 καί ὅσα ἄλλα σχετικά ἐδημοσιεύθησαν καί, ἄν θέλετε, νά ἐπανέλθετε καί μήν ἐμφανίζεσθε ὡς κομπλεξικοί καί μισαλλόδοξοι παλαιοημερολογῖται. 5) Ἀναφέρετε μίαν πολυσέλιδον ἀπάντησίν σας, τήν ὁποίαν δῆθεν ἀπεκρύψαμεν καί ἀπεσιωπήσαμεν. Ἀγαπητοί, οὐδέν ἀπολύτως ἀπεκρύψαμεν, οὔτε θά ἀποκρύψωμεν, ἀλλά τά πάντα φανερώνομεν καί φωτίζομεν μέ τό φῶς τῆς ἀληθείας. Δυστυχῶς, σεῖς, ποιεῖτε αὐτό διά τό ὁποῖον μᾶς κατηγορεῖτε, δηλαδή σεῖς ἀποσιωπᾶτε, ἀπορρίπτετε καί θάπτετε εἰς τά βάθη τοῦ σκότους τοῦ πονηροῦ, ὅσα ἐν τῶ φωτί πάντοτε ἐφέρομεν, καί ἐζητήσαμεν νά ἀνταποκριθῆτε. Ὄσον ἀφορᾶ τήν �πολυσέλιδον� ἀπάντησίν σας τήν ἐπί τῆς ὑπ� ἀριθμ. 451/10/23.10.2007 �Προσκλήσεως - Προτάσεως � Παρακλήσεως διά κοινήν Ὀμολογίαν καί ἕνωσιν�, παρακαλοῦμεν ἀναγνώσατέ την πάλιν, διότι φαίνεται δέν τήν ἐνθυμεῖσθε, διά νά ἴδητε τί ὑπεγράψατε εἰς αὐτήν καί τότε ἀς διαπιστώσητε μόνοι σας �ποῖοι δέν ἀπαντοῦν, ποῖοι ἀποκρύπτουν καί ποῖοι ἀποσιωποῦν ἐπιμελῶς�.... Ὡστόσον εἶναι γεγονός ὅτι ἐπεχειρήθη καί ἐπ� αὐτοῦ ἀπάντησις τήν ὀποίαν ἀποθηκεύσαμεν εἰς τό ἠλεκτρονικόν ἀρχεῖόν μας, πλήν δέν τήν ὡλοκληρώσαμεν καί δέν σᾶς τήν ἀπεστείλαμεν, διότι: α) Μετ� ὀλίγας ἡμέρας μετά τήν ἀποστολήν τοῦ 451/10/23.10.2007 ἐγγράφου μας, Σεῖς τήν 28.11.2007 ἀπεφασίσατε καί μᾶς ἀπεστείλατε τήν ἀνυπόγραφον �ἀπόφασίν� σας Α.Π. 3282 περί �καθαιρέσεώς� μου! β) Συγχρόνως ὁ πρ. Πειραιῶς κ. Νικόλαος μᾶς ἀποστέλλει τήν μέ ἀριθμ. Πρωτ. 3281/28.11.2007 τετρασέλιδον ἐπιστολήν του ὡς καί δύο σελίδας 5 καί 6 ὡς �Παράρτημα τῆς ὑπ� ἀριθμ. 3281/28.11.07 ἐπιστολῆς�, καί γ) Ἐπίσης τήν ἰδίαν ἡμέραν ἐξεδώκατε καί τήν μέ ἀριθμ. Πρωτ. 3280/28.11.2007 �Ἐγκύκλιόν� σας. Ἐπί ὅλων αὐτῶν ἡμεῖς ΑΠΗΝΤΗΣΑΜΕΝ: α) Μέ τήν τετρασέλιδον ὑπ� ἀριθμ. Πρωτ. 460/12.12.2007 �ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΠΙ ΜΙΑΣ ΨΕΥΔΟΚΑΘΑΙΡΕΣΕΩΣ�, δημοσιευθεῖσαν καί εἰς τήν �Ὀρθόδοξον Πνοήν� Νοεμβρ. � Δεκ. 2007, ἀριθμ. τ.178, σελ. 375-379, καί β) Μέ τήν ὀκτασέλιδον ὑπ� ἀριθμ. Πρωτ. 472/14/27.2.2008 �Β΄ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΣΕΒΟΥΣ ΚΑΙ ΑΚΥΡΟΥ ΧΑΡΤΙΟΥ ΠΕΡΙ ΔΗΘΕΝ ΚΑΘΑΙΡΕΣΕΩΣ ΜΑΣ� ἐπίσης δημοσιευθεῖσαν εἰς τήν �Ὀρθόδοξον Πνοήν�, Ἰαν. � Φεβρ. 2008, ἀριθμ. τ. 179, σελ. 26-35. Ἰδιαιτέρως ἀπηντήσαμεν ἐπί τῆς ὑπ� ἀριθμ. 3280/27.11.2007 ��Εγκυκλίου� σας, ἡ ὁποία θά παραμείνη ὡς μνημεῖον βλασφημίας κατά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας � Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, διά τῆς ἐκδοθείσης καί κυκλοφορησάσης είδικῆς μελέτης ὑπό τόν τίτλον: �ΑΜΕΣΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ...� ὑπό τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη. Σᾶς παρακαλῶ, μετά ἀπ� αὐτάς τάς ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ καί ὅσας ἄλλας πληθωρικῶς ἠκολούθησαν μέσω τῆς �Ο.Π.�, θέλετε καί ἄλλην ἀπάντησιν ἐπί τῆς μέ Α.Π. 3281/28.11.2007 ἐπιστολῆς σας; Εὐχαρίστως νά ἐπανέλθω, ἀλλά θά �πεισμώσετε� περισσότερον ἄν σᾶς ἀπαντήσω καί ἐπ� αὐτῶν τῶν προκλητικῶν φληναφημάτων. 6) Ὡστόσον δέν παραλείπω νά ἐπαναλάβω ἐπιγραμματικῶς τά κάτωθι, ὅσον ἀφορᾶ τήν 3282/28.11.2007 �ἀπόφασίν� σας περί δῆθεν καθαιρέσεώς μου, καίτοι μέ τάς δύο προαναφερθείσας Ἀπαντήσεις μου θά ἔπρεπε νά εἴχατε ἔλθει εἰς ἑαυτούς, ἀλλά φεῦ δέν ἐνημερώνεσθε, δέν σκέπτεσθε, ἤ ἔχετε δεσμευθεῖ νά ἀφανίσετε τήν Ἐκκλησίαν μή λαμβάνοντες ὑπ� ὄψιν ὅτι ὄχι μόνον ἀφανίζετε ἑαυτούς, ἀλλά καί τούς καταδικάζετε εἰς αιώνιον χωρισμόν ἀπό τήν ΜΙΑΝ ἐν Οὐρανοῖς καί ἐπί γῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ. Ἀγαπητοί, δέν γνωρίζετε τήν ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας τουλάχιστον ἀπό τό 1924; Δέν ἔχετε ὑπ� ὄψιν τάς προδοσίας καί τά σχίσματα; Διατί δέν συνέρχεσθε; Διατί παραμένετε ἀμετανόητοι. Εὐχαρίστως νά ὁμιλήσωμεν, ἄν θέλετε, καί εἰς ἐπίπεδον προσωπικόν ἐπί ὅλων αὐτῶν τῶν θεμάτων. Ἐπί τῆς 8ης παραγράφου τῆς 3ης σελίδος τῆς �ἀποφάσεώς� σας, Σᾶς ὑπενθυμίζω ἐπιγραμματικῶς τά ἑξῆς: α) Εἶσθε ἀναρμόδιοι καί δέν δύνασθε καί δέν νομιμοποιεῖσθε μετά τό 2002 καί 2005 καί ἀπολύτως μετά τήν 28ην Νοεμβρίου 2007 νά προβαίνετε εἰς καθαιρέσεις ὡς �ἐργολάβοι κηδειῶν�. Τοῦτο διότι οὐσία πλέον εἶσθε καθηρημένοι ὑπό τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, εἶσθε βλάσφημοι, εἶσθε ἐκπεσόντες �Ἄγγελοι� καί πλέον ὑπηρετεῖτε τόν Ἀντίδικον τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του, εἶσθε σχισματοαιρετικοί καί δεινοί Ἐκκλησιομάχοι. Αἱ ἀποφάσεις σας εἶναι ὅμοιαι καί ἰσόκυροι μέ ὅλας τάς ἀνά τούς αἰῶνας προηγηθείσας �καθαιρέσεις�, �ἀφορισμούς� κλπ. ὑφ� ἁπάντων τῶν αἱρετικῶν, ψευδεπισκόπων καί ψευδοσυνόδων. β) Ὁ λόγος ἐπί τοῦ ὁποίου ἐστηρίξατε τήν ψευδοκαθαίρεσίν σας ἐναντίον μου, ἤτοι ἡ δῆθεν �Ἁγιοτριαδική καί Ἐκκλησιολογική καινοτομία�, ἀφορᾶ ἀποκλειστικῶς καί μόνον ὑμᾶς. Σᾶς παραπέμπω εἰς τήν ἀπό 14/27.2.2002 Εἰσήγησιν καί ἐν ταυτῶ �ἀπόφασιν� τοῦ κ. Νικολάου! ... Ἐκεῖ θά ἴδητε ὅτι εἶσθε ἄκρως αἱρετικοί ἐπ� ἀμφοτέρων τῶν δογμάτων καί ἐπί τοῦ Τριαδολογικοῦ καί ἐπί τοῦ Ἐκκλησιολογικοῦ. γ) Τό ἀντίγραφον τῆς ἀποφάσεως, τό ὁποῖον μοί ἐκοινοποιήσατε εἶναι ἀνυπόγραφον, καί ἐνῶ σᾶς ἐζήτησα νά μοί ἀποστείλετε τό ὑπογεγραμμένον, μετά τῶν σχετικῶν Πρακτικῶν τῆς �Δίκης�, δέν μοῦ τό ἀπεστείλατε. δ) Ἀκυρώσαντες τήν ὑπ� ἀριθμ. 3005/1997 Συνοδικήν ἀπόφασιν κατά τῶν πέντε, διότι ἀπό τό ἔτος 1998 καί ἐξῆς δέχεσθε ὅτι ἔχετε τά ἴδια φρονήματα μέ αὐτούς, κατά δέ τό 2003 ὅτι δέν διαφέρετε ἀπό τῆς ὁμάδος των, οὔτε ὅσον άφορᾶ εἰς τήν Ἐκκλησιολογίαν, οὔτε εἰς τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ἀλλά μόνον εἰς μερικάς εἰκόνας, (ὅπερ δέν δικαιολογεῖ σχίσμα), ΕΔΕΧΘΗΤΕ καί ΕΠΕΚΥΡΩΣΑΤΕ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΣΑΣ ΤΗΝ ΚΑΘΑΙΡΕΤΙΚΗΝ ΕΚΕΙΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΝ ὑπ� ἀριθμ.10/1995, διό καί ὡς ἤδη καθηρημένοι δέν δύνασθε νά καθαιρέσετε Ὀρθοδόξους Ἀρχιερεῖς. Διά ταῦτα καί αὐτή ἡ �ἀπόφασίς� σας, ἐνῶ διά τόν καθ� οὗ ἐξεδόθη εἶναι ἄκυρος καί δέν παρήγαγεν κανέν ἀπολύτως ἀποτέλεσμα, δι� Ὑμᾶς ὅμως ἀπετέλεσεν τετελεσμένην ἱεροσυλίαν καί ἐν τέλει ἐπεκάθησεν ἐπί τῶν ἰδικῶν σας κεφαλῶν, ὥστε νά λογίζεσθε ὡς δίς καί τρίς καθηρημένοι. Ἀλλά καί διά τό θέμα αὐτό ἔχει διατυπωθεῖ κατηγορητήριον ὑπό Κανονικοῦ καί ἁρμοδίου Ὀργάνου καί ὄψεσθε. 7) Ἐπί τῆς προτελευταίας παραγράφου τοῦ ἐγγράφου σας εἰς τήν 5ην σελίδα γράφετε ὅτι μᾶς καλεῖτε (ὅλους) �τήν μεταπροσεχῆ Τρίτην 11 Φεβρουαρίου 2009, ἀπειλεῖτε δέ ἐκ τῶν προτέρων διευκρινίζοντες ὅτι εἰς περίπτωσιν μή ἀνταποκρίσεως αὐτῶν ... θά ἐπιβαρυνθῆ δεινῶς ἡ θέσις των. Ἡ παροῦσα ... θά κοινοποιηθῆ ... διά Δικαστικοῦ Ἐπιμελητοῦ�. Καίτοι καί αὐτά ἀποτελοῦν παραλογισμούς τοῦ συντάκτου καί ἐν ταυτῶ καί ὑμετέρους, κάμνομεν ὀλίγην ὑπομονήν καί παρατηροῦμεν: Ἀγαπητοί, πρῶτον ἐπαναλαμβάνομεν ὅτι ἀπό τῆς θέσεως, εἰς ἥν περιήλθετε ΟΥΔΕΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΤ� ΟΥΔΕΝΟΣ δύνασθε ποιῆσαι. Τό μόνον, τό ὁποῖον σᾶς ἀπομένει, εἶναι νά μελετήσετε (ἄν δύνασθε καί τοῦτο ποιῆσαι) τά φρικτά ἐκεῖνα �ΟΥΑΙ� τοῦ Κυρίου κατά τῶν ὑποκριτῶν Φαρισαίων, τούς ὁποίους ἐξεπέρασαν οἱ συντάκται τοῦ ἐγγράφου σας. Δεύτερον, ἀνοηταίνετε καί διότι ἐνῶ �καλεῖτε εἰς ἀπολογίαν� τήν 11ην Φεβρουαρίου, τό ἔγγραφόν σας παρεδόθη μόλις τήν 7ην Φεβρουαρίου, καί τέλος ἐνῶ γράφετε ὅτι θά μᾶς �κοινοποιηθῆ διά Δικαστικοῦ Ἐπιμελητοῦ�, αὐτό ἐκομίσθη 16 ἡμέρας μετά διά τοῦ κ. Εὐαγγέλου Τσαρκατζόγλου. Ἀγαπητοί, ὅσον καί ἄν λυπούμεθα διά τό ἔσχατον αὐτό σημεῖον τοῦ παραλογισμοῦ, πρέπει νά σᾶς εἴπωμεν καί πάλιν, ὅτι μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ, δέν θέλομεν νά εἴμεθα ἀμετανόητοι εἰς ὅποιον λάθος μας, ἀλλά ἐν ταπεινώσει νά τό ἀναγνωρίζωμεν, νά μετανοῶμεν καί νά ζητῶμεν συγγνώμην, διότι αὐτή εἶναι ἡ χριστιανική συμπεριφορά καί αὐτό τό πραγματικόν συμφέρον τῆς ψυχῆς μας. Ἐν προκειμένω ὅμως καμμίαν Ἐκκλησιαστικήν Κανονικήν τάξιν δέν παρεβιάσαμεν, οὔτε θεσμόν, οὔτε Δόγμα, οὔτε τήν Ἐκκλησίαν προδίδομεν. Ἐξετάσατε, παρακαλῶ, ἄν καί εἰς ποῖον βαθμόν τά παρεβιάσατε Ὑμεῖς, ὅπως ἐπί ἔτη σᾶς ἀποδεικνύομεν. Εἰς τήν ἰδικήν σας πλέον εὐθύνην εἶναι ἤ νά συνεχίσετε τό κακόν. ἤ νά ἐπιστρέψετε, ἐκεῖ ὅθεν ἐξεπέσατε. Εὐχόμεθα νά γίνη τό δεύτερον καί εἴμεθα ὡς ἄνθρωποι εἰς τήν διάθεσίν σας χωρίς νά ὑποκαθίσταται τό Κανονικόν καί Ὀρθόδοξον ἔργον τῆς Ἐκκλησίας. ΚΑΤ� ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΗΣΙΝ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΠΩΣ ΑΠΑΝΤΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Πώς απαντά ο Άγιος Νεκτάριος στην απαγόρευση της εκκλησιαστικής ζωής από την Πολιτεία agios nektarios Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής (Ομ.) της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ Ο τρόπος συνεργασίας Εκκλησίας και Πολιτείας, ήδη από την εποχή του Βυζαντίου, βασίζεται στην αρχή της συναλληλίας, δηλαδή στην αρμονική συμβίωση των δύο οργανισμών, που προϋποθέτει τον αμοιβαίο σεβασμό των δικαιωμάτων και των ορίων αμφοτέρων. Η Πολιτεία παρέχει τη συμπαράστασή της όπου η Εκκλησία την έχει ανάγκη και η Εκκλησία, παρομοίως, σέβεται και στηρίζει την πολιτική εξουσία. Οι σχέσεις αυτές βασίζονται νομικά τόσο σε συγκεκριμένα άρθρα του Συντάγματος όσο και στον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος. Όταν μιλούμε για σχέσεις των δύο Οργανισμών είναι αναγκαίο να έχουμε υπόψη ότι η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών είναι ταυτόχρονα Χριστιανοί Ορθόδοξοι και μέλη της Εκκλησίας. Τον τελευταίο καιρό, με πρόσχημα τον κίνδυνο μολύνσεως από τον Κορωνοϊό, λαμβάνονται μέτρα εκ μέρους της Πολιτείας, όπως το κλείσιμο των ναών και η απαγόρευση συμμετοχής των πιστών στη λατρευτική και μυστηριακή ζωή. Όλα αυτά τα πρωτόγνωρα για τους πιστούς τα επιβάλλει η Πολιτεία, χάριν της σωματικής υγείας των πιστών πολιτών, ενώ περιφρονεί και απαξιώνει την ψυχική και πνευματική τους υγεία, αφού είναι εμφανές ότι τους εκλαμβάνει, μόνον ως σωματικές και υλικές υπάρξεις, αν και είναι καταγεγραμμένοι ως βαπτισμένοι Χριστιανοί. Είναι βέβαιο ότι η μεγάλη πλειονότητα του Ελληνικού λαού είτε διαμαρτύρεται είτε σιωπά, είναι αντίθετη με το βίαιο κλείσιμο των ναών και την απαγόρευση της συμμετοχής των πιστών στη λειτουργική και μυστηριακή ζωή. Ανεξάρτητα από τη σιωπηλή, ανεκτική και ανερμήνευτη στάση της επίσημης Εκκλησίας, βλέπουμε πολλούς Αρχιερείς -και όχι μόνον- να διαμαρτύρονται έντονα προς την Πολιτεία για την αυθαίρετη παραβίαση της πνευματικής ζωής των πιστών και για την ανίερη, αντισυνταγματική και απάνθρωπη παρέμβαση των παραγόντων της Πολιτείας στην πνευματική τους ζωή. Είναι γνωστό ότι, σε εποχές πανδημίας όπως αυτή, τα πιο σημαντικά στηρίγματα του λαού μας, διαχρονικά, ήταν και συνεχίζεουν να είναι η κοινή λειτουργική και μυστηριακή ζωή, οι προσευχές, οι λιτανείες, οι παρακλήσεις για παροχή της Θείας βοηθείας του Χριστού και των Αγίων Του, στηρίγματα, όμως, τα οποία η Πολιτεία όχι μόνον περιφρονεί αλλά και τα απαγορεύει διά νόμων. Διαβάζουμε τη διαμαρτυρία ενός Μητροπολίτη προς την Πολιτεία, που αναφέρει: «Θέλουμε την καλή συνύπαρξη και συνεργασία με την Πολιτεία, γιατί και εμείς και εσείς διακονούμε τον ίδιο Λαό από άλλη σκοπιά». Επίσης, μία από τις πολλές διαμαρτυρίες πιστών προς την πολιτική εξουσία, αναφέρει: «Δεν είμαστε μόνο σώμα. Οι ανθρώπινες ανάγκες περιλαμβάνουν και την ανάλογη φροντίδα της ψυχής, για την οποία, όχι απλά δεν είδαμε να λαμβάνετε μέτρα, ώστε να εφαρμοστεί, αλλά με λύπη διαπιστώνουμε ότι εν μέρει την απαγορεύετε. Αν είναι απαραίτητο για το σώμα μας να έχουμε πρόσβαση σε γιατρούς και φαρμακεία, πόσο μάλλον είναι για την ψυχή μας να επισκέπτεται τον Ιατρό των ψυχών (και των σωμάτων) και να λαμβάνει την κατάλληλη αγωγή για τη θεραπεία της; Αν είναι απαραίτητο για το σώμα μας να έχει πρόσβαση σε καταστήματα τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης, πόσο περισσότερο είναι αναγκαίο για την ψυχή, να μπορεί να τρέφεται με τον ίδιο τον Κύριό μας Ιησού Χριστό; Υπάρχει μέριμνα για να μπορούν οι άνθρωποι να βγάζουν το κατοικίδιό τους για βόλτα, αλλά δεν υπάρχει μέριμνα για την ψυχή μας, με αποτέλεσμα να την παραμελούμε, να αδιαφορούμε για την υγεία της, για την τροφή της, για την ενδυνάμωσή της». Είδαμε επίσης τη διαμαρτυρία προς την Πολιτεία του Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος: «Ευχής έργον θα ήταν οι εξοχότατοι άρχοντες, που ρυθμίζουν τα της πολιτείας και εκδίδουν τις αποφάσεις, να είχαν την ευαισθησία, ώστε να κατανοήσουν τον σημαίνοντα ρόλο που κατέχει η εκκλησιαστική ζωή στην ψυχοσύνθεση του απλού Έλληνα πολίτη, που εδώ και πολλούς μήνες ζει εντός του φόβου της πανδημίας». Απευθυνόμενοι επίσης οι Κληρικοί στη διοικούσα Εκκλησία αναφέρουν: «Αυτό το οποίο πρέπει να διεκδικήσετε από την Πολιτεία, δεν είναι μια ευνοϊκή μεταχείριση, αλλά ισονομία και προστασία των δικαιωμάτων των πιστών, διότι τα έκτακτα μέτρα, με τα οποία αναστέλλεται η ισχύς θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως η ελευθερία της κίνησης, της συνάθροισης, της θρησκευτικής λατρείας, δεν πληρούν τις νόμιμες προϋποθέσεις και υπήρξε υπέρβαση του αναγκαίου μέτρου. Με την παντελή απαγόρευση της παρουσίας πιστών στις λατρευτικές συνάξεις καταστρατηγείται η αρχή της αναλογικότητας, σύμφωνα με την οποία η κρατική διοίκηση, για την πραγματοποίηση των σκοπών της, οφείλει να επιλέγει τα λιγότερο επαχθή για τον πολίτη μέτρα και ταυτόχρονα πρέπει να υπάρχει εύλογη σχέση μεταξύ του συγκεκριμένου διοικητικού μέτρου και του επιδιωκόμενου σκοπού και να μην είναι υπερβολικά. Εκτός από τη σωματική άσκηση ο άνθρωπος έχει ανάγκη και την πνευματική άσκηση. Εκτός από τα σωματικά προβλήματα υγείας, όπως του Covid-19, υπάρχουν και τα πάσης φύσεως ψυχικά προβλήματα, τα οποία είναι διηνεκή και τα οποία υπήρχαν πριν την εμφάνιση του Covid-19 και, δυστυχώς, θα συνεχίσουν να υφίστανται και μετά την πανδημία». Ας δούμε όμως στο σημείο αυτό, πώς τοποθετείται ο Άγιος Νεκτάριος* στην περίπτωση που η Πολιτεία αυθαιρετεί και επιβάλλει στους πιστούς, την παραβίαση των θείων εντολών, δηλαδή, την παραβίαση του ευαγγελικού ηθικού νόμου της πίστεώς τους: Ο Άγιος Νεκτάριος -του οποίου φέτος εορτάζουμε τα 100 χρόνια από την κοίμησή του και τον οποίο τίμησε πρόσφατα η Πανελλήνιος Ένωσις Θεολόγων με διεθνές Θεολογικό διδικτυακό Συνέδριο (13-14 Νοεμβρίου)- θεωρεί «χρέος της πολιτείας να προνοεί υπέρ της θρησκευτικής αναπτύξεως των πολιτών της. Οι λειτουργοί της πολιτείας, κατά την Καινή Διαθήκη, θεωρούνται ταγμένοι από τον Θεό». Σημειώνει επίσης ο Άγιος ότι ο Απ. Παύλος «ονομάζει τους άρχοντας της Πολιτείας λειτουργούς του Θεού στο αγαθόν. Από αυτούς τους λόγους συνάγεται ότι το θέλημα του Θεού, για την κλήση των αρχόντων της πολιτείας, είναι σχετικό και υπάρχει μόνον, εφ όσον οι άρχοντες δεν προσκρούουν στον σκοπό, προς τον οποίο ορίστηκε η εξουσία τους από τον Θεό. Οι άρχοντες της Πολιτείας, ως διάκονοι του Θεού, οφείλουν να προάγουν την ηθική τάξη του Θεού στον κόσμο με αυστηρή δικαιοσύνη. Επειδή δε η ηθική τάξη του Θεού στον κόσμο στοχεύει στην πνευματική τελειοποίηση του ανθρώπου και στην προς τον Θεό εξομοίωσή του, οφείλουν και οι λειτουργοί της Πολιτείας, με όλες τις ενέργειές τους, να αποβλέπουν στην ανάπτυξη και πνευματική τελειοποίηση των πολιτών και δι’ αυτής στην όσο το δυνατό τελειότερη πραγματοποίηση της Βασιλείας των Ουρανών επί της γης. Βέβαια, είναι απρεπές να ολιγωρεί η Πολιτεία για την υλική ευημερία των πολιτών, διότι η πνευματική ανάπτυξη προϋποθέτει και κάποια υλική ευημερία. Δεν πρέπει, όμως, να θεωρείται η υλική ευημερία των πολιτών ως ύψιστος σκοπός, στον οποίο οι λειτουργοί της πολιτείας αποβλέπουν, διότι, εάν ως ύψιστο σκοπό θεωρούν την υλική ευημερία των πολιτών, δεν είναι πλέον διάκονοι του Θεού στο αγαθό. Όπως ο Θεός με όλη την ενέργειά Του τηρεί τους υπ αυτού ορισμένους και αμετάτρεπτους νόμους, έτσι και οι λειτουργοί της Πολιτείας οφείλουν να τηρούν τους ισχύοντας νόμους, χωρίς να αφίστανται από αυτούς. Ομοίως, η Καινή Διαθήκη ορίζει και τα καθήκοντα, τα οποία οι πολίτες οφείλουν να εκπληρώνουν προς τους λειτουργούς της Πολιτείας. Οι πολίτες οφείλουν να τιμούν και να πείθονται στους λειτουργούς της Πολιτείας. Η απείθεια, τότε μόνον επιτρέπεται, όταν οι λειτουργοί της πολιτείας επιβάλλουν παραβίαση των θείων εντολών. Γι’ αυτό οι νόμοι, τους οποίους οι λειτουργοί της Πολιτείας επιβάλλουν στους πολίτες, πρέπει να στηρίζονται στις αρχές του ηθικού νόμου, για να μην απειθούν οι πολίτες». Πρέπει να συμπληρώσουμε ότι ο Άγιος Νεκτάριος θεωρεί ηθικό νόμο, τον «έμφυτο ηθικό νόμο, που ταυτίζεται με τον νόμο του Θεού, τον νόμο του Ευαγγελίου, το θείο θέλημα, το γραπτό στην καρδία του ανθρώπου» *(Οι θέσεις του Αγίου βρίσκονται στον 4ο τόμο των έργων του Αγ. Νεκταρίου, Χριστιανική αγωγή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Αθήναι 2010, σ. 310-312).

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΑΓΙΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ Γ.Ο.Χ. ΑΘΗΝΩΝ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΥΤΟΥ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ 70 Η ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΟΣΙΑΚΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ (+1950) Ε υλογητός ο Θεός ημών, ο εν Τριάδι Αγία υπό πάντων προσκυνούμενος και δοξαζόμενος, ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα, με την χάριν του Οποίου, δια πρεσβειών της Πανυπερευλογημένης Κυρίας Θεοτόκου Μητρός ημών, εύχομαι ίνα διαφυλαχθείτε ειρηνικοί και παρά του μισοκάλου διαβόλου ανεπιβούλευτοι. Αυτή είναι η προς υμάς τελευταία μου Πατρική συμβουλή και Πνευματική εγκάρδιος διδασκαλία μου. Ε γώ μεν τώρα, ω τέκνα μου υπάγω στον Θεό και Ουράνιο Πατέρα μου και ο καιρός της αναχώρησης μου εκ της παρούσης ζωής έφθασε σε λίγες μέρες. Εσεις δε παρακαλώ, εν όσω έχετε καιρόν, πρέπει να φροντίσετε δια την σωτηρίαν της πολυτίμου και αθανάτου ψυχής σας, ξέροντας κάλλιστα, ότι μετά την παρούσα ζωήν, δεν ισχύει εις ουδέν η μετάνοια, αλλά εδώ είναι ο καιρός των αγώνων, εκεί δε ο καιρός της πληρωμής και των στεφάνων. Γ νωρίζετε δε, ότι τα χαροποιά του παρόντος κόσμου γλυκαίνουν και χαροποιούν για λίγο καιρό την αίσθηση μόνο και ευθύς φθείρονται και χάνονται αλλά η ευφροσύνη και η χαρά των μελλόντων είναι αιώνια και παντοτινή. Ε πειδή λοιπόν από αμέλεια και μόνο ξεφεύγουμε από την σωτηρία, όπου επιθυμούμε, είναι ανάγκη να φυλάξουμε με κάθε τρόπο και με όλη μας την δύναμη , συνεργούντος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και της Αειπαρθένου αυτού Μητρός και τις σωτήριες Του εντολές, την πίστη, λέγω, και την ελπίδα, όπου ενεργούνται, προς παντός, με την εις τον Θεόν και την πλησίον αγάπην . Διότι, καθώς λέγει ο ηγαπημένος Ιωάννης ο Θεολόγος, αγάπη είναι ο Θεός και ο όστις μένει στην αγάπην με τον Θεόν μένει και ο Θεός με αυτόν. Καθώς και ο Κύριος λέγει στο Ιερό Ευαγγέλιο «με τούτον θέλουν γνωρίσουν όλοι, ότι είστε μαθηταί μου, εάν έχετε αγάπην μεταξύ σας». Αλλά και ο Απόστολος Παύλος λέγει: «αν έχω τα πάντα υπό την εξουσίαν μου, και αγάπη δεν έχω, ουδέν ωφελούμαι». Κ οντά στην αγάπην, πρέπει να έχουμε και την καθαρότητα του σωματός μας, δια να κατοικήσει η χάρις του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Καρδία μας, και να γεμίσει τις ψυχές μας από τον αγιασμό και την ευωδία του. Μ ην αμελείτε στην άσκηση τέκνα μου, αλλά ώσπερ να ήταν η τελευταία ημέρα σας, ούτως καθ’ εκάστη να αγωνίζεστε. Φυλάγεσθε από ρυπαρούς λογισμούς, και μη συγκοινωνείτε με αιρετικούς. Τηρείτε την των Αγίων Πατέρων ιεράν παράδοσιν, προ πάντων δε την ευσέβειαν στον Κύριον ημών Ιησού Χριστό, καθώς και από τας αγίας Γραφές εδιδάχθητε, και τον φόβο του Θεού στη καρδιά σας ανεξάληπτον. Κ αι πάλιν λέγω ημίν, μην έχετε καμίαν επικοινωνία με τους αιρετικούς κακοδόξους, αλλά μάλλον σπουδάζετε να ευρίσκεσθε πάντοτε με τον Κύριον και τους Αγίους Αυτού διά να υποδεχθούν και αυτοί στις αιώνιες Μονές μετά θάνατον. Να φεύγετε τα ηδονικά φαγητά, τις κοσμικές συνομιλίες και τα ψυχοφθόρα πάθη και όλα μεν τα άλλα. Προ πάντων δε όσα βλάπτουν την φιλαδελφία, σπουδάζοντες να είστε ειρηνικοί, ήσυχοι, ατάραχοι, σπουδάζοντες με κάθε τρόπο να φυλάττετε το ειρηνικό και ήρεμο ήθο σας ώστε, και αν συμβεί ποτέ να οργισθήτε αναμεταξύ σας, να μη δύει ο ήλιος επάνω στην οργή σας, καθώς είναι γεγραμμένον, αλλά την ίδια ημέραν να επαναστρέφετε στο καλό της αγάπης, γνωρίζοντες, ότι άνευ αυτής δεν είναι δυνατόν να δείτε τον νοητό ήλιο, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Ν α προσέχετε και να φυλάττετε τις θυρίδες των αισθήσεων σας, διά μέσου, των οποίων εισέρχεται ο θάνατος, καθώς λέγει η Γραφή. Τις δε προσβολές των κακών λογισμών να μη τις δέχεστε, ούτε στην αρχή, δια να μην εισέλθουν μέσα και σας προκαλέσουν, μετά ταύτα, κόπους στο να τους διώξετε καθ΄ότι γίνονται δυσκολονίκητοι αλλά να τους απομακρύνετε με τα άρματα της νηστείας, της προσευχής και των δακρύων και προ πάντος με την ενθύμηση του θανάτου και της φοβεράς Κολάσεως, ετοιμαζόμενοι κάθε στιγμή στην υπάντηση του Ουρανίου Νυμφίου μας Ιησού Χριστού. Μ η ζηλούτε το κακόν αλλά το καλόν διώκετε. Να είστε απροσπαθείς στις τροφές και τα ενδύματα, να μην εμπιστεύεστε στην σάρκα σας και ούτω δίδετε αφορμή να ανοιχτεί πόρτα στα πάθη σας, τρώγοντας χορταστικά. Τουναντίον, όταν η σάρκα σκιρτά και ατακτεί, να την θλίβετε ταπεινώνοντες αυτήν με κόπους και με νηστείαν, εις τόσον, όπου και κρίθινον (άρτον) να λαμβάνετε. Το κρασί να μην το πολυμεταχειρίζεστε. Να μιμήστε τα κατορθώματα και τις αρετές των Μακαρίων Αγίων Πατέρων και Οσίων Μητέρων μας και να παραμένετε στην έρημον ταύτην έως τέλους του βίου σας, στην οποίαν και προσκαλεσθήκατε, αγρυπνούντες και προσευχόμενοι, δια να μην πέσετε σε πειρασμό, και να μην γογγύζετε στην υπακοή, γνωρίζοντες ότι ο υπακούων απεριέργως είναι επίγειος Άγγελος, εάν αγογγύστως και απλώς υπακούει, εάν τουναντίον φιλονικεί και γογγύζει, ουδένα μισθόν εκ του κόπου του λαμβάνει, αλλά μάλλον κολάζεται. Ο δουλεύων στο κοινόβιο χωρίς μισθό, ματαίως δεν κοπιάζει, αλλά εν ουρανοίς λήψεται το μισθόν του. Πλουτείτε τον αναφαίρετον πλούτον και τιμιώτατον της μακαρίας ταπεινοφροσύνης και της αμερίμνου ακτημοσύνης, ευχαριστημένοι εις τας διατροφάς, ενδύματα και σκεπάσματα, όπου έχετε, καθώς παραγγέλει ο Απόστολος Παύλος. Όστις νομίζει ότι στέκει να μην υπερηφανεύεται εις τον πλούτο της αρετής του και υψηλοφρονεί στη δική του δύναμη, είτε να κατακρίνει ως ο Φαρισαίος εκείνους, όπου δεν κατορθώνουν την αρετή. Για να μην πάθει μέγα ολίσθημα και ούτως πέσει χωρίς να το εννοήσει, αλλά αν κάποιος αρέσκεται να κατακρίνει τον εαυτό του μάλιστα να κατακρίνει πάντοτε. Ν α μην αφήνετε την ωραία σιωπή της προσευχής σας και (να μην) μεταχειρίζεστε την πολυλογία της κατάκρισης, περιεργαζόμενοι τα μικρά πταίσματα του πλησίον σας και να καλύπτετε τα δικά σας μεγάλα και θανάσιμα. Ούτως γίνεστε πάντοτε ταραχώδεις και επίβουλοι, καθώς εκείνοι, οίτινες όταν ακούσουν τον κώδωνα της τραπέζης, τρέχουν από την χαρά τους, ενώ όταν ακούσουν τον κόπανο της Παγγενιάς (εργασίας), γογγύζουν, κρύπτονται και αδημονούν. Ν α έχετε, τέκνα μου, την υπομονή, αγάπη, σωφροσύνη, πραότητα, ταπείνωση, σιωπή, νηστεία και την προσευχή, η οποία φέρνει την ταπείνωση, η δε ταπείνωση την υποταγή. Αυτάς τις Χριστομίμητες αρετές, όποιος τις φυλάξει, κρατεί την σωτηρία της αθανάτου ψυχής του, (ενώ) όποιος τις καταφρονήσει, την σωτηρία του καταφρονεί. Ω σαύτως, σας παρακαλώ, να μην καταφρονείτε και αμελείτε την φιλοξενία σε οποιονδήποτε ξένο, μιμούμενοι τον Δεσπότη μας Χριστό. Σας λέγω δε και τούτο, ότι τους πολλούς και διάφορους τρόπους της μετανοίας, και εκ των διαφόρων καθαρτικών τρόπων της πολυπλόκου αμαρτίας να κυνηγάτε τον πλέον ευκολότερον και ακοπίαστον, ότι τα δάκρυα της θλιμμένης καρδιάς, η νηστεία, η προεσευχή, η χαμαικοιτία και ο,τι άλλο ωφέλιμο της μετανοίας ιατρικό κατορθώνεται με κόπο, αλλά το να συγχωρέσουμε εκείνους, όπου πταίουν σε εμάς, και χωρίς κόπο μας προξενεί την συγχώρεση και σφοδρότερα λυπεί εκείνον, που μας λύπησε. Επειδή τον φέρνει σε συναίσθηση του σφαλματός τους και ακολουθεί να γίνει ο πρότερον αχάριστος, ευχάριστος και ευγνώμων σε εκείνον που τον συγχώρεσε. Τ αύτα, τέκνα μου, δια του Ευαγγελίου περιπόθητα και λίαν αγαπητά μου, ολίγα από τα πολλά περιέγραψα εγώ ο πνευματικός σας πατήρ σε εσάς τελευταίο. Εσείς να φυλάξετε με ακρίβεια, ως συντείνοντα την σωτηρία της αθάνατης ψυχής σας, δια την οποίαν εγκαταλείψατε τα πάντα και ως φρόνιμοι στρατιώτες του Επουρανίου Βασιλέως, προσθέτοντας και περισσότερα. Μη αμελείτε να νουθετείτε τους αρχαρίους τα καλά και ψυχοσωτήρια, παρακινούντες αυτούς το περισσότερο με το δικό σας παράδειγμα προς τους αγώνες της αρετής. Διότι σε εκείνη την φοβερά ημέρα θέλουν να ζητηθούν οι ψυχές αυτών από εσάς, εάν από το κακό σας παράδειγμα απωλέσθηκαν. Αλλά και οι αρχάριοι και δόκιμοι χρωστάτε, καθώς παραγγέλνει ο Απόστολος Παύλος να πείθεστε και να υποτάσεστε κατά πάντα στους ανωτέρους σας και την αδελφότητα. Διότι δεν είναι ο Θεός άδικος, όπου να λησμονεί εκείνα που εκοπίασε στην παρούσα ζωή και στο κοινόβιο αυτό, ο κάθενας από εσάς, καθώς εδυνήθη, και να μη λάβει την αντιμισθία της σωτηρίας του. Π ρος τούτοις, παρακαλώ, να φυλάσσετε πάντοτε και τα άλλα της Μοναχικής τάξεως. Ήτοι, τον σεβασμό αναμεταξύ σας, την σιωπή, την αφοσίωση, την αλληλοβοήθεια, την παράβλεψη και την ανοχή, καθώς και τον κανόνα της προσευχής, όπως εγώ σας διέταξα, και ούτως δοξολογείτε επτά φορές την ημέρα τον Κύριο. ‘Ορθρο, λέγω, Τρίτη, Έκτη και Ενάτη, Εσπερινό, Απόδεινο και Μεσονυκτικό, όπως και να μην λείπετε από τη Θεία Λειτουργία. Να αγωνίζεστε με όλες τις δυνάμεις σας να κρατάτε τον νου σας συνδεδεμένο με τον Θεό και να αποφεύγετε τους συνδυασμούς και τις συνομιλίες μετά των ψυχοφθόρων διαφόρων λογισμών, τους οποίους ο πολύπλευρος διάβολος και πάντα δυνάμενος ως ζωγράφος, ζωγραφίζει εντός της καρδίας του Μοναχού. Όπου δεν ευρίσκετε σωματικώς, εκεί να φροντίζετε να συνάγετε και τον νου σας, και τοσούτον άγρυπνος φύλακας να είναι, ώστε μεταξύ της καρδιάς σας και της ψυχωφελεστάτης μνήμης του Χριστού, να μην επιτρέπει σε ουδένα λογισμό την είσοδο. Μ άθετε και τούτο τέκνα μου, ότι αδύνατον (είναι) να αξιωθεί κάποιος την Βασιλεία των Ουρανών, εάν πρώτα δεν κόψει το θέλημα του, αλλά και το φρόνημα, όπως λέγει στο Ευαγγέλιο ο Κύριος. «Όστις θέλει τη ψυχή αυτού να σώσει, ας την απωλέσει, αλλά αυτός που την απώλεσε, για χάρη μου και για το Ευαγγέλιο, αυτός θα την σώσει. Αν εκπληρώνει αγόγγυστα και με φόβο Θεού όσα ο διδαγμένος τις θείες εντολές πνευματικός αυτού πατήρ συμβουλεύει αυτόν καθώς ο Κύριος δια έργου και λόγου δίδαξε, ειπών ότι «κατέβηκα εκ του Ουρανού, όχι για να ποιήσω το θέλημα το δικό μου, αλλά το θέλημα του πέμψαντός Πατρός μου». Ό ποιος λοιπόν βιάζει τον εαυτό του και πράττει όχι ο,τι αυτός θέλει, αλλά αυτά που νουθετεί προς σωτηρία ο Πνευματικός του Πατήρ, και μετά χαράς υπομένει, ας γνωρίζει αυτός, ότι η εκκοπή του θελήματος του, λογίζεται στο Θεό ως η ίδια η σταύρωση. Διότι συσταυρώνεται και αυτός με τον Χριστό και επομένως γίνεται Υιός της Αναστάσεως, της απαθείας και κληρονόμος της αιωνίου ζωής. Μη παύσετε να ζητάτε παρά Θεού το άπειρον έλεος Αυτού και να βοάτε με ταπεινή και συντετριμμένη καρδιά δια του στόματος, καρδίας και νοός, από πρωίαν μέχρις εσπέρας, ει δυνατόν και όλη τη νύκτα, το «Κύριε Ιησου Χριστέ Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς » . Σας παρακαλώ να βιάζετε το νού σας στην ευχή αυτή μέχρι θανάτου και να μην αμελήσετε τον κανόνα αυτό της προσφυγής αυτής, κατά τον Χρυσόστομο τον λέγοντα: «Άκουσα κάποτε από τους πατέρες, ότι αυτός που αμελεί τον κανόνα τούτο της προσευχής δεν είναι Χριστιανός. Όταν ψέλνετε, να ψάλλετε με πολλή κατάνυξη και προσοχή και συντριβή καρδίας, καθώς και όταν αναγιγνώσκετε, ίνα αφ’ ενός ευφρανθεί η καρδιά, ο νους να φωτιστεί και στους συμπροσευχόμενους αδελφούς να επισύρεται η προσοχή, η ταπείνωση, η κατάνυξη και η αυτομεμψία. Β ιασθείτε, αγωνισθείτε, σωφρονείτε και εγκρατευόμενοι με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή αδιάλειπτη να σωθείτε. Μακάριοι οι ακούοντες τον λόγο Θεού και ποιούντες αυτόν. Όποιος βιασθεί να φυλάξει αυτά του ελάχιστου Πνευματικού σας Πατρός θα σωθεί και μετά των φρονίμων Παρθένων θα συγκαταριθμηθεί μετά των φρονίμων Παρθένων, ειδάλως - μη γένοιτο - (εάν τα) παραλείψετε, αιωνίως θα κολασθείτε. Ε άν τις ανωτέρω πατρικές μου συμβουλές και πνευματικές διδασκαλίες με ακρίβεια και πολλή προσοχή τηρείτε απαρασαλεύτους, πολιτευόμενοι κατά τα γραφόμενα μας, θα κληρονομήσετε την ατελεύτητη ζωή και Ουράνια δόξα της αιωνίου μακαριότητας, εντρυφώντες μετά πάντων των Αγίων . Ε πισφραγίζοντας, λοιπόν, τα ανωτέρω, λέγω μετά πατρικής στοργής και πολλής ευλαβείας προς την Πανυπερευλογημένην και Πανυπερένδοξον Δέσποινα μας Κυρία Θεοτόκο. Αειπάρθενε Θεοτόκε, διαφύλαττε με ειρήνη και ομόνοια τα δια του Ευαγγελίου τέκνα μου Πνευματικά, τα οποία παραδίδω στα χέρια Σου και φύλαττε αυτά εκ των παγίδων του εχθρού διαβόλου. Ας έλθει η σκέπη Σου επί την ποίμνη Σου αυτή και διαφύλαττε από ενθυμήσεων και διαλογισμών πονηρών και ορατών και αοράτων εχθρών και εκ παντός πολεμίου εχθρού. Και χάρισε σε αυτούς καρδία συντετριμμένη και τεταπεινωμένη. Ελέησον αυτούς πανύμνητε του Θεού Μήτερ, Δέσποινα Θεοτόκε Μαρία. Παιδαγώγησε τα τέκνα μου ταύτα σε χρηστότητα και δικαισύνη όλες τις μέρες έως της συντελείας του αιώνος. ΑΜΗΝ. Κ ατά ταύτα, τα σε σύνοψη του Αγίου Γερασίμου ιερά λόγια. Τέκνα μου εν Κυρίω αγαπητά, ειρηνεύετε σε αλλήλους και της σάρκας πρόνοια μην ποιείσθε για επιθυμία. Αγαπήστε τον Θεό και θα βρείτε χάρη αιώνια. Μηδέν προτιμήσετε από την αγάπη Αυτού, για να σας αναπαύσει, όταν έλθει μετά πάντων των Αγίων. Τίποτα μην προτιμήσετε από την αγάπη Αυτού. Ως και εκ μέσης καρδίας, πατρικώς ευχόμενοι, ευλογούντες. Με άπειρον πνευματικήν Αγάπην ο πατήρ ημών Ο Αθηνών και πάσης Ελλάδος + Ματθαίος

ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΘΟΛΚΙΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

Recent Entries Archive Friends Profile Memories ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΣ Entries by tag: ΑΓΙΑΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣ ΜΙΑΝ, ΑΓΙΑΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ Aug. 27th, 2011 at 6:05 PM ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΑΡΘΡΟΝ ΕΝΑΤΟΝ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ «Εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν ᾿Εκκλησίαν». Στό ἄρθρο αὐτό τό Σύμβολο τῆς Πίστεως ἀναφέρεται στό δόγμα περί ᾿Εκκλησίας, τῆς ὁποίας τονίζει τίς τέσσερις βασικές ἰδιότητες· ἑνότητα, ἁγιότητα, καθολικότητα καί ἀποστολικότητα. Τό δόγμα βέβαια εἶναι πολύ εὐρύτερο, εἶναι δέ χρήσιμο νά τό δοῦμε στίς βασικές του γραμμές, γιά νά μορφώσουμε μία γενική εἰκόνα περί αὐτοῦ, τόσο περισσότερο ὅσο τό χριστεπώνυμο πλήρωμά της πρέπει νά γνωρίζει τήν οὐσία, τούς σκοπούς καί γενικά τό ἔργο τῆς πνευματικῆς του μητέρας, τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ λίθο ζῶντα λογικόν, ἔτσι ὥστε νά εἶναι σέ θέση ν᾿ ἀνταποκρίνεται πληρέστερα στό θεῖο του αὐτό καί ὑπέρτατο ἀξίωμα. ῾Ο Χριστός �ὅπως καί σέ ἄλλη περίσταση ἐτονίσαμε� ὡς πρόσωπο ἱστορικό, δέν μποροῦσε νά διαιωνίσει τήν ὕπαρξή του πάνω στή γῆ. ῎Ετσι, ἀφοῦ ἐπεράτωσε τή λυτρωτική ἀποστολή του, ἀναλήφθηκε στούς οὐρανούς, ὅπου κάθεται ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός. Τί ἐπρόκειτο ὅμως ν᾿ ἀπογίνει τό λυτρωτικό ἔργο του στή γῆ; Θά ἔμενε στάσιμο καί ἀνενέργητο, χωρίς συνέπεια καί συνέχεια ἱστορική; ᾿Ασφαλῶς ὄχι. ῾Ο Κύριος ἐμερίμνησε γιά τή σημαντική αὐτή ἀνάγκη, ἱδρύοντας τήν ᾿Εκκλησία του, στό ἔδαφος τῆς ὁποίας τό ἅπαξ τελεσθέν σωτήριο ἔργο του ἔμελλε νά ἔχει συνέχεια, ἀξιοποιούμενο ὑποκειμενικά στίς καρδιές τῶν μελῶν της, μέ τή δύναμη τοῦ παναγίου Πνεύματος. ῾Η ᾿Εκκλησία, ὅπως καί ὁ ὅρος σημαίνει (ἐκ τοῦ ἐκκαλῶ = συναθροίζω), εἶναι κοινωνία, σύναξη πνευματική. Τήν πρώτη της καταβολή εἶχε στό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου, ὅπου ὁ Θεός συνάντησε τόν ἄνθρωπο, δέθηκε μαζί του ὑποστατικά σέ μία ἕνωση ἀπερινόητη, ἀσύγχυτη καί ἀδιαίρετη, καί μέ τή φωτιά τῆς θεότητός του ἐλάμπρυνε κι ἐθέωσε τό πρόσλημμα. ῾Η ᾿Εκκλησία, ὡς οἰκοδομή πνευματική, ἔχει ὡς ἀκρογωνιαῖο μέν λίθο της τόν Κύριον ᾿Ιησοῦ Χριστό304, θεμέλιους λίθους τούς ᾿Αποστόλους305 καί ζῶντες ἐπί μέρους λίθους λογικούς τούς πιστούς πού εἶναι καί τά μέλη της306. ῾Η ᾿Εκκλησία μοιάζει μέ ἄμπελον πνευματική, τῆς ὁποίας γεωργός εἶναι ὁ Θεός307, ὁ ὁποῖος τήν περιποιεῖται καί τήν καλλιεργεῖ, κλήματα δέ ὅσοι εἶναι μυστικά ἐνσωματωμένοι σ᾿ αὐτήν. Μέ τήν ἐνσωμάτωσή τους αὐτήν οἱ πιστοί ἀπομυζοῦν τούς ζωτικούς χυμούς τῆς νοητῆς ἀμπέλου, καλλιεργοῦνται καί τρέφονται πνευματικά καί ἑνώνονται ἐσωτερικά μέ τόν Θεό. ᾿Αντίθετα, ἡ ἀποκοπή καί ἡ ἀπομάκρυνσή τους ἀπό τήν ἄμπελο ἐπιφέρει τό μαρασμό καί τήν πνευματική τους νέκρωση308, ἡ ὁποία ἀπολήγει στή φωτιά, στό αἰώνιο πῦρ τῆς κολάσεως. ῾Η ᾿Εκκλησία εἶναι σῶμα, ζωντανός ὀργανισμός, τοῦ ὁποίου μυστική καί ἀόρατη κεφαλή εἶναι ὁ Χριστός, μέλη δέ οἱ πιστοί πού συνδέονται μαζί του διά τῆς πίστεως καί τῆς ἀγάπης. Ψυχή, τέλος, τῆς ᾿Εκκλησίας εἶναι τό Πνεῦμα τό ἅγιο, τό ὁποῖον ἀπέστειλεν ὁ ᾿Ιησοῦς μετά τήν ᾿Ανάληψή του στούς μαθητές, κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Τό Πνεῦμα τό ἅγιο συγκροτεῖ μέ τή χάρη του τό θεσμό τῆς ᾿Εκκλησίας, ζωοποιεῖ καί ἁγιάζει τά μέλη της καί κατανέμει τά χαρίσματα, τίς διακονίες καί τά πνευματικά της λειτουργήματα. ῾Η ᾿Εκκλησία ἀποτελεῖ πνευματική κοινωνίαν ἀκατάλυτη καί ἀδιάλυτη, στό μέτρο πού ἀκατάλυτος καί αἰώνιος εἶναι καί ὁ θεῖος ἱδρυτής της. Καμία δύναμη δέν μπορεῖ νά τήν ἀφανίσει309, οὔτε ὁ θάνατος μπορεῖ νά καταλύσει τόν πνευματικό δεσμό πού συνάπτουν τά μέλη της μεταξύ τους καί μέ τό Σωτῆρα Κύριο. ῾Ο θάνατος ἀποκαθιστᾶ ἁπλῶς τά μέλη της πού φεύγουν ἀπό τή γῆ στή θριαμβεύουσα ᾿Εκκλησία, πού εἶναι ἀπογεγραμμένη στούς οὐρανούς310. ᾿Ονομάζεται δέ θριαμβεύουσα, διότι σέ ἀντίθεση μέ τή στρατευομένη, τό τμῆμα δηλαδή αὐτῆς πού βρίσκεται στή γῆ καί εἶναι στρατευμένο στόν ἀγῶνα κατά τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τῆς ἁμαρτίας, αὐτή βρίσκεται στόν οὐρανό, ὅπου πανηγυρίζει τά νικητήρια κατά τῆς ἁμαρτίας καί τελεῖ τόν πνευματικό θρίαμβο τῆς πίστεως, στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μεταξύ τῶν δύο αὐτῶν τμημάτων τῆς ᾿Εκκλησίας ὑπάρχει ἀείζωη πνευματική σχέση καί ἀδιάρρηκτος δεσμός. ῾Η ᾿Εκκλησία τῶν οὐρανῶν ἐναγκαλίζεται καί κατασπάζεται τήν ᾿Εκκλησίαν ἐπί τῆς γῆς. Οἱ ἄγγελοι καί οἱ ἅγιοι μέ ἐπικεφαλῆς τήν ῾Υπεραγία Θεοτόκο περιβάλλουν μέ τήν προστασία καί τήν ἀγάπη τους τούς ἀδελφούς τους πού μάχονται ἐδῶ κάτω στή γῆ. Οἱ ἄγγελοι χαίρονται διά τή μετάνοια καί τήν προκοπή τους καί εἶναι ἕτοιμοι νά τούς διακονήσουν σέ κάθε περίσταση καί ἀνάγκη τους. Οἱ δέ ἅγιοι τούς περιβάλλουν ὁμοίως μέ τή χάρη τους πού πλούσια ἐγκατοικεῖ στήν ἁγιασμένη φύση τους, πρεσβεύοντες στόν Κύριο νά τούς ἐνδυναμώνει στό δύσκολο ἀγῶνα τους καί νά τούς εὐλογεῖ μέ τή χρηστότητα καί τήν ἀγαθωσύνη του. ᾿Αλλά καί οἱ ἐπί γῆς στρατευόμενοι ἀδελφοί ἐκδηλώνουν πολυειδῶς τήν τιμή καί τήν ἀγάπη τους πρός τούς ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι ἔφθασαν τά μέτρα τῆς πνευματικῆς τελειώσεως, βρισκόμενοι στό στάδιο τῆς ἀδιάφθορης δόξας. Τούς ἔχουν ὡς πρότυπα μιμήσεως. ᾿Επικαλοῦνται τή χάρη, τίς εὐχές καί τίς δεήσεις τους. Καθιερώνουν ναούς πρός τιμήν τους. Τιμοῦν καί ἀσπάζονται τά ἱερά λείψανα καί τίς εἰκόνες τους. Προσφέρουν τή θεία Εὐχαριστία πρός ἔπαινο τοῦ μεγάλου Θεοῦ πού τούς χάρισε τήν ἁγιωσύνη καί τή δόξα τους. ῾Η ᾿Εκκλησία εἶναι μία ἀκατάλυτη κοινωνία Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Εἶναι ἀνάφλεξη ψυχῶν στό καμίνι τῆς χάριτος, ἡ φωτιά τοῦ Θεοῦ πού διαφλέγει καί θεοποιεῖ τόν ἄνθρωπο. Εἶναι ἡ μυστική κοινωνία ἁγίων πού δέν περιορίζεται μέσα σέ τοπικούς καί χρονικούς περιορισμούς, ἡ παράσταση καί ἡ ἐγκαύχησή τους στήν ἀκατάλυτη δόξα τοῦ Θεοῦ311. Πόσο �ἀλήθεια� ἀδικοῦν τούς ἑαυτούς τους οἱ Προτεστάντες, ὅταν ἀπορρίπτουν τό δόγμα τῶν ἁγίων! ῾Η ᾿Εκκλησία εἶναι κοινωνία ἀγάπης. ῾Ως μέλη της ἔχει ὅσους πιστεύουν καί ἀποδέχονται τόν Κύριον ᾿Ιησοῦ Χριστόν ὡς Σωτῆρα καί Θεό τους, πιστεύουν ὀρθόδοξα στό σύνολό της τή λυτρωτική θεία ἀλήθεια, μετέχουν στή θεία λατρεία της καί ἀποδέχονται τό σύστημα τῆς πνευματικῆς τους διακυβερνήσεως ἀπό τό ἱερατεῖο της. Τά μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας διαιροῦνται σέ δύο τάξεις· τό ποιμαῖνον καί κυβερνῶν τούς πιστούς ἱερατεῖον καί τούς ποιμαινόμενους πιστούς, τό λαό. ῾Ο τελευταῖος διατηρεῖ ἀκέραια τά δικαιώματα καί τή λειτουργικότητά του στό ἔργο καί τούς σκοπούς τῆς ᾿Εκκλησίας. Δέν εἶναι μάζα στατική καί ἀπαθής, ἀλλά σῶμα πολυδύναμο καί ζωτικό, ἐμφορούμενο ἀπό τή χάρη τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ312. ῾Η ᾿Εκκλησία ὡς σῶμα ἅγιο στό ὁποῖο διαιωνίζεται ὁ Χριστός ἐπί τῆς γῆς καί τό ἐμψυχώνει ἡ χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος, εἶναι ἀπαραίτητη πρός σωτηρίαν. ῎Εξω ἀπό αὐτήν δέν μπορεῖ νά σωθεῖ ὁ ἄνθρωπος, ὅπως δέν μπορεῖ νά ζήσει τό κλῆμα πού κόβεται ἀπό τήν ἄμπελο, τό ὁποῖο ξηραίνεται καί πεθαίνει. Εκτός Ἐκκλησίας ουδεμία σωτηρία, τονίζει ἡ πατερική παράδοση, δηλαδή ἔξω ἀπό τήν ᾿Εκκλησία δέν ὑπάρχει σωτηρία. Τί θά ἀπογίνουν ὅλοι οἱ αἱρετικοί καί οἱ σχισματικοί πού δέν ἀνήκουν στήν ᾿Εκκλησία (τήν ᾿Ορθόδοξη) καθώς καί ὅλοι οἱ ἀλλόθρησκοι, πού ὶὸ ὺὰὴὦ῏ καμία σχέση δέν ἔχουν μέ αὐτήν; ῾Η ἀπάντηση δέν εἶναι εὔκολη. ῎Αν ἀποβλέψουμε ὅμως στό γεγονός ὅτι ὅλοι ἀνεξαίρετα οἱ ἄνθρωποι, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ὅποια ἰδιαιτερότητα πού μπορεῖ νά ἔχει ὁ καθένας τους, εἶναι πλάσματα «κατ᾿ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν» Θεοῦ, τά ὁποῖα ἀγαπᾶ ὁ δημιουργός, καί ὅτι ὁ Κύριος «ὑπέρ πάντων» ἀπέθανε313 καί «θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν»314· ἀκόμη δέ, ὅτι εἶναι «τό φῶς τό ἀληθινόν τό φωτίζον καί ἁγιάζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον»....

O συμβολικός εορτασμός της 25ης Μαρτίου 1821 και οι όψιμοι αμφισβητίες του – αλήθειες για τον Π.Π. Γερμανό

O συμβολικός εορτασμός της 25ης Μαρτίου 1821 και οι όψιμοι αμφισβητίες του – αλήθειες για τον Π.Π. Γερμανό Hits: 4851 Του Ευαγγέλου Γριβάκου, Αντιστρατήγου ε.α- Νομικού Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός κηρύσσει την Επανάσταση στην Πάτρα. (Ζωγραφικός πίνακας του Lapparini, Αθήνα- Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο). Με το υπ΄αριθ. 980 Βασιλικό Διάταγμα του Όθωνα, που εκδόθηκε την 15η Μαρτίου 1938 κατόπιν προτάσεως του τότε Υπουργού επί των Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Γεωργίου Γλαράκη, η 25η Μαρτίου 1821, αναγνωρίσθηκε επίσημα ως «ημέρα ενάρξεως του υπέρ της ανεξαρτησίας αγώνος του Ελληνικού Έθνους» και ορίσθηκε όπως εορτάζεται «εις το διηνεκές» ως Εθνική Εορτή, συγχρόνως με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Ο πρώτος επίσημος εορτασμός στην Αθήνα έγινε το ίδιο έτος (1938) στον επί της οδού Αιόλου Ι. Ναό της Αγ. Ειρήνης, με την συμμετοχή των βασιλέων Όθωνος και Αμαλίας, πολιτικών και στρατιωτικών Αρχών, ξένων πρεσβειών, των εν ζωή αγωνιστών της Επανάστασης όπως οι Κολοκοτρώνης, Κουντουριώτης, Νικηταράς, Μακρυγιάννης κλπ και πλήθους κόσμου. Εν τούτοις, τις τελευταίες, κυρίως, δύο δεκαετίες, ορισμένοι ιστορικοί, πολιτικοί, κομματικοί, και εκπαιδευτικοί κύκλοι, με προμετωπίδα την δημιουργία μιας επίπλαστης «προοδευτικής» ιστοριογραφίας διεθνιστικών τάσεων, προσπαθούν να ανατρέψουν την συνέχιση αυτού του συν-εορτασμού ή, τουλάχιστον, να αναδείξουν την καθιέρωσή του ως κακώς γενομένη, προβάλλοντας το ιστορικά αληθές επιχείρημα ότι η Επανάσταση δεν κηρύχτηκε την 25η Μαρτίου 1821 από τον Π.Π. Γερμανό (κατά κόσμο Χρυσόστομο Σκλήφα) στην Μονή της Αγ. Λαύρας στα Καλάβρυτα, ούτε κανένα Λάβαρο υψώθηκε εκεί την συγκεκριμένη ημερομηνία. Κατά τους κύκλους αυτούς, η σύμπτωση της έκρηξης της Επανάστασης με τον Ευαγγελισμό δεν είναι τίποτε άλλο παρά «ένας μύθος ο οποίος πλάσθηκε χωρίς προηγούμενη ιστορική έρευνα και σαφώς εφευρέθηκε εκ των υστέρων με σκοπό να συνδεθεί η Επανάσταση[...] με την υπόσχεση της Ελεύσεως του Σωτήρα κατά τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και τις ευλογίες της εκκλησιαστικής ηγεσίας»[1]. Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε και ο ομότιμος καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Βασίλειος Κρεμμυδάς, ο οποίος σε άρθρο του με τίτλο «Η εθνική γιορτή στο σχολείο», (εφ. “ΕΠΟΧΗ”, 17-3-2007), γράφει ότι ο συνδυασμός των συμβολισμών της γέννησης του Χριστού και του ελληνικού κράτους « δεν είναι τυχαία, ούτε αθώα, ούτε ουδέτερα. Είναι μέρος ενός τεράστιου μηχανισμού που εκφράζεται από ένα πλήθος σχέσεων, με κυριότερη τη σχέση στο επίπεδο των πολιτικών, οικονομικών, εκκλησιαστικών εξουσιών (οι οποίες) συμπυκνώνονται σε μία, στην κρατική εξουσία. Μέσα απ’ αυτήν εκφράζονται όλες οι άλλες. Ο ίδιος, εξάλλου, σε άλλο άρθρο του, στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”, 22-3-2005, με τίτλο «Η Εκκλησία στο Εικοσιένα. Μύθοι και ιδεολογήματα» γράφει ότι στην πραγματικότητα «η Επανάσταση άρχισε σε δύο ημερομηνίες. Στις 22 Φεβρουαρίου, στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και στις 23 Μαρτίου, στην Καλαμάτα. Όμως, επειδή ήθελαν να συνδεθεί η εθνική εορτή με την Εκκλησία, προτίμησαν την 25η Μαρτίου που είναι και ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου…..». Η θεωρία ότι η 25η Μαρτίου 1821 ορίσθηκε επίσημα με το ΒΔ του 1938 σε συνέργεια Πολιτείας και Εκκλησίας προκειμένου να εξυπηρετηθούν ιδιοτελή συμφέροντα της τελευταίας, είναι, κατά την επιεικέστερη έκφραση, αβάσιμη. Και υπάρχουν σαφείς αποδείξεις περί τούτου. Σύμφωνα με τον ιστορικό Σπυρίδωνα Τρικούπη, ο ίδιος ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ως αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, προγενέστερα ( από το 1820) είχε ορίσει αυτήν ως ημερομηνία έναρξης «για τον ξεσηκωμόν του Έθνους», ακριβώς επειδή συνέπιπτε με τον εορτασμό του Ευαγγελισμού, στον οποίον ήθελε να προσδώσει μια καινούργια συμβολική σημασία «ως ευαγγελιζόμενον την πολιτικήν λύτρωσιν του Έθνους» [2]. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όπως αναφέρει στη «Διήγηση Συμβάντων της Ελληνικής Φυλής από τα 1770 έως τα 1836», Αθήνησιν 1846, σελ.47-48, έλαβε «γράμματα» από τον Υψηλάντη με τα οποία εκείνος τον πληροφορούσε ότι η ημέρα του ξεσηκωμού θα ήταν η 25η Μαρτίου, ώστε μέχρι τότε να είναι έτοιμος : «….εις τα ΄20 μέ ήλθαν γράμματα από τον Υψηλάντη δια να είμαι έτοιμος, καθώς και όλοι οι ειδικοί μας, 25 Μαρτίου ήτον η ημέρα της γενικής επαναστάσεως». Και πράγματι, από τότε ο Κολοκοτρώνης έστελνε συνεχώς μηνύματα σε όλον τον Μοριά «…την ημέραν του Ευαγγελισμού να είναι έτοιμοι, και κάθε επαρχία να κινηθεί». Βασιζόμενο στον ανωτέρω σχεδιασμό του Υψηλάντη που προσπάθησε να υλοποιήσει ο Κολοκοτρώνης, το «Επαρχιακό Κριτήριο της Τριπολιτζάς» (είδος δικαστικού οργάνου της εποχής), σε έγγραφό του με χρονολογία 1823, θεωρεί την 25η Μαρτίου 1821 ως απαρχή της Επανάστασης με την φράση ότι «η αποστασία (σημ.συντ. δηλ. η Επανάσταση) ηκολούθησε εις τας 25 Μαρτίου (1821)»[ 3]. Ετσι, η 25η Μαρτίου 1821 έγινε για όλους τους ραγιάδες η «από χρόνων προσδοκώμενη» άγια ημέρα του ξεσηκωμού. Άλλο είναι το θέμα ότι για λόγους που θα εξηγηθούν παρακάτω αυτός ο ξεσηκωμός άρχισε μερικές ημέρες νωρίτερα. Επιπρόσθετα, ένας άλλος, σπουδαίος λόγος, επιλογής της 25ης Μαρτίου ήταν ότι ο αρχικός σχεδιασμός της Φιλικής Εταιρείας προέβλεπε όπως η Επανάσταση εκδηλωθεί ταυτόχρονα από τις παραδουνάβιες ηγεμονίες, τον Μοριά και την Ρούμελη μέχρι την Μακεδονία, τα νησιά του Αιγαίου και, ει δυνατόν, μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Ασχέτως αν τούτο στην πράξη δεν κατέστη δυνατόν, θα έπρεπε να καθορισθεί μια ημέρα ευρέως γνωστή σε όλους στους Έλληνες προκειμένου να συντονίσουν την μεταξύ τους επαναστατική δράση. Και ως καταλληλότερη επελέγη αυτή της 25ης Μαρτίου. Προ του 1938 ως Εθνικές Εορτές θεωρούνταν – αλλά δεν εορτάζονταν επισήμως - η 1η Ιανουαρίου 1822 κατά την οποίαν ψηφίστηκε από την πρώτη Εθνοσυνέλευση της Πιάδας (παλαιάς Επιδαύρου) το πρώτο Σύνταγμα («Προσωρινό Πολίτευμα της Ελλάδος»), το οποίο «έδωσε στο Ελληνικό Κράτος την πολιτική του ταυτότητα»[4] και η 24η Φεβρουαρίου 1821, όταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης [5], διαβάς τον Προύθο ποταμό δύο ημέρες νωρίτερα ως επικεφαλής του Ιερού Λόχου, ύψωσε την Σημαία της Επανάστασης στο Ιάσιο της Μολδαβίας, πνευματικό κέντρο του Ελληνισμού της Διασποράς στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Μετά τις πρώτες επιτυχίες ο Τσάρος της Ρωσίας θα αποκηρύξει την Επανάσταση και τον Υψηλάντη και ο Ιερός Λόχος θα ηττηθεί στο Δραγατσάνι από υπέρτερες τουρκικές δυνάμεις. Αυτές, λοιπόν, τις δύο ημερομηνίες οι εν λόγω κύκλοι επιδιώκουν σε αντικατάσταση της 25ης Μαρτίου, με ιδιαίτερη βαρύτητα την δεύτερη. Μετά από όλα αυτά αναφύεται το ρητορικό ερώτημα γιατί όλη αυτή η πολεμική κατά της 25ης Μαρτίου, αφού ολόκληρος ο Ελληνισμός γνωρίζει ότι είναι μια συμβολική ημερομηνία η οποία έχει αναγνωρισθεί ως Εθνική Επέτειος και, πλέον του ενάμιση αιώνα, έχει μετουσιωθεί σε ιερό και τιμώμενο θεσμό, που ουδόλως παραχαράσσει την Ιστορία, αλλά, αντίθετα, προβάλλει παγκοσμίως την Ελλάδα. Σε τι θα ωφελήσει πραγματικά η υιοθέτηση μιας εκ των δύο εναλλακτικών ημερομηνιών ; Μήπως πρόκειται να μεγαλύνει έτι περισσότερο την δόξα του ’21; Η απάντηση είναι η εξής αυτονόητη : Τίποτα από όλα αυτά. Απλά επιδιώκεται η αποσύνδεση της Επανάστασης από την Εκκλησία και η δημιουργία εντυπώσεων στους Νεοέλληνες ότι αυτή (η Επανάσταση) ήταν προϊόν του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και ότι η Εκκλησία καπηλεύθηκε την ιδεολογία και τους ιερούς σκοπούς της και για να απαλλαγεί από το άγος της αποδοχής του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ να αφορίσει την Επανάσταση, σύμφωνα με απαίτηση του Σουλτάνου, άσχετα αν αυτή η κατ΄ανάγκη αποδοχή έγινε για να σωθούν από περαιτέρω σφαγές χιλιάδες Χριστιανών. Εδώ, όμως, διαπράττεται το μοιραίο σφάλμα. Διότι ο τότε δεινοπαθών, πλην ευσεβής, Ελληνικός Λαός, παραβλέποντας τα τυχόν σφάλματα που έκανε σχετικά με την Επανάσταση η Εκκλησία ως ανθρώπινος Οργανισμός (και όχι σαν Σώμα Χριστού), με Πίστη ακλόνητη στήριξε τις ελπίδες του και τους αγώνες του για Λευτεριά στην Θεία Αρωγή της Θεοτόκου την Οποίαν ενσυνείδητα θεωρούσε ότι τιμά με την αποδοχή της συμβολικής σύμπτωσης του Εορτασμού Επανάστασης-Ευαγγελισμού. Αψευδείς μάρτυρες τα συνθήματα του αγώνα όπως, «Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος», «Για του Χριστού την Πίστη τη αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία», «Ο θεός έβαλε την υπογραφή του για την λευτεριά της Ελλάδος και δεν την παίρνει πίσω» κλπ. Ο Φώτης Κόντογλου σε μια αποστροφή του βιβλίου του «Πονεμένη Ρωμιοσύνη» γράφει : «Για τούτο πίστη και πατρίδα είχανε γίνει ένα και το ίδιο πράγμα και η λευτεριά που ποθούσανε δεν ήτανε μόνο η λευτεριά που ποθούνε όλοι οι επαναστάτες, αλλά η λευτεριά να φυλάξουνε την αγιασμένη πίστη τους, που μ’ αυτήν ελπίζανε να σώσουνε την ψυχή τους». Εξ άλλου, και σε περίπτωση κατά την οποίαν γίνονταν αποδεκτή ως επίσημη Εθνική Εορτή η εναλλακτική ημερομηνία 22α Φεβρουαρίου 1821, πάλι θα εμπλέκονταν η Εκκλησία, διότι τέσσερεις ημέρες αργότερα (την 26η Φεβρουαρίου) , στις παραδουνάβιες περιοχές, ο Μητροπολίτης Ιασίου Βενιαμίν, παρουσία και του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ευλόγησε εντός του Ναού των Τριών Ιεραρχών της πόλεως την Σημαία Επανάστασης, υπό τον ξέφρενο ενθουσιασμό των στρατιωτών και του πλήθους. Επιπροσθέτως, στις μεγαλύτερες επαναστατικές εστίες της μητροπολιτικής Ελλάδος, η ευλογία των όπλων από ιερωμένους αναπτέρωνε το ηθικό και τις ελπίδες των επαναστατών και συνέδεε τον ξεσηκωμό του Γένους με την Εκκλησία. Στη συνέχεια του άρθρου παρατίθενται κατά χρονολογική τάξη οι διεργασίες και τα συμβάντα που οδήγησαν στην έκρηξη και αρχική εξάπλωση της Επανάστασης, ώστε αβίαστα να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα ως προς την αναμφισβήτητη ιστορική αξία αυτής και την αδήριτη εθνική ανάγκη του συμβολικού εορτασμού της 25ης Μαρτίου. Περί τα τέλη του 1820, οι έντονες φήμες για εξέγερση των Ελλήνων ανησύχησαν τον Σουλτάνο ο οποίος ανέθεσε στον βαλή (διοικητή) της Πελοποννήσου Χουρσίτ Πασά, να λάβει μέτρα για διασφάλιση της τάξεως. Την 1η Νοεμβρίου, ο Χουρσίτ κάλεσε στην Τρίπολη τους προεστούς όλης της Πελοποννήσου, οι οποίοι έσπευσαν να τον διαβεβαιώσουν ότι οι φήμες ήταν ψευδείς και αστήρικτες και, κατόπιν αυτού, έφυγε ήσυχος για την εκστρατεία του κατά του Αλή Πασά, στα Γιάννενα. Με την είσοδο του νέου έτους (1821) οι επαναστατικές διαθέσεις των Ελλήνων αυξήθηκαν, γνωρίζοντας ότι η ημέρα της Επανάστασης πλησιάζει. Τότε, μεταξύ 26ης και 29ης Ιανουαρίου 1821, οι πρόκριτοι και αρχιερείς της βορείου Πελοποννήσου ( Αχαḯας, Αιγιαλείας και Τριφυλίας) αποφάσισαν να συναχθούν στην Βοστίτσα (σημερινό Αίγιο) για λήψη τελικών αποφάσεων. Στη σημαντική αυτή σύναξη μετείχαν ο Π.Π. Γερμανός και ο Παπαφλέσσας, ο οποίος με την ανάπτυξη φανταστικού σχεδίου δράσης, επεδίωξε να παρασύρει τους παρισταμένους σε επίσπευση της Επανάστασης, μεταφέροντας, δήθεν, σίγουρες πληροφορίες ότι ο τσάρος της Ρωσίας προτίθετο να υποστηρίξει τον αγώνα τους. Εκείνοι, όμως, έκριναν τα λόγια του Παπαφλέσσα ως στερούμενα αξιοπιστίας και τούτο προκάλεσε σφοδρότατες λογομαχίες μεταξύ αυτού και των Σωτ. Χαραλάμπη, Ανδρ. Ζαḯμη και Π.Π. Γερμανού. Ο τελευταίος, μάλιστα, τον αποκάλεσε «άρπαγα, απατεώνα και εξωλέστατο», για να λάβει από τον ίδιο την απάντηση : «Εν τάξει, (τότε) όποιον πιάσουν οι Τούρκοι ας τον σκοτώσουν». Τελικά αποφάσισαν να μην αναλάβουν καμία πρωτοβουλία αλλά να αναμείνουν την άφιξη του Δημ. Υψηλάντη στην Μάνη για να ξεκινήσει ο ίδιος την Επανάσταση, όπως είχε προγραμματισθεί. Μάλιστα, ανάλογα με την εξέλιξη της κατάστασης και τις προθέσεις της Ρωσίας, συζήτησαν και για εναλλακτικές ημερομηνίες την 23η Απριλίου, εορτή του Αγ. Γεωργίου, την 21η Μαḯου, εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης ή την 29η Μαḯου, ημερομηνία πτώσεως της Κωνσταντινούπολης, « εκτός εάν λάμβαναν πρόσκληση για την Τριπολιτσά» [6]. Μερικές από τις ενδείξεις για επικείμενη Επανάσταση ήταν, η παραγωγή μπαρουτιού σε ποσότητες μεγαλύτερες των επιτρεπόμενων στους μπαρουτόμυλους των αδελφών Σπηλιωτόπουλου στην Δημητσάνα, η άφιξη του Κολοκοτρώνη στην Μάνη, η ανεύρεση των στοιχείων που υπήρχαν στα έγγραφα που έφερε μαζί του με προορισμό τον Αλή Πασά στα Γιάννενα, ο φονευθείς το 1820 παρά την Νάουσα φλογερός απόστολος της Φιλικής Εταιρείας Δημήτριος Ύπατρος, η καταγγελία από κάποιον παπα-Παντελή σε Τούρκο της Κορίνθου ότι η σύναξη στην Βοστίτσα έκρυβε ύποπτους σκοπούς, η προειδοποίηση από τον πρόκριτο της Τριπολιτσάς Σωτήρη Κουνιά προς Τούρκο αξιωματούχο ότι οι ραγιάδες σκέπτονταν να πάρουν τα όπλα κλπ. Υπό αυτές τις συνθήκες οι Τούρκοι άρχισαν να λαμβάνουν τα πρώτα κατασταλτικά μέτρα. Ο καϊμακάμης (υποδιοικητής) της Πελοποννήσου Μεχμέτ Σαλίχ, εξουσιοδοτήθηκε από τον Σουλτάνο να καλέσει στην Τριπολιτσά, να φυλακίσει, και εν ανάγκη, να θανατώσει τους προκρίτους, τους αρχιερείς και όλους τους εν γένει επιφανείς άνδρες της Πελοποννήσου. Ταχύτατα εξαπολύθηκαν αγγελιαφόροι με γραπτές εντολές προς τους παραλήπτες «να προσέλθουν στην Τρίπολη για σύσκεψη με τον καϊμακάμη σχετικά(δήθεν) με τις φοροεισπράξεις». Παρότι η γενική αίσθηση ήταν ότι επρόκειτο για παγίδα, αρκετοί πρόκριτοι και αρχιερείς (24-25 άτομα) αποφάσισαν να ανταποκριθούν στην πρόσκληση και να πάνε στην Τριπολιτσά[7]. Στην κρίσιμη καμπή της Επανάστασης, μια τέτοια απόφαση αποτελούσε αναγκαία θυσία διότι οι προύχοντες αυτοί, μολονότι γνώριζαν ότι θα θανατωθούν, προτίμησαν να παρουσιαστούν στον καϊμακάμη για να διασκεδάσουν τις υποψίες των Τούρκων και να μην δώσουν αφορμές για αντίποινα. Με την άφιξή τους στην Τριπολιτσά, κλείσθηκαν στις φυλακές και, στη συνέχεια, εκτελέστηκαν άπαντες πλην των : Αναστάστιο Μαυρομιχάλη, Ιω. Καραμάνο, Σωτ. Νοταρά, Αντ. Καραπατά και Α. Καπανίτσα, και των Επισκόπων Ανδρούσης, Τριπόλεως και Κορίνθου. Αλήθεια ποιος θα μπορούσε να τους αρνηθεί σε αυτούς τους ανθρώπους μια περίοπτη θέση στον μακροσκελή κατάλογο των Μαρτύρων του ΄21; Οι αρχιερείς και οι πρόκριτοι που συμμετείχαν στη σύσκεψη της Βοστίτσας, δεν προσήλθαν στην Τριπολιτσά φοβούμενοι ότι θα ήταν οι πρώτοι που θα ενοχοποιούνταν λόγω της συμμετοχής τους στη σύσκεψη. Μερικοί εκ των μη προσελθόντων ήταν: Π.Π.Γερμανός, Παπαφλέσσσας, o Κερνίκης Προκόπιος, Ανδρέας Ζαḯμης, Σωτήρης Θεοχαρόπουλος, Ανδρέας Λόντος, Παναγιώτης Κρεββατάς, Σωτήρης Χαραλάμπης και άλλοι. Ο καϊμακάμης τους στέλνει δεύτερη πρόσκληση και ταυτόχρονα ο Ανδρέας Ζαḯμης λαμβάνει ένα γράμμα από τον Τριπολιτσιώτη φίλο του Γεώργιο Μπηλίδα, ο οποίος τον συμβουλεύει να μην μεταβεί κανένας στην Τριπολιτσά γιατί θα τους φόνευαν όλους. Μετά από αυτό οι πρόκριτοι αποφασίζουν και πάλι να μην παρουσιαστούν αλλά για να αποφύγουν προς το παρόν την πίεση έστειλαν στη θέση τους κάποιον Ανδρέα Καλαμογδάρτη, που δεν ήταν μυημένος στην Φιλική Εταιρεία. Εν τω μεταξύ ο Π.Π. Γερμανός που βρίσκονταν ακόμη στην Πάτρα, αντιλαμβανόμενος τους Τούρκους να είναι εξαγριωμένοι και προβλέποντας, όπως λέγει ο ίδιος στα απομνημονεύματά του, «ότι η εις Τριπολιτζάν συνέλευσις είναι ολεθρία δια τους Προκρίτους», εγκαταλείπει την πόλη και την Κυριακή της Ορθοδοξίας (27 Φεβρουαρίου), φθάνει στα Καλάβρυτα και από εκεί, περί την 5η Μαρτίου, στην Αγία Λαύρα. Και για να μην δώσει λαβή σε υποψίες προσποιείται ότι «πάσχει από ρευματισμούς εις τους πόδας και έμεινε στο κρεββάτι». Στα Καλάβρυτα, τώρα, άρχισαν να συρρέουν οι Αχαιοί πρόκριτοι και αρχιερείς για λήψη περαιτέρω αποφάσεων. Η θέση τους ήταν πραγματικά τραγική και επικίνδυνη. Από την μια δεν ήθελαν να πάνε στην Τρίπολη και από την άλλη φοβόνταν την καταδίωξη. Όμως η Επανάσταση ήταν «προ των πυλών». Τότε, για να μη δείξουν ότι είναι απείθαρχοι, συνέταξαν ένα πλαστό γράμμα δήθεν απευθυνόμενο προς αυτούς τους ίδιους εκ μέρους ενός (υποτιθέμενου) φίλου Τούρκου της Τριπολιτσάς, ανυπόγραφο, το οποίο έλεγε ότι μερικοί Τούρκοι αγάδες της Τριπολιτσάς, με αφορμή τις φήμες για Επανάσταση έπεισαν την Διοίκηση να θανατώσει τους σημαντικότερους πρόκριτους της Πελοποννήσου και τους συνιστούσε (ο υποτιθέμενος φίλος) να κρυφτούν οπωσδήποτε. Αυτό το γράμμα το έδωσαν σε ένα έμπιστο άνθρωπό τους από το Σούβαρδο, ο οποίος – καλά δασκαλεμένος – το «παρέδωσε» (υποτίθεται) σε αυτούς, όταν την 9η Μαρτίου κίνησαν από τα Καλάβρυτα με προορισμό την Τριπολιτσά και πλησίαζαν στο χωριό Καρνεούς. Οι παραλήπτες του γράμματος προσποιήθηκαν ότι φοβήθηκαν, δημιούργησαν μεγάλο θόρυβο ώστε το θέμα να φθάσει μέχρι τον καϊμακάμη, ανέκοψαν την πορεία τους προς Τριπολιτσά και την επόμενη 10 Μαρτίου επέστρεψαν όλοι στην Αγία Λαύρα, όπου είχαν έλθει και πρόκριτοι και από άλλες περιοχές της Πελοποννήσου. Μερικά από τα ονόματα των συναθροισθέντων ήταν : Ο Π.Π. Γερμανός, ο Ασημάκης Ζαḯμης, ο Ασημάκης Φωτήλας, ο Σωτήρης Θεοχαρόπουλος, ο Σωτήρης Χαραλάμπης, ο Παναγιώτης Φωτήλας, ο Ανδρέας Ζαḯμης, ο Ανδρέας Λόντος και ο Κερνίκης Προκόπιος. Κατά τις συζητήσεις τους κατέληξαν μεν στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει άλλη λύση από την Επανάσταση, αλλά αποφάσισαν να μην δώσουν καμία αφορμή στους Τούρκους, παρακολουθώντας στενά τις εξελίξεις. Και αν οι Τούρκοι ήθελε ασκήσουν βία επάνω τους, να εγκαταλείψουν τον Μοριά. Αν, όμως, ξεσπούσαν και κατά του πληθυσμού, τότε όλοι μαζί να πάρουν τα όπλα και από εκεί και πέρα, ο Θεός βοηθός. Υπέρμαχος αυτής της άποψης ήταν και ο Γερμανός ο οποίος πάντοτε είχε επιφυλάξεις για την επιτυχία της άμεσης και φανερής εκδήλωσης της Επανάστασης. Γράφει ακριβώς στα «Απομνημονεύματά» του : «Ειδέ και καθολικεύσει το πράγμα η (τουρκική) Διοίκησις και μεταχειρισθή τα όπλα και την βίαν γενικώς εναντίον των ομογενών, τότε εξ ανάγκης ημείς αυτοί να λάβωμεν τα όπλα και να κινήσωμεν και τους άλλους ομογενείς εις υπεράσπισιν εαυτών». Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο Γερμανός δεν ωραιοποιεί καθόλου τα γεγονότα αλλά, αντίθετα, με πρωτοφανή ειλικρίνεια τα απομυθοποιεί, χωρίς, πιθανώς, να συνειδητοποιεί το σημασιολογικό μέγεθός τους. Για την κατάληξη των συζητήσεων στην Αγία Λαύρα, έχουμε επαρκή πληροφόρηση από τα «Απομνημονεύματα» του Φωτίου Χρυσανθακόπουλου ή Φωτάκου (1798-1878), μετέπειτα υπασπιστή του Κολοκοτρώνη, όπου εκτενώς αναφέρεται η κρίσιμη ομιλία του Ασημάκη Φωτήλα, όστις δικαιολόγησε την άποψη ότι η Επανάσταση έπρεπε να αποφασισθεί αμέσως με τον εξής διαφωτιστικό λόγο: «Ό,τι εδυνήθημεν εκάμαμεν μέχρι τούδε και αρκετά εμακρύναμε τον καιρόν, αλλ’ εις το εξής οι Τούρκοι δεν μας πιστεύουν, όσον και αν προσπαθήσωμεν να τους ξεγελάσωμεν, ώστε όπως έφθασαν τα πράγματα αυτοί θα κόψουν τα κεφάλια μας, και όχι μόνο τα δικά μας αλλά και όλων των χριστιανών [……]. Αλλ’ η γνώμη μου είναι να πιάσωμεν τα όπλα και ο Θεός να μας βοηθήσει και ό,τι γείνει ας γείνει. Αν γλυτώσει δε κανείς από ημάς και φύγει και πάει κάπου αλλού, εις τους χριστιανούς πιστεύω, θα του δώσουν ένα κομμάτι ψωμί να φάγη, διότι θα είπη ο κόσμος, επολέμησαν οι κακόμοιροι δια την σωτηρία των το μεγάλο θηρίο της Οικουμένης αλλά δεν ενίκησαν και είναι άξιοι ελέους. ‘Επειτα και ημείς θα έχωμεν λίγο θάρρος εις τούτο, ότι εκάμαμε το χρέος μας (σελ.63-64)»[8]. Πρόκειται για μια από τις συγκλονιστικότερες μαρτυρίες του Αγώνα που δείχνει ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα σε ένα αγώνα ζωής ή θανάτου. Η πρόταση του Φωτήλα βρήκε σύμφωνους όλους τους παρόντες. Η Επανάσταση είχε, πλέον, αμετάκλητα αποφασιστεί από τους πρωτεργάτες της. Και την μεγάλη αυτή απόφαση οι λόγιοι, οι καλλιτέχνες και ο Λαός μας ενέδυσαν αργότερα με τον μανδύα της αίγλης και του θρύλου. Η εορτή του Αγίου Αλεξίου που θεωρείτο προστάτης και πολιούχος της Μονής της Αγίας Λαύρας την 17η Μαρτίου, αποτέλεσε μια ανεπανάληπτη ευκαιρία για τον Γερμανό ο οποίος αποφασίζει να μιλήσει προς τους παριστάμενους προσκυνητές και να υψώσει για πρώτη φορά το ιερό Λάβαρο της Επανάστασης του ’21 με τα εξής λόγια : « Αδέλφια, ήλθε η ώρα. Δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω. Όποιον από εμάς βρουν χωρίς όπλα θα τον σφάξουν. Πάρτε όλοι από ένα όπλο και φυλάξετε τον εαυτόν σας και τις οικογένειές σας». Αυτό τον ποιμαντικό λόγο δημοσίευσαν αργότερα η γαλλική εφημερίδα «LeConstitutionnel» και οι «ΤImes» του Λονδίνου, 21η Ιουνίου 1821. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι τα θρυλούμενα για την 25η Μαρτίου στην Αγ. Λαύρα αποτελούν πράγματι μια ιστορική πραγματικότητα η οποία, όμως, συνέβη μερικές ημέρες νωρίτερα. Εις εφαρμογή των συμφωνηθέντων, οι αγωνιστές της Αγ. Λαύρας, ως άλλοι Απόστολοι ξεχύθηκαν σε ολόκληρη την Αχαḯα για την προετοιμασία του Επαναστάτη Λαού, εν αναμονή της μεγάλης ημέρας. Ο Γερμανός πήγε στην Μονή της Χρυσοποδαρίτισσας, στα Νεζερά, ο Προκόπιος και ο Ανδρέας Ζαḯμης επίσης στα Νεζερά, ο Ασημάκης Ζαḯμης και ο Ασημάκης Φωτήλας στην Κερπινή, ο Σωτήρης Θεοχαρόπουλος στη Ζαρούχλα, ο Παναγιώτης Φωτήλας στο Λιβάρτζι και ο Ανδρέας Λόντος στο Διακοφτό. Σχέδιό τους ήταν να συγκεντρωθούν εκ νέου στην Μονή Ομπλού, (15 χλμ από την Πατρα επί του όρους Ομπλός σε υψόμετρο περίπου 860 μέτρων ), να σχηματίσουν εκεί στρατόπεδο και να βαδίσουν προς Πάτρα. Όμως το «πρώτο» πιστολίδι» ήλθε νωρίτερα, από αυτούς τους ίδιους και τα παλικάρια τους. Την 16η Μαρτίου, ο Νικ. Σολιώτης και ο Αναγνώστης Κορδής, κτύπησαν στο Αγρίδι, ένα χωριό στα βορειοανατολικά του Χελμού, μια μικρή ομάδα Τούρκων φοροεισπρακτόρων. Ο Φωτάκος στα Απομνημονεύματά του αναφέρει ότι ο Σολιώτης παρακινήθηκε από τον Παπαφλέσσα να κτυπήσει πρωτύτερα για να διακόψει τις εκτενείς και άκαρπες συνελεύσεις των αρχόντων των Καλαβρύτων και της Πάτρας. Ταυτόχρονα ο σωματοφύλακας του Ασημάκη Ζαḯμη, Χονδρογιάννης, μαζί με τους Λαμπρούλια, Ντόλκα, Δημόπουλο και άλλους, προσβάλλουν στη θέση Χελιδονοφωλιά τη συνοδεία του Σπαή Σεϊδή από το Λάλα, που μετέφερε χρήματα του Δημοσίου. Ο Σεϊδής κατόρθωσε να διαφύγει προς Τρίπολη ακολουθούμενος από τον εκ Βυτίνας καταγόμενο τραπεζίτη Νικ. Ταμπακόπουλο, ο οποίος, όμως, επέστρεψε στα Καλάβρυτα. Επίθεση από ενεδρεύοντες Έλληνες δέχθηκε και ο βοεβόδας Καλαβρύτων Ιμπραήμ Αρναούτογλους καθ’ οδόν προς Ντάρα Τριπολιτζάς. Κατά την επίθεση φονεύθηκαν δύο άνθρωποι του βοεβόδα αλλά ο ίδιος, διαφυγών, επέστρεψε έντρομος στα Καλάβρυτα. Κατά την 21η Μαρτίου, οι συγκεντρωμένοι στην Μονή της Αγ. Λαύρας, Σ. Θεοχαρόπουλος, Ν. Σολιώτης, Ιω. Παπαδόπουλος και οι Πετμεζαίοι Βασίλειος και Νικόλαος, παραλαβόντες και ένα μικρό κανόνι της Μονής, με δύναμη 600 περίπου ανδρών και με σημαία την επί της Ωραίας Πύλης χρυσοκέντητη Εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όρμησαν κατά των Καλαβρύτων. Η πολιορκία δεν κράτησε πολύ και ο Αρναούτογλους με την τουρκική φρουρά της πόλεως γρήγορα αναγκάσθηκαν να παραδοθούν. Στη Βοστίτσα έγιναν περίπου τα ίδια. Οι Τούρκοι με τα πρώτα γεγονότα την εγκατέλειψαν και δια του Κορινθιακού πέρασαν στον δρόμο που έφερνε προς τα Σάλωνα. Ο Ανδρέας Λόντος άδραξε την ευκαιρία, εισήλθε στην πόλη και μέχρι την 24η Μαρτίου ύψωσε σημαία επαναστατική . Συγχρόνως με την κατάληψη των Καλαβρύτων εκδηλώθηκαν στην Πάτρα τα πρώτα επαναστατικά γεγονότα. Έντρομοι οι Τούρκοι κλείσθηκαν με τις οικογένειές τους στο φρούριο της πόλης που το χρησιμοποιούσαν ως ορμητήριο, ενώ εκατό περίπου συμπατριώτες τους από το Ρίο έφθασαν εσπευσμένα στην Πάτρα και άρχισαν τους φόνους, τις λεηλασίες και τους εμπρησμούς των ελληνικών περιουσιών. Όσοι εκ των Ελλήνων ήταν εξοπλισμένοι, με επικεφαλής έναν απλό υποδηματοποιό αλλά άνθρωπο με ηγετικά χαρίσματα και πνεύμα επαναστατικό, τον Παναγιώτη Καρατζά, συνεπικουρούμενοι και από Επτανήσιους που ήταν εγκατεστημένοι στην Πάτρα και είχαν αρχηγό τον φαρμακοποιό Νικ. Γερακάρη, συγκρότησαν ταχύτατα ένοπλες ομάδες, ξεχύθηκαν στους δρόμους, συγκρούσθηκαν με τους Τούρκους και τους απώθησαν προς το φρούριο. Την επόμενη (22 Μαρτίου) οι Επτανήσιοι αρχηγοί της Πάτρας ειδοποίησαν τους οπλαρχηγούς της Μονής Ομπλού να σπεύσουν προς βοήθειά τους. Πράγματι την 24η Mαρτίου εισήλθαν πρώτοι στην Πάτρα με τους οπλοφόρους τους ο Μπενιζέλος Ρούφος, ακολουθούμενος από τους οπλαρχηγούς του Σαγιά και Νενέκο και ο Ανδρέας Λόντος, έχοντας υψωμένη μια μεγάλη ερυθρά σημαία που έφερε μαύρο σταυρό επί της μιας της όψεως. Αργότερα ακολούθησαν οι: Π.Π.Γερμανός, Ανδρέας Ζάιμης, Σωτήριος Θεοχαρόπουλος, Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, ο Κερνίκης Προκόπιος και άλλοι. Όλοι τους κατευθύνθηκαν προς την πλατεία Αγ. Γεωργίου όπου ο Γερμανός έστησε έναν απέριττο ξύλινο Σταυρό μαζί με την σημαία του Λόντου. Ενώπιον του πλήθους των Ελλήνων που προσέτρεξε στην πλατεία, τελέσθηκε δοξολογία και τρισάγιο. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε μια αποστροφή του λόγου του που ακολούθησε – όπως τον διέσωσε ο Γάλλος πρόξενος στην Πάτρα Πουκεβίλ - ο Γερμανός, μεταξύ άλλων, είπε και τα εξής : «Η ημετέρα Πατρίς, ας αναγγείλουμε και στους δύο κόσμους, (σημ. συντ : της Ανατολής και της Δύσης) είναι η Μακεδονία, η Θεσσαλία, η Ήπειρος, η Ακαρνανία, η Αιτωλία, η Πελοπόννησος, η Εύβοια και το Αρχιπέλαγος εκείνο, εκ των λιμένων του οποίου θα ορμήσωσι πλήθη εξωπλισμένων πλοίων κατά της Ημισελήνου»[9]. Θεώρησε, με άλλα λόγια, πολύ φυσικό να αναφέρει την Μακεδονία ως αναπόσπαστο κομμάτι της Ελληνικής Πατρίδας, εξ ίσου ιερό και απαραβίαστο σε σχέση με τα υπόλοιπα κομμάτια αυτής[10]. Ο Ιεράρχης έκλεισε τον λόγο του με την δέσμευση όρκου «Ελευθερία ή Θάνατος», με τον ορκιζόμενο Λαό να ακουμπά τον υψωμένο Σταυρό, να τον ασπάζεται και να ανακράζει επαναλαμβάνοντας : « Ελευθερία ή Θάνατος». Η Επανάσταση είχε πλέον ξεκινήσει. Χωρίς διάκριση, άρχοντες και απλοί άνθρωποι, πτωχοί τεχνίτες, βαρκάρηδες, επαγγελματίες, έμποροι, γυναίκες, παιδιά, όλοι τους ύψωναν τις ιαχές θριάμβου τους μαζί με εκείνες των πολεμιστών. «Καλή Ανάσταση», «Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος», «Άντε, Ρωμιοί, και στην Πόλη», ηχούσαν στον αέρα και προκαλούσαν ρίγη συγκινήσεως και ελπίδες λευτεριάς. Και ο Γερμανός αγέρωχος εξακολουθούσε να στέκεται δίπλα στον Σταυρό και να υψώνει το χέρι του σε σχήμα ευλογίας προς τους ορκιζόμενους που τον επευφημούσαν. Την 25η Μαρτίου οι Πατρινοί, Καλαβρυτινοί και Βοστιτσιώτες αρχηγοί σχημάτισαν επιτροπή για την οργάνωση και διεύθυνση του «Ελληνικού Αγώνος», η οποία ονομάσθηκε «Επαναστατικόν Διευθυντήριον των Πατρών». Η πρώτη Πράξη του Δευθυντήριου ήταν η σύνταξη Διακηρύξεως της Ελληνικής Επαναστάσεως που συντάχθηκε από τον Π.Π Γερμανό και διανεμήθηκε την επόμενη ημέρα στους Προξένους των Μεγάλων Δυνάμεων που έδρευαν στην Πάτρα για να ενημερώσουν τις κυβερνήσεις τους ότι η Επανάσταση έχει λάβει, πλέον, επίσημο χαρακτήρα και ότι χρειάζονταν την εύνοια και υποστήριξή τους, «έχοντας εις μνήνην ότι οι ένδοξοι πρόγονοί μας εφάνησάν ποτε ωφέλιμοι εις την ανθρωπότητα». Ταυτόχρονα στην Μάνη και την Μεσσηνία διαδραματίζονταν ανάλογα γεγονότα. Την 17η Μαρτίου 1821 ο Μπέης (Ηγεμών) της Μάνης Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ύψωσε στο προαύλιο του Ναού των Αγίων Αποστόλων στην Αρεόπολη, το Λάβαρο της Επανάστασης, συγκείμενο από ένα κομμάτι λευκού υφάσματος με γαλάζιο Σταυρό στο κέντρο και τις φράσεις «Νίκη ή Θάνατος» στην επάνω πλευρά και «Ταν ή επί Τας» στην κάτω. Για να μπορέσει ο Μαυρομιχάλης να ηγηθεί της Επανάστασης κατόρθωσε προηγουμένως να σταματήσει τις πολύχρονες και συχνά αιματηρές αντιζηλίες μεταξύ των ισχυρών οικογενειών της Μάνης και να πείσει τους εμπειροπόλεμους και σκληροτράχηλους αρχηγούς τους να ξεχάσουν τις μέχρι τότε διαφορές τους και «να λάβωσι από κοινού τα όπλα κατά των Τούρκων», όπως λέει ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης. Μετά την συνάθροιση, το Σώμα των Μανιατών, δυνάμεως 2.000 περίπου ανδρών, με τη σύμπραξη και των Μεσσηνίων αρχηγών Αναγνωσταρά, Κεφάλα, Νικηταρά και Παπαφλέσσα, ξεκίνησε από την Αρεόπολη, συνενώθηκε και με άλλους επαναστάτες στις Κιτριές - μια κωμόπολη της Μεσσηνιακής Μάνης, 15 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Καλαμάτας- και κινήθηκε προς Καλαμάτα με σκοπό την απελευθέρωση της πόλης. Κατά την 23η Μαρτίου, ο Ηλίας Μαυρομιχάλης, πρωτότοκος υιός του Πετρόμπεη, εισήλθε προπομπός στην Καλαμάτα και κατέλαβε επίκαιρα σημεία αυτής. Ακολούθησε ο Πετρόμπεης με την κύρια δύναμη, χωρίς να συναντήσει καμία αντίσταση εκ μέρους των Τούρκων που παρέμειναν κλεισμένοι στα σπίτια τους, με πρώτο και καλύτερο τον βοεβόδα της Καλαμάτας Σουλεϊμάν Αγά Αρναούτογλους. Την επόμενη (24η Μαρτίου) ο Π. Μαυρομιχάλης, ως Αρχιστράτηγος, πλέον, της Μάνης, τέλεσε Δοξολογία πλησίον του μικρού ποταμού Νέδωνα «δια την σωτηρία της Πατρίδος», που σήμανε ταυτόχρονα και την έναρξη της Επανάστασης. Μετά την ευλογία των Όπλων και των Σημαιών, ακολούθησε ο Όρκος. Πρώτος ορκίσθηκε ο Π. Μαυρομιχάλης με τα λόγια «ίνα αμύνω την πατρίδα και μόνος και μετά πολλών και ιερά τα πάτρια τιμήσω» και ακολούθησαν οι αρχηγοί με τους στρατιώτες τους : « Ίνα μή καταισχύνωμεν τα όπλα τα ιερά, ούτε εγκαταλείψωμεν τον παραστάτην, ότω αν στοιχήσωμεν». Ο Πετρόμπεης εγκαταστάθηκε στην πόλη, συνέστησε επαναστατική επιτροπή την οποίαν ονόμασε «Μεσηνιακήν Γερουσίαν εν Καλαμάτα» και την επόμενη (25η Μαρτίου) κοινοποίησε Διακήρυξη της Επανάστασης «προς τας ευρωπαϊκάς αυλάς» στην οποίαν επαναλαμβάνονταν - όπως και στο Επαναστατικό Διευθυντήριο των Πατρών - ότι επρόκειτο περί αγώνος ελευθερίας ή θανάτου και ζητείτο ενεργή η συνδρομή τους. Η επαναστατική φλόγα από την Μάνη, την Μεσσηνία και την Αχαḯα αστραπιαία διαδόθηκε στις υπόλοιπες περιοχές της Πελοποννήσου, όπου αυθαίρετα και ανοργάνωτα άρχισαν να σχηματίζονται και να δρουν, υπό την αρχηγία των σωματοφυλάκων των προκρίτων και όσων είχαν υπηρετήσει στα ελληνικά τάγματα της Επτανήσου, Σώματα ενόπλων Πελοποννησίων, ανεπαρκώς μεν εξοπλισμένα και εκπαιδευμένα αλλά με τον πόθο της Ελευθερίας στις καρδιές τους. Και εντός ολίγων ημερών μετά την 25η Μαρτίου, το ένα μετά το άλλο, τα φρούρια της Πελοποννήσου, τόσο τα παραθαλάσσια όσο καθώς και εκείνα των κωμοπόλεων εσωτερικού, πολιορκούνταν και καταλαμβάνονταν. Η Κορώνη, η Μεθώνη, το Νεόκαστρο, η Γαστούνη, η Πάτρα, η Κόρινθος, το Ναύπλιο, η Καρύταινα, το Φανάρι Ολυμπίας, η Κυπαρισσία, η Μονεμβάσια. Αυτό είναι το πραγματικό ιστορικό, το αντλούμενο από αυθεντικές πηγές, σχετικά με τις συνθήκες έναρξης της Επανάστασης του 1821, της οποίας κοιτίδα υπήρξε η Πελοπόννησος και ακολούθησαν οι άλλες περιοχές της Ελλάδος. Η Ελληνική Επανάσταση παραμένει ένα οικουμενικό ορόσημο, συμβολίζον το εσαεί χρέος κάθε Λαού να πολεμά για το Δίκαιο και την Ελευθερία του και να αντιστέκεται στις προθέσεις των παντοειδών δυναστών του. Για την σύγχρονη Ελλάδα πρέπει να αποτελεί υπόδειγμα αντίστασης ενάντια στις προθέσεις των παγκόσμιων εξουσιαστών (νέων κοτζαμπάσηδων) όπως εξαναγκάσουν τον Λαό της – τον υπερήφανο Ελληνικό Λαό – να σκύψει, ως άλλος ραγιάς, το κεφάλι με σκοπό να τον καθυποτάξουν ηθικά και οικονομικά, εξαφανίζοντας την Γλώσσα και την Θρησκεία του και αλλοιώνοντας την ιστορική του αντίληψη και μνήμη. Ένας από τους στόχους «της προοδευτικής ιστοριογραφίας» είναι και η αναθεώρηση των εγχειριδίων και της διδασκαλίας της Ιστορίας στην κατώτερη και μέση Εκπαίδευση (πολλές φορές με την ανοχή του πολιτικού και ακαδημαϊκού κόσμου ), με φαινομενικό σκοπό την επανεγγραφή της Ιστορίας με την δήθεν «αποκατάσταση» προσώπων και πραγμάτων και με πραγματικό τον επηρεασμό του εθνικού και θρησκευτικού φρονήματος των Ελληνοπαίδων και των διδασκάλων τους, με στροφή προς την φιλοσοφία και τις επιδιώξεις της παγκοσμιότητας. Η συνέντευξη της νυν αναπληρώτριας Υπουργού Παιδείας κ. Σίας Αναγνωστοπούλου, που παραχώρησε στη εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της 20 Δεκ. 2015 και καταχωρήθηκε σε άρθρο με τίτλο «Να μη μπαίνει εθνόμετρο στα σχολικά βιβλία Ιστορίας», απεικονίζει πλήρως την « εξελιγμένη» αντίληψη περί (επαν)εγγραφής της Ιστορίας. Κατά την κ. Αναγνωστοπούλου : «Τα βιβλία της Ιστορίας πρέπει να αλλάξουν και να πάψει να μπαίνει σε καλούπια εθνόμετρου η έρευνα και η άποψη των επιστημόνων για την Ιστορία και όπως αυτή διδάσκεται στα σχολεία. Στην Ελλάδα εθνική ιστορία θεωρείται ό,τι κάποιοι έχουν επιβάλει. Δηλαδή, αυτό που οι ίδιοι θεωρούν - και όχι οι ιστορικοί επιστήμονες- πως αποτελεί την εθνική Ιστορία των Ελλήνων […….] Παράδειγμα ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (που) είναι μια ηρωική μορφή μιας ευρωπαϊκής περιόδου [……] Ενώ στο χώρο της Ιστορίας έχουμε παραγωγή επιστημονικής έρευνας διεθνούς επιπέδου, αυτή η έρευνα δεν μπορεί να διαχυθεί στις κατώτερες βαθμίδες της Εκπαίδευσης, διότι έχουν αναλάβει κάποιες δυνάμεις το εθνόμετρο και βάσει αυτού μετρούν την εθνική συνείδηση και κρατούν αιχμάλωτες τις πολιτικές ηγεσίες […..]. Οι δυνάμεις αυτές λειτουργούν ως η κοινή γνώμη και είναι διάχυτες στα κόμματα και σε διαφόρους φορείς της κοινωνίας. Οικειοποιούνται την κοινή γνώμη και επιβάλλουν πολύ εύκολα τις εθνικιστικές απόψεις τους, διότι η κοινή γνώμη δεν διαθέτει ιστορική κουλτούρα». Αβάσιμες και ανεδαφικές οι θεωρίες της κ. υπουργού. Εν τοις πράγμασι, η Εθνική Ιστορία γράφτηκε και διαμορφώθηκε δια μέσου των αιώνων μόνο από εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι , παρά τις μεταξύ τους αντιθέσεις και διαμάχες, είχαν ως κοινό εθνόμετρο το συμφέρον, την ανάδειξη και τη συνοχή του ανάδελφου Έθνους μας. Οι συντελεστές αυτοί (καταξιωμένοι ιστορικοί και λόγιοι, ικανότατοι λογοτέχνες και καλλιτέχνες, φωτισμένοι θεολόγοι και κληρικοί, εμπνευσμένοι πολιτικοί, δοκιμασμένοι στα πεδία των μαχών στρατιωτικοί, ακόμη και σύσσωμη η κοινωνία), μετά από συστηματικές και ενδελεχείς μελέτες των γραπτών και προφορικών πηγών, των παραδόσεων και των εθίμων, έγραψαν και δίδαξαν την αυθεντική Ιστορία χωρίς εξωραϊσμούς και υπερβολές, με τις περιόδους αίγλης και αποτυχίας, ακόμη και της αισχύνης, με τις πολεμικές αρετές των Ελλήνων και τις μειονεξίες του Λαού. Κατά συνέπεια, δεν θα ήταν απλώς ανώφελη αλλά καταστρεπτική για τον Λαό και το Έθνος η τυχόν αναθεώρηση της Ιστορίας όπως την υποστηρίζει η κ. Αναγνωστοπούλου, δηλαδή με βάση τις νέο-κουλτουριάρικες «επιστημονικές έρευνες», τις επιβαλλόμενες και καθοδηγούμενες από εγχώρια και αλλότρια κέντρα αποφάσεων του διεθνισμού. Όμως. «έχουσι γνώσιν οι φύλακες» και δια τούτο «γρηγορούν». Οι δυνάμεις που υπάρχουν στην εθνική συνείδηση του Λαού και τις οποίες δικαίως φοβάται η εν λόγω κυρία όπως φαίνεται στην συνέντευξή της, έχουν ετοιμότητα να ενεργοποιηθούν και να αποτρέψουν κάθε απόπειρα διεισδύσεως των αποτελεσμάτων τέτοιου είδους «ερευνών» στα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας και όχι μόνο σε αυτά. Στην αποφώνηση του το παρόν άρθρο στους μεν επίδοξους παραχαράκτες της Ελληνικής Ιστορίας θα τους υπενθυμίσει την απειλητική ρήση «σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν», προς δε τον Ελληνικό Λαό την Θεία Προτροπή του Ιησού «Γνώσεσθε την αλήθεια, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιω η’32) καθώς και το κλασσικό απόφθεγμα του Διονυσίου Σολωμού «Το Εθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν, ό,τι είναι αληθές». ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ (πλην εκείνης που αναφέρεται στο κείμενο) Διον, Κόκκινου. Η Ελληνική Επανάστασις Σπύρου Μαρκεζίνη. Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος τομ. Α΄ Διον. Κόκκινου. Ιστορία Νεωτέρας Ελλάδος. 1[] Κ. Γεωργουσόπουλος «Ιστορία και θρύλος, εφ. “ ΤΑ ΝΕΑ”, 13-7-2007. 2[] Σπ. Τρικούπη. Η Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως., τευχ. 1,Αθήνα 1988. 3[] Αρχεία Εθνικής Παλιγγενεσίας, επανέκδοση 1971, τομ. 12,σελ.157. 4[] Δελτίο του Κέντρου Ερεύνης της Ιστορία του Νεώτερου Ελληνισμού, Β, Αθήνα, Ακαδημία Αθηνών σελ, 38. 5[] «Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στη Μολδοβλαχία». Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. 6[] Β. Γ. Παπαγεωργίου (1963). «Τα ιστορικά γεγονότα των Καλαβρύτων και η έναρξη της Επανάστασης 1821» 7[] Τα ονόματά τους είναι καταγεγραμμένα σε άρθρο του Τίτου Αθανασιάδη της εφ.” ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ”, με τίτλο «Η ύστατη παγίδα των Τούρκων», υπό ημερομ.14-2-2003. 8[] Το απόσπασμα της ομιλίας του Ασημάκη Φωτήλα αναφέρει και ο Σαράντος Καργάκος στο άρθρο του «Γιατί τον Π.Π. Γερμανό;» στην εφημ. “ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ” της 13-12-1998. 9[] Το απόσπασμα της ομιλίας του Γερμανού στην Πάτρα αναφέρεται και στο αυτό ως ανωτέρω άρθρο του Σ. Καργάκου. 10[] Ας το έχουμε και αυτό ως ένα επί πλέον επιχείρημα κατά των επιδόξων σφετεριστών του ονόματος της Μακεδονίας μας, εσωτερικών και εξωτερικών.

Η ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ

ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ, ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ Η Μικρή Παράκληση στην Παναγία Ὁ Ἱερέας: Εὐλογητός ὁ Θεός ἠμῶν, πάντοτε, νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ὁ Ἀναγνώστης: Ἀμήν. Ψαλμός 142 Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησίν μου ἐν τή ἀληθεία σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τή δικαιοσύνη σου. Καί μή εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου. Ἐκάθησε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πάσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσόν μου κύριε ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μή ἀποστρέψης τό πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου ὅτι ἐπί σοῖ ἤλπισα. Γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν ἐν ἡ πορεύσομαι ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μου. Ἐξελού μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός σέ κατέφυγον. Δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μου. Τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθεία, ἕνεκα τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε ζήσεις μέ. Ἐν τή δικαιοσύνη σου ἑξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου, καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολεθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου ὅτι ἐγώ δοῦλός σου εἰμι. Διαβάστε Επίσης Photo of Μπορούμε να μάθουμε την νοερά προσευχή; Μπορούμε να μάθουμε την νοερά προσευχή; 12 Νοεμβρίου 2020 - 19:13 Photo of Παναγία μου βοήθησε με! Παναγιά μου τι να κάνω; Παναγία μου βοήθησε με! Παναγιά μου τι να κάνω; 5 Νοεμβρίου 2020 - 18:31 Καί ἀμέσως λέει ὁ Χορός: Ἦχος δ΄ Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίω, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ. Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Στίχος β΄. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν μέ, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἤμυναμην αὐτούς, Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Στίχος γ΄. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὔτη, καί ἐστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἠμῶν. Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἠμίν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Παράκληση στην Παναγία – Μετά λένε τά ἑξῆς Τροπάρια Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῶ. Τή Θεοτόκω ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν· ἁμαρτωλοί καί ταπεινοί, καί προσπέσωμεν· ἐν μετανοία, κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς· Δέσποινα, βοήθησον ἐφ’ ἠμίν σπλαγχνισθεῖσα· σπεῦσον, ἀπολλύμεθα ὑπό πλήθους πταισμάτων· μή ἀποστρέψης σούς δούλους κενούς· σέ γάρ καί μόνην ἐλπίδα κεκτήμεθα. Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Καί πάλι τό ἴδιο ἤ τό Ἀπολυτίκιο τοῦ ἁγίου του Ναοῦ. Καί νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε· τάς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰμή γάρ σύ προϊστασο πρεσβεύουσα· τίς ἠμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων;· Τίς δέ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους;· Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἔκ σού· σούς γάρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν. Ὁ Ἀναγνώστης Ψαλμός Ν΄ (50) Ἐλέησον μέ ὁ Θεός κατά τό μέγα ἔλεός σου, καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἑξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνον μέ ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισον μέ. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνω ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῆς ἐν τοῖς λόγοις σου, καί νικήσης ἐν τῷ κρίνεσθαι σέ. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησε μέ ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια της σοφίας σου ἐδήλωσας μοί. Ραντιεῖς μέ ὑσσώπω καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς μέ, καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μέ ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀποστρεψον τό πρόσωπόν σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου, καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἑξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός, καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψης μέ ἀπό τοῦ προσώπου σου καί τό πνεῦμα τό Ἅγιον μή ἀντανέλης ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοί τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καί πνεύματι ἠγεμονικῶ στήριξον μέ. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσι. Ρύσαι μέ ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου ἀγαλλιάσεται ἡ γλώσσα μου τήν δικαιοσύνην σου. Κύριε τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῶ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουθενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τή εὐδοκία σου τήν Σιων, καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριόν σου μόσχους. Ἦχος πλ. δ΄. Ὠδή ἅ΄. Ὁ Εἱρμός Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς· πρός σέ καταφεύγω, σωτηρίαν ἐπιζητῶν.· Ὤ Μῆτερ τοῦ Λόγου καί Παρθένε· τῶν δυσχερῶν καί δεινῶν μέ διασωσον. Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Παθῶν μέ ταράττουσι προσβολαί· πολλῆς ἀθυμίας, ἐμπιπλῶσαι μου τήν ψυχήν· εἰρήνευσον, Κόρη, τή γαλήνη· τή τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ σου, Πανάμωμε. Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Σωτήρα τεκοῦσαν σέ καί Θεόν· δυσωπῶ, Παρθένε, λυτρωθῆναι μέ τῶν δεινῶν· σοί γάρ νῦν προσφεύγων ἀνατείνω· καί τήν ψυχήν καί τήν διάνοιαν. Καί νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Νοσοῦντα τό σῶμα καί τήν ψυχήν· ἐπισκοπῆς θείας, καί προνοίας τῆς παρά σου· ἀξίωσον, μόνη Θεομῆτορ· ὡς ἀγαθή ἀγαθοῦ τέ λοχεύτρια. Ὠδή γ΄. Εἱρμός Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Προστασίαν καί σκέπην, ζωῆς ἐμῆς τίθημι· Σέ, Θεογεννῆτορ, Παρθένε, σύ μέ κυβέρνησον· πρός τόν λιμένα σου, τῶν ἀγαθῶν ἡ αἰτία· τῶν πιστῶν τό στήριγμα, μόνη πανύμνητε. Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Ἱκετεύω, Παρθένε, τόν ψυχικόν τάραχον· καί τῆς ἀθυμίας τήν ζάλην διασκεδᾶσαι μου· σύ γάρ, Θεονυμφε, τόν ἀρχηγόν τῆς γαλήνης· τόν Χριστόν ἐκύησας, μόνη πανάχραντε. Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Εὐεργέτην τεκοῦσα, τόν τῶν καλῶν αἴτιον· τῆς εὐεργεσίας τόν πλοῦτον, πάσιν ἀναβλυσον· πάντα γάρ δύνασαι, ὡς δυνατόν ἐν ἰσχύϊ· τόν Χριστόν κυήσασα, Θεομακάριστε. Καί νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Χαλεπαῖς ἀρρωστίαις, καί νοσεροῖς πάθεσιν· ἐξεταζομένω, Παρθένε, σύ μοί βοήθησον· τῶν ἰαμάτων γάρ, ἀνελλιπῆ σέ γινώσκω· θησαυρόν, Πανάμωμε, τόν ἀδαπάνητον. Διασωσον· ἀπό κινδύνων, τούς δούλους σου, Θεοτόκε· ὅτι πάντες μετά Θεόν, εἰς σέ καταφεύγομεν· ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καί προστασίαν. Ἐπιβλεψον· ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος. Ὁ Ἱερέας: Ἐλέησον ἠμᾶς… Ὁ Χορός: Κύριε ἐλέησον Κάθισμα Ἦχος β΄. Τά ἄνω ζητῶν Πρεσβεία θερμή, καί τεῖχος ἀπροσμάχητον· ἐλέους πηγή, τοῦ κόσμου καταφύγιον· ἐκτενῶς βοῶμεν σοί, Θεοτόκε Δέσποινα, προφθασον· καί ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἠμᾶς· ἡ μόνη ταχέως προστατεύουσα. Ὠδή δ΄. Εἱρμός Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Τῶν παθῶν μου τόν τάραχον· ἡ τόν κυβερνήτην τεκοῦσα Κύριον· καί τόν κλύδωνα κατεύνασον· τῶν ἐμῶν πταισμάτων, Θεονύμφευτε. Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Εὐσπλαγχνίας τήν ἄβυσσον· ἐπικαλουμένω τῆς σῆς παρασχου μοί· ἡ τόν εὔσπλαγχνον κυήσασα· καί Σωτήρα πάντων, τῶν ὑμνούντων σέ. Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Ἀπολαύοντες, Παναγνέ· τῶν σῶν δωρημάτων εὐχαριστήριον· ἀναμέλπομεν ἐφύμνιον· οἱ γινώσκοντες σέ Θεομήτορα. Καί νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Οἱ ἐλπίδα καί στήριγμα· καί τῆς σωτηρίας τεῖχος ἀκράδαντον· κεκτημένοι σέ, Πανύμνητε· δυσχερείας πάσης, ἐκλυτρούμεθα. Ὠδή ἐ΄. Εἱρμός Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Ἔμπλησον, Ἁγνή, εὐφροσύνης τήν καρδίαν μου· τήν σήν ἀκήρατον διδοῦσα χαράν· τῆς εὐφροσύνης· ἡ γεννήσασα τόν αἴτιον. Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Λύτρωσαι ἠμᾶς, ἐκ κινδύνων, Θεοτόκε Ἁγνή· ἡ αἰωνίαν τεκοῦσα λύτρωσιν· καί τήν εἰρήνην· τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν. Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Λύσον τήν ἀχλύν, τῶν πταισμάτων μου, Θεονυμφε· τῷ φωτισμῶ τῆς σῆς λαμπρότητος· ἡ φῶς τεκοῦσα· τό θεῖον καί προαιώνιον. Καί νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Ἴασαι Ἁγνή, τῶν παθῶν μου τήν ἀσθένειαν· ἐπισκοπῆς σου ἀξιώσασα· καί τήν ὑγείαν· τή πρεσβεία σου παρασχου μοί. Ὠδή στ΄. Εἱρμός Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Θανάτου καί τῆς φθορᾶς ὡς ἔσωσεν· ἑαυτόν ἐκδεδωκῶς τῷ θανάτω· τήν τή φθορά καί θανάτω μου φύσιν· κατασχεθεῖσαν, Παρθένε, δυσώπησον· τόν Κύριόν σου καί Υἱόν· τῆς ἐχθρῶν κακουργίας μέ ρύσασθαι. Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Προστάτιν σέ, τῆς ζωῆς ἐπίσταμαι· καί φρουράν ἀσφαλεστάτην Παρθένε· τῶν πειρασμῶν διαλύουσαν ὄχλον· καί ἐπηρείας δαιμόνων ἐλαύνουσαν· καί δέομαι διαπαντός· ἐκ φθορᾶς τῶν παθῶν μου ρυσθῆναι μέ. Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Ὡς τεῖχος, καταφυγῆς κεκτήμεθα· καί ψυχῶν σέ παντελῆ σωτηρίαν· καί πλατυσμόν ἐν ταῖς θλίψεσι, Κόρη· καί τῷ φωτί σου ἀεί ἀγαλλόμεθα.· Ὤ Δέσποινα, καί νῦν ἠμᾶς· τῶν παθῶν καί κινδύνων διασωσον. Καί νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Ἐν κλίνη νῦν, ἀσθενῶν κατακεῖμαι· καί οὐκ ἔστιν ἴασις τή σαρκί μου· ἀλλ’ ἡ Θεόν καί Σωτήρα τοῦ κόσμου· καί τόν λυτήρα τῶν νόσων κυήσασα· σού δέομαι τῆς ἀγαθῆς· ἐκ φθορᾶς νοσημάτων ἀναστησον. Διασωσον· ἀπό κινδύνων, τούς δούλους σου, Θεοτόκε· ὅτι πάντες μετά Θεόν, εἰς σέ καταφεύγομεν· ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καί προστασίαν. Ἄχραντε· ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως· ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον· ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν. Κοντάκιον Ἦχος β΄. Προστασία τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντε, μεσιτεία πρός τόν Ποιητήν ἀμετάθετε, μή παρίδης ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνᾶς, ἀλλά προφθασον, ὡς ἀγαθή, εἰς τήν βοήθειαν ἠμῶν, τῶν πιστῶς κραυγαζόντων σοί. Τάχυνον εἰς πρεσβείαν, καί σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν, ἡ προστατεύουσα ἀεί, Θεοτόκε, τῶν τιμώντων σέ. Παράκληση στην Παναγία – Τό Ἅ΄ Ἀντίφωνο τῶν Ἀναβαθμῶν. Ἦχος δ΄. Ἐκ νεότητός μου, πολλά πολεμεῖ μέ πάθη, ἀλλ’ αὐτός ἀντιλαβού, καί σῶσον, Σωτήρ μου. (δίς) Οἱ μισοῦντες Σιῶν, αἰσχύνθητε ἀπό τοῦ Κυρίου, ὡς χόρτος γάρ, πυρί ἔσεσθε ἀπεξηραμμένοι. (δίς) Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Ἁγίω Πνεύματι, πάσα ψυχή ζωοῦται, καί καθάρσει ὑψοῦται, λαμπρύνεται τή Τριαδική μονάδι, ἱεροκρυφίως. Καί νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Ἁγίω Πνεύματι, ἀναβλύζει τά τῆς χάριτος ρεῖθρα, ἀρδεύοντα ἅπασαν τήν κτίσιν, πρός ζωογονίαν. Προκείμενον Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάση γενεά καί γενεά. Στίχος: Ἄκουσον, θύγατερ, καί ἴδε, καί κλῖνον τό οὖς σου, καί ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου, καί τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου, καί ἐπιθυμήσει ὁ Βασιλεύς τοῦ κάλλους σου. Τοῦ ὀνόματός σου μνησθήσομαι ἐν πάση γενεά καί γενεά. Ὁ Ἱερέας: Καί ὑπέρ τοῦ καταξιωθῆναι ἠμᾶς… Ὁ Χορός: Κύριε, ἐλέησον Παράκληση στην Παναγία – Και το Ευαγγέλιον (Λούκ. ἅ΄ 39-49,56) Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀναστάσα Μαριάμ ἐπορεύθη εἰς τήν ὀρεινήν μετά σπουδῆς, εἰς πόλιν Ἰούδα, καί εἰσῆλθεν εἰς τόν οἶκον Ζαχαρίου, καί ἠσπάσατο τήν Ἐλισάβετ. Καί ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τόν ἀσπασμόν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τό βρέφος ἐν τή κοιλία αὐτῆς, καί ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ, καί ἀνεφώνησε φωνή μεγάλη, καί εἶπεν, Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί, καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου, καί πόθεν μοί τοῦτο, ἴνα ἔλθη ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός μέ; ἰδού γάρ, ὡς ἐγένετο ἡ φωνή τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τά ὦτα μου, ἐσκίρτησε τό βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τή κοιλία μου. Καί μακαρία ἡ πιστεύσασα, ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτή παρά Κυρίου. Καί εἶπε Μαριάμ, Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον, καί ἠγαλλίασε τό πνεῦμα μου ἐπί τῷ Θεῶ τῷ σωτήρι μου, ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπί τήv ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. Ἰδού γάρ, ἀπό τοῦ νῦν μακαριούσι μέ πᾶσαι αἵ γενεαί. Ὅτι ἐποίησε μοί μεγαλεία ὁ δυνατός, καί ἅγιοv τό ὄνομα αὐτοῦ. Ἔμεινε δέ Μαριάμ σύν αὐτή ὡσεί μήνας τρεῖς, καί ὑπέστρεψεν εἰς τόν οἶκοv αὐτῆς. Ὁ Χορός: Δόξα σοί, Κύριε, δόξα σοί. Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Ἦχος β΄. Πάτερ, Λόγε, Πνεῦμα, Τριάς ἡ ἐν Μονάδι, ἑξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. Καί νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἑξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός σου, καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἑξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι. Μή καταπιστεύσης μέ, ἀνθρωπίνη προστασία, Παναγία δέσποινα, ἀλλά δέξαι δέησιν, τοῦ ἰκέτου σου, θλίψις γάρ ἔχει μέ, φέρειν οὐ δύναμαι, τῶν δαιμόνων τά τοξεύματα, σκέπην οὐ κέκτημαι, οὐδέ πού προσφύγω ὁ ἄθλιος, πάντοθεν πολεμούμενος, καί παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλήν σου, Δέσποινα τοῦ κόσμου, ἐλπίς καί προστασία τῶν πιστῶν, μή μοῦ παρίδης τήν δέησιν, τό συμφέρον ποίησον. Θεοτοκίον Οὐδείς προστρέχων ἐπί σοῖ, κατησχυμένος ἀπό σου ἐκπορεύεται, ἁγνή Παρθένε Θεοτόκε, ἀλλ’ αἰτεῖται τήν χάριν, καί λαμβάνει τό δώρημα, πρός τό συμφέρον τῆς αἰτήσεως. Μεταβολή τῶν θλιβομένων, ἀπαλλαγῆ τῶν ἀσθενούντων ὑπάρχουσα, Θεοτόκε Παρθένε, σῶζε πόλιν καί λαόν, τῶν πολεμουμένων ἡ εἰρήνη, τῶν χειμαζομένων ἡ γαλήνη, ἡ μόνη προστασία τῶν πιστῶν. Ὁ Ἱερέας: Σῶσον, ὁ Θεός, τόν λαόν σου, καί εὐλόγησον τήν κληρονομίαν σου: ἐπισκεψαι τόν κόσμον σου ἐν ἐλέει καί οἰκτιρμοῖς, ὕψωσον κέρας Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων, καί καταπεμψον ἐφ’ ἠμᾶς τά ἐλέη σου τά πλούσια: πρεσβείαις τῆς παναχράντου, Δεσποίνης ἠμῶν, Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας: δυνάμει τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ, προστασίαις τῶν τιμίων ἐπουρανίων Δυνάμεων ἀσωμάτων, ἰκεσίαις τοῦ τιμίου, ἐνδόξου, προφήτου προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου, τῶν ἁγίων, ἐνδόξων, καί πανευφήμων Ἀποστόλων, τοῦ ἁγίου ἐνδόξου πανευφήμου Ἀποστόλου Βαρνάβα, τῶν ἐν ἁγίοις Πατέρων ἠμῶν, μεγάλων Ἱεραρχῶν, καί Οἰκουμενικῶν Διδασκάλων, Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ἀθανασίου καί Κυρίλλου, Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, Νικολάου τοῦ ἐν Μύροις, Σπυρίδωνος ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος, τῶν θαυματουργῶν Τῶν ἁγίων ἐνδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος, καί Θεοδώρου τοῦ Στρατηλάτου καί Μηνᾶ τοῦ θαυματουργοῦ, τῶν ἱερομαρτύρων Χαραλάμπους καί Ἐλευθερίου, τῶν ὁσίων καί θεοφόρων Πατέρων ἠμῶν, τῶν ἁγίων καί δικαίων θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης, (ἅγιος της ἡμέρας), καί πάντων σου τῶν Ἁγίων. ἰκετεύομεν σέ, μόνε πολυέλεε Κύριε, ἐπάκουσον ἠμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν δεομένων σου καί ἐλέησον ἠμᾶς. Ὁ Χορός: Κύριε, ἐλέησον (Δώδεκα φορές) Ὁ Ἱερέας: Ἐλέει, καί οἰκτιρμοῖς, καί φιλανθρωπία τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, μεθ’ οὐ εὐλογητός εἰ, σύν τῷ παναγίω καί ἀγαθῶ καί ζωοποιῶ σου Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ὁ Χορός: Ἀμήν. Ὠδή ζ΄. Ὁ Εἱρμός. Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Τήν ἠμῶν σωτηρίαν· ὡς ἠθέλησας Σῶτερ, οἰκονομήσασθαι· ἐν μήτρα τῆς Παρθένου· κατώκησας τῷ κόσμω· ἤν προστάτιν ἀνέδειξας· Ὁ τῶν Πατέρων ἠμῶν Θεός, εὐλογητός εἰ. Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Θελητήν τοῦ ἐλέους· ὄν ἐγέννησας, Μῆτερ ἁγνή δυσώπησον· ρυσθῆναι τῶν πταισμάτων· ψυχῆς τέ μολυσμάτων· τούς ἐν πίστει κραυγάζοντας· Ὁ τῶν Πατέρων ἠμῶν Θεός, εὐλογητός εἰ. Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Θησαυρόν σωτηρίας· καί πηγήν ἀφθαρσίας, τήν σέ κυήσασαν· καί πύργον ἀσφαλείας· καί θύραν μετανοίας· τοῖς κραυγάζουσιν ἔδειξας· Ὁ τῶν Πατέρων ἠμῶν Θεός, εὐλογητός εἰ. Καί νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Σωμάτων μαλακίας· καί ψυχῶν ἀρρωστίας, Θεογεννήτρια· τῶν πόθω προσιόντων· τή σκέπη σου τή θεία· θεραπεύειν ἀξίωσον· ἡ τόν Σωτήρα Χριστόν, ἠμίν ἀποτεκοῦσα. Ὠδή ἡ΄. Ὁ Εἱρμός Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Τούς βοηθείας, τῆς παρά σου δεομένους· μή παρίδης Παρθένε, ὑμνοῦντας· καί ὑπερυψούντας· σέ, Κόρη, εἰς αἰώνας. Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Τῶν Ἰαμάτων, τό δαψιλές ἐπιχέεις· τοῖς πιστῶς ὑμνούσι σέ Παρθένε· καί ὑπερυψούσι· τόν ἄφραστόν σου τόκον. Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Τάς ἀσθενείας μου τῆς ψυχῆς ἰατρεύεις· καί σαρκός τάς ὀδύνας, Παρθένε· ἴνα σέ δοξάζω· τήν Κεχαριτωμένην. Καί νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Τῶν πειρασμῶν σύ τάς προσβολᾶς ἐκδιώκεις· καί παθῶν τάς ἑφόδους Παρθένε· ὅθεν σέ ὑμνοῦμεν· εἰς πάντας τούς αἰώνας. Ὠδή Θ΄. Ὁ Εἱρμός Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Ροήν μου τῶν δακρύων· μή ἀποποιήσης· ἡ τόν παντός ἐκ προσώπου πᾶν δάκρυον· ἀφηρηκότα Παρθένε, Χριστόν κυήσασα. Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Χαρᾶς μου τήν καρδίαν· πλήρωσον, Παρθένε· ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τό πλήρωμα· τῆς ἁμαρτίας τήν λύπην, ἑξαφανίσασα. Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς. Λιμήν καί προστασία· τῶν σοί προσφευγόντων· γενοῦ Παρθένε, καί τεῖχος ἀκράδαντον· καταφυγή τέ καί σκέπη, καί ἀγαλλίαμα. Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Φωτός σου ταῖς ἀκτίσι· λάμπρυνον, Παρθένε· τό ζοφερόν της ἀγνοίας διώκουσα· τούς εὐσεβῶς Θεοτόκον, σέ καταγγέλλοντας. Καί νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Κακώσεως ἐν τόπω· τῷ τῆς ἀσθενείας· ταπεινωθέντα, Παρθένε, θεράπευσον· ἐξ ἀρρωστίας εἰς ρῶσιν, μετασκευάζουσα. Μεγαλυνάρια Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σέ τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον, καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἠμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον, σέ μεγαλύνομεν. Παράκληση στην Παναγία – Καί ὁ Ἱερέας θυμιατίζει τό Θυσιαστήριο καί τό Λαό. Μεγαλυνάρια Ἦχος πλ. β΄. Τήν τιμιωτέραν. Τήν ὑψηλοτέραν τῶν οὐρανῶν, καί καθαρωτέραν λαμπηδόνων ἡλιακῶν, τήν λυτρωσαμένην, ἠμᾶς ἐκ τῆς κατάρας, τήν Δέσποιναν τοῦ κόσμου, ὕμνοις τιμήσωμεν. Ἀπό τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τό σῶμα, ἀσθενεῖ μου καί ἡ ψυχή, πρός σέ καταφεύγω τήν Κεχαριτωμένην, ἐλπίς ἀπηλπισμένων, σύ μοί βοήθησον. Δέσποινα καί μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ, δέξαι παρακλήσεις, ἀναξίων σῶν ἱκετῶν, ἴνα μεσιτεύσης πρός τόν ἔκ σού τεχθέντα. Ὤ Δέσποινα, τοῦ κόσμου γενοῦ μεσίτρια. Ψάλλομεν προθύμως σοί τήν ὠδήν, νῦν τή πανυμνήτω, Θεοτόκω χαρμονικῶς, μετά τοῦ Προδρόμου, καί πάντων τῶν Ἁγίων, δυσώπει, Θεοτόκε, τοῦ οἰκτειρῆσαι ἠμᾶς. Ἄλαλα τά χείλη τῶν ἀσεβῶν, τῶν μή προσκυνούντων, τήν εἰκόνα σου τήν σεπτήν, τήν ἱστορηθείσαν, ὑπό τοῦ ἀποστόλου, Λουκᾶ ἱερωτάτου, τήν Ὁδηγήτριαν. Λέγεται τό Μεγαλυνάριο τοῦ ἁγίου του Ναοῦ. Καί: Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἵ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες, μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τό σωθῆναι ἠμᾶς. Τό Τρισάγιον Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἠμᾶς. (τρεῖς φορές) Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Παναγία τριάς, ἐλέησον ἠμᾶς. Κύριε ἰλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἠμῶν. Δέσποτα, συγχώρισον τάς ἀνομίας ἠμίν. Ἅγιε, ἐπισκεψε καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἠμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου. Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον. Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Πάτερ ἠμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γεννηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανό καί ἐπί τῆς γής. Τόν ἄρτον ἠμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἠμίν σήμερον, καί ἅφες ἠμίν τά ὀφειλήματα ἠμῶν, ὡς καί ἠμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἠμῶν, καί μή εἰσενέγκης ἠμᾶς εἰς πειρασμόν ἀλλά ρύσαι ἠμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ. Ὁ Ἱερεύς• Ὅτι Σου ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ὁ Ἀναγνώστης· Ἀμήν. Ὁ Ἀναγνώστης λέει τό Ἀπολυτίκιον τῆς ἡμέρας, ἐφόσον ὑπάρχει, καί ἐάν δέν ὑπάρχει λέει τά ἑπόμενα κατανυκτικά Τροπάρια: Ἦχος πλ. β΄. Ἐλέησον ἠμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἠμᾶς•· πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες· ταύτην σοί τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότη· οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν•· ἐλέησον ἠμᾶς. Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι. Κύριε, ἐλέησον ἠμᾶς· ἐπί σοῖ γάρ πεποίθαμεν• μή ὀργισθῆς ἠμίν σφόδρα· μηδέ μνησθῆς, τῶν ἀνομιῶν ἠμῶν•· ἀλλ’ ἐπιβλεψον καί νῦν, ὡς εὔσπλαχνος· καί λύτρωσαι ἠμᾶς ἐκ ἐχθρῶν ἠμῶν•· σύ γάρ εἰ Θεός ἠμῶν· καί ἠμεῖς λαός σου•· πάντες ἔργα χειρῶν σου· καί τό ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα. Καί νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἀνοιξον ἠμίν· εὐλογημένη Θεοτόκε•· ἐλπίζοντες εἰς σέ μή ἀστοχήσωμεν•· ρυσθείημεν διά σου τῶν περιστάσεων•· σύ γάρ εἰ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν. Δέηση Ὁ Ἱερέας: Ἐλέησον ἠμᾶς… Ὁ Χορός: Κύριε, ἐλέησον Ἦχος β΄. Ὄτε ἐκ τοῦ ξύλου Πάντων προστατεύεις, Ἀγαθή, τῶν καταφευγόντων ἐν πίστει τή κραταιά σου χειρί, ἄλλην γάρ οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοί πρός Θεόν, ἐν κινδύνοις καί θλίψεσιν, ἀεί μεσιτείαν, οἱ κατακαμπτόμενοι ὑπό πταισμάτων πολλῶν, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ὅθεν σοί προσπίπτομεν, ρύσαι πάσης περιστάσεως τούς δούλους σου. Ὅμοιο: Πάντων θλιβομένων ἡ χαρά, καί ἀδικουμένων προστάτις, καί πενομένων τροφή, ξένων τέ παράκλησις, καί βακτηρία τυφλῶν, ἀσθενούντων ἐπίσκεψις, καταπονουμένων σκέπη καί ἀντίληψις, καί ὀρφανῶν βοηθός, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, σύ ὑπάρχεις, Ἄχραντε, σπεῦσον, δυσωποῦμεν, ρύσασθαι τούς δούλους σου. Ἦχος πλ. δ΄. Δέσποινα, προσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων σου, καί λύτρωσαι ἠμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως. Ἦχος β΄. Τήν πάσαν ἐλπίδα μου εἰς σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον μέ ὑπό τήν σκέπην σου. Παράκληση στην Παναγία – Κατά τήν περίοδο τοῦ Δεκαπενταυγούστου συνηθίζεται νά ψάλλονται ἀντί γιά τά πιό πάνω Τροπάρια τά ἑξῆς: Ἐξαποστειλάρια. Ἦχος γ΄. Ὁ οὐρανόν τοῖς ἄστροις. (Ὀκτασύλλαβοι) Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεθσημανή τῷ χωρίω, κηδεύσατέ μου τό σῶμα, καί σύ, Υἱέ καί Θεέ μου, παράλαβέ μου τό πνεῦμα. Ὁ γλυκασμός τῶν Ἀγγέλων, τῶν θλιβομένων ἡ χαρά, χριστιανῶν ἡ προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, ἀντιλαβοῦ μου καί ρύσαι, τῶν αἰωνίων βασάνων. Καί σέ μεσίτριαν ἔχω, πρός τόν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μοῦ ἐλέγξη τάς πράξεις, ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων, παρακαλῶ σέ, Παρθένε, βοήθησον μοί ἐν τάχει. Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καί δωδεκάτειχε πόλις, ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ Βασιλέως, ἀκατανόητον θαῦμα, πώς γαλουχεῖς τόν Δεσπότην. Ὁ Ἱερέας: Δί’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἠμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς. Ὁ Χορός: Ἀμήν.