Προσευχή στον Αρχάγγελο Μιχαήλ για αποφυγή κάθε κακού!
Μάιος 30, 2019
Προσευχή στον Αρχάγγελο Μιχαήλ για αποφυγή κάθε κακού!
Η προσευχή αυτή, είναι αρχαία. Είναι αχειροποίητος! Εμφανίστηκε στον
προθάλαμο της Μονής στο Κρέμλ της Εκκλησίας του Μιχαήλε Αρχιστράτιγε
(Αρχιστράτηγου Μιχαήλ).
Σύμφωνα με τη ρωσική παράδοση, ο άνθρωπος που θα διαβάσει αυτήν την
προσευχή, από την ημέρα εκείνη, δεν θα τον αγγίζει ούτε διάβολος, ούτε
κακός άνθρωπος και με κολακεία δεν θα προσβληθεί η καρδιά του.
Καί αν πεθάνει, τότε και κόλαση η ψυχή του δεν θα πάρει.Κύριε Θεέ,
Βασιλεύ Μέγα, Άναρχε! Απόστειλον, Κύριε, τον Σον Αρχάγγελον Μιχαήλ, επί
τον δούλον Σου (όνομα) ίνα ρύσης με από εχθρών ορατών και
αοράτων.«Αρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ, δος ειρήνην και ευημερίαν τω Σω δούλω
(όνομα).
Αρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ, των δαιμόνων μαχητά, πολέμησον τους εχθρούς
τους πολεμούντας με, ποίησον αυτούς ώσπερ αμνούς και απόστρεψον αυτούς
ως ο άνεμος την κόνιν.
Ω Μέγα Αρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ! Αρχιστράτηγε, Πρώτε των εξαπτερύγων
Χερουβείμ και Σεραφείμ και πάντων των Αγίων, γενού μοι προστάτης και
βοηθός εν ταίς θλίψεσι και ταίς στενοχωρίαις μου, εν τη ερήμω, εις τας
οδούς, εις τους ποταμούς, και εν τη θαλάσση γενού μοι γαλήνιος λιμήν.
Σώσον με, Αρχάγγελε Μιχαήλ, από των πονηριών του διαβόλου, όταν
ακούσης με, τον αμαρτωλόν δούλον (όνομα), καλούντα το όνομά Σου το
Άγιον. Γενού μοι βηθός ταχύς και επάκουσον της προσευχής μου.
Ω Μέγα Αρχάγγελε Μιχαήλ! Νίκα πάντας τους εναντίους μου τη δυνάμει
του Τίμιου και Ζωοποιού Ουράνιου Σταυρού του Κυρίου, ευχαίς της
Υπεραγίας Θεοτόκου, των Αγίων Αγγέλων, των Αποστόλων, του Αγίου Προφήτου
Ηλιού, του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού, του Αγίου Ανδρεου του διά
Χριστόν Σαλού, του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Νικήτα και Ευσταθίου και πάντων
Σου των Αγίων.
Ω Μέγα Αρχάγγελε Μιχαήλ! Βοήθει με τον αμαρτωλόν δούλον Σου (όνομα),
σώσον με από σεισμού, πλημμύρας και πυρός, από αοράτων ενθρών, από
ανοήτου θανάτου, από παντός κακού και από πονηρών δαιμόνων, Μέγα Μιχαήλ
Αρχάγγελε Κυρίου, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».
Στις 8 Μαΐου 1945 ολοκληρώνεται στη Σύμη το τέλος του Β παγκοσμίου πολέμου.
Γράφει ο δημοσιογράφος Γιώργος Ζαχαριάδης
Στις 8 Μαΐου 1945 ολοκληρώνεται στη Σύμη το τέλος του β΄ παγκοσμίου
πολέμου και ταυτόχρονα σημαδεύεται η αρχή του τέλους για την
απελευθέρωση της Δωδεκανήσου ύστερα από σκλαβιά 600 και πλέον χρόνων.
Την ημέρα αυτή στη Σύμη, οι Γερμανοί υπέγραψαν την παράδοση των
νησιών της μαρτυρικής Δωδεκανήσου στις συμμαχικές δυνάμεις, ουσιαστικά
δηλαδή στη Βρετανία.
Βέβαια, είχε προηγηθεί η κατάρρευση της Γερμανίας και του φασιστικού
καθεστώτος της Ιταλίας, η αυτοκτονία του Χίτλερ και η επικράτηση των
συμμαχικών δυνάμεων στην Ευρώπη.
Μια σύντομη αναφορά για τα γεγονότα στη Σύμη στις 8 Μαΐου 1945:
Ύστερα από συνεννοήσεις με τους ‘Άγγλους, ο Γερμανός διοικητής του
Ανατολικού Αιγαίου Όττο Βάγκενερ φτάνει στη Σύμη με μια τορπιλάκατο.
Στο λιμάνι του αποδίδονται οι ανάλογες τιμές και ο Γερμανός στρατηγός
με γρήγορο βήμα κατευθύνεται στο σπίτι του Καμψώπουλου, όπου τον
περιμένουν ‘Άγγλοι και Γάλλοι αξιωματικοί και οι Έλληνες Ιερολοχίτες.
Εκεί ο Άγγλος ταξίαρχος Τζέιμς Μόφφατ λέει στο Γερμανό στρατηγό : «Δέχεστε να υπογράψετε την παράδοση των στρατευμάτων σας;»
Με αργή και βραχνή φωνή αμετανόητος ο Βάγκενερ απαντά : « Εκτελώ
διαταγές. Εάν είχα το δικαίωμα ποτέ δεν θα υπέγραφα !..» Έσκυψε και
χωρίς άλλη κουβέντα υπέγραψε.
Ο υπασπιστής του ήταν έτοιμος να δακρύσει. Τον κοίταξε μ΄ένα βλέμμα
βλοσυρό και έσπευσε να παραδώσει το περίστροφο του στον ‘Άγγλο ταξίαρχο :
«Το τρόπαιο αυτό ανήκει στον Ιερό Λόχο» απαντά ο Μόφφατ.
Τότε ο Γερμανός απαντά με ένα ξερό «για» (ναι) και παραδίδει το
περίστροφο στον παριστάμενο διοικητή του Ιερού Λόχου συνταγματάρχη
Χριστόδουλο Τσιγάντε .
Η τελετή κράτησε λίγα μόνο λεπτά και αμέσως μετά ο Γερμανός στρατηγός
επιβιβάστηκε στην τορπιλάκατο και αναχώρησε με κατεύθυνση τη Ρόδο για
να ετοιμάσει την παράδοση του νησιού την επόμενη μέρα στις συμμαχικές
δυνάμεις.
Γιατί, όμως, επελέγη η Σύμη για να γίνει η παράδοση των γερμανικών
στρατευμάτων; Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά ο κυριότερος είναι γιατί η
Σύμη –και λόγω της γεωγραφικής της θέσης- διαδραμάτισε ένα σημαντικό
ρόλο στον απελευθερωτικό αγώνα.
Οι κάτοικοί της, ανώνυμοι και επώνυμοι, με κάθε τρόπο –ακόμη και
θυσιάζοντας τη ζωή τους- ιδιαίτερα όταν το νησί ήταν υπό ξενική κατοχή,
προσέφεραν πολύτιμες βοήθειες στους συμμάχους.
Στη Σύμη λειτούργησαν σημαντικά κατασκοπευτικά κλιμάκια με κορυφαίο
αυτό στη Μονή του Πανορμίτη με τον ηγούμενο Χρύσανθο Μαρουλάκη , τον
Μυκονιάτη στρατιωτικό Φλώρο Ζουγανέλη και τον Μιχάλη Λάμπρου τους
οποίους εκτέλεσαν οι Ιταλοί κατά τη μεταφορά τους από το μοναστήρι στο
Γυαλό.
Είναι απαραίτητο να μνημονεύσουμε τα ονόματα ορισμένων (από τους
πολλούς) Συμιακών που αποτελούσαν το κατασκοπευτικό κλιμάκιο, όπως ο
Φώτης Κατσουράκης, ο Νικόλας Τσατταλιός (με το παρατσούκλι Γιαταγάνας)
και ο γιος του Λευτέρης, ο Λευτέρης Τσατταλιός και ο γιος του Λεωνίδας,
(προπαππούς και ο παππούς του Αρχιμανδρίτη Αθανασίου Μισσού, όπου και
το βαπτιστικό του όνομα είναι του παππού του, Λεωνίδας !), ο Γιώργος
Μυλωνάκης, ο Λουκάς Ξανθός , ο Σταύρος Σμυρνάκης, ο Κώστας Κατσιμπρής ,ο
Αντώνης Αγγελίδης και ο Ανδρέας Μοσχόβης.
Οι δύο τελευταίοι ήταν δάσκαλοι και εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς
τον Μάρτιο του 1944. Στα διάφορα κλιμάκια μετείχαν ακόμη πολλοί βοσκοί,
ψαράδες και γυναίκες, όπως οι Κατίνα και Ειρήνη Κατσουράκη και οι
Ζαφείρα και ‘Άννα Ξανθού.
‘Έγγραφα των βρετανικών υπηρεσιών αναφέρουν ότι ο Λευτέρης Τσατταλιός
ήταν άνθρωπος του Άγγλου πρόξενου Νόελ Ρίης στη Σύμη όπου εμφανίζεται
μεν ως συνεργάτης των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών , ενώ στην
πραγματικότητα αποσπά πολύτιμες πληροφορίες από τους Ιταλούς που
διαβιβάζονται στη Σμύρνη, όπου βρίσκεται το αρχηγείο του Νόελ Ρίης.
Ακόμη στη Σύμη-σύμφωνα με τους Βρετανούς-πληροφορίες συγκεντρώνουν ,
εκτός από τον Λευτέρη Τσατταλιό, συγκεντρώνουν και οι Σωτήρης Βογιατζής,
Κώστας Πάχος γιος του φωτογράφου Φιλήρατου Πάχου και κάποιος Πατάκας .
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1944 το βράδυ μια ομάδα Άγγλων κομάντος με
Έλληνες Ιερολοχίτες με διοικητή τον ταγματάρχη Τζοκ Λαπράικ πλησιάζει
στο λιμάνι της Σύμης.
Με ένα αναδιπλούμενο κανό ο λοχαγός Άντερ Λάσσεν και μέσα σε ένα
καταιγισμό πυρών κατορθώνει να φτάσει στην προκυμαία και μαζί με τους
άνδρες του εξουδετερώνουν τη φρουρά και απελευθερώνουν το νησί.
Και το μοναδικό πρόβλημα των Άγγλων, όπως υπογραμμίζεται σε σχετικές
αναφορές- είναι το αίτημα των κατοίκων να εκτελεστούν οι 140 Ιταλοί
αιχμάλωτοι !..
Το βέβαιο είναι ότι οι Συμιακοί έτρεφαν μεγάλο θυμό και οργή για τους
Ιταλούς επειδή εκτέλεσαν τον ηγούμενο της Μονής του Πανορμίτη Χρύσανθο
Μαρουλάκη και τους άλλους δύο πατριώτες.
Το αίτημα δεν έγινε αποδεκτό και ο ταγματάρχης Λαπράικ μετέτρεψε τη
Σύμη σε ισχυρή βάση εξόρμησης των καταδρομέων ,των ιερολοχιτών και των
ομάδων αναγνώρισης που καταφθάνουν στα Δωδεκάνησα.
Από τη Σύμη ξεκινούσαν πολλές επιχειρήσεις των συμμαχικών δυνάμεων
στο Αιγαίο, ενώ ταυτόχρονα καταφθάνουν στο νησί πολλοί φυγάδες από άλλα
νησιά –κυρίως από τη Ρόδο- που εξακολουθούσαν να είναι υπό την κατοχή
των Γερμανών.
Με τη συνδρομή των Συμιακών ,πολλοί φυγάδες προωθούνται στα απέναντι
τουρκικά παράλια (Απλοθέκα) και από εκεί στη Μέση Ανατολή για να
καταταγούν στις Ένοπλες Δυνάμεις.
Παράλληλα, τα γερμανικά στούκας απογειώνονται από το αεροδρόμιο της
Ρόδου και βομβαρδίζουν ανηλεώς τη Σύμη ,προκαλώντας πολλά θύματα και
ανυπολόγιστες καταστροφές. Η ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ
Ταυτόχρονα στη διεθνή σκακιέρα έχει φουντώσει ένα έντονο παρασκήνιο
για την τύχη της Δωδεκανήσου. Οι τρεις ηγέτες (Τσώρτσιλ, Ρούσβελτ και
Στάλιν) συζητούν στις συναντήσεις τους για τη συμμετοχή της Τουρκίας
στον πόλεμο και ως αντάλλαγμα θα έπαιρναν τα Δωδεκάνησα !..
Κυρίως ο Τσώρτσιλ στις αρχικές του τοποθετήσεις δεν ήταν αρνητικός σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Όμως, στη Βρετανία υπήρχαν και αντίθετες φωνές, όπως του υπουργού
Εξωτερικών λόρδου Χάλιφαξ , ο οποίος μεταξύ άλλων , σε αναφορά του στο
Φόρειν Όφφις, έγραφε και τα εξής :
«Οφείλω να σας προειδοποιήσω ότι η ¨Ένωση των Δωδεκανήσων με την
Ελλάδα αποτελεί ήδη μιαν από τις πολεμικές κραυγές στον ελληνικό στρατό.
Στρατεύματα αναχωρούν από την Αθήνα για το μέτωπο φωνάζοντας : «Και στα
Δωδεκάνησα και στα Δωδεκάνησα.» ‘Έγιναν διαδηλώσεις Δωδεκανησίων στη
Θεσσαλονίκη, την Κρήτη και αλλού, όπως και στην Αθήνα.»
Περιττό να τονίσω ότι ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών αναφερόταν στο
Σύνταγμα Δωδεκανησίων Εθελοντών , του οποίου διοικητής ήταν ο Συμιακός
αξιωματικός Μάρκος Κλαδάκης ,o « Διγενής της Σύμης» , όπως ονομάστηκε.
Το δωδεκανησιακό ζήτημα απετέλεσε αντικείμενο πολλών συζητήσεων και
το μοναδικό «κίνητρο» των Συμμάχων για να μπει η Τουρκία στον πόλεμο. Ο
Τσώρτσιλ άρχισε να κάμπτεται ιδιαίτερα ύστερα από μια αναφορά του Άντονυ
‘Ηντεν , η οποία μεταξύ άλλων έγραφε και τα εξής:
«Θα ήμουν ιδιαίτερα απρόθυμος να προσφέρω τη Ρόδο στους Τούρκους ή
οποιοδήποτε άλλο τμήμα των Δωδεκανήσων. Από παράδοση και συναισθηματικά,
τα νησιά αυτά είναι ελληνικά.
Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού αποτελείται από Έλληνες και
σχεδόν με απόλυτη βεβαιότητα αυτοί θα τάσσονταν υπέρ της ένωσης με την
Ελλάδα.
Από τότε που η Ελλάδα μπήκε τον πόλεμο το 1940 ,διαδοχικές ελληνικές
κυβερνήσεις μας κατέστησαν σαφή τη σημασία που αποδίδουν στην ενσωμάτωση
των Δωδεκανήσων και είναι βέβαιο ότι τούτο αντανακλά τις απόψεις
ολόκληρου του ελληνικού λαού.»
Η επιστολή του ¨Ηντεν σε κάθε σελίδα της, φέρει χειρόγραφη την λέξη «συμφωνώ» και την μονογραφή του Τσώρτσιλ. H ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΣΥΜΙΑΚΩΝ
Πέρα απ΄όλα αυτά στις δύσκολες μέρες που πέρασε η Ρόδος –κυρίως την
περίοδο του 1944- με τη γερμανική κατοχή πολλοί Συμιακοί βοήθησαν για να
αντιμετωπιστούν πολλά προβλήματα.
Και όταν οι κάτοικοι της Ρόδου πέθαιναν από την πείνα, ο Συμιακός
γιατρός (και μετέπειτα δήμαρχος Ρόδου) Μιχαήλ Πετρίδης ανέλαβε την
πρωτοβουλία να φροντίσει ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός να φέρει τρόφιμα στο
νησί.
Έτσι μαζί με τον ιερέα Παπαναστάση Κυριατσούλη αναχώρησε με καΐκι από
τη Ρόδο στις απέναντι τουρκικές ακτές και στη συνέχεια μπόρεσαν –ύστερα
από ένα περιπετειώδες ταξίδι-να φτάσουν μέχρι την Αίγυπτο και να
ζητήσουν τη βοήθεια από τον Ερυθρό Σταυρό.
Παράλληλα, από τη Ρόδο οι εκπρόσωποι των τριών εκκλησιών, δηλαδή των
Ορθοδόξων, των Καθολικών και των Μουσουλμάνων αποφασίστηκε να μεταβούν
στη Σύμη (που είχε ελευθερωθεί από τις συμμαχικές δυνάμεις και τους
ιερολοχίτες) για να συναντήσουν τους εκπροσώπους του Ερυθρού Σταυρού για
να φροντίσουν να τους στείλουν τρόφιμα.
Τους Ορθόδοξους εκπροσωπούσε ο πρωτοσύγκελος Απόστολος Παπαϊωάννου
και οι τρεις ιερωμένοι πήγαν στη Σύμη με μια μεγάλη βάρκα με τα πανιά με
καπετάνιο τον Συμιακό Νίκο Χατζηνικήτα.
Οι αποστολές αυτές πέτυχαν και ο Ερυθρός Σταυρός έστειλε τρόφιμα
στους λιμοκτονούντες κατοίκους της Ρόδου και έτσι σώθηκαν πολλοί
άνθρωποι.
Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει και στον Συμιακό Σωτήρη Αγαπητίδη
,ο οποίος μετείχε στην ελληνική αντιπροσωπεία στο Συνέδριο Ειρήνης το
1946 στο Παρίσι και ήταν αυτός που αντέκρουσε επιτυχώς τις παράλογες
αιτιάσεις των Ιταλών για τη Δωδεκάνησο και έτσι δόθηκαν οι πολεμικές
αποζημιώσεις.
Σήμερα 70 χρόνια μετά την 8η Μαΐου 1945 , τιμούμε τους αγώνες των
Ελλήνων στρατιωτών και των στρατιωτών των συμμαχικών δυνάμεων για την
απελευθέρωση της Δωδεκανήσου.
Τιμούμε τους μαχητές του Ιερού Λόχου για τους αγώνες που έδωσαν σε όλα τα νησιά μας.
Τιμούμε όλους τους Δωδεκανήσιους που για 600 και πλέον χρόνια κράτησαν ψηλά το λάβαρο της ελληνικότητας των νησιών μας.
Τιμούμε τους Συμιακούς και τις Συμιακές που στάθηκαν πρωτοπόροι στους
εθνικούς αγώνες και έδειξαν ένα απαράμιλλο θάρρος και αποφασιστικότητα
διατηρώντας άσβεστο το πάθος τους για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία.
Πηγή : rodiaki
29 Μαΐου 1453 «Η Πόλις Εάλω». Η ημέρα Τρίτη θεωρείται αποφράδα μέρα για τον Ελληνισμό γιατί η Κωνσταντινούπολη πέφτει στα χέρια των Τούρκων. Τα ηνία της περνούν από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο που πέθανε στη μάχη στα χέρια του Σουλτάνου.
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 565 ΧΡΟΝΙΑ Η «ΑΠΟΦΡΑΔΑ ΗΜΕΡΑ» - ΤΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΞΕΡΙΖΩΜΟΥ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
Η Άλωση του 1453 ήταν το αποτέλεσμα μιας μακράς
πορείας αποσύνθεσης του βυζαντινού κράτους και παράλληλης ανάδειξης των
Οθωμανών ως της κυρίαρχης ηγεμονικής δύναμης στην περιοχή.
Η κατάσταση στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία πριν την Άλωση
Ακόμη και πριν την Άλωση
της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Φράγκους, η βυζαντινή
αυτοκρατορία αντιμετώπιζε τεράστια προβλήματα. Οι τελευταίοι
αυτοκράτορες της Μακεδονικής Δυναστείας ήραν τα μέτρα
που είχαν λάβει οι προκάτοχοί τους και ευνόησαν τους πλούσιους
αξιωματούχους. Συγκεκριμένα κατάργησαν το νόμο του «Αλληλέγγυου» που
προστάτευαν τους μικρούς καλλιεργητές από τους εισπράκτορες των φόρων.
Επίσης, σταμάτησαν να δίνουν κλήρο γης στους ακρίτες των συνόρων. Έβαλαν ξένους μισθοφόρους στη θέση και των βυζαντινών στρατιωτών,
με το πρόσχημα ότι στοίχιζαν λιγότερα χρήματα στο κράτος. Τα μέτρα αυτά
προκάλεσαν αναταραχή στην αυτοκρατορία και δημιούργησαν πολλά εσωτερικά
προβλήματα στο κράτος. Σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση βρέθηκαν και οι
κάτοικοι των ακριτικών περιοχών, που δεν μπορούσαν πλέον να καταταγούν
στο στρατό ως ακρίτες. Εκτός από αυτά η οικονομία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είχε σχεδόν καταρρεύσει. Τα
κρατικά έσοδα είχαν περιοριστεί και τα έξοδα πολλαπλασιάζονταν. Οι
δαπάνες για τη συντήρηση του εμπορικού και του πολεμικού στόλου δεν
μπορούσαν να καλυφθούν. Τα καράβια παραμελήθηκαν και το πολεμικό ναυτικό
εγκαταλείφθηκε. Η ασφάλεια του Βυζαντίου αλλά και η διακίνηση των
προϊόντων ανατέθηκε με συνθήκη στους Βενετούς, στους οποίους δόθηκαν
πολλά εμπορικά προνόμια. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν αποκαταστάθηκε ποτέ στην παλιά της αίγλη μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους το 1204.
Η ραγδαία εξάπλωση των Οθωμανών
Την
ίδια περίοδο εξαπλώθηκε ραγδαία το οθωμανικό κράτος και μετεξελίχθηκε
από κρατίδιο με φυλετική βάση σε πολυεθνοτική αυτοκρατορία. Οι Οθωμανοί πέρασαν για πρώτη φορά στην Ευρώπη το 1345 ως σύμμαχοι του διεκδικητή του βυζαντινού θρόνου Ιωάννη Καντακουζηνού.
Μετά
την κατάληψη της Καλλίπολης το 1354, απέκτησαν μια σταθερή βάση στη
Θράκη, απ’ όπου μπορούσαν να διαπεραιούνται και να λεηλατούν τις
ευρωπαϊκές περιοχές. Μέσα σε λίγες δεκαετίες οι Οθωμανοί είχαν καταλάβει
μεγάλο μέρος της Βαλκανικής και από το 1394 έως το
1402 έκαναν μια πρώτη απόπειρα να εξαναγκάσουν την Κωνσταντινούπολη σε
παράδοση αποκλείοντάς την. Μετά την ανάδειξη στην εξουσία του σουλτάνου
Μουράτ Β΄ (1421) το οθωμανικό κράτος ανέκαμψε και η επικράτεια του βυζαντινού αυτοκράτορα περιορίστηκε πάλι στην Κωνσταντινούπολη και κάποιες παράκτιες πόλεις της Θράκης.
Το ναυάγιο για την ένωση των δύο Εκκλησιών
Για τους Βυζαντινούς η
μόνη σανίδα σωτηρίας θα ήταν από την ενεργή στρατιωτική βοήθεια από τις
χριστιανικές δυνάμεις. Απαραίτητος όρος όμως ήταν η ένωση της
βυζαντινής Εκκλησίας με την Εκκλησία της Ρώμης. Η ένωση τελικά
συμφωνήθηκε κατά τη σύνοδο της Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-1439). Έντονες
όμως ήταν οι αντιδράσεις των Ορθοδόξων.
Η ηγεσία των επιτιθέμενων
Την
ηγεσία των επιτιθέμενων είχε ο σουλτάνος Μωάμεθ Β' μαζί με τους
αρχιστράτηγους της Ρούμελης και της Ανατολής, Καρατζά και Ισάκ
αντίστοιχα. Επίσης συμμετείχαν οι πασάδες Ζαγανός, Μαχμούτ, Σαρουτζά και
Χαλίλ, καθώς και ο ναύαρχος Μπαλτάογλου, ο οποίος αντικαταστάθηκε
μεσούσης της πολιορκίας από το Χαμζά. Από την πλευρά των αμυνομένων, υπό τη γενική ηγεσία του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Δράγαση, το στρατιωτικό πρόσταγμα ανήκε στο Γενουάτη Giovanni Giustiniani Longo,
ενώ διάφοροι Βυζαντινοί και Ιταλοί διοικούσαν τα σημεία των τειχών που
τους είχαν ανατεθεί, ανάμεσά τους ο παπικός λεγάτος Ισίδωρος και ο μέγας
δουξ Λουκάς Νοταράς.
Η επίθεση από τους Οθωμανούς
Την άλωση της Κωνσταντινούπολης έθεσε ως βασικό στόχο ο Μωάμεθ Β΄
αμέσως μετά την άνοδό του στην εξουσία (1451). Το 1452 κατασκεύασε το
φρούριο του Boğaz kesen (σημερινό Rumeli Hisarı) στην ευρωπαϊκή όχθη του
Βοσπόρου, ώστε να ελέγχει το διάπλου των στενών και ξεκίνησε τις
προετοιμασίες για την πολιορκία και την κατασκευή των κανονιών. Επίσης,
από το φθινόπωρο του 1452 άρχισε η κατάληψη των εκτός της Πόλης
βυζαντινών οχυρών.
Στις αρχές Απριλίου του 1453 (σταδιακά από τις 4 έως τις 7 Απριλίου 1453), όπως αναφέρει η Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Κόσμου
(Encyclopedia of the Hellenic World), οι οθωμανικές δυνάμεις
συγκεντρώθηκαν μπροστά στην Κωνσταντινούπολη και στις 12 Απριλίου
ξεκίνησε ο βομβαρδισμός των χερσαίων τειχών και οι προσπάθειες υπόσκαψής
τους. Μέχρι την τελική έφοδο μεγάλο μέρος των τειχών, ιδιαίτερα στο
μεσαίο τμήμα τους, είχε υποστεί σημαντικές ζημιές. Στις 18 Απριλίου
απέτυχε μία πρώτη έφοδος στα τείχη.
Στις 20, έπειτα από
επιτυχημένη προσπάθεια τεσσάρων πλοίων να σπάσουν τον κλοιό του
οθωμανικού στόλου και να μπουν στον Κεράτιο κόλπο, ο σουλτάνος καθαίρεσε
το ναύαρχο Μπαλτάογλου και στις 22 κατόρθωσε να
περάσει μέρος του στόλου του διά ξηράς στον Κεράτιο. Οι πολιορκημένοι
προστάτευαν έως τότε την είσοδο στον κόλπο με μια αλυσίδα και με
παραταγμένα πλοία. Η είσοδος των τουρκικών πλοίων εξέθεσε το ευάλωτο
βόρειο τείχος της Πόλης σε επίθεση και ανάγκασε τους αμυνομένους να
αραιώσουν ακόμη περισσότερο τις ισχνές δυνάμεις τους.
Άλλες
πρωτοβουλίες του πολιορκητή που εντυπωσίασαν τους συγχρόνους ήταν η
κατασκευή ενός θωρακισμένου πολιορκητικού πύργου και μια πλωτή γέφυρα
από βαρέλια στο μυχό του Κεράτιου κόλπου. Παρά την
καταπόνηση των τειχών, δύο ακόμη γενικές έφοδοι, στις 7 και 12 Μαΐου,
απέτυχαν. Στις 21 Μαΐου οι Βυζαντινοί απέρριψαν πρόταση του σουλτάνου να
παραδώσουν με ευνοϊκούς όρους την Πόλη.
Τα δραματικά γεγονότα
Τις
πρώτες πρωινές ώρες της 29ης Μαΐου, οι τουρκικές δυνάμεις εισχώρησαν
στα τείχη στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, η οποία είχε υποστεί τις
μεγαλύτερες καταστροφές. Η αντίσταση των αμυνομένων κατέρρευσε όταν ο
βαριά τραυματισμένος Giustiniani εγκατέλειψε το πεδίο της μάχης,
δημιουργώντας πανικό.
Επακολούθησε θανατηφόρος συνωστισμός μεταξύ
του εξωτερικού και του εσωτερικού τείχους και στη συνέχεια οι Τούρκοι
εισήλθαν στην Πόλη εξοντώνοντας όσους αντιστέκονταν. Κατά τη φάση της
κατάρρευσης της αντίστασης στα τείχη σκοτώθηκε και ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος.
Οι υπόλοιποι σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, ενώ η αιχμαλωσία ήταν και η μοίρα του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού. Ο Μωάμεθ έκανε τη θριαμβευτική είσοδό του στην Πόλη.
«Η Πόλις Εάλω»
«Και
ρίχτηκε με τ' άτι του μες στων εχθρών τα πλήθια. Το πύρινο το βλέμμα
του σκορπούσε την τρομάρα και το σπαθί του τη θανή. Στα χάλινά του
στήθια εξέσπασε η όργητα σε βροντερή κατάρα. Εθόλωσαν τα μάτια του. Τ'
αγνό το μέτωπό του, θαρρείς, ο φωτοστέφανος της Δόξας τ' αγκαλιάζει. Κ'
έπεσε χάμου ο Τρανός! Θρηνήστε το χαμό του. Μα, μη! Σε τέτοιο θάνατο ο
θρήνος δεν ταιριάζει. Κ' έπεσε χάμου ο Τρανός! Κυλίστηκε στο χώμα ένας
Τιτάν π' ακόμα χτες εστόλιζ' ένα θρόνο, κ' εσφάλισε -- οιμένανε! -- για
πάντ' αυτό το στόμα που κάθε πίκρα ρούφαγε κ' έχυν' ελπίδες μόνο.
Μαρμαρωμένε Βασιλιά, πολύ δε θα προσμένεις. Ένα πρωί απ' τα νερά του
Βόσπορου κει πέρα θε να προβάλει λαμπερός μιας Λευτεριάς χαμένης ο
ασημένιος ήλιος. Ω δοξασμένη μέρα! “Μαρμαρωμένε βασιλιά», αναφέρει ο
Έλληνας ποιητής και πεζογράφος Κώστας Γ. Καρυωτάκης.
Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου «Στην αναφορά της θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου γίνεται λόγος για τα «σχίσματα των Εκκλησιών». Ο Μέγας Βασίλειος μεταξύ των άλλων προσεύχεται στον Θεό: «Παύσον τα σχίσματα των Εκκλησιών». Μερικοί
σύγχρονοι θεολόγοι, για να δικαιολογήσουν τον όρο Εκκλησία και για τους
ετεροδόξους, επικαλούνται και την φράση αυτή και ισχυρίζονται ότι ο
Μέγας Βασίλειος ονομάζει Εκκλησίες και τις κοινότητες των αιρετικών,
οπότε αυτό, όπως ισχυρίζονται, δίδει το δικαίωμα να ονομάζουν όλους τους
Χριστιανούς εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία είναι η Μία, Αγία,
Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ότι ανήκουν σε Εκκλησίες. Αυτό εκ πρώτης όψεως είναι λογικοφανές,
αλλά εάν αναλύση κανείς το θέμα θα διαπιστώση ότι τέτοιες ερμηνευτικές
αποδόσεις στον Μέγα Βασίλειο είναι εσφαλμένες. Κατ’ αρχάς αμέσως μετά την προσευχή
«παύσον τα σχίσματα των Εκκλησιών» ακολουθεί η προσευχή: «τας των
αιρέσεων επαναστάσεις ταχέως κατάλυσον τη δυνάμει του αγίου σου
Πνεύματος». Αυτό σημαίνει ότι εδώ γίνεται διάκριση
μεταξύ των σχισμάτων, που πρέπει να παύσουν να υπάρχουν, και των
επαναστάσεων των αιρέσεων που πρέπει να καταλυθούν με την δύναμη του
Αγίου Πνεύματος. Και αυτό γιατί οι αιρέσεις είναι προιόντα του πονηρού
πνεύματος, των δαιμονικών δυνάμεων. Έπειτα, στην ίδια ευχή της αναφοράς
προσεύχεται: «τους εσκορπισμένους επισυνάγαγε∙ τους πεπλανημένους
επανάγαγε και σύναψον τη αγία σου καθολική και αποστολική Εκκλησία». Έτσι, υπάρχει η Μία, Αγία, Αποστολική και
Καθολική Εκκλησία και «οι πεπλανημένοι» που έχουν απομακρυνθή από αυτή
και πρέπει να επιστρέψουν σε αυτήν. Όποιος δεν μπορεί να κάνη την διάκριση
μεταξύ σχισμάτων και αιρέσεων, δεν μπορεί να καταλάβη τον λόγο του
Μεγάλου Βασιλείου και κατά τον τρόπο αυτό τον παρερμηνεύει και τον
αδικεί. Το ότι ο Μέγας Βασίλειος κάνει διάκριση
μεταξύ των σχισμάτων και των αιρέσεων φαίνεται στον 1ο Κανόνα του, ο
οποίος έγινε αποδεκτός από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο και επομένως
έχει καθολική ισχύ. Στον σημαντικό αυτόν κανόνα ο Μέγας Βασίλειος κάνει την διάκριση μεταξύ αιρέσεων, σχισμάτων και παρασυγαγωγών. Αναλύοντας αυτό το θέμα γράφει, κατά την μετάφραση του χωρίου: «αιρέσεις (οι παλαιοί Πατέρες) ονόμασαν
αυτούς που είχαν αποσχιστεί τελείως και είχαν αποξενωθεί από την ίδια
την πίστη, ενώ σχίσματα αυτούς που φιλονίκησαν μεταξύ τους για κάποιες
αιτίες εκκλησιαστικές και για ζητήματα που μπορούν να διευθετηθούν∙ και
παρασυγαγωγές τις συγκεντρώσεις που έκαναν ανυπότακτοι πρεσβύτεροι ή
επίσκοποι και αγράμματοι άνθρωποι». Δίνει δε μερικά παραδείγματα από την τότε πραγματικότητα για να γίνη κατανοητό. Όταν ο Μέγας Βασίλειος προσευχόταν
«παύσον τα σχίσματα των Εκκλησιών» εννοούσε την προσωρινή διακοπή
εκκλησιαστικής κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών για ζητήματα ιάσιμα, ενώ
για τις αιρέσεις προσεύχεται διαφορετικά. Κάνοντας αυτήν την διάκριση σαφώς γράφει
ότι οι Πατέρες οι παλαιοί καθόρισαν «το μεν των αιρετικών (βάπτισμα),
παντελώς αθετήσαι», το δε βάπτισμα των σχισματικών να το δεχθούν, επειδή
«ως έτι εκ της εκκλησίας αυτών», αφού αποσχίσθηκαν από την Εκκλησία για
«ζητήματα ιάσιμα», όχι της πίστεως, και το βάπτισμα αυτών που ανήκουν
στις παρασυναγωγές «αν βελτιωθούν με αξιόλογη μετάνοια και επιστροφή, να
ενώνονται ξανά με την Εκκλησία, ώστε πολλές φορές να γίνονται δεκτοί
στην ίδια την τάξη, όταν μετανοήσουν, και αυτοί που έφυγαν μαζί με τους
απειθάρχητους και που είχαν κάποιον ιερατικό βαθμό». Ο Μέγας Βασίλειος αιτιολογεί θεολογικώς
γιατί οι αιρετικοί δεν ανήκουν στην Εκκλησία, και γιατί δεν μπορεί να
γίνη αποδεκτό το βάπτισμά τους. Γράφει: «οι δε της εκκλησίας αποστάντες, ούκ έτι
έσχον την χάριν του αγίου Πνεύματος εφ’ εαυτούς∙ επέλιπε γαρ η μετάδοσις
τω διακοπείναι την ακολουθίαν», δηλαδή «αυτοί όμως που αποστάτησαν από
την εκκλησία δεν έχουν πιά την χάρη του Αγίου Πνεύματος επάνω τους∙
γιατί σταμάτησε η μετάδοση, επειδή διακόπηκε η συνέχεια». Αυτό σημαίνει ότι όσες κοινότητες
χριστιανικές δέχονταν την αίρεση, δεν είχαν αποστολική διαδοχή, και δεν
έχουν έγκυρα μυστήρια, αφού τους εγκατέλειψε η Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η εποχή στην οποία έζησε ο Μέγας Βασίλειος ήταν μια ταραχώδης εποχή. Είχε προηγηθή η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος, αλλά σχεδόν αμέσως μετά την Σύνοδο αυτή δημιουργήθηκαν έριδες. Γίνονταν μεγάλες συζητήσεις για τον όρο
του ομοουσίου και άλλους όρους σχετικά με την θεότητα του Υιού και Λόγου
του Θεού, αλλά και την θεότητα του Αγίου Πνεύματος. Έτσι, άλλες χριστιανικές κοινότητες είχαν
απομακρυνθή από την Εκκλησία ως αιρετικές, λόγω του ότι ο Επίσκοπος
είχε προσχωρήσει στην αίρεση, άλλες ήταν σχισματικές για λόγους
προσωπικούς και διοικητικούς, αφού δεν είχε επικρατήσει ακόμη το
διοικητικό σύστημα, που υπάρχει σήμερα, και άλλες ήταν παρασυναγωγές. Όλα αυτά ρυθμίστηκαν με την Β΄
Οικουμενική Σύνοδο, η οποία συνήλθε το 381 μ.Χ. δύο χρόνια μετά την
κοίμηση του Μεγάλου Βασιλείου. Η δε Σύνοδος αυτή δεν ανήρεσε αυτήν την
διάκριση του Μεγάλου Βασιλείου, αλλά την διατήρησε, γιατί θέτει
ουσιαστικούς και κανονικούς όρους για να δεχθή το βάπτισμα αυτών που
έφυγαν από την Εκκλησία. Έτσι η διάκριση μεταξύ αιρέσεως, σχίσματος και παρασυναγωγής υφίσταται σήμερα. Αιρετικοί είναι όσοι έχουν εισάγει αιρετικές αποκλίσεις από την πίστη των Πατέρων. Το filioque, το actuspurus, το analogiaentis, το analogiafidei είναι αιρέσεις και αυτές έχουν εγκολπωθή οι δυτικοί Χριστιανοί. Ο μονοφυσιτισμός και ο μονοθελητισμός είναι αιρέσεις και αυτές έχουν εγκολπωθή οι ανατολικοί Χριστιανοί. Εκτός αυτών, υπάρχουν και Εκκλησίες για
διοικητικούς λόγους, που δεν έχουν εκκλησιαστική κοινωνία, όπως το
Πατριαρχείο Αντιοχείας διέκοψε την εκκλησιαστική κοινωνία με το
Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Επομένως, όταν ο Μέγας Βασίλειος
προσευχόταν «παύσον τα σχίσματα των Εκκλησιών» εννοούσε την προσωρινή
διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών για ζητήματα
ιάσιμα, ενώ για τις αιρέσεις προσεύχεται διαφορετικά, ήτοι «τας των
αιρέσεων επαναστάσεις ταχέως κατάλυσον τη δυνάμει του Αγίου σου
Πνεύματος» και «τους πεπλανημένους επανάγαγε και σύναψον τη αγία σου
καθολική και αποστολική εκκλησία». Μέσα στην προοπτική αυτή πρέπει να ερμηνεύση κανείς τις επιστολές που απέστειλε ο Μέγας Βασίλειος για την ειρήνη στην Εκκλησία. Πρέπει να σταματήση αυτή η παρερμηνεία
της διδασκαλίας του Μεγάλου Βασιλείου. Όσοι έχουν διαφορετικές απόψεις,
έχουν το δικαίωμα να τις εκφράζουν, αλλά οπωσδήποτε ας σταματήσουν να
παρερμηνεύουν τον μεγάλο μας Πατέρα, τον Αρχιεπίσκοπο Καισαρείας της
Καππαδοκίας και ουρανοφάντορα Βασίλειο». Πηγή: parembasis.gr
Η Αθήνα ζητά από την Άγκυρα αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων
Η Αθήνα ζητά από την Άγκυρα αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων
Το Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση - απάντηση στις προκλητικές
δηλώσεις της Άγκυρας που ούτε λίγο ούτε πολύ όχι μόνο δεν αναγνωρίζει τη
Γενοκτονία των Ποντίων αλλά ζητά και αποζημίωση.
Η ανακοίνωση του ΥΠΕΞ:
«Η ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών συνιστά ακόμη μια αδόκιμη προσπάθεια παραποίησης της ιστορίας.
Η αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας, η αυτοκριτική και η εγκατάλειψη του
αναθεωρητισμού, αποτελούν ένδειξη δύναμης, όχι αδυναμίας. Αποτελούν
προϋπόθεση για τον καλόπιστο διάλογο και την καταπολέμηση των ακροτήτων
του εθνικισμού, για τη συμφιλίωση των λαών και των κρατών και την
ειρηνική συμπόρευσή τους.
Αυτή τη στάση ζωής και πολιτικής επέλεξε ο Ελευθέριος Βενιζέλος όταν
πρότεινε ως υποψήφιο για το Νόμπελ Ειρήνης τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.
Και αυτό συνεχίζει να αποτελεί, μέχρι σήμερα, μέρος της σημαντικής
παρακαταθήκης που άφησε πίσω του ο μεγάλος Έλληνας πολιτικός, για τις
ελληνοτουρκικές σχέσεις -και όχι μόνον.
Είναι ιστορικό καθήκον όλων μας - και ιδίως της γείτονος Τουρκίας - να
αναγνωριστούν γεγονότα όπως η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού,
προκειμένου να μην επαναληφθούν οι πιο ζοφερές στιγμές του παρελθόντος
και να επουλώσουμε τις βαθειές πληγές που άφησαν πίσω.»
Η προκλητική ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ
Υπενθυμίζεται ότι νωρίτερα το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε μια
προκλητική ανακοίνωση με αφορμή δηλώσεις Ελλήνων πολιτικών για την 19η
Μαΐου (η οποία έχει αναγνωριστεί από την Αθήνα ως «Ημέρα Μνήμης για τη
Γενοκτονία των Ποντίων»), στην οποία έκανε λόγο για διαστρέβλωση των
ιστορικών γεγονότων για πολιτικά κίνητρα, ενώ επεσήμανε και την
υποχρέωση της Αθήνας «να καταβάλλει αποζημιώσεις προς την Τουρκία, στο
πλαίσιο της υπογραφής της Συνθήκης της Λοζάνης».
«Η 19η Μαΐου του 1919 σηματοδοτεί την έναρξη του εθνικού αγώνα για την
ίδρυση της Δημοκρατίας της Τουρκίας και γιορτάζεται με υπερηφάνεια στην
Τουρκία και το εξωτερικό» σημειώνει, μεταξύ άλλων το υπουργείο
Εξωτερικών της Τουρκίας. «Οι δηλώσεις ορισμένων πολιτικών στην Ελλάδα,
οι οποίες διαστρεβλώνουν τα ιστορικά γεγονότα για πολιτικά κίνητρα, δεν
μπορούν να γίνουν αποδεκτές» προσθέτει.
Το τουρκικό ΥΠΕΞ, μάλιστα, κάνει λόγο για «ανυπόστατους ισχυρισμούς» και
ότι «η ευθύνη για τις ακρότητες που διαπράχθηκαν, βαραίνει τον ελληνικό
στρατό, ο οποίος παραβίασε τους κανόνες του πολέμου, εισβάλλοντας στην
Ανατολία». «Αυτοί οι ανυπόστατοι ισχυρισμοί που στοχεύουν την ιστορία,
δεν έχουν καμία λογική, καμία συνοχή. Αυτή η ρητορική είναι ασύμβατη με
την επιδίωξη ανάπτυξης των διμερών μας σχέσεων» συμπληρώνει.
Έχουν ξεφύγει τελείως οι τούρκοι...Ζητούν αποζημίωση για τη γενοκτονία των Ποντίων! Τι απαντά το ΥΠΕΞ
byENOPLOS.GR-
'Εχουν ξεφύγει τελείως ξεπερνώντας κάθε όριο η προκλητικότητα των
Τούρκων. Το υπουργείο Εξωτερικών της γείτονος χώρας εξέδωσε μία
εξαιρετικά προκλητική ανακοίνωση, η οποία κάνει λόγο για διαστρέβλωση
ιστορικών γεγονότων, στην γενοκτονία των Ποντίων. Φτάνει δε στο σημείο
να αναφέρει για αποζημίωση που θα έπρεπε να πάρει η Τουρκία.
Για τα γεγονότα της 19ης Μαΐου του 1919, επικαλούμενο τη Συνθήκη της
Λωζάνης, του υπουργείο Εξωτερικών, υποστηρίζει πως η Ελλάδα θεωρήθηκε
υπεύθυνη για τις θηριωδίες του ελληνικού στρατού το 1919 και κλήθηκε να
πληρώσει αποζημίωση.
Στην ανακοίνωσή του το τουρκικό ΥΠΕΞ αναφέρει ότι στις 19 Μαΐου του 1919
ξεκίνησε ο εθνικός αγώνας για την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας και
γιορτάζεται κάθε χρόνο στην Τουρκία και το εξωτερικό με μεγάλη
περηφάνια.
Το τουρκικό ΥΠΕΞ προσθέτει ότι “δεν είναι δυνατόν να γίνουν αποδεκτοί οι
ισχυρισμοί-προϊόντα φαντασίας ενάντια στην ιστορία μας κάποιων ακραίων
ομάδων στην Ελλάδα που προσπαθούν να αμαυρώσουν την σημασία της ημέρας
αυτής, αλλά ούτε και οι δηλώσεις κάποιων πολιτικών στην Ελλάδα με τις
οποίες διαστρεβλώνουν τα ιστορικά γεγονότα έχοντας πολιτικά κίνητρα
εσωτερικής κατανάλωσης”.
Στην ανακοίνωσή του το τουρκικό ΥΠΕΞ αναφέρει ακόμη ότι “υπενθυμίζουμε
σε όλους όσοι κάνουν εξωπραγματικούς ισχυρισμούς ότι με τη Συνθήκη της
Λωζάνης τέθηκε ως προϋπόθεση ότι η Ελλάδα είναι υπεύθυνη για τις
θηριωδίες του ελληνικού στρατού κατά την περίοδο της κατοχής στην
Ανατολία κατά παράβαση των κανόνων του πολέμου και καταδικάστηκε σε
αποζημίωση”.
“Υπενθυμίζουμε πως όταν οι δολοφονίες του κατοχικού ελληνικού στρατού
πήραν απίστευτες διαστάσεις ιδρύθηκε μια Επιτροπή Έρευνας από την πλευρά
των Συμμάχων και διαπιστώθηκαν απάνθρωπα εγκλήματα του ελληνικού
στρατού”, αναφέρεται στην ανακοίνωση και προστίθεται ότι “ενώ η
κατάσταση είναι αυτή, είναι καθαρό ότι οι αβάσιμοι ισχυρισμοί εναντίον
της ιστορίας μας στερούνται λογικής, συνείδησης και αμεροληψίας. Αυτό το
λεκτικό δεν συνάδει με τον στόχο της προόδου των διμερών μας σχέσεων
και αφήνει κακή κληρονομιά στις γενεές του μέλλοντος”.
Σύμφωνα με το τουρκικό ΥΠΕΞ, “το γεγονός ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός
Βενιζέλος υπέδειξε τον μεγάλο ηγέτη Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ για το
Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1934, μετά την ίδρυση της Τουρκικής
Δημοκρατίας είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι δεν υπάρχει κανένα ιστορικό
πρόβλημα μεταξύ των δύο χωρών όπως ισχυρίστηκαν οι ανεύθυνοι πολιτικοί
και οι ακραίοι Έλληνες”.
Η απάντηση του ΥΠΕΞ
Άμεση ήταν η απάντηση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών στα περί
καταβολής αποζημίωσης προς το λαό της Ανατολίας από την Ελλάδα
Στην ανακοίνωσή του το ελληνικό ΥΠΕΞ κάνει λόγο για «αδόκιμη προσπάθεια
παραποίησης της ιστορίας» από την πλευρά της Τουρκίας, ενώ τονίζει πως
είναι ιστορικό καθήκον ιδίως της Τουρκίας να αναγνωριστούν γεγονότα
όπως η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.
Παρακάτω ολόκληρη η ανακοίνωση
Η ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών συνιστά ακόμη μια αδόκιμη προσπάθεια παραποίησης της ιστορίας.
Η αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας, η αυτοκριτική και η εγκατάλειψη του
αναθεωρητισμού, αποτελούν ένδειξη δύναμης, όχι αδυναμίας. Αποτελούν
προϋπόθεση για τον καλόπιστο διάλογο και την καταπολέμηση των ακροτήτων
του εθνικισμού, για τη συμφιλίωση των λαών και των κρατών και την
ειρηνική συμπόρευσή τους.
Αυτή τη στάση ζωής και πολιτικής επέλεξε ο Ελευθέριος Βενιζέλος όταν
πρότεινε ως υποψήφιο για το Νόμπελ Ειρήνης τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.
Και αυτό συνεχίζει να αποτελεί, μέχρι σήμερα, μέρος της σημαντικής
παρακαταθήκης που άφησε πίσω του ο μεγάλος Έλληνας πολιτικός, για τις
ελληνοτουρκικές σχέσεις -και όχι μόνον.
Είναι ιστορικό καθήκον όλων μας – και ιδίως της γείτονος Τουρκίας – να
αναγνωριστούν γεγονότα όπως η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού,
προκειμένου να μην επαναληφθούν οι πιο ζοφερές στιγμές του παρελθόντος
και να επουλώσουμε τις βαθειές πληγές που άφησαν πίσω.
crashonline.gr
Ω Nικόλαε διττόν είληφας στέφος, Όσιος οία και αθλητής Kυρίου.
Βιογραφία Ο
Άγιος Νικόλαος ο Νέος γεννήθηκε στα μέρη της Ανατολής από γονείς
ευσεβείς και ενάρετους. Όταν ενηλικιώθηκε κατατάχθηκε στον Αυτοκρατορικό
Στρατό, με το αξίωμα του Δούκα, γυμνάζοντας τους στρατιώτες του, στο να
είναι γενναίοι και ατρόμητοι πολεμιστές, κυρίως όμως τους νουθετούσε
και τους δίδασκε να πιστεύουν στον Θεό, να προσεύχονται, να μην αδικούν
ποτέ κανέναν και να ζητούν από τον Χριστό να τους δίνει δύναμη για να
πολεμούν τους εχθρούς. Δεν ήταν όμως μόνο οι εξωτερικοί εχθροί που
έπρεπε να αντιμετωπίσουν, αλλά και οι διάφορες εξεγέρσεις που συνέβαιναν
στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας. Σε μία τέτοια εξέγερση εστάλη ο
Νικόλαος, από τον Αυτοκράτορα Λέοντα τον Ίσαυρο τον Εικονομάχο, για να
επιβληθεί στους εξεγερθέντες και να επαναφέρει την ειρήνη και την
ευστάθεια.
Στην επιχείρηση αυτή είδε να χύνεται άδικα ανθρώπινο
αίμα και να χάνονται ψυχές. Φοβούμενος μήπως κι εκείνος χάσει την ζωή
του μα κυρίως την ψυχή του, συνοδευόμενος από δώδεκα στρατιώτες του,
αποσύρθηκαν στα Βούνενα της Θεσσαλίας όπου κατοικούσαν αρκετοί ασκητές
κοντά στους οποίους έζησαν ασκητικά με νηστείες, αγρυπνίες και
αδιάλειπτη προσευχή. Όταν οι Άβαροι κατέφθασαν στην Θεσσαλία σκορπώντας
τον θάνατο και την καταστροφή στο βάρβαρο πέρασμα τους, συνέλαβαν τον
Νικόλαο και τους στρατιώτες του, τους οποίους κατέσφαξαν.
Τον
Νικόλαο προσπάθησαν με υποσχέσεις και κολακείες να τον πείσουν να
αρνηθεί την πίστη του αλλά δεν τα κατάφεραν. Αφού τον κατατρύπησαν με το
ίδιο το κοντάρι του στη συνέχεια απέκοψαν την Τιμία Του Κεφαλή στις 9
Μαΐου του 720 μ.Χ και το νεανικό αίμα του πότισε άφθονα την Θεσσαλική
γη. Στο σημείο της σφαγής εγκατέλειψαν οι Άβαροι το Σώμα του Αγίου, όπου
μετά από πολλά χρόνια το βρήκε ακέραιο και ευωδιάζων κάποιος άρχοντας
Ευφημιανός, ο οποίος γιατρεύθηκε από την ασθένεια της λέπρας που έπασχε
και αφού το ενταφίασε, έκτισε εκεί Ναό στο όνομα του Οσιομάρτυρα.
Από
τα δένδρα στα οποία δέθηκε και βασανίσθηκε ο Άγιος ρέει ένα κόκκινο
υγρό το οποίο ονομάζεται «Αίμα». Το υγρό αυτό όταν χρησιμοποιείται με
πίστη και εμπιστοσύνη στον Οσιομάρτυρα έχει ιαματικές ιδιότητες και
επιτελεί θαύματα σε πάσχοντες από δερματικές παθήσεις και κεφαλοπονία.
Εξ’ άλλου τα τάματα, τα χρυσαφικά και τα αφιερώματα που στολίζουν το
Εικόνισμα Του, εκπροσωπούν τα Θαύματα και τις ευεργεσίες που επιτέλεσε
και επιτελεί σε εκείνους που τον επικαλέσθηκαν και τον επικαλούνται.
Το
λείψανο Του Αγίου που με ευλάβεια φυλάσσεται στον Ιερό Ναό του Αγίου
Νικολάου του Νέου στην Θήβα (συνοικία Τάχι) βρίσκεται εντός αργυράς
πεποικιλμένης Θήκης την οποία μαζί με την Εφέστιο Εικόνα περιβάλλει
ξυλόγλυπτο Κιβώριο.
Πολλές φορές ευωδιάζει, θεραπεύει, ενισχύει,
παρηγορεί και φανερώνει πως η Χάρις του Θεού παραμένει ανεξίτηλη στο
σώμα, ακόμα και μετά θάνατον και ότι είναι τεκμήριο και προοίμιο της
μελλούσης Αναστάσεως και αφθαρσίας, ενώ κάθε Τετάρτη ψάλλεται η
Παράκληση του Αγίου μας ενώπιον Του.
Αυτός ο Πνευματικός Θησαυρός
αποτελεί ανεκτίμητη Δωρεά της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου
Μαζαράκι Βαγίων και παραδώθηκε στον Ναό από την Γερόντισσα Ευπραξία με
σεμνή τελετή στις 10 Δεκεμβρίου 2000 μ.Χ.
Θαύμα του Αγίου Ήταν
Οκτώβριος του 1943 μ.Χ. Οι Γερμανοί Κατακτητές ήταν αποφασισμένοι να
σκορπίσουν τον θάνατο πριν αναχωρήσουν από την Θήβα και να αφήσουν πίσω
τους ερειπωμένη την μικρή τότε, συνοικία του Ταχίου. Οι πληροφορίες τους
έλεγαν, ότι εκεί ήταν κρυμμένα πολλά πυρομαχικά, τα οποία θα
χρησιμοποιούσαν οι αντάρτες εναντίον τους. Πραγματικά! Στο σημείο που
βρίσκεται σήμερα το καμπαναριό υπήρχε ένας μικρός βοηθητικός χώρος, ο
οποίος ήταν γεμάτος με όπλα και πολεμοφόδια. Οι Γερμανοί έδωσαν διαταγή
να συγκεντρωθούν όλοι έξω από τον Ναό, και παράλληλα ζήτησαν κατάλογο
των ανδρών από 16 ετών και πάνω, ενώ όποιος δεν ήταν παρών να τον
αναζητούσαν και να τον εκτελούσαν επί τόπου.
Απέναντι από τους
δυστυχείς κατοίκους, το Εκτελεστικό Απόσπασμα περίμενε το σύνθημα του
Αξιωματικού για να στείλει το καυτό μολύβι στα σκελετωμένα από την πείνα
σώματα τους. Έγινε εξονυχιστικός έλεγχος παντού. Στα σπίτια,στις
αποθήκες, στα υπόγεια. Μέχρι και στον Ναό όρμησαν για να εντοπίσουν τα
πυρομαχικά. Εδώ πρέπει να υπογραμμισθεί ότι οι Γερμανοί έχοντας
ολοκληρώσει τις σφαγές του Διστόμου (Ιούνιος 1943 μ.Χ.) και του
Προδρόμου (Αύγουστος 1943 μ.Χ.) ήταν αποφασισμένοι να πνίξουν στο αίμα
οποιαδήποτε Aντιστασιακή ενέργεια.
Την είσοδο του χώρου όπου ήταν
κρυμμένα τα πυρομαχικά την έκλεινε μία ξύλινη πόρτα, η οποία
ανοιγόκλεινε με το φύσημα του αέρα και παράτεινε την αγωνία των
απελπισμένων, που παρακολουθούσαν τον αιμοβόρο Αξιωματικό να φθάνει
μέχρι εκεί, δυο και τρεις φορές, αλλά να μην μπαίνει μέσα, έχοντας
νεκρωμένη την στρατιωτική του διαίσθηση αλλά και την ανθρώπινη
περιέργεια.
Σε λίγο οι Ναζί έφυγαν άπρακτοι και σκυλιασμένοι.
Δάκρυα συγκίνησης έτρεξαν από τα μάτια όλων. Με λαμπάδες, γονυκλισίες
και μυστικές προσευχές ευχαριστούσαν τον Άγιο που εμπόδισε τον Γερμανό
Αξιωματικό να εντοπίσει τα πυρομαχικά και που τους έσωσε από βέβαιο
θάνατο! Διαφορετικά την τελευταία Κυριακή του Οκτώβρη δεν θα γιορτάζαμε
ένα Θαύμα, αλλά θα θυμόμασταν μία σφαγή!
Δικαίως το Απολυτίκιο
αποκαλεί τον Οσιομάρτυρα Νικόλαο τον Νέο: «....τῶν ἐν κινδύνοις
ἀπροσμάχητος βοηθός, θλιβομένων τε θερμὸς ὑπερασπιστής, καὶ τῶν ἐν
παντοίαις ἀνάγκαις ὑπέρμαχος....».
Ας Τον ευχαριστούμε και εμείς για την Προστασία Του και ας Τον παρακαλούμε να μην μας στερήσει την Ευλογία και την Χάρι Του.
Σημειώσεις 1) Διαβάστε εδώ την Ασματική Ακολουθία του Αγίου. 2) Διαβάστε εδώ τον Παρακλητικό Κανόνα του Αγίου.
