Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

Η ΑΠΟ ΤΟ 1999 ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙΣΑ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΟΘΕΥΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΟΠΩΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΕΝ ΕΤΕΙ 2008 ΣΥΝΤΑΓΕΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΤΑΤΙΚΟΝ ΤΟΥ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠ. ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ»

(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝ ΕΤΕΙ 2008 ΣΥΝΤΑΓΕΝ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΝ ΤΟΥ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠ. ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ»)

«…. Δυστυχῶς ἀπό τοῦ τοῦ 1998 ἤρξατο ἐκδηλουμένη μεταξύ τῶν Ἀρχιερέων μία διάστασις ἐκκλησιολογικῆς φύσεως, ἡ ὁποία ἦτο συνέχεια τῆς προηγηθείσης 1990-95, ἡ ὁποία ὡδήγησε εἰς τήν σχισματοαίρειν τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν. Ἡ ὅλη ἐκκλησιαστική κατάστασις ὅπως αὕτη διεμορφώθη μετά τό κατά τό 1995 σχίσμα τῶν ἐν λόγω πέντε πρώην Μητροπολιτῶν (σήμερον Γρηγοριανῶν) καί ἐν συνεχεία μέ τό κατά τό 2005 ἐπισυμβάν νέον σχίσμα ὑπό τῶν περί τόν πρώην Πειραιῶς Νικόλαον ‘Αρχιερέων, προκύπτει ἀνάγλυφος ἐξ’ ἐπισήμων ἐκκλησιαστικῶν ἐγγράφων.

Ὑπό τῶν ἤδη πεπτωκότων Ἀρχιερέων πρώην Πειραιῶς Νικολάου, πρώην ‘Αργολίδος Παχωμίου, πρώην Διαυλείας Ἀνδρέου καί πρώην Φιλίππων Χρυσοστόμου, συνεπικουρουμένων καί ὑπό ἄλλων, ἐπεχειρήθη ὠργανωμένη (ληστρική) ἐπίθεσις κατά τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι ἐπεδιώχθη ἡ προσβολή τῆς Ὁμολογίας τῆς Πίστεως καί τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἀλλ’ αὕτη ἀντιμετωπίσθη Τά σχετικά ἐπίσημα ἔγγραφα εἶναι καταχωρημένα εἰς τό ἐπίσημον δημοσιογραφικόν ὄργανον τῆς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἐκκλησίας, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ». Ἡ προσβολή αὕτη ἐπεχειρήθη διά τῆς μετά τριάκοντα καί πλέον ἔτη ὑπαναχωρήσεώς των εἰς τό θέμα τῆς χειροθεσίας ὑπό τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς ἐπί τῶν ‘Επισκόπων Καλλίστου καί ‘Επιφανίου ἐν ἔτει 1971, τήν ὁποίαν ἐνεφάνιζον ὡς γενομένην δεκτήν ὑφ’ ὅλων τῶν Ἀρχιερέων καί δή ὡς ἐπί σχισματικῶν. Τοῦτο ἀποτελεῖ πτῶσιν, διότι ἀνεξαρτήτως τί ἀπεφάσισαν οἱ Ρῶσοι τό 1971 καί τί ἔγινεν εἰς ‘Αμερικήν τήν 17 καί 18 Σεπτεμβρίου τοῦ1971, εἰς τήν Ἑλλάδα, ὅπως προκύπτει ἀπό ἐπίσημα στοιχεῖα, οὐδέποτε ἀπεδέχθη τοιαύτην χειροθεσίαν, ἀλλά μίαν συγχωρητικήν εὐχήν, ὅπως παρουσίασεν ἡ ἐπιστρέψασα Ἱεραρχία τήν λεγομένην χειροθεσίαν.

Εἰς αὐτήν τήν ὑπαναχώρησιν ἀντέδρασαν οἱ Μητροπολῖται Κήρυκος καί Πανάρετος, καί ἄλλοι, διότι διεῖδον διό καί ἀπεκάλυψαν, ὅτι αὐτή ἡ ὑπαναχώρησις εἶναι μέσα εἰς τά πλαίσια τῶν σχεδίων τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, διά τόν ἀφανισμόν τῆς ἀκαινοτομήτου γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι ἐπίστευον καί πιστεύουν ὅτι ἔτσι «θά λυθῆ» τό παλαιοημερολογιτικόν.

Ἀναφέρομεν ἐνδεικτικῶς τινά τῶν ὁμολογιακῶν κειμένων καί ἤδη ἱστορικῶν ἐγγράφων, τά ὁποῖα ἀπέστειλεν ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος, πρός τούς ἀνωτέρω Ἀρχιερεῖς, δι’ ὧν διαχωρίζει τήν θέσιν του καί διακόπτει πᾶσαν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν, διαγράφει δέ τά ὀνόματα αὐτῶν ἐκ τῶν Διπτύχων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἤτοι τούς ἀποκηρύττει, μέ ὅλας τάς συνεπείας δι’ αὐτούς καί ἐπί τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ καί ἐπί τοῦ νομικοῦ πεδίου: α) Ὑπ’ ἀριθμ. 223/21.11.2001, β) Ὑπ’ ἀριθμ. 357/14.5.2004 («Ὁμολογία ‘Ορθοδόξου Πίστεως»), γ) Ὑπ’ ἀριθμ. 360/14.7.2004, δ) Ὑπ’ ἀριθμ. 363/16.9.2004, ε) Ὑπ’ ἀριθμ. 364/30.9.2004, ζ) Ὑπ’ ἀριθμ. 369/20.10.2004, η) Ὑπ’ ἀριθμ. 378/18.2.2005, θ) Ὑπ’ ἀριθμ. 384/12.5.2005, ι) Ὑπ’ ἀριθμ. 385/14.5.2005 ια) Ὑπ’ ἀριθμ. 390/16.6.2005 (‘Αποκηρυκτικόν) γ) Ὑπ’ ἀριθμ. 390/16.6.2005 (Ἀποκηρυκτικόν).

Ἐπελέξαμεν τά ἔγγραφα ταῦτα, διότι εἶναι χαρακτηριστικά, καθόσον ἐξ αὐτῶν προκύπτει διαπιστωτικῶς ἡ φύσις καί οὐσίᾳ τοῦ ἀπό 26.6.2005 νέου σχίσματος ἐκκλησιολογικῆς καί δογματικῆς φύσεως, τό ὁποῖον συνίσταται εἰς τήν «λόγοις καί ἔργοις» ἔκπτωσιν εἰς θέματα Πίστεως καί Κανονικῆς Τάξεως τῶν ἀνωτέρω ἀναφερομένων Ἀρχιερέων, καί παρέκκλισιν ἀπό τήν Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τοῦτο ἀφαιρεῖ ἀπό αὐτούς τήν ἐκκλησιαστικήν ἁρμοδιότητα καί διοικητικήν ἐπέμβασιν ἀπό τούς Ναούς - Ἐνορίας, οἱ ἐνορῖτες τῶν ὁποίων προκειμένου νά παραμείνουν γνήσια μέλη τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τούς ἀπεκήρυξαν διά λόγους Πίστεως καί Ὁμολογίας καί διέκοψαν πᾶσαν εκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν, ὡς σχισματικῶν.

Ἡ διάστασις αὐτή εἶχε τάς συνεπείας της καί εἰς τήν λειτουργίαν τοῦ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ» τό ὁποῖον οὐσιαστικά ἦτο ὁ νομικός φορέας τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὅπως κατηγγέλθη κατά τόν πλέον κατηγορηματικόν τρόπον, μέ τήν ἀπό 15 Σεπτεμβρίου 2006 Ἀπόφασιν τῆς Μητροπολιτικῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἀπό τοῦ 1999 ἤρχισε νά ὑπολειτουργεῖ, νά ἐκτρέπεται ἐκ τοῦ Καταστατικοῦ, καί αἱ συγκλήσεις τῶν «Δ.Σ.» καί Γ.Σ.» καί αἱ ἀποφάσεις των κατηγγέλθησαν πολλαπλῶς ΑΚΥΡΟΙ, ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΑΙ καί ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ, καί ἀπό τοῦ 1999-2000 δέν ἀνταποκρίνεται ο Ιερος Φιλανθρωπικος Συνδεσμος εἰς τούς σκοπούς δι' οὕς οὗτος ἱδρύθη, ἐξ ὧν πρῶτος ἡ διασφάλισις τῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ καί τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ καί δεύτερος ἡ διασφάλισις τῶν εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὑπαγομένων ἱερῶν Ναῶν ὡς καί ἡ ἐν γένει Φιλανθρωπία». Τό γεγονός, ὅτι ὁ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Ε. ἐτέθη εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κατηγέλθη καί ἐφ’ ὅσον δέν ὑπῆρξε διόρθωσις ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΘΗ ὑπό τῶν πρώτων ἐκείνων καί βασικῶν ἱδρυτικῶν του μελῶν, τά ὁποῖα παρέμεινον ἑδραῖα καί ἀμετακίνητα εἰς τάς ἀρχάς τῆς Ὀρθοδοξίας, κατήγγειλαν δέ τήν ἐκτροπήν καί διεφύλαξαν τό κῦρος τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε., τά ὁποῖα πλέον εἶναι τά μόνα τά ὁποῖα ἔχουν χρέος νά κινήσουν πᾶσαν Κανονικήν, Νόμιμον καί κατά τό Καταστατικόν διαδικασίαν, διά νά ἐπανέλθη οὗτος εἰς τήν καταστατικήν του τροχιάν, ἐπαναλειτουργήση καί συνεχίση τήν διακοπεῖσαν ἀπό τό 1999, ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ καί ΝΟΜΙΜΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΔΙΑΚΟΝΙΑΝ ΤΟΥ, ὡς προβλέπεται ὑπό τῶν ἄρθρων 2, 8 καί 24 αὐτοῦ». Ἡ δημιουργία τοῦ παρόντος νομικοῦ προσώπου κεῖται ἐντός τῶν πλαισίων αὐτῶν.

Ἕνα σοβαρόν θέμα τό ὁποῖον σχετίζεται μέ τήν πορειαν τοῦ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ» εἶναι καί ἡ «ΙΕΡΟΣΥΛΟΣ», ὡς ἐχαρακτηρίσθη ὑπό τῆς Μητροπολιτικῆς Συνόδου τοῦ 2006 «ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ» τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, τοῦ καί ἰσοβίου Προέδρου τοῦ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ», καί ἡ ἐν συνεχείᾳ παράνομος καί ἐκτός πάσης Κανονικῆς Ἐκλησιαστικῆς τάξεως, ἀνάδειξις τοῦ ἀπό Πειραιῶς Νικολάου εἰς ψευδαρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν. Αἱ ἐνέργειαι αὗται ὡς πράξεις ἀντιεκκλησιαστικαί, στρεφόμεναι κατά τῆς Ὁμολογίας καί Ἐκκλησιολογίας τῆς Ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας, καί ἐπομένως καί ἀντικαταστατικαί, ἐξέβαλον τούτους τοῦ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, ὁ ὁποῖος, ἐπαναλαμβάνομεν, ἱδρύθη μέ τήν προϋπόθεσιν ἅπαντα τά μέλη νά παραμένουν ἐπί τῶν βασικῶν ἀρχῶν τῆς ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας, ἤτοι τήν ἀκριβή Ὁμολογίαν καί τήν ἀδιάκοπον καί ἀνόθευτον Ἀποστολικήν Διαδοχήν.

Μέσα εἰς τά ἴδια πλαίσια (σχέδια ξένων Κέντρων διά τήν ἐπιβολήν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ) ἐντάσσεται καί ἡ ἀπό 16.11.2002 καταγγελεθεῖσα συνωμοσία — φατρία τῶν τότε ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Αθηνῶν ᾽Ανδρέου καί Πειραιῶς Νικολάου, κατά τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, δι' ἡς συνεφώνησαν καί συναπεφάσισαν τήν ἐκδίωξίν του ἐκ τοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾽Αχαρνῶν καί τήν κατάληψιν αὐτοῦ ὑπό τῶν ἰδίων. Τήν συνωμοσίαν ταύτην ἐπεχείρησαν εἰς τά πλαίσια τοῦ σχεδίου των, περί ὑφαρπαγῆς ὅλων τῶν Ναῶν, ἵνα οἱ ᾽Ορθόδοξοι οὐδαμοῦ ἐν ᾽Αθήναις ἔχουν ῾Ιερόν Ναόν, διά νά ἀσκοῦν τά τῆς λατρείας των, μιμούμενοι καί εἰς τοῦτο τούς ἀνά τούς αἰῶνας αἱρετικούς. Ἡ Μητροπολιτική Σύνοδος τοῦ 2006 κατεδίκασε τήν κατά Νοέμβριον τοῦ 2002 ἀνεπιτυχῆ ταύτην προσπάθειάν των ἐκδιώξεως ἐκ τοῦ ῾1. Ν. ῾Αγίου Δημητρίου τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου καί παραδόσεως τοῦ Ναοῦ εἰς τά ὄργανα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. («Ο.Π.» Τόμος 2002 σελ. 461-494 καί «Ο.Π.» Τόμος 2004 σελ. 15-39 καί 101-114).

Ὑπό τῆς ἰδίας Μητροπολιτικῆς Συνόδου τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ 2006 κατεδικάσθη καί τό γεγονός ὅτι οἱ περί τόν ψευδαρχιεπίσκοπον πλέον Νικόλαον ἐμφανίζονται ὡς τό νόμιμον Διοικητικόν Συμβούλιον τοῦ ΙΦΚΑΕΓΟΧ, τό ὁποῖον ὅμως πολλάκις κατηγγέλθη ὑπό ‘Αρχιερέων καί Ἱερεων, ἀλλά καί ὑπό τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τῶν Ἐνοριτῶν τοῦ Ἱεροῦ Ἁγίου Δημητρίου ‘Αχαρνῶν ὡς παράνομον, καί ἀπεφασίσθη, ὅπως ἀναγνωρίζονται ὡς τό Κανονικόν Διοικητικόν Συμβούλιον οἱ ἐκ τῶν Ἱδρυτικῶν μελῶν τοῦ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ» ἐναπομείναντες εἰς τήν ἀκαινοτόμητον Ἐκκλησίαν, ἤτοι οἱ: α) Μητροπολίτης Κήρυκος (κατά κόσμον Μηνᾶς Κοντογιάννης), β) Ἱερομόναχος Ἀμφιλόχιος (κατά κόσμον Ἀπόστολος Ταμπουρᾶς), γ) Ἱερεύς Θωμᾶς Κοντογιάννης καί δ) Θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης. Ἐπίσης οἱ ἴδιοι ἀναγνωρίζονται ὡς οἱ μόνοι πληροῦντες τάς προϋποθέσεις νά ἐκπροσωποῦν καί νά λαμβάνουν ἀποφάσεις διά τήν πορείαν τοῦ ἐν ἔτει 1981 ἱδρυθέντος «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α», (τοῦ Καταστατικοῦ αὐτοῦ τροποποιηθέντος τό 1985), τῶν λοιπῶν ἱδρυτικῶν μελῶν διαγραφέντων ὡς περιπεσόντων εἰς τό σχίσμα τοῦ 1995, τῶν λοιπῶν μή δυναμένων νά ἐκπροσωποῦν τόν Σύνδεσμον ὡς δεχθέντων ὡς Πρόεδρον αὐτοῦ τόν εἰς τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ 2005 περιπεσόντα πρώην Πειραιῶς Νικόλαον}».

 

Ακριβες αντιγραφον

(εκ του Καταστατικου του 2008 σημερον 19ην Μαιου 2024) + Ο Μεσογαίας Λαυρεωτικης και Αχαρνων Κηρυκος

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

 

ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

at November 03, 2016

ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΑΜΑΛΑ - ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210. 6020176, 210.6021467, 210.2466057 Α.Π. 412 Ἐν Κορωπίῳ τῇ 20. 4.2006 (Ε.Η.) ΑΝΟΙΚΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ Εἰς τήν ὑπ’ ἀριθμ. 3235/31.3.2006 (Ε.Η.) «ΚΛΗΣΙΝ ΠΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑΝ» μας τῆς ψευδοσυνόδου τῶν ἀποκηρυχθέντων πρώην Μητροπολιτῶν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἤτοι «Πειραιῶς» κ. Νικολάου, «Ἀργολίδος» κ. Παχωμίου, «Περιστερίου» κ. Γαλακτίωνος, «Βερροίας καί Ναούσης» κ. Ταρασίου, «Διαυλείας», ἥ ὅπως ἐσχάτως ἐμφανίζεται «Θηβῶν καί Λεβαδείας» κ. ‘Ανδρέου, καί «Φιλίππων» κ. Χρυσοστόμου, ὑπογραφομένην ὑπό τοῦ πρώτου ὡς ψευδαρχιεπισκόπου καί τοῦ φερομένου τύποις ὡς «Ἀρχιγραμματέως» Πρωτ. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου. Ἀγαπητοί, Ἔλαβον τό ὡς ἄνω (3235/31.3.2006) ἑξασέλιδον ἔγγραφόν σας διά χειρῶν τῶν ΔΥΟ ἀπεσταλμένων ἐκπροσώπων σας, ἤτοι τῶν «Διαυλείας» κ. Ἀνδρέου καί π. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου, τό ὁποῖον μοί ἀπεστείλατε ὡς «ἀπόφασιν» τῆς δῆθεν «Ἱερᾶς Συνόδου» σας καί τό ὁποῖον ὑπογράφουν ὁ «Πειραιῶς» κ. Νικόλαος ὡς δῆθεν «Ἀρχιεπίσκοπος» καί ὁ π. Δημήτριος Τσαρκατζόγλου ὡς δῆθεν «Ἀρχιγραμματεύς»(!), καί ἀναγνώσας αὐτό ἐλυπήθην σφόδρα διά τήν προκλητικῶς προβάλλουσαν ἐξ’ αὐτοῦ ἐπιπολαιότητά σας, ἡ ὁποία συνοδεύεται καί ἀπό ἄκρατον φαρισαϊκήν ὑποκρισίαν, σκοπιμότητα καί ἐν τέλει ἐπιβεβαιοῦται, καί ἡ «ἀπελπιστική», ἐπί τοῦ παρόντος τουλάχιστον, ἀμετανοησία σας. Δυστυχῶς, ὡς δέσμιοι τῶν ξένων Κέντρων, ὅπως καί οἱ πέντε, συνεχίζετε ὀπίσω τοῦ σχισματοαιρετικοῦ κινήματος αὐτῶν, τούς ὁποίους ἀγωνίζεσθε νά ξεπεράσετε, κλείοντες τά ὦτα καί τούς ὀφθαλμούς σας, ἀρνούμενοι ὡς πρόσωπα τήν ἐν Χριστῶ ἐλευθερίαν σας καί τήν λογικήν, καί μή λαμβάνοντες ὑπ’ ὄψιν τίποτε ἀπολύτως ἐξ’ ὅσων ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι καί τελευταίως σᾶς ἐγράψαμεν, ὅπως, μή γένοιτο, φοβοῦμαι ὅτι δέν θά λάβητε ὑπ’ ὄψιν τίποτε καί ἐκ τοῦ παρόντος. Πρέπει νά τό συνειδητοποιήσετε, ἀγαπητοί μου, ὅτι εἶναι ἀδιανόητον, μετά καί τήν ὑπ’ ἀριθμ. 401 ἀπό 26.10.2005 «ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΝΩΣΙΝ», ἐν τῆ ὁποία σᾶς κάμνομεν «θερμήν ἔκκλησιν καί παράκλησιν,... ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν τήν ΚΑΛΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ...», ἐνῶ σᾶς ἐκθέτομεν ρητῶς ἀναγεγραμμένα καί τά πρός ἐξέτασιν 13 θέματα, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τήν κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας 1997 ἐκφωνηθεῖσαν καί δημοσιευθεῖσαν ὑπό τοῦ Θεολόγου Καθηγητοῦ ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη ὁμιλίαν, ἔνθα περιέχεται καί ἡ δι’ ὑμᾶς καί προηγουμένως διά τούς Φλωρινικούς «ἀμάρτυρος» διατύπωσις, εἶναι ἀδιανόητον λέγομεν μετά ἀπό αὐτό τό ἔγγραφόν μας, νά κατασκευάζετε Κατηγορητήρια καί νά μᾶς ἐγκαλῆτε, διαγράφοντες δι’ ἄλλην μίαν φοράν τά ἐκκρεμοῦντα μεγάλα θέματα Ὁμολογίας καί Πίστεως, ἕνεκα τῶν ὁποίων ἐξεπέσατε καί ἀπεκόπητε τοῦ Σώματος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπως ἀκριβῶς καί οἱ πέντε. Ὀφείλω νά ὁμολογήσω ὅτι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἔγραψαν καί αὐτό τό πολυσέλιδον «χαρτίον» σας, ναί μέν εἰς τάς ὑπό στοιχεῖα α ἕως καί θ παραγράφους μετέφεραν καί κατέγραψαν ἀρκετάς ἀληθείας ἐξ ὡρισμένων κειμένων μας, ὅμως ταύτας παρέθεσαν ἀπομεμονωμένας, μόνον καί μόνον διά νά στοιχειοθετήσουν ΑΣΤΟΙΧΕΙΩΤΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟΝ καί οὕτω νά μέ «ἐγκαλέσητε» τόν ἐλάχιστον ἐν Ἐπισκόποις Μητροπολίτην Κήρυκον εἰς ἀπολογίαν ἐνώπιον τοῦ «Καϊαφικοῦ σας Συνεδρίου», τό ὁποῖον ὡρίσατε διά τήν σήμερον Τετάρτην 20ήν Ἀπριλίου 2006 (π.ἡ.). Συνεχίζων σᾶς λέγω πρός παρηγορίαν σας, ὅτι τήν ἐμήν «ἀπολογίαν» ἔχετε πολλαπλῶς καί σαφῶς ἀναγεγραμμένην εἰς ὅλα τά σχετικά Ἀρχιερατικά μου κείμενα, τά ὁποῖα σᾶς ἀπεστείλαμεν καθ’ ὅλην τήν παρελθοῦσαν ὀκταετίαν, ἀλλά δυστυχῶς, ἐκ τῶν πραγμάτων ἀπεδείχθητε ἀνεπαρκεῖς νά τά μελετήσετε καί ἀνίκανοι νά τά ἀξιολογήσετε. Ἡ «Ἀπολογία» μου ἐπί τῆς σατανικῆς σκευωρίας τῶν Φλωρινικῶν καί τῶν εἰς γενητσάρους μεταβληθέντων συγκεκριμένων ἐγκαθέτων των, εἶναι αὐτοί οἱ λόγοι τῆς ἐνθέρμου προσευχῆς τοῦ Κυρίου ἐν τῶ κατά ‘Ιωάννην Εὐαγγελίῳ (Κεφ. ΙΖ στίχοι 11 καί 21), καθώς καί ἡ ὁμόφωνος διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, τήν ὁποίαν σᾶς ἐγνωρίσαμεν, ἀλλά καί τῶν συγχρόνων Δογματολόγων Καθηγητῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπί τοῦ ἐν λόγῳ θέματος, ἤτοι τῆς συσχετίσεως τῆς ἐν τῆ μιᾶ ἀκτίστω Οὐσία τῆς Ὑπερουσίου Παναγίας Τριάδος κοινωνίας Ἀγάπης τῶν τριῶν θείων προσώπων, καί τῆς τοιαύτης τῶν ἀναριθμήτων προσώπων, πλήν κτιστῶν, ἐν τῆ κοινωνία τοῦ ἐνός καί ἀδιαιρέτου σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τῆς Ἐκκλησίας Του, δέν ἀφίστανται τῆς ΟΜΟΦΩΝΟΥ διδασκαλίας τῶν Πατέρων. Δυστυχῶς, ὅμως, σεῖς τά θεολογικά Ὑπομνήματα καί τόσα ἄλλα σχετικά κείμενα, τά ὁποῖα σᾶς ὑπεβλήθησαν, σκοπίμως δέν ἠθελήσατε νά τά λάβητε ὑπ’ ὄψιν. Δυστυχῶς δέν ἠδυνήθητε μέχρι τώρα νά ἔλθητε εἰς ἑαυτούς καί νά σεβασθῆτε δογματικάς ἀληθείας ὡς τήν Τριαδολογικήν καί τήν ‘Εκκλησιολογικήν, μέ συνέπειαν, ἕνεκεν αὐτῆς τῆς ἀθλίας σκοπιμότητος, νά προκύπτετε χείρονες καί τοῦ ‘Αρείου καί κάθε ἄλλου αἱρετικοῦ, διότι χείρων ὅλων αὐτῶν εἶναι ὁ Νεοημερολογιτικός καί ὁ Παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός σας. Δυστυχῶς ἀπεδείχθητε ἀδύναμοι νά λάβητε ὑπ’ ὄψιν τάς ἐνθέρμους ‘Αδελφικάς Ἐκκλήσεις – Δηλώσεις καθ’ ἅς ἡμεῖς «δέν ἐμμένομεν εἰς οὐδεμίαν ἀμάρτυρον διατύπωσιν», τήν ὁποίαν Ἁγιογραφικῶς καί Πατερικῶς θά ἀποδείξητε ὡς ὄντως τοιαύτην. Δυστυχῶς, οὔτε καί τάς ἐκκλήσεις καί τάς μετά δακρύων προσωπικάς παρακλήσεις μας, ὡς Ἀρχιερέως, ὅπως καί τοῦ μακαρία τῆ λήξει γενομένου ἀειμνήστου ὁμολογητοῦ Μητροπολίτου κυροῦ Παναρέτου (+22.11.2004) δέν ἐλάβατε ὑπ’ ὄψιν, παρά τό γεγονός, ὅτι τό μόνον πού ἐζητοῦμεν ἦτο νά ἱεραρχηθοῦν τά ΡΗΤΩΣ ΚΑΤΩΝΟΜΑΣΜΕΝΑ θέματα Πίστεως καί νά ἐπιληφθῶμεν αὐτῶν ἐν Ἀγάπη καί ἀληθεία. Δυστυχῶς ἐσεῖς, ὡς κακέκτυπα τοῦ Παπισμοῦ, ποτέ δέν διενοήθητε ὅτι εἶναι δυνατόν νά κάμετε ἔστω καί ἔν βῆμα ὀπίσω πρό τῆς Ἀληθείας, πρό τῆς Ὀρθοδοξίας, πρό τοῦ θελήματος τοῦ Χριστοῦ καί κατά τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τόν ὁποῖον ἐπιμελῶς θεραπεύετε καί προωθεῖτε. Ποτέ δέν ἀντιμετωπίσατε τά τόσα καταγγελθέντα θέματα, ὅπως ἀπαιτεῖ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἤτοι «ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ», ἀλλά μέ αὐταρχισμόν καί κατά τάς ὑποδείξεις τῶν γνωστῶν ξένων Κέντρων, τά ὁποῖα μάλιστα βῆμα πρός βῆμα σᾶς ὑπεδείκνυον καί συνεχίζουν νά σᾶς ὑποδεικνύουν, διά τῶν ἐγκαθέτων των, τό πῶς θά ἐνεργήσετε διά νά ἐπιτύχουν τά σχέδια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ των. Ἀγαπητοί, δέν ἐδιδάχθητε ἀπό τά κακά τέλη τῶν ἤδη ἀποβιωσάντων ἐκ τῶν πέντε, οὔτε καί ἐκ τοῦ ἀποβιώσαντος πρ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου; Διατί συνεχίζετε ἀμετανόητοι προκόπτοντες ἐπί τά χείρω; Διατί ἀπειλεῖτε, ἐπιχειρεῖτε τρομοκρατίαν, καί ἀπεγνωσμένως ἀγωνίζεσθε νά στοιχειοθετήσετε κατηγορητήριον, ἐνῶ σᾶς διαφεύγει ἤ μᾶλλον ἐνσυνειδήτως ἀγνοεῖτε, ὅτι εἶσθε ἀναρμόδιοι νά ἐγκαλέσετε ἕναν Ὀρθόδοξον Ἀρχιερέα, σεῖς οἱ ὁποῖοι ὁμαδικῶς καί διά κοινῶν Πράξεων καί γραπτῶν σας ἐξεπέσατε τῆς ‘Αληθείας καί ἐξεβλήθητε τῆς Ἐκκλησίας καταστάντες καί ‘Εκκλησιομάχοι καί πλέον οὔτε Ὀρθόδοξοι ‘Αρχιερεῖς δέν μπορεῖτε νά λογίζεσθε, οὔτε καί τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἐκκλησίας ὑποστασιάζετε καί ἐκφράζετε, ἀλλά καί αἱ «ἀποφάσεις» σας εἶναι ψευδοαποφάσεις καί δέν παράγουν ἀπολύτως κανέν Κανονικόν καί Νόμιμον ἀποτέλεσμα. ‘Αγαπητοί, ἔχετε ἀποκηρυχθεῖ μέ τό ὑπ’ ἀριθμ. 390/16.6.2005 ὡς ἀρνηταί καί προδόται τῆς τε Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς σας Διαδοχῆς, ἤτοι διά θέματα κατ’ ἐξοχήν ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ, θέματα ΠΙΣΤΕΩΣ, ἀναλυθέντα διά μακρᾶς σειρᾶς ἐγγράφων, καί ὡς ἐκ τῆς ὅλης στάσεώς σας συλλαμβάνεσθε νά στερῆσθε στοιχειώδους σοβαρότητος, διότι οὐδέν λαμβάνετε ὑπ’ ὄψιν σας, ἀλλ’ ὡς ἐκπεσόντες αἱρετικοί καί βλάσφημοι κατεργάζεσθε τό νέον σχίσμα σας, διότι αὐτό σᾶς τό ἐπιβάλλει ὁ ἐν τῶ Παλαιοημερολογιτικῶ Οἱκουμενισμῶ ὑποστασιαζόμενος ἀντίχριστος διάβολος. Σᾶς παρακαλῶ, ἐάν εἰς κάποιους παραμένει ἔστω καί ὀλίγη ὀρθόδοξος χριστιανική καί Ἀρχιερατική συνείδησις, κατανοεῖστε (ἄς κατανοήσωμεν ὅλοι) ὅτι ὅπου ὑπερεπερίσσευσεν ἡ ἁμαρτία εἶναι δυνατόν νά ὑπερπερισσεύση ἡ εὐσπλαγχνία καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀρκεῖ μόνον νά παράσχωμεν εἰς Αὐτόν τόν Ἀναστάντα Κύριον τάς βασικάς προϋποθέσεις τῆς ἐν ἐπιγνώσει ταπεινώσεως, συντριβῆς καί μετανοίας. Τότε εὐκόλως θέλομεν παρακαθήσει εἰς τήν κοινήν Τράπεζαν, εἰς τήν ὁποίαν, ἄν θέλετε, προηγουμένως καί «Πρό ἡμερησίας Διατάξεως», δηλαδή καί πρίν ἀπό τά ‘Εκκλησιολογικά καί Κανονικά θέματα νά ἐξετασθῆ ἡ «κατηγορία» περί «ἀμαρτύρου καί καινοτομίας». Ἀγαπητοί δέν σᾶς ἐζητήθη ποτέ τίποτε περισσότερον ἀπό αὐτόν τόν ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθεία Διάλογον! Διατί τόν ἠρνήθητε καί τόν ἀρνεῖσθε σκληρυνόμενοι εἰς τάς πλάνας σας καί τόν παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν σας; ‘Εστἐ πάντως βέβαιοι ὅτι δέν σᾶς φοβούμεθα, ἀφοῦ δέν εἶναι δυνατόν ἐκ τῶν πραγμάτων νά ὑπολογίζεσθε πλέον ὡς Κανονικοί καί Ὀρθόδοξοι ‘Αρχιερεῖς, οὔτε καί ὡς Ἱερά Σύνοδος, ἀλλά μόνον ὡς πεπτωκότες, λόγω τῆς προδοσίας σας κατά τῆς Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί διά τήν ἀπό τό 1998 συλλήβδην κατάλυσιν τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ πρώτου καί ὑψίστου θεσμοῦ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Εἰρήσθω καί τοῦτο, διότι εἶναι ἰδιαιτέρως σοβαρόν! Εἶσθε ἤδη καί καθηρημένοι, διότι ἀπό τήν στιγμήν, καθ’ ἥν διενοήθητε νά ματαιώσητε τήν ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 3005 ἀπό 18.6.1997 ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ καί κατ’ ἀπολύτως Ὀρθόδοξον ‘Εκκλησιαστικήν Δεοντολογίαν ὁμοφώνως ληφθεῖσαν ἀπόφασιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, διά τῆς ὁποίας διετυπώθη κατηγορητήριον κατά τῶν πέντε, ἐπί τε τοῦ Δογματικοῦ καί Κανονικοῦ πεδίου, καί ἀπεφασίσθη νά κινηθῆ ἡ Κανονική διαδικασία διά τήν ἐκδίκασιν τοῦ κινήματος τῶν πέντε καί τῶν ἰδίων, ἐνεργοποιήσατε τήν καθ’ ὑμῶν ἄκυρον καθαιρετικήν ἀπόφασίν των. Εἶσθε τῶ ὄντι ΚΑΘΗΡΗΜΕΝΟΙ, διότι σεῖς οἱ ἴδιοι δικαιώσατε καί ἀθωώσατε τούς πέντε καί τό κίνημά των, ἕνα κίνημα τό ὁποῖον ἐλόγχευσεν καί ἔπληξεν τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τήν λόγχην τῆς προδοσίας καί τοῦ σχίσματός των. Εἶσθε ὄντως καθηρημένοι, διότι, ἐπαναλαμβάνομεν, σεῖς οἱ ἴδιοι διά τῆς στάσεώς σας ΕΚΥΡΩΣΑΤΕ καί ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΑΤΕ τήν ὑπ’ ἀριθμ. 10/25.6.1995 ἄκυρον καί ἄνευ οὐδενός Κανονικοῦ καί Νομίμου ἀποτελέσματος ΚΑΘΑΙΡΕΤΙΚΗΝ καθ’ ὑμῶν ΑΠΟΦΑΣΙΝ των, ὡς καί τάς προηγουμένας αὐτῆς, δι’ ὧν ἀκύρως σᾶς ἐκήρυξαν ΕΚΠΤΩΤΟΥΣ καί σᾶς ἔθεσαν εἰς ΑΡΓΙΑΝ. Ἀγαπητοί, ὡς ‘Ορθόδοξος ‘Αρχιερεύς προσπαθῶν νά κατανοῶ καί νά ἔχω συνείδησιν τῶν τεκταινομένων δέν δειλιῶ, ἀλλά μέ καλήν παρρησίαν, ὁμιλῶ καί γράφω, προσπαθῶν τάς ἀσθενεῖς μου δυνάμεις νά τάς δυναμώνη ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, διά νά δύναμαι καί ἐν τῆ πράξει νά ἐπιδεικνύω συνέπειαν, καί νά μήν ἐπηρεάζωμαι εἰς τό Ἐκκλησιαστικόν μου ἔργον, ἀλλ’ ἀπολύτως μέ τήν χάριν τοῦ Χριστοῦ, νά φυλάσσω τήν Παρακαταθήκην ἥν ἔλαβον κατά τήν χειροτονίαν μου διά νά τήν παραδώσω εἰς τόν Κύριον ἅμα τῆ ἐκδημία μου ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Δέν γνωρίζω ἐάν θά ἀρθῆτε εἰς τό ὕψος τῶν περιστάσεων, ὥστε νά κατανοήσετε ὅτι ΟΥΔΕΜΙΑ ΥΠΟΔΙΚΙΑ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΠΙΣΤΕΩΣ στοιχειοθετεῖται εἰς βάρος μου, ἐνῶ ΥΠΟΔΙΚΟΙ ΔΙ ΕΣΧΑΤΗΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΝ – ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ ΕΙΣΘΕ ΣΕΙΣ καί ἐν τῶ νῦν καί ἐν τῶ μέλλοντι, διό καί ἀπεκηρύχθητε κανονικῶς καί κατ’ ἀπόλυτον ‘Εκκλησιαστικήν Δεοντολογίαν. Ἡ ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 3235/31.3.2006 ἑξασέλιδος πρός ἐμέ «ΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑΝ» ἐπιστρέφεται, συνημμένως τῶ παρόντι ὡς ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ καί ΑΚΥΡΟΣ, διότι προέρχεται παρά ψευδοσυνόδου ἐκπεσόντων καί ΑΠΟΚΕΚΗΡΥΓΜΕΝΩΝ ‘Επισκόπων, οἱ ὁποῖοι ΟΥΔΕΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ νομιμοποιοῦνται νά ἐνεργοῦν κατά Ὀρθοδόξου Ἀρχιερέως, ἀλλά ὑποχρεοῦνται νά ἐπιδείξουν τήν δέουσαν μετάνοιαν καί καλήν θέλησιν πρός θεραπείαν τοῦ σχίσματος των, τό ὁποῖον ἐν προκειμένω ἔχει βασικάς Δογματικάς καί Κανονικάς αἰτίας. ΠΡΟΤΑΣΙΣ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ Ἀγαπητοί, ἐπειδή τό θέλημα τοῦ ‘Αναστάντος Χριστοῦ εἶναι ἡ ‘Αγάπη, ἡ Εἰρήνη καί ἡ ἐν τῆ ‘Εκκλησία Του ἑνότης μας, ἡμεῖς ἐν συνεχείᾳ τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 401/26.10.2005 ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΩΣ μας καί τῶν ἐπ’ αὐτῆς ὑμετέρων ὑπεκφυγῶν (ὑπ’ ἀριθμ. 3229/18/311.2006 καί 3235/31.3.2006) ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕΝ Ὅπως ἀναθεωρήσηστε τήν ἄχρι τοῦδε πορείαν σας καί ΔΕΧΘΗΤΕ ΕΝ ΑΓΑΠΗ καί ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ἐφ’ ὅλων τῶν θεμάτων ΠΙΣΤΕΩΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΚΛΗΡΟΥ καί ΛΑΟΥ, καί ὁρίσετε ΣΕΙΣ τόπον καί χρόνον δι’ αὐτόν τόν θεάρεστον διάλογον ὄχι πρός ἀντιδικίαν, ἀλλά διά νά γίνη τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι νά ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους καί ἐν Ὁμονοίᾳ ΟΜΟΛΟΓΗΣΩΜΕΝ Πίστιν εἰς τήν Ἐκκλησιολογίαν καί ‘Αποστολικήν Διαδοχήν. Συνεχίζομεν διατελοῦντες ἐν ἀγάπῃ καί ἀγωνία Γνήσιος τῆς ‘Ορθοδόξου Ἐκκλησίας ‘Επίσκοπος + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος Σταυροπηγιακη Ιερά Μονη Αγίας Αικατερίνης καί Τιμίου Σταυρου: ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΑΙΤΙΑ... Της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικης της ακαινοτομήτου Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος. monasteryoftheholyprophets.blogspot.com|Από Ο πατέρας `Ελισσαίος

Labels: ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

Ο συγκλονιστικός Βίος της οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου

Ο συγκλονιστικός Βίος της οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου.

 Η οσία Ειρήνη από την Καππαδοκία, που ασκήτευσε στη Μονή του Χρυσοβαλάντου ( 28 Ιουλίου)

 

Η οσία Ειρήνη ζούσε στην Καππαδοκία στους κόλπους πλούσιας και ευγενούς οικογένειας, μετά τον θάνατο του εικονομάχου αυτοκράτορα Θεοφίλου (842). Όταν η Θεοδώρα ανέλαβε την αντιβασιλεία, αναζήτησε σε όλη την Αυτοκρατορία σύζυγο για τον γιο της, τον αυτοκράτορα Μι­χαήλ Γ’ (842-867). Οι απεσταλμένοι της αυλής πρόσεξαν την ομορφιά και ευγένεια των ηθών της Ειρήνης και την έστειλαν στην Κωνσταντι­νούπολη μαζί με την αδελφή της, η οποία παντρεύτηκε αργότερα τον καίσαρα Βάρδα, αδελφό της Θεοδώρας. Στο δρόμο τους πέρασαν κοντά από το όρος Όλυμπος της Βιθυνίας και η Ειρήνη επισκέφθηκε τον άγιο Ιωαννίκιο τον Μέγα [+ 4 Νοεμ.], ο οποίος την χαιρέτησε προλέγοντας ότι θα γινόταν ηγουμένη της Μονής Χρυσοβαλάντου.

 

Η θεία Πρόνοια εμπό­δισε το γάμο της με τον αυτοκράτορα και, με την καρδιά της ξαλαφρωμένη και γεμάτη χαρά, μοίρασε τα υπάρχοντά της και αποσύρθηκε στην Μονή Χρυσοβαλάντου, την οποία είχε ιδρύσει ο πατρίκιος Νικήτας (Νικόλαος), κοντά στην στέρνα του Άσπαρ, σε τόπο ευάερο, μακριά από τις πλατείες και τα θορυβώδη μέρη. Στη μοναχική κουρά της, η μακαρία μαζί με τις τρίχες της κεφαλής έκοψε και κάθε δεσμό που την κρατούσε στον κόσμο και δόθηκε με ζήλο στους ασκητικούς αγώνες γνω­ρίζοντας ότι στο μέτρο που εξασθενίζει το σώμα, ο έσω άνθρωπος ανα­καινίζεται και πλησιάζει το Θεό (Β΄ Κορ. 4. 16).

 

Έχοντας μόνο έναν χιτώνα που άλλαζε μία φορά τον χρόνο, τρεφόμενη με νερό και ψωμί, υποτασσόταν πρόθυμα και με χαρά σε ό,τι της όριζαν, αγνοώντας τις αντιρρήσεις και τους γογγυσμούς. Η διαρκής κατάνυξη χαροποιούσε την καρδιά της και έκανε το πρόσωπό της να λάμπει και σαν γόνιμη γη έφερε τους πλούσιους καρπούς των αγίων αρετών. Έβλεπε όλες τις αδελφές της σαν βασίλισσες και θεωρούσε τον εαυτό της ως θεραπαινίδα τους, προσφερόμενη στις πιο ευτελείς εργασίες για να τις διακονεί. Από το στόμα της έβγαιναν μόνον λόγια των Γραφών ή των αγίων Πατέρων, τους οποίους μελετούσε αδιάκοπα. Ενώ ήταν λιγότερο από έναν χρόνο στο μοναστήρι, έχοντας διαβάσει με θαυμασμό το Βίο του αγίου Αρσε­νίου [+ 8 Μαΐου], ο οποίος προσευχόταν από τη δύση του ηλίου έως την αυγή, προσπάθησε να τον μιμηθεί.

 

Και με την βοήθεια της θείας χάριτος κατάφερε σιγά-σιγά να στέκει όρθια, με υψωμένα τα χέρια σε προσ­ευχή, όλη την ημέρα και όλη την νύκτα. Αγωνιζόταν με τέτοια σοφία να δουλαγωγήσει το σώμα στην ανάταση της ψυχής της προς τον Θεό, ώστε καμιά μηχάνευση του δαίμονα δεν μπορούσε να την πλήξει. Όταν εκείνος της υπέβαλλε μνήμες από την δόξα και την ευμάρεια της ζωής που είχε εγκαταλείψει, πήγαινε να εξομολογηθεί τους λογισμούς της στην ηγουμένη της, διπλασίαζε την άσκησή της και αμέσως ελευθερωνόταν από τις αναμνήσεις αυτές.

 

Μετά το θάνατο της ηγουμένης, υποδείχθηκε παρά την θέλησή της ως διάδοχός της και χειροτονήθηκε από τον πατριάρχη άγιο Μεθόδιο [+ 14 Ιουν.]. Ενθυμούμενη την προφητεία του αγίου Ιωαννικίου και λογίζοντας ως καθήκον της να μην αναζητεί τα αρεστά στην ίδια αλλά τα ασθενήματα των αδυνάτων βαστάζειν (Ρωμ. 15, 1), έζησε έκτοτε ως άγγελος επίγειος, επιμηκύνοντας τις νηστείες της, προσευχόμενη όλη τη νύκτα και κάνοντας αμέτρητες μετάνοιες. Με τα μέσα αυτά προσείλκυσε την χάριν του Θεού και έλαβε τόση σοφία, ώστε να δύναται να οδηγεί πλήθος ψυχών στην οδό της Σωτηρίας. Ζητούσε από τις αδελφές να μην την θεωρούν ως ανώτερή τους, αλλά ως μία συμμονάστριά τους που είχε ορισθεί να τις υπηρετεί.

 

Με γλυκύτητα και υπομονή τις παραι­νούσε να πολιτεύονται στα πάντα κατά το πνεύμα του Ευαγγελίου, απο­τάσσοντας τα μάταια θέλγητρα της δόξας και της εκτίμησης των ανθρώ­πων. Αν δεν ήθελαν η αποταγή τους να είναι επιφανειακή, όφειλαν να φροντίζουν να διατηρούν όχι μόνο την αγνεία τους, αλλά και την πραό­τητα, αρετές υπεράνω της φύσης που χαρίζονται από τον Χριστό σε όσους προσεύχονται με πίστη. Ό,τι κι αν κατακτούσαν, συμβούλευε τις μαθήτριές της να το θεωρούν ως δώρο του Θεού και να τελούν αδιαλείπτως σε κατάνυξη αναπέμποντας ευχαριστίες. Απαγόρευε εξάλλου σ’ αυτές να προσεύχονται για την υγεία τους, λέγοντας ότι τίποτε δεν είναι λυσιτελέστερο για την ψυχή από την ασθένεια που γίνεται δεκτή με ευγνω­μοσύνη.

 

Έχοντας λάβει από άγγελο Κυρίου το προορατικό χάρισμα, η οσία ήταν σαν προφήτις του Θεού στην μονή της. Αφού αναπαυόταν για λίγο μετά την Ακολουθία του Όρθρου, καλούσε τις αδελφές και μία-μία, με τέχνη και διάκριση, τις βοηθούσε να εμφανίζονται αγνές και ανυπόκριτες ενώπιον του Θεού, αποκαλύπτοντάς τους τούς πιο κρυφούς λογισμούς τους. Γρήγορα κατέστη περιώνυμη σε όλη την Βασιλεύουσα για τις αρετές και τη σοφία με την οποία καθοδηγούσε την αδελφότητά της, ώστε κάθε είδους άνθρωποι, πλούσιοι και πτωχοί, μικροί και τρανοί, προσ­έρχονταν κοντά της για να λάβουν τις συμβουλές της και να εναποθέσουν την ελπίδα τους στις προσευχές της. Σε όλους δίδασκε την ωφέ­λεια της μετανοίας, που σε κάθε στιγμή μπορεί να καταστήσει το Θεό ευμενή έναντι ημών.

 

Με την στήριξη της θείας χάριτος πρόκοβε ασταμάτητα στην άσκηση και την καθαρά προσευχή. Κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, μέχρι το Πάσχα, δεν έτρωγε ψωμί, αλλά λίγα μόνα λαχανικά, μία φορά την εβδομάδα. Η ολονύκτια αγρυπνία τής είχε γίνει τόσο φυσική όσο ο ύπνος στους άλλους ανθρώπους, και περνούσε τις νύκτες της με τα χέρια υψω­μένα προς τον ουρανό, βυθισμένη σε άγιες θεωρίες. Ενίοτε έμενε στην στάση αυτή δύο ημέρες συνέχεια, ακόμη και μία ολόκληρη εβδομάδα, σε σημείο που οι μαθήτριές της χρειαζόταν στο τέλος να την βοηθήσουν να κατεβάσει τα μουδιασμένα χέρια της.

 

Μία νύκτα, μια μοναχή κοιτάζον­τας στην αυλή είδε την οσία Ειρήνη να προσεύχεται ανυψωμένη θαυματουργικά από το έδαφος, ενώ τα δύο πελώρια κυπαρίσσια που ορθώ­νονταν στην αυλή του μοναστηριού είχαν λυγίσει τις κορφές τους μέχρι το έδαφος· επανήλθαν δε στην θέση τους μόνο όταν σφραγίστηκαν από την οσία με το σημείο του Σταυρού. Αυτή η νυκτερινή προσευχή ήταν φοβερή για τους δαίμονες, οι οποίοι διπλασίαζαν τις επιθέσεις τους μέσα στη νύκτα.

 

Μία φορά ένας από αυτούς έριξε πάνω της το αναμμένο φι­τίλι μιας κανδήλας. Τα ρούχα της Ειρήνης πήραν αμέσως φωτιά. Παρέμεινε ωστόσο ατάραχη και θα είχε καεί ολόκληρη αν μία μοναχή που ξύπνησε από τη μυρωδιά της σάρκας και των ρούχων που καίγονταν δεν έμπαινε στο κελλί της ηγουμένης παραβιάζοντας την πόρτα. Μέσα στους πυκνούς καπνούς είδε την οσία στις φλόγες όρθια και απαθή να προσεύχεται. Καθώς την έσπρωξε προσπαθώντας να σβήσει τις φλόγες, η Ειρήνη χαμήλωσε τα χέρια της και της είπε επιτιμητικά: «Γιατί μου στέρησες μια τόσο μεγάλη απόλαυση με την απότομη αυτή παρέμβασή σου; Ένας άγγελος στεκόταν μπροστά μου πλέκοντάς μου ένα στεφάνι από άφθαρτα άνθη, τέτοια που δεν έχει δει ανθρώπου μάτι και ήταν έτοι­μος να με πάρει από δω, όταν εσύ τον έδιωξες». Κι όταν η μαθήτρια της ξεκόλλησε τα ράκη του υφάσματος από τη σάρκα της, θεσπέσια ευω­δία γέμισε το μοναστήρι.

 

Μιαν άλλη φορά ένας ναυτικός που ήλθε από την Πάτμο παρουσιάστηκε στο μοναστήρι και έδωσε στην οσία τρία υπέροχα μήλα, τα οποία ο άγιος Απόστολος Ιωάννης του είχε αναθέσει να της παραδώσει. Το πρώτο μήλο στάθηκε αρκετό να την τρέφει για σαράντα ημέρες, κατά τις οποίες το στόμα της ανέδιδε μία υπερκόσμια ευωδία· μοίρασε το δεύ­τερο στην αδελφότητα την Μεγάλη Πέμπτη και κράτησε το τρίτο ως ακριβό φυλαχτό, αρραβώνα των άφθαρτων αγαθών του Παραδείσου.

 

Χάρις στο προφητικό χάρισμα, η αοίδιμος Ειρήνη επιτέλεσε πλήθος άλλων θαυμάτων και προέβλεψε συγκεκριμένα τη δολοφονία του Βάρδα, την οποία ακολούθησε λίγο αργότερα εκείνη του Μιχαήλ Γ’ (867), καθώς και την ανάληψη της εξουσίας από το Βασίλειο Α’ το Μακεδόνα. Με την βοήθεια του αγίου Βασιλείου του Μεγάλου και της αγίας Αναστα­σίας της Φαρμακολυτρίας θεράπευσε δαιμονισμένους και έσωσε έναν συγ­γενή της, τον οποίο ο αυτοκράτορας είχε κατά νου να εκτελέσει ως προ­δότη, εμφανιζόμενη στον ηγεμόνα, απαστράπτουσα και πλήρης δόξης. Ο αυτοκράτορας Βασίλειος αναγνώρισε το σφάλμα του, ζήτησε συγγνώμη και έκτοτε έδειξε την ευμένειά του απέναντι στο μοναστήρι.

 

Η οσία Ειρήνη έφθασε σε ηλικία εκατόν τριών ετών, διατηρώντας όλη την δροσιά και την φυσική ομορφιά της, σημάδι του κάλλους της ψυχής της.  Ο Φύλακας Άγγελός της την προειδοποίησε ένα έτος πριν για τον χρόνο της τελευτής της και όταν έφθασε η ημέρα συγκέντρωσε τις αδελ­φές της, όρισε την ηγουμένη που είχε επιλέξει ο Θεός και αφού τις προέτρεψε να περιφρονούν ό,τι είναι πρόσκαιρο ώστε να ζουν τον αγαπημένο Νυμφίο τους, έκλεισε γαλήνια τα μάτια της και παρέδωσε την ψυχή της εις χείρας Θεού. Ενταφιάσθηκε στο παρεκκλήσιο του αγίου μάρτυρος Θεο­δώρου και ο τάφος της ανέδιδε διαρκώς μία ουράνια ευωδία, φανερώνον­τας σε όλους την παρρησία που είχε αποκτήσει παρά τω Θεώ, ενώ μέ­χρι τις ημέρες μας η οσία Ειρήνη δεν παύει να μεσιτεύει υπέρ εκείνων που την επικαλούνται με πίστη

(Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας-Ιούλιος, εκδ. Ίνδικτος, σ. 318-321)

 

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ΙΕΡΟΥ ΜΕΤΟΧΙΑΚΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ ΤΕΥΧΟΣ 3 ΕΤΟΥΣ 1999

 

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ΙΕΡΟΥ ΜΕΤΟΧΙΑΚΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ ΤΕΥΧΟΣ 3 ΕΤΟΥΣ 1999

- Σεπτεμβρίου 29, 2024

 

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ

ΑΝΤΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ»

᾿Εκδίδεται ἐπιμελεία τοῦ «Κέντρου Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἱεραποστολῆς, Ἐκκλησιαστικῆς Διακονίας καί Ἀντιαιρετικοῦ Ἀγῶνος τῆς Ι. Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» (Παράρτημα τοῦ Μετοχιακοῦ Ι.Ν. Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα)» καί μέ τήν εὐλογίαν τοῦ ‘Επισκόπου Κηρύκου Κοντογιάννη. Δημοσιεύονται θέματα ἀντιαιρετικοῦ - ἀντιοικουμενιστικοῦ περιεχομένου, τά ὁποῖα ἐν πολλοῖς ἀναλύονται κατά τάς συνάξεις τῶν στελεχῶν τοῦ Ι.Ν. Ἁγίου Σπυρίδωνος, κάθε Δευτέρα ἀπόγευμα μετά τόν Ἑσπερινόν καί τήν μικράν Παράκλησιν.

Διεύθυνσις: Μετοχιακός Ιερός Ναός Ἁγίου Σπυρίδωνος

Καρέα  Λεωφόρος Καρέα 56.

 

Τεῦχος 3ον

(Ἡ πρώτη ἔκδοσις ἔγινε τόν Μάίον τοῦ 1999)

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ.

ΟΓΔΟΗΚΟΝΤΑ ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΝ

(19 ΜΑΪΟΥ 1919 - 19 ΜΑΪΟΥ 1999)

Εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν Μενιδίου, ὅπου μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ ἀπό δεκαετίας ἐφημερεύω, τό σύνολο σχεδόν τῶν ἐνοριτῶν εἶναι ῞Ελληνες προερχόμενοι ἀπό τόν ῾Ελληνικώτατο Πόντο καί διά τοῦτο ἀπό ἐτῶν ἔχω καθιερώσει κάθε χρόνο κατά τήν ἡμέραν τῆς θλιβερᾶς μνήμης τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ, 19 Μαΐου μέ τό ᾿Εκκλησιαστικό ῾Ημερολόγιο, τήν τέλεσιν θείας Λειτουργίας εἰς τιμήν καί μνήμην τῶν ῾Αγίων Νεομαρτύρων τῆς Πίστεώς μας καί ἐπιμνημόσυνον δέησιν ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν "ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος ἀγωνισαμένων καί εὐκλεῶς πεσόντων πατέρων καί ἀδελφῶν ἡμῶν". Τοῦτο ἔχομεν προγραμματίσει καί ἐφέτος, καί θά τελέσωμεν τήν Τρίτην τῆς Πεντηκοστῆς, 19 Μαΐου (Ε.Η.), θείαν Λειτουργίαν. Διά τοῦτο, μέ τήν εὐκαιρίαν αὐτήν, θά κάνωμεν καί μίαν σύντομον ἀναφοράν εἰς τό θέμα τοῦτο τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ, ἀπό τῶν στηλῶν τοῦ παρόντος μικροῦ φυλλαδίου μας, ὥστε νά πάρουμε καί μερικά ἀπαραίτητα, γιά τήν ἑλληνοχριστιανική πορεία μας, διδάγματα.

᾿Εκεῖνο πού πρωτίστως δέν πρέπει ποτέ νά ξεχνᾶμε, εἶναι πώς γιά τήν Γενοκτονία τοῦ Πόντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ δέν εἶναι ἔνοχοι μόνον οἱ Τοῦρκοι. Ναί μέν, ὅπως ἔχει παρατηρηθῇ: "Οἱ Τοῦρκοι δέν μπῆκαν στή ζωή τῶν ἄλλων λαῶν παρά σκορπώντας χειμάρρους αἵματος καί δακρύων...Δέν ἐπιβεβαιώθηκε ἡ παρουσία τους μέσα στόν κόσμο παρά μέ τόν πόλεμο καί τίς ἁλυσίδες...Δέν ἔζησαν παρά μέ σκλαβωμένους", ὅμως, δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ποῖοι κρύπτονται πίσω ἀπό τούς Τούρκους. Νά μή ξεχνᾶμε πώς πίσω ἀπό τήν γενοκτονία τοῦ Πόντου, πίσω ἀπό τήν Νεοτουρκική ἐπανάσταση, πίσω ἀπό τόν Κεμάλ ᾿Αττατούρκ, ὑπῆρξε καί ἔδρασε ὁ διεθνής ῾Εβραϊκός Σιωνισμός καί ὁ ἀντίχριστος Παπισμός. (Βλ. ᾿Επισκόπου Κηρύκου, Τό ὁλοκαύτωμα τοῦ Πόντου..., ῾Ομιλία, ᾿Αθῆναι 1997). ῞Οταν ἄρχισαν νά προγραμματίζουν τίς σφαγές, τούς βίαιους ἐξισλαμισμούς, τίς λεηλατήσεις, τίς ἐκτοπίσεις, τίς ἐξορίες καί γενικά τήν Γενοκτονίαν τοῦ Ποντιακοῦ καί κατόπιν ὅλου τοῦ Μικρασιατικοῦ ῾Ελληνισμοῦ, ἀκούσθηκε μία πρότασις ἀπό Γερμανό ἀξιωματικό, ὄργανον τῆς αἱρετικῆς Δύσεως (τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ), ἡ ὁποία κυριαλεκτικά μέθυσε τούς Τούρκους: "Σᾶς βεβαιῶ..(πώς)...μέ τό σύστημα πού σᾶς προτείνω ὁ θάνατός τους εἶναι βέβαιος...ἡ μισητή καί ἄτιμη αὐτή ράτσα (τῶν ῾Ελλήνων) θά χαθεῖ γιά πάντα..." (Σημείωσις: ῎Ετσι ἐνεργοῦν οἱ "ἀδελφοί" τῶν Οἰκουμενιστῶν, τότε Μεταξάκη, μετέπειτα ᾿Αθηναγόρου καί σήμερα Βαρθολομαίου).

Καί ἐνόσῳ ἡ Γενοκτονία προχωροῦσε ὁ Πάπας ἐκμεταλλευόμενος τήν δυστυχία τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου ἔστελνε τούς "ἱεραποστόλους" του νά....διδάξουν τούς ῞Ελληνες (δηλαδή νά τούς παρασύρουν), καί ὅταν ὡλοκληρώθηκε ἡ καταστροφή, μέ τό ξερριζωμό ὅλων τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου καί τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας ἀπό τίς πατρογονικές του ἐστίες, καί πάλιν  ὁ Πάπας, ὁ διάδοχος τοῦ αἱμοσταγοῦς ἐκείνου Πάπα (τοῦ Πάπα τῆς νύχτας τοῦ ἁγίου Βαρθολομαίου), ἔκαμε αἰσυθητή τήν ἐγκληματική παρουσία του στέλνοντας συγχαρητήρια, ὅπως ἔχει καταγραφεῖ στήν ἱστορία, εἰς τόν αἱμοσταγῆ Κεμάλ. Δέν χρειάζονται ἐδῶ σχόλια, ἀντιλαμβάνεται κανείς, ποῖοι εἶναι οἱ αἰώνιοι ἐχθροί τοῦ ῾Ελληνισμοῦ καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί πόσον ἐγκληματοῦν ἐκεῖνοι πού τούς "ἀγκαλιάζουν" ἐν ὀνόματι τῆς "οἰκουμενιστικῆς" ἀγάπης.

Καί μία μικρή παρένθεσι χωρίς σχόλια: Οἱ νεότουρκοι τοῦ Κεμάλ ᾿Αττατούρκ πού ὠργάνωσαν καί κατηύθυναν τήν Γενοκτονίαν τοῦ Ποντιακοῦ καί Μικρασιατικοῦ ῾Ελληνισμοῦ ἦσαν δημιούργημα τῆς ῾Εβραϊκῆς Κοινότητος τῆς Θεσσαλονίκης. ῾Ο ἐπισκεφθείς τήν ῾Ελλάδα Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶχε δηλώσει πρό δύο ἤ τριῶν ἐτῶν, ὅτι στήν ἀρχή τοῦ αἰῶνά μας ἤκμαζε εἰς τήν Θεσσαλονίκη μεγάλη ῾Εβραϊκή Κοινότης, μέ τήν ὁποία ζούσαμε εἰρηνικά. Καί διηρωτήθη: Γιατί νά μή συμβαίνῃ καί σήμερα τό ἴδιο; ῾Ο ἴδιος, ὅταν πῆγε στήν Θεσσαλονίκη, στόν προηγούμενο ἐρχομό του στήν ῾Ελλάδα, πῆγε καί "προσκύνησε" στό σπίτι τοῦ Κεμάλ ᾿Αττατούρκ!!!.

Καί τό δεύτερο πού θέλω νά τονίσω σ᾿ αὐτό τό μικρό ἄρθρο, εἶναι ὅτι οἱ ῞Ελληνες Πόντιοι ἀδελφοί μας δέν πρέπει νά ξεχνοῦν τήν ἑλληνοχριστιανική καταγωγή τους καί τό χρέος πού ἔχουν ἔναντι αὐτῆς. Διότι ἡ καταγωγή τους περιποιεῖ εἰς αὐτούς μεγάλην τιμήν, ἀφοῦ καί τότε καί σήμερα ἀποτελοῦν τό ζωντανώτερο κομμάτι τοῦ ῾Ελληνισμοῦ, ὅμως αὐτή ἀκριβῶς ἡ καταγωγή τους εἶναι πού τούς καθιστᾶ καί ὑποχρέους ἔναντι τῶν προγόνων τους νά διαφυλάξουν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν ἱεράν παρακαταθήκην τῆς Πίστεως καί νά συνεχίσουν νά ζοῦν, ὅπως ἐζοῦσαν οἱ πατέρες τους καί ὅπως ἐκεῖνοι, ὡς ἀληθινοί χριστιανοί γονεῖς τούς ὑπέδειξαν. Διότι ἡ γνησία κατά Χριστόν ζωή των, πού ἦταν πανθομολογούμενη, καί τά θερμά καί γεμάτα ἀγάπη διά τήν ᾿Ορθόδοξον πίστιν λόγια των, ὅπως αὐτά διεσώθησαν καί σέ ἐπιστολές των πού ἔστελναν σέ ἀγαπημένα τους πρόσωπα μέσα ἀπό τίς φυλακές, ἐνῶ περίμεναν τόν θάνατο γιά τήν πίστι καί τήν πατρίδα, εἶναι ἱερά παρακαταθήκη πού πρέπει νά ἀποτελέσουν πυξίδα πλεύσεως ὄχι μόνον διά τούς Ποντίους ἀδελφούς μας, ἀλλά δι᾿ ὅλους ἐμᾶς τούς νεώτερους ῞Ελληνας, ἐάν θέλουμε στά δύσκολα αὐτά χρόνια πού περνᾶμε νά παραμείνουμε πραγματικοί ῞Ελληνες καί γνήσιοι ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

Εἶναι πολύ χαρακτηριστική ἐν προκειμένῳ μία ἐπιστολή, πού καί ἄλλοτε ἐδημοσιεύσαμε, ἑνός φυλακισμένου Ποντίου τοῦ Περικλέως Δ. Κουζουδζάκογλου, ἀπό τήν ᾿Αμάσεια, ὁ ὁποῖος μέσα ἀπό τήν φυλακή πού περίμενε μέ χριστιανική καρτερία, τήν θανατική του ἐκτέλεσι, ἔγραψε στήν γυναίκα του καί στά παιδιά του τίς τελευταῖες του συμβουλές: "᾿Αγαπητή καί ποθητή μοι Μαξιμιλιανή καί προσφιλέστατά μου τέκνα, γράφει στήν ἐπιστολή. ῎Ισως ὡς ἄνθρωποι καί χωρίς νά τό θέλωμεν ἐψυχράναμεν ὁ εἷς τόν ἄλλον. ῾Ο Πολυεύσπλαγχνος Θεός ἄς συγχωρήσῃ ἁπάσας τάς ἁμαρτίας ἡμῶν....Μή λησμονεῖτε νά πηγαίνετε τάς Κυριακάς καί ἑορτάς εἰς τήν ἐκκλησίαν. Ζῆτε ὡς γνήσιοι ᾿Ορθόδοξοι. Πάντοτε νά κάμνητε τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ...᾿Επιστήσατε τήν προσοχήν σας καί διά τήν ἀνατροφήν καί ἐκπαίδευσιν τῆς μικρᾶς κόρης μου Τριανταφυλλιᾶς (τό μικρό μου ἀηδονάκι)... ῾Ο Θεός νά μᾶς ἀξιώσῃ νά σχηματίσωμεν μίαν νέαν οἰκογένειαν ἐν τῷ Παραδείσῳ".

Στά δύο ὡς ἄνω σημεῖα πού ἀναφερθήκαμε θά μᾶς βοηθήσῃ πιστεύω καί τό παρακάτω κείμενο τοῦ τότε Μητροπολίτου τῆς Τραπεζοῦντος καί μετέπειτα ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν (ὁ ὁποῖος δυστυχῶς δέν παρέμεινε στήν Γνησία ᾿Ορθοδοξία, ἀλλά ἐλθών εἰς τήν ῾Ελλάδα ἠκολούθησε τόν Νεοημερολογιτσιμόν). Γράφει διά τήν Γενοκτονίαν τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ τά ἑξῆς χαρακτηριστικά:

"Τῇ ἐνόχῳ συνεργίᾳ τῶν συμμάχων χριστιανικῶν δυνάμεων τῆς Δύσεως κατά τά ἔτη 1919 - 1922, τό ἐθνικόν κίνημα τῶν Τούρκων τοῦ Μουσταφᾶ Κεμάλ πασᾶ συνεπλήρωσε τό ἔργον τῶν Νεοτούρκων καί κατά ἑκατοντάδας ἀπηγχονίζοντο ῞Ελληνες κληρικοί καί πρόκριτοι τοῦ Πόντου, ἐνῶ χιλιάδες ἄλλαι στρατευσίμων νέων κατεδικάζοντο εἰς τόν διά τῆς πείνης καί τῶν ταλαιπωριῶν θάνατον ἐν τῇ ἐξορίᾳ. Καί ἐπῆλθε κατά Αὔγουστον τοῦ 1922 ἡ Μικρασιατική καταστροφή καί ἐπηκολούθησεν ἐν ἔτει 1923 ἡ ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν καί ἡ ἐντεῦθεν ἐρήμωσις τοῦ Ποντου, Μικρᾶς ᾿Ασίας καί Θράκης καί ἡ καταστροφή ὁλοκλήρου χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Καί ἐσβέσθη ἡ ᾿Εκκλησία Τραπεζοῦντος "καί ἡ κληρονομία ἡμῶν μετεστράφη ἀλλοτρίοις, οἱ οἶκοι ἡμῶν ξένοις. ῾Οδοί Τραπεζοῦντος πενθοῦσι παρά τό μή εἶναι ἐρχομένους ἐν ἑορτῇ· πᾶσαι αἱ πύλαι αὐτῆς ἠφανισμέναι, οἱ ἱερεῖς αὐτῆς ἀναστενάζουσι, καί αὐτή πικραινομένῃ ἐν ἑαυτῇ... Οἱ παραπορευόμενοι ὁδόν, ἐπιστρέψατε καί ἴδετε εἰ ἐστίν ἄλγος κατά τό ἄλγος μου, ὅ ἐγεννήθη".

(᾿Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, ῾Η ᾿Εκκλησία τῆς Τραπεζοῦντος, σελ. 782.).

᾿Επί τοῦ θέματος θά ἐπανέλθωμεν:

 

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΕΣ - ΣΧΟΛΙΑ

Παραθέτομεν ᾿Επιστολήν πρός τήν ᾿Εφημερίδα "Νέοι ῎Ανθρωποι" σχετικῶς μέ τό ἀντίχριστον ἔργον τοῦ Πάπα, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη τήν 27 Αὐγούστου 1999.

     ΠΡΟΣ τούς "ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ"

Κύριε Διευθυντά

Μετά τό πρόσφατο βομβαρδισμό κατά τῆς Σερβίας ἐγράφη σέ μία ἐφημερίδα, ὅτι κερδισμένοι ἀπό τό ᾿Αμερικανατοϊκό φρενοκομεῖο τοῦ Κοσσυφοπεδίου βγῆκαν ἡ ᾿Αμερική, ἡ ᾿Αγγλία, ἡ Γαλλία, ἡ Γερμανία καί τό Βατικανό. Καί σέ ἕνα περιοδικό διάβασα νά ἐκφράζεται ἡ ἀπορία: Καλά οἱ ὑπόλοιποι δικαιολογημένα ἀναφέρονται ὡς κερδισμένοι ἀπό τήν ὑπόθεσιν αὐτήν, ἀλλά τό Βατικανό γιατί τό ἀνακατεύουν; Καί ἡ ἀπάντησις ἡ ὁποία ἐδόθη ἀπό τό ἴδιο περιοδικό: Μήπως κρυφίως ἔπαιξε τόν ρόλον τοῦ ᾿Ιούδα καί συνήργησε εἰς τά ἀποτρόπαια καί εἰδεχθῆ ἐγκλήματα εἰς βάρος τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ; ῾Ημεῖς πιστεύομεν ὅτι τό Βατικανόν ἔπαιξε πρωταρχικόν ρόλον εἰς τήν ὑπόθεσιν αὐτήν, καί ὅτι συνήργησε μέ τό δικό του μυστικό τρόπο, ὅπως κατά τόν Β' Παγκόσμιον Πόλεμον, ὅταν οἱ Παπικοί Οὐνῖται ἐφόνευσαν περίπου 800.000 Σέρβους, καί ὅπως κατά τό πρόσφατον παρελθόν, μέ τά ἐγκλήματα τῶν Παπικῶν καί Μουσουλμάνων Κροατῶν κατά τῶν Σέρβων, εἰς τό νά συνεχισθοῦν καί σήμερα τά ἀποτρόπαια καί εἰδεχθῆ ἐγκλήματα εἰς βάρος τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ.  ῎Ετσι ἐξηγεῖται καί ἡ σιωπή του  γιά τούς σχιζοφρενικούς βομβαρδισμούς κατά τῆς Σερβίας. ῾Ολόκληρος ἡ διεθνής γνώμη ἐξηγέρθη καί διεμαρτυρήθη  καί τό Βατικανόν ἐτήρησε προκλητικώτατα σιωπήν. ῎Αλλωστε πῶς νά ὁμιλήσῃ ὁ Πάπας καί τί νά πῇ, ἀφοῦ καί οἱ βομβαρδισμοί αὐτοί ἐντάσσονται μέσα στό πρόγραμμα τῆς ἐπιβολῆς τῆς Νέας Τάξεως πραγμάτων εἰς τήν περιοχήν τῶν Βαλκανίων, τό σχέδιον τῆς ὁποίας (Νέας Τάξεως) προβλέπει νά "ἐξοντωθοῦν" οἱ λαοί ἐκεῖνοι, μεταξύ τῶν ὁποίων ἀκούεται ἀκόμη τό κήρυγμα τῆς ᾿Ορθοδοξίας, καί νά ἐνισχυθῇ ἡ ἐπιρροή τοῦ Πάπα, ἔτσι ὥστε νά προχωρήσῃ εὐκολώτερον τό ἀπώτερον σχέδιον τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ Σιωνισμοῦ νά ἀναδειχθῇ ὁ Πάπας ὁ θρησκευτικός πλανητάρχης ἐφ᾿ ὅλης τῆς Οἱκουμένης, ὁ ὁποῖος εἰς τήν συνέχεια θά παραδώσῃ τήν ἐξουσίαν (κατά τά Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών) εἰς τόν ἀναμενόμενον "Μεσσίαν" τῶν Σιωνιστῶν, τόν ᾿Αντίχριστον. Μέσα εἰς αὐτά τά πλαίσια, ἀσφαλῶς, κινεῖται καί ἡ πρόθεσις τοῦ Πάπα νά ἐπισκεφθῇ τήν ῾Ελλάδα καί "νά ἀκολουθήσῃ τό δρομολόγιο τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου, ὁ ὁποῖος ἔφερε τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ στόν Εὐρωπαϊκό χῶρο". Δηλαδή ὁ Πάπας θά ἔλθῃ μέ σκοπό ἀντίθετο ἀπό τό σκοπό τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου. ῾Ο ᾿Απόστολος Πᾶυλος, ὅταν ἦλθε ἐκήρυξε Χριστόν "καί τοῦτον ᾿Εσταυρωμένον", ὁ Πάπας θέλει νά ἔλθῃ διά τό ἐπιβάλῃ τό κήρυγμα τῆς Νέας ᾿Εποχῆς, δηλαδή τοῦ ᾿Αντιχρίστου. Θά ἔλθῃ, δηλαδή ὡς ἀντίχριστος, κατά τό "καί νῦν ἀντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν" καί ὡς πρόδρομος τοῦ ᾿Αντιχρίστου (μέ ῎Αλφα κεφαλαῖο). Δι αὐτό καί ὅλοι οἱ ῞Ελληνες πρέπει νά ἀκούσωμε τήν φωνή τοῦ ᾿Εθναποστόλου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὁ ὁποῖος ἔλεγε: "Τόν Πάπα νά καταρᾶσθε, αὐτός θά εἶναι  ἡ αἰτία" ὅλων τῶν κακῶν. Καί νά ἀντιδράσουμε....

Μετά τιμῆς

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

ΚΗΡΥΚΟΣ