ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΘΡΟΝΟΝ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΑΛΛΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΗΣ

Μενού Facebook Οι συντομεύσεις σας Απόρρητο · Όροι χρήσης · Διαφημίσεις · Επιλογές διαφήμισης · Cookies · Αρχική σελίδα Δημιουργία δημοσίευσης Ιστορίες Μοιχεπιβασία, Κανονικότητα και Συνείδηση του Λαού https://eeod.gr/ Πατερική και Ιστορική Θεώρηση με αφορμή την άδικη έκπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού. Η ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν είναι απλώς μια αλληλουχία θεσμικών αποφάσεων ή διοικητικών μεταβολών. Είναι, κυρίως, ιστορία μαρτυρίας, διωγμών, αδικιών και τελικής δικαίωσης, όχι από την ισχύ αλλά από την αλήθεια. Σε αυτή την ιστορία, μία από τις βαρύτερες πληγές που επανεμφανίζονται διαχρονικά είναι η αντικανονική έκπτωση επισκόπων και η συνακόλουθη κατάληψη των θρόνων τους από άλλους, γεγονός που η πατερική παράδοση ονομάζει με ακρίβεια και αυστηρότητα μοιχεπιβασία. Η πρόσφατη και άδικη έκπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού, με διαδικασίες συνοπτικές, βεβιασμένες και βαθύτατα αμφισβητούμενες ως προς την κανονικότητά τους, επαναφέρει στο προσκήνιο όχι απλώς ένα τοπικό εκκλησιαστικό ζήτημα, αλλά ένα παλαιό, επαναλαμβανόμενο και τραγικά γνώριμο μοτίβο της εκκλησιαστικής ιστορίας: την προσπάθεια επιβολής μιας νέας “κανονικότητας” μέσω θεσμικών ακροβασιών, συκοφαντιών και αποκλεισμού του λαού του Θεού από τη ζωή της Εκκλησίας. Σκοπός του παρόντος άρθρου δεν είναι η πολιτική ή συναισθηματική καταγγελία, αλλά η πατερική και ιστορική αποτίμηση. Να δείξει, δηλαδή, τι διδάσκει η ίδια η Εκκλησία, μέσα από τους Αγίους Πατέρες και την εμπειρία αιώνων, για τέτοιες περιπτώσεις, και ποια είναι η αναπόφευκτη κατάληξη όσων αποδέχονται να καταλάβουν θρόνο που ανήκει σε άλλον, ζώντα και αδίκως εκδιωχθέντα. 1. Ο επισκοπικός θρόνος ως μυστήριο και όχι ως αξίωμα Η Ορθόδοξη Εκκλησία ουδέποτε αντιλήφθηκε τον επίσκοπο ως απλό διοικητικό λειτουργό. Από τους αποστολικούς χρόνους, ο επίσκοπος είναι ορατό σημείο ενότητας, πατέρας, ποιμένας και εγγυητής της πίστεως. Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος γράφει ξεκάθαρα: «Χωρὶς τοῦ ἐπισκόπου μηδὲν πρασσέσθω τῶν ἀνηκόντων εἰς τὴν Ἐκκλησίαν» (Προς Σμυρναίους, 😎 Η σχέση επισκόπου και τοπικής Εκκλησίας έχει μυστηριακό χαρακτήρα. Οι Πατέρες δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν νυμφική γλώσσα: ο επίσκοπος “συνδέεται” με την Εκκλησία του. Γι’ αυτό και η αυθαίρετη απομάκρυνσή του δεν είναι απλώς διοικητική πράξη, αλλά πνευματικός ακρωτηριασμός του εκκλησιαστικού σώματος. Ακριβώς γι’ αυτό, η κατάληψη του θρόνου από άλλον, όσο “νόμιμη” κι αν εμφανίζεται εξωτερικά, χαρακτηρίζεται από τους κανονολόγους ως μοιχεία, δηλαδή παράνομη και ανίερη ένωση. 2. Η μοιχεπιβασία ως κανονικός όρος και όχι ρητορική υπερβολή Ο όρος μοιχεπιβάτης δεν είναι υβριστικός. Είναι κανονικός όρος, χρησιμοποιούμενος από: • τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, • τον Θεόδωρο Βαλσαμώνα, • τον Ιωάννη Ζωναρά, • τις πράξεις Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων. Χαρακτηρίζει εκείνον που: καταλαμβάνει θρόνο, ενώ ο προηγούμενος επίσκοπος είναι ζωντανός, χωρίς να έχει καταδικαστεί κανονικά, ή αφού εκδιώχθηκε με βία, συκοφαντία ή πολιτική/θεσμική μεθόδευση. Η Εκκλησία θεωρεί ότι τέτοιος “επίσκοπος” δεν έχει ποιμαντική χάρη, όσο κι αν φέρει τίτλους και εξουσία. 3. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: πρότυπο αδικίας και τελικής δικαίωσης Η περίπτωση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αποτελεί το κατεξοχήν πατερικό προηγούμενο. Ο Χρυσόστομος: • εκθρονίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες, • αντιμετώπισε καταιγισμό συκοφαντιών, • εξορίστηκε δύο φορές, • πέθανε μακριά από τον θρόνο του. Στη θέση του τοποθετήθηκαν άλλοι, οι οποίοι: • είχαν τυπική αναγνώριση, • αλλά δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ από τη συνείδηση του λαού. Οι πιστοί: • διέκοπταν το μνημόσυνό τους, • δεν κοινωνούσαν μαζί τους, • μιλούσαν ανοιχτά για μοιχεπιβασία. Η ιστορία απέδειξε ότι: • ο Χρυσόστομος αναγνωρίστηκε άγιος, • οι μοιχεπιβάτες έμειναν απλώς ως υποσημείωση αδικίας. Το μοτίβο είναι σαφές: Η διοικητική επικράτηση δεν ταυτίζεται με την εκκλησιαστική νομιμοποίηση. 4. Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο: βιασύνη, λάσπη, “θεσμικές ρυθμίσεις” Σε όλες τις ιστορικές περιπτώσεις αντικανονικής έκπτωσης επισκόπου παρατηρούμε τα ίδια χαρακτηριστικά: 1. Ακραία βιασύνη Οι διαδικασίες επισπεύδονται, οι χρόνοι συμπιέζονται, η κρίση προηγείται της ακρόασης. 2. Συκοφαντική προετοιμασία Καθημερινή ή συστηματική “διαρροή” κατηγοριών, ώστε να προετοιμαστεί η κοινή γνώμη. 3. Αλλαγή ή ερμηνεία κανόνων κατά το δοκούν Ό,τι δεν εξυπηρετεί, παρακάμπτεται· ό,τι εξυπηρετεί, “ερμηνεύεται δημιουργικά”. 4. Αποκλεισμός λαού και κατώτερου κλήρου Η Εκκλησία μετατρέπεται σε κλειστό κλαμπ διοικητών. Αυτό το μοτίβο δεν είναι σύγχρονο. Είναι γνωστό από: • τη Σύνοδο της Δρυός, • τις πατριαρχικές εκθρονίσεις του Βυζαντίου, • τις ενωτικές περιόδους, • τα αρσενιατικά σχίσματα. 5. Η περίπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού υπό το φως της παράδοσης Η έκπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού φέρει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά: • συνοπτικές διαδικασίες, • απουσία πραγματικής κανονικής δίκης με πλήρη ακρόαση, • διαρκή δημόσια σπίλωση του προσώπου του, • προσπάθεια ταχείας “τακτοποίησης” του ζητήματος μέσω θεσμικών αλλαγών, • παραγκωνισμό του κλήρου και του λαού της Πάφου από κάθε ουσιαστική συμμετοχή. Χωρίς να απαιτείται καμία υπερβολή, η πατερική εμπειρία μας επιτρέπει να πούμε το εξής με νηφαλιότητα: Εφόσον ο Μητροπολίτης Τυχικός είναι ζωντανός και δεν έχει καταδικαστεί κανονικά από αδιαμφισβήτητη εκκλησιαστική κρίση, ο θρόνος της Πάφου δεν είναι κενός. Συνεπώς, όποιος αποδεχθεί να καθίσει σε αυτόν τον θρόνο, ανεξαρτήτως τίτλων ή αποφάσεων, θα φέρει το βάρος της μοιχεπιβασίας. 6. Η συνείδηση του λαού ως τελικός κριτής Ένα από τα σταθερότερα διδάγματα της ορθόδοξης ιστορίας είναι ότι ο λαός δεν είναι παθητικός δέκτης αποφάσεων. Δεν “επικυρώνει” μηχανικά ό,τι του επιβάλλεται. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, μόνος εναντίον αυτοκρατόρων και πατριαρχών, είπε το ιστορικό: «Ἐὰν καὶ πᾶσα ἡ οἰκουμένη κοινωνῇ, ἐγὼ οὐ κοινωνῶ» Η ιστορία δείχνει ότι: • οι μοιχεπιβάτες μπορεί να διοικήσουν, • αλλά δεν ποιμαίνουν, • δεν ριζώνουν στη συνείδηση, • και τελικά μένουν χωρίς πνευματική αποδοχή. Αυτό ακριβώς συνέβη: • με τους διαδόχους του Χρυσοστόμου, • με τους ενωτικούς πατριάρχες, • με τους αντικανονικούς αντικαταστάτες διωχθέντων επισκόπων. 7. Τελικό συμπέρασμα Η Εκκλησία έχει μνήμη. Και αυτή η μνήμη δεν διαγράφεται με αποφάσεις, ούτε με καταστατικές τροποποιήσεις. Η άδικη έκπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού δεν είναι απλώς ένα σύγχρονο εκκλησιαστικό επεισόδιο. Είναι κρίκος σε μια μακρά αλυσίδα αδικιών, που όμως καταλήγουν πάντοτε στο ίδιο σημείο: • ο διωχθείς δικαιώνεται, • ο μοιχεπιβάτης στιγματίζεται, • και ο λαός παραμένει ο σιωπηλός αλλά αλάνθαστος μάρτυρας της αλήθειας. Η Εκκλησία δεν σώζεται με βιασύνη, ούτε με λάσπη. Σώζεται με αλήθεια, υπομονή και δικαιοσύνη. Κ.Γ Καθηγητής Πανεπιστημίου

ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ (ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ)

ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ. Αφροδιτη Μαρινη · 2 ώρ. · Τελώνου και Φαρισαίου (Αρχή Τριωδίου) Τριώδιο Τριώδιο ονομάζεται το Λειτουργικό Βιβλίο της Εκκλησίας μας το οποίο περιλαμβάνει τους Ύμνους των Κυριακών, απο την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο πρίν την Τελετή της Αναστάσεως. Ονομάζεται έτσι διότι οι περισσότεροι Κανόνες του Όρθρου (πρωινή Ακολουθία) περιέχουν τρείς Ωδές ενώ συνήθως περιέχουν εννέα Ωδές - την 8η και την 9η πάντοτε, ύστερα δε διαδοχικά μία από τις πέντε πρώτες. Το Τριώδιο τοποθετείται στα Αναλόγια των Ναών μας στον Εσπερινό του Σαββάτου της Κυριακής του Τελώνου και του Φαρισαίου αφού πρώτα ο Πρωτοψάλτης το παραλάβει απο την Εικόνα του Χριστού και το ασπασθεί. Έτσι ανοίγει το Τριώδιο, περίοδος η οποία διαιρείται σε τρείς μικρότερες, δηλ. Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι Κυριακή της Τυροφάγου, Καθαρά Δευτέρα μέχρι το Σάββατο Του Λαζάρου και Κυριακή των Βαίων το βράδυ μέχρι το Μεγάλο Σάββατο πρίν την Ανάσταση. Παλαιότερα στην περίοδο του τριωδίου συμπεριλαμβάνονταν και η περίοδος από την Κυριακή του Πάσχα μέχρι την Κυριακή των αγίων πάντων. Αργότερα όμως οι ιερές ακολουθίες της περιόδου αυτής περιελήφθησαν σε ιδιαίτερο λειτουργικό βιβλίο το «Πεντηκοστάριο». Για την διαμόρφωση του Τριωδίου, όπως το έχει στη χρήση της σήμερα η εκκλησία μας, έπαιξαν ρόλο όλες οι χριστιανικές γενεές από τον 5ο μέχρι τον 15ο αιώνα μ.Χ. (Το πρώτο έντυπο του Τριωδίου εξεδόθη το 1522 μ.Χ. στην Βενετία). Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από τις ασματικές ακολουθίες των εορτών του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (Β' Κυριακή των Νηστειών), του Οσίου Ιωάννου της Κλίμακος (Δ' Κυριακή των Νηστειών), κ.α. Αποδεικνύεται επίσης από την εισαγωγή του επιτάφιου θρήνου, εγκωμίων, δηλαδή που ψάλλονται στον Επιτάφιο, και από την εισαγωγή των συναξαρίων του Νικηφόρου Καλλίστου του Ξανθόπουλου. Στην διαμόρφωση των ασματικού κύκλου του τριωδίου συνέβαλαν επίσης και διάσημοι υμνογράφοι και μελωδοί της εκκλησίας μας, όπως ο Ρωμανός ο Μελωδός, (βλέπε 1 Οκτωβρίου) και ο Ιωάννης Δαμασκηνός (βλέπε 4 Δεκεμβρίου). Το τριώδιο περισσότερο από όλα τα εκκλησιαστικά βιβλία που περιέχουν ιερές ακολουθίες οδηγεί τις ψυχές των πιστών τέκνων της ορθοδόξου εκκλησίας στην περισυλλογή και στην κατάνυξη. Για τον λόγο αυτό ονομάζεται και κατανυκτικό τριώδιο. Με τον κύκλο των εορτών του τριωδίου ανανεώνονται τα βιώματα της νηστείας, της εγκράτειας, της μετάνοιας, και της χαρμολύπης. Οι Κυριακές του Τριωδίου είναι οι εξής: 1. Τελώνου και Φαρισαίου 2. Ασώτου 3. Απόκρεω 4. Τυροφάγου Η πρώτη εβδομάδα, που τελειώνει την Κυριακή του Ασώτου, λέγεται και Προφωνή ή Προφωνέσιμη, επειδή παλιά προφωνούσαν, δηλαδή διαλαλούσαν ότι άρχιζαν οι αποκριές. Η εβδομάδα αυτή λέγεται και αμόλυτη ή απόλυτη, επειδή τότε οι ψυχές των πεθαμένων βγαίνουν στον Πάνω Κόσμο. Η δεύτερη εβδομάδα λέγεται Κρεατινή ή της Κρεοφάγου ή Ολόκριγια, επειδή έτρωγαν κρέας και δεν νηστεύουν Τετάρτη και Παρασκευή. Η Κυριακή της εβδομάδας αυτής, η Κυριακή της Απόκρεω, ονομάστηκε έτσι γιατί ήταν η τελευταία μέρα της κρεοφαγίας (από + κρέας) όλης της περιόδου του Τριωδίου. Η τρίτη εβδομάδα λέγεται Τυρινή ή της Τυροφάγου, επειδή έτρωγαν γαλακτοκομικά προϊόντα. Από τη Δευτέρα, μια εβδομάδα πριν την Καθαρή Δευτέρα, άρχιζε η αποχή από το κρέας και επιβαλλόταν η χρήση τυριού και γαλακτερών σαν ενδιάμεση άσκηση μεταξύ κρεοφαγίας και νηστείας. Τελώνη και του Φαρισαίου Η πρώτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στην διδακτική παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, την οποία ο Κύριος διηγήθηκε, προκειμένου να διδάξει την αρετή της ταπεινώσεως και να στηλιτεύσει την έπαρση. Ο ευαγγελιστής Λουκάς, με τρόπο λιτό, αλλά σαφέστατο, διέσωσε την παραβολή αυτή ως εξής: «Εἶπε δὲ καὶ πρός τινας τοὺς πεποιθότας ἐφ᾿ ἑαυτοῖς ὅτι εἰσὶ δίκαιοι, καὶ ἐξουθενοῦντας τοὺς λοιπούς, τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης. ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι. Καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. Λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται». (Λουκ.18,10-14). Η τάξη των Φαρισαίων εκπροσωπούσε την υποκρισία και την εγωιστική αυτάρκεια και έπαρση. 🌹📿📿🌹

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 81 ᾿Εν Κορωπίῳ τῆ 23-9-1999 (Ε.Η.) ΠΡΟΣ Τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος κ.κ. ᾿Ανδρέαν, Πρόεδρον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, καί τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς. Μακαριώτατε ἅγιε Πρόεδρε. Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί. Σύν τῷ ἀσπασμῷ τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης εὔχομαι, ὅπως ὁ Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν. ᾿Εν συνεχείᾳ τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 78)10-9-1999 (Ε,Η.) ἡμετέρας ἐπιστολῆς, αὖθίς τε καθηκόντως ἅμᾳ καί λίαν φιλαδέλφως, ἐπανέρχομαι ἐπί τοῦ φλέγοντος θέματος τῆς ἀτυχεστάτης, κατά τήν ἐμήν πεποίθησιν, καί κατάφωρα ἀντικανονικῆς ἐνεργείας (ὑπ᾿ἀριθμ. 15)7-9-1999 Ε.Η. ) τοῦ Σεβασμιωτάτου ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ, Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Παναρέτου. ᾿Αποκλειστικόν καί μοναδικόν κίνητρον καί ταύτης τῆς πρωτοβουλίας μου, εἶναι ἡ ἀγάπη πρός τόν ἐν Χριστῷ ἀδελφόν, καθώς καί τό ἐνδιαφέρον καί ἡ ἀγωνία μου διά τήν εἰρήνην καί τήν ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας, τά ὁποῖα ἀπαιτοῦν ἀγάπην καί προσήλωσιν εἰς τούς ῾Ιερούς Κανόνας καί τήν ἐν γένει Κανονικήν τάξιν. Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, μέ συγκλονίζουν βαθύτατα τά λόγια τοῦ Α᾿ Κανόνος τοῦ ἁγίου Κυρίλλου ᾿Αλεξανδρείας, τά ὁποῖα παραθέτω: "῞Εκαστα τῶν καθ᾿ ἡμᾶς πραγμάτων, ὅταν εὐθύ φέρηται κανονικῆς εὐταξίας, οὐδένα μέν ἡμῖν ἐντίκτει θόρυβον, ἀπαλλάττει δέ καί τῆς παρά τινων δυσφημίας, μᾶλλον δέ καί τάς παρά τῶν εὖ φρονούντων εὐφημίας ἡμῖν προξενεῖ". Διά τοῦτο θερμῶς παρακαλῶ ῾Υμᾶς, ῞Αγιοι ᾿Αδελφοί, διά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ μας, νά συμβάλωμεν ἅπαντες, ὥστε νά ἐξέλθῃ ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός ἐκ τοῦ συγκεκριμένου ἀδιεξόδου καί οὕτω περισωθῆ καί τό ᾿Επισκοπικόν του κῦρος, ἀλλά καί νά διαφυλαχθῆ μέ τήν Χάριν τοῦ Κυρίου, ἡ εἰρήνη καί ἡ ἑνότης ἐν τῇ χειμαζομένῃ σήμερον ᾿Εκκλησίᾳ. ᾿Εσκέφθην πολύ ἄν πρέπει νά ἐπανέλθω, ἤ νά σιωπήσω, μετά τήν πρώτην μου ἐπιστολήν. Τό φοβερόν, ὅμως, λόγιον: "ρύσασθε ἀδικούμενον ἐκ χειρός ἀδικοῦντος" (Σοφία Σειράχ δ, 9) μέ ἠνάγκασε νά ἐπανέλθω, διότι, κατά τούς ῾Αγίους Πατέρας, ἡ σιωπή ὅταν καταφρονῆται ἡ Κανονική ᾿Εκκλησιαστική τάξις κλπ. εἶναι σύμπραξις καί συνενοχή. Κατά τόν ῞Αγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην: "φοβερόν τό τῆς σιωπῆς κρῖμα" (MIGNE τ. 99, σελ. 1076) καί κατά τόν ῞Αγιον Γρηγόριον Παλαμᾶν ἡ σιωπή εἰς τοιαύτας περιπτώσεις εἶναι "τρίτον τῆς ἀθεΐας εἶδος" (Γρηγορίου Παλαμᾶ, Συγγράμματα Β, σελ 482). ῾Ωσαύτως "ὁ δυνάμενος κωλῦσαι (ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δύναται νά ἐμποδίσῃ τήν ἀδικίαν) καί μή κωλύων, αὐτός ἐστίν ὁ ποιῶν" (Παροιμιαστής. ἐν Πηδαλίῳ σελ. 384), ἐνῶ ὁ ῾Ιερός Χρυσόστομος λέγει: "τοῦ πλημμελοῦντος ὁ τήν ἁμαρτίαν ἐπαινῶν (ἐν προκειμένῳ τήν παρανομίαν τῆς ἀνικανονικότητος) χαλεπώτερος πολύ" (MIGNE. τ. 60, σελ. 423). Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι. ῾Η ἐνέργεια τοῦ Σεβ)του ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ κ. Παναρέτου κατά τήν ἐμήν ταπεινότητα, δέν θεωρεῖται ἁπλῶς ἄκυρος καθ᾿ ἑαυτήν, ὡς, ἀπό πάσης ἀπόψεως, ἀντικανονική ἀλλά καί ἀποβαίνει εἰς βάρος τοῦ ἀποφασίσαντος. Αὐτό λέγει ἡ πρᾶξις τῆς ᾿Εκκλησίας. Πρός βεβαίωσιν δέ τῶν ἀνωτέρω ἀναφέρω περίπτωσιν ἀπό τά Πρακτικά τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἔνθα οἱ ῞Αγιοι Πατέρες λέγουν: "῾Ημεῖς ἀναγκαίως συνεδριάσαντες ἐν τῇ μεγάλῃ ᾿Εκκλησίᾳ ὑπέρ τούς διακοσίους ᾿Επισκόπους ὄντες μιᾷ καί δευτέρᾳ καί τρίτῃ κλήσει ἐν ἡμέραις δυσίν κεκλήκαμεν αὐτόν (τόν ᾿Αντιοχείας ᾿Ιωάννην) ἀπολογήσασθαι..." (MANSI 4, 1336). ᾿Εδῶ πρώτιστα βλέπομεν, ὅτι διά νά ληφθῇ ὁποιαδήποτε ἔγκυρος καί δικαία ἀπόφασις, εἶναι ἀναγκαία, βασική Κανονική ᾿Αρχή ἡ συγκρότησις Κανονικοῦ καί ἁρμοδίου δικαστηρίου, ἀλλά καί ἡ κλῆσις καί ἡ ἀπολογία τοῦ κατηγορουμένου . ῾Ο ῞Αγιος Γρηγόριος Νύσσης διαμαρτυρόμενος, διότι κατεκρίθη ἄνευ τηρήσεως τῆς κανονικῆς τάξεως, λέγει χαρακτηριστικά: ῾Υποτιθέσθω ὅτι ἡ κατηγορία εἶναι ἀληθής, ὅμως "ποῖον συνέστη καθ᾿ ἡμῶν κριτήριον ἐπί τοῖς γενομένοις ἤ ὑπονοουμένοις; Τίς ἀπόδειξις τήν ἀδικίαν ἀπήλεγξεν (κατήλεγξεν); Τίνες Κανόνες καθ᾿ ἡμῶν ἀνεγνώσθησαν;". (Γρηγ. Νύσσης, MIGNE, 46, 1008). ᾿Ενταῦθα ὁ ἅγιος λέγει, ὅτι ἔπρεπε ἡ ὑπόθεσίς του νά ἐκδικασθῇ ἐνώπιον κανονικοῦ δικαστηρίου, εἰς τό ὁποῖον θά ἔπρεπε νά ἐκαλεῖτο, νά ἦτο παρών, νά ἤκουε τό ἀληθές ἤ ψευδές κατηγορητήριον, καί νά ἀνεγινώσκοντο καί οἱ Κανόνες τούς ὁποίους ὑποτίθεται, ὅτι κατεπάτησεν. Ταῦτα εἶναι οὐσιώδη στοιχεῖα διά τήν κανονικήν ἐκκλησιαστικήν κρίσιν. Διά τοῦτο πάντοτε εἰς κάθε κανονικόν ἐκκλησιαστικόν δικαστήριον ἀναγινώσκονται οἰ ῾Ιεροί Κανόνες οἱ σχετικοί μέ τήν ἐκδικαζομένην ὑπόθεσιν. Αὐτό ἔκαμνον πάντοτε οἱ ῞Αγιοι Πατέρες καί εἰς τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους. ᾿Απαραίτητον νά διευκρινισθῇ ἐνταῦθα, ὅτι ἡ ὁποιαδήποτε ἀπόφασις, ἡ ληφθεῖσα ἀπό μή ἁρμόδιον Κανονικόν Δικαστήριον, ἔστω καί ἄν ἐνδεχομένως ἐτηρήθη τυπικά ἡ κανονική τάξις, πολλῷ μᾶλλον, ὅταν δέν ἐτηρήθη, ὅπως ἐν προκειμένῳ, ἀποβαίνει ἄκυρος καί ἀνενεργός μηδόλως παραβλάπτουσα τόν "τιμωρούμενον" Κληρικόν. Οἱ ῞Αγιοι Πατέρες τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου εἶναι κατηγορηματικοί: "Τόν ἐν τῇ κρίσει μή παρόντα κατά μηδένα τρόπον βλάπτεσθαι ὑπό τῆς ἐξενεχθείσης κατ᾿ αὐτοῦ ψήφου δοκιμάζομεν" (Πρακτικά Δ' Οἰκουμ. Συνόδου, MANSI 7, 268). Καί πάλιν "Τά κατά ἀπόντος γενόμενα ἀργείτω· ταῦτα πάντες λέγομεν· οὐδείς ἀπόντα κατακρίνει" (MANSI 7, 205). Δηλαδή καμμίαν συνέπειαν δέν ἔχει ἡ ἀπόφασις εἰς τόν οὕτω "τιμωρηθέντα" Κληρικόν. Τήν ἀντικανονικήν ἐνέργειαν τοῦ Σεβ)του ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ κ. Παναρέτου κατακρίνει καί καθιστᾶ ἄκυρον, ἐκτός τῶν ἄλλων, καί ὁ ΟΔ ᾿Αποστολικός Κανών, ὁ ὁποῖος ὁρίζει ἀναγκαίαν προϋπόθεσιν διά τήν δίκην Κληρικοῦ τήν τριττήν Κλήτευσιν καί τήν ἀπολογίαν: "Ταῦτα μετά μίαν καί δευτέραν καί τρίτην παράκλησιν τοῦ ᾿Επισκόπου γινέσθω". Τριττή κλῆσις, ἐπαναλαμβάνομεν, ὄχι ὑπό τοῦ οἱουδήποτε, ἀλλά ὑπό τοῦ Κανονικοῦ καί ἁρμοδίου ἐν προκειμένῳ ᾿Επισκόπου. Κατά τόν ΛΓ' ᾿Αποστολικόν, ἐάν ἕνας Κληρικός μεταβῇ εἰς ἄλλην ξένην ᾿Επισκοπήν, χωρίς νά ἔχῃ τά ἀπαραίτητα συστατικά γράμματα, καί ἐνδεχομένως δέν εἶναι "κήρυκας τῆς ἀληθείας", ὁ ᾿Επίσκοπος τὴς ᾿Επαρχίας αὐτῆς, τό μόνον δικαίωμα, τό ὁποῖον κανονικῶς κέκτηται, εἶναι νά ἀπαιτήσῃ τήν ἀπομάκρυνσιν αὐτοῦ, ἀφοῦ τόν φιλοξενήσῃ καί τοῦ δώσῃ καί τά ναῦλα νά ἀναχωρήσῃ. Δέν ἔχει καμμίαν ἄλλην διοικητικήν ἤ πνευματικήν κανονικήν ἐπ᾿ αὐτοῦ ἁρμοδιότητα καί δικαίωμα. Τό δικαίωμα τοῦ κατηγορεῖν καί κρίνειν καί ἀποφασίζειν ἕνας ᾿Επίσκοπος τό ἔχει μόνον διά τούς ὑπ᾿ αὐτόν Κληρικούς, τούς Κληρικούς τῆς ᾿Επισκοπῆς του. Καί αὐτοῦ, ὅμως, (δηλαδή τοῦ κανονικοῦ οἰκείου ᾿Επισκόπου) ἡ κρίσις θεωρεῖται ἔγκυρος μόνον ἐάν οὗτος ἀκολουθήσῃ ἀπολύτως τήν Κανονικήν διαδικασίαν, ἤτοι κατηγορητήριον, σύστασις δικαστηρίου, τριττή κλήτευσις, ἀπολογία, ἀνάγνωσις ῾Ιερῶν Κανόνων ἐν δικαστηρίῳ, κλπ. Αὐτά ἰσχύουν ἀμεταθέτως πάντοτε εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί δέν δικαιολογεῖται ἀμάθεια ἤ ἀπειρία. "Εἰ μέν γάρ ἐναντίον τοῖς Κανόσιν ἐπίσκοπος ἐνέγκη ψῆφον (ἀπόφασιν) τιμωρηθήσεται, ἤγουν καθαιρεθήσεται, μή δυνάμενος προβάλλεσθαι ἀμάθειαν ἤ ἀπειρίαν· οὐ γάρ συγγνωστέος ἔσται λέγων μή εἰδέναι τούς Κανόνας, οὕς ἀναγκάζεται διά γλώττης ἔχειν ἀεί" (Βαλσαμῶνος, Σ.Ι.Κ.,τόμος Γ', σελ. 335). Οἱ ῞Αγιοι Πατέρες τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου εἶναι κατηγορηματικοί. Διατάσσουν, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλον παρανόμως ποινήν ἐναντίον κάποιου, χωρίς νά τηρηθῇ ἡ Κανονική τάξις νά τιμωροῦνται μέ τήν ἴσην ποινήν. Καί εἰς αὐτήν πάλιν, ὅμως, τήν περίπτωσιν οἱ ἀντικανονικῶς ἐπιβαλόντες ποινήν καλοῦνται καί ἐκδικάζονται Κανονικῶς διά νά εἶναι ἔγκυρος ἡ κατ᾿ αὐτῶν ποινή. ᾿Εν προκειμένῳ οἱ Πατέρες τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐκάλεσαν τρεῖς φοράς, ὅπως ἀναφέραμε ἀνωτέρω, τόν ᾿Αντιοχείας ᾿Ιωάννην καί τούς σύν αὐτῷ, οἱ ὁποῖοι συνεκρότησαν τό "᾿Αποστατικόν Συνέδριον" καί παρανόμως κατεδίκασαν μέ "καθαίρεσιν" Αὐτούς (δηλ. τούς Πατέρας τῆς ῾Αγίας Γ' Συνόδου). ᾿Αφοῦ λοιπόν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες ἐκάλεσαν τρίς τούς παρανόμως ἐπιβαλόντας τήν ψευδοκαθαίρεσιν, "ἀπολογήσασθαι καί τάς αἰτίας εἰπεῖν, ἐφ᾿ αἷς τό τῆς Καθαιρέσεως συνέθεσαν χαρτίον καί οὐκ ἐθάρρησαν ἐλθεῖν", τότε: "ἀγανακτήσαντες τοίνυν εἰκότως, ἐβουλευσάμεθα μέν τήν ἴσην κατ᾿ αὐτοῦ καί τῶν ἄλλων ψῆφον ἐξενεγκεῖν ἐννόμως, ἥν αὐτός (ὁ ᾿Αντιοχείας ᾿Ιωάννης) παρανόμως κατά τῶν ἐπ᾿ οὐδενί κατεγνωσμένων ἔθετο". Καί συνεχίζουν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες: "αὐτούς ἀκοινωνήτους ποιήσαντες καί περιελόντες (ἀφαιρέσαντες) αὐτῶν πᾶσαν ἐξουσίαν" (MANSI 4, 1336), δηλαδή τούς κατεστήσαμεν ἀκοινωνήτους καί ἀφηρέσαμεν ἀπό αὐτούς πᾶσαν ἐξουσίαν. Βλέπομεν, Μακαριώτατε καί Σεβ)τοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ὅτι οἱ Πατέρες "ἀγανακτήσαντες" κατά τοῦ ᾿Αποστατικοῦ ἐκείνου Συνεδρίου, ἐπέβαλον κανονικῶς εἰς αὐτούς τήν ἴσην ποινήν, δηλαδή τήν Καθαίρεσιν. ᾿῾Ημεῖς τί ἐκἀναμε διά τούς ὁμοίως άποστατήσαντας πέντε πρώην Μητροπολίτας, οἱ ὁποῖοι ὡσαύτως ἐνήργησαν παρανόμους πράξεις; ᾿Αμφιβάλλομεν, ὅτι ἀπολύτως παρόμοιον εἶναι καί τό "᾿Αποστατικόν συνέδριον" τῶν πέντε τούτων πρώην Μητροπολιτῶν; Τί ἐποίησαν καί οὗτοι; ᾿Εξῆλθον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἀναρμοδίως, καί ἀντικανονικῶς (χωρίς νά εἶναι ἁρμόδιον δικαστήριον, χωρίς κλήσεις, χωρίς ἀπολογίας κλπ) ἐπέβαλον "ἀργίας" καί ἀπεφάσισαν "καθαιρέσεις"!!! Καί τότε μέν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐφήρμοσαν, ὅπως εἴδομεν, τήν Κανονικήν τάξιν, τούς ἐκάλεσαν τρίς καί ἐν τέλει "ἀγανακτήσαντες" ἐπέβαλαν ἐρήμην τήν "ἴσην ποινήν" εἰς αὐτούς. ῾Ημεῖς, ὅμως, διατί ἐπί τόσα ἔτη δέν "ἀγανακτήσαμεν"; Διατί δέν ἐπεβάλαμε τήν "ἴσην ποινήν" εἰς αὐτούς ἀλλά "ἀγανακτοῦμε", ἐναντίον ἐκείνων πού μᾶς ὑπενθυμίζουν καί μᾶς ἐπισημαίνουν αὐτήν τήν σοβαράν παράλειψίν μας; Διατί ἐν προκειμένῳ δέν ἠκολουθήσαμεν ἀκόμη τό παράδειγμα τῆς ῾Αγίας Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου[1]; Αὐτή εἶναι ἡ ἀγωνία μου καί ὁ αὐτοέλεγχός μου πού μέ ἠνάγκασαν νά ἐπανέλθω, διότι αἱ παραλείψεις εἰς θέματα Κανονικῆς τάξεως κατά τούς ῾Αγίους Πατέρας, καί χαρακτηριστικῶς κατά τόν ῞Αγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην, λογίζονται παρά Θεοῦ ὡς "ἀδιαφορία καί τῶν Κανόνων καταφρόνησις μᾶλλον δέ Θεοῦ, παρ᾿ οὗ ἐδόθησαν" οἱ Κανόνες. (MIGNE, 99, 996), καταλήγουν δέ νά εἶναι καί "βλασφημία κατά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος" κατά τόν ἴδιον, πάλιν, Πατέρα. Αὖθις, ὡς ἐλάχιστος ῾Υμῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί Συλλειτουργός, παρακαλῶ νά ἐξετάσωμεν εἰς βάθος ἑαυτούς, νά ἐρευνήσωμεν καί νά ἴδωμεν ποῖα τά κίνητρα καί τά ἀποτελέσματα ἐκ τῆς ἀτυχοῦς αὐτῆς ἐνεργείας τοῦ ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ, άλλά καί ὅλων τῶν ἰδικῶν μας κοινῶν παραλείψεων, καί ἄς συμπαρασταθῶμεν μέ τάς προσευχάς μας, ὥστε ὅ,τι ἀτυχῶς καί ἐκ συναρπαγῆς ἤ ἄλλων λόγων ἐνήργησε, νά τό θεραπεύσῃ, νά τό θεραπεύσωμεν ὁμοῦ, διότι σήμερον παρεσύρθη ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός, αὔριον, μή γένοιτο, ἴσως καί ἡμεῖς, διότι, ὡς σάρκα φοροῦντες καί τῷ κόσμῳ οἰκοῦντες, εὑρισκόμεθα πάντοτε εἰς τόν αὐτόν κίνδυνον νά παρασυρθῶμεν καί νά πλανηθῶμεν. ῞Οθεν ἐν ἀληθεῖ ἀγάπῃ ἄς ἐνεργήσωμεν τά πάντα κατά τήν Κανονικήν Τάξιν, ἵνα μή ὡς "καταφρονηταί" τοῦ Θεοῦ, κατά τόν ῞Αγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην, θεωρηθῶμεν. ῾Ημεῖς μέ πολλήν ἀγάπην θερμῶς παρακαλοῦμεν τόν Σεβασμιώτατον ἐν Χριστῷ ἀδελφόν, ὡς "τρώσας" τήν κανονικήν τάξιν καί τό δίκαιον, αὐτός "καί ἱάσεται" τό τραῦμα, διά νά μείνῃ ἄτρωτος ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη καί ἡ ἑνότης εἰς τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας. Διαφορετικά κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ἡ ῾Ιερά Σύνοδος εἶναι ὑποχρεωμένη νά ἐφαρμόσῃ τήν Κανονικήν Τάξιν, διότι ὅπως ἀνέφερα εἰς τήν ἀρχήν τοῦ παρόντος, ὅταν τηρῆται ἐν ἀγάπῃ ἡ Κανονική Τάξις οὐδείς "θόρυβος" συμβαίνει, οὐδεμία "δυσφημία" ἀκούεται, ἀλλά μᾶλλον "εὐφημία" (ἔπαινος) "παρά τῶν εὖ φρονούντων", δηλαδή ἀπό ἐκείνους πού "εἶναι στά λογικά" τους καί σκέπτονται σωστά. Αὖθις ἀσπάζομαι ῾Υμᾶς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ ῾Υμέτερος ἀδελφός καί συλλειτουργός ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ -------------------------------------------------------------------------------- [1] ῾Η ἐλαχιστότης μου δέν ἀπαλάσσεται τῆς εὐθύνης διά τήν καθυστέρησιν τῆς καταθέσεως τοῦ Πορίσματος τοῦ ᾿Ανακριτοῦ ἐπί τοῦ Συνοδικοῦ Κατηγορητηρίου κατά τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν. Εἶναι βεβαίως γνωστόν εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, κατόπιν τῆς σχετικῆς ἐνημερώσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου ᾿Ανακριτοῦ Σεβ. ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, ὅτι ἡ Κανονική διαδικασία τῆς τριττῆς Κλητεύσεως ἔχει ἤδη πρό πολλοῦ ὁλοκληρωθεῖ. ῞Ομως δέν ἔφθασαν ἀκόμη ἐκ μέρους τῶν θεολόγων αἱ αἰτηθεῖσαι παρά τοῦ ᾿Ανακριτοῦ Γνωμοδοτήσεις-Μαρτυρίαι ἐπί τοῦ Συνοδικοῦ Κατηγορητηρίου, τό ὁποῖον τούς ἐκοινοποιήθη, πλήν τῆς Γνωμοδοτήσεως-Μαρτυρίας τοῦ θεολόγου Καθηγητοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη. ᾿Αφ᾿ ἐτέρου ὀφείλω νά σημειώσω, ὅτι εἰς τήν καθυστέρησιν συνέβαλε καί τό γεγονός, ὅτι "προπαγανδίζονται" ἀπόψεις τινές, ὅπως: "Δέν μποροῦμε νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι προηγουμένως πρέπει νά καταδικάσουμε τάς αἵρέσεις των", ἤ: "Δέν πρέπει νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι ἔχουμε τά ἴδια φρονήματα μέ αὐτούς μέ τούς ὁποίους πρέπει νά ἑνωθοῦμε", καί τέλος: "Δέν πρέπει νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι τώρα κάμνουμε θεολογικό Διάλογο μέ τούς Φλωριναίους, οἱ ὁποῖοι κάλεσαν στόν Διάλογο καί τούς πέντε". ῎Ηδη, ὅμως, γνωρίζουμε πολύ καλά, ὅτι οἱ Φλωριναῖοι μέ τό διάλογο ἀποβλέπουν σέ μία ἕνωσι τύπου Καλλίστου. ῎Αλλωστε ἔχουν πολλάκις δηλώσει, ὅτι: "ἀναγνωρίζουν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν εἰς ἡμᾶς ἀπό τό 1971". Παραλλήλως κάποιοι ἡμέτεροι προωθοῦν τήν ἕνωσιν τύπου: "Νά δώσουμε τά χέρια μέ μιά κοινή ὁμολογία",. Αὐτά συστηματικῶς προπαγανδίζονται καί ἐπειδή προτίθεμαι, κατά ᾿Αρχιερατικόν καθῆκον, ὡς ὑπεύθυνος τῆς ᾿Επιτροπῆς διά τόν Θεολογικόν Διάλογον, νά εἰσηγηθῶ ἐπί τοῦ θέματος τούτου εἰς τήν ῾Ιεραρχίαν, ἐπί τοῦ παρόντος ὑπογραμμίζω μόνον τοῦτο. ᾿Εκτιμῶ πώς ὅσα συμβαίνουν ἐσχάτως στόν ᾿Εκκλησιαστικό μας χῶρο, ἀντικανονική ἀργία κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, κάλυψις τῶν "πέντε", προσπάθεια δυσφημήσεως τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη (ὅμοια μέ ἐκείνη τῶν "πέντε"), κ.ἄ. ἔχουν σκοπό τήν ἄπρόσκοπτον προώθησιν καί δημιουργίαν ἑνός "παλαιοημερολογιτικοῦ σχήματος", εἰς τό ὁποῖον θά συμμετέχουν οἱ Φλωριναῖοι, οἱ "πέντε", οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς κλπ. καί ὅσοι ἀπό τούς ἰδικούς μας δέν ἀντιληφθοῦν τήν προδοσία καί ἐνταχθοῦν εἰς αὐτό, τό ὁποῖον σημειωτέον, μέσω ἰδικῶν του "ὀργάνων" καί "μεθοδεύσεων" προωθεῖ ὁ νεοημερολογίτης ᾿Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Δι αὐτό ἐπιμελῶς μερικοί συστήσουν: "Μή μιλᾶτε ἄσχημα γιά τούς πέντε", "Μή τούς κατηγορῆτε". "Μή κατηγορῆτε τούς Φλωριναίους, διότι ὅσον οὕπω θά τά βροῦμε". κλπ. Αὐτά καταθέτω καί εὔχομαι νά διαψευσθῶ.

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 81 ᾿Εν Κορωπίῳ τῆ 23-9-1999 (Ε.Η.) ΠΡΟΣ Τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος κ.κ. ᾿Ανδρέαν, Πρόεδρον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, καί τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς. Μακαριώτατε ἅγιε Πρόεδρε. Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί. Σύν τῷ ἀσπασμῷ τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης εὔχομαι, ὅπως ὁ Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν. ᾿Εν συνεχείᾳ τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 78)10-9-1999 (Ε,Η.) ἡμετέρας ἐπιστολῆς, αὖθίς τε καθηκόντως ἅμᾳ καί λίαν φιλαδέλφως, ἐπανέρχομαι ἐπί τοῦ φλέγοντος θέματος τῆς ἀτυχεστάτης, κατά τήν ἐμήν πεποίθησιν, καί κατάφωρα ἀντικανονικῆς ἐνεργείας (ὑπ᾿ἀριθμ. 15)7-9-1999 Ε.Η. ) τοῦ Σεβασμιωτάτου ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ, Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Παναρέτου. ᾿Αποκλειστικόν καί μοναδικόν κίνητρον καί ταύτης τῆς πρωτοβουλίας μου, εἶναι ἡ ἀγάπη πρός τόν ἐν Χριστῷ ἀδελφόν, καθώς καί τό ἐνδιαφέρον καί ἡ ἀγωνία μου διά τήν εἰρήνην καί τήν ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας, τά ὁποῖα ἀπαιτοῦν ἀγάπην καί προσήλωσιν εἰς τούς ῾Ιερούς Κανόνας καί τήν ἐν γένει Κανονικήν τάξιν. Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, μέ συγκλονίζουν βαθύτατα τά λόγια τοῦ Α᾿ Κανόνος τοῦ ἁγίου Κυρίλλου ᾿Αλεξανδρείας, τά ὁποῖα παραθέτω: "῞Εκαστα τῶν καθ᾿ ἡμᾶς πραγμάτων, ὅταν εὐθύ φέρηται κανονικῆς εὐταξίας, οὐδένα μέν ἡμῖν ἐντίκτει θόρυβον, ἀπαλλάττει δέ καί τῆς παρά τινων δυσφημίας, μᾶλλον δέ καί τάς παρά τῶν εὖ φρονούντων εὐφημίας ἡμῖν προξενεῖ". Διά τοῦτο θερμῶς παρακαλῶ ῾Υμᾶς, ῞Αγιοι ᾿Αδελφοί, διά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ μας, νά συμβάλωμεν ἅπαντες, ὥστε νά ἐξέλθῃ ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός ἐκ τοῦ συγκεκριμένου ἀδιεξόδου καί οὕτω περισωθῆ καί τό ᾿Επισκοπικόν του κῦρος, ἀλλά καί νά διαφυλαχθῆ μέ τήν Χάριν τοῦ Κυρίου, ἡ εἰρήνη καί ἡ ἑνότης ἐν τῇ χειμαζομένῃ σήμερον ᾿Εκκλησίᾳ. ᾿Εσκέφθην πολύ ἄν πρέπει νά ἐπανέλθω, ἤ νά σιωπήσω, μετά τήν πρώτην μου ἐπιστολήν. Τό φοβερόν, ὅμως, λόγιον: "ρύσασθε ἀδικούμενον ἐκ χειρός ἀδικοῦντος" (Σοφία Σειράχ δ, 9) μέ ἠνάγκασε νά ἐπανέλθω, διότι, κατά τούς ῾Αγίους Πατέρας, ἡ σιωπή ὅταν καταφρονῆται ἡ Κανονική ᾿Εκκλησιαστική τάξις κλπ. εἶναι σύμπραξις καί συνενοχή. Κατά τόν ῞Αγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην: "φοβερόν τό τῆς σιωπῆς κρῖμα" (MIGNE τ. 99, σελ. 1076) καί κατά τόν ῞Αγιον Γρηγόριον Παλαμᾶν ἡ σιωπή εἰς τοιαύτας περιπτώσεις εἶναι "τρίτον τῆς ἀθεΐας εἶδος" (Γρηγορίου Παλαμᾶ, Συγγράμματα Β, σελ 482). ῾Ωσαύτως "ὁ δυνάμενος κωλῦσαι (ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δύναται νά ἐμποδίσῃ τήν ἀδικίαν) καί μή κωλύων, αὐτός ἐστίν ὁ ποιῶν" (Παροιμιαστής. ἐν Πηδαλίῳ σελ. 384), ἐνῶ ὁ ῾Ιερός Χρυσόστομος λέγει: "τοῦ πλημμελοῦντος ὁ τήν ἁμαρτίαν ἐπαινῶν (ἐν προκειμένῳ τήν παρανομίαν τῆς ἀνικανονικότητος) χαλεπώτερος πολύ" (MIGNE. τ. 60, σελ. 423). Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι. ῾Η ἐνέργεια τοῦ Σεβ)του ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ κ. Παναρέτου κατά τήν ἐμήν ταπεινότητα, δέν θεωρεῖται ἁπλῶς ἄκυρος καθ᾿ ἑαυτήν, ὡς, ἀπό πάσης ἀπόψεως, ἀντικανονική ἀλλά καί ἀποβαίνει εἰς βάρος τοῦ ἀποφασίσαντος. Αὐτό λέγει ἡ πρᾶξις τῆς ᾿Εκκλησίας. Πρός βεβαίωσιν δέ τῶν ἀνωτέρω ἀναφέρω περίπτωσιν ἀπό τά Πρακτικά τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἔνθα οἱ ῞Αγιοι Πατέρες λέγουν: "῾Ημεῖς ἀναγκαίως συνεδριάσαντες ἐν τῇ μεγάλῃ ᾿Εκκλησίᾳ ὑπέρ τούς διακοσίους ᾿Επισκόπους ὄντες μιᾷ καί δευτέρᾳ καί τρίτῃ κλήσει ἐν ἡμέραις δυσίν κεκλήκαμεν αὐτόν (τόν ᾿Αντιοχείας ᾿Ιωάννην) ἀπολογήσασθαι..." (MANSI 4, 1336). ᾿Εδῶ πρώτιστα βλέπομεν, ὅτι διά νά ληφθῇ ὁποιαδήποτε ἔγκυρος καί δικαία ἀπόφασις, εἶναι ἀναγκαία, βασική Κανονική ᾿Αρχή ἡ συγκρότησις Κανονικοῦ καί ἁρμοδίου δικαστηρίου, ἀλλά καί ἡ κλῆσις καί ἡ ἀπολογία τοῦ κατηγορουμένου . ῾Ο ῞Αγιος Γρηγόριος Νύσσης διαμαρτυρόμενος, διότι κατεκρίθη ἄνευ τηρήσεως τῆς κανονικῆς τάξεως, λέγει χαρακτηριστικά: ῾Υποτιθέσθω ὅτι ἡ κατηγορία εἶναι ἀληθής, ὅμως "ποῖον συνέστη καθ᾿ ἡμῶν κριτήριον ἐπί τοῖς γενομένοις ἤ ὑπονοουμένοις; Τίς ἀπόδειξις τήν ἀδικίαν ἀπήλεγξεν (κατήλεγξεν); Τίνες Κανόνες καθ᾿ ἡμῶν ἀνεγνώσθησαν;". (Γρηγ. Νύσσης, MIGNE, 46, 1008). ᾿Ενταῦθα ὁ ἅγιος λέγει, ὅτι ἔπρεπε ἡ ὑπόθεσίς του νά ἐκδικασθῇ ἐνώπιον κανονικοῦ δικαστηρίου, εἰς τό ὁποῖον θά ἔπρεπε νά ἐκαλεῖτο, νά ἦτο παρών, νά ἤκουε τό ἀληθές ἤ ψευδές κατηγορητήριον, καί νά ἀνεγινώσκοντο καί οἱ Κανόνες τούς ὁποίους ὑποτίθεται, ὅτι κατεπάτησεν. Ταῦτα εἶναι οὐσιώδη στοιχεῖα διά τήν κανονικήν ἐκκλησιαστικήν κρίσιν. Διά τοῦτο πάντοτε εἰς κάθε κανονικόν ἐκκλησιαστικόν δικαστήριον ἀναγινώσκονται οἰ ῾Ιεροί Κανόνες οἱ σχετικοί μέ τήν ἐκδικαζομένην ὑπόθεσιν. Αὐτό ἔκαμνον πάντοτε οἱ ῞Αγιοι Πατέρες καί εἰς τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους. ᾿Απαραίτητον νά διευκρινισθῇ ἐνταῦθα, ὅτι ἡ ὁποιαδήποτε ἀπόφασις, ἡ ληφθεῖσα ἀπό μή ἁρμόδιον Κανονικόν Δικαστήριον, ἔστω καί ἄν ἐνδεχομένως ἐτηρήθη τυπικά ἡ κανονική τάξις, πολλῷ μᾶλλον, ὅταν δέν ἐτηρήθη, ὅπως ἐν προκειμένῳ, ἀποβαίνει ἄκυρος καί ἀνενεργός μηδόλως παραβλάπτουσα τόν "τιμωρούμενον" Κληρικόν. Οἱ ῞Αγιοι Πατέρες τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου εἶναι κατηγορηματικοί: "Τόν ἐν τῇ κρίσει μή παρόντα κατά μηδένα τρόπον βλάπτεσθαι ὑπό τῆς ἐξενεχθείσης κατ᾿ αὐτοῦ ψήφου δοκιμάζομεν" (Πρακτικά Δ' Οἰκουμ. Συνόδου, MANSI 7, 268). Καί πάλιν "Τά κατά ἀπόντος γενόμενα ἀργείτω· ταῦτα πάντες λέγομεν· οὐδείς ἀπόντα κατακρίνει" (MANSI 7, 205). Δηλαδή καμμίαν συνέπειαν δέν ἔχει ἡ ἀπόφασις εἰς τόν οὕτω "τιμωρηθέντα" Κληρικόν. Τήν ἀντικανονικήν ἐνέργειαν τοῦ Σεβ)του ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ κ. Παναρέτου κατακρίνει καί καθιστᾶ ἄκυρον, ἐκτός τῶν ἄλλων, καί ὁ ΟΔ ᾿Αποστολικός Κανών, ὁ ὁποῖος ὁρίζει ἀναγκαίαν προϋπόθεσιν διά τήν δίκην Κληρικοῦ τήν τριττήν Κλήτευσιν καί τήν ἀπολογίαν: "Ταῦτα μετά μίαν καί δευτέραν καί τρίτην παράκλησιν τοῦ ᾿Επισκόπου γινέσθω". Τριττή κλῆσις, ἐπαναλαμβάνομεν, ὄχι ὑπό τοῦ οἱουδήποτε, ἀλλά ὑπό τοῦ Κανονικοῦ καί ἁρμοδίου ἐν προκειμένῳ ᾿Επισκόπου. Κατά τόν ΛΓ' ᾿Αποστολικόν, ἐάν ἕνας Κληρικός μεταβῇ εἰς ἄλλην ξένην ᾿Επισκοπήν, χωρίς νά ἔχῃ τά ἀπαραίτητα συστατικά γράμματα, καί ἐνδεχομένως δέν εἶναι "κήρυκας τῆς ἀληθείας", ὁ ᾿Επίσκοπος τὴς ᾿Επαρχίας αὐτῆς, τό μόνον δικαίωμα, τό ὁποῖον κανονικῶς κέκτηται, εἶναι νά ἀπαιτήσῃ τήν ἀπομάκρυνσιν αὐτοῦ, ἀφοῦ τόν φιλοξενήσῃ καί τοῦ δώσῃ καί τά ναῦλα νά ἀναχωρήσῃ. Δέν ἔχει καμμίαν ἄλλην διοικητικήν ἤ πνευματικήν κανονικήν ἐπ᾿ αὐτοῦ ἁρμοδιότητα καί δικαίωμα. Τό δικαίωμα τοῦ κατηγορεῖν καί κρίνειν καί ἀποφασίζειν ἕνας ᾿Επίσκοπος τό ἔχει μόνον διά τούς ὑπ᾿ αὐτόν Κληρικούς, τούς Κληρικούς τῆς ᾿Επισκοπῆς του. Καί αὐτοῦ, ὅμως, (δηλαδή τοῦ κανονικοῦ οἰκείου ᾿Επισκόπου) ἡ κρίσις θεωρεῖται ἔγκυρος μόνον ἐάν οὗτος ἀκολουθήσῃ ἀπολύτως τήν Κανονικήν διαδικασίαν, ἤτοι κατηγορητήριον, σύστασις δικαστηρίου, τριττή κλήτευσις, ἀπολογία, ἀνάγνωσις ῾Ιερῶν Κανόνων ἐν δικαστηρίῳ, κλπ. Αὐτά ἰσχύουν ἀμεταθέτως πάντοτε εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί δέν δικαιολογεῖται ἀμάθεια ἤ ἀπειρία. "Εἰ μέν γάρ ἐναντίον τοῖς Κανόσιν ἐπίσκοπος ἐνέγκη ψῆφον (ἀπόφασιν) τιμωρηθήσεται, ἤγουν καθαιρεθήσεται, μή δυνάμενος προβάλλεσθαι ἀμάθειαν ἤ ἀπειρίαν· οὐ γάρ συγγνωστέος ἔσται λέγων μή εἰδέναι τούς Κανόνας, οὕς ἀναγκάζεται διά γλώττης ἔχειν ἀεί" (Βαλσαμῶνος, Σ.Ι.Κ.,τόμος Γ', σελ. 335). Οἱ ῞Αγιοι Πατέρες τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου εἶναι κατηγορηματικοί. Διατάσσουν, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλον παρανόμως ποινήν ἐναντίον κάποιου, χωρίς νά τηρηθῇ ἡ Κανονική τάξις νά τιμωροῦνται μέ τήν ἴσην ποινήν. Καί εἰς αὐτήν πάλιν, ὅμως, τήν περίπτωσιν οἱ ἀντικανονικῶς ἐπιβαλόντες ποινήν καλοῦνται καί ἐκδικάζονται Κανονικῶς διά νά εἶναι ἔγκυρος ἡ κατ᾿ αὐτῶν ποινή. ᾿Εν προκειμένῳ οἱ Πατέρες τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐκάλεσαν τρεῖς φοράς, ὅπως ἀναφέραμε ἀνωτέρω, τόν ᾿Αντιοχείας ᾿Ιωάννην καί τούς σύν αὐτῷ, οἱ ὁποῖοι συνεκρότησαν τό "᾿Αποστατικόν Συνέδριον" καί παρανόμως κατεδίκασαν μέ "καθαίρεσιν" Αὐτούς (δηλ. τούς Πατέρας τῆς ῾Αγίας Γ' Συνόδου). ᾿Αφοῦ λοιπόν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες ἐκάλεσαν τρίς τούς παρανόμως ἐπιβαλόντας τήν ψευδοκαθαίρεσιν, "ἀπολογήσασθαι καί τάς αἰτίας εἰπεῖν, ἐφ᾿ αἷς τό τῆς Καθαιρέσεως συνέθεσαν χαρτίον καί οὐκ ἐθάρρησαν ἐλθεῖν", τότε: "ἀγανακτήσαντες τοίνυν εἰκότως, ἐβουλευσάμεθα μέν τήν ἴσην κατ᾿ αὐτοῦ καί τῶν ἄλλων ψῆφον ἐξενεγκεῖν ἐννόμως, ἥν αὐτός (ὁ ᾿Αντιοχείας ᾿Ιωάννης) παρανόμως κατά τῶν ἐπ᾿ οὐδενί κατεγνωσμένων ἔθετο". Καί συνεχίζουν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες: "αὐτούς ἀκοινωνήτους ποιήσαντες καί περιελόντες (ἀφαιρέσαντες) αὐτῶν πᾶσαν ἐξουσίαν" (MANSI 4, 1336), δηλαδή τούς κατεστήσαμεν ἀκοινωνήτους καί ἀφηρέσαμεν ἀπό αὐτούς πᾶσαν ἐξουσίαν. Βλέπομεν, Μακαριώτατε καί Σεβ)τοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ὅτι οἱ Πατέρες "ἀγανακτήσαντες" κατά τοῦ ᾿Αποστατικοῦ ἐκείνου Συνεδρίου, ἐπέβαλον κανονικῶς εἰς αὐτούς τήν ἴσην ποινήν, δηλαδή τήν Καθαίρεσιν. ᾿῾Ημεῖς τί ἐκἀναμε διά τούς ὁμοίως άποστατήσαντας πέντε πρώην Μητροπολίτας, οἱ ὁποῖοι ὡσαύτως ἐνήργησαν παρανόμους πράξεις; ᾿Αμφιβάλλομεν, ὅτι ἀπολύτως παρόμοιον εἶναι καί τό "᾿Αποστατικόν συνέδριον" τῶν πέντε τούτων πρώην Μητροπολιτῶν; Τί ἐποίησαν καί οὗτοι; ᾿Εξῆλθον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἀναρμοδίως, καί ἀντικανονικῶς (χωρίς νά εἶναι ἁρμόδιον δικαστήριον, χωρίς κλήσεις, χωρίς ἀπολογίας κλπ) ἐπέβαλον "ἀργίας" καί ἀπεφάσισαν "καθαιρέσεις"!!! Καί τότε μέν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐφήρμοσαν, ὅπως εἴδομεν, τήν Κανονικήν τάξιν, τούς ἐκάλεσαν τρίς καί ἐν τέλει "ἀγανακτήσαντες" ἐπέβαλαν ἐρήμην τήν "ἴσην ποινήν" εἰς αὐτούς. ῾Ημεῖς, ὅμως, διατί ἐπί τόσα ἔτη δέν "ἀγανακτήσαμεν"; Διατί δέν ἐπεβάλαμε τήν "ἴσην ποινήν" εἰς αὐτούς ἀλλά "ἀγανακτοῦμε", ἐναντίον ἐκείνων πού μᾶς ὑπενθυμίζουν καί μᾶς ἐπισημαίνουν αὐτήν τήν σοβαράν παράλειψίν μας; Διατί ἐν προκειμένῳ δέν ἠκολουθήσαμεν ἀκόμη τό παράδειγμα τῆς ῾Αγίας Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου[1]; Αὐτή εἶναι ἡ ἀγωνία μου καί ὁ αὐτοέλεγχός μου πού μέ ἠνάγκασαν νά ἐπανέλθω, διότι αἱ παραλείψεις εἰς θέματα Κανονικῆς τάξεως κατά τούς ῾Αγίους Πατέρας, καί χαρακτηριστικῶς κατά τόν ῞Αγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην, λογίζονται παρά Θεοῦ ὡς "ἀδιαφορία καί τῶν Κανόνων καταφρόνησις μᾶλλον δέ Θεοῦ, παρ᾿ οὗ ἐδόθησαν" οἱ Κανόνες. (MIGNE, 99, 996), καταλήγουν δέ νά εἶναι καί "βλασφημία κατά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος" κατά τόν ἴδιον, πάλιν, Πατέρα. Αὖθις, ὡς ἐλάχιστος ῾Υμῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί Συλλειτουργός, παρακαλῶ νά ἐξετάσωμεν εἰς βάθος ἑαυτούς, νά ἐρευνήσωμεν καί νά ἴδωμεν ποῖα τά κίνητρα καί τά ἀποτελέσματα ἐκ τῆς ἀτυχοῦς αὐτῆς ἐνεργείας τοῦ ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ, άλλά καί ὅλων τῶν ἰδικῶν μας κοινῶν παραλείψεων, καί ἄς συμπαρασταθῶμεν μέ τάς προσευχάς μας, ὥστε ὅ,τι ἀτυχῶς καί ἐκ συναρπαγῆς ἤ ἄλλων λόγων ἐνήργησε, νά τό θεραπεύσῃ, νά τό θεραπεύσωμεν ὁμοῦ, διότι σήμερον παρεσύρθη ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός, αὔριον, μή γένοιτο, ἴσως καί ἡμεῖς, διότι, ὡς σάρκα φοροῦντες καί τῷ κόσμῳ οἰκοῦντες, εὑρισκόμεθα πάντοτε εἰς τόν αὐτόν κίνδυνον νά παρασυρθῶμεν καί νά πλανηθῶμεν. ῞Οθεν ἐν ἀληθεῖ ἀγάπῃ ἄς ἐνεργήσωμεν τά πάντα κατά τήν Κανονικήν Τάξιν, ἵνα μή ὡς "καταφρονηταί" τοῦ Θεοῦ, κατά τόν ῞Αγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην, θεωρηθῶμεν. ῾Ημεῖς μέ πολλήν ἀγάπην θερμῶς παρακαλοῦμεν τόν Σεβασμιώτατον ἐν Χριστῷ ἀδελφόν, ὡς "τρώσας" τήν κανονικήν τάξιν καί τό δίκαιον, αὐτός "καί ἱάσεται" τό τραῦμα, διά νά μείνῃ ἄτρωτος ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη καί ἡ ἑνότης εἰς τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας. Διαφορετικά κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ἡ ῾Ιερά Σύνοδος εἶναι ὑποχρεωμένη νά ἐφαρμόσῃ τήν Κανονικήν Τάξιν, διότι ὅπως ἀνέφερα εἰς τήν ἀρχήν τοῦ παρόντος, ὅταν τηρῆται ἐν ἀγάπῃ ἡ Κανονική Τάξις οὐδείς "θόρυβος" συμβαίνει, οὐδεμία "δυσφημία" ἀκούεται, ἀλλά μᾶλλον "εὐφημία" (ἔπαινος) "παρά τῶν εὖ φρονούντων", δηλαδή ἀπό ἐκείνους πού "εἶναι στά λογικά" τους καί σκέπτονται σωστά. Αὖθις ἀσπάζομαι ῾Υμᾶς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ ῾Υμέτερος ἀδελφός καί συλλειτουργός ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ -------------------------------------------------------------------------------- [1] ῾Η ἐλαχιστότης μου δέν ἀπαλάσσεται τῆς εὐθύνης διά τήν καθυστέρησιν τῆς καταθέσεως τοῦ Πορίσματος τοῦ ᾿Ανακριτοῦ ἐπί τοῦ Συνοδικοῦ Κατηγορητηρίου κατά τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν. Εἶναι βεβαίως γνωστόν εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, κατόπιν τῆς σχετικῆς ἐνημερώσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου ᾿Ανακριτοῦ Σεβ. ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, ὅτι ἡ Κανονική διαδικασία τῆς τριττῆς Κλητεύσεως ἔχει ἤδη πρό πολλοῦ ὁλοκληρωθεῖ. ῞Ομως δέν ἔφθασαν ἀκόμη ἐκ μέρους τῶν θεολόγων αἱ αἰτηθεῖσαι παρά τοῦ ᾿Ανακριτοῦ Γνωμοδοτήσεις-Μαρτυρίαι ἐπί τοῦ Συνοδικοῦ Κατηγορητηρίου, τό ὁποῖον τούς ἐκοινοποιήθη, πλήν τῆς Γνωμοδοτήσεως-Μαρτυρίας τοῦ θεολόγου Καθηγητοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη. ᾿Αφ᾿ ἐτέρου ὀφείλω νά σημειώσω, ὅτι εἰς τήν καθυστέρησιν συνέβαλε καί τό γεγονός, ὅτι "προπαγανδίζονται" ἀπόψεις τινές, ὅπως: "Δέν μποροῦμε νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι προηγουμένως πρέπει νά καταδικάσουμε τάς αἵρέσεις των", ἤ: "Δέν πρέπει νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι ἔχουμε τά ἴδια φρονήματα μέ αὐτούς μέ τούς ὁποίους πρέπει νά ἑνωθοῦμε", καί τέλος: "Δέν πρέπει νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι τώρα κάμνουμε θεολογικό Διάλογο μέ τούς Φλωριναίους, οἱ ὁποῖοι κάλεσαν στόν Διάλογο καί τούς πέντε". ῎Ηδη, ὅμως, γνωρίζουμε πολύ καλά, ὅτι οἱ Φλωριναῖοι μέ τό διάλογο ἀποβλέπουν σέ μία ἕνωσι τύπου Καλλίστου. ῎Αλλωστε ἔχουν πολλάκις δηλώσει, ὅτι: "ἀναγνωρίζουν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν εἰς ἡμᾶς ἀπό τό 1971". Παραλλήλως κάποιοι ἡμέτεροι προωθοῦν τήν ἕνωσιν τύπου: "Νά δώσουμε τά χέρια μέ μιά κοινή ὁμολογία",. Αὐτά συστηματικῶς προπαγανδίζονται καί ἐπειδή προτίθεμαι, κατά ᾿Αρχιερατικόν καθῆκον, ὡς ὑπεύθυνος τῆς ᾿Επιτροπῆς διά τόν Θεολογικόν Διάλογον, νά εἰσηγηθῶ ἐπί τοῦ θέματος τούτου εἰς τήν ῾Ιεραρχίαν, ἐπί τοῦ παρόντος ὑπογραμμίζω μόνον τοῦτο. ᾿Εκτιμῶ πώς ὅσα συμβαίνουν ἐσχάτως στόν ᾿Εκκλησιαστικό μας χῶρο, ἀντικανονική ἀργία κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, κάλυψις τῶν "πέντε", προσπάθεια δυσφημήσεως τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη (ὅμοια μέ ἐκείνη τῶν "πέντε"), κ.ἄ. ἔχουν σκοπό τήν ἄπρόσκοπτον προώθησιν καί δημιουργίαν ἑνός "παλαιοημερολογιτικοῦ σχήματος", εἰς τό ὁποῖον θά συμμετέχουν οἱ Φλωριναῖοι, οἱ "πέντε", οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς κλπ. καί ὅσοι ἀπό τούς ἰδικούς μας δέν ἀντιληφθοῦν τήν προδοσία καί ἐνταχθοῦν εἰς αὐτό, τό ὁποῖον σημειωτέον, μέσω ἰδικῶν του "ὀργάνων" καί "μεθοδεύσεων" προωθεῖ ὁ νεοημερολογίτης ᾿Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Δι αὐτό ἐπιμελῶς μερικοί συστήσουν: "Μή μιλᾶτε ἄσχημα γιά τούς πέντε", "Μή τούς κατηγορῆτε". "Μή κατηγορῆτε τούς Φλωριναίους, διότι ὅσον οὕπω θά τά βροῦμε". κλπ. Αὐτά καταθέτω καί εὔχομαι νά διαψευσθῶ.

Ο ΘΕΟΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΚΑΙ ΔΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΛΥΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΩΝΤΑΣ ΛΟΓΩ ΕΛΛΕΙΨΕΩΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΕΙΠΩΝ: "ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΗΡΑΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΠΡΟ ΧΙΛΙΩΝ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΠΑΡΑΟΥΜΕ"

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ - ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Ἐκδίδεται εἰς τά πλαίσια τῶν ἐνημερωτικῶν ἀπογευματινῶν συνάξεων - ὁμιλιῶν εἰς τόν ἱερόν Ναόν Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα (κάθε Δευτέρα) εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Δημητρίου Ἀχαρνῶν (κάθε Σάββατον) καί εἰς τό παρεκκλήσιον Παναγίας Παραμυθίας καί τῶν τριῶν Νέων Ὁμολογητῶν (κάθε Κυριακή). . ΤΕΥΧΟΣ 355 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2010 Ι.Ἡσυχ. Παναγία Παραμυθία Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ Ἕνας ἀπό τούς τιμωμένους ἁγίους εἰς τό ἱερόν παρεκκλήσιον Παναγίας Παραμυθίας (ἐγκαινιασθέν τήν 29ην Νοεμβρίου 2009) εἶναι καί ὁ ρῶσος ἅγιος Θεοδόσιος τοῦ Καυκάσου, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ἐν ἔτει 1948, εἰς ἡλικίαν 108 ἐτῶν, εἰς Μινβόντι Καυκάσου, ὅπου καί ὁ τάφος του, ὁ ὁποῖος εἶναι πηγή χάριτος καί θαυματουργικῶν ἐπεμβάσεων τοῦ ῾Αγίου εἰς τούς μετά Πίστεως προστρέχοντας εἰς βοήθειαν. Χιλιάδες εἶναι οἱ προσκυνητές πού καταφθάνουν ἀπό ὅλην τήν Ρωσίαν εἰς τόν τάφον του, καί κυρίως "οἱ ὀχλούμενοι ὑπό πνευμάτων ἀκαθάρτων". ᾿Από μικρᾶς του ἡλικίας ἐμόνασεν εἰς ῞Αγιον ῎Ορος (Ρωσικό μοναστήρι ῾Αγίου Παντελεήμονος), μετά δέ τήν χειροτονίαν του εἰς διάκονον καί ἱερέα ὑπηρέτησε τήν ᾿Εκκλησίαν τῆς Ρωσίας εἰς πολλάς ἐκκλησιαστικάς ἀποστολάς, ἐπί πολλάς δέ δεκαετίας ἱεράτευσεν καί ἔδρασεν ἱεραποστολικῶς εἰς ῾Ιεροσόλυμα (εἰς τόν Ναόν τῆς ᾿Αναστάσεως), ἐξ᾿ οὗ καί ῾Ιεροσολυμίτης ἀπεκλήθη. (Ειναι βέβαιον ἀπό τά ὑπάρχοντα στοιχεῖα ὅτι χρονικῶς συνέπεσεν ἡ παρουσία του εἰς Ἱεροσόλυμα μετά τοῦ ἁγίου πατρός Ματθαίου καί ὅτι εἶχον γνωρισθεῖ) . Τάς τελευταίας δεκαετίας τῆς ἱερατικῆς του διακονίας, εἰργάσθη ἱεραποστολικῶς εἰς τόν Καύκασον τῆς Ρωσίας, ὑπηρετήσας τήν σκληρῶς διωκομένην τότε μαρτυρικήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Κατακομβῶν καί διαφυλάξας τά πνευματικά του τέκνα εἰς τήν καθαράν ῾Ομολογίαν τῆς Πίστεως, ἤτοι ἐκτός καί μακράν ἀπό τοῦ Σεργιανισμοῦ καί τῶν ἄλλων καινοτομιῶν. ᾿Ανεδείχθη καί ἐν ζωῇ καί μετά θάνατον μέγας ὁμολογητής τῆς Πίστεως καί θαυματουργός. ῏Ητο ὁ "ἅγιος Σεραφείμ τοῦ 20οῦ αἰῶνος", ὅπως χαρακτηριστικά ἔχει γραφεῖ. Τό 1995, κατά τήν πρώτην μετάβασιν, τῆς ἐλαχιστότητός μου, εἰς Ρωσίαν, καί μέχρι σήμερον, εἴδομεν καί ἠκούσαμεν πολλά καί θαυμαστά διά τόν ἄγιον, τά ὁποῖα μᾶς ἐπέβαλον τό χρέος νά τόν γνωρίσωμεν καί τόν τιμήσωμεν, καί ἐδῶ εἰς τήν ῾Ελλάδα. Μέ τήν εἰκόνα τοῦ ῾Αγίου, τήν ὁποίαν ἁγιωγράφησεν μέ τήν εὐλογίαν μας ἡ πρεσβυτέρα ᾿Αντωνία Σίντνιεβα, μέ τήν ἔκδοσιν βιβλίου μέ τόν θαυμαστόν βίον καί τά θαύματα του, συγγραφέντος ὑπό τῆς ἰδίας, καί ἡ ἀφιέρωσις τῆς ἐγκαινιασθείσης Ἁγίας Τραπέζης τοῦ παρεκκλησίου Παναγίας Παραμυθίας Ἀχαρνῶν καί εἰς τό ὄνομά του, ἔχομεν τήν εὐκαιρίαν καί ἡμεῖς ἐδῶ εἰς τήν Ἑλλάδα νά τόν γνωρίσωμεν καί νά τόν τιμήσωμεν, ἤτοι νά γνωρίσωμεν καί νά τιμήσωμεν πρωτίστως τήν καθαράν του ῾Ομολογίαν καί νά τόν ἔχωμεν πρότυπον εἰς τήν ζωήν μας καί ὁδηγόν εἰς τάς πράξεις μας. Τό γεγονός, ὅτι τό Πατριαρχεῖον τῆς Μόσχας, εἰς τήν προσπάθειάν του νά οἰκειοποιηθῆ τούς ἁγίους τῶν Κατακομβῶν, (διά νά σβήση, ὅπως νομίζει τήν ὁμολογίαν τῆς Πϊστεώς των), ἀνέγνώρισε τό ἔτος 1998 τόν στάρετς Θεοδόσιο ὡς ἅγιο, ἐνῶ οὗτος ἀνῆκε εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Κατακομβῶν, καί οὐδέποτε ἀνεγνώρισε τό Πατριαρχεῖον, ἀλλά καί τό γεγονός ὅτι τά πνευματικά τέκνα τοῦ στάρετς Θεοδοσίου, πού τόν εἶδαν, τόν ἔζησαν καί τόν ἄκουσαν, εἶναι σήμερον ὐπό τό ὠμοφόριόν μας, ἐπιβάλλει εἰς ἡμᾶς τό χρέος νά τιμήσωμεν τόν ἅγιον καί ἐδῶ εἰς τήν ῾Ελλάδα, καί νά παύση τό ψεῦδος τοῦ Ρωσικοῦ Πατριαρχείου, ὅτι ὁ π. Θεοδόσιος τό ἀνεγνώρισε. Σημείωσις 1: Τά Ἐγκαίνια ἐτελέσθησαν ὑπό τῆς ἐλαχιστότητος ἡμῶν τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου καί τῶν Μητροπολιτῶν Κένυας Ματθαίου, Κιέβου Σεραφείμ καί Κιτίου Παρθενίου, μαζί δέ μέ τόν ἅγιον Θεοδόσιον τοῦ Καυκάσου, ἀφιερώθη ἡ Ἁγία Τράπεζα καί εἰς τούς ἄλλους δύο ὁμολογητάς τοῦ παρελθόντος αἰῶνος Ματθαῖον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί Ἰωάννην τόν Χοζεβίτην τόν Ρουμάνον, οἱ ὁποῖοι ὁμοῦ θά συντιμῶνται ὡς οἱ τρεῖς νέοι Ὁμολογηταί τῆς Πίστεως κατά τοῦ νεοημερολογιτισμοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Σημείωσις 2: ῞Οσοι ἐπιθυμοῦν νά συμβάλλουν εἰς τήν διάδοσιν τοῦ βιβλίου «Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ» καί εἰς τήν ἁγιογράφησιν τοῦ παρεκκλησίου καί εἰς τήν ἀποπεράτωσιν τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Παναγίας Παραμυθίας, τό ὁποῖον θά λειτουργήση καί ὡς Ἱεραποστολικόν Κέντρον, ἄς ἀπευθύνωνται ἐπί τοῦ παρόντος εἰς τόν Μητροπολίτην Κήρυκον, εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ναόν Ἁγίου Δημητρίου, ἤ εἰς τάς ὑπευθύνους τῆς Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος Διακονισσῶν «Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ» Μητροπολίτου Χρυσάνθου 10, 136 71, ᾿Αχαρναί ᾿Αττικῆς, Τηλ. 210.2466057. Εἴθε νά εἶναι πλουσία ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἐφ᾿ ἡμᾶς καί ὑμᾶς, πρεσβείαις τῆς Παναγίας τῆς Παραμυθίας, εὐχαῖς δέ καί ἱκεσίαις τῶν ἁγίων τριῶν νέων Ὀμολογητῶν τῆς Πίστεως Θεοδοσίου τοῦ Καυκάσου, Ματθαίου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Ἰωάννου τοῦ Χοζεβίτου τοῦ Ρουμάνου. Ο ἐλάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΠΡΟΔΩΣΑΝ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ (ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΛΑΒΡΟΒ)

Real Info Portal 1 ημ. · Παρέμβαση Lavrov: Έτσι μας πρόδωσαν στην Κωνσταντινούπολη – Η Δύση έδωσε 5 δισ. για ένα ναζιστικό κλώνο στην Ουκρανία Τι αποκάλυψε ο Lavrov για τις μυστικές εγγυήσεις και τον ρόλο του Πατριαρχείου» - Rutte και Von der Leyen σπρώχνουν την Ευρώπη σε Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο. Δηλώσεις-σοκ έκανε για την Ουκρανία, τη Δύση, το ΝΑΤΟ, τις Βαλτικές χώρες, την ΕΕ, το Ιράν, το Ισραήλ, τη Γροιλανδία και την Αρκτική ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Sergey Lavrov, αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες που αλλάζουν το γεωπολιτικό σκηνικό. Σε μια σπάνια και αποκαλυπτική συνέντευξη με την αρθρογράφο Sevil Nuriyeva, την οποία σας παρουσιάζει το Banking News, o Lavrov υπογράμμισε ότι η Ουκρανία χρησιμοποιείται από τη Δύση ως εργαλείο για να δημιουργήσει βάση στα σύνορα της Ρωσίας, απειλώντας ευθέως την ασφάλειά της. Όπως ανέφερε, από το 2004, με το κίνημα Μαϊντάν και τον υποψήφιο Viktor Yushenko, η Ουκρανία αναγκάστηκε να επιλέξει ανάμεσα στη Δύση και τη Ρωσία, ενώ η Victoria Nuland παραδέχθηκε ότι δαπανήθηκαν 5 δισεκατομμύρια δολάρια για την προετοιμασία πραξικοπήματος κατά της Ρωσίας. «Το καθεστώς Zelensky είναι μια τρομερή επανάληψη της ιστορίας, ένας κλώνος των ναζιστικών ιδεών που απειλεί τη Ρωσία και καταστρέφει μνημεία του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου», δήλωσε και συμπλήρωσε: «Δεν είναι κωμωδία, επειδή πάρα πολλές ζωές έχουν θυσιαστεί για τα παιχνίδια του Zelensky και των Δυτικών αφεντικών του. Αυτό είναι τελικά ένα καθεστώς που ασπάζεται τους ναζιστικούς νόμους. Ένα καθεστώς που κατεδαφίζει τα μνημεία της κοινής μας νίκης στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, δοξάζει συνεργάτες όπως ο Bandera και ο Suchevitz, που καταδικάστηκαν από τις Δίκες της Νυρεμβέργης, και αναβιώνει τη ναζιστική ιδεολογία, αποκαλύπτει τις αληθινές προθέσεις της Δύσης με όλη τους τη σαφήνεια. Όπως βλέπουμε, αυτές οι προθέσεις δεν έχουν εξαφανιστεί πουθενά. Εξυπηρετούν έναν μόνο σκοπό: να διασφαλίσουν ότι η Ρωσία δεν θα νιώσει ποτέ ασφαλής, και είναι έτοιμη να καταφύγει ξανά σε αυτές τις ναζιστικές μεθόδους, υποδαυλίζοντας κάθε είδους αντιρωσικό μίσος». Οι εγγυήσεις ασφαλείας στην Κωνσταντινούπολη Ο Lavrov αποκάλυψε ότι υπήρξε συμφωνία-πλαίσιο για τις εγγυήσεις ασφαλείας ήδη από τον Απρίλιο του 2022 στην Κωνσταντινούπολη, με συμμετοχή Ρωσίας, Ουκρανίας, Τουρκίας και ευρωπαϊκών χωρών, όπου οριζόταν ότι: δεν θα υπάρξουν ξένες στρατιωτικές βάσεις στην Ουκρανία και πως δεν θα διεξάγονται στρατιωτικές ασκήσεις χωρίς έγκριση όλων των εγγυητριών χωρών Ωστόσο, όπως αποκάλυψε, ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός Boris Johnson μπλόκαρε την υπογραφή του εγγράφου, αφήνοντας το ουκρανικό καθεστώς χωρίς νομιμοποίηση και υποστηριζόμενο αποκλειστικά από τη Δύση. «Η Ευρώπη έχει σαφώς υπερεκτιμήσει τη δύναμή της και δεν έχει επιδείξει καν διπλωματική ευγένεια. Δεν έχει δείξει σεβασμό για τις πολιτικές του νέου προέδρου στην παγκόσμια σκηνή. Εδώ παρεμβαίνει ο Zelensky, επικρίνοντας την Ευρώπη ότι είναι πολύ επιεικής απέναντι στον Trump. Απαιτεί να είναι πιο σκληρή και να υποστηρίξει πιο ενεργά τον πόλεμο. Αυτή η κατάσταση δείχνει επίσης τον βαθμό στον οποίο το ουκρανικό καθεστώς είναι ανεξάρτητο και πόσο οι ηγέτες των πρώην αποικιακών δυνάμεων συνεχίζουν τη συνήθειά τους να ηγούνται των πάντων. Είναι πολύ δύσκολο να σπάσει αυτή η συνήθεια. Γι' αυτό οι λεγόμενες εγγυήσεις ασφαλείας που συζητούνται τώρα στοχεύουν στην ενίσχυση ενός καθεστώτος που έχει χάσει τη νομιμότητά του. Σε ό,τι αφορά την Τουρκία, αυτό το καθεστώς έχει καταργήσει τη γλώσσα ενός λαού, έχει απαγορεύσει την κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία και έχει υποβιβαστεί σε ένα απλό πιόνι του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο, όπως βλέπουμε, έχει γίνει πιόνι στα χέρια της Δύσης, που χρησιμοποιείται για τον κατακερματισμό της Ορθοδοξίας. Αυτή είναι μια διαδικασία που ξεκίνησε με την υποστήριξη της κυβέρνησης Biden» σημείωσε ο Ρώσος ΥΠΕΞ. Στη συνέχεια χαρακτήρισε το ΝΑΤΟ αταβισμό και λείψανο του παρελθόντος, που μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης δεν είχε νόημα. Τόνισε ότι οι χώρες της Βαλτικής εντάχθηκαν χωρίς να πληρούν τα κριτήρια, μόνο λόγω φόβου για τη Ρωσία. Κριτική άσκησε και στη Γερμανία και την ΕΕ, με έμφαση σε Rutte και von der Leyen, οι οποίοι, σύμφωνα με τον Lavrov, «τροφοδοτούν τη ρητορική ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου». Σχολιάζοντας τις πρόσφατες δηλώσεις Donald Trump, ο Lavrov τόνισε ότι η Ρωσία δεν διεκδικεί τη Γροιλανδία και ότι η Αρκτική παραμένει υπό τον έλεγχο της Ρωσίας όσον αφορά την ασφάλεια της Βόρειας Θαλάσσιας Οδού. Κριτική έκανε και στον ΟΗΕ, υπογραμμίζοντας την υποκρισία για την αρχή της αυτοδιάθεσης, αφού αναγνωρίζεται στο Κοσσυφοπέδιο αλλά όχι στην Κριμαία και το Donbass. Ιράν, Ισραήλ και η Δύση: Ένας ευρύτερος άξονας Ο Lavrov ανέφερε ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βλέπουν το Ιράν ως μέρος ενός «άξονα κρατών που αμφισβητούν τη δυτική κυριαρχία», μαζί με Ρωσία, Κίνα και Βόρεια Κορέα. Η Ρωσία, όμως, παραμένει μεσολαβητής και προτείνει λύσεις για την αποκλιμάκωση εντάσεων, όπως έκανε και με τη συμφωνία του 2015 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Στη συνέχεια, ο Ρώσος ΥΠΕΞ κατηγόρησε τη Δύση ότι, αντί να επενδύσει σε φθηνή ρωσική ενέργεια, στράφηκε σε LNG από ΗΠΑ, πλήττοντας οικονομικά τους Ευρωπαίους πολίτες. Σημείωσε μάλιστα την αντίφαση: η Ρωσία εμφανίζεται ως απειλή, αλλά ταυτόχρονα τα δυτικά μέσα πανηγυρίζουν για την υποτιθέμενη αδυναμία της. Ο Lavrov ξεκαθάρισε ότι μακρά ανακωχή του πυρός είναι απαράδεκτη, καθώς χρησιμοποιείται από την Ουκρανία για να ενισχύσει τις στρατιωτικές της δυνάμεις. Οι πρόσφατες διαπραγματεύσεις για εγγυήσεις ασφαλείας στοχεύουν στη νομιμοποίηση ενός καθεστώτος που βασίζεται στη Δύση και όχι στην πραγματική ειρήνη.

ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ (ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΖΗΛΩΤΗΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΝΕΣΤΟΡΙΟΥ)

Melpomeni Aslanidou Ανερχόμενος συντελεστής · 2 ώρ. · «ΑΓΩΝΙΣΟΥ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΘΑ ΣΕ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΘΕΙ» ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΖΗΛΩΤΗ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΝΕΣΤΟΡΙΟΥ “Γνωρίζω τὴν εἰλικρινῆ σου ἀγάπη καὶ δὲν ἀγνοῶ τὸν ζῆλο. Καὶ ἐὰν ἔγραφα σὲ κάποιους ποὺ δὲν γνωρίζουν τὶς θέσεις καὶ τὸν χαρακτῆρα μου, θὰ ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιήσω πολλὰ ἐπιχειρήματα γιὰ νὰ τοὺς πείσω ὅτι μὲ ὑπερβολικὸ τρόπο ἐπιδιώκω τὴν εἰρήνη καὶ δὲν εἶμαι φίλος οὔτε τῶν ἐρίδων, οὔτε τῶν ἀντιμαχιῶν. Ἀντίθετα ἐπιθυμῶ ἐκ καρδίας καὶ νὰ ἀγαπῶ ὅλους καὶ νὰ ἀγαπῶμαι ἀπὸ ὅλους. Ἐπειδὴ λοιπὸν γράφω πρὸς ἄνθρωπο ποὺ μὲ γνωρίζει καλά, θὰ ἐκθέσω τὶς θέσεις μου μὲ λίγα λόγια· ὅτι δηλαδή, ἐὰν ἔπρεπε, γιὰ νὰ μὴν λυπήσω κάποιον ἀδελφό, νὰ ἀνεχθῶ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀγόγγυστα τὴν ἀφαίρεση ἰδικῶν μου πραγμάτων ἢ χρημάτων, θὰ τὸ ἔκανα μὲ εὐχαρίστηση, γιὰ νὰ μὴ φανῆ ὅτι τοποθετῶ πάνω ἀπὸ τὴν ἀγάπη τὰ χρήματα. Ὅμως, ἐπειδὴ τώρα δὲν πρόκειται γιὰ χρήματα, ἀλλὰ ὁ λόγος εἶναι γιὰ θέματα Πίστεως, καὶ ἔχουν σκανδαλισθεῖ ὅλες οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες σὲ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία (γιατὶ δὲν ὑπάρχει κάποιος, ἀπὸ ὁποιαδήποτε πόλη ἢ χώρα κι ἂν προέρχεται, ποὺ νὰ μὴ διερωτᾶται, τί πράγματα εἶναι αὐτὰ ποὺ ἀκούγονται ὅτι διδάσκει ὁ Νεστόριος καὶ ποιά καινούργια κακόδοξη διδασκαλία στὶς Ἐκκλησίες διαδίδεται), [πές μου σὲ παρακαλῶ], ἐμεῖς, στοὺς ὁποίους ἔχει ἐμπιστευθεῖ ὁ Θεὸς τὴν εὐθύνη νὰ διδάσκουμε ἀκαινοτόμητο τὸ Εὐαγγέλιο, τί πρέπει νὰ κάνουμε; Ἐμεῖς τοὺς ὁποίους τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως θὰ μᾶς καταδικάσουν οἱ πιστοὶ ποὺ διδάχτηκαν καὶ κατηχήθηκαν ἀπὸ ἐμᾶς σὲ ὅλα τὰ μυστήρια τῆς Πίστεως, προβάλλοντας ὡς δικαιολογία [ἐὰν ἐλεγχθοῦν, γιατὶ δὲν πίστευαν ὀρθά], ὅτι ἀκολούθησαν καὶ διατήρησαν τὴν πίστη ποὺ ἀπὸ μᾶς διδάχθηκαν. Καὶ ἐὰν τοὺς διαφυλάξαμε καὶ διδάξαμε ὀρθὰ τὴν Ορθόδοξη πίστη, θὰ πάρουμε ἀπὸ τὸν Θεὸ μισθὸ καὶ θὰ μάλιστα θὰ ἀκούσουμε καὶ Θείους ἐπαίνους. Ἐὰν ὅμως, δὲν διαφυλλάξαμε τὴν Ορθόδοξη πίστη καὶ τὴν διδάξαμε διαστρεβλωμένη, τότε, δὲν θὰ τιμωρηθοῦμε, ριπτόμενοι στὶς φλόγες τῆς κολάσεως; Διότι θὰ ἀκούσουμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι γραμμένος στὴν Π.Δ.: «τὴν χώρα μου τὴν Ἰουδαίαν κατέστρεψες καὶ τὸν λαόν μου φόνευσες» (Ἡσαΐα 14, 20). Καὶ κάθε ἕνας ποὺ ἀνήκει στὴν τάξη τῶν λαϊκῶν, θὰ ἀπολογηθεῖ μόνο γιὰ τὶς δικές του πράξεις, ἐμεῖς ὅμως ποὺ ἔχουμε ἐπιφορτιστεῖ τὴν λειτουργία τῆς ἱερωσύνης, θὰ δώσουμε ἀπολογία ὄχι μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλους τοὺς πιστοὺς ποὺ μᾶς ἐμπιστεύθηκε ὁ Χριστός. Γιὰ μένα λοιπόν, δὲν ὑφίσταται λόγος λύπης, οὔτε ὕβρεως καὶ λοιδορίας, αὐτῆς ποὺ σὲ ὑπερθετικὸ βαθμὸ ἀπευθύνουν ἐναντίον μου κάποιοι ἄνθρωποι ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν καμιὰ ὑπόληψη στὴν κοινωνία, ἀλλὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους τοὺς ἀφήνω νὰ ξεχαστοῦν, θὰ καταδικάσει δὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ὑβριστὲς φλύαρους ὁ Θεός. Ἐκεῖνο γιὰ τὸ ὁποῖο κατ’ ἐξοχὴν ἐνδιαφέρομαι, εἶναι νὰ διατηρηθεῖ ἀκεραία καὶ νὰ σωθεῖ ἡ Ορθόδοξη Πίστη, καὶ τότε εἶμαι φίλος καὶ ἀγαπητὸς πρὸς ὅλους. Ἂν λοιπόν, ἀπὸ κάποιους καταλύεται ἡ Πίστη, δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχει γιὰ τοῦτο σὲ κανέναν, καμιὰ ἀμφιβολία ὅτι ἐμεῖς δὲν θὰ τὴν προδώσουμε βλάπτοντας τὶς ψυχές μας, ὅ,τι κι ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς στοιχίσει αὐτὴ ἡ στάση, ἀκόμα καὶ τὸ θάνατο. Διότι, ἂν φοβούμεθα νὰ διακηρύξουμε/ὁμολογήσουμε τὴν ἀλήθεια, ὑπὲρ τῆς τοῦ Θεοῦ δόξης, ἀπὸ φόβο μήπως ἐμπλακοῦμε σὲ περιπέτειες, μὲ ποιά παρρησία θὰ τολμήσουμε νὰ λειτουργήσουμε ἐγκωμιάζοντας μὲ ψάλματα καὶ λόγους ἐνώπιον τοῦ λαοῦ, τοὺς ἀγῶνες τῶν Ἁγίων μαρτύρων, τοὺς ὁποίους ἐπαινοῦμε ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἐφήρμοσαν τὸν ἁγιογραφικὸ λόγο: ἀγωνίσου μέχρι θανάτου ὑπὲρ τῆς ἀλήθειας τῆς τοῦ Χριστοῦ Πίστεως;” ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας - Βιογραφία - Σαν Σήμερα .gr Αγίου Μεγάλου Αθανασίου «Δεν πρέπει να σιωπά κανείς τουλάχιστον για την αλήθεια, αλλά γι’ αυτήν πρέπει να φωνάζει περισσότερο» [Απ’ τον Β΄ Λόγο του «ΚΑΤΑ ΑΡΕΙΑΝΩΝ»] * «Μιλάμε το κατά δύναμη, ελέγχοντας πρώτα την αμάθεια των απίστων, ώστε μετά την αναίρεση των πλανών να διαλάμψει στη συνέχεια μόνη της η αλήθεια, κι εσύ, άνθρωπε, να λάβεις θάρρος, γιατί πίστεψες στην αλήθεια, και δεν εξαπατήθηκες με το να γνωρίσεις τον Χριστό. Νομίζω ότι αξίζει εσύ που είσαι φιλόχριστος να συζητάς για τον Χριστό, επειδή έχω και την πεποίθηση, ότι θεωρείς τη γνώση και την πίστη για τον Χριστό, απ’ όλα τιμιότερη» [Απ’ τον Λόγο του «ΚΑΤΑ ΕΙΔΩΛΩΝ»] * «Κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό, αν δεν ομολογήσει μαζί με τον Απόστολο Θωμά (Πρβλ. Ιω. 20, 28) ότι ο σταυρωθείς και αναστηθείς απ’ τους νεκρούς είναι ο Κύριος και Θεός» [«ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝΣΑΡΚΟΥ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥ…»] ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ''Ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο πεθαίνουμε!'' ''Ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο πεθαίνουμε!''. Δεν θα πεθάνετε αύριο, αλλά είστε HΔΗ πεθαμένοι, όταν υποστηρίζετε τέτοιες υλιστικές αντιλήψεις. Δὲν ὑπάρχει καμμία δικαιολογία γιὰ τὴν βλασφημία. «Ἄν γινόταν αἰτία τῶν βλασφημιῶν ἡ θλίψη τοῦ πειρασμοῦ καὶ τῆς φτώχειας, ἔπρεπε ὅλοι οἱ φτωχοὶ νὰ βλασφημοῦν. Τώρα ὅμως ἀπ’ αὐτούς, ποὺ ζοῦν μέσα στὴν πιὸ χειρότερη φτώχεια, πολλοὶ συνεχῶς εὐχαριστοῦν, ἐνῶ ἄλλοι, ἄν κι ἀπολαμβάνουν τὸν πλοῦτο καὶ τὴν τρυφή, δὲν παύουν νὰ βλασφημοῦν. Ἔτσι ὄχι ἡ φύση τῶν πραγμάτων, ἀλλ’ ἡ προαίρεσή μας προξενεῖ κι αὐτὸ κι ἐκεῖνο» (Ἀπ’ τὴν Γ΄ Ὁμιλία του «ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΤΩΧΟΝ ΛΑΖΑΡΟΝ»). «ΑΓ. ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΝΑΜΑΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ» «Ο άπιστος είναι κατά κάποιο τρόπο και διεστραμμένος, και δεν γνωρίζει με κανένα τρόπο να βαδίζει τον σωστό δρόμο» [Απ’ το Έργο του «ΕΞΗΓΗΣΙΣ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ»] «Όπως ο δίκαιος είναι στολισμένος με τα στολίδια της αρετής, έτσι είναι βουτηγμένος στην αισχύνη και την ντροπή κάθε ασεβής» [Απ’ τον Β΄ Λόγο του «ΕΞΗΓΗΣΙΣ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΩΣΗΕ»] «Αυτοί που πεθαίνουν χωρίς να καθαρθούν και χωρίς ν’ αξιωθούν να λάβουν την λύτρωση απ’ τον Χριστό, θα αποβιώσουν χωρίς την ελπίδα βραβείων και χαρά πνευματική, αλλά μέσα στον φόβο των τιμωριών και με την λύπη που αυτές προκαλούν» [Απ’ το έργο του «ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΗΣΑΙΑΝ», Βιβλ. Δ΄, Λόγος Δ΄] ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ξανθόπουλος Πώς θα κατορθώσομε την πραότητα. Τα τρία μέρη της ψυχής, το θυμικό, το επιθυμητικό και το λογιστικό. Πώς θα κατορθώσομε την πραότητα. Τα τρία μέρη της ψυχής, το θυμικό, το επιθυμητικό και το λογιστικό. 78. Τούτο θα το κατορθώσεις εύκολα, όταν τα αποφεύγεις όλα και ταυτόχρονα παρακινείς την ψυχή σου στην αγάπη, όταν κρατάς τις περισσότερες φορές σιωπή, τρως με μέτρο και πάντοτε προσεύχεσαι, όπως είπαν οι Πατέρες: «Στο θυμικό μέρος της ψυχής βάλε το χαλινό της αγάπης, το επιθυμητικό μάρανέ το με την εγκράτεια και στο λογιστικό της ψυχής δώσε φτερά με την προσευχή· κι έτσι το φως του νου δε σκοτεινιάζει ποτέ». «Χαλινός του θυμού είναι η σιωπή που γίνεται στην ώρα της· της άλογης επιθυμίας, η μετρημένη τροφή· του δυσκολοκράτητου λογισμού, η μονολόγιστη προσευχή». Και πάλι: «Τρεις αρετές υπάρχουν, οι οποίες παρέχουν πάντοτε στο νου φως· να μη γνωρίζει κανείς την κακία του άλλου, να υπομένει ατάραχα τις θλίψεις που έρχονται και να κάνει καλό σ' εκείνους που του κάνουν κακό. Οι τρεις αυτές αρετές γεννούν άλλες τρεις, μεγαλύτερες από αυτές· η άγνοια της κακίας του άλλου γεννά την αγάπη, η χωρίς ταραχή υπομονή στις θλίψεις γεννά την πραότητα, και η ευεργετικότητα σ' εκείνους που του κάνουν κακό φέρνει την ειρήνη». Και πάλι: «Τρεις γενικότερες ηθικές καταστάσεις υπάρχουν στους μοναχούς. Η πρώτη είναι να μην αμαρτάνει κανείς διόλου με την πράξη· η δεύτερη, να μην πολυκαιρίζουν στην ψυχή οι εμπαθείς λογισμοί· η τρίτη, να βλέπει κανείς κατά διάνοια χωρίς πάθος τις μορφές των γυναικών και εκείνων που τον λύπησαν». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ Ο ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ, ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Επιστολή 126. ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΑ ΕΡΜΙΝΟ. Στο γραμμένο, «Φρόνιμοι σαν τα φίδια και αγνοί σαν τα περιστέρια». Να είμαστε φρόνιμοι σαν το φίδι μας προτρέπει ο Κύριος, ευμαθέστατε, να προφυλάσσουμε δηλαδή σε κάθε πειρασμό το κεφάλι μας, που είναι η πίστη μας. Γιατί το φίδι σε όσες δύσκολες καταστάσεις συμβεί να βρεθεί, προφυλάσσει το κεφάλι του από κάθε βλάβη. Επίσης με έξυπνο τρόπο ξεντύνεται το παλιό δέρμα περνώντας μέσα από στενή τρύπα, απαλλασσόμενο έτσι από τα γηρατειά. Θέλει λοιπόν ο Κύριος να ξεντυθούμε και εμείς τον παλιό άνθρωπο, περπατώντας τον στενό δρόμο τον γεμάτο κακοπαθήματα, και αντ’ αυτού να ντυθούμε τον καινούργιο, που ανανεώνεται σύμφωνα με την εικόνα εκείνου. (ΕΠΕ, Φιλοκαλία τόμος 1,149) ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ «Ανδρεια ειναι η σταθεροτητα στα δεινα». ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΘΕΣ/ΚΗΣ «Ἐμεῖς ὅμως κηρύττουμε Χριστὸν σταυρωμένον». (Α΄ Κορ. α΄23) Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου. Οἱ μὲν εἰδωλολάτρες ὡς ἀσύνετοι γελοῦν γιὰ τὸ Σταυρό, οἱ δὲ Ἰουδαῖοι βλασφημοῦν, καὶ μαζί τους πολλοὶ ἄλλοι. Ὅμως ἄς ντροπιαστοῦν ὅσοι παρανομοῦν ἄδικα, διότι στὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, καὶ στὶς πληγὲς καὶ στὸν θάνατο φανερώνεται περισσότερο τὸ μεγαλεῖο Του καὶ ἡ δύναμη τῆς θεότητός Του. «Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου». (Λουκ. α' 28) Ἄκουσε τὶς προσευχὲς τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννας ὁ Κύριος καὶ τοὺς εὐλόγησε καὶ ὑποσχέθηκε νὰ δώσῃ ἱκανοποίηση στὸ αἴτημά τους· καὶ τώρα ἔφερε σ΄ ἐκπλήρωση τὴν ἐπαγγελία, καὶ τοὺς ἔδωσε κόρη, τὴν θαυμασιωτάτη ἀπὸ ὅλες τὶς θαυμάσιες ποὺ φάνηκαν ἀνέκαθεν, αὐτὴν τὴν γεννήτρια τοῦ Κτίστη τῶν ὅλων, ποὺ θέωσε τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ οὐράνωσε τὴ γῆ, ποὺ ἔκαμε τὸν μὲν Θεό, υἱὸν ἀνθρώπου, τοὺς δὲ ἀνθρώπους υἱοὺς τοῦ Θεοῦ. Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ«ΑΓΩΝΙΣΟΥ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΘΑ ΣΕ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΘΕΙ» ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΖΗΛΩΤΗ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΝΕΣΤΟΡΙΟΥ “Γνωρίζω τὴν εἰλικρινῆ σου ἀγάπη καὶ δὲν ἀγνοῶ τὸν ζῆλο. Καὶ ἐὰν ἔγραφα σὲ κάποιους ποὺ δὲν γνωρίζουν τὶς θέσεις καὶ τὸν χαρακτῆρα μου, θὰ ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιήσω πολλὰ ἐπιχειρήματα γιὰ νὰ τοὺς πείσω ὅτι μὲ ὑπερβολικὸ τρόπο ἐπιδιώκω τὴν εἰρήνη καὶ δὲν εἶμαι φίλος οὔτε τῶν ἐρίδων, οὔτε τῶν ἀντιμαχιῶν. Ἀντίθετα ἐπιθυμῶ ἐκ καρδίας καὶ νὰ ἀγαπῶ ὅλους καὶ νὰ ἀγαπῶμαι ἀπὸ ὅλους. Ἐπειδὴ λοιπὸν γράφω πρὸς ἄνθρωπο ποὺ μὲ γνωρίζει καλά, θὰ ἐκθέσω τὶς θέσεις μου μὲ λίγα λόγια· ὅτι δηλαδή, ἐὰν ἔπρεπε, γιὰ νὰ μὴν λυπήσω κάποιον ἀδελφό, νὰ ἀνεχθῶ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀγόγγυστα τὴν ἀφαίρεση ἰδικῶν μου πραγμάτων ἢ χρημάτων, θὰ τὸ ἔκανα μὲ εὐχαρίστηση, γιὰ νὰ μὴ φανῆ ὅτι τοποθετῶ πάνω ἀπὸ τὴν ἀγάπη τὰ χρήματα. Ὅμως, ἐπειδὴ τώρα δὲν πρόκειται γιὰ χρήματα, ἀλλὰ ὁ λόγος εἶναι γιὰ θέματα Πίστεως, καὶ ἔχουν σκανδαλισθεῖ ὅλες οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες σὲ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία (γιατὶ δὲν ὑπάρχει κάποιος, ἀπὸ ὁποιαδήποτε πόλη ἢ χώρα κι ἂν προέρχεται, ποὺ νὰ μὴ διερωτᾶται, τί πράγματα εἶναι αὐτὰ ποὺ ἀκούγονται ὅτι διδάσκει ὁ Νεστόριος καὶ ποιά καινούργια κακόδοξη διδασκαλία στὶς Ἐκκλησίες διαδίδεται), [πές μου σὲ παρακαλῶ], ἐμεῖς, στοὺς ὁποίους ἔχει ἐμπιστευθεῖ ὁ Θεὸς τὴν εὐθύνη νὰ διδάσκουμε ἀκαινοτόμητο τὸ Εὐαγγέλιο, τί πρέπει νὰ κάνουμε; Ἐμεῖς τοὺς ὁποίους τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως θὰ μᾶς καταδικάσουν οἱ πιστοὶ ποὺ διδάχτηκαν καὶ κατηχήθηκαν ἀπὸ ἐμᾶς σὲ ὅλα τὰ μυστήρια τῆς Πίστεως, προβάλλοντας ὡς δικαιολογία [ἐὰν ἐλεγχθοῦν, γιατὶ δὲν πίστευαν ὀρθά], ὅτι ἀκολούθησαν καὶ διατήρησαν τὴν πίστη ποὺ ἀπὸ μᾶς διδάχθηκαν. Καὶ ἐὰν τοὺς διαφυλάξαμε καὶ διδάξαμε ὀρθὰ τὴν Ορθόδοξη πίστη, θὰ πάρουμε ἀπὸ τὸν Θεὸ μισθὸ καὶ θὰ μάλιστα θὰ ἀκούσουμε καὶ Θείους ἐπαίνους. Ἐὰν ὅμως, δὲν διαφυλλάξαμε τὴν Ορθόδοξη πίστη καὶ τὴν διδάξαμε διαστρεβλωμένη, τότε, δὲν θὰ τιμωρηθοῦμε, ριπτόμενοι στὶς φλόγες τῆς κολάσεως; Διότι θὰ ἀκούσουμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι γραμμένος στὴν Π.Δ.: «τὴν χώρα μου τὴν Ἰουδαίαν κατέστρεψες καὶ τὸν λαόν μου φόνευσες» (Ἡσαΐα 14, 20). Καὶ κάθε ἕνας ποὺ ἀνήκει στὴν τάξη τῶν λαϊκῶν, θὰ ἀπολογηθεῖ μόνο γιὰ τὶς δικές του πράξεις, ἐμεῖς ὅμως ποὺ ἔχουμε ἐπιφορτιστεῖ τὴν λειτουργία τῆς ἱερωσύνης, θὰ δώσουμε ἀπολογία ὄχι μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλους τοὺς πιστοὺς ποὺ μᾶς ἐμπιστεύθηκε ὁ Χριστός. Γιὰ μένα λοιπόν, δὲν ὑφίσταται λόγος λύπης, οὔτε ὕβρεως καὶ λοιδορίας, αὐτῆς ποὺ σὲ ὑπερθετικὸ βαθμὸ ἀπευθύνουν ἐναντίον μου κάποιοι ἄνθρωποι ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν καμιὰ ὑπόληψη στὴν κοινωνία, ἀλλὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους τοὺς ἀφήνω νὰ ξεχαστοῦν, θὰ καταδικάσει δὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ὑβριστὲς φλύαρους ὁ Θεός. Ἐκεῖνο γιὰ τὸ ὁποῖο κατ’ ἐξοχὴν ἐνδιαφέρομαι, εἶναι νὰ διατηρηθεῖ ἀκεραία καὶ νὰ σωθεῖ ἡ Ορθόδοξη Πίστη, καὶ τότε εἶμαι φίλος καὶ ἀγαπητὸς πρὸς ὅλους. Ἂν λοιπόν, ἀπὸ κάποιους καταλύεται ἡ Πίστη, δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχει γιὰ τοῦτο σὲ κανέναν, καμιὰ ἀμφιβολία ὅτι ἐμεῖς δὲν θὰ τὴν προδώσουμε βλάπτοντας τὶς ψυχές μας, ὅ,τι κι ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς στοιχίσει αὐτὴ ἡ στάση, ἀκόμα καὶ τὸ θάνατο. Διότι, ἂν φοβούμεθα νὰ διακηρύξουμε/ὁμολογήσουμε τὴν ἀλήθεια, ὑπὲρ τῆς τοῦ Θεοῦ δόξης, ἀπὸ φόβο μήπως ἐμπλακοῦμε σὲ περιπέτειες, μὲ ποιά παρρησία θὰ τολμήσουμε νὰ λειτουργήσουμε ἐγκωμιάζοντας μὲ ψάλματα καὶ λόγους ἐνώπιον τοῦ λαοῦ, τοὺς ἀγῶνες τῶν Ἁγίων μαρτύρων, τοὺς ὁποίους ἐπαινοῦμε ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἐφήρμοσαν τὸν ἁγιογραφικὸ λόγο: ἀγωνίσου μέχρι θανάτου ὑπὲρ τῆς ἀλήθειας τῆς τοῦ Χριστοῦ Πίστεως;” ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας - Βιογραφία - Σαν Σήμερα .gr Αγίου Μεγάλου Αθανασίου «Δεν πρέπει να σιωπά κανείς τουλάχιστον για την αλήθεια, αλλά γι’ αυτήν πρέπει να φωνάζει περισσότερο» [Απ’ τον Β΄ Λόγο του «ΚΑΤΑ ΑΡΕΙΑΝΩΝ»] * «Μιλάμε το κατά δύναμη, ελέγχοντας πρώτα την αμάθεια των απίστων, ώστε μετά την αναίρεση των πλανών να διαλάμψει στη συνέχεια μόνη της η αλήθεια, κι εσύ, άνθρωπε, να λάβεις θάρρος, γιατί πίστεψες στην αλήθεια, και δεν εξαπατήθηκες με το να γνωρίσεις τον Χριστό. Νομίζω ότι αξίζει εσύ που είσαι φιλόχριστος να συζητάς για τον Χριστό, επειδή έχω και την πεποίθηση, ότι θεωρείς τη γνώση και την πίστη για τον Χριστό, απ’ όλα τιμιότερη» [Απ’ τον Λόγο του «ΚΑΤΑ ΕΙΔΩΛΩΝ»] * «Κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό, αν δεν ομολογήσει μαζί με τον Απόστολο Θωμά (Πρβλ. Ιω. 20, 28) ότι ο σταυρωθείς και αναστηθείς απ’ τους νεκρούς είναι ο Κύριος και Θεός» [«ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝΣΑΡΚΟΥ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥ…»] ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ''Ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο πεθαίνουμε!'' ''Ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο πεθαίνουμε!''. Δεν θα πεθάνετε αύριο, αλλά είστε HΔΗ πεθαμένοι, όταν υποστηρίζετε τέτοιες υλιστικές αντιλήψεις. Δὲν ὑπάρχει καμμία δικαιολογία γιὰ τὴν βλασφημία. «Ἄν γινόταν αἰτία τῶν βλασφημιῶν ἡ θλίψη τοῦ πειρασμοῦ καὶ τῆς φτώχειας, ἔπρεπε ὅλοι οἱ φτωχοὶ νὰ βλασφημοῦν. Τώρα ὅμως ἀπ’ αὐτούς, ποὺ ζοῦν μέσα στὴν πιὸ χειρότερη φτώχεια, πολλοὶ συνεχῶς εὐχαριστοῦν, ἐνῶ ἄλλοι, ἄν κι ἀπολαμβάνουν τὸν πλοῦτο καὶ τὴν τρυφή, δὲν παύουν νὰ βλασφημοῦν. Ἔτσι ὄχι ἡ φύση τῶν πραγμάτων, ἀλλ’ ἡ προαίρεσή μας προξενεῖ κι αὐτὸ κι ἐκεῖνο» (Ἀπ’ τὴν Γ΄ Ὁμιλία του «ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΤΩΧΟΝ ΛΑΖΑΡΟΝ»). «ΑΓ. ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΝΑΜΑΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ» «Ο άπιστος είναι κατά κάποιο τρόπο και διεστραμμένος, και δεν γνωρίζει με κανένα τρόπο να βαδίζει τον σωστό δρόμο» [Απ’ το Έργο του «ΕΞΗΓΗΣΙΣ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ»] «Όπως ο δίκαιος είναι στολισμένος με τα στολίδια της αρετής, έτσι είναι βουτηγμένος στην αισχύνη και την ντροπή κάθε ασεβής» [Απ’ τον Β΄ Λόγο του «ΕΞΗΓΗΣΙΣ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΩΣΗΕ»] «Αυτοί που πεθαίνουν χωρίς να καθαρθούν και χωρίς ν’ αξιωθούν να λάβουν την λύτρωση απ’ τον Χριστό, θα αποβιώσουν χωρίς την ελπίδα βραβείων και χαρά πνευματική, αλλά μέσα στον φόβο των τιμωριών και με την λύπη που αυτές προκαλούν» [Απ’ το έργο του «ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΗΣΑΙΑΝ», Βιβλ. Δ΄, Λόγος Δ΄] ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ξανθόπουλος Πώς θα κατορθώσομε την πραότητα. Τα τρία μέρη της ψυχής, το θυμικό, το επιθυμητικό και το λογιστικό. Πώς θα κατορθώσομε την πραότητα. Τα τρία μέρη της ψυχής, το θυμικό, το επιθυμητικό και το λογιστικό. 78. Τούτο θα το κατορθώσεις εύκολα, όταν τα αποφεύγεις όλα και ταυτόχρονα παρακινείς την ψυχή σου στην αγάπη, όταν κρατάς τις περισσότερες φορές σιωπή, τρως με μέτρο και πάντοτε προσεύχεσαι, όπως είπαν οι Πατέρες: «Στο θυμικό μέρος της ψυχής βάλε το χαλινό της αγάπης, το επιθυμητικό μάρανέ το με την εγκράτεια και στο λογιστικό της ψυχής δώσε φτερά με την προσευχή· κι έτσι το φως του νου δε σκοτεινιάζει ποτέ». «Χαλινός του θυμού είναι η σιωπή που γίνεται στην ώρα της· της άλογης επιθυμίας, η μετρημένη τροφή· του δυσκολοκράτητου λογισμού, η μονολόγιστη προσευχή». Και πάλι: «Τρεις αρετές υπάρχουν, οι οποίες παρέχουν πάντοτε στο νου φως· να μη γνωρίζει κανείς την κακία του άλλου, να υπομένει ατάραχα τις θλίψεις που έρχονται και να κάνει καλό σ' εκείνους που του κάνουν κακό. Οι τρεις αυτές αρετές γεννούν άλλες τρεις, μεγαλύτερες από αυτές· η άγνοια της κακίας του άλλου γεννά την αγάπη, η χωρίς ταραχή υπομονή στις θλίψεις γεννά την πραότητα, και η ευεργετικότητα σ' εκείνους που του κάνουν κακό φέρνει την ειρήνη». Και πάλι: «Τρεις γενικότερες ηθικές καταστάσεις υπάρχουν στους μοναχούς. Η πρώτη είναι να μην αμαρτάνει κανείς διόλου με την πράξη· η δεύτερη, να μην πολυκαιρίζουν στην ψυχή οι εμπαθείς λογισμοί· η τρίτη, να βλέπει κανείς κατά διάνοια χωρίς πάθος τις μορφές των γυναικών και εκείνων που τον λύπησαν». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ Ο ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ, ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Επιστολή 126. ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΑ ΕΡΜΙΝΟ. Στο γραμμένο, «Φρόνιμοι σαν τα φίδια και αγνοί σαν τα περιστέρια». Να είμαστε φρόνιμοι σαν το φίδι μας προτρέπει ο Κύριος, ευμαθέστατε, να προφυλάσσουμε δηλαδή σε κάθε πειρασμό το κεφάλι μας, που είναι η πίστη μας. Γιατί το φίδι σε όσες δύσκολες καταστάσεις συμβεί να βρεθεί, προφυλάσσει το κεφάλι του από κάθε βλάβη. Επίσης με έξυπνο τρόπο ξεντύνεται το παλιό δέρμα περνώντας μέσα από στενή τρύπα, απαλλασσόμενο έτσι από τα γηρατειά. Θέλει λοιπόν ο Κύριος να ξεντυθούμε και εμείς τον παλιό άνθρωπο, περπατώντας τον στενό δρόμο τον γεμάτο κακοπαθήματα, και αντ’ αυτού να ντυθούμε τον καινούργιο, που ανανεώνεται σύμφωνα με την εικόνα εκείνου. (ΕΠΕ, Φιλοκαλία τόμος 1,149) ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ «Ανδρεια ειναι η σταθεροτητα στα δεινα». ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΘΕΣ/ΚΗΣ «Ἐμεῖς ὅμως κηρύττουμε Χριστὸν σταυρωμένον». (Α΄ Κορ. α΄23) Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου. Οἱ μὲν εἰδωλολάτρες ὡς ἀσύνετοι γελοῦν γιὰ τὸ Σταυρό, οἱ δὲ Ἰουδαῖοι βλασφημοῦν, καὶ μαζί τους πολλοὶ ἄλλοι. Ὅμως ἄς ντροπιαστοῦν ὅσοι παρανομοῦν ἄδικα, διότι στὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, καὶ στὶς πληγὲς καὶ στὸν θάνατο φανερώνεται περισσότερο τὸ μεγαλεῖο Του καὶ ἡ δύναμη τῆς θεότητός Του. «Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου». (Λουκ. α' 28) Ἄκουσε τὶς προσευχὲς τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννας ὁ Κύριος καὶ τοὺς εὐλόγησε καὶ ὑποσχέθηκε νὰ δώσῃ ἱκανοποίηση στὸ αἴτημά τους· καὶ τώρα ἔφερε σ΄ ἐκπλήρωση τὴν ἐπαγγελία, καὶ τοὺς ἔδωσε κόρη, τὴν θαυμασιωτάτη ἀπὸ ὅλες τὶς θαυμάσιες ποὺ φάνηκαν ἀνέκαθεν, αὐτὴν τὴν γεννήτρια τοῦ Κτίστη τῶν ὅλων, ποὺ θέωσε τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ οὐράνωσε τὴ γῆ, ποὺ ἔκαμε τὸν μὲν Θεό, υἱὸν ἀνθρώπου, τοὺς δὲ ἀνθρώπους υἱοὺς τοῦ Θεοῦ. Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Κύριε δίδαξε με να σε αγαπήσω 1 ώρ. · Κυριακή 19 Ιανουαρίου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζει ο Άγιος Αρσένιος Αρχιεπίσκοπος Κερκύρας Ιερά Λείψανα: Μέρος των Ιερών Λειψάνων του Αγίου βρίσκονται στη Μονή Παντοκράτορος Κερκύρας. Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στη Μονή Οσίου Μελετίου Οινόης Βιλλίων Αττικής. Βιογραφία Ο Άγιος Αρσένιος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Βασιλείου του Μακεδόνα (867 - 886 μ.Χ.), στην Ιερουσαλήμ. Ο πατέρας του ήταν και αυτός από την Ιερουσαλήμ, η δε μητέρα του από τη Βηθανία. Σε μικρή ηλικία οι γονείς του τον αφιέρωσαν σ' ένα των εκεί μοναστηριών, οπού διδασκόταν τη μοναχική ζωή και 12 χρονών εκάρη μοναχός. Αργότερα έφυγε από την Ιερουσαλήμ και πήγε στη Σελεύκεια, όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Από τη Σελεύκεια επανήλθε στην Ιερουσαλήμ και από 'κεί πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου επί Πατριάρχου Τρύφωνος (928 - 931 μ.Χ.) πήρε Ιερατική θέση. Επί δε του διαδόχου του Τρύφωνα, Θεοφύλακτου (933 - 956 μ.Χ.) εκλέχτηκε επίσκοπος Κερκύρας για την πολύ ενάρετη ζωή του. Σαν ποιμενάρχης διακρίθηκε για την ευαγγελική του δράση και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στις ανάγκες του ποιμνίου του. Κάποτε όμως, ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος (911 - 959 μ.Χ.), άγνωστο για ποιο λόγο, ζήτησε να παρουσιαστούν στη βασιλεύουσα οι Κερκυραίοι πρόκριτοι, ο γέροντας, πλέον Αρσένιος, ανέλαβε να διευθετήσει τα πράγματα και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Στην επιστροφή όμως, πέθανε στο δρόμο κοντά στην Κόρινθο. Από 'κει μετακομίστηκε στην Κέρκυρα και το Ιερό του λείψανο έκανε, με τη χάρη του Θεού, πολλά θαύματα. Λειτουργικά κείμενα Ἀπολυτίκιον Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε. Σοφίας τας χάριτας, καρποφορήσας πιστώς, ποιμήν ιερώτατος, της Εκκλησίας Χριστού, εδείχθης Αρσένιε, όθεν εν τη Κέρκυρα, ευκλεώς διαπρέψας, ίθυνας τον λαόν σου, προς νομάς αληθείας. Και νυν ταις σαις ικεσίαις, σώζε τους δούλους.

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

«Τον εκτέλεσαν πάνω στο φορείο... Γιατί η πίστη του ήταν πιο όρθια από τα όπλα τους.» Ο ιερομάρτυρας Μητροπολίτης Σεραφείμ (Τσιτσάγκοφ) Ο π. Σεραφείμ δεν ήταν ένας συνηθισμένος ιερέας. Πριν γίνει μοναχός, ήταν διακεκριμένος αξιωματικός του πυροβολικού, ήρωας του Ρωσοτουρκικού πολέμου και ένας από τους πιο μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του. ​ ​Το 1937, ο π Σεραφείμ ήταν πλέον 81 ετών, βαριά άρρωστος και καθηλωμένος στο κρεβάτι. Οι πράκτορες της μυστικής σταλινικής αστυνομίας πήγαν στο σπίτι του για να τον συλλάβουν. Επειδή ήταν αδύνατο να περπατήσει, δεν τον άφησαν ούτε καν να πεθάνει στο σπίτι του. Τον μετέφεραν έξω από το σπίτι πάνω σε ένα φορείο και τον έβαλαν σε ένα ασθενοφόρο, γιατί δεν μπορούσε να καθίσει ούτε στο περιπολικό. ​Παρά τους πόνους και τον εξευτελισμό, ο γέροντας Μητροπολίτης διατήρησε μια απίστευτη γαλήνη. ​Στη φυλακή Ταγκάνκα, τον ανέκριναν ενώ ήταν ξαπλωμένος στο φορείο. Δεν λύγισε, δεν κατέδωσε κανέναν και δεν αποκήρυξε την πίστη του. Στις 11 Δεκεμβρίου 1937, τον μετέφεραν στο πεδίο βολής του Μπούτοβο. Επειδή δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, τον εκτέλεσαν ενώ ήταν ξαπλωμένος στο φορείο του. Η ιστορία του Μητροπολίτη αναδεικνύει το απόλυτο παράλογο του μίσους: το κράτος φοβόταν τόσο πολύ έναν ετοιμοθάνατο 80χρονο, που έπρεπε να τον εκτελέσει σε φορείο. Είναι μια υπενθύμιση ότι η πνευματική δύναμη ενός ανθρώπου μπορεί να τρομάξει ακόμα και την πιο σκληρή εξουσία. Από το βιβλίο: Ο Γολγοθάς της Ρωσίας" – Αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός (Orlovsky)

ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ Ο ΣΥΓΚΑΛΩΝ ΚΑ ΟΙ ΣΥΓΚΑΛΟΥΜΕΝΟΙ, ΑΛΛΑ Ἡ ΤΩΝ ΔΟΓΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΤΗΣ" (π. Θ. ΖΗΣΗΣ)

Τη Τετάρτη της Ε΄ Εβδομάδος εις την Τριθέκτην αναγινώσκομεν το ανάγνωσμα εκ του Ησαίου 4,14: «… Σύ δε Ισραήλ παίς μου Ιακώβ, ον εξελεξάμην, σπέρμα Αβραάμ, ον ηγάπησα. Ου ἀντελαβόμην απ’ ακρων της γης, και εκ των σκοπιών αυτής εκάλεσά σε, και ειπον σοι. Παίς μου ει, εξελεξάμην σε, και ουκ εγκατέλιπόν σε, μη φοβου. Μετά σού γάρ ειμί, μη πλανω. Εγω ειμί Θεός σου ο ενισχύσας σε, και εβοήθησά σοι, και ησφαλησάμην σε τη Δεξιά μου τη δικαία. Ιδού αισχυνθησονται και εντραπήσονται πάντες οι αντικείμενοί σου, εσονται γάρ ως ουκ οντες, και απολούνται πάντες οι αντίδικοί σου. Ζητησεις αυτούς, και ου μη ευρης τους ανθρωπους, οι παροινήσουσιν εις σε. Εσονται γάρ ως ουκ οντες, και ουκ εσονται οι αντιπολεμούντες σε. Ότι εγω ο Θεός ο κρατων της δεξιάς σου, ο λέγω σοι: Μη φοβού εγω βοηθός σου. Μη φοβού Ιακώβ ολιγοστός Ισραήλ. Ω Εγω εβοήθησά σοι, λέγει ο Θεός, ο λυτρούμενος σε, ο Αγιος του Ισραήλ. <<Η Εκκλησία δεν βρίσκεται εκεί όπου βρίσκονται αυτοί οι οποίοι την διοικούν, οι πατριάρχες, οι επίσκοποι, οι σύνοδοι, αλλά εκεί που υπάρχει η σωτήρια ομολογία της Πίστεως. Τις συνόδους δεν τις νομιμοποιεί ο συγκαλών και οι συγκαλούμενοι, αλλά << η των δογμάτων Ορθότης>>. (π.Θ. Ζήσης). Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ ΕΘΕΣΕ ΤΟ ΚΤΙΣΤΟΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟΝ ΤΑ ΑΘΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΘΕΩΤΙΚΑ Οι Τρεις Ιεράρχαι του 4ου αιώνος, ο Μ. Βασίλειος, ο Γρηγόριος θεολόγος και ο Ιωάννης Χρυσόστομος, με την έξοχη ελληνική παιδεία τους, όπως και ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς τον 14ο αιώνα, δεν επέτρεψαν την οπισθοδρόμηση προς ένα νοσηρό κλασικισμό που τοποθετεί το κτιστό πάνω από το άκτιστο, την ανθρώπινη σοφία πάνω από την θεϊκή σοφία, τα άθεα γράμματα πάνω από τα θεωτικά, όπως έλεγε ο όσιος μοναχός Χριστόφορος Παπουλάκος, βλέποντας την εσφαλμένη πορεία που ακολούθησαν μετά το 1821 οι δυτικοτραφείς λόγιοι και κληρικοί υιοθετώντας πλήρως τις θέσεις των Ευρωπαίων Διαφωτιστών. (π. Θεόδωρος Ζησης) ΤΙ ΦΟΒΑΤΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ. Μια μέρα, λοιπόν ενας γέροντας βλέπει ένα δαίμονα και τον ρωτά: -Τι είναι αυτό που σας φοβίζει περισσότερο απ’ όλα και σας κάνει να τρέμετε; Κατά παραχώρηση Θεού, ο δαίμονας του απάντησε: – Εσείς οι Χριστιανοί έχετε τρία πράγματα που, αν τα χρησιμοποιήσετε σωστά, τότε εμείς δεν μπορούμε να σας πειράξουμε. – Και ποια είναι αυτά τα τρία πράγματα; τον ρώτησε με απορία ο Γέροντας. -Το πρώτο το λούζεστε (εννοούσε το Βάπτισμα και το Μυστήριο της Μετανοίας). Το δεύτερο το τρώτε (εννοούσε τη θεία Κοινωνία). Το τρίτο το φοράτε πάνω σας (εννοούσε το Σταυρό). *Γι’ αυτό, λοιπόν, όσες φορές εμείς εξομολογούμαστε, κοινωνάμε και σφραγίζουμε το σώμα μας με το σημείο του Τιμίου Σταυρού, οι δαίμονες φρίττουν και φοβούνται. Σε μια εποχή που η κοινωνία παραπαίει ανάμεσα στην αδικία, την ατομοκεντρικότητα και την πνευματική σύγχυση, το μεγαλύτερο έλλειμμα είναι αυτό του πνευματικού πλούτου, το έλλειμμα της αγάπης και της γνώσεως του Θεού. Αν θέλουμε να αλλάξει η ζωή μας, και μαζί με εμάς σταδιακά όλος ο κόσμος, τότε οφείλουμε να ανακαινίσουμε τον έσω άνθρωπο, να προσκαλέσουμε και να δεχτούμε τον Κύριο Ιησού Χριστό, που είναι η οδός και η αλήθεια και η ζωή. (Αγνωστου) Ο ἅγιος Ἰωάννης ο Χρυσόστομος: «Ἐχθροὺς γὰρ τοῦ Θεοῦ, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῇ τῆ φωνῇ ἀπεφήνατο» (P.G. 99. 1049 Α). Καί ἀλλοῦ λέγει: «Ἄλλοι μὲν ἐναυάγησαν περὶ τὴν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δὲν ἀσπάσθηκαν τὴν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέσθησαν ὅμως μὲ τοὺς λοιποὺς λόγῳ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετ’ αὐτῶν» (P.G. 99, 1164A). Ὁ ἅγ. Μᾶρκος σέ ἐπιστολή του ἀπό τήν Λῆμνο ὅπου ἦτο ἐξόριστος, πρός τόν ἱερομόναχο Θεοφάνη εἰς τόν Εὔριπον λέγει τά εξής: «Διαπεράσας οὖν εἰς τήν Καλλίπολιν καί διερχόμενος διά τῆς Λήμνου ἐκρατήθην ἐνταῦθα καί περιωρίσθην παρά τοῦ βασιλέως. Ἀλλ’ ὁ λόγος τοῦ θεοῦ καί ἡ τῆς ἀληθείας δύναμις οὐ δέδεται, τρέχει δέ μᾶλλον καί εὐοδοῦται • καί οἱ πλείονες τῶν ἀδελφῶν τῇ ἐμῇ ἐξορίᾳ θαρροῦντες βάλλουσι τοῖς ἐλέγχοις τούς ἀλιτηρίους καί παραβάτας τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῶν πατρικῶν θεσμῶν, καί ἐλαύνουσι πανταχόθεν αὐτούς ὡς καθάρματα, μήτε συλλειτουργεῖν αὐτοῖς ἀνεχόμενοι, μήτε μνημονεύειν ὅλων αὐτῶν ὡς Χριστιανῶν» (Σπ. Π. Λάμπρου, Παλαιολόγεια καί Πελοποννησιακά, τόμ. Α΄, σελ. 21). Δηλαδή περιγράφει την εξέγερσιν και αποτείχισιν πολλῶν κληρικῶν, ἀπό τούς λατινόφρονες Ἐπισκόπους, η οποία εἶχε πάντοτε ὡς γνώρισμα τήν διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καί τῆς μνημονεύσεως «μήτε συλλειτουργεῖν αὐτοῖς ἀνεχόμενοι, μήτε μνημονεύειν ὅλων αὐτῶν ὡς Χριστιανῶν». Άγιος Λαυρέντιος "Βλέπετε, πόσο πανούργα και ύπουλα προετοιμάζεται όλο αυτό το κακό; Όλοι οι Καθεδρικοί ναοί τότε θα είναι υπερβολικά θαυμάσιοι, όπως ποτέ πριν τα περασμένα χρόνια, αλλά δεν πρέπει εσείς τότε, να μπαίνετε στους ναούς αυτούς, για την αναίμακτη θυσία τού Ιησού Χριστού. Προσέξτε και θυμηθείτε ! Θα υπάρχουν τότε Εκκλησίες, αλλά οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πρέπει να παρευρεθούν μέσα σ΄ αυτές. Όσοι θα μπαίνουν εκεί, θα συναθροίζονται ως πλήρη "Σατανική συναγωγή Επαναλαμβάνω για μία ακόμη φορά, προσέξτε, γιατί κανείς δεν πρέπει να παρευρεθεί σ΄ εκείνους τούς Καθεδρικούς ναούς. Δεν θα υπάρξει καμία επιείκεια από τον Χριστό, σ΄ αυτούς πού θα πάνε τότε, εκεί μέσα..." Άγιος Γερμανός Β΄ Κωνσταντινουπόλεως "Εξορκίζω όλους τους λαϊκούς, όσοι είστε γνήσια τέκνα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, να φεύγετε ολοταχώς από τους ιερείς που υπέπεσαν στην υποταγή στους Λατίνους, και μήτε σε εκκλησία να συγκεντρώνεστε μαζί τους, μήτε να παίρνετε οποιαδήποτε ευλογία από τα χέρια τους. Είναι καλύτερα να προσεύχεσθε στο Θεό στα σπίτια σας μόνοι, παρά να συγκεντρώνεστε στην εκκλησία μαζί με τους Λατινόφρονες. Ει’ δ’ άλλως, θα υποστήτε την ίδια κόλασι μ’ αυτούς". (Άγιος Γερμανός Β΄ Κωνσταντινουπόλεως 1222-1240). Η ΚΑΚΗ ΚΑΙ Η ΚΑΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑ "Από μεν την κακή γυναίκα τίποτε δεν υπάρχει χειρότερο, από δε την καλή κανένα άλλο δεν επλάστηκε ανώτερο σ' αξία αγαθό." Ευριπίδης ΣΕ ΠΟΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΝΗΚΕΙΣ; «Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις; Σε αυτήν του Βυζαντίου, της Ρώμης, της Αντιόχειας, της Αλεξάνδρειας ή της Ιερουσαλήμ; Τότε ο δίκαιος απάντησε σοφά: «Ο Κύριός μας Χριστός χαρακτήρισε Καθολική Εκκλησία εκείνη την Εκκλησία, η οποία διατηρεί την αληθινή και ομολογιακή παρακαταθήκη της πίστης. (αγίου Μαξίμου Ομολογητού) Περί προσευχης Νά επιμένετε στην προσευχή, γιατί δέν αρκεί καθαρός καί ἁγνός βίος, ἄν δέν ὑπάρχει μαζί μέ αυτόν καί ἡ προσευχή" (Ἅγιος 'Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος) Μοναχός εστίν Κατά τον Ευάγριο τον Ποντικό «μοναχός εστιν ο πάντων χωρισθείς και πάσι συνηρμοσμένος». Λόγοι Ρώσων Γερόντων Οδηγίες για καθημερινή ενασχόληση: 1. Οταν σηκώνεσαι από τον ύπνο η πρώτη σου σκέψη πρέπει να στραφεί στο Θεό, ο πρώτος σου λόγος πρέπει να’ ναι προσευχή στο Θεό – τον Πατέρα και Δημιουργό σου. 2. Να μετανοείς και να δοξολογείς το Θεό που δεν επέτρεψε ν’ απωλεστείς από τις αδυναμίες σου. 3. Βάλε αρχή να κάνεις ό,τι είναι άριστο. Κανένας δε θα ολοκληρώσει την πορεία προς τον ουρανό, εκτός από κείνον που ξεκινάει την ημέρα του καλά. 4. Να ξεκινάς την ημέρα σου σαν σεραφείμ στην προσευχή, σαν χερουβίμ στις πράξεις και σαν άγγελος στη συμπεριφορά σου. 5. Μην περνάς τον καιρό σου αργή. 6. Σε όλες τις πράξεις, τα λόγια και τις σκέψεις σου ο νούς σου νά’ ναι στο Θεό. 7. Ο λόγος σου νά’ ναι ήρεμος, ταπεινός, σοβαρός κι ωφέλιμος. Η σιωπή θα σε βοηθήσει να λές μόνο τ’ απαραίτητα λόγια, με διάκριση. «Λόγος σαθρός εκ του στόματος υμών μή εκπορευέσθω» (Εφεσ. δ’29). 8. Μη γελάς με θόρυβο, αλλά μόνο να χαμογελάς. Κι αυτό όχι συχνά. 9. Να αποφεύγεις την αντιλογία και τη φιλονικία. 10. Ν’ αγαπάς πάντα την ταπείνωση και ν’αποφεύγεις πάντα την υπερηφάνεια. 11. Μη μισήσεις κανένα, για οποιοδήποτε λόγο. 12. Να’σαι εγκρατής στο φαγητό, το ποτό και τα γλυκά. 13 Νά’σαι καταδεχτική με όλους. έτσι ο Θεός θα σ’ευλογεί κι οι καλοί άνθρωπο θα σ’ επαινούν. 14. Ο θάνατος δίνει τέλος σ’ όλα τα πράγματα. Αυτό πρέπει να τό’ χει πάντα στο νού του ο άνθρωπος. Η προφητεία του Αγίου Νήφωνος. Αληθώς η προφητεία του αγίου Νήφωνος εκπληρώνεται, ότι η παρούσα γενεά θα υπερβεί εις την κακίαν, την κακίαν όλων των αιώνων. Αποστροφη προς τάς αιρέσεις. Κυριλλου του Σκυθοπολιτου, Βίος τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Εὐθυμίου κϚ΄, ὑπό Αἰκ. Γκόλτσου ἐν Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καί Ἀσκητικῶν 5, Πατερικαί Ἐκδόσεις Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Θεσσαλονίκη 1987, σελ. 92· «Καὶ ὁ μακάριος Σάββας καὶ ἄλλοι πλεῖστοι γέροντες ἐθαύμαζον τοῦ μεγάλου Εὐθυμίου τὸν ὑπὲρ τῶν ἐκκλησιαστικῶν δογμάτων θερμότατον ζῆλον καίπερ αὐτοῦ πολλῇ τῇ πραότητι καὶ φρονήματος μετριότητι συζῶντος, καὶ διεβεβαιοῦντο ὅτι πᾶσαν μὲν αἵρεσιν τῷ ὀρθῷ τῆς πίστεως λόγῳ ἐναντιουμένην ἀπεστρέφετο, ἐξαιρέτως δὲ τὰς ἓξ ταύτας αἱρέσεις (ητοι τον Μανιχαϊσμό, τόν Ὠριγενισμό, τον Ἀρειανισμό, τον Σαβελλιανισμό, τον Νεστοριανισμὸ καὶ τόν Εὐτυχιανισμό) τέλειον μῖσος ἐμίσει» Να φυλάξετε την πίστιν σας. «Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν Πίστι σας, καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος!... Πρὶν ἀπ' ὅλα νὰ φυλάξετε στὴν ψυχή σας τὴν Πίστι σας καὶ τὴν Πατρίδα σας. Ἐμεῖς, περισσότερο ἀπὸ τὰ ντουφέκια, μὲ τὴν Πίστι μας στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἀγάπη μας στὴν Πατρίδα ἐλευθερώσαμε τὴν Ἑλλάδα. Μείνετε πάντα καλοὶ Χριστιανοὶ καὶ καλοὶ Ἕλληνες. Ἔτσι ὁ Θεὸς θὰ σᾶς εὐλογῆ, ἡ Ἑλλάδα θὰ σᾶς προστατεύη καὶ ὅλα θὰ πᾶνε καλὰ στὴν ζωή σας...» (Θ. Κολοκοτρωνης) Ξεριζωμα των παθων. Ὅπως ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ ξεριζώσει τὰ ἀγκαθωτά φυτὰ, πληγώνει καὶ ματώνει τὰ χέρια του, ἔτσι καὶ ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ ξεριζώσει τὰ πάθη του, ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἱδρῶτες καὶ κόπους.

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ (ΕΟΡΤΑΖΕΙ 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ)

ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ. Αφροδιτη Μαρινη · 1 ώρ. · Παρασκευή 17 Ιανουαρίου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζει ο Άγιος Θεοδόσιος ο Μεγάλος ο βασιλεύς Βιογραφία H βασιλεία εμποδών ουχ ωράθη, Σοι ω Θεοδόσιε προς σωτηρίαν. Ο Μέγας Θεοδόσιος καταγόταν από την Ιβηρία και γεννήθηκε το 346 μ.Χ. Ήταν υιός του στρατηγού Θεοδοσίου, Κόμητος της Αφρικής, ο οποίος είχε διαπρέψει επί του αυτοκράτορα Ουαλεντιανού (364 - 378 μ.Χ.) και θανατώθηκε άδικα μετά από συκοφαντίες. Τότε ο υιός του, ο οποίος, επίσης, είχε διακριθεί για την ευσέβειά του και τα στρατηγικά προτερήματά του, αποτραβήχτηκε στα πατρογονικά του κτήματα στην Ισπανία και απείχε από κάθε υπηρεσία. Όταν ο νέος αυτοκράτορας της Δύσεως Γρατιανός κληρονόμησε και το Ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας, τον πήρε κοντά του ως συνεργάτη. Μόλις έφθασε στην αυλή ο Θεοδόσιος προήχθη σε «στρατηλάτη της ίππου» και με αυτό το βαθμό, κατόρθωσε να κερδίσει μία αρκετά εντυπωσιακή νίκη κατά των Σαρματών, που επωφελούμενοι της γενικής αναταραχής είχαν στο μεταξύ εισβάλει στο ρωμαϊκό έδαφος. Η ανταμοιβή για τη νίκη ήταν η προαγωγή στο ύπατο αξίωμα: ο Γρατιανός τον έστεψε Αύγουστο της Ανατολής στην πόλη Σίρμιον που βρισκόταν στο κέντρο της ρωμαϊκής Ευρώπης. Η στέψη έγινε στις 19 Ιανουαρίου του έτους 379 μ.Χ. Ο Θεοδόσιος ήταν τότε τριάντα τριών ετών. Πρώτο έργο του νέου Αυγούστου ήταν να καταπολεμήσει τους Γότθους στην Ιλλυρία. Αλλά πριν συντελεσθεί το έργο αυτό, ο Θεοδόσιος κέρδισε άλλο τρόπαιο επί του εδάφους της πίστεως και της Ορθοδοξίας. Με διάταγμα, το οποίο εξέδωσε στις 27 Φεβρουαρίου του 380 μ.Χ., ο Θεοδόσιος καθόριζε επί δογματικού επιπέδου την έννοια της Ορθοδοξίας, διεκήρυξε ότι μόνο οι παραδεχόμενοι τις αποφάσεις της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, που συνήλθε στη Νίκαια της Βιθυνίας, δικαιούνταν να ονομάζονται Χριστιανοί και ότι στους αιρετικούς δεν επιτρεπόταν να σφετερίζονται το όνομα της Εκκλησίας. Τέλος με τη δημοσίευση ενός ακόμη νόμου, για την εφαρμογή του οποίου χρειάσθηκε να επέμβει ο στρατός, απαίτησε την απόδοση όλων των Εκκλησιών στους Ορθοδόξους. Ήταν δε τότε στην Κωνσταντινούπολη, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο οποίος είχε προσκληθεί από τους Χριστιανούς προς καταπολέμηση των αιρετικών και μάλιστα των Αρειανών. Και επειδή τα φλογερά και εύγλωττα κηρύγματά του, συνδυαζόμενα με την αρετή και την αγιότητα του βίου του, είλκυσαν προς την Ορθόδοξη πίστη αμέτρητα πλήθη, οι Αρειανοί, οι οποίοι επί αυτοκράτορα Ουάλεντου είχαν γίνει πανίσχυροι στην Κωνσταντινούπολη και είχαν αρπάξει όλες τις εκκλησίες των Ορθοδόξων, εκτός του μικρού παρεκκλησίου της Αγίας Αναστασίας, σχεδίαζαν να τον διώξουν από την βασιλεύουσα. Αλλά ο Θεοδόσιος έδωσε άλλη στροφή στα πράγματα. Εκδίωξε από τον πατριαρχικό θρόνο τον Αρειανό Επίσκοπο Δημόφιλο και παρεχώρησε την θέση του στον Άγιο Γρηγόριο. Η μεγάλη αυτή ευεργεσία του Αγίου Θεοδοσίου προς την Εκκλησία είχε λαμπρότερη ακόμα συνέχεια. Κατά το έτος 381 μ.Χ., με την ευσεβή φροντίδα του και ενέργεια, συγκροτήθηκε η Β’ Οικουμενική Σύνοδος που επικύρωσε τη δογματική διατύπωση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου περί του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, συμπλήρωσε το Σύμβολο της Πίστεως προσθέτοντας και τον περί Αγίου Πνεύματος Όρο, εναντίων της πνευματομάχου διδασκαλίας του Μακεδονίου και κανόνισε τα της νομίμου κατοχής διαφόρων αρχιερατικών θρόνων, η οποία είχε διαταραχθεί επί της παντοδυναμίας των Αρειανών. Δύο ακόμη Σύνοδοι συνεκλήθησαν στην Κωνσταντινούπολη το 382 και το 383 μ.Χ. Σκοπός τους ήταν, αντίστοιχα, η υπογράμμιση της αυτονομίας της Εκκλησίας της Ανατολής και η θεαματική καταδίκη κάθε μορφής Αρειανισμού. Συμπληρώνοντας το έργο του ο θεοφρούρητος βασιλέας, εξέδωσε αλλεπάλληλα διατάγματα κατά των αιρετικών (Μανιχαίων, Αρειανών, Πνευματομάχων και άλλων), με τα οποία καθορίστηκαν και οι ποινές των αποστατών. Οι αποφάσεις των Συνόδων εφαρμόστηκαν αυστηρά. Επανέλαβε έντονα τον νόμο περί Κυριακής αργίας, απαγόρευσε τα θεάματα του αμφιθεάτρου και του ιπποδρόμου την Κυριακή και θέσπισε μέτρα κατά της εμπορίας των λειψάνων των Αγίων Μαρτύρων. Εμπόδισε τις ειδωλολατρικές θυσίες, τη λατρεία των ειδώλων, κάθε δημόσια και απόκρυφη τελετή των ειδωλολατρών, και κατήργησε, το 394 μ.Χ., διά νόμου, τους ολυμπιακούς αγώνες, που χρησίμευαν στη διατήρηση της πλάνης των ειδώλων. Η αυτοκρατορία ήταν πια χριστιανική και το έργο του Αγίου Θεοδοσίου έστρεφε και παγίωνε το έργο του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Για την προσφορά του στην Εκκλησία αλλά και το τεράστιο σημαντικό πολιτικό έργο του κέρδισε τον τίτλο «Μέγας». Και ο Παυλίνος, Επίσκοπος Νώλης, μέσα από τα γραφόμενά του εγκωμιάζει στο πρόσωπο του βασιλέως «όχι τόσο τον αυτοκράτορα, όσο τον δούλο του Χριστού, τον ισχυρό όχι στη μεγαλοπρέπεια του δυνάστου, αλλά στην ταπεινοφροσύνη του υπηρέτου, τον πρώτο πολίτη, όχι χάρη στο βασιλικό αξίωμα, αλλά χάρη στην πίστη του». Ο Μέγας Θεοδόσιος ήταν πρότυπο ηγεμόνος, πλήρης ευσέβειας και δικαιοσύνης και είχε το χάρισμα της ταπεινώσεως και της συνεχούς μετάνοιας. Δύο περιστατικά της ζωής του ομιλούν γι’ αυτό. Ήταν το 387 μ.Χ. που ο Άγιος αποφάσισε να τιμωρήσει αυστηρά, με ποινή αίματος, τους κατοίκους της μεγάλης Θεουπόλεως Αντιόχειας. Οι Αντιοχειανοί είχαν εξεγερθεί και είχαν καταρρίψει όλους τους ανδριάντες που υπήρχαν προς τιμή του αυτοκράτορα και της συζύγου του Πλακίλλας. Η αυτοκράτειρα η ίδια αλλά και ο Πατριάρχης της πόλεως Φλαβιανός συμπαραστατούμενοι από τους μοναχούς της περιοχής, ικέτευαν το βασιλέα Θεοδόσιο να φανεί σπλαγχνικός και να τους συγχωρήσει. Πράγματι, ο Θεοδόσιος άλλαξε απόφαση και το Πάσχα του 387 μ.Χ. έδωσε αμνηστία. Το άλλο γεγονός συνέβη το έτος 390 μ.Χ., όταν ο Θεοδόσιος έγινε και αυτοκράτορας της Δύσεως. Εγκαταστάθηκε στα Μεδιόλανα, το σημερινό Μιλάνο της Ιταλίας, και τιμώρησε με πολύ αυστηρό τρόπο μια εξέγερση των Θεσσαλονικέων, δίδοντας διαταγή να θανατώσουν πολλές χιλιάδες ανθρώπων στο αμφιθέατρο της πόλεως. Κάποιος δημοφιλής ηνίοχος του ιππόδρομου είχε κατηγορηθεί για εγκληματική πράξη και είχε φυλακισθεί από τον αρχηγό της εκεί φρουράς Βουθέριχο. Αλλά το πλήθος, προκειμένου να γίνουν οι ιπποδρομίες, απαίτησε την αποφυλάκιση του ηνιόχου. Ο Βουθέριχος αρνήθηκε, αλλά ο λαός στασίασε και φόνευσε τον Βουθέριχο και πολλούς στρατιώτες. Ο θυμός που ένιωθε ο Θεοδόσιος ήταν τόσο μεγάλος που, υπακούοντας στην παρόρμηση της στιγμής, διέταξε να περικυκλώσει ο στρατός τον ιππόδρομο την ημέρα των αγώνων και να σφάξει όλους τους θεατές. Για τη διαταγή αυτή αμέσως μετανόησε ο Θεοδόσιος, αλλά η ανάκλησή της έφτασε στη Θεσσαλονίκη αφού πια είχαν σφαγεί επτά χιλιάδες πολίτες. Μετά από αυτό το έγκλημα, όταν ο Θεοδόσιος θέλησε να εισέλθει στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου, ο Άγιος Αμβρόσιος στάθηκε στη θύρα και απαγόρευσε την είσοδο στον αυτοκράτορα. Όλοι περίμεναν το ξέσπασμα του θυμού του Θεοδοσίου. Όμως εκείνος υπάκουσε ταπεινά, ζήτησε με δάκρια στα μάτια συγγνώμη και ταπεινωμένος γύρισε στα ανάκτορα. Εκτέλεσε τον κανόνα της μετάνοιας που του έβαλε ο Επίσκοπος και όταν το επιτίμιο συμπληρώθηκε, ο Θεοδόσιος, ύστερα από οκτώ μήνες, προσήλθε στην Εκκλησία, σαν ένας κοινός άνθρωπος, με έναν απλό χιτώνα, χωρίς κανένα διακριτικό του αξιώματός του, άκουσε τη συγχωρητική ευχή και κοινώνησε κατά την εορτή των Χριστουγέννων λέγοντας τον λόγο του Δαυίδ: «Εκολλήθη τω εδάφει η ψυχή μου, ζήσόν με κατά τον λόγον σου». Καρπός της μετάνοιάς του, που παραδειγμάτισε τον λαό του, ήταν ένας νόμος που έλεγε πως κανείς καταδικασμένος σε θάνατο δεν θα εκτελείτο, αν δεν περνούσαν τριάντα ημέρες από την λήψη της καταδικαστικής αποφάσεως. Τόση ήταν η μετάνοια του Θεοδοσίου του Μεγάλου, ώστε ο Άγιος Θεός ευδόκησε να του δωρίσει το χάρισμα της θαυματουργίας. Διηγούνται οι βιογράφοι του, ότι κατά την διάρκεια ενός προσκυνήματός του στα Ιεροσόλυμα, ο αυτοκράτορας εμφανίστηκε ενδεδυμένος σαν απλός άνθρωπος και πλησιάζοντας τις θύρες του ναού της Αναστάσεως προσευχόταν. Τότε, οι πόρτες άνοιξαν μόνες τους διάπλατα και ο ναός άστραφτε στο φως. Ο Κύριος υποδεχόταν τον ταπεινό αυτοκράτορα και δούλο Του. Ο Θεοδόσιος είχε αντιγράψει με το χέρι του όλο το Ευαγγέλιο, το οποίο μελετούσε καθημερινά. Έλεγε πως χαιρόταν περισσότερο που ήταν μέλος της Εκκλησίας παρά επίγειος βασιλέας. Όμως οι κακουχίες των δεκαέξι χρόνων από τη διακυβέρνηση είχαν κλονίσει ανεπανόρθωτα την υγεία του Θεοδοσίου. Έτσι πέρασαν δεκαέξι χρόνια ευσεβούς βασιλείας. Ο Άγιος κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 395 μ.Χ. Το σκήνωμά του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα και την τεσσαρακοστή ημέρα ο Επίσκοπος Μεδιολάνων Αμβρόσιος, εξεφώνησε τον επικήδειο, που καθιέρωνε τον Θεοδόσιο ως τον τύπο του παραδειγματικού Ορθόδοξου ηγεμόνος. Ο Άγιος ενταφιάσθηκε στο ναό των Αγίων Αποστόλων, δίπλα στο μνημείο του Μεγάλου Κωνσταντίνου και των διαδόχων του.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΣ, ΗΤΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, ΑΓΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Ἔκδοσις τῆς νεοιδρυθείσης «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς ἀκαινοτομήτου γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ἑδρεύει εἰς τό «Ἱερόν Ἡσυχαστήριον Ιεραποστολικόν Κέντρον Παναγίας Παραμυθίας καί Ἅγιοι Πάντες» (‘Ανδρέου Συγγροῦ 55-59, Περιοχή Πλάτωνος ‘Αχαρνῶν). Τηλέφωνα: Μητροπόλεως: 210.6020176, 210.2466057 καί 6977290326 ΤΕΥΧΟΣ 544 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2011 ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ (Εορτάζεται στις 17 Ιανουαρίου) Toυ Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα πηγή:http://www.parembasis.gr Ο άγιος Αντώνιος, ο καθηγητής της ερήμου, είναι από τους λίγους που έλαβαν την προσωνυμία μέγας. Πραγματικά, υπήρξε μέγας αθλητής του πνευματικού στίβου και θριαμβευτής στους αγώνες εναντίον της πλάνης, της αμαρτίας, του διαβόλου και των πολυμόρφων παθών. Ο βίος του, που συνεγράφη από έναν άλλον μέγα, τον σύγχρονό του άγιο Αθανάσιο, Αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας, είναι υπερθαύμαστος και αξιοζήλευτος. Η μελέτη του πρέπει να αποτελή εντρύφημα όλων εκείνων, οι οποίοι ποθούν να βιώσουν το μεγαλείο της κατά Χριστόν ζωής. Ο μέγας Αντώνιος με την άσκηση και την αδιάλειπτη προσευχή έφθασε στην κορυφή της πνευματικής ζωής και απέκτησε την αληθινή σοφία. "Ονομάζει τον εαυτό του "ιδιώτην" και ήταν αγράμματος, είχε όμως διδάσκαλον την άνωθεν σοφίαν του Πνεύματος. Από την σοφία αυτή φωτισμένος και εμπνευσμένος έδωκε σοφότατες αποκρίσεις σε διαφόρους Χριστιανούς, που ζητούσαν να ωφεληθούν ψυχικά, όπως φαίνεται σε πολλά μέρη των "Γεροντικών" βιβλίων. Εκτός από αυτές άφησε και τα "εκατόν εβδομήκοντα κεφάλαια", που περιλαμβάνονται στην "Φιλοκαλία" και προσφέρουν μεγάλη ωφέλεια σε όσους τα διαβάζουν". Άσκηση ονομάζεται η προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος να εφαρμόζη το θέλημα του Θεού στην ζωή του. Η προσπάθεια να μεταμορφώση τα πάθη του, να καθαρθή από τα πάθη, για να μπορέση να αγαπήση "εξ όλης ψυχής και καρδίας", τον Θεό και τον άνθρωπο. Γιατί είναι αδύνατο να αγαπά αληθινά όποιος εξουσιάζεται από τα πάθη και κυρίως από την φιλαυτία, που καταδυναστεύει τον άνθρωπο και κάνει την ζωή του δύσκολη. Φιλαυτία είναι η άλογη αγάπη προς τον εαυτό μας και από αυτήν, ως από μητέρα, γεννώνται όλα τα άλλα πάθη, όπως της υπερηφανείας, της κενοδοξίας, της φιληδονίας, της φιλαργυρίας κ.λ.π. Στις ημέρες μας, συχνά γίνεται λόγος για την αγάπη, την ειρήνη και την φιλία μεταξύ των ανθρώπων και των λαών και για άλλα παρόμοια. Καλά είναι όλα αυτά, αλλά το ερώτημα είναι πώς μπορεί κανείς να αγαπά τους άλλους και να ειρηνεύη μαζί τους, την στιγμή που είναι υποδουλωμένος στα πάθη και δεν μπορεί να ειρηνεύση με τον ίδιο τον εαυτό του; Η αγάπη, κατά τον άγιο Μάξιμο τον ομολογητή, είναι έκγονος απαθείας. Δηλαδή γεννάται και αυξάνεται μέσα σε μια καρδιά, η οποία έχει καθαρθή ή τουλάχιστον αγωνίζεται επίμονα και επίπονα να καθαρθή από τα πάθη. Τότε η αγάπη είναι ανιδιοτελής και ανθεκτική στις αντιξοότητες και τις δυσκολίες. Δεν έχει ημερομηνία λήξης, αλλά διαρκεί και πέραν του τάφου, είναι "συνομήλικη με τους αιώνες". Αντίθετα, η εμπαθής αγάπη είναι ψεύτικη και διαρκεί όσον καιρό είναι σε θέση να υπηρετή και να τρέφη ή να τρέφεται από τα πάθη. Και πώς είναι δυνατόν να έχη αντοχή και διάρκεια, αφού οι συνθήκες ζωής αλλάζουν, τα συμφέροντα μεταβάλλονται και το ανθρώπινο σώμα φθείρεται και αλλοιώνεται; Το μεγαλύτερο πρόβλημα των μεταπτωτικών κοινωνιών είναι τα ανθρώπινα πάθη. Τα εμπαθή άτομα προξενούν τεράστια προβλήματα στο οικογενειακό και το κοινωνικό τους περιβάλλον, αλλά και πολέμους και ακαταστασίες σε ολόκληρο τον κόσμο, όταν πρόκειται για άτομα που κατέχουν αξιώματα και εξουσία. Όπως τονίζει και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος: "Η αμαρτία έχει κοινωνικές προεκτάσεις. Τα αρρωστημένα άτομα αρρωσταίνουν τους κοινωνικούς θεσμούς και στην συνέχεια οι κοινωνικοί θεσμοί αρρωσταίνουν περισσότερο τα άτομα". Επομένως, η αλλαγή των ανθρωπίνων κοινωνιών προς το καλύτερο, ή μάλλον η εξανθρώπισή τους, προϋποθέτει την πνευματική αναγέννηση των μελών τους, η οποία μπορεί να γίνη με την άσκηση, την προσευχή, την μυστηριακή ζωή και γενικότερα με την υπακοή στην Εκκλησία και τους εκκλησιαστικούς θεσμούς. Ο άγιος Αντώνιος με τους σκληρούς αγώνες του εναντίον των πνευμάτων της πονηρίας και της υπερηφανίας, απέκτησε την υψοποιό ταπείνωση. Εν τούτοις ο Θεός του απεκάλυψε ότι υπάρχει κάποιος υποδηματοποιός στην Αλεξάνδρεια, που τον έχει ξεπεράσει στην πνευματική ζωή και τον απέστειλε να διδαχθή το πνευματικό έργον εκείνου. Και όπως σημειώνει ο Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ: "Έμαθεν εξ αυτού να σκέπτηται ενδομύχως: "Οι πάντες σώζονται, εγώ δε μόνος απόλλυμαι"". Τον λόγον αυτό μπορούν να τον αντέξουν μόνον εκείνοι, που έχουν κατακτήσει το ακρότατον ύψος της ταπεινοφροσύνης. Η ταπεινοφροσύνη είναι μητέρα της αγάπης και όλων των άλλων αρετών. Ο Όσιος αγαπούσε θυσιαστικά τους πάντες και προσευχόταν για ολόκληρη την οικουμένη. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούσε με τους ανθρώπους και ιδιαίτερα με τους πονεμένους ανθρώπους. Με την αρχοντική του αγάπη τους παρηγορούσε αληθινά και τους στήριζε. Επισκέφθηκε κάποτε έναν θεολόγο - συγγραφέα, τον Δίδυμο, που ήταν τυφλός, αλλά όπως φαίνεται είχε ανοικτά τα μάτια της ψυχής του καί, μεταξύ άλλων, του είπε: "Μη σε στενοχωρεί και μη σε ταράζει, Δίδυμε, το γεγονός ότι σού λείπουν τα σωματικά μάτια. Διότι σού λείπουν τέτοια μάτια, με τα οποία βλέπουν οι μυίγες και τα κουνούπια. Εσύ έχεις τέτοια μάτια, με τα οποία βλέπουν οι άγγελοι, με τα οποία ο Θεός καθοράται και το αυτού φως καταλαμβάνεται". Το περιστατικό αυτό φανερώνει τον τρόπο ποιμαντικής των Αγίων. Δεν απογοητεύουν και δεν απελπίζουν τους ανθρώπους, αλλά αντίθετα τους αυξάνουν την αγάπη για την ζωή, την κατά Χριστόν ζωή, αποδιώχνουν από την ψυχή τους την καταχνιά, αυξάνουν την χαρά, δυναμώνουν την πίστη, θεριεύουν την ελπίδα. Θα ήθελα να περατώσω το άρθρο αυτό με την συμβουλή - προτροπή του αγίου Αντωνίου: "Είναι ανάγκη να τρέχωμε να θεραπεύωμε τα πάθη της ψυχής, γιατί μέλλουμε να κριθούμε κατά πρόσωπον Θεού, για να μη βρεθούμε (εκεί) τιποτένοι ή καταγέλαστοι".

ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210.6021467, 210 2466057 Α.Π. 104 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῆ 29-2-2000. Θέμα: Ο ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ Σύντομος ἱστορική ἀναδρομή εἰς τό θέμα τῆς ἐν ἔτει 1977 πτώσεως τοῦ Μητροπολίτου Κορινθίας Καλλίστου καί τῆς προσχωρήσεώς του εἰς τό Φλωρινικόν σχῖσμα. ΠΡΟΣ τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος καί Πρόεδρον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου κ.κ. ᾿Ανδρέαν, καί τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς: Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον, ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα, Κίτρους - Κατερίνης καί Πλαταμῶνος κ. Γοργόνιον, Βερροίας - Ναούσης καί Καμπανίας κ. Ταράσιον, Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Πανάρετον, Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν, καί Φιλίππων κ. Χρυσόστομον, μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί. ῾Ο Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν φωτίζων καί ποδηγετῶν πάντας ῾Ημᾶς, ἵνα πάντοτε ἐν τῇ ᾿Αληθείᾳ ὦμεν. ῾Η ἐπιστολή αὕτη, ὅπως καί αἱ προηγηθεῖσαι, ὑπ᾿ Ἀριθμ. Πρωτ. 81/23-9-99, 88/30-10-99, 89/13-11-99, 78/10-9-99, 92/3-12-99, 94/1-12-99, 98/31-12-99, εἶναι καρπός τῆς μεγάλης μου ἀγωνίας, ἕνεκα τῆς καταφανῶς πλέον ὄχι καλῆς πορείας τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων. ῾Η ἀγωνία αὐτή, πιστεύω ὅτι εἶναι κοινή ἀγωνία καί ὅλων τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων καί ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν καί συλλειτουργῶν. Εἰδικώτερον εἰς τήν σύνταξιν τῆς παρούσης ἐπιστολῆς μέ ὡδήγησεν ἡ ἀπό μακροῦ παρατηρουμένη συστηματική προσπάθεια διά "Θεολογικόν Διάλογον" μέ τούς Φλωριναίους, οὐχί πραγματικά "ἐν ἀγάπῃ καί ἃληθείᾳ", ὅπως τόν θέλει ὁ Θεός, καί ὅπως τόν προετείναμεν καί μέ τήν εὐλογίαν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τόν εἰργάσθημεν κατά τήν πρώτην φάσιν αὐτοῦ, ἀλλά δι᾿ ἕνα κατ᾿ ἐπίφασιν διάλογον, ὡς προτείνουν οἱ Φλωρινικοί, ἤτοι διάλογον "λήθης τοῦ παρελθόντος" καί "συζητήσεως" μόνον ἐπί ὅλως δευτερευόντων θεμάτων ἤ "τῶν διαιρούντων ἡμᾶς σήμερον (!)", ὅπερ θυμίζει ἀπομίμησιν καί ἀντιγραφήν τῶν "θεολογικῶν διαλόγων" τῶν αἱρετικῶν οἰκουμενιστῶν. Σχετικά πρός αὐτόν τόν "Διάλογον" μέ τούς Φλωριναίους, ὑπογραμμίζω, ὅτι ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον ἦλθεν εἰς τό προσκήνιον καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον προωθεῖται, δέν μοῦ ἐπιτρέπουν νά ἐφησυχάζω (1). Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε τό "χθές". Μακαριώτατε Πρόεδρε καί Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς καί ἐν Χριστῷ ἃδελφοί, γνωρίζομεν ὅλοι ὅτι ἡ ὁδός τῆς πτώσεως εἶναι κατηφορική καί ὀλισθηρά καί ὅτι πάντοτε ὁ πονηρός τήν φέρει ἔμπροσθέν μας εὐθεῖαν καί πλατεῖαν, ὥστε ὑπάρχει πάντοτε κίνδυνος καί κατ᾿ ἰδίαν, ἀλλά καί ὁμαδικῶς, μή γένοιτο, νά εὑρεθοῦν τινές εἰς αὐτήν, ὅπως ἄλλωστε εὑρέθησαν ὁμαδικά καί "πλειοψηφικά» (2) προσφάτως καί οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται, καί πρώην ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ἀλλά καί ὀλίγον προηγουμένως, καί πρίν ἀπό αὐτούς καί ἄλλοι, ὡς καί ὁ ποτέ Κορινθίας Κάλλιστος. ᾿Αναφέρω τόν Κάλλιστον, διότι κατά τήν ταπεινήν μου, πλήν βεβαίαν πεποίθησιν, ἡ ἱστορία τοῦ Καλλίστου εἶναι ἐκείνη πού ἐπαναλαμβάνεται καί σήμερον, μέ τά ἴδια περίπου πρόσωπα καί τούς ἰδίους μηχανισμούς, τούς ἰδίους στόχους καί τούς ἰδίους σκοπούς, τούς ὁποίους τινές δέν θέλουν ἤ δέν μποροῦν νά ἀντιληφθοῦν καί θέλουν περαιτέρω ἀποδείξεις. ᾿Εάν μελετήσωμεν τά ἱστορικά γεγονότα τοῦ χθές, δηλαδή μόλις τῶν τελευταίων δεκαετιῶν, πιστεύω θά κατανοήσωμεν, ὅτι οἱ ἴδιοι παράγοντες πού ἔδρασαν τότε, δροῦν καί σήμερον, καί προωθοῦν τά ἴδια προγράμματα. Διά τῆς μελέτης αὐτῶν τῶν γεγονότων, δέν ἐνθυμούμεθα ἁπλῶς αὐτά τά γεγονότα τοῦ παρελθόντος, ἀλλά κυρίως διδασκόμεθα ὑπ᾿ αὐτῶν καί βοηθούμεθα νά κατανοήσωμεν καί νά ἀντιμετωπίσωμεν μέ ὀρθόν τρόπον καί τά σύγχρονα ἐκκλησιαστικά προβλήματα. Αἱ πτώσεις πού προηγήθησαν, καί αἱ συνέπειαι αὐτῶν, πρέπει νά μᾶς ἀπασχολήσουν καί νά ἀνακόψουν καί τήν σημερινήν ἐπαπειλουμένην ὁμοίαν πτωτικήν πορείαν. ῾Ο ἱστορικός Πολύβιος λέγει: "῎Ολβιος, ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν". Δηλαδή εἶναι εὐτυχής - μακάριος ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος γνωρίζει τήν ἱστορίαν, διότι ἡ ἱστορία πληροφορεῖ, διαφωτίζει, καί ὁ ἄνθρωπος μέ βάσιν τά ἱστορικά δεδομένα, ἑρμηνεύει, κατανοεῖ καί προλαμβάνει νέας καταστάσεις -γεγονότα, καί οὕτω γράφει ἐπιτυχῶς τήν ἱστορίαν. Δυστυχῶς σήμερον πολλοί εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἐπιδιώκουν νά κλείσουν τούς διακόπτας τοῦ φωτός τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς ῾Ιστορίας τοῦ χθές, ἵνα πορευομένων ἡμῶν ἐν τῷ σκότει τῆς ἱστορικῆς ἀγνοίας, μᾶς παρασύρουν καί μᾶς ρίψουν εἰς τόν ἴδιον λάκκον, τόν ὁποῖον ἤνοιξαν οἱ ἐπίβουλοι τῆς ᾿Εκκλησίας εἰς τό ἄμεσον παρελθόν, καί εἰς τόν ὁποῖον ἔρριψαν ἤ ἐρρίφθησαν ὁ Κάλλιστος καί οἱ περί αὐτόν, καί προσφάτως καί οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται μετά τῶν περί αὐτούς. Προκειμένου, λοιπόν, νά μᾶς κάμουν, ὥστε νά ὑπνώσωμεν εἰς θάνατον, μᾶς λέγουν εἰς ὅλους τούς προπαγανδιστικούς τόνους, ὅτι πρέπει "νά ἀφήσωμεν τάς παλαιάς διαφοράς, νά ξεχάσωμεν τό παρελθόν καί νά ἴδωμεν μόνον τό παρόν καί τό μέλλον". Δέν διστάζουν δέ νά ἐπικαλοῦνται παραπλανητικῶς καί τό τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου: "῞Εν δέ, τά μέν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενοι, τοῖς δέ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενοι κατά σκοπόν διώκομεν.." (Φιλιπ. γ., 14), τό ὁποῖον παρερμηνεύοντες ἰσχυρίζονται ὅτι δῆθεν ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος διδάσκει νά ξεχνῶμεν τήν ῾Ιστορίαν! ῎Απαγε, δέν λέγει αὐτό ὁ θεῖος ᾿Απόστολος Παῦλος. Δέν λέγει πουθενά νά ξεχνᾶμε τούς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ, ἤ τούς κακούς ἐργάτας, ἤ τούς ἐγκαθέτους καί ἐπιβούλους τῆς ᾿Ορθοδοξίας, οἱ ὁποῖοι μέ τάς κακοδοξίας, τάς προδοσίας καί τά σχίσματα ἔπληξαν τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ο ᾿Απόστ. Παῦλος ἐνθυμεῖται τήν ὑπό τοῦ Θεοῦ ἔκτακτον κλῆσιν καί συνειδητοποεῖ, ὅτι αὐτή ἡ κλῆσις εἰς τό ᾿Αποστολικόν ἀξίωμα τόν θέτει ἐμπρός εἰς μεγάλας εὐθύνας, καί δέν καυχᾶται, οὔτε ἀρκεῖται εἰς ὅ,τι δωρεάν ἔλαβεν διά τῆς ἐκτάκτου θείας κλήσεως, ἀλλά θέλει νά βλέπῃ τό ἔργον, τό ὁποῖον μετά τήν θείαν κλῆσιν ἁπλώνεται ἐμπρός του, προκειμένου νά φθάσῃ πραγματικά εἰς τήν ἐν οὐρανοῖς Κλῆσιν, εἰς τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν. ῾Ο ἴδιος ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος, εἰς τό αὐτό κεφάλαιον μόλις ὀλίγον προηγουμένως συνιστᾶ: "Βλέπετε τούς κύνας, βλέπετε τούς κακούς ἐργάτας, βλέπετε τήν κατατομήν" (Φιλιπ. γ, 2). Δηλαδή νά ἔχετε ἀνοιχτά τά μάτια σας καί νά μή ξεχνᾶτε, ἀλλά νά βλέπετε συνεχῶς τούς ψευδοδιδασκάλους, οἱ ὁποῖοι κινοῦνται σάν ἀδέσποτοι σκῦλοι, νά βλέπετε τούς κακούς ἐργάτας, τούς ψευδαδέλφους, οἱ ὁποῖοι κάμνουν ψεύτικην ἐργασίαν ἤ καί κρημνίζουν τήν ἐργασίαν τῶν ἄλλων. Εἶναι ἐπομένως καί ἐσχάτη ἀσέβεια τό νά ἐπικαλοῦνταί τινες παρερμηνευτικῶς τό ἀνωτέρω χωρίον τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου, προκειμένου νά ἐξαπατήσουν καί θέσουν εἰς τήν λήθην τήν ἱστορικήν ᾿Εκκλησιαστικήν ἀλήθειαν τοῦ "χθές" καί ἔτσι ὡς τυφλούς νά μᾶς ὁδηγήσουν εἰς τάς ἰδίας πτώσεις, εἰς τάς ἰδίας προδοσίας τῶν σχισματικῶν καί κακῶν ἐργατῶν, τόσον τοῦ 1924, ὅσον καί τοῦ 1937, τοῦ 1977 καί τοῦ 1995, διά νά ἀναφερθῶμεν μόνον εἰς αὐτάς. Οἱ χριστιανοί, καί πρωτίστως οἱ ᾿Επίσκοποι, ὡς λογικά πρόβατα τοῦ ᾿Αρχιποίμενος Χριστοῦ, ἀλλά καί ὡς ἔχοντες κατά τό ἴδιον μέτρον ἕκαστος τόν φωτισμόν τῆς Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, πρέπει, κατά τούς λόγους τοῦ Κυρίου, νά εἴμεθα "φρόνιμοι", δηλαδή συνετοί, ξύπνιοι, νά γρηγορῶμεν καί νά ἀγρυπνῶμεν καί νά ἔχωμεν ἀναμμένα ὅλα τά φῶτα, καί αὐτό τό "φῶς" τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς μας ῾Ιστορίας, διά νά βλέπωμεν καί νά βαδίζωμεν σήμερον μέ ἀσφάλειαν τήν ὁδόν τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας διακονίας. Τί μᾶς λέγει ἡ ῾Ιστορία τοῦ "χθές". Μελετῶν κανείς τήν μόλις πρόσφατον Ιστορίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος διαπιστώνει, ὅτι ἔν πολλοῖς τείνουν νά ἐπαναληφθοῦν αἱ ἴδιαι κατά τῆς ᾿Εκκλησίας μεθοδεῖαι, αἱ ὁποῖαι ἐπεχειρήθησαν καί κατά τό παρελθόν. Στόχος τοῦ πονηροῦ ἃπ᾿ ἃρχῆς ἦτο, καί συνεχίζει καί σήμερον, νά εἶναι, ὅπως διά πάσης ὑπούλου καί δολίας μεθοδείας οἱ Γ.Ο.Χ. καί ἰδιαίτερα οἱ ᾿Επίσκοποι καί ὁ ῾Ιερός Κλῆρος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, προδώσουν τήν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν των Διαδοχήν. Θά ηὐχόμην νά μή ἀνταπεκρίνοντο εἰς τήν πραγματικότητα αἱ ἀπόψεις μου αὗται, ἀλλά δυστυχῶς ἡ ἱστορία τοῦ "χθές" καί τά συμβαίνοντα σήμερον, ὅπως θά ἴδητε, μᾶς διαβεβαιοῦν, ὅτι αἱ τοιαῦται μεθοδεῖαι κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, αἱ ὁποῖαι ἤρχισαν συστηματικῶς ἀπό τό 1971 δι᾿ ἐγκαθέτων εἰς τόν χῶρον τῆς ᾿Εκκλησίας, δυστυχῶς συνεχίζονται καί μετά τό 1995. Οὑδείς ἃγνοεῖ, ὅτι τό 1971 ἐσημειώθη "στημένη" δολία ἀπόπειρα κατά τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.. ᾿Επεχειρήθη, ὡς γνωστόν, νά προσβληθῇ ἡ Γνησία καί ᾿Αδιάκοπος ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων τῆς ᾿Εκκλησίας, διά τῆς ἐξαρτήσεως αὐτῆς (τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς) ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς. Συγκεκριμένα τό 1971 ὁ ᾿Αρχιμανδρίτης Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος ὑπεκρίθη, ὅτι δῆθεν ἐπιστρέφει ἐκ τοῦ Φλωρινικοῦ Σχίσματος εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ., ἐνῶ τῇ ἀληθείᾳ εἰσῆλθεν "ἀλλαχόθεν" ὡς ἐγκάθετος τῶν ἐπιβούλων κατά τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ᾿Ενθυμούμεθα, φαντάζομαι, πῶς παρεισέφρυσεν καί πῶς προσεταιρίσθη τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον ἐμφανιζόμενος ὡς "Ματθαιϊκώτερος τῶν Ματθαιϊκῶν" προκειμένου νά ἐπιτύχῃ τά σχέδια διά τά ὁποῖα ἀπεστάλη ὡς ἐγκάθετος. ῾Η δῆθεν ἐπιστροφή τοῦ ᾿Αρχ/του Καλλιοπίου εἶχεν, ὡς ἐπανειλημμένως ἔχει καταγγελθεῖ καί ὡς ἔχει ἀποδειχθεῖ ἐκ τῶν πραγμάτων, ἕνα καί μοναδικόν σκοπόν, τήν προδοσίαν, μέσω τῆς ἐπιδιωκομένης προσβολῆς τῆς Γνησίας καί ἀδιακόπου ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν ᾿Επισκόπων μας. Οὗτος ἐσχεδίασε νά προσβάλῃ ταύτην διά τῆς ἐξαρτήσεως ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, εἴτε διά ἀναχειροτονίας, εἴτε διά χειροθεσίας τῶν ᾿Επισκόπων μας, ὡς ἐπί σχισματικῶν. ῾Ο πράγματι, λοιπόν, ἐγκάθετος τῶν Φλωρινικῶν καί ἐνδεχομένως καί σκοτεινῶν ἐγκεφάλων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ - Νεοημερολογιτισμοῦ Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος, παρουσιάζετο ὡς ὑπερορθόδοξος, πυρπολούμενος δῆθεν ὑπό τοῦ ζήλου νά διαδοθῇ ἡ ᾿Ορθοδοξία εἰς τά πέρατα τῆς Οἱκουμένης, μέσω τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, ἡ ὁποία πράγματι εἶχε τρόπον τινά παγκόσμιον ἐμβέλειαν. Εἰσηγήθη λοιπόν ὑποκριτικά νά ἐξέλθῃ ἡ ᾿Ορθοδοξία "τῶν στενῶν ὁρίων τῆς Κερατέας" καί νά γίνῃ παγκοσμία μέσω τῆς ῾Ιεραποστολῆς ἐπί τῶν ᾿Επισκόπων τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι κατόπιν διαφωτίσεώς των, δέν θά ἠκολούθουν πλέον ἁπλῶς τό παλαιόν, ὡς δεκατριμερῖται, ἀλλά θά ἀπεδέχοντο καί θά ἐκήρυττον καί τήν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., ἐνῶ κατόπιν τούτου θά ἦτο εὔκολον νά θεραπευθῇ καί τό Φλωρινικόν σχῖσμα. ῎Ετσι διά ῾Ιεραποστολικούς λόγους ἀπεστάλη τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 ᾿Εξαρχία εἰς ᾿Αμερικήν, ἡ ὁποία ἐπιστρέψασα μᾶς εἶπεν ὅτι πράγματι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐδέχθη τήν ᾿Εκκλησιολογίαν - ῾Ομολογίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., ἐκηρύχθη ἡ ἕνωσις καί προκειμένου νά ἀφαιρεθῇ ἀπό τούς Φλωριναίους ἡ πρόφασις, καθ᾿ ἥν δέν ἐπιστρέφουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν ἕνεκα τῆς ὑφ᾿ ἑνός χειροτονίας τοῦ 1948, ἡ Ρωσική Σύνοδος εἰς σχετικόν αἴτημα τῆς ᾿Εξαρχίας, ἀνεγνώρισε τήν ὑφ᾿ ἑνός γενομένην χειροτονίαν τοῦ 1948 καί ἀπεφάσισε (3) καί τήν ὅλως ἐξωτερικήν τυπικήν πρᾶξιν τῆς λεγομένης "χειροθεσίας". Καί τοῦτο σαφῶς ἀπεφασίσθη καί ἐγένετο δεκτόν κατ᾿ ἄκραν συγκατάβασιν καί οἰκονομίαν πρός χάριν τῆς ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ ἑνώσεως τῶν Φλωριναίων. Αὐτά μᾶς ἐγνώσθησαν ἐπισήμως, "ἐν ὠμοφορίῳ καί ἐπιτραχηλίῳ", ὑπό τῆς ᾿Εξαρχίας, ἅμᾳ τῇ ἐπιστροφῇ της. Αὐτά διεβεβαίωσεν ὁ τότε ᾿Αρχιμ. Καλλιόπιος καί αὐτοί οἱ Ρῶσοι, ἀλλά καί ὁ "᾿Αρχιεπίσκοπος" Αὐξέντιος αὐτά διεκήρυξεν δι᾿ ᾿Εγκυκλίου του τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971. Αὐτά καί ἡμεῖς ἐδέχθημεν, καί αὐτή ὑπῆρξεν ἀπ᾿ ἀρχῆς ἡ συνείδησις τῆς ᾿Εκκλησίας, δηλαδή ἡ λεγομένη "χειροθεσία" δέν ἔθιξεν οὐδαμῶς τήν δογματικήν πληρότητα καί ἐγκυρότητα τοῦ γενομένου μυστηρίου τό 1948 καί ἑπομένως δέν ἐθίγει οὐδαμῶς ἡ Γνησία καί ἀδιάκοπος ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. (4). ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος ἀντιμετωπίζει οὐσιαστικά τόν "παλαιοημερολογιτικόν οἰκουμενισμόν". ῞Οταν ὁ ᾿Αρχιμ. Καλλιόπιος εἶδεν, ὅτι τό δόλιον σχέδιόν του δέν ἐπέτυχεν, οὔτε εἰς τήν ᾿Αμερικήν, οὔτε καί εἰς τήν ῾Ελλάδα, κατ᾿ ἀρχήν δέν ἐτόλμησε νά παρουσιάσῃ τήν τυπικήν ἐξωτερικήν πρᾶξιν ὡς οὐσιώδη καί πραγματικήν, ὅπως ἦτο τό σχέδιον καί ὁ διακαής πόθος του, ὅμως δέν παρητήθη, ἀλλ᾿ ἁπλῶς ἃνέβαλε προκειμένου νά ἐπιτύχῃ καταλλήλους συνθήκας. ᾿Αφοῦ ἀφῆκε νά περάσῃ ὀλίγος χρόνος, κατόπιν καί ἐκ τῶν ὑστέρων, μετά δύο περίπου ἔτη, ἀπεπειράθη νά παρουσιάσῃ τήν ἐξωτερικήν αὐτήν τυπικήν πράξιν τῆς λεγομένης "χειροθεσίας", πραγματικῶς καί οὐσιαστικῶς γενομένην ὡς ἐπί σχισματικῶν! ᾿Εν προκειμένῳ, ἐπειδή ὁ ἴδιος δέν ἠδύνατο νά ἀναιρέσῃ ἑαυτόν κηρύσσων μετά δύο ἔτη τά ἀντίθετα ἀπ' ὅσα ἐν ἔτει 1971 διεβεβαίωσεν ἐπισήμως, διά τοῦτο ἐχρησιμοποίησεν τόν γέροντα ᾿Επίσκοπον Κάλλιστον, τόν ὁποῖον ἔπεισε νά δηλώνῃ εὐκαίρως ἀκαίρως,, ἄλλοτε ὅτι: "κάτι μοῦ ἔλειπε καί τό πῆρα ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς μέ τήν χειροθεσία", καί ἄλλοτε, ὅτι: "ἔλαβα τό δωράκι μου", ἐνῶ παράλληλα ἤρχισεν νά "ἐρωτοτροπῇ" πρός τούς σχισματικούς Φλωριναίους, οἱ ὁποῖοι τό 1971 διέκοψαν τάς σχέσεις των καί κοινωνίαν μέ τήν Ρωσικήν Σύνοδον, διά τόν λόγον ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἀνεγνώρισεν τάς ὑπό τοῦ Ματθαίου χειροτονίας καί δέν ἀντιμετώπισεν ὡς σχισματικούς τούς ᾿Επισκόπους μας (5). Συγχρόνως ἡ κατευθυνομένη "Συντονιστική ᾿Επιτροπή" προωθοῦσε τό Σχέδιον τῆς "οἰκουμενιστικῷ τῷ τρόπῳ" ἑνώσεως. Σήμερον οἱ διάδοχοι αὐτοῦ τοῦ "ἔργου" εὐκαίρως ἀκαίρως χρησιμοποιοῦν τήν δήλωσιν "εἴμεθα τό ἴδιο", "ἔχουμε τήν ἴδια ῾Ομολογία", καί "τήν ἴδια ᾿Αποστολική Διαδοχή", νά ὁμολογήσουμε, λοιπόν, ἀπό κοινοῦ, νά "ἀλληλοαναγνωρισθοῦμε" καί ἔτσι θεραπεύεται τό σχίσμα... Δηλαδή ἔγιναν δεκατριμερῖτες - παλαιοημερολογῖτες καί ἐξαρτήθηκαν οὐσιαστικά ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμό μέσω τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος βλέπουσα τότε τόν οἰκουμενιστικόν οἶστρον τῆς εὐνοουμένης ὑπό τοῦ Καλλίστου - Καλλιοπίου καί Καλλινίκου "Συντονιστικῆς ᾿Επιτροπῆς", καί τήν ὁσημέραι ἐκδηλουμένην ἄρνησιν-βλασφημίαν τοῦ ᾿Επισκόπου Κορινθίας Καλλίστου, ἐπεστράτευσεν τούς θεολόγους, τόν κ. ᾿Ελευθέριο Γκουτζίδη, τήν ἐλαχιστότητά μου, λαϊκόν τότε, καί τόν ἐπίσης λαϊκόν τότε καί νῦν ῾Ιερέα π. Εὐστάθιο Τουρλῆ, προκειμένου νά συμβάλωμεν εἰς τό ἔργον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Παραθέτω ὡς ἔχει τό σχετικόν "Πρακτικόν Συνεδριάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς 3-8-1976", τό ὁποῖον θεωρῶ ἀπαρχήν ἑνός ἀγῶνος ὁ ὁποῖος πρέπει νά συνεχισθῇ καί σήμερον, ὥστε νά μή προχωρήσῃ, ἀλλά καί νά συντριβῇ ὁ "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός", ὁ ὁποῖος πολλά δεινά ἐπεσώρευσε εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί πολλούς ὡδήγησεν εἰς τήν πτῶσιν. ᾿Ιδού τό ἱστορικόν Πρακτικόν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου: "ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ 3-8-1976. ᾿Εν ᾿Αθήναις σήμερον τήν 3ην Αὐγούστου 1976 καί ἐν τοῖς Γραφείοις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου (Κων/λεως 22) συνεκλήθη ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας. Παρόντες οἱ: 1) ῾Ο Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας. 2) ῾Ο ἀντιπρόσωπος τοῦ Σεβ. Κορινθίας κ. Καλλίστου ᾿Αρχιμανδρίτης Καλλίνικος Σαραντόπουλος. 3. ῾Ο Σεβ Μητροπολίτης Τρίκκης καί Σταγῶν κ. Βησσαρίων. 4) ῾Ο Σεβ. Μητροπολίτης Κιτίου κ. ᾿Επιφάνειος. 5. ῾Ο Σεβ. Μητροπολίτης ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος κ. Ματθαῖος. 6. ῾Ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος. 7. ῾Ο Σεβ. Μητροπολίτης ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος. 7. ῾Ο Σεβ. Μητροπολίτης Βρεσθένης κ. Λάζαρος, ὡς καί οἱ: α) ᾿Αρχιμανδρίτης Παῦλος Καραγκούνης β) κ.᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης - Θεολόγος γ) κ. Μηνᾶς Κοντογιάννης - Θεολόγος δ) κ. Εὐστάθιος Τουρλῆς - Θεολόγος. Μετά τήν καθιερωμένην προσευχήν ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας ἐποίησεν μικράν Εἰσήγησιν, μεθ᾿ ὅ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐπελήφθη τῶν κάτωθι θεμάτων: 1) Συνεργασία τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου μετ᾿ ἁρμοδίας ᾿Επιτροπῆς, ἐπί εἰδικῶν θεμάτων, ὡς ἐμφαίνεται ἐν τῳ συνημμένῳ ἐγγράφῳ. 2) Εἰσήγησις τοῦ ἐκροσώπου τῆς ᾿Επιτροπῆς θεολόγων κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη. 3) ᾿Απάντησις (6) ἐπί τοῦ ῾Υπομνήματος τῆς "Συντονιστικῆς ᾿Επιτροπῆς". Κατόπιν συζητήσεως ἐπί τῶν ἀνωτέρω θεμάτων ἀπεφασίσθησαν τά κάτωθι: ᾿Επί τοῦ πρώτου θέματος: ᾿Ανεγνώσθη τό Σχέδιον τῆς ἀποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἐνεκρίθη, ὡς ἐν τῷ συνημμένῳ ἐμφαίνεται: ᾿Απόφασις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου περί ἀναθέσεως μελέτης ὡρισμένων ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων εἰς λαϊκούς εἰδήμονας. ῾Η ῾Αγία καί ῾Ιερά ῾Ημῶν Σύνοδος ἐν τῇ συνεδρίᾳ Αὐτῆς τῆς 3ης/8ου/76 ἰδοῦσα τούς λόγους τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ. Πράξ. ΙΕ,22: "῎Εδοξε τοῖς ᾿Αποστόλοις σύν ὅλῃ τῇ ᾿Εκκλησίᾳ ἐκλεξαμένους ἄνδρας ἐξ αὐτῶν πέμψαι εἰς ᾿Αντιόχειαν" καί ἀκούσασα τοῦ Προέδρου Αὐτῆς περί τοῦ Πολιτεύματος καί τῶν διοικητικῶν ἀρχῶν τῆς ᾿Εκκλησίας. Ἀποφασίζει ὅπως, ὁσάκις κρίνεται εὔλογον καί σκόπιμον ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου, αἰτεῖται ἡ συμβουλευτική διαγνώμη, ἐπί δοικητικῶν, ἐκκλησιαστικῶν, ἠθικῶν, διδακτικῶν, κοινωνικῶν καί ἄλλων θεμάτων ἀπασχολούντων τήν ᾿Εκκλησίαν ἡμῶν, ἐπιτροπῆς ἀποτελουμένης ἐκ λαϊκῶν μελῶν τῆς ἡμετέρας ᾿Εκκλησίας, πρός τούτῳ ὁριζομένων, χαρακτηριζομένων δέ καί ἐμφορουμένων ὑπό ἀκριβοῦς χριστιανικῆς πίστεως, ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος, σοβαρότητος καί ἐχεφροσύνης, ὡς καί ἐπιστημονικῆς καταρτίσεως ἐπί τῶν ἑκάστοτε θεμάτων. ῾Η πρότασις καί ἡ συμβουλευτική διαγνώμη τῆς ἑκάστοτε ᾿Επιτροπῆς τίθεται ὑπό ἀποκλειστικήν κρίσιν καί ἁρμοδιότητα τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου διά τελικήν ἃπόφασιν. Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ (Τίθενται αἱ ὑπογραφαί) ᾿Επί τοῦ δευτέρου θέματος, υἱοθετήθησαν αἱ προτάσεις τῆς Εἰσηγήσεως (7) καί ἐνεκρίθησαν τά θέματα διά μελλοντικάς συνεδριάσεις, τά ὁποῖα εἶναι κατά σειράν ἀξιολογήσεώς των: α) ᾿Εκκλησιολογία καί Δεοντολογία τῆς ᾿Εκκλησιολογίας τῶν Γ.Ο.Χ. β) Χειροτονίαι 1948. γ) "Χειροθεσία" δ) Σχέσεις μέ τάς λοιπάς παλαιοημερολογιτικάς "᾿Εκκλησίας". ᾿Επί τοῦ τρίτου θέματος: ᾿Ανεγνώσθη ἡ συνταχθεῖσα καί ὑποβληθεῖσα πρότασις ᾿Απαντήσεως. ᾿Εκρίθη ἀπαραίτητος ἡ δημοσίευσις αὐτῆς, ἀφοῦ προηγουμένως ἐξητάσθη ἐν τῷ συνόλῳ της καί ἐνεκρίθη. ῾Ομοίως ἀπεφασίσθη, ὅπως ἀποσταλῇ εἰς τούς ἀπόντας ᾿Αρχιερεῖς διά νά λάβουν γνῶσιν. ᾿Εκ τῶν ὑστέρων ἐξεφράσθη ὑπό τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Σεβ/του Κορινθίας κ. Καλλίστου, ἤτοι τοῦ Παν/του ᾿Αρχ/του Καλλινίκου, ἡ ἐπιφύλαξις (8) πρός μελέτην τῆς ἐν λόγῳ ᾿Εγκυκλίου. Δέν ἐξέφρασε συγκεκριμένας διαφωνίας ἐπί τοῦ συνόλου τοῦ ἐγγράφου. ᾿Επίσης ὁ Σεβ/τος ᾿Επίσκοπος Κιτίου κ. ᾿Επιφάνειος παρετήρησεν ἐπί τοῦ ἐγγράφου τήν ὕπαρξιν ἐλαχίστων ὀξέων ἐκφράσεων, ὡς "προτεσταντικήν νοοτροπίαν", "φαιάν κομμουνιστικήν προπαγάνδαν" (9). ᾿Επίσης ὁ ἴδιος ᾿Επίσκοπος θεωρεῖ ὄχι εὔθετον τόν χρόνον πρός δημοσίευσιν. Ἅπαντες οἱ λοιποί χαρακτηρίσαντες ὡς ἐγκληματικήν τήν καθυστέρησιν τῆς ἀπαντήσεως (10) πρός ἀποκατάστασιν τῶν κλονισθεισῶν συνειδήσεων τῶν ἁπλῶν πιστῶν, ἐνέκριναν τήν δημοσίευσίν της (11). Μεθ᾿ ὅ μή ὑπάρχοντος ἑτέρου θέματος λύεται ἡ συνεδρίασις καί ὑπογράφεται ἡ παροῦσα Πρᾶξις, ὡς ἕπεται, ἀφοῦ προηγουμένως ἀνεγνώσθη εἰς ἐπήκοον πάντων. ῾Ο Πρόεδρος. ῾Ο ᾿Αθηνῶν καί Πάσης ῾Ελλάδος κ. ΑΝΔΡΕΑΣ. Τά Μέλη: ῾Ο Κορινθίας κ. Κάλλιστος (ἐκπροσ. ᾿Αρχιμ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος). ῾Ο Τρίκκης καί Σταγῶν κ. Βησσαρίων, ῾Ο Κιτίου Κύπρου κ. ᾿Επιφάνειος. ῾Ο ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος κ, Ματθαῖος. ῾Ο Πειραιῶς καί Νησων κ. Νικόλαος. ῾Ο Βρεσθένης κ. Λάζαρος. ῾Ο ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος. ῾Ο τελῶν χρέη Πρακτικογράφου: Μηνᾶς Κοντογιάννης." Ποῖος ᾿Αρχιερεύς ἤ ἄλλος Κληρικός ἤ Λαϊκός μπορεῖ νά ἀμφισβητήσῃ, ὅτι ἰδιαίτερα σήμερον ἀπαιτεῖται μία ἀνάλογος στάσις ἀπό τήν σημερινήν ῾Ιεραρχίαν διά νά συνεχίσῃ ἀταλάντευτα τήν γραμμή τῆς ᾿Ορθοδοξίας, τήν ὁποίαν ἐχάραξε καί ἐφήρμοσεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τοῦ 1976; ῾Ο ῾Ιερομόναχος Καλλίνικος Σαραντόπουλος ῾Ο τότε Κορινθίας Κάλλιστος ἐσυνέχισε νά ἐλέγχεται καί νά κατευθύνεται ἀπό τόν Καλλιόπιον καί τόν ὑποτακτικόν του Κων/νον Σαραντόπουλον, ὁ ὁποῖος τό 1972 (ἄν δέν ἀπατῶμαι) ἐχειροτονήθη Κληρικός ὑπό τοῦ Καλλίστου, μετωνομασθείς εἰς Καλλίνικον, καί ὁ ὁποῖος ἐν τέλει ἀπεδείχθη πολύ ἱκανώτερος εἰς τόν ρόλον τοῦ ἐγκαθέτου εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. ἐν σχέσει πρός τόν Καλλιόπιον. Σημειώνω ἐνταῦθα, ὅτι σπουδαῖον ρόλον ἔπαιζε τότε ὡς ἐγκάθετος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ εἰς τάς τάξεις τῶν Φλωριναίων καί ὁ ἀποθανών Διονύσιος Μπατιστάτος, ὁ ὁποῖος ἐνῶ ἦτο νεοημερολογίτης ἐνεφανίζετο καί ὡς παλαιοημερολογίτης. Παραλλήλως καί ὁ γνωστός νεοημερολογίτης θεολόγος καί Νομικός κ. ᾿Αθανάσιος Σακαρέλλος, ὁ ὁποῖος ἐξεπέρασε κατά πολύ καί τόν Μπατιστάτον, μέ τά ἐναντίον μας ἄρθρα εἰς τόν "᾿Ορθόδοξον Τύπον", κλπ., ἐνῶ ἀπ᾿ ὅ,τι φαίνεται συνεχίζει τήν δρᾶσίν του μέχρι καί σήμερον. Φαίνεται πώς δέν ἦτο εἰλικρινής ἡ μετάνοιά του δι᾿ ὅσα ἔγραψε παλαιότερον ἐναντίον μας, πρᾶγμα τό ὁποῖον μᾶς ἐξεδήλωσεν προσωπικῶς μετά τό σχῖσμα τοῦ 1995. ῎Ισως καί οὗτος καί πολλοί ἄλλοι "Παλαιοημερολογῖται" πιστεύουν ὅτι ἡ "νέα Τάξις πραγμάτων" τήν ὁποίαν ἀγωνίζονται νά ἐπιβάλουν εἰς τόν χῶρον τῶν Γ.Ο.Χ. δέν προσκρούει πουθενά ἤ δέν θά συναντήσῃ σοβαρά ἐμπόδια. Διά τοῦτο "προτείνουν" εὐκαίρως ἀκαίρως ἀμοιβαίαν "κατανόησιν" καί "ὑποχώρησιν" μέ κατάληξιν τήν ἐν τῷ "Παλαιοημερολογιτικῷ Οἰκουμενισμῷ" ἕνωσιν ὅλων τῶν "παρατάξεων", διότι ὅλαι αἱ παρατάξεις εἶναι "κλάδοι" τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.!!! (12). Καί ὁ μέν ᾿Αρχ/της Καλλιόπιος τό 1973 μετά τοῦ ᾿Αρχ/του Γερμανοῦ ᾿Αθανασίου, ἀπεσκίρτησεν τῆς ᾿Εκκλησίας καί προσέφυγον ὁμοῦ εἰς τό Φλωρινικόν σχίσμα, ἔμεινεν ὅμως ὀπίσω του ὡς διάδοχος ἀντάξιος τοῦ Καλλιοπίου, ὁ ῾Ιερομόναχος Καλλίνικος Σαραντόπουλος (13). Οὗτος, κατά τήν διάρκεια ὅλων τῶν ἐτῶν πού ἠκολούθησαν, συνέχισε τήν φθοράν ἐπί τοῦ ᾿Επισκόπου Καλλίστου, μέχρις ὅτου τελικά τόν ὡδήγησεν εἰς τήν μεγάλην πτῶσιν, ἡ ὁποία ἐσημειώθη τόν ᾿Ιούνιον τοῦ 1977. Κατώρθωσε δηλαδή ὁ ῾Ιερομόναχος τότε Καλλίνικος Σαραντόπουλος, νά γίνῃ ἀπόλυτος ρυθμιστής τῆς πορείας τοῦ ᾿Επισκόπου Καλλίστου καί τῆς Μονῆς του, μέ ἀποτέλεσμα νά τόν ρίψῃ εἰς τό Φλωρινικόν σχίσμα, ἐνῶ παραλλήλως, λόγῳ τοῦ "Φλωρινισμοῦ" τόν ὁποῖον ἐκήρυττε καί εἰς τόν ὁποῖον ἐν τέλει κατέληξεν, "ἐξεδίωξεν", ἐκ τῆς Μονῆς τῶν ῾Αγίων Ταξιαρχῶν ᾿Αθηκίων Κορινθίας τάς 62 Μοναχάς, αἱ ὁποῖαι εἰς τήν συνέχειαν ἔκτισαν τό μεγάλο μοναστήρι τῆς ῾Αγίας Τριάδος ᾿Εξαμηλίων Κορινθίας. Εἶναι δυνατόν νά ξεχνοῦμε αὐτά τά γεγονότα; ῎Ετσι ὁ κ. Καλλίνικος, ὡς ἐγκάθετος εἰς τόν χῶρον τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας ἀπό τό 1971 μέχρι τό 1977, ὡδήγησεν εἰς βλασφημίαν καί προδοσίαν τόν ᾿Επίσκοπον Κάλλιστον, ἀφοῦ τόν ἔπεισε νά ἀποδεχθῇ καί νά κηρύξῃ θεωρητικά, ἔστω ἐκ τῶν ὑστέρων, ὅτι τό 1971 ἐδέχθη χειροθεσίαν (14) οὐσιαστικήν ὡς ἐπί σχισματικοῦ! Τοῦτο, ὅμως, δέν ὠφέλησεν τόν Καλλιόπιον, οὔτε τόν Καλλίνικον εἰς τίποτα, διότι ἀφ᾿ ἑνός οὐδείς ἐπηρεάσθη ἐκ τῶν βλασφημιῶν τοῦ Καλλίστου καί ἀφ᾿ ἑτέρου, τόσον ὁ Καλλιόπιος, ὅσον καί ὁ Καλλίνικος, ὡς σεσηπότα - νεκρά μέλη ἐξῆλθον τῆς᾿Εκκλησίας, προσχωρήσαντες ἀμφότεροι εἰς τό σχίσμα τῶν Φλωρινικῶν - Αὐξεντιανῶν. ᾿Εκεῖ μέ κάθε "ἐπισημότητα", πάντοτε διά τόν ἴδιον σκοπόν, ὁ πρώην Κορινθίας Κάλλιστος ἐγένετο δεκτός ὡς πρώην Σχισματικός καί ὡς πρώην ψευδεπίσκοπος, ὁ ὁποῖος, κατά τούς Φλωριναίους, κατέστη "κανονικός καί ὀρθόδοξος" τό 1971, διά τῆς "χειροθεσίας" ὡς "ἐπί σχισματικοῦ"!!! Ποῖος μπορεῖ νά ἐπαναπαύεται σήμερον πλανώμενος, ὅτι δέν ὑπάρχει ὁ κίνδυνος, μεμονωμένως ἤ καί ὁμαδικῶς, νά ἐπαναληφθοῦν, μή γένοιτο, τοιαῦτα φαινόμενα; Μή βιασθῇ κανείς νά ἀποκλείσῃ ἕνα τέτοιο κακό ἐδεχόμενο, διότι θά ἀποδείξῃ, ἤ ὅτι εἶναι ἀφελής, ἤ ὅτι κάτι χειρότερο συμβαίνει. ῎Ετσι βλασφημήσας κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς ὁ τότε ᾿Επίσκοπος Κάλλιστος ἐξῆλθε τῆς ᾿Εκκλησίας καί "συγκατεριθμήθη" μετά τῶν σχισματικῶν Φλωρινικῶν ᾿Επισκόπων, τεθείς μάλιστα εἰς τήν σειράν τῶν "πρεσβείων", ὡς "᾿Επίσκοπος ἀπό τό 1971". Αὐτό ἦτο τό "κατόρθωμα" τοῦ "παιδιοῦ", ὅπως χαρακτηριστικῶς ἀπεκάλει τότε ὁ Κάλλιστος τόν ῾Ιερομόναχόν του κ. Καλλίνικον! Παραθέτομεν τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 141/29 ᾿Ιουλίου 1977 ἔγγραφον τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου, δι᾿ οὗ ἀποκηρύττει τήν ῾Ιεράν Σύνοδον ὡς "σχισματοαιρετικήν", καί προσφεύγει εἰς τήν σχισματικήν παράταξιν τῶν Φλωριναίων (!) διά νά ἐνθυμηθοῦμε ὅλοι τά κατορθώματα τῶν Καλλιοπίου καί Καλλινίκου. Αὐτοῦ τοῦ ἀποκηρυκτικοῦ ἐγγράφου ἐμπνευστής ἤ συντάκτης ἦτο μᾶλλον ὁ Δικηγόρος τοῦ ᾿Επισκόπου Καλλίστου, ὁ νεοημερολογίτης θεολόγος καί νομικός κ. Σακαρέλλος. "Α.Π. 141 ᾿Εν ῾Ιερᾷ Μονῇ τῇ 29η ᾿Ιουλίου 1977. ΠΡΟΣ τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῶν Γ.Ο.Χ. (παρατάξεως κυροῦ Ματθαίου (15). ῾Οδός Κωνσταντινουπόλεως 22-Ρούφ. ΑΘΗΝΑΣ Τυγχάνει γνωστόν εἰς πάντας ῾Υμᾶς, ὅτι κατά τά τελευταῖα ἔτη ἠναγκάσθην πολλάκις νά ταχθῶ ἀντιμέτωπος εἰς τήν γνώμην ῾Υμῶν ἐπί ἀρκετῶν καί σοβαρῶν θεμάτων, τά ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τό θέμα τῆς καθαρότητος τῆς πίστεως (16). ῞Εν δέ τῶν τοιούτων θεμάτων, τό ὁποῖον μέ εὗρεν ἐξ ὑπαρχῆς ἀντίθετον εἶναι καί ἡ ἄθεσμος, ἀντικανονική καί κακόδοξος διακοπή τῆς κοινωνίας ἡμῶν μετά τῆς ἃδελφῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας ἐν ᾿Αμερικῇ τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου..... ᾿Ακολούθως ἐκυκλοφόρησεν ὁ ῾Υμέτερος Ἀρχιμ. ᾿Ιωάσαφ ᾿Ανάγνου τό βιβλίον "Βίγλα ᾿Ορθοδοξίας", τό ὁποῖον προλογίζει μάλιστα ὁ Μακαριώτατος, καί ἐν τῷ ὁποίῳ αἰτιολογεῖται ἡ διακοπή τῆς κοινωνίας μετά τῆς ἀδελφῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας ἐκ τοῦ ὅτι δῆθεν Ρῶσοι τινές δέν τηροῦν μέ ἀκρίβειαν τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν (17) καί ὅτι δέν ἀναγνωρίζουν ὡς ἅγιον τόν ἱερόν Αὐγουστῖνον ᾿Επίσκοπον ῾Ιππῶνος............... ᾿Ατυχῶς διεψεύσθην. Κατόπιν τούτων, διά νά μή μετέχω οἱασδήποτε εὐθύνης ἐνώπιον Θεοῦ, διά τό ΣΧΙΣΜΑ ῾Υμῶν ἀπέναντι τῆς ἀδελφῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας, εἶμαι ὑποχρεωμένος μετά βαθυτάτης μου θλίψεως καί ὀδύνης καί ἐν ἀπολύτῳ ἐπιγνώσει τῆς ἐνεργείας μου αὐτῆς νά Σᾶς δηλώσω τά κάτωθι: ᾿Επειδή ῾Υμεῖς ὡς ᾿Αρχιερεῖς κατέστητε ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ἔναντι τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, τῆς ἑδραζομένης ἐπί τῶν θείων ἐπιταγῶν τῶν ἁγίων ἑπτά Οἱκουμενικῶν Συνόδων καί πασῶν τῶν λοιπῶν τοπικῶν τοιούτων, ἤτοι σήμερον τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Φιλαρέτου, ὅστις φυλάσσει τήν παρακαταθήκην τῆς πίστεως ἀμόλυντον (18) ................. ᾿Επειδή, καίτοι ἐδέχθημεν παρά τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας τήν ἄρσιν τῆς ἀντικανονικότητος ἡμῶν, ὡς πρός τό θέμα τῆς χειροτονίας ἡμῶν ὑφ᾿ ἑνός, ἤδη ἀποκηρύσσομεν ὅπερ ἐλάβομεν, ἐπανερχόμενοι εἰς τήν προτέραν χαώδη καί ἀντορθόδοξον (19) κατάστασιν ἡμῶν. ᾿Επειδή πράττετε τό πᾶν, ὥστε νά ματαιωθῇ διά παντός ἡ ἑνότης τῶν Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος, τῶν κοινωνούντων μετά τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου διά τήν ματαίωσιν τῆς ὁποίας ἄλλωστε προέβητε εἰς τήν ἀποκήρυξιν τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Επειδή κατ᾿ ἐπανάληψιν ἐζήτησα, τόσον ἐγώ, ὅσον καί πολλοί ἄλλοι, νά προσκομίσητε τά αὐθεντικά κείμενα τοῦ ἀειμνήστου᾿Επισκόπου Κυκλάδων Γερμανοῦ Βαρυκοπούλου, τά ὁποῖα νά ἀποδεικνύουν ὡς Σεῖς ἰσχυρίζεσθε, ὅτι πράγματι οὗτος ἔσφαλε περί τήν πίστιν, ὡς ἡ περιβόητος ἐπιστολή του πρός ῾Αγιορείτας, τά ὁποῖα οὐδέποτε προσκομίσατε ὡς ἦτο φυσικόν, διότι ταῦτα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, διά νά εἴχατε ὡς ἐκ τούτου τό δικαίωμα νά προβῆτε εἰς χειροτονίας ὑφ᾿ ἐνός (20). ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ΥΜΑΣ μετά τοῦ καθ᾿ ἡμᾶς ποιμνίου ὡς ᾿Επισκόπου Κορινθίας, ἤτοι τοῦ ἡμετέρου Κλήρου, Μοναχῶν καί λαοῦ, ὡς σχισματικούς καί ἀμελοῦντας εἰς τό θέμα τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΩ, ὅτι ἐφ᾿ ἑξῆς θά συνεχίσω ἔχων κοινωνίαν μέ τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον καί τούς κοινωνοῦντας Αὐτῷ. ῾Αρμόδιος δικαστικός ἐπιμελητής ἐπιδότω τήν παροῦσάν μου εἰς τήν πρός ἥν ἃπευθύνεται αὕτη πρός γνῶσίν της, ἃντιγράφων αὐτήν ὁλόκληρον. Ο ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ" ᾿Επί τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου ἐδόθησαν τότε ἀπαντήσεις, ἡ δέ ῾Ιερά Σύνοδος ἔλαβε τά ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπόμενα μέτρα, ἤτοι καθήρεσε τόν πρώην Κορινθίας Κάλλιστον(21). ᾿Ενταῦθα θά παραθέσω ἁπλῶς, διά τήν ἱστορίαν καί μόνον, δύο κείμενα πού ἐδημοσιεύθησαν; Τό ἀπό 13-9-1977 Δελτίον Τύπου ἐκ τῶν Γραφείων τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου, τό ὁποῖον ἀπεστάλη εἰς ἀπάντησιν σχετικοῦ δημοσιεύματος εἰς τήν ᾿Εφημερίδα "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ", καί ἕτερον κείμενον σχόλιον τῶν Φλωριναίων, δημοσιευθέν πολύ ἀργότερον εἰς τό περιοδικόν των "Φωνή τῆς ᾿Ορθοδοξίας", ἀριθμ. φύλλου 751/᾿Ιούνιος 1978. Τό ἡμέτερον Δελτίον Τύπου εἶναι τό κάτωθι: "Πρός τήν Διεύθυνσιν τῆς ᾿Εφημερίδος "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ" Παρακαλοῦμεν, ὅπως συμφώνως τῷ νόμῳ περί τύπου δημοσιεύσητε εἰς τό ἑπόμενον φύλλον τῆς ᾿Εφημερίδος σας τά κάτωθι σχέσιν ἔχοντα μέ τό δημοσίευμα τῆς 13-8-77 ὑπό τόν τίτλον: "Λειτουργία γιά τήν ἕνωσι τῶν παλαιοημερολογιτῶν" 1ον: Οὐδεμία ἕνωσις Παλαιοημερολογιτῶν ἐγένετο. Τουναντίον εἷς ᾿Επίσκοπος ὁ κ. Κάλλιστος Μακρῆς οὐδένα ἐκπροσωπῶν, ἀσεβῶν πρός ἑαυτόν καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον ἐξ᾿ ἧς προῆλθεν, προσέφυγε εἰς τήν καλουμένην παράταξιν τῶν "Αὐξεντιανῶν". ῾Η ἐνέργειά του ἀπεδοκιμάσθη ἀπό ὁλόκληρον τό Ποίμνιον. 2ον: Εἶναι ἀσύστολον ψεῦδος τά περί προσπαθείας ἀποσπάσεως τῆς Μονῆς Ταξιαρχῶν, ἕδρας τοῦ πρώην Κορινθίας. Τό ἀληθές εἶναι ὅτι ἕνεκα τῆς πτώσεως τοῦ ᾿Επισκόπου κ. Καλλίστου καί τῆς ἐν γένει στάσεως τοῦ ῾Ηγουμενοσυμβουλίου ἡ πλειονότης τῶν Μοναζουσῶν - ὑπέρ τάς ἑξήκοντα - ἀπεχώρησαν τῆς Μονῆς ἐπιδείξασαι ἀνωτερότητα, γενναῖον φρόνημα καί ὀρθόδοξον συνείδησιν. ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 3-9-1977. ᾿Εκ τῶν Γραφείων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου Γ.Ο.Χ. ῾Ο Γραμματεύς ᾿Αρχιμανδρίτης Παῦλος Γκαραγκούνης" Παραθέτομεν καί τό Σχόλιον τῶν Φλωριναίων ὑπό τόν τίτλον: "ΟΙ ΜΑΤΘΑΙΪΚΟΙ": "῾Η παράταξις τῶν Ματθαιϊκῶν, ἡ ὁποία παριστάνει τούς ὑπερζηλωτάς, τό τελευταῖον ἔτος λόγῳ προφανῶς, διότι τό πλέον ἐπίλεκτον στέλεχός της ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορινθίας κ. Κάλλιστος, ἀπετίναξε τήν τυραννίαν των καί ἡνώθη μέ τήν κανονικήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῶν Γ.Ο.Χ., δέν παραλείπει οὐδεμίαν εὐκαιρίαν νά συκοφαντήσῃ τόν ῾Ιερόν ἡμῶν ἀγῶνα. Κατανοοῦμεν τήν θλίψιν των, ἀλλ᾿ ἄς παύσουν νά μᾶς προκαλοῦν οἱ ἐγκαταβιοῦντες τῆς ὁδοῦ Κων/λεως 22, διότι ἄν ἀρχίσωμεν ἡμεῖς νά ἀναγράφωμεν τά κατορθώματά των καί αἱρέσεις των, δέν θά μπορέσουν πουθενά νά σταθοῦν. "Φωνάζει ὁ κλέπτης, διά νά φοβηθῇ ὁ νοικοκύρης". Φωνάζουν οἱ "σχισματοαιρετικοί" Ματθαιϊκοί διά νά φοβηθῶμεν ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι εἴμεθα οἱ μόνοι ἀκραιφνεῖς τηρηταί τῆς ἀκαινοτόμου Παραδόσεως. Προειδοποιοῦμεν διά τελευταίαν φοράν. Θά λυπηθῶμεν ἄν ἀναγκασθῶμεν νά ἐπανέλθωμεν. διότι τότε...θά κλαύσουν οἱ κύριοι αὐτοί ἐπί τῶν ἐρειπίων τῆς Παρατάξεώς των". (Φωνή ᾿Ορθοδοξίας, φ. 751/᾿Ιούνιος 1978). Εἶναι γνωστή ἡ ἀπάντησις ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ λιβελογραφήματος τῶν Φλωριναίων, διότι ἐδημοσιεύθη εἰς τόν "Κήρυκα", δι᾿ αὐτό δέν θά τήν παραθέσω (22). Εἶναι ὅμως ἀνάγκη νά ἴδωμεν πῶς ἐδέχθησαν οἱ Φλωριναῖοι τόν ἐκπεσόντα ᾿Επίσκοπον Κάλλιστον, διότι τοῦτο ἔχει ἰδιαίτερη σημασία διά τά σημερινά δρώμενα. Τό πῶς ἐγένετο δεκτός ὁ ἐκπεσών ᾿Επίσκοπος Κάλλιστος εἶναι γνωστόν, ἀλλά ὡς φαίνεται ἀπό τούς σημερινούς ὑποκινητάς καί προωθητάς τοῦ "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ" δέν λαμβάνεται ὑπ᾿ ὄψιν τοῦτο, διά τοῦτο καί ὑποστηρίζουν, ὅτι πρέπει νά ξεχάσουμε τά παλαιά καί νά δοῦμε μόνον τά σημερινά. ᾿Επειδή ὅμως ἡμεῖς φρονοῦμεν ὅτι διά νά ἀντιμετωπίσωμεν τά σημερινά, πρέπει νά γνωρίζωμεν τά παλαιά, διά τοῦτο παραθέτω τήν σχετικήν ᾿Εγκύκλιον τοῦ τότε ᾿Αρχιεπισκόπου τοῦ Φλωρινικοῦ σχίσματος, καί ἕκαστος ἀς ἐξάγει τά ἰδικά του ὑπεύθυνα συμπεράσματα, τόσον ἀπαραίτητα ἄλλωστε διά τά σήμερον τεκταινόμενα. ᾿Ιδού τό ἀποκαλυπτικόν κείμενον τῶν Φλωριναίων: «᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 2α Αὐγούστου 1977 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Πρός τόν ῾Ιερόν ἡμῶν Κλῆρον καί τό ἁπανταχοῦ Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς καθ᾿ ἡμᾶς ᾿Εκκλησίας ῾Οσιώτατοι ῾Ιερεῖς καί Μονάζοντες Εὐσεβεῖς Χριστιανοί, τέκνα τῆς ῾Ημῶν ταπεινότητος. Πατρικῶς ἐπευλογοῦντες προαγόμεθα, ὅπως διά τῆς παρούσης Συνοδικῆς ᾿Εγκυκλίου ἡμῶν πληροφορήσωμεν ῾Υμᾶς ἐπί εὐχαρίστου γεγονότος πληροῦντες οὕτω χαρᾶς τάς καρδίας τῶν ἀγωνιζομένων τόν τίμιον ἀγῶνα τῆς πίστεως διά τήν ἐπιπόθητον ἑνοποίησιν (23) τούτου. ῎Εχει δέ τό γεγονός οὕτω: ῾ Ο ἐκ τῆς Ματθαιϊκῆς παρατάξεως Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορινθίας κ.κ. Κάλλιστος σταθμίσας ἐνσυνειδήτως (24) τάς εὐθύνας του διά τήν συνεχιζομένην ἄχαρη καί ἐπάρατον διαίρεσιν τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος συμπληροῦσαν ἤδη τό 40όν ἔτος καί, κρίνας ἀδικαιολόγητον παντελῶς τήν περαιτέρω διάστασιν τῶν Ματθαιϊκῶν, ὡς ἔχουσαν ἐν βαρυτάτῃ εὐθύνη σκοτεινά τά κίνητρα τῆς διαιρέσεως (25), μετά τό ἱστορικόν γεγονός τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς κανονικότητος ἐν τῇ ᾿Αρχιερωσύνῃ ὑπό τῆς ἀδελφῆς ὑπερορίου Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας, προσῆλθεν ἐν ἐπιγνώσει τοῦ συντελουμένου, συνωδᾷ τῇ ἐντολῇ τῆς ὡς ἄνω ᾿Εκκλησίας καί ἠτήσατο ἐγγράφως παρά τῇ ῾Ιερᾷ ἡμῶν Συνόδῳ τήν ἐν αὐτῇ ἔνταξίν του, προσκομίσας ἅμᾳ καί ἀποκήρυξιν τῶν Ματθαιϊκῶν μέ τόν χαρακτηρισμόν τούτων ὡς σχισματοαιρετικῶν καί ὑπαιτίων τοῦ συνεχιζομένου χωρισμοῦ.....καί ἀποφασίζει: Τήν ἔγκρισιν τῆς αἰτήσεως τοῦ ἀνωτέρου καί τήν πρόσληψιν καί ἔνταξιν αὐτοῦ εἰς τάς τάξεις τοῦ ῾Ιεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος ὡς Μητροπολίτου, ἀφ᾿ ἧς ἡ χειροτονία ἐπεκυρώθη ὡς κανονική ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου. Γνωστοποιεῖ δέ πρός τάς ἁπανταχοῦ ᾿Εκκλησίας, ῾Ιεράς Μονάς, Κοινότητας καί Παραρτήματα τῆς χώρας καί ἐν τῇ ἃλλοδαπῇ τό Θεοβούλητον γεγονός, καί εὔχεται θερμῶς ὅπως ἡ πρός τό συμφέρον πάντα οἰκονομοῦσα Θεία Πρόνοια κατευθύνῃ τά βήματα πάντων τῶν διϊσταμένων Κληρικῶν τε καί Λαϊκῶν πρός ὁλικήν ῞Ενωσιν διά τόν θρίαμβον καί τήν δόξαν τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ᾿Εντολῇ ῾Ιερᾶς Συνόδου ῾Ο ᾿Αρχιεπίσκοπος ΑΥΞΕΝΤΙΟΣ» Πρίν ὅμως συμπληρωθοῦν δύο ἔτη ἀπό τῆς ἐπισήμου ἐκπτώσεως τοῦ Καλλίστου, ἤτοι τόν Φεβρουάριον τοῦ 1979, οἱ Καλλιόπιος καί Καλλίνικος ἔρριψαν τόν δυστυχέστατον γέροντα Κάλλιστον καί εἰς ἄλλο βάραθρον ἀπωλείας! Οὗτοι, μαζί μέ ἄλλους, ὄντες... "ἀνεπίληπτοι καί ἠθικοί", προκειμένου νά γίνουν "᾿Επίσκοποι", ἐχωρίσθησαν ἀπό τούς ὑπολοίπους Φλωριναίους-᾿Ακακιακούς-Αὐξεντιανούς, τούς ὁποίους ἐκατηγόρησαν ὡς "ἀνηθίκους" (26), καί κατά πρωτοφανῆ πραξικοπηματικόν τρόπον ἀπεκόπησαν καί "ἐπισκοποποιήθησαν", διά νά ἑνωθοῦν ἀργότερα (τό 1985) καί πάλιν νά χωρισθοῦν.... Δηλαδή τόν δυστυχέστατον ἐκεῖνον γέροντα, ἀφοῦ τόν κατέστησαν βλάσφημον καί ἀρνητήν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης του, τόν ὡδήγησαν καί εἰς νέον σχῖσμα μέσα εἰς τήν σχισματικήν παράταξιν τοῦ πρώην Φλωρίνης, εἰς τό ὁποῖον τόν ἀνέδειξαν καί ἀρχηγόν (27). ῾Η παρέμβασίς μας ἐν ἔτει 1977 κατά τῆς πτωτικῆς πορείας τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου. ῾Ημεῖς τό 1977, καί ὀλίγον πρό τῆς τελικῆς πτώσεως τοῦ Καλλίστου, καίτοι νέος καί ἄπειρος, ὅμως, ἐπειδή εἴχαμε γνωρίσει ἀπό τούς πνευματικούς μας πατέρας καί ζηλωτάς τῆς Πίστεως Κληρικούς, ὅτι ἐπιβάλλεται ἀγών διά τήν καθαρότητα τῆς Πίστεως, ἀπό ζῆλον διά τήν ᾿Εκκλησίαν καί ἀπό ἐνδιαφέρον διά τόν Γέροντα ᾿Επίσκοπον, τοῦ ἀπευθύναμεν "᾿Ανοικτήν ᾿Επιστολήν". Δι᾿ αὐτῆς ἐξεφράσαμεν τάς ᾿Εκκλησιολογικάς μας θέσεις καί τάς ἀπόψεις μας, μέ ἀἃφορμήν τά τότε σενάρια περί ἑνώσεως, τά ὁποῖα ἐκινοῦντο, ὡς εἴπομεν, ἀπολύτως εἰς τά πλαίσια ἑνός "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ". ῾Η ᾿Ανοικτή αὐτή ἐπιστολή ἐγράφη εἰς μίαν ἔξαρσιν ἀγανακτήσεως διά τά ὅσα συνέβαιναν τότε, πρωτοστατοῦντος τοῦ κ. Καλλινίκου εἰς τήν ῾Ιεράν Μονήν ῾Αγίων Ταξιαρχῶν ᾿Αθηκίων, ἀλλά καί εἰς τόν εὐρύτερον ᾿Εκκλησιαστικόν χῶρον. Μετά ἀπό 23 ἔτη αὐτό τό κείμενον τῆς ᾿Ανοικτῆς ἐπιστολῆς τό εὑρίσκομεν λίαν ἐπίκαιρον, διότι καί σήμερον πάλιν ἔχουν κορυφωθεῖ τά ἴδια ἀκριβῶς σενάρια, μέ τά ἴδια σχεδόν πρόσωπα, ἀλλά καί νέα ἐκ τῶν ὁποίων ὡρισμένα ἴσως ἀποδειχθῇ, ὅτι μόνον τυπικά ἀνήκουν εἰς τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας. Παραθέτομεν τό ἀπό 25 ᾿Απριλίου 1977 κείμενον τῆς ἐπιστολῆς μας: "Σεβασμιώτατε ἅγιε Κορινθίας, Χριστός ᾿Ανέστη. "Φίλος μέν Πλάτων, φιλτάτη δέ ἡ ἃλήθεια". Παρά τόν σεβασμόν πού ἔχω εἰς τό πρόσωπόν σας, ἐπιτρέψατέ μου, διά πολύ ὀλίγων σκέψεων νά σχολιάσω, ἔστω καί ἄν πικρανθῆτε ἀπέναντί μου, τό ῾Υμέτερον ῾Υπόμνημα ἀποσταλέν πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῶν Γ.Ο.Χ., καί τοῦτο διότι κριτήριον τῶν ἐνεργειῶν μας πρέπει νά εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἡ ὁποία πρέπει πάντα νά λέγεται, ὅσον καί ἄν εἶναι πικρά. Κατ᾿ ἀρχήν, Σεβ/τε, δέν δύναμαι νά ἐννοήσω τόν σκοπόν τοῦ ῾Υπομνήματός σας. Θέλετε νά ἐκφράσετε τήν γνώμην σας ἐπί τοῦ ἐσχάτως κυκλοφορηθέντος βιβλίου: "ΒΙΓΛΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ", ἤ θέλετε νά παρασύρετε καί τούς ὑπολοίπους ᾿Αρχιερεῖς εἰς τόν δρόμον τῆς "ἑνώσεως" μέ τούς Ἄλλοτε "ἄσπονδους ἐχθρούς" σας καί νῦν "προσφιλεστάτους σας ἀδελφούς", Φλωριναίους, καθ᾿ ὅν τρόπον ῾Υμεῖς τό ἐπιθυμεῖτε; (28) Δεδομένου ὅτι οὐδεμίαν σχεδόν γνώμην ἐκφράζετε ἐπί τοῦ βιβλίου, παρά μόνον εὑρίσκετε ἀφορμήν (29) τοῦτο διά νά εἰσέλθετε εἰς τό διακαῶς ἀπασχολοῦν ὑμᾶς θέμα, (τῆς ἄνευ ὅρων ἑνώσεως) σᾶς παραθέτω τήν ἡμετέραν γνώμην ἐπί τῆς ἀξίας τοῦ βιβλίου δημοσιευθεῖσαν εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 18/Φεβρουάριος 1977 ἡμέτερον φυλλάδιον: "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ". Μεταξύ τῶν ἄλλων ἐγράφομεν: "᾿Αναγνώσαντες τό πόνημα τοῦτο τοῦ ἀγωνιστοῦ τῆς ᾿Ορθοδοξίας π. ᾿Ιωάσαφ εὕρομεν αὐτό ἐποικοδομητικόν, κατατοπιστικόν καί διασαφηνιστικόν ἐπί τοῦ θέματος τῆς διαιρέσεως τῶν Γ.Ο.Χ., ἡ ὁποία, ὡς τονίζεται, ἐγένετο διά τήν διαφύλαξιν τῆς καθαρότητος τῆς Πίστεως καί οὐχί δι᾿ ἰδιοτελεῖς σκοπούς, ὡς διατείνονταί τινες. Εἰς τό τέλος τοῦ βιβλίου του, ὁ κατά πάντα ἄξιος συγγραφεύς θίγει καί τά περί τοῦ τρόπου ἑνώσεως. Πολύ ὀρθῶς τονίζει, ὅτι ἑνότης δύναται νά ἐπιτευχθῇ μόνον διά τῆς ἐπιστροφῆς καί τῆς μετανοίας καί τῆς ἀποδοχῆς τοῦ ὀρθοῦ περί τῆς ᾿Εκκλησιολογικῆς τοποθετήσεως φρονήματος, λόγοις καί ἔργοις (30). Διά τόν π. ᾿Ιωάσαφ πρόκειται διά τό δεύτερον μετά τήν "᾿Ανοικτήν ἐπιστολήν του" τοῦ 1974 ἔργου του, εἰς ἀμφότερα δέ διαφαίνεται ἡ ὀρθόδοξος σταθερά καί ἀκλόνητος ἐμμονή του εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ὡς διεσαφηνίσθη καί παρεδόθη ὑπό τοῦ μακαρίᾳ τῇ λήξει γενομένου κλεινοῦ ῾Ιεράρχου καί ῾Ομολογητοῦ τῆς ᾿Ορθοδοξίας κυροῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Ματθαίου..." Δέν προτίθεμαι νά ἀναφερθῶ ἐπί ὅλων τῶν σημείων τοῦ ῾Υμετέρου ῾Υπομνήματος, ἀλλά θά περιορισθῶ εἰς τινα σημεῖα γενικά καί σοβαρά καί ἄν τό ἐπιθυμῆτε δυνάμεθα νά συνεχίσωμεν τόν διάλογον διά τήν ἐπί τοῦ προκειμένου ἐπικράτησιν τῆς ἀληθείας. Εἰς τήν ἀρχήν τοῦ ῾Υπομνήματός σας ἀναφέρεσθε εἰς τόν ᾿Αρχιμανδρίτην π. ᾿Ιωάσαφ, συγγραφέα τοῦ ὡς ἄνω βιβλίου, τόν ὁποῖον, (παρά τό γεγονός ὅτι καί αὐτός λόγῳ τοῦ ῾Ιερατικοῦ του ἀξιώματος ἔχει εὐθύνην καί ἁρμοδιότητα νά ὁμιλῇ διά τά ἐκκλησιαστικά μας πράγματα), σεῖς τόν θεωρῆτε ἀναρμόδιον ἀκόμη καί διά νά "ὑποβάλῃ προτάσεις" καί "νά ὑποδεικνύῃ ὅρους" ἐπί ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων (31). ᾿Απορῶ πὼς βάλατε τήν ὑπογραφή σας σέ ἔνα τέτοιο κείμενο τό ὁποῖον γίνεται "κάρφος εἰς τόν ὀφθαλμόν" σας. Καί θαυμάζω πῶς θεωρεῖτε ἀναρμόδιον τόν μεμαρτυρημένως ἀγωνιστήν τῆς ᾿Ορθοδοξίας ᾿Αρχιμ. π. ᾿Ιωάσαφ, ἐνῶ παράλληλα θεωρεῖτε ὑπέραρμόδιον διά τάς ᾿Εκκλησιαστικάς ὑποθέσεις καί δή διά τάς διεκκλησιαστικάς ἀποφάσεις ἕτερον (τόν ὑμέτερον) ᾿Αρχιμανδρίτην, μή ἔχοντα τήν μαρτυρίαν οὐδέ κἄν τῆς ὀρθοδόξου πορείας (32). Θεωρεῖτε ἀναρμόδιον ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἐνσυνειδήτως ὑπηρέτησε ἀπό πολλῶν ἐτῶν τήν ᾿Ορθοδοξίαν καί ὑπεραρμόδιον νά μεταβαίνῃ εἰς ᾿Αμερικήν καί νά χειρίζεται διεκκλησιαστικά θέματα, ἐκεῖνον τοῦ ὁποίου τήν μοναδικήν "προσφοράν" πρός τήν ᾿Ορθοδοξίαν, δύναταί τις νά προσδιορίσῃ μέ τάς λέξεις "διχοστασία", "ἔρις", "σκανδαλισμός"! ῎Αν ἐκεῖνος (ὁ π. ᾿Ιωάσαφ) περί τοῦ ὁποίου γνωρίζομεν, κατά τό κοινῶς λεγόμενον, "πόθεν ἔρχεται καί ποῦ ὑπάγει" δέν ἔχει ἁρμοδιότητα νά ἀσχολῆται ἐπί σοβαρῶν ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων, πῶς ἔχει τοιαύτην ἁρμοδιότητα ἐκεῖνος, τοῦ ὁποίου οὔτε τήν προέλευσιν γνωρίζομεν, ἀκόμη οὔτε τόν σκοπόν, διά τόν ὁποῖον ἐνετάχθη εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, οὔτε τί κρύπτεται πίσω ἀπό αὐτόν, ἀλλά καί δέν εἶναι πολύ δύσκολον νά καταλάβωμεν (33). Νά προχωρήσω ἀκόμη Σεβ/τε; ῎Αν ἐκεῖνος πού ἐφάνη συνεπής καί εἰλικρινής εἰς τό πιστεύω του, δέν δύναται νά ἀσχολῆται περί σοβαρῶν ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων, καί νά "ὑποδεικνύῃ ὅρους", πῶς δύνασθε ῾Υμεῖς, Σεβασμιώτατε, νά ὑποδείξετε "ὅρους" πού ἐφανήκατε ἀσυνεπεῖς εἰς τό Πιστεύω σας, καί ἄλλα μέν ἐκηρύσατε πρό τοῦ 1971, ἕτερα δέ μετά τάς ἀντορθοδόξους ἐνεργείας σας τοῦ 1971 (34). Τούς "ὅρους" διά τήν ἀντιμετώπισιν ἑνός θέματος δέν μᾶς τούς ὑποδεικνύουν, (κατά τήν ἄποψίν μου), Σεβασμιώτατε, οὔτε τά (διακεκριμένα) πρόσωπα, οὔτε τά ἀξιώματα, οὔτε τά ὀφφίκια. Τούς ὑποδεικνύουν οἱ Κανόνες τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἡ ᾿Εκκλησιαστική ἀλήθεια (35). Τά πρόσωπα εἶναι οἱ φορεῖς. ῎Αν τό πρόσωπον, ὁ "φορεύς", ὀρθῶς ὑποδεικνύῃ, πρέπει νά γίνεται σέβαστή ἡ γνώμη του, καί νά λαμβάνεται ὑπ᾿ ὄψιν, ἔστω καί ἄν εἶναι μοναχός, ἔστω καί ἄν εἶναι λαϊκός. Αὐτό διδάσκει ἡ ἀλάνθαστος ἱστορική ἃλήθεια. Τουναντίον, ἐάν ὁ "φορεύς" "ὑποδεικνύῃ ὅρους" ἃντιθέτους πρός τήν Κανονικήν Τάξιν τῆς ᾿Εκκλησίας, δέν πρέπει νά λαμβάνεται ὑπ᾿ ὄψιν, ἔστω καί ἄν κατέχῃ ὁποιονδήποτε ᾿Εκκλησιαστικόν ἀξίωμα, ἔστω καί ἄν εἶναι ᾿Αρχιερεύς. Μέ αὐτήν τήν ἀρχήν, Σεβασμιώτατε, προσωπικῶς προτιμῶ νά διδάσκωμαι τά περί τῆς ἁγιωτάτης μου πίστεως, ἀπό ἕναν ἁπλοϊκόν χριστιανόν, συνεπῆν ὅμως περί τήν πίστιν, παρά ἀπό ἕνα ᾿Επίσκοπον ἀσυνεπῆ περί τήν πίστιν, παλινδρομοῦντα καί "ὡς κάλαμον ὑπό ἀνέμου σαλευόμενον". (36) Μέ συγχωρεῖτε, Σεβασμιώτατε, πού ἀναγκάζομαι νά ὁμιλῶ κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπον. ᾿Αλλά μέ ἐξαναγκάζουν τά πράγματα. Κἄν ἡμεῖς σιωπήσωμεν, "οἱ λίθοι κεκράξονται". ᾿Αναγνωρίζω τούς ἀγῶνάς σας ὑπέρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας, σέβομαι τά ἔργα σας, ἐκτιμῶ τήν προσευχή σας, δέν μπορῶ ὅμως νά παραβλέψω καί τήν ἀστάθειάν σας καί τήν ἀσυνέπειάν σας, πράγματα τά ὁποῖα παίζουν εἰς τήν συνείδησίν μου πρωτεύοντα ρόλον, καί ἐπισκιάζουν τά ἀνωτέρω. ῾Ομιλεῖτε ἐν συνεχείᾳ περί ἑνώσεως. ᾿Αλλά γνωρίζετε, Σεβασμιώτατε, πώς μέ ὅσα λέγετε περί ἑνώσεως, ἀρνεῖσθε τήν ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας; Διότι ἡ ᾿Εκκλησία εἶναι ΜΙΑ. ῾Η ᾿Εκκλησία εἶναι ΗΝΩΜΕΝΗ. ῞Οταν δέ ὁμιλῶμεν περί ἑνώσεως, ἀπό ὀρθοδόξου σκοπιᾶς δέν ἐννοοῦμεν ἄλλό τι, παρά τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφήν τῶν εἰς τό σχίσμα εὑρισκομένων καί τήν κοινωνίαν τούτων μετά τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ Σώματος ἀπό τό ῾Οποῖον ἀπεκόπησαν, τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, δηλ. τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. (37) Εἰς τήν ᾿Εκκλησιαστικήν ῾Ιστορίαν παρατηροῦμεν ὅτι, ὁσάκις ἐγένετο λόγος περί ἑνώσεως ἀπεσχισμένων, ἡ ἕνωσις ἐγένετο πάντοτε διά τῆς μετανοίας καί ἐπιστροφῆς τῶν Σχισματικῶν καί οὐχί διά τῆς ἀπευθείας κοινωνίας μετά τῶν Σχισματικῶν. Αὐτή εἶναι, φρονῶ, ἡ διδασκαλία τῆς ᾿Εκκλησίας. Τήν ἀλήθειαν αὐτήν φαίνεται ὅτι κηρύσσετε καί ὑμεῖς εἰς ὅσα βιβλία ἤ ἔντυπα ἐκδώσατε πρό τοῦ 1971. ῎Εκτοτε ἐπιζητεῖτε τήν "ἄνευ ὅρων" ἑνότητα, διά νά μή εἴπω ὅτι ἐπιζητεῖτε τήν διά "μετανοίας" σας ἑνότητα... Τό τονίζω αὐτό, Σεβασμιώτατε, καί δέν δύνασθε νά μέ διαψεύσετε. ᾿Ενθυμεῖσθε τί διά ζώσης μοῦ εἴπατε τό θέρος τοῦ προηγουμένου ἔτους, ὅτε σᾶς ἐπεσκέφθην μετά συναδέλφου μου εἰς τό ἐν ᾿Αθήναις Μετόχιόν σας; "᾿Εθεώρουν τήν χειροτονίαν μου Σχισματικήν καί διά τοῦτο ἐδέχθην τήν χειροθεσίαν". ῾Ομιλεῖτε καί περί ἑνώσεως παρατάξεων. ῞Ωστε, Σεβασμιώτατε, πιστεύετε, ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι διηρημένη εἰς παρατάξεις; (38) Πλέον ἀντορθόδοξος γνώμη νομίζω δέν ὑπάρχει. Δυστυχῶς, χωρίς κἄν νά φαντάζεσθε τόν κίνδυνον, τόν ὁποῖον περικλείει ὁ ὅρος "Παράταξις", τόν ἐχρησιμοποιήσατε κατά κόρον, τόσον ῾Υμεῖς, ὅσον καί ἕτεροι ἐκκλησιαστικοί παράγοντες, διά νά ἐπιτύχετε τούς ἰδικούς σας σκοπούς. ᾿Αλλά εἶναι καιρός νά κατανοηθῇ τό σφάλμα αὐτό καί νά ἀποκτήσωμεν ἐκκλησιαστικήν συνείδησιν, νά χρησιμοποιοῦμε ὅρους ἐκκλησιαστικούς καί οὐχί κοσμικούς. Τότε μόνον θά ὑπηρετήσωμεν τήν ἀλήθειαν, καί θά ἀπομακρύνωμεν τό ψεῦδος. ῾Ως ἐκ τῶν ἃνωτέρω, Σεβασμιώτατε, δύο τινά μπορεῖ νά συμβοῦν καί τοῦτο ἃναλόγως τῶν φρονημάτων σας. ῎Η νά "προσπέσετε" μετανοοῦντες μετά δακρύων εἰς τήν περί τόν Αὐξέντιον ῾Ιεραρχίαν (τόν ὁποῖον ῾Υμεῖς καθαιρέσατε), καί νά ἃναιρέσητε παντάπασι τόν ἑαυτόν σας καί τήν ᾿Αρχιερατικήν σας συνείδησιν, ἤ νά διαφωτίσετε ἐκείνους νά ἐπιστρέψουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῆς ῾Οποίας ῾Υμεῖς εἶσθε ᾿Επίσκοπος. Μέση λύσις, κατά τήν ἰδικήν μου ἄποψιν, δέν ὑπάρχει. (39) ῎Αν πιστεύετε εἰς τό πρῶτον ἐκ τούτων, διατί δέν σπεύδετε νά ζητήσετε ἐν μετανοίᾳ συγγνώμην ἃπό τούς πρώην "ἄσπονδους ἐχθρούς σας" καί νῦν "προσφιλεστάτους" σας ἃδελφούς; Διατί, ἐάν πιστεύετε οὕτως, παρατείνετε τόν χρόνον τοῦ "σχίσματός" σας, καί ὑπάρχει φόβος τώρα εἰς τάς δυσμάς τοῦ βίου σας νά μείνετε ἔξω τοῦ "νυμφῶνος" τῆς ῾Ιεραρχίας ἑνός καθηρημένου "᾿Αρχιεπισκόπου"; Μήπως θέλετε νά "σώσετε" (παρασύρετε) καί τούς λοιπούς συνεπισκόπους σας; Μάτην κοπιάζετε. Διότι ἐγώ βλέπω, ὅτι οὐδείς τῶν ᾿Επισκόπων ἔχει τοιοῦτον φρόνημα........ ᾿Εάν ὅμως συμβαίνῃ τό δεύτερον, Σεβασμιώτατε, καί πιστεύετε, ὅτι πρέπει ἡ περί τόν Αὐξέντιον ῾Ιεραρχία νά ἐπιστρέψῃ εἰς τό ᾿Εκκλησιαστικόν Σῶμα, τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ὅπου καί ῾Υμεῖς ἀνήκετε, τί ἐπράξατε ὡς ᾿Επίσκοπος, ἵνα διαφωτίσητε τούτους "περί τῆς ἐν ἡμῖν πίστεως"; Οὐδέν. Τουναντίον διά τῆς "χειροθεσίας" τήν ὁποίαν ἀκρίτως ἐδέχθητε,(σ.σ. ὡς ἐπί σχισματικῶν ὡς ἐκ τῶν ὑστέρων ἐδήλωσεν) ἐβλασφημήσατε κατά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, ὡς μή ἁρτίως ἐπιφοιτήσαντος κατά τήν χειροτονίαν σας. Αὐτά, δυστυχῶς εἶναι τά ἀποτελέσματα μιᾶς ἀπερισκέπτου ἐνεργείας. ῎Αν σκεφθῇ μάλιστα κανείς καί ἀναλογισθῇ ποῖες σκοτεινές δυνάμεις ἐκρύπτοντο ὄπισθεν τῶν γεγονότων τοῦ 1971, ποῖα προσωπικά συμφέροντα, ποῖες "κρυφές ἐλπίδες", καί πόσος ἃνθρώπινος ἐγωϊσμός καί ἀνθρωπαρέσκεια, διδάσκεται πώς μοναδικόν κριτήριον εἰς τάς ἐνεργείας μας πρέπει νά ἔχωμεν μόνον τήν ἀλήθειαν καί τήν ᾿Ορθοδοξίαν. ᾿Αναλογίζομαι πόσον τραγικά θά εἶναι τά ἀποτελέσματα καί μιᾶς ἄλλης ἀπερισκέπτου πρός ἕνωσιν ἐνεργείας, ἄνευ καταλλήλου προετοιμασίας, καί ἄνευ τοῦ ἰσχυροτέρου κριτηρίου, τῆς ᾿Αληθείας καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῾Ημεῖς, Σεβασμιώτατε, καί ἄλλοτε ὑπεδείξαμεν, ἔστω καί ἄν μᾶς θεωρῆτε ἀναρμοδίους, ὅτι ἡ ὀρθή πορεία διά μίαν κατά Θεόν, ἐν μετανοίᾳ καί ἐπιστροφῇ ἕνωσιν τῶν ἀπεσχισμένων ἐκ τῆς ᾿Εκκλησίας, εἶναι ἡ ἔρευνα ἐπί τῆς ᾿Εκκλησιολογικῆς τοποθετήσεως ἡμῶν, ἡ ἀξιολόγησις τῆς ὑφ᾿ ἑνός χειροτονίας, ἡ ἀντιμετώπισις καί σωστή τοποθέτησις ἐπί τοῦ θέματος τῆς "χειροθεσίας" καί εἰς τελευταῖον στάδιον ἡ μελέτη τοῦ τρόπου τῆς κατά Θεόν ἑνώσεως.... Αὐτήν τήν πορείαν τήν ὁποίαν ἡμεῖς προετείναμεν, ὅτε μᾶς ἐκαλέσατε εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον κατά τήν συνεδρίασιν Αὐτῆς, κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1976, εἰς τήν ὁποίαν συμμετεῖχε καί ὁ ὑμέτερος ᾿Αρχιμανδρίτης Καλλίνικος, ὡς ἐκπρόσωπός σας, τήν ἀπεδέχθησαν ἅπαντες. Διά ποῖον ἆραγε λόγον, τώρα ἀρνεῖσθε ἐκείνην τήν ἀπόφασιν, τήν ὁποίαν τότε ἐλαβεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος; ῾Ημεῖς, Σεβασμιώτατε, ἐπιθυμοῦμε τήν κατά Θεόν ἕνωσιν, ἡ ὁποία πιστεύομεν, ὅτι θά ἐπιτευχθῆ μόνον δι αὐτῆς τῆς ὁδοῦ. ᾿Εάν τήν βαδίσετε θά εἴμεθα παρά τό πλευρόν σας. ῎Αλλως, ὄχι μόνον δέν θά δεχθῶμεν τυχόν παρανόμους πράξεις σας, τάς ὁποίας βεβαίως ἀπευχόμεθα, ἀλλά καί θά τάς καταπολεμήσωμεν, ἐάν ὅ μή γένοιτο συμβοῦν. Θά ἀντιδράσωμεν ἐν ὀνόματι τοῦ δικαιώματός μας, τό ὁποῖον ἔχομεν, ὡς μέλη ὑπεύθυνα τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Εὐχόμεθα νά ἀκολουθήσετε τόν ὀρθόδοξον δρόμον. Μετά τοῦ προσήκοντος σεβασμοῦ Μηνᾶς Κοντογιάννης Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφοί Δέν θά σχολιάσω περισσότερον τό ἀνωτέρω κείμενόν μου, διότι θεωρῶ ἀρκετά, ὅσα ὑπεσημειώθησαν. ῞Εν μόνον θά παρακαλέσω, νά μοῦ ἐπιτραπῇ νά εἴπω: Κατά τήν ἐμήν ταπεινήν γνώμην, ἡ ἀνωτέρω ἐπιστολή ἔχει ἀπόλυτον ἐπικαιρότητα σήμερον, διότι ὁ τότε πολλά δράσας κατά τῆς ᾿Εκκλησίας ᾿Αρχιμανδρίτης Καλλίνικος, ὡς ᾿Επίσκοπος πλέον τῶν Φλωρινικῶν, μέ παρομοίας μεθοδεύσεις, ἐπιδιώκει σήμερον, νά "ἐγκλωβίσῃ" τινάς ἡμετέρους, εἰς τά ἰδικά του φρονήματα περί "ἑνώσεως", καί ἄν δυνηθῇ νά παρασύρῃ μέ τάς μεθοδείας του καί τά μέσα πού διαθέτει καί ὁλόκληρον τήν ῾Ιεραρχίαν εἰς τόν ἰδικόν του "παλαιοημερολογιτικόν οἰκουμενισμόν", συνεργούντων καί τοῦ "Χένρι" καί τινων ἡμετέρων συνεργαζομένων μετ᾿ αὐτοῦ. Κατόπιν τούτων, Μακαριώτατε καί ῞Αγιοι ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφοί, παρακαλῶ νά ἀκούσωμεν ὅλοι τό τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου: "Βλέπετε τούς κακούς ἐργάτας, βλέπετε τούς κύνας, βλέπετε τήν κατατομήν" (Φιλιπ. 3,2). ῎Αλλη παρέμβασίς μας τό 1981 Δυστυχῶς καί μετά τήν πτῶσιν τοῦ Καλλίστου δέν σταμάτησε τό ἔργον του ὁ "Παλαιοημερολογιτικός Οἱκουμενισμός". Στόχος του συνέχισε νά εἶναι, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει πάλιν καί σήμερον, οἱ ᾿Επίσκοποι τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Τήν φοράν αὐτήν ἐκμεταλλευόμενος τόν ζῆλον τινῶν διά τήν ἐν Χριστῷ ἕνωσιν ὅλων τῶν παλαιοημερολογιτικῶν παρατάξεων, ἐπεδίωξε, μέσω συγκεκριμένου, πλήν οὐδόλως ἐμφανιζομένου, προσώπου νά παρασύρῃ καί τόν ζηλωτήν Μητροπολίτην Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιον. ῞Ομως αἱ κανονικαί, φιλάδελφοι καί συντονισμέναι τότε ἐνέργειαι τόσον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὅσον καί τῶν θεολόγων, ἀλλά καί ἡ σύνεσις καί περίνοια τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Κιτίου κ. ᾿Επιφανίου συνέτριψε τά σχέδια τοῦ "Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ", ἐνῶ πρέπει νά ὁμολογήσουμε καί τό ὅτι ὁ Σεβ/τος, μέ τό κίνημα ἐκεῖνο, συνέβαλεν, οὕτως εἰπεῖν, εἰς τήν προώθησιν τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου μετά τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως, τότε ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Αὐξεντίου, καί σήμερον τοῦ κ. Χρυσοστόμου Κιούση. Παραθέτω τήν σημαντικήν καί ἱστορικήν, Δήλωσιν τοῦ Σεβ/του Κιτίου κ.᾿Επιφανίου πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον εἰς τήν ὁποίαν ἐκθέτει τάς ὀρθοδόξους θέσεις του, ὅσον ἀφορᾶ τό θέμα τῆς ἑνώσεως μέ τούς Ρώσους, τήν λεγομένην "χειροθεσίαν" καί τήν ἕνωσιν" μέ τάς παλαιοημερομερολογιτικάς παρατάξεις. ᾿Ιδού αὕτη ἡ Δήλωσις μέ τήν ὁποίαν ὁ Σεβ/τος διησφάλισε καί τόν ἑαυτόν του καί γενικώτερα τήν ἀγάπην καί ἑνότητα, ἐνῶ συνέτριψε τόν παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν: ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΚΥΠΡΟΥ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΙΤΙΟΥ Γ.Ο.Χ. ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 29-8-1981 Πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος Σεβασμιώτατοι καί ῞Αγιοι Ἀδελφοί ᾿Επειδή πάντοτε ἐπιθυμοῦσα τήν εἰρήνην καί τήν ἐνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, πολύ δέ περισσότερον τήν ἑνότητα τοῦ σώματος τῶν ᾿Επισκόπων Αὐτῆς, ἐπειδή οὔτε ἄχρι τοῦ νῦν ἡ τοιαύτη ἐπιθυμία μου ἠλλοιώθη, καί ἐπειδή τελευταίως παρατηρεῖται κάποια διαφοροποίησις εἰς τάς σχέσεις ὑμῶν ὡς ῾Ιεραρχῶν τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ.῾Ελλάδος καί ἐμοῦ ὡς ᾿Επισκόπου τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς Κύπρου, ἔναντι αὐτῶν πού παλαιότερον μᾶς συνέδεον καί μᾶς ἥνωνον πνευματικῶς καί αὕτη, ὡς μοῦ ἐδηλώσατε εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 18 καί 19 καί 20 Αὐγούστου 1981, προεκλήθη ἐκ τῶν δημοσιευμάτων μου κατά τά τελευταῖα ἔτη, καί εἰδικώτερον μετά τό ἔτος 1977. Διά τοῦτο ἐπιθυμῶ διά τοῦ παρόντος Γράμματός μου νά παράσχω τάς ἀκολούθους διασαφήσεις καί τοῦτο πρός πλήρη ἀποκατάστασιν τῆς εἰρήνης, τῆς ᾿Αγάπης καί τῆς ἑνότητος εἰς τάς ψυχάς μας. Τά δημοσιεύματα, τά ὁποῖα ἐκυκλοφόρησα καί ἔχουν τήν ὑπογραφήν μου ἀπό τό 1977 καί ἐξῆς εἶναι ὑπαγορευμένα ἐκ τοῦ αὐτοῦ πνεύματος καί τῆς αὐτῆς ἐπιθυμίας, ἡ ὁποία, ὡς ἀνέφερον ἀνωτέρω, μέ ὠθεῖ νά συντάξω καί τό παρόν γράμμα μου.Μερικαί ἐκφράσεις καί διατυπώσεις τῶν δημοσιευμάτων μου, ὡς μοῦ ἐδηλώσατε προφορικῶς κατά τάς συνεδριάσεις τῆς ῾Ιεραρχίας ὡδήγησαν ὑμᾶς, ὡς καί τινας ἄλλους, εἰς συμπερασματικάς κρίσεις καί θέσεις ἀντιθέτους ἤ διαφόρους ἐκείνων τάς ὁποίας ἐγώ εἶχον εἰς τήν σκέψιν μου, καί διετύπωσα, εἰδικώτερον δέ ὅτι ἐδημιουργήθησαν ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις σχετικῶς μέ τάς θέσεις μου περί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, τήν ᾿Εκκλησιολογίαν, τάς ἄλλας παλαιοημερολογιτικάς παρατάξεις, τήν ἕνωσιν μετ᾿ αὐτῶν καί τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971. Πρός ἄρσιν τῶν ἐσφαλμένων αὐτῶν ἐντυπώσεων καί ἃποκατάστασιν τῆς εἰρήνης πάσης ψυχῆς, ἐπιθυμῶ νά διευκρινίσω τά ἀκόλουθα: 1) Οὐδέποτε ἃμφέβαλον διά τήν συνέχειαν τῆς ᾿Αποστολικῆς διαδοχῆς τῶν ᾿Επισκόπων τῶν ἑλκόντων τάς χειροτονίας ἐκ τῆς ὑφ᾿ ἐνός ᾿Επισκόπου γενομένης χειροτονίας τοῦ ἀειμνήστου ᾿Αρχιεπισκόπου τῶν Γ.Ο.Χ. Ματθαίου κατά τό ἔτος 1948, ὡς καί ἐκ τῆς ἐν τοῖς πράγμασιν ἐπισκοπικῆς συμπεριφορᾶς μου ἀποδεικνύεται. 2) Δέν ἀμφισβήτησα ποτέ ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος μετά τῆς ὁποίας ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς Κύπρου ἔχει πολυετῆ πνευματικήν καί ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν, εἶναι ἡ ᾿Ορθόδοξος ἐν ῾Ελλάδι τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησία, ὡς καί τοῦτο ἐκ τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν σχέσεών μας ἀποδεικνύεται ἀναμφίβολα. 3) Τούς λοιπούς παλαιοημερολογίτας Αὐξεντιανούς καί ἄλλους, τούς ἐθεωροῦσα καί τούς θεωρῶ, ὡς διδάσκει ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία, διά τοῦτο καί δέν ἔχω μετ᾿ αὐτῶν μυστηριακήν ἤ ἄλλην τινά ἐκκλησιαστικήν σχέσιν. 4) Τήν ἔνωσιν τήν ἃντιλαμβάνομαι, ὅπως οἱ ἱεροί Κανόνες καί ἡ διδασκαλία τῶν ῾Αγίων Πατέρων καί ἡ ζωή τῆς ᾿Εκκλησίας, κατά τήν δισχιλιετῆ πορείαν της ἐν τῷ κόσμῳ ὁριοθετεῖ, ἤτοι ὡς συνεχῆ προσπάθειαν καί ἀγωνίαν τῶν ὑπευθύνων προσώπων τῆς ᾿Εκκλησίας νά φέρουν εἰς τήν "Μάνδραν" τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ πάντας τούς φέροντας ἐν ἑαυτοῖς τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπους καί τοῦτο διά τῆς ἀποκαλύψεως τῆς ἀληθείας, τῆς δικαιοσύνης καί τῆς ὀρθῆς πίστεως, ἐν πνεύματι ἀγάπης, εἰρήνης καί ἑνότητος. 5) Τήν κατά τό ἔτος 1971 γενομένην ὑπό τῶν ᾿Επισκόπων τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Διασπορᾶς χειροθεσίαν, ὡς εἶπον και κατά τήν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 19 καί 20 τρέχοντος μηνός, τήν ἐδέχθην, ὡς τήν ἐδέχθητε καί ὑμεῖς μετά ταῦτα. Οὐχί ὡς ἐνεργοποίησιν ἤ ὁλοκλήρωσιν τοῦ ἐν ἐμοί ᾿Αρχιερατικοῦ ἀξιώματος, ἀλλά ὡς μίαν τυπικήν ἐξωτερικήν πρᾶξιν πρός ἀναγνώρισιν τῆς ἤδη ὑπαρχούσης ᾿Αρχιερωσύνης μου, ἀφοῦ προηγουμένως ἐπίστευσα, ἰδίᾳ μετά τήν ἑλληνιστί γενομένην ὁμιλίαν τοῦ Σεβ/του ᾿Επισκόπου Γερμανίας Φιλοθέου εἰς τήν ῾Ιεράν Μονήν Μεταμορφώσεως Βοστώνης Η.Π.Α., ὅτι οἱ Ρῶσσοι ἐπίστευσαν κατά τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν καί ἐπί τῷ σκοπῷ ὅπως ἐπιτευχθῇ ἡ διεύρυνσις τῆς ἑνότητος τῆς ᾿Εκκλησίας καί γίνῃ δυνατή ἡ ἕνωσις τῶν Αὐξεντιανῶν μετά τοῦ Σώματος τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, καθ᾿ ὅσον οὗτοι ἔθετον ὡς πρόφασιν τῆς ἀρνήσεώς των πρός ἕνωσιν τήν ὑφ᾿ ἑνός χειροτονίαν. Πιστεύω, ὅτι αἱ ἀνωτέρω διασαφήσεις μου δέν θά ἀφήσουν περιθώρια διά παρερμηνείας καί ἐσφαλμένας ἐντυπώσεις καί οὕτω σκανδαλισμοῦ ἀσθενῶν συνειδήσεων, ἐπευχόμενος, ὅπως ὁ Κύριος φωτίζει, εἰρηνεύῃ, ὁμονοῆ καί ἑνώνῃ ἅπαντας τούς θέλοντας σωτηρίας ἐπιτυχεῖν εἰς τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας Του. Καί πάλιν, ἐάν κάποια ἔκφρασις ἤ διατύπωσις εὑρισκομένη εἰς τά ὑπ᾿ ἐμοῦ δημοσιευθέντα κείμενα δέν εἶναι σύμφωνος πρός τήν ᾿Ορθόδοξον Πίστιν καί διδασκαλίαν τῆς ᾿Εκκλησίας, κρίνω ταύτην ἀπορριπτέαν ἐκ τῶν κειμένων μου. Αἱ ἀνωτέρω διασαφήσεις ἐγράφησαν πρός ἀποκατάστασιν τῆς εἰρήνης, τῆς πνευματικῆς ἀγάπης καί ἐνότητος ἐν τῷ σώματι τῆς ᾿Εκκλησίας, τήν ὁποίαν εὔχομαι καί ὑπέρ ἧς ἀγωνίζομαι. Μετά τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις ἀδελφός καί συλλειτουργός σας (τίθεται ὑπογραφή) + ῾Ο Κιτίου ᾿Επιφάνιος Διά τήν πληροφόρησιν τῶν νεωτέρων εἰς τήν ᾿Αρχιερωσύνην ἐν Χριστῷ ἃδελφῶν, δηλαδή διά νά γνωρίζουν τί εἶχε προηγηθεῖ, παραθέτω καί τήν ἃπό 25-12-1981 ἐπιστολήν μου πρός τόν Σεβ/τον, ἡ ὁποία ἃφορᾶ κυρίως τά δημοσιεύματά του, χωρίς νά σημαίνῃ ὅτι μόνον αὐτό τό σχετικόν κείμενον ὑπάρχει. ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΝ "ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ" Κων/λεως 22-Τ.Τ. 308 ΑΘΗΝΑΙ ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 25 Δεκεμβρίου 1981 (π.ἡ.) ΠΡΟΣ τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιον Εἰς Λάρνακα Κύπρου Σεβασμιώτατε εὐλογεῖτε. Μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ ὑποκλινόμενος ἀσπάζομαι ὑμετέραν δεξιάν αἰτούμενος εὐχάς καί εὐλογίας, ἐπί δέ τῇ εὐσήμῳ ἡμέρᾳ τῆς Γεννήσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, εὔχομαι ῾Υμῖν ὑγείαν καί μακροημέρευσιν, εἰς ἅπαντας δέ, ὅπως χαρίσηται τό θεῖον Βρέφος εἰρήνην, ταπείνωσιν, ὑπακοήν εἰς τό θέλημά του καί καθαράν ῾Ομολογίαν τῆς Πίστεως μέχρι τελευταίας μας ἀναπνοῆς. Θεωρῶ καθῆκόν μου νά σᾶς γράψω μερικάς σκέψεις, ὡς υἱός πρός πατέρα, διά νά σᾶς ὑπενθυμίσω ἐκεῖνο, τό ὁποῖον πολλάκις προφορικῶς εἰς τάς κατ᾿ ἰδίαν συζητήσεις μας σᾶς ἐτόνιζα, ὅτι δηλαδή, ἐπειδή τά κείμενά σας, κατά τό πλεῖστον αὐτῶν μέρος εἶναι μεμπτά καί βλάφημα, δέον, ὅπως άνακληθοῦν. Βεβαίως, ἔχω ὑπ᾿ ὄψιν μου τόν ἰσχυρισμόν σας, ὅτι οὐδέποτε εἴχατε εἰς τήν σκέψιν σας, θέσεις τάς ὁποίας ἡμεῖς ἐξάγομεν, ὡς συμπεράσματα ἀπό τά κείμενά σας, ἀλλ᾿ ὅτι αἱ σκέψεις σας καί αἱ προθέσεις σας εἶναι ὀρθόδοξοι καί ὅτι ἐμεῖς δέν τάς καταλαβαίνομεν καί παρερμηνεύομεν αὐτάς, καί ἑπομένως κακῶς σᾶς χαρακτηρίζομεν ἐκ τῶν κειμένων σας, ὡς ὁπαδόν τῆς θεωρίας τοῦ "παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ". Δυστυχῶς, Σεβασμιώτατε, τά κείμενά σας εἶναι σαφῆ καί δέν ἐπιδέχονται τοιαύτας συζητήσεις. ῎Ηδη ἀπό τῆς 20 Μαρτίου τοῦ 1978, ὅταν μᾶς ἀπεστείλατε τήν "ΕΚΚΛΗΣΙΝ" σας τοῦ Πάσχα 1978, εἰς ἐπιστολήν μου σᾶς ἔκρουσα τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου καί σᾶς ἔγραψα χαρακτηριστικῶς: "Φαίνεσθε ὁπαδός τῆς θεωρίας τῶν κλάδων ἐπί τῆς ὁποίας στηρίζεται καί ὁ σημερινός Οἰκουμενισμός". ῎Εκτοτε πλεῖστα ἄλλα μεμπτά καί βλάσφημα κείμενα ἐκυκλοφορήσατε καί ἐπεδεινώσατε ἀφάνταστα τήν θέσιν σας καί ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων. Τήν 18-21/8/1981 συνεκλήθη ἡ ῾Ιεραρχία τῆς ᾿Εκκλησίας εἰς τήν ὁποίαν ἐτέθη πρός συζήτησιν καί τό θέμα: "Θέσεις καί διατυπώσεις τοῦ Σεβ/του Κιτίου κατά τά τελευταῖα ἔτη κλπ", τό ὁποῖον ὅμως διά τρίτην φοράν δέν ἠθελήσατε νά συζητηθῇ (40) ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος ἰδοῦσα, ὅτι δέν πρέπει νά παραμένετε ἐπί πολύ ἐκτεθειμένος, σᾶς παρεκάλεσε νά ὑποβάλητε μίαν Δήλωσιν, εἰς τήν ὁποίαν θά ἐδηλώνατε τό ὀρθόδοξον φρόνημά σας σχετικῶς μέ τήν ἀκαινοτόμητον ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ., τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, τούς ψευδοπαλαιοημερολογίτας, τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971 καί τήν ἕνωσιν τῶν ἀπεσχισμένων ψευδοπαλαιοημερολογιτῶν μετά τῆς ᾿Εκκλησίας, καί συγχρόνως νά ἀναιρούσατε ὅ,τι ἀντίθετον εἶχε διατυπωθεῖ εἰς τά κείμενά σας, διά νά δημοσιευθῇ εἰς τόν "Κήρυκα Γνησίων ᾿Ορθοδόξων" καί νά παύσῃ ἡ κατηγορία κατά τοῦ Σεβ/του Κιτίου, ὅτι δέν φρονεῖ καί δέν ὁμολογεῖ ὀρθοδόξως. Καί τήν μέν Δήλωσιν συνετάξατε καί ὑποβάλατε, πλήν, ἐν αὐτῇ δέν ἀναιρέσατε τά μεμπτά σημεῖα τῶν κειμένων σας, ἀλλά ἰσχυρίσθητε, ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐδημιούργησεν "ἐσφαλμένας ἐντυπώσεις" περί αὐτῶν, καί ὅσοι διέκριναν τό μεμπτόν τῶν κειμένων σας εἶναι "ἃσθενεῖς συνειδήσεις". Δυστυχῶς ἐκεῖνο τό κείμενον, τό ὁποῖον συνέταξα, κατόπιν ἐκφρασθείσης ἐπιθυμίας σας, δέν τό ἐλάβατε ὑπ᾿ ὄψιν, ἀλλά διατυπώσατε ἕτερον, κατά τοιοῦτον τρόπον, ὥστε ἐνῶ ἐμμένετε εἰς τάς προηγουμένας σας θέσεις, συγχρόνως διατυπώνετε καί τήν μομφήν κατά τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί παντός ἑτέρου περί "ἐσφαλμένων ἐντυπώσεων" καί "ἀσθενῶν συνειδήσεων". Αὐτό ἀκριβῶς τό γεγονός δέν μᾶς ἐπέτρεψε νά δημοσιεύσωμεν τήν "Δήλωσίν" σας εἰς τόν "Κήρυκα", ὡς προεβλέπετο, ἐνῶ παραλλήλως, προσωπικῶς ἠναγκάσθην νά μελετήσω καί πάλιν τά κείμενά σας, ὡς καί τήν πρός ἐμέ ἀλληλογραφίαν σας καί διεπίστωσα δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν, πόσον αἱ διατυπωθεῖσαι θέσεις σας εἶναι μεμπταί καί βλάσφημοι καί θίγουν καί τήν ᾿Αρχιερωσύνην σας καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, ἀλλά καί ὅσους γνωρίζουν, ὡς ὁ ὑποφαινόμενος, καί ἀνέχονται εἰσέτι τά τοιαῦτα κείμενα σας. ῎Ισως μέ ἐρωτήσετε, διατί τόσον καιρό δέν σᾶς ἔγραψα; Θά σᾶς ἀπαντήσω. ῾Ως σᾶς εἶπον καί προφορικῶς, ὤφειλον νά ἀναμένω τήν ἃπόφασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου σχετικῶς μέ τά κείμενά σας. ῎Αλλωστε τό ἐπεχείρησα πολλάκις, προφορικῶς, ὅπως καί ἄλλοι, ἀλλά δέν γνωρίζω ποῖαι δυνάμεις ἤ ποῖαι αἰτίαι σᾶς κρατοῦν δέσμιον. Προσεπάθουν πάντοτε εἰς τάς κατ᾿ ἰδίαν συναντήσεις μας νά σᾶς ἐπισημάνω, πόσον ἐκτίθεσθε, μέ τό νά διατυπώνετε τοιαύτας θέσεις καί νά συνειδητοποιήσετε, ὅτι δι᾿ αὐτῶν θίγετε καί τό ᾿Αρχιερατικόν σας ἃξίωμα καί τήν θέσιν σας ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ, ἀλλά μοῦ ἀπαντούσατε: "῎Ετσι ξέρω νά γράφω". ῾Η ἀπάντησίς μου ὑπῆρξε πάντοτε σαφής, πιστεύω νά τήν ἐνθυμεῖσθε. "᾿Εν τοιαύτῃ περιπτώσει, σᾶς ἔλεγα, εἶναι προτιμότερον νά μή γράφετε". Σεῖς ὅμως περισσότερον ἐγράφατε καί συνεχῶς εἰς περισσότερα σφάλματα περιπίπτετε. Καί ἕτερα ἐξ ἀγάπης, ἐγώ καί ὁ ᾿Ελευθέριος ἐπράξαμεν δι᾿ ἐσᾶς καί συνεχῶς πράττομεν, διότι θέλομεν νά σᾶς ἔχωμεν εἰς τήν συνείδησίν μας ἀληθινόν καί ὁμολογητήν ῾Ιεράρχην. Τοῦτο, ὅμως, ὡς πληροφορούμεθα, χαρακτηρίζεται, ὡς κρυφά σχέδια στρεφόμενα ἐναντίον σας καί δέν χάνετε τήν εὐκαιρίαν εἰς τάς ἐπιστολάς σας νά γράφετε ὑπονοίας καί φαντασίας, ὅτι δῆθεν δολιοπλοκοῦμεν κατά τοῦ προσώπου σας. Τό γεγονός τοῦτο Σεβασμιώτατε πολύ μέ ἀνησυχεῖ, διό ἀπορῶ καί διερωτῶμαι: Ποῖον εἶναι τό κριτήριο τῶν σκέψεών σας; Τί θά ἠθέλατε ἀπό ἡμᾶς νά πράξωμεν, διά νά εἴμαστε ἀρεστοί εἰς ὑμᾶς; Νά σᾶς κολακεύσωμεν, ἤ νά σᾶς εἴπωμεν, ὅτι τά κείμενά σας εἶναι ἄμεμπτα; Τότε ἴσως νά εἴμαστε ἀρεστοί εἰς ὑμᾶς, ἀρεστοί εἰς τό πρόσωπόν σας, ὄχι ὅμως ἀρεστοί εἰς τόν Θεόν, διότι ψευδῶς θά σᾶς ἐλέγομεν, ὅτι ὀρθῶς ἔχουν. Βεβαίως δέν ἀρνηθήκαμε, οὐτε καί τώρα ἀρνούμεθα τήν βοήθειάν μας, ὑποδεικνύοντες τά σφάλματά σας, καί ἐπαναλαμβάνοντες τήν ἄποψίν μας, ὅτι πρέπει νά ἀναιρέσετε ὅσα ἐγράψατε ἤ ἁπλῶς ὑπεγράψατε καί εἶναι ἀντίθετα πρός τήν ᾿Ορθόδοξον διδασκαλίαν καί ῾Ομολογίαν τῆς Πίστεως, ἔστω καί ἄν τήν ὑπόδειξιν ταύτην τήν θεωρήσετε ὡς σχέδιον στρεφόμενον κατά τοῦ προσώπου σας, ἡμᾶς δέ "κακούς θεολογικούς συμβούλους". ᾿Οφείλω νά σᾶς ἐπιστήσω τήν προσοχήν, ὥστε νά διακρίνετε ποῖοι εἶναι οἱ...."κακοί σύμβουλοι". (41) ῾Ημεῖς πάντοτε μέ ἀγάπην καί υἱκόν σεβασμόν ἐπαρατηρήσαμεν τά λάθη σας καί νῦν πάλιν σᾶς λέγομεν, ὅτι πρέπει νά ἀπαλλαγῆτε ἃπό τόν "ἐφιάλτην", μήπως ταπεινωθῆτε ἀναιροῦντες τάς μεμπτάς θέσεις σας καί ὁμολογοῦντες πᾶν ὅ,τι βαρύνει ὑμᾶς, ἐνῶ τουναντίον τοῦτο εἶναι ᾿Επισκοπική ἀρετή καί θάρρος, τοῦτο εἶναι ἀληθής ῾Ομολογία δι ῾Υμᾶς. Τοιουτοτρόπως καί ἐσεῖς θά ἠρεμήσετε καί τόν λογισμόν σας θά ἀναπαύσετε καί ὁ ἔλεγχος τῆς συνειδήσεως θά σταματήσῃ καί τούς συνεπισκόπους σας καί τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκκλησίας θά χαροποιήσετε καί τόν ἐαυτόν σας θά τιμήσετε καί τόν Θεόν θά δοξάσετε. ᾿Ησχολήθην λοιπόν, Σεβασμιώτατε, ἀρκετά μέ τά κείμενά σας καί διεπίστωσα δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν, ὅτι αἱ θέσεις σας πραγματικῶς σκανδαλίζουν τόν ἀναγνώστην, ὄχι διότι ἔχει "ἀσθενῆ συνείδησιν", ὅπως γράφετε εἰς τήν "δήλωσίν" σας, ἃλλ᾿ ἐπειδή εἶναι ἀντορθόδοξοι, πεπλανημέναι καί δημιουργοῦν τήν ἀμφιβολίαν εἰς θέματα Πίστεως καί ῾Ομολογίας. Εἶναι τόσον χαρακτηριστικά τά κείμενά σας, καί δέν ἐπιτρέπεται νά ἀμφιβάλετε περί τούτου, οὔτε νά ἰσχυρίζεσθε, ὅτι αἱ ὑποδείξεις αἱ ὁποῖαι σᾶς ἔγιναν εἶναι ἀσαφεῖς, ἀφοῦ ρητῶς ὑπεδεικνύοντο τά σχετικά χωρία. ᾿Εάν παρ᾿ ἐλπίδα συμβαίνει τοῦτο, δηλαδή ἐάν δέν καταλαβαίνετε τάς ὑποδείξεις, ὡς ἰσχυρίσθητε, τότε ἡἀἃνησυχία μου γίνεται ἀπερίγραπτος, διότι θά πρέπει νά δεχθῶ, ὅτι σᾶς ἐχρησιμοποίησαν ἄλλοι "ὡς τυφλόν καί ἄβουλον ὄργανόν των", ὅπερ δέν δύναμαι νά δεχθῶ ἀπόλυτα. Θά παραθέσω τινάς ἐκ τῶν θέσεων τῶν κειμένων σας: Εἰς ἕν σημεῖον τῆς ἃπό 14-4-79 "ΕΚΚΛΗΣΕΩΣ" σας γράφετε: "᾿Αμφιβάλλω, ἐάν θά ἃποφύγωμεν τόν λιθοβολισμόν, ὅταν ὁ λαός ἀντιληφθῆ, ὅτι καπηλευόμεθα τήν σωτηρίαν του καί εἰς βάρος του ὑπηρετοῦμε πλειάδα παθῶν...", καί σᾶς ἐρωτῶ Σεβασμιώτατε: ᾿Αντιλαμβάνεσθε τί φοβερά πράγματα γράφετε; ᾿Εάν πιστεύετε τόσον ὑμεῖς, ὅσον καί ἡ ῾Ιερά Σύνοδος καί ἐν γένει ἡ ἀκαινοτόμητος ᾿Εκκλησία "καπηλεύεται τήν σωτηρίαν τοῦ λαοῦ", τότε τό ὀλιγώτερον τό ὁποῖον εἴχατε νά ἐκάμνατε, ἐάν τοιοῦτόν τι ἐπιστεύατε, νά διαμαρτυρηθῆτε πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί νά παραιτηθῆτε καί ὄχι νά ὑβρίζετε καί νά βλασφημῆτε τούς πάντας καί τά πάντα καί νά σκανδαλίζετε τόν εὐσεβῆ λαόν, τόν ὁποῖον ὁ Θεός σᾶς ἐνεπιστεύθη νά οἰκοδομήσετε πνευματικῶς καί νά ὁδηγήσετε εἰς τήν οὐράνιον Βασιλείαν. Σεβασμιώτατε, εἴθε τά ὅσα ἐγράψατε νά μή τά ἔχετε γράψει ἐν ἐπιγνώσει, διότι τότε ὑπάρχει κάποια ἐλπίδα νά ἀντιληφθῆτε πόσον σᾶς ἔχουν ἐκθέσει, ἀλλά διερωτῶμαι, διατί ὅταν σᾶς ὑποδεικνύωνται τά σφάλματά σας ὀργίζεσθε, ὡσάν νά σᾶς διαπερνᾶ ἠλεκτρικόν ρεῦμα; Πάντως τά κείμενά σας γέμουν τοιούτων ἐκφράσεων, αἱ ὁποῖαι "γκρεμίζουν" καί ὑποσκάπτουν τά θεμέλια τῆς ᾿Εκκλησίας (τοῦ πληρώματος), ἐκεῖ ὅπου ἔπρεπε νά προσφέρεται ἡ οἰκοδομή καί ἡ ἐν Χριστῷ ἐλπίδα. ᾿Αναφέρω καί ἕν σημεῖον - ἀπόσπασμα ἀπό τήν πρός ἐμέ ἐπιστολήν σας ὑπ᾿ ἀριθμ. 108/17-1-78, εἰς τήν ὁποίαν διερωτᾶσθε μήπως ὅλος ὁ ᾿Αγώνας τῆς ᾿Ακαινοτομήτου ᾿Εκκλησίας ἃπό τοῦ ἔτους 1948 ἐθεμελιώθη ἐπί τοῦ ψεύδους (42). ᾿Ιδού τί ἐγράφατε πρός ἐμέ, ὅταν ἀνελάμβανον τήν Διεύθυνσιν τοῦ "Κήρυκος", ὅτε δηλαδή ἀνέμενον ἀπό τήν Σεβασμιότητά σας ὄχι λόγους δημιουργοῦντας ἀμφιβολίας περί τῆς ᾿Ακαινοτομήτου ᾿Εκκλησίας καί τῆς πορείας Αὐτῆς, ἀλλά λόγους στηρίζοντάς με εἰς τό δύσκολον ἔργον, τό ὁποῖον μοῦ εἶχεν ἀναθέσει ἡ ῾Ιερά Σύνοδος. "Σήμερον ἐξ ἀφορμῆς μιᾶς ἐπιστολῆς τοῦ κ. Δημητρίου ῾Ιερεμίου πρός τόν "᾿Ορθόδοξον Τύπον" τῆς 10ης ᾿Ιανουαρίου ἐθεώρησα καί πάλιν ἀνάγκην νά σᾶς γράψω αὐτά τά ὀλίγα. Διερωτοῦμε. Μήπως ἠβουλήθησαν τινές νά στηρίξουν τήν Ματθαιϊκήν παράταξιν ἐπί τοῦ ψεύδους, ἀπό τῆς ἡμέρας τῆς χειροτονίας ὑπό ἑνός"; (43) Εἰς τήν ἰδίαν ἐπιστολήν ἐπίσης ἀμφιβάλετε καί ἀρνεῖσθε τά πάντα καί ἔχετε ἐρωτηματικά, μήπως ἐργάζεσθε ἐν τῇ πλάνῃ: "Σάν θεολόγοι τῆς μόνης καθαρᾶς μερίδος, πρέπει νά ἀμυνθῆτε καί κατά τῶν ἔξω, ἤ θά ἀποκαλυφθῇ πλέον, ὅτι εὑρισκόμεθα ἐν πλάνῃ, καί ὡς εἰλικρινεῖς, ἐάν τό ἐννοήσωμεν, δέν πρέπει νά τό ἀρνηθῶμεν. ᾿Εγώ δέν ἔχω θεολογικάς γνώσεις, οὔτε αἱ δυνάμεις μου μοῦ τό ἐπιτρέπουν. ῾Η ὑπόθεσις τῶν χειροτονιῶν, ὡς καί τῶν ἄλλων κατηγοριῶν, χρειάζεται ἐξιχνίασιν ἐξ ἀρχῆς, διά νά ἴδωμεν τήν ἀλήθειαν, δότι ὁ κόσμος θά ξυπνήσῃ μίαν ἡμέραν καί θά μᾶς κρίνῃ ὅλους. ᾿Αλλά καί εἰς τόν Θεόν τί θά ἀπολογηθῶμεν. ᾿Εδῶ καί ἀλλοῦ κατηγοροῦν τόν Ματθαῖον ὡς βλάσφημον, οἱ ὁπαδοί του τόν ἐγκωμιάζουν ὡς ἅγιον. Πρέπει νά ἀποδειχθῆ ἤ τό ἕνα ἤ τό ἄλλο". Τί χείρονα τούτων ἠδύνασθο νά γράψετε, Σεβ/τε. ᾿Ερωτήσατε τούς "καλούς σας συμβούλους" τί σημαίνουν ταῦτα. Σεβ/τε δέν δύναται νά γράφῃ ταῦτα, οὔτε νά διανοῆται τοιαῦτα εἷς ᾿Επίσκοπος, διανοηθείς δέ καί γράψας τοιαῦτα, συγχωρήσατέ μου, ἀλλά φρονῶ, ὅτι ἤδη ὁ τοιοῦτος ἠρνήθη τά πάντα. Διερωτᾶσθε, λοιπόν, Σεβασμιώτατε, μήπως ἐπί τριάκοντα ἔτη βαδίζετε ἐπί τοῦ ψεύδους καί οἰκοδομῆτε ἐπί κακῶν θεμελίων; ᾿Αλλοίμονον τότε εἰς ὑμᾶς, ὁ ὁποῖος δέν γνωρίζετε, ἐάν βαδίζετε ὀρθῶς, ἀλλά τί πταίει τό ποίμνιον, τό ὀποῖον σᾶς θεωρεῖ γνήσιον ποιμένα του καί πιστῶς σᾶς ἀκολουθεῖ πιστεῦον, ὅτι θά τό ὡδηγήσετε ἀσφαλῶς διά τῆς ἀληθείας πρός τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν; ᾿Αμφιβάλετε διά τήν ᾿Ακαινοτόμητον ᾿Εκκλησίαν τῆς ῾Οποίας εἶσθε ῾Ιεράρχης! ᾿Αμφιβάλετε ὅμως καί περί τῆς ᾿Αποστολικῆς σας Διαδοχῆς! Τί ἄλλο μένει νά ἀμφισβητήσετε; ᾿Ιδού τί γράφετε εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 117/6-1-79 ἐπιστολήν σας πρός τόν κ. ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην, εἰς τήν ὁποίαν ἐζητούσατε ὅλως ἀψυχολογήτως νά σᾶς ἀπαντήσῃ μέσῳ τοῦ "Κήρυκος". "᾿Εδῶ τίθεται καί ἄλλο ἐρώτημα. ᾿Εφ᾿ ὅσον ἦτο καλῶς γενομένη ἡ χειροτονία, διατί ἐδέχθησαν ὅλοι καί οἱ πρωτοπόροι καί οἱ μεταγενέστεροι τήν χειροθεσίαν...᾿Εάν πάλιν εἴπωμεν καλῶς ἔγινε, τότε ἡ Μοναδική ᾿Εκκλησία (44) πού θέλετε νά ἀναδείξετε, ἐπιστρέφοντας εἰς τό καθεστός τοῦ 1948, ἐπλανέθη...καί ἐάν πράγματι ἐπλανέθη εἰς ποίαν ᾿Εκκλησίαν καλεῖτε τούς πάντας πρός μετάνοιαν;" Εἰς τήν ἰδίαν ἐπιστολήν γράφετε: "᾿Εάν ἃδελφέ τιμᾶτε τήν ᾿Αρχιερωσύνην γενικῶς, οὐδείς λόγος ὑπάρχει νά ἀνησυχῇ τινάς ἐκ τῶν γραφομένων. ᾿Εάν ὅμως ἐννοᾶτε τό καθεστός τοῦ 1948, ἐδῶ ἡ παράκλησίς μας εἶναι νά μᾶς ἐξηγήσετε τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, τήν ὁποίαν πολλοί ἃμφισβητοῦν, διότι ἡ χειροτονία ἔγινε παράτυπος ὑπό ἑνός. ῎Οχι διότι δέν ὑπῆρχε ἄλλος ᾿Αρχιερεύς. ᾿Αλλά ἄλλοι λόγοι ἀδικαιολόγητοι τούς ὁποίους ἡμεῖς παραλείπομε, θέτομεν ὅμως τό ἐρώτημα: Ποῦ εἶναι γραμμέναι αἱ κακοδοξίαι τοῦ Κυκλάδων Γερμανοῦ Βαρυκοπούλου, εἰς ποῖον σύγγραμμά του, ἤ εἰς ποίαν ἐπιστολήν του; Μή μοῦ προβάλλεις τάς ᾿Εγκυκλίους τοῦ τότε ῾Αγίου Βρεσθένης Ματθαίου καί τοῦ Πρωθιερέως Εὐγενίου Τόμπρου, διότι τότε θά σᾶς προβάλω καί ἐγώ τήν ᾿Εγκύκλιον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τοῦ 1977...᾿Εάν δύνασθε νά ἀποδείξετε ἐσεῖς ἀδελφοί κακοδοξίας τοῦ Βαρυκοπούλου, πού νά ἐπιτρέπουν τάς χειροτονίας ὑπό ἑνός, ἀναμένωμεν νά τάς ἴδωμεν. ᾿Εάν ὄχι πῶς χαίρεσθε καί πῶς δικαιολογεῖτε τῆν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ὅπου διά τοιαύτην χειροτονίαν ὑπάρχουν τιμωρίες καί μᾶλλον πρέπει νά ἀκολουθῇ λύπη (45);" Ταῦτα, Σεβασμιώτατε, μόνον ὡς ἐξομολόγησιν εἰς πιστόν καί πεπειραμένον πνευματικόν (συνεπίσκοπόν σας ἤ πρεσβύτερον) ἠδύνασθο νά εἴπητε - νά ἐξομολογηθῆτε, ἤ καί ἐν Συνόδῳ νά διατυπώσετε, καί οὐχί νά τά γράφετε καί νά τά συζητᾶτε μέ ὁποιονδήποτε. ᾿Επιτρέψατέ μοι νά σᾶς εἴπω, μέ ὅλην τήν ἀγάπην πού σᾶς ἔχω, καί συγχωρήσατέ μοι, διότι δέν δύναμαι νά μή τό εἴπω, ὅτι πρέπει νά φέρετε εἰς τήν μνήμην σας τό πότε ἤρχισαν οἱ τοιοῦτοι διαλογισμοί ἀμφιβολίας εἰς τήν καρδίαν σας, πόσον καιρόν τούς ὑποθάλπετε καί πότε τούς ἐξωτερικεύσατε καί νά ζητήσετε τήν θεραπείαν, διότι δέν εἶναι μόνον θέμα ἀναιρέσεως, ἀλλά καί βαθείας ἐπιγνώσεως καί καθαρᾶς ῾Ομολογίας. Εἶναι πρωτίστως θέμα εἰλικρινείας ἔναντι τοῦ Θεοῦ καί ἔναντι τῶν ἀνθρώπων. Διότι γνωρίζετε πολύ καλύτερον ἐμοῦ, ὅτι ἀμφιβολία εἰς θέματα πίστεως, ᾿Εκκλησίας, ῾Ομολογίας, σωτηρίας ἐν τῃ ᾿Εκκλησίᾳ κλπ. εἶναι ἄρνησις, εἶναι ἐμπαιγμός τῆς ᾿Εκκλησίας, εἶναι πνευματικός θάνατος. Θά μοῦ εἴπητε ἴσως. Ποῖος εἶσαι πού μοῦ κάμνεις τόν διδάσκαλον; Δέν κάμνω τόν διδάσκαλον, Σεβασμιώτατε. ᾿Αλλ᾿ ἐγώ ὡς λαϊκός, ὁ ὁποῖος ἐγνώρισα τήν ᾿Ορθοδοξίαν ἃπό τήν ἰδικήν σας διδαχήν, ὅπως καί κάθε πιστός πού σᾶς ἐγνώρισε, ὡς ποιμένα του καί ῾Ιεράρχην τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς λογικά πρόβατα καί ἐν ὀνόματι τοῦ ῾Αγίου Βαπτίσματος, θέλομεν τούς ᾿Αρχιερεῖς μας νά εἶναι στῦλοι τῆς ᾿Εκκλησίας, ἑδραίωμα τῆς ᾿Αληθείας, ὑπερασπισταί καί πρόμαχοι τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Δέν θέλομεν οἱ ᾿Αρχιερεῖς μας νά εἶναι πρόξενοι ἀμφιβολιῶν περί τήν πίστιν καί νά διερωτῶνται "μήπως θά ἀποδειχθῇ ὅτι εὑρισκόμεθα ἐν πλάνῃ". ῾Ως ᾿Αρχιερεύς κατεστάθητε ᾿Επίσκοπος τοῦ "ποιμαίνειν" καί "ἐπισκοπεῖν", ἀγρυπνεῖν καί φυλάσσειν τό ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ καί τήν ᾿Ορθόδοξον Πίστιν, ἵνα μή ἔλθουν οἱ λύκοι καί κατασπαράξουν τά πρόβατα, καί ὄχι νά ἀμφιβάλετε, ἐάν εἶσθε ἐν τῇ ᾿Αληθείᾳ, ἤ νά διερωτᾶσθε μήπως εὑρίσκεσθε ἐν τῇ πλάνῃ. Πρό πάντων, ὅταν αἱ αἱρέσεις καί τά σχίσματα λυμαίνονται τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, δέν ἐπιτρέπεται, οἱ ᾿Επίσκοποι νά συγκαταβαίνουν, νά ὑποχωροῦν, νά ἀρνοῦνται τήν μοναδικότητα τῆς ᾿Εκκλησίας, προκειμένου δῆθεν νά σμικρύνουν τό χάσμα καί νά ἐξαλειφθοῦν τά σχίσματα. Τοῦτο εἶναι ἴδιον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπιδιώκει δι᾿ αὐτοῦ τοῦ τρόπου νά σμικρύνῃ τό χάσμα, ἤτοι διά τῆς ἀμβλύνσεως τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος καί τῆς πίστεως, ὅτι ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία κατέχει Αὕτη καί μόνη τήν ᾿Αλήθειαν καί διά τῆς δῆθεν ἀγάπης, ἡ ὁποία θά ἀμβλύνῃ τάς διαφοράς, τάς ὁποίας φανατισμοί καί μίση ἐδημιούργησαν, μή λαμβάνοντες ὑπ᾿ ὄψιν τάς συγκεκριμένας αἰτίας περί τήν πίστιν, αἱ ὁποῖαι ἐδημιούργησαν τά σχίσματα καί τάς αἱρέσεις. Γνωρίζετε ἀσφαλῶς τί γράφει ἡ Οἰκουμενιστική ᾿Εγκύκλιος τοῦ Προύσσης Δωροθέου, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τήν βάσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Παραθέτω ἕν χαρακτηριστικόν ἀπόσπασμα τῆς αἱρετικῆς ταύτης ᾿Εγκυκλίου: "Νομίζομεν, ὅτι ἐπιβάλλεται, ἵνα ἀναζωπυρωθῇ ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν ᾿Εκκλησιῶν, μή λογιζομένας ἀλλήλας, ὡς ξένας καί ἃλλοτρίας, ἀλλ᾿ ὡς συγγενεῖς καί οἰκείας ἐν Χριστῷ καί συγκληρονόμους καί συσσώμους τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ Χριστῷ. ῾Υπό τῆς ἀγάπης γάρ ἐμπνεόμεναι διάφοροι ᾿Εκκλησίαι ἐν ταῖς περί τῶν ἄλλων κρίσεσι καί ταῖς πρός αὐτάς σχέσεσιν τήν μέν διάστασιν ἀντί τοῦ ἐπεκτείνειν καί αὐξάνειν, ὡς οἷόν τε συντομεῦσαι καί σμικρῦναι δυνήσονται". Βάσει τῆς θεωρίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ "αἱ διάφοροι χριστιανικαί ᾿Εκκλησίαι" εἶναι κλάδοι τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Η ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ κηρύσσουν οἱ Οἰκουμενισταί, μέ τά σχίσματα καί τάς αἱρέσεις ἐχωρίσθη εἰς κλάδους, τάς διαφόρους "χριστιανικάς ἐκκλησίας", αἱ ὁποῖαι μόναι των δέν κατέχουν ὅλην τήν ᾿Αλήθειαν, ἀλλά μέρος μόνον αὐτῆς. Τήν ὅλην ἀλήθειαν θά τήν εὕρουν ἐάν κάμουν ἕναν κοινόν συνασπισμόν καί διά τοῦ διαλόγου καί τῆς ἑνώσεως ζητήσουν αὐτήν. Κατ᾿ αὐτούς ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία δέν εἶναι ἡ Μία, ῾Αγία, Καθολική καί ᾿Αποστολική ᾿Εκκλησία, ἀλλ᾿ εἷς κλάδος αὐτῆς, ἴσως ἡ μόνη καθαρά μερίς. Τό ὅτι ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία κηρύσσει τήν μοναδικότητα Αὐτῆς εἶναι "φανατισμός", "πάθος", "ἐγωϊσμός" κλπ. Τό ὅτι ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία ἀντιμετωπίζει τούς μετά τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν διαλόγους μέ ἄκραν ἐπιφύλαξιν, ὅταν δέν ὑπάρχουν οἱ ἐγγυήσεις, ἀλλά διαφαίνεται προσπάθεια ἐπιβολῆς τῶν σχισματικῶν ἤ αἱρετικῶν ἐπί τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, τοῦτο τό θεωροῦν "στεῖραν ἄρνησιν", ἔλλειψιν ἀγάπης, μῖσος κλπ. Μέ αὐτάς τάς ἀρχάς ἐργάζεται ἀπ᾿ ἀρχῆς τῆς ἐμφανίσεώς του ὁ Οἰκουμενισμός καί δυστυχῶς αἱ ἀρχαί αὗται ἐπεξετάθησαν καί εἰς τόν χῶρον τοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ. ᾿Αλλά τό ἃκόμη δυστυχέστερον καί λυπηρόν εἶναι, ὅτι τό φαινόμενον τοῦτο (τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ) ἔκαμε τήν ἐμφάνισίν του καί εἰς τά κείμενα ἑνός ὀρθοδόξου ῾Ιεράρχου, μέλους τῆς ῾Ιεραχίας τῆς ᾿Ακαινοτομήτου Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ῎Ισως νά μή τό ἀντιλαμβάνεσθε, Σεβ/τε, ἴσως νά μή τό ἔχετε κατανοήσει, ἴσως νά μή σᾶς ἄφησαν νά τό συνειδητοποιήσετε, πόσον θαυμάσια εἰσάγουν τά κείμενά σας τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν. ᾿Αλλά πρέπει νά τό ἀντιληφθῆτε. Μελετήσατε μετά προσοχῆς τάς δύο "᾿ΕΚΚΛΗΣΕΙΣ" σας, τοῦ Πάσχα τοῦ 1978 καί τῆς 14-4-79, αἱ ὁποῖαι εἶναι χαρακτηριστικώταται. Βάσει αὐτῶν κηρύσσεται ἀπροκαλύπτως ἕνας παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός. Βάσει αὐτῶν ὅλοι οἱ πρός οὕς ἀπευθύνεσθε εἶναι ᾿Ορθόδοξοι, ῾Ομολογηταί καί φυλάττουν ἐπακριβῶς τάς ἱεράς παραδόσεις. Βάσει αὐτῶν καί οἱ Ρῶσσοι τῆς Διασπορᾶς, καί οἱ Αὐξεντιανοί, καί οἱ συνεπίσκοποί σας ἐν ῾Ελλάδι, καί οἱ ῾Αγιορεῖται Πατέρες (ἅπαντες), καί οἱ Ρουμάνοι τοῦ Μητροπολίτου Γλυκερίου, καί οἱ Ρῶσσοι τῶν Κατακομβῶν, κλπ. δέν ἔχουν οὐδεμίαν διαφοράν πίστεως, ἀλλ᾿ εἶναι "οἱ ἁπανταχοῦ τῆς Οἱκουμένης Γνήσιοι ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοί", οἱ ὁποῖοι "μετέχουν ἐκ τῆς αὐτῆς ζύμης", "μεταδίδουν τόν ἄρτον τῆς Ζωῆς, ἔστω καί μεμερισμένον...". Αἱ διαφοραί των καθ᾿ ῾Υμᾶς προέρχονται ἀπό "φανατισμούς", "μίση", "ἀτομικά καί προσωπικά συμφέροντα", "ἀλληλοϋπόβλεψιν". ῞Ολαι δέ αὐταί αἱ "μερίδες ἐκφράζουν τήν συνείδησιν τῆς Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας", εἶναι οἱ διάφοροι Κλάδοι τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ!!! Οὐδεμία διαφοροποίησις ὑπάρχει εἰς τά κείμενά σας μεταξύ τῶν ἀπεσχισμένων ἐξ Αὐτῆς. ᾿Ιδού χαρακτηριστική ἔκφρασις ἐκ τῆς "ΕΚΚΛΗΣΕΩΣ" τοῦ Πάσχα τοῦ 1978: "῎Οντως ὅλοι συμμετέχομεν ἐκ τῆς αὐτῆς ζύμης, ἀσχέτως τοῦ ἄρτου πού προσφέρει ἑκάστη μερίς πρός τόν αὐτῆς λαόν. Τοῦτο λοιπόν τό ἄσχετον νά γίνῃ σχέσις, ὥστε ἐν μιᾷ καί τῇ αὐτῇ ὁμολογίᾳ νά μεταδίδεται ἀμιγής ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς". Τί σημαίνουν αὐτά Σεβασμιώτατε; ῾Η ἐμή ταπεινότης ἰδού πῶς τό ἀντιλαμβάνομαι: ῞Οτι ὁ ἄρτος τῆς Ζωῆς μεταδίδεται ἀπό ὅλους, πλήν ὅμως διηρημένος - μεμερισμένος. Τοῦτο εἶναι τό ἄσχετον. ῞Οταν αὐτό τό ἄσχετον γίνει "σχέσις", ὅταν δηλαδή γίνῃ ἡ ἕνωσις ὅλων αὐτῶν τῶν "μερίδων", τότε ὁ ἄρτος τῆς Ζωῆς, ὁ Χριστός θά μεταδίδεται "ἀμιγής" (μή μεμιγμένος). Νομίζω πώς δέν μπορεῖ νά δοθῇ ἄλλη ἑρμηνεία. Δέν συμφωνεῖτε; ᾿Αλλά τί περισσότερον τούτου λέγουν οἱ Οἱκουμενισταί; Οὗτοι οἱ αἱρετικοί οἰκουμενισταί, λέγουν, ὅτι ὅλοι καί οἱ ᾿Ορθόδοξοι καί οἱ Σχισματικοί καί οἱ αἱρετικοί συμμετέχουν ἐκ τῆς αὐτῆς ζύμης, δηλαδή τοῦ ῎Αρτου τῆς Ζωῆς, τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. ῾Ο ἄρτος τῆς Ζωῆς, τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ μεταδίδεται μεμρισμένως ἀπό τούς διαφόρους "Κλάδους" τῆς μεμερισμένης "᾿Εκκλησίας. Μόνον, ὅταν ἑνωθοῦν αὐτοί οἱ διάφοροι Κλάδοι, θά μεταδίδουν ἀμιγῆ τόν ἄρτον τῆς Ζωῆς. ῾Η προηγουμένη θέσις σας, Σεβασμιώτατε, σᾶς ὡδήγησε καί εἰς τήν ἐσφαλμένην θεώρησιν, ὅσον ἀφορᾶ τόν τρόπον τῆς ἑνώσεως. ᾿Εφ᾿ ὅσον, δηλαδή, θεωρεῖτε ὅλους "συμμετέχοντας ἐκ τῆς αὐτῆς ζύμης", φυσικόν εἶναι νά βλέπετε καί τόν τρόπον τῆς ἑνώσεως ὑπό τό πρῖσμα αὐτό. ᾿Αφοῦ θεωρεῖτε τούς πάντας ὡς ἃληθεῖς Γ.Ο.Χ., ἀληθεῖς ῾Ιεράρχας, καί ἀληθεῖς ᾿Εκκλησίας, φυσικόν εἶναι νά βλέπετε καί τόν τρόπον τῆς ἑνώσεως ἐν οἰκουμενιστικῇ ἐννοίᾳ καί δέν εἶναι μόνον αὐτό, ἀλλά καί πολλά ἄλλα καί βλάσφημα διατυπώνετε. ᾿Ιδού τί γράφετε πρός τούς ἁγιορείτας Πατέρας εἰς τήν "῎Εκκλησίν" σας τοῦ 1979, εἰς ἥν ἄρνεῖσθε τήν ῾Ιεραρχίαν τῆς ᾿Εκκλησίας καί ὑποκινεῖτε αὐτούς εἰς ἃνταρσίαν κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. "῾Αγιορεῖται Πατέρες, ἄρατε κύκλῳ τούς ὀφθαλμούς σας καί θέλετε ἰδεῖ, ὅτι πλεῖστα τῶν παραρτημάτων ἠλλοιώθησαν καί ἠφανίσθησαν... ἕτερα ἐφανατίσθησαν καί ἐν τῷ φανατισμῷ καί δογματισμῷ ἐπαγγέλλονται ρήματα ξένα καί ἀλλότρια τῆς Εὐαγγελικῆς διδασκαλίας, ἄλλα δέ φιλελευθερίζοντα παρέφθειραν τά πάντα καί τυφούμενα οἰκονομικῶς πνέουν τά λοίσθια πνευματικῶς. Πάντα ταῦτα εἶναι καί ἀποτελοῦν τήν Πνευματικήν Κληρονομίαν τῶν Πατέρων σας. ῾Ως ἄμεσοι δέ κληρονόμοι, μερικοί μάλιστα καί ἰδιοκτῆται, δέν θλίβεσθε... δέν ἀνασπᾶτε τό φραγγέλιον. Δέν δίδετε τά χέρια πρῶτοι ἐσεῖς, ὡς αὐτόνομοι, αὐτοδιοίκητοι, ἀδέσποτοι καί αὐτοδούλωτοι καί ἑνωμένοι μακράν ἀπό συναισθηματισμούς, νά προχωρήσετε εἰς τήν ἐκδίωξιν τῶν λύκων. Διεκδικήσατε τήν κληρονομίαν σας, καθαρίσατε τήν ἄμπελον, καί βέβαιοι ἐστέ, ὅτι ἐν τῷ μέσω ὑμῶν θά εἶμαι εἰς τήν διάθεσιν τῆς δικαίας καί ὀρθοδόξου ἀποφάσεώς σας. (Σημ. ἡμετ. Τί ἄραγε σημαίνουν ὅλα αὐτά;), ἐφ᾿ ὅσον φυσικά ἐρείδεται εἰς τό σύστημα τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων. Θλίβομαι, διότι βλέπω τό ἔργον, τό ὁποῖον οἱ Πατέρες σας μέ μυρίους μόχθους καί ταλαιπωρίας ἐκράτυναν νά εὑρίσκεται εἰς τήν σοβαράν καμπήν του. ᾿Αρθῆτε εἰς τό ὕψος σας καί δῶστε πρῶτοι τά χέρια, ἡμᾶς δέ τούς ποιμένας πείσατε εἰς κοινήν σύσκεψιν...". Ποῖος σᾶς ὑπηγόρευσε ταῦτα Σεβασμιώτατε; Καί καταλήγετε εἰς τήν "ΕΚΚΛΗΣΙΝ" σας μέ τήν ἑξῆς φράσιν: "Τό πρόβλημά μας εἶναι ποῦ θά εὕρωμεν τήν ἃλήθειαν, ἃφοῦ ὅλοι ἰσχυριζόμεθα, ὅτι ἐπαγγελόμεθα τήν ἀλήθειαν". Σεβ/τε, τό πρόβλημά μας δέν εἶναι ποῦ θά εὕρωμεν τήν ἀλήθειαν, διότι τήν ᾿Αλήθειαν τήν εὑρίσκομεν ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ. Τό πρόβλημά μας εἶναι, ἐάν σύμφωνα μέ τά ὅσα γράφετε πιστεύετε εἰς τήν ᾿Αλήθειαν, τήν ῾Οποίαν κατέχει καί διδάσκει ἡ ἀκαινοτόμητος ᾿Εκκλησία. Τήν ἀλήθειαν τήν εὑρίσκει ὁ πιστός ἐν τῇ ῾Αγίᾳ τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίᾳ, ῞Ητις διαφυλάσσει ταύτην ἀπαραχάρακτον καί ἀνόθευτον, καί οὐχί εἰς τούς μετά τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν διαλόγους. Τό πρόβλημα ἑπομένως δέν εἶναι ποῦ θά εὕρωμεν τήν ᾿Αλήθειαν, ἀλλά ἐάν πιστεύωμεν εἰς τήν Αλήθειαν, ἥτις εὕρηται πλήρης ἐν τῇ ἀκαινοτομήτῳ ᾿Εκκλησίᾳ. ᾿Εάν πράγματι ἔχετε ἀμφιβολίας, ὅτι ἐν τῇ ἀκαινοτομήτῳ τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίᾳ εὕρηται ἡ ᾿Αλήθεια, τοῦτο εἶναι λίαν ἀνησυχητικόν καί εὔχομαι ὁ Θεός νά σᾶς φωτίσῃ νά τήν εὕρετε. ᾿Εάν πάλιν δέν ἔχετε ἀμφιβολίας καί θέλετε νά θέσετε ἁπλῶς προβληματισμόν εἰς ὅσους ὄντως δέν τήν γνωρίζουν, τότε καθῆκόν σας ᾿Αρχιερατικόν θά ἦτο, ὄχι νά ξεσηκώνετε τούς ἁγιορείτας εἰς ἐπανάστασιν, καί νά μεταδίδετε τήν ἀμφιβολίαν, ἀλλά νά διαφωτίζετε τόν λαόν καί τούς ἀπεσχισμένους περί τῆς ἀληθείας, καί ὄχι νά ἐρωτᾶτε: "Ποῦ θά εὕρωμεν τήν ᾿Αλήθειαν"... ᾿Αλλά καί τό σπουδαιότερον, ὅτι εἰς τήν ἰδίαν "ΕΚΚΛΗΣΙΝ" ὑποστηρίζετε τήν ἄποψιν, ὅτι οὐδείς κατέχει τήν ἀλήθειαν. ᾿Ιδού τί γράφετε: "῞Ολοι ἐπαγγελόμεθα τήν ἀλήθεια, τί παράξενο πράγμα καί ὅλων μας ὁ στόχος καί ὁ σκοπός πρέπει νά εἶναι ἡἀἃλήθεια. Τί κρίμα ὅμως πού ἡ ἀλήθεια διά τόν κάθε ἕνα μας ἀποτελεῖ ἕνα ἀπατηλό σύνθημα καί ὄχι στόχο καί σκοπό, τί κρίμα λέγω νά εἴμεθα ἀντιπρόσωποι τῆς αὐτοαληθείας καί νά ἐπαγγελώμεθα εἴτε ἐν γνώσει, εἴτε ἐν ἀγνοίᾳ ἔργα ἀλλότρια τῆς ᾿Αληθείας..." Καί παρακάτω: "Προσπαθοῦμε σώνει καί καλά νά ἐπιβληθοῦμε καί μέ τό ἔτσι θέλω. Προσπαθοῦμε νά ἐπιβληθοῦμε καί εἰς ἐπίρρωσιν τῶν ἰδεῶν μας τῶν πεπλανημένων, ἀλλοίμονον, προτάσσομεν πατερικά ρητά παραφθείροντες καί παρερμηνεύοντες κατά ποῦ μᾶς συμφέρει, προκειμένου νά ὑπηρετήσουμε τό ἴδιον συμφέρον..." (ΕΚΚΛΗΣΙΣ πρός ἅπαντας ᾿Αρχιερεῖς πατρώων παραδόσεων ῾Ελλάδος". Σεβασμιώτατε, ἐάν ἐδημοσιεύατε μίαν ῎Εκκλησιν, εἰς τήν ὁποίαν ἀφοῦ θά ἐπροτάσσετο ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησιολογία-῾Ομολογία καί βάσει αὐτῆς θά ἐκαλοῦντο ἅπαντες οἱ ἀπεσχισμένοι τῆς ᾿Εκκλησίας εἰς Διάλογον, ἵνα βάσει τῆς ᾿Εκκλησιολογίας - ῾Ομολογίας ταύτης ἀρθοῦν τά αἴτια τῶν σχισμάτων, καί ἐπέλθῃ οὕτω ἡ θεάρεστος ἑνότης ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ, οὐδείς θά σᾶς κατέκρινεν. Τουναντίον διά τῆς ᾿Εκκλήσεώς σας ταύτης, ἀμφιβάλετε διά τά πάντα, διά τήν ᾿Αλήθειαν, καί καλεῖτε τούς ἃπεσχισμένους ἐκ τῆς ᾿Εκκλησίας νά κάμετε διάλογον, ἵνα εὕρητε τήν ᾿Αλήθειαν. ῾Η ᾿Εκκλησία, ὅμως, δέν κάμνει διάλογον διά νά εὕρῃ τήν ᾿Αλήθειαν, ἀλλά διά νά δώσῃ τήν μαρτυρίαν περί τῆς ᾿Αληθείας. ῾Ο ᾿Επίσκοπος τῆς ᾿Εκκλησίας δέν περιμένει ἀπό τούς ἐκτός Αὐτῆς εὑρισκομένους διά τοῦ διαλόγου νά μάθῃ τήν ᾿Αλήθειαν, ἀλλά δίδει τήν μαρτυρίαν τῆς Πίστεως, κηρύσσει τήν ᾿Αλήθειαν, καί "ὅ ἑώρακε, ὅ ἐθεάσατο, ὅ ἐψηλάφησε περί τοῦ Λόγου τῆς Ζωῆς", ἤτοι τά ὀρθόδοξα βιώματά του, τά ὁποῖα ἐβίωσεν ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ ταῦτα καλεῖται νά κηρύξῃ, ὤν πάντοτε ἕτοιμος πρός ἀπολογίαν, ὅσον ἀφορᾶ τήν θέσιν του ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ καί τό ᾿Ορθόδοξον φρόνημά του. ᾿Εάν θέλῃ νά κάμῃ διαλόγους διά νά μάθῃ τήν ᾿Αλήθειαν, τότε δέν θά μάθῃ τήν ᾿Αλήθειαν, ἀλλά τό ψεῦδος ᾿Αλλά ἐπί τῶν ἀνωτέρω θέσεων σας, Σεβασμιώτατε, νομίζω, ὅτι εἶναι ἐπιβεβλημένον νά διατυπώσω τάς ὀρθάς θέσεις. ῾Η ἀκαινοτόμητος ᾿Εκκλησία δέν "ἐπαγγέλλεται" τήν ᾿Αλήθειαν, ἀλλά κατέχει καί κηρύσσει αὐτήν. ῾Η ᾿Αλήθεια τήν ὁποίαν κηρύσσει ἡ ἀκαινοτόμητος ᾿Εκκλησία, δέν εἶναι ἕνα "ἀπατηλό σύνθημα", οὔτε "ἀληθοφάνεια", "τήν ὁποίαν καθένας ἔκοψε εἰς τά μέτρα του καί ἔθεσεν ὡς σημαίαν", ὅπως γράφετε, ἀλλά ἡ ᾿Αλήθεια καί μόνον. Οι ἐκπρόσωποι τῆς ἃκαινοτομήτου ᾿Εκκλησίας δέν εἶναι "ἀντιπρόσωποι τῆς αὐτοαληθείας", ἀλλά οἱ ἐκφρασταί τῆς ᾿Αληθείας καί τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδοξίας. ῾Η δέ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησιολογία - ῾Ομολογία τήν ὁποίαν διατυπώνουν καί διακηρύσσουν πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν, δέν εἶναι "πεπλανημέναι ἰδέαι", "εἰς ἐπίρρωσιν τῶν ὁποίων προτάσσομεν καί παρατάσσομεν πατερικά ρητά παραφθείροντες καί παρερμηνεύοντες κατά ποῦ μᾶς συμφέρει προκειμένου νά ὑπηρετήσουμε τό ἴδιον συμφέρον". ᾿Αλλά καί ἐπί τοῦ θέματος τῆς ἑνώσεως παρατηροῦμεν, ὅτι οὐδέποτε ἡ ἀκαινοτόμητος ᾿Εκκλησία τό εἶδε "σώνει καί καλά νά ἐπιβληθοῦμε" καί μάλιστα "παλληκαρίστικα". ῾Η ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ προτάσσει πάντοτε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί δέν ὑποχωρεῖ κατά κεραίαν ἀπό τάς θέσεις Της, προπάντων, ὅμως, εἰς τάς μετά τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν σχέσεις οὐδέποτε ὑπεχώρησε, οὐδέ συγκατετέθη μέ τήν πλάνην, πράγμα τό ὁποῖον διά μέσου τῶν αἰώνων ἐχαρακτηρίσθη ἀπό τούς αἱρετικούς, ὡς δῆθεν "ἐγωϊσμός", "πλάνη", "στεῖρα ἄρνησις", "φανατισμός", "ἐτσιθελισμός". μονολιθικότης" κ.ο.κ. Οὐδέποτε, ἐπίσης, ἡ ᾿Εκκλησία ἐπροχώρει εἰς διαλόγους, ὅταν ἔβλεπε ὅτι δέν ὑπάρχουν οἱ ἐγγυήσεις δι ἕναν "εἰρηνικόν διάλογον", ἤ ὅτι διεφαίνετο προσπάθεια ἐπιβολῆς τῆς πλάνης. ῾Η ᾿Εκκλησία λοιπόν καί σήμερον πρέπει πρωτίστως νά δώσῃ τήν μαρτυρίαν τῆς ᾿Αληθείας, τήν μαρτυρίαν τῆς Πίστεως, καί ὄχι νά περιμένῃ ἀπό τάς "κοινάς συσκέψεις" μετά τῶν ἃπεσχισμένων νά γνωρίσῃ τήν ᾿Αλήθειαν, καί τοῦτο πραγματοποιεῖται βεβαίως ἐάν οἱ ἀντιπρόσωποι Αὐτῆς, οἱ ᾿Επίσκοποι, οἱ "εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ κατασταθέντες" δέν "ἀμφιβάλλουν" περί τῆς ᾿Αληθείας, τήν ὁποίαν ὀφείλουν νά κηρύξουν. ᾿Αλλοίμονον ἐάν ἀμφιβάλλουν. Εἶναι προτιμότερον νά σιωποῦν... Σεβασμιώτατε, ἐπιτρέψατέ μου μίαν ἐρώτησιν: Ζητεῖτε νά γίνῃ διάλογος, πρᾶγμα τό ὁποῖον γνωρίζετε, ὅτι ἀπό διετίας τουλάχιστον γίνεται καί μάλιστα ἀνεπαύθητε, ὡς εἴπατε, καί ἐπιδοκιμάσατε τάς ἐνεργείας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῎Αν, ἐν προκειμένῳ, κληθῇ ἡ Σεβασμιότης σας νά διακηρύξετε τήν ᾿Αλήθειαν τῆς ἀκαινοτομήτου ᾿Εκκλησίας, νά προβάλετε τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν, νά δώσετε τήν μαρτυρίαν τῆς Πίστεώς σας, νά ὁμιλήσετε περί τῆς ᾿Αποστολικῆς σας Διαδοχῆς, τί θά εἴπητε εἰς τούς συνομιλητάς σας; Θά δώσετε τήν μαρτυρίαν τῆς Πίστεώς καί τῆς ῾Ομολογίας ἤ θά ἐκφράσετε τάς ἀπορίας σας, τάς ἀμφιβολίας σας, τά ἐρωτηματικά σας, ὅπως τά θέσατε εἰς τά κείμενά σας (46), καί θά εἴπητε ὅτι "τό πρόβλημά μας εἶναι ποῦ θά εὕρωμεν τήν ἀλήθειαν;". ᾿Αλλά καί ἄν ἀκόμη προσπαθήσετε νά δώσετε τήν ῾Ομολογίαν τῆς ᾿Ακαινοτομήτου ᾿Εκκλησίας, δέν φοβεῖσθε μήπως σᾶς προβάλλουν τάς θέσεις σας - τά κείμενά σας καί σᾶς εἴπουν: "᾿Εσεῖς Σεβασμιώτατε ἃγνοεῖτε τήν ᾿Αλήθεια, περί ποίας ᾿Αληθείας θά μᾶς ὁμιλήσετε; Δέν ἔχετε τάς ἐγγυήσεις..."; Σεβασμιώτατε τελειώνω. Πιστεύω πώς δέν χρειάζονται περισσότερα σχόλια, διά νά καταλάβετε τό μέγεθος τῆς ἀντιφάσεως, ἡ ὁποία δημιουργεῖται μεταξύ τῶν ὅσων δηλώνετε εἰς τήν ἃπό 28-8-81 "Δήλωσίν" σας καί τῶν ὅσων περιέχουν τά κείμενά σας. Διότι ἐκεῖ μέν δηλώνετε, ὅτι οὐδέποτε ἀμφιβάλατε περί Πίστεως, ᾿Ακαινοτομήτου ᾿Εκκλησίας, ᾿Εκκλησιολογίας - ῾Ομολογίας καί περί ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ἐνῶ εἰς τά κείμενά σας ἐγράψατε ἤ ὑπεγράψατε τά ἀντίθετα, ἤτοι ἀφ᾿ ἑνός μέν διατυπώνετε σοβαράς ἀμφιβολίας, αἱ ὁποῖαι ἐκθέτουν τήν ᾿Αρχιερωσύνην σας, ἀφ᾿ ἑτέρου φέρεσθε ὑπό ἑνός πνεύματος κακῶς νοουμένης ἑνώσεως, θεαματικῆς, κοσμικῆς καί ματαίας. ῾Ημεῖς Σεβασμιώτατε, σᾶς ἐδηλώσαμε ἀπό τοῦ ἔτους 1976, ὅτι ἐπιθυμοῦμεν τήν ἕνωσιν καί θά ἐργασθῶμεν δι᾿ αὐτήν, ἀλλά προέχει ἡ ᾿Εκκλησιολογική θεμελίωσις καί σταθερότης, ἵνα πᾶσα προσπάθεια τελεσφορήσῃ, οὐχί δέ πρός ἐντυπωσιασμόν, ἀλλά κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. ᾿Εσεῖς Σεβασμιώτατε συνεφωνήσατε ἐπ᾿ αὐτοῦ καί ἐφάνητε, ὅτι κατενοήσατε πλήρως τό πρόβλημα. Τίς ἆραγε ἐβάσκανεν ῾Υμᾶς, ὥστε νά ξεχάσετε ταῦτα καί νά ὑποδυθῆτε εἰς ἕναν ἀγῶνα ἤκιστα τιμητικόν διά τήν ᾿Αρχιερωσύνην σας, μέ συνέπειαν νά μήν ἔχετε εἰρήνην καί συνεχῶς διαλογισμοί ἀμφιβολίας νά ἀναβαίνουσιν εἰς τήν καρδίαν ῾Υμῶν. Σεβ/τε, εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ἀλλά καί ὅσοι σᾶς ὑπέδειξαν τά σφάλματα τῶν κειμένων σας, δέν ἐδημιούργησαν "ἐσφαλμένας ἐντυπώσεις" καί δέν εἶναι "ἀσθενεῖς συνειδήσεις", ἃλλά ἐξέφρασαν ἐκεῖνο πού ἐκφράζουν τά κείμενά σας. Εὔχομαι νά τό ἀντιληφθῆτε. Εὔχομαι νά σᾶς ἀφήσουν νά τό καταλάβετε. ῾Η ὑπεκφυγή, ἡ διπλωματία καί ἡ διπλοπροσωπεία εἰς θέματα πίστεως, σημαίνουν ἄρνησιν τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐμπαιγμόν τῆς ᾿Εκκλησίας καί πνευματικόν θάνατον. Σεβ/τε. ῞Οταν οἱ ῾Ιερεῖς σας σᾶς μνημονεύουν κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν, εὔχονται νά "ὀρθοτομῆτε" τόν λόγον τῆς ᾿Αληθείας. Αυτό εὐχόμεθα καί ἡμεῖς Σεβ/τε. Θέλομεν νά σᾶς ἔχωμεν εἰς τήν συνείδησίν μας ἕναν ἀληθινόν ῾Ιεράρχην, ὅπως σᾶς ἐγνωρίσαμεν. Δεχθῆτε ἄν θέλετε τήν ταπεινήν μου πρότασιν νά ἀναιρέσητε τάς βλασφήμους θέσεις καί διατυπώσεις, διότι δέν πρέπει νά ἐκτίθεσθε περισσότερον καί νά σπιλώνετε τήν ῾Ομολογίαν σας. Εἶμαι εἰς τήν διάθεσίν σας δι᾿ ὅ,τι θελήσετε. Ζητῶ συγγνώμην, διότι σᾶς ἐλύπησα μέ αὐτήν τήν ἐπιστολήν. ῏Ητο ὅμως ἡ ἐπιστολή αὐτή ὑπαγόρευσις τῆς πρός ῾Υμᾶς ἀγάπης, ἡ δέ εἰλικρινής ἀγάπη τραυματίζει πολλάκις. Δεχθῆτε λοιπόν τήν ἐπιστολήν μου, ὡς "τραύματα φίλων", τά ὁποῖα ὅμως εἶναι "ἀξιοπιστότερα ἃπό τά φιλήματα τῶν ἐχθρῶν", ὅπως λέγουν οἱ Πατέρες. Μετά τοῦ προσήκοντος σεβασμοῦ, ἀσπάζομαι ῾Υμετέραν δεξιάν. (τίθεται ὑπογραφή) Μηνᾶς Κοντογιάννης ᾿Αλλά καί ἡ ῾Ιερά Σύνοδος δι᾿ ᾿Αναλυτικῆς ᾿Εκθέσεως, τήν ὁποίαν συνέταξεν ᾿Επιτροπή ἀποτελουμένη ἃπό τόν τότε Σεβ/το Μητροπολίτη Φθιώτιδος κ. Θεοδόσιο, τόν τότε ᾿Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομο καί τόν ὑποφαινόμενο ἀκόμη τότε λαϊκόν, ἀλλά καί δι᾿ ὁμοφώνου ἀποφάσεώς της, ἐζήτησε ἀπό τόν Σεβ/τον νά λάβῃ τήν ὀρθήν θέσιν ἔναντι τῶν δημοσιευμάτων του, ὅπερ ἐγένετο. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος καταδικάζει τόν "Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν". Διά τήν ἱστορικήν ἀλήθειαν καί μόνον παραθέτω καί τήν Καταδίκην κατά τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, εἰς τήν ὁποίαν προέβη ἐν ἔτει 1983 ἡ τότε ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος, διά νά ἴδωμεν τήν κρυσταλλίνην θέσιν ἐκείνης τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὅσον ἀφορᾶ τάς παλαιοημερολογιτικάς παρατάξεις. ᾿Ιδού ἡ καταδικαστική αὕτη ἀπόφασις: ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ Γραφεια: Κωνσταντινοπόλεως 22 ΑΘΗΝΑ ΠΡΑΞΙΣ 6/13-7-1983 ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ ΘΕΜΑ: "Καταδίκη τοῦ λεγομένου παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ" ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Ακαινοτομήτου ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος ἐν τῇ συνεδρίᾳ Αὐτῆς τῆς 13-7-83 ἐπελήφθη τοῦ θέματος τοῦ λεγομένου "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ" καί ΛΑΒΟΥΣΑ ΥΠ᾿ ΟΨΙΝ α) ῞Οτι ὁ λεγόμενος "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός" διδάσκει διδασκαλίαν αὐτόχρημα αἱρετικήν, ἤτοι, ὅτι ἅπασαι αἱ ἀκολουθοῦσαι τό παλαιόν ἡμερολόγιον, ὁμάδες ἤ παρατάξεις συναποτελοῦσι καί ἀνήκουσι εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίαν καί ὅτι ἐπιβάλλεται ἕνωσις αὐτῶν νοουμένη καί οἰκουμενιστικήν ἀντίληψιν καί οὐχί κατά τήν ᾿Ορθόδοξον Ὁμολογίαν καί ᾿Εκκλησιολογίαν. β) ῞Οτι ὁ "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός" εἶναι καρπός καί συνέπεια τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, τῆς παναιρέσεως τοῦ αἰῶνός μας, ὅστις ἐπιχειρεῖ διά τῶν κατατμήσεων καί διαιρέσεων καί τῆς ἐκκλησιολογικῆς συγχύσεως νά παραχαράξῃ τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν καί νά εἰσαγάγῃ καί εἰς τήν ᾿Ακαινοτόμητον ᾿Εκκλησίαν τήν αἰρετικήν ταύτην διδασκαλίαν, ἵνα οὕτω πλήξῃ Αὐτήν. γ) ῞Οτι ὁ αἰών, τόν ὁποῖον διανύομεν, εἶναι αἰών γενικῆς ἀποστασίας καί ἐκκλησιολογικῆς συγχύσεως, τήν ὁποίαν ἐδημιούργησεν ὁ ἀντίχριστος Οἱκουμενισμός, ἡ δέ κρισιμότης τῶν καιρῶν, ἀπαιτεῖ ἰδιαιτέρως συνεχῆ βίωσιν καί καθαράν ῾Ομολογίαν τῆς ᾿Ορθοδόξου Πίστεως καί διδασκαλίας τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. δ) ῞Οτι "τό τῆς ἐκλογῆς σκεῦος", ὁ θεῖος Παῦλος πᾶσιν ἡμῖν ἐντέλλεται: "Προσέχετε ἑαυτοῖς καί παντί τῷ ποιμνίῳ, ἐν ὧ ὑμᾶς τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον ἔθετο ἐπισκόπους ποιμαίνειν τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου αἵματος", προαγορεύων, ὅτι "λῦκοι βαρεῖς μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου καί ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν" ἀναστήσονται ἐν μέσῳ τῆς τοῦ Θεοῦ ᾿Εκκλησίας, παρακελευόμενος γρηγορεῖν ἡμᾶς. ε) ῞Οτι ἠγέρθησαν τινές λαλοῦντες διεστραμμένα, οἵτινες ἐπί ἀθετήσει τῆς ῾Ομολογίας καί ᾿Εκκλησιολογίας τῆς ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας καί ἐπί καταφρονήσει τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων καί ἐν γένει τῆς ῾Αγίας καί ῾Ιερᾶς Παραδόσεως κηρύττουσι γυμνῇ τῇ κεφαλῇ "παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν", ἐπί ταραχῇ τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως. ᾿Επειδή ὁ "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός" κατελέγχεται ὑπό τοῦ συντάγματος τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων καί εἶναι ξένον τι καί πολέμιον πρός τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν καί ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Διά τοῦτο μετά τῶν ἁγἰων καί Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν "ἀσπασίως τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας ἐνστερνιζόμενοι" ΕΝ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΑΠΟΦΑΙΝΟΜΕΘΑ Α'. Καταδικάζομεν καί κατακρίνομεν τόν λεγόμενον "παλαιοημερολογιτικόν οἰκουμενισμόν", ὡς ξένον καί Ἀλλότριον τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας καί ᾿Εκκλησιολογίας τῆς ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας. Β'. ᾿Εν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ ὁμολογοῦμεν καί διακηρύσσομεν, ὅτι ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία, ἡ οὕτως ἃποκληθεῖσα πρός διάκρισιν "ἃκαινοτόμητος", .η "᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ." εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Μίας, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, ἐξ ἧς Ἀπεσχίσθησαν, Ἀφ᾿ ἑνός μέν ἡ Καινοτόμος Νεοημερολογιτική ᾿Εκκλησία, διά τῆς εἰσαγωγῆς τῆς καταδεδικασμένης Παπικῆς Καινοτομίας, ἥτις εἰσήχθη ὡς Οἰκουμενισμός τό 1924, Ἀφ᾿ ἑτέρου τά διάφορα παλαιοημερολογιτικά σχίσματα, ἅτινα ἐδημιουργήθησαν διά τῆς παραχαράξεως ὑπ᾿ αὐτῶν τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας τῆς Ἀκαινοτομήτου ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας. Γ᾿. Αὕτη ἡ ᾿Ορθόδοξος ῾Ομολογία - ᾿Εκκλησιολογία διετυπώθη καί διεκηρύχθη ἃπό τοῦ 1924, διεκηρύχθη δέ καί Συνοδικῶς τό ἱστορικόν ἔτος 1935. Ταύτην καί ἡμεῖς διαφυλάσσομεν, κηρύσσομεν καί ὁμολογοῦμεν. "Οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν", τούς δέ ἀλλοτρίως φρονοῦντας, ἀλλοτρίους τῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας κηρύσσομεν. Δ'. ῾Ομοφώνως ἀποδοκιμάζομεν καί αἵρομεν ἐκφράσεις ἤ διατυπώσεις, αἱ ὁποῖαι ἀσχέτως ὑπό ποίας συνθήκας, ἤ ὑπό ποίων ἐγράφησαν, εἶναι ἀπαράδεκτοι ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως καί ξέναι πρός τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν καί ᾿Εκκλησιολογίαν, καί ὁρίζομεν, ὅπως τοῦ λοιποῦ, ἄτε παρεισφρύσασαι εἴτε ἐξ ἀπροσεξίας, εἴτε δι᾿ ἀνθρωπίνην ἃδυναμίαν, θωροῦνται μή γεγραμμέναι. ᾿Εν σωτηρίῳ ἔτει 1983, 13η ᾿Ιουνίου (Ε.Η.) ῞Επονται αἱ ὑπογραφαί + ῾Ο ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος ᾿Ανδρέας. + ῾Ο Μεσσηνίας Γρηγόριος + ῾Ο ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος Ματθαῖος + ῾Ο Βρεσθένης Λάζαρος + ῾Ο ᾿Αργολίδος Παχώμιος + ῾Ο Φθιώτιδος Θεοδόσιος + ῾Ο Σερβίων καί Κοζάνης Τῖτος Ο ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ + ῾Ιερομόναχος Κήρυκος Κοντογιάννης ᾿Ιδού Μακαριώτατε, καί Σεβ/τοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ἰδού "πρότυπον" ἀποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, τήν ὁποίαν (ἀπόφασιν) προκειμένου νά διατηρηθῇ ἀδιάσπαστος ἡ ἐσωτερική πνευματική καί θεολογική - ᾿εκκλησιολογική συνέχεια, προτείνω νά ἐπαναλάβωμεν, ἀφοῦ ἡ ᾿Εκκλησία, ὡς ἀποδεικνύεται, ἀντιμετωπίζει τήν ἰδίαν ἀκριβῶς ἀπειλήν τοῦ "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ". ᾿Ιδού τί πρέπει νά κάνωμεν προκειμένου νά διασφαλίσωμεν, ὅπως τότε τήν ᾿Αγάπην, τήν Εἰρήνην, καί τήν ῾Ενότητα, διατηρουμένου πρωτίστως τοῦ συνδέσμου μετά τῆς ᾿Αληθείας. Μακαριώτατε καί Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς. Πιστεύω, ὅτι ἔγινε κατανοητόν, πόσον φωτίζει ἡ γνῶσις τῆς ῾Ιστορικῆς ἀληθείας εἰς τήν κατανόησιν τῶν σήμερον τεκταινομένων. Κατανοεῖται πόσον ἐφάμαρτον εἶναι νά μή γνωρίζωμεν τήν ῾Ιστορίαν τῆς ᾿Εκκλησίας καί ὡς νά ἐθελοτυφλοῦμε νά κινδυνεύουμε, μή γένοιτο, νά πάθωμεν τά τοῦ Καλλίστου καί τῶν πέντε. Διότι μελετώντας τήν πρόσφατον ἐκκλησιαστικήν μας ἱστορίαν βλέπομεν ἐκείνην τήν καλήν στάσιν ἔναντι τοῦ "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ" καί ἀσφαλῶς πρέπει νά διερωτηθῶμεν:῏Αραγε θά ζηλώσωμεν ἐν τῇ πράξει τήν συνέχειαν ἐκείνης τῆς θεαρέστου στάσεως; ᾿Αντιπροσωπευτικά ἀνησυχητικά σημερινά γεγονότα. Πρίν κλείσω αὐτήν τήν ἐπιστολήν μου, κρίνω ἀναγκαῖον νά ἐρμηνεύσω καί στηρίξω τήν ἀγωνίαν μου καί τό ἐρώτημα ποῦ βαίνομεν, μέ τήν ἀναφοράν εἰς ὡρισμένα γεγονότα ἐκ τῶν πολλῶν, τά ὁποῖα συνέβησαν καί συμβαίνουν σήμερον: - Τό γεγονός, ὅτι ἐνῶ ὅταν ὁμιλῶμεν κατά τά τελευταῖα ἔτη περί "Θεολογικοῦ Διαλόγου" μετά τῶν Φλωρινικῶν, φαινομενικῶς εὐαγγελιζόμεθα "διάλογον ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ", καί διακηρύσσομεν στεντορείᾳ τῇ φωνῇ, ὅτι θά συνεχισθῇ ἀπό ἐκεῖνο τό σημεῖο, εἰς τό ὁποῖον διεκόπη τό 1992, ὅμως εἰς τήν πρᾶξιν, καί δή, ὅταν καλούμεθα νά τό δηλώσωμεν πρός τούς Φλωριναίους καί νά προωθήσωμεν αὐτόν τόν διάλογον τῆς ἀληθείας καί τῆς ἀγάπης, τεχνηέντως ἐφευρίσκονται παρά ἡμετέρων ἀφορμαί, ὥστε νά ἀπορρίπτωνται κείμενα ρητά καί σαφῆ, ὡς πρός τό θέμα αὐτό, καί οὐσίᾳ νά μή προωθῆται ὁ "Θεολογικός Διάλογος", διότι δέν θέλουν αὐτόν τόν διάλογον, οὔτε οἱ Φλωρινικοί, οὔτε τινές ἐκ τῶν ἡμετέρων, οἱ ὁποῖοι διπλωματικώτατα δέν χάνουν εὐκαιρίαν νά ὑπερθεματίζουν διά τῶν χειλέων ὑπέρ αὐτοῦ τοῦ διαλόγου. ῎Ετσι, λοιπόν, παρουσιάζεται τό ὀξύμωρον σχῆμα ὅλοι νά φαινώμεθα, ὅτι θέλωμεν τόν "ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ" θεολογικόν διάλογον, ἀλλά νά μή προωθῆται οὗτος, ἀλλά νά ἀπομακρύνεται καί νά γελοιοποιούμεθα. ῎Ετσι ὁ θεολογικός διάλογος "κοιμᾶται" μέχρις ὅτου δημιουργηθοῦν αἱ ἀπό πάσης ἀπόψεως προϋποθέσεις, ὥστε ἕνας διάλογος - παρωδία νά ἐξασφαλίσῃ, μίαν "φόρμουλαν" πρός ἕνωσιν, διότι αὐτό ἀπαιτεῖ ἡ "νέα τάξις πραγμάτων". ῾Ορᾶτε ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 92 /3-12-1999 ἐπιστολήν μου. - Τό γεγονός, ὅτι μέ ἰδιαιτέραν ἐπιμέλειαν ἐπεδιώχθη μέχρι σήμερον νά παραμείνῃ κλειστόν τό θέμα τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν πρώην Μητροπολιτῶν, ἐνῶ τινές ἐκ τῶν ἡμετέρων ἤδη ἤρχισαν, μετά ἀπό τήν προπαγάνδα περί μή καθαιρέσεώς των, νά προπαγανδίζουν, ὅτι δῆθεν "τά περί μηχανισμῶν (εἰς τούς πέντε) εἶναι μόνον εἰς τήν φαντασίαν μερικῶν", ἐνῶ ἕτερος, χαρακτηριστικώτερος, δηλώνει εὐθέως, ὅτι: "οἱ μηχανισμοί εἶναι μόνον εἰς τήν φαντασίαν τοῦ ᾿Ελευθερίου", ἄλλοι δέ νά λέγουν, ὅτι "ἔχουμε τά ἴδια φρονήματα μέ τούς πέντε", ἄλλοι "πρέπει νά ἑνωθοῦμε μέ τούς πέντε νά γίνουμε δεκαπέντε", ἄλλοι "ὅτι θά μᾶς διαβάσουν καί μιά εὐχή" καί ἄλλοι, ὅτι τήν εὐθύνη διά τό σχίσμα τῶν πέντε τήν ἔχουν ἡ ἐλαχιστότης μου, καθώς καί ὁ ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλόχιος καί ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης! Προκλητικῶς, δηλαδή, καί μέ τήν νέαν αὐτήν διαστροφικήν - παραπληροφόρησιν, ἐπιδιώκεται νά καλύπτωνται οἱ πέντε καί τά ἐγκλήματά τους, ἐνῶ παραλλήλως, ὄχι μόνον διαστρέφεται ἡ ἀλήθεια, ἀλλά καί γίνεται προσπάθεια περιθωριοποιήσεως καί κατασυκοφαντήσεως τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, "μπλοκάρονται" καί συκοφαντοῦνται καί τά προσφάτως κυκλοφορηθέντα σχετικά βιβλία του, καί ὅσον ἀφορᾶ τούς πέντε, ἀλλά καί ὅσον ἀφορᾶ τούς Φλωριναίους. Κατ᾿ ἐπέκτασιν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος καθίσταται ἀναξιόπιστος, δοθέντος ὅτι ἐνῶ ἐκίνησε τήν Κανονικήν διαδικασίαν πρίν τέσσαρα ἔτη, ἐν συνεχείᾳ, διά τούς ἀνωτέρω λόγους, φαίνεται ὡς νά ὑπανεχώρησεν... - Τό γεγονός, ὅτι ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος, ἐτέθη εἰς τό στόχαστρον καί ἠπειλήθη μέ τόν ἐκβιασμόν, ἤ θά ἀνακαλέσῃ τά σχετικά προσωπικά καί ἀπόρρητα ἔγγραφά του - ἐπιστολάς πρός τούς ᾿Αρχιερεῖς, ἤ θά τεθῇ ὑπό διωγμόν μέχρι τελικῆς ἐξοντώσεώς του, ἐπειδή ὡς ῾Ιερεύς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καθηκόντως, μᾶς ἐπέστησε τήν προσοχήν, τόσον ἐπί θεμάτων ῾Ομολογίας, ὅσον καί ἐπί τῆς ὅλης στάσεώς μας ἔναντι τῶν πέντε, καθώς καί ἐπί τῆς λειτουργίας τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, τόν ὁποῖον, δυστυχῶς, τόν ὑποβιβάζομεν, καί οὐδείς δύναται νά ἀμφισβητήσῃ τοῦτο, εἶναι ἐπίσης ἕνας ἄλλος σοβαρός λόγος πού μέ παρεκίνησε νά γράψω. ᾿Ενῶ ἰδιαίτερα σοβαρόν θεωρῶ καί τό γεγονός, ὅτι ἐπί τῆς χαλκευθείσης ἀντικανονικῆς ἀποφάσεως τοῦ ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ κ. Παναρέτου (15/7-9-99) κατά τοῦ ἰδίου ῾Ιερομονάχου, ἐπεδείχθη ὅλως ἀδόκιμος καί ἐπικίνδυνος στάσις μέ ἀποτέλεσμα, τό ἀρχικόν πρόβλημα νά λαμβάνῃ ὁσημέραι μεγαλυτέρας διαστάσεις (47). ῾Η ἀδόκιμος καθ᾿ ἡμᾶς στάσις ἔναντι τοῦ ὅλου προβλήματος, τόσον ἐκ μέρους τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου, ὅσον καί τῶν Σεβασμιωτάτων ᾿Αρχιερέων, ἔχουν προεκτάσεις σοβαράς καί ἐπικινδύνους καί διευρύνουν τό ἀρχικόν πρόβλημα. - Τό γεγονός, ὅτι κατά τάς τελευταίας συνεδριάσεις τῆς ῾Ιεραρχίας ὁ Μακαριώτατος ἔρχεται εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, ἀφοῦ προηγουμένως ἔχει συσκεφθῇ μετά τοῦ ᾿Αντιπροέδρου, ἔχουν συμφωνήσει καί ἔχουν λάβει τάς ἀποφάσεις, τάς ὁποίας θέλει τό περιβάλλον του, ἔχουν ἐπηρεάσει καί τινας ᾿Αρχιερεῖς, καί ἔρχονται μέ σκοπόν νά ἐπιβάλλουν τάς ἀποφάσεις των, τάς ὁποίας δέν ἀφήνουν κἄν νά συζητηθοῦν, ἐνῶ δέν ὁρίζονται εἰσηγηταί, δέν ἐξετάζεται ἐν Συνόδῳ κανένα θέμα, καί ὡς ἐκ τούτου δέν ὑπάρχουν οὐσιαστικά Πρακτικά καί καμμία, ἔστω καί στοιχειωδῶς, τεκμηριωμένη ἀπόφασις, ἀλλά παρωδία ἀποφάσεων, διά τάς ὁποίας ἀφελῶς, πλήν ἐφαμάρτως, ἐπικαλοῦνται τινές τήν ταλαίπωρον "πλειοψηφίαν".!!! Μία σύντομος ματιά εἰς τά Πρακτικά ἀποδεικνύει τοῦ λόγου τό ἀληθές. ῞Οπως π.χ. κατά τήν ἔκτακτον συνεδρίασιν τῆς 15-12-1999, πρίν κἄν τεθῇ, καί πρίν ἀρχίσει ἡ συζήτησις ἐπί τοῦ θέματος τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος εἶπεν: "Αὐτό τό θέμα θά πάῃ στό Συνοδικό Δικαστήριο" καί ὅταν προέτεινε τήν σύνθεσιν τοῦ Δικαστηρίου εἰς κάποιον σημεῖον τοῦ λέγει ὁ Σεβ. Πειραιῶς: "Μακαριώτατε δέν τό εἴπαμε ἔτσι", καί ὅταν ἡ ἐλαχιστότης μου διεμαρτυρήθην καί κατήγγειλα, ὅτι ἐδῶ ἔχομεν προειλημμένας ἀποφάσεις, δέν ἔχουμε ἀντικειμενικήν - κανονικήν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος, ἐζήτησα δέ νά ἀκουσθῇ καί ἡ ἐπί τοῦ θέματος Εἰσήγησίς μου, ἀπερρίφθη ἡ αἴτησίς μου. ῎Ετσι λειτουργοῦμε ὡς Σύνοδος, ἔτσι ὑπολογίζουμε τούς ᾿Επισκόπους, ὅταν διαφωνοῦν μέ τάς ἀντικανονικότητας τῆς "πλειοψηφίας"!! "Κράτησε ᾿Επίσκοπε Κήρυκε τήν διαφωνία σου, κράτησε καί τήν Εἰσήγησίν σου...εἶναι δική σου γνώμη, εἶσαι ἐλεύθερος νά τήν ἔχῃς...". ῾Ο Μακαριώτατος μάλιστα ἀντιμετωπίζοντας τήν ἐπιμονή μου, ὅτι πρέπει νά ὑπάρξῃ εἰσήγησις δι ἕν τοσοῦτον θέμα μοί εἶπεν: "᾿Η εἰσήγησίς σου θά διαβασθῇ στήν ἑπόμενη Σύνοδο" ἐννοώντας ὅταν θά γίνῃ τό Συνοδικό Δικαστήριο, ἀφοῦ προηγουμένως εἶπεν, ὅτι "ὁ Μεσογαίας θά ἐξαιρεθῇ ἀπό τό Δικαστήριον, διότι ἤδη ἔχει πάρει θέσιν" (Βλ. καί σχετικάς παρομοίας ἃπόψεις εἰς τά κείμενα τοῦ κ. "Χένρι"). ᾿Ενωχλήθησαν πάντως ὡρισμένοι καί διά τήν πρότασίν μου περί εἰσηγητοῦ καί ἐπειδή καί τοῦτο τό ἐπεσήμανε ὁ ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλόχιος, διά τοῦτο ἠγέρθησαν νά τόν ἀφανίσουν. - Τό γεγονός, ὅτι κατ᾿ αὐτάς προωθεῖται καί πάλιν κυκλοφορεῖ ἕνα ἀνώνυμον καί ἃχρονολόγητον μονοσέλιδον κείμενον, διά τοῦ ὁποίου προπαγανδίζεται ἡ ἀπατηλή ἄποψις, ὅτι δῆθεν "δέν ἔχομεν καμμίαν διαφοράν μέ τούς Φλωριναίους οὔτε εἰς τά θέματα τῆς ῾Ομολογίας-᾿Εκκλησιολογίας, οὔτε εἰς τήν προέλευσιν τῶν χειροτονιῶν μας", διότι, κατά τό ἀνώνυμον κείμενον, εἰς μέν τό θέμα τῆς ῾Ομολογίας εἴμαστε τό ἴδιο μέ τούς Φλωριναίους, ὅσον ἀφορᾶ τό θέμα τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, διότι ταύτην ἀμφότεροι ἔχομεν ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς! Εἶναι χαρακτηριστική καί ἀποκαλυπτική ἡ σκοπιμότης διά τήν ὁποίαν πρό τριετίας περίπου ἐγράφη αὐτό τό ἀχρονολόγητον καί ἀνώνυμον προπαγανδιστικόν κείμενον, τό ὁποῖον προπαγανδίζει τήν ἀνωτέρω ἀμφιβολίαν μέ τήν εὐθεῖαν ἐρώτησιν: "Εἰς τί διαφέρει σήμερον ἡ προέλευσις τῶν χειροτονιῶν τῶν Ματθαιϊκῶν καί τῶν Φλωριναίων;". Τό κείμενον τοῦτο, καί ὅτε πρωτοενεφανίσθη, ἀλλά καί σήμερον προωθεῖται καί παρά ἡμετέρων προσκειμένων καί συνεργαζομένων μετά τοῦ συντάκτου αὐτοῦ. Δέν ἀναλύω περισσότερον τό ἐν λόγῳ κείμενον, διότι σᾶς τό ἐπισυνάπτω, καί διότι, ἄν χρειασθῇ, θά καταθέσω καί προσωπικῶς πλείονα στοιχεῖα. - Τό γεγονός, ὅτι μόλις κατ᾿ αὐτάς τάς ἡμέρας ὁ συντάκτης τοῦ προηγουμένου ἀνωνύμου καί ἀχρονολογήτου ἐγγράφου ἐκυκλοφόρησεν καί ἄλλο, ἐν τισι παρόμοιον μονοσέλιδον κείμενον, καί πάλιν ἀχρονολόγητον, ἀλλά αὐτήν τήν φοράν ὑπογράφεται μέ τό ψευδώνυμον "Χένρι", καί ἀπευθύνεται πρός κάποιον "Τζών", ἦτο ἕνας ἄλλος ἀκόμη λόγος διά νά γράψω. Τό κείμενον τοῦτο (48) στρέφεται ἐναντίον ἐμοῦ, τοῦ ᾿Επισκόπου Κηρύκου, καί ἐναντίον τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἐνῶ ὑπερασπίζεται, μέ ἕναν ἰδιότυπον, πλήν ἀποκαλυπτικόν τρόπον, τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 15/17-9-99 κατάφωρα ἀντικανονικήν καί ἄκυρον "᾿Απόφασιν" τοῦ Σεβ/του κ. Παναρέτου κατά τοῦ ῾Ιερομονάχου π. ᾿Αμφιλοχίου. Εἰς τό ἐν λόγῳ ψευδώνυμον κείμενον, ὁ κ. "Χένρι" (49) κατά τρόπον, ὡς αὐτός νά εἶναι ὁ ἁρμόδιος καί ὡς νά ἀποτελῇ ἐκκλησιαστικήν αὐθεντίαν, ἀποφαίνεται ἀπό καθέδρας καί περί τῆς ἀποφάσεως τοῦ Σεβ/του κ. Παναρέτου, τήν ὁποίαν θεωρεῖ ἄψογον, ἀλλά καί περί τῶν ἰδικῶν μας ἐνεργειῶν - κειμένων, τά ὁποῖα εὑρίσκει ἀρνητικά (50). Καί εἰς αὐτό τό ψευδώνυμον κείμενον ὁ συντάκτης, ὁ κ. "Χένρι", ὅπως καί εἰς ὅλα του τά ἐπώνυμα κείμενα δέν παραλείπει νά εἰρωνευθῇ καί νά ἀμφισβητήσῃ τήν ᾿Εκκλησιολογίαν - ῾Ομολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί ἐν προκειμένῳ μέ τήν διατύπωσιν: "῎Αν μάλιστα σ᾿ αὐτήν τήν κατάστασιν ὑποστηρίζετε ὅτι σεῖς μόνοι ὑποστασιάζετε τήν Καθολικήν ᾿Εκκλησίαν, τότε τό πράγμα καταντᾶ καί κωμικόν. Δέν σοῦ φαίνεται;"(!) Μάλιστα, Μακαριώτατε καί Σεβ/τοι ῞Αγιοι ἀδελφοί, κατά τόν κ. "Χένρι" εἴμεθα "γελοῖοι" καί καταντᾶμε "κωμικοί", ὅταν ὁμολογοῦμεν καί κηρύσσωμεν τήν ᾿Εκκλησιολογίαν ῾Ομολογίαν μας! Δηλαδή, ὅταν ἀπό τό 1924 ὁμολογοῦμεν, ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. εἶναι ἡ ἀδιάκοπος συνέχεια τῆς Μίας ῾Αγίας Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας. Σᾶς ἐπισυνάπτω καί αὐτό τό κείμενον, χωρίς ἄλλα σχόλια, ἐκτός ἀπό τήν ἐπισημείωσιν ἐδῶ, ὅτι αὐτά τά κείμενα προωθοῦνται ὑπό "ἡμετέρων", διότι ἀσφαλῶς τούς ἐκφράζουν, ἀλλά καί διότι ἴσως σμμετέχουν καί εἰς τόν σχεδιασμόν των, ἐνῶ ὅλως φαρισαϊκῶς ὑποκρίνονται τούς ὑπέρ "Ματθαιϊκούς", ἔχοντες εὔχρηστον ἐν τοῖς χείλεσιν τήν ῾Ομολογίαν, μέχρι νά ἐπιτύχουν τόν τελικόν στόχον. - Τό γεγονός ὅτι ἡ πορεία τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων καί αὐτοῦ τοῦ "Θεολογικοῦ Διαλόγου", πρίν ἀλλά καί μετά τάς ἐργασίας τῆς ἐκτάκτου ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας κατά τήν 15-12-1999, κάθε ἄλλο παρά καλή εἶναι, ἀλλά καί αἱ ἀποτολμηθεῖσαι καί δημοσιευθεῖσαι ἀπό τῶν στηλῶν τοῦ "Κήρυκος" ἀναλήθειαι, ὅσον ἀφορᾶ τάς ἐργασίας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, εἰς τό τεῦχος ᾿Οκτωβρίου 1999 τοῦ ἐπισήμου δημοσιογραφικοῦ ὀργάνου "Κ.Γ.Ο.", μᾶς εὐτελίζουν ἔτσι καί ὡς ᾿Επισκόπους καί ὡς ῾Ιεράν Σύνοδον καί οὕτω ἀσφαλῶς παροργίζομεν τόν Θεόν. ᾿Ιδού τί σχετικῶς ἔγραψα εἰς ἐπιστολήν μου πρός τόν Διευθυντήν τοῦ "Κ.Γ.Ο." κ. Δημήτριον Κάτσουραν, σχετικῶς μέ τό σοβαρόν αὐτό φαινόμενον, τήν ὁποίαν ἐπιστολήν σᾶς ἐκοινοποίησα: (51) "Δημοσιεύσατε ἀναρμοδίως εἰς τόν Κ.Γ.Ο. μηνός ᾿Οκτωβρίου, ὅλως ἀναληθῆ πληροφόρησιν - ἀνακοίνωσιν, καί παρουσιάζετε ψευδῆ εἰκόνα τῶν πεπραγμένων τῆς συγκεκριμένης ῾Ιεραρχίας (20-10-99), γράφοντες, σκοπίμως ἤ οὐχί δέν τό ἐξετάζω, ὅτι κατά τήν Γ' τακτικήν σύγκλησιν τῆς ῾Ιεραρχίας: "ἐτέθησαν ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ῾Ιεραρχίας ἐπιστολαί ἀποσταλεῖσαι ἐκ μέρους τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου τῆς "᾿Ακακιακῆς παρατάξεως" καί τοῦ ᾿Επισκόπου (τῆς αὐτῆς παρατάξεως) κ. Καλλινίκου πρός τήν ῾Ι. Σύνοδον διά τό θέμα τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου" (σωστά μέχρις ἐδῶ). Συνεχίζετε: "αἱ ὁποῖαι τελικῶς παρεπέμφθησαν εἰς τήν ἁρμοδίαν ἐπί τοῦ θέματος Συνοδικήν ᾿Επιτροπήν, προκειμένου νά τάς μελετήσῃ καί εἰσηγηθῇ σχετικῶς εἰς τήν ῾Ι. Σύνοδον" (ἐδῶ εἶναι τό πρόβλημα). Διότι, κατά τήν ἐν λόγῳ συνεδρίασιν καί ἐπί τοῦ θέματος "ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ", ἀνεγνώσθησαν πράγματι ὑπό τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως καί Προέδρου τῆς ᾿Επιτροπῆς ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου αἱ ἐπιστολαί τῶν Φλωρινικῶν (ὑπ᾿ ἀριθμ. 641/24-8-99 καί ἀπό 30-8-99), ὅμως ἀνεγνώσθησαν καί Σχέδια ἀπαντητικῶν πρός αὐτούς ἐγγράφων, ἕν τοῦ Μακαριωτάτου καί ἕτερον τοῦ Προέδρου τῆς ᾿Επιτροπῆς ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, τά ὁποῖα ἔτυχον τῆς ἀπολύτου καί ἀνεπιφυλάκτου ἐγκρίσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἀπεφασίσθη νά ἀποσταλοῦν εἰς τούς Φλωρινικούς, διά δέ τήν ὑλοποίησιν τῆς ἀποφάσεως ἐδόθη σχετική ἐντολή εἰς τόν Πρόεδρον τῆς ᾿Επιτροπῆς. Διερωτῶμαι: Διά ποῖον λόγον δέν ἐνημερώθην ἐπί τοῦ συγκεκριμένου ρεπορτάζ, ὥστε νά ἀπεφεύγετο ἡ ἐν λόγῳ παραποίησις ;"(52) Εἶναι πολύ ἀνησυχητικόν τό ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, κατά τάς τελευταίας συνεδριάσεις αὐτῆς παρασύρεται καί ὀλισθαίνει, ὁ δέ "ΚΗΡΥΞ", τό ἐπίσημον δημοσιογραφικόν ὄργανον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἔχει γίνει ἰδιωτική προσωπική ὑπόθεσις (53) τοῦ κ. Κάτσουρα, ὥστε τό μόνον ἀποτέλεσμα τό ὁποῖον ἐσχάτως καταφανῶς παράγει (ὁ ΚΗΡΥΞ) εἶναι τό πῶς νά μή ἐκτίθενται ἃπό τῶν στηλῶν του τόσον οἱ Φλωριναῖοι, ὅσον καί οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται, ἐνῶ εἰς τόν βωμόν τῆς κακῆς σκοπιμότητος θυσιάζονται καί ἡ Κανονική Τάξις καί τό Δίκαιον καί ἡ ᾿Αλήθεια, ἃλλά καί κατηξιωμένα πρόσωπα. - Τέλος τό γεγονός, ὅτι, ὅταν συνεδρίασεν ἡ ᾿Ενδημοῦσα (22-2-2000) καί εἴπομεν διά τά θέματα τῆς ἑπομένης ῾Ιεραρχίας, ἐνῶ ἡ ἐλαχιστότης μου, ὡς μέλος τῆς ᾿Ενδημούσης προέτεινα νά ἀναλάβῃ κάποιος εἰσηγητής διά τό θέμα τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, καί ἄν δέν θέλουν νά ἀναλάβῃ ἡ ῾ἐλαχιστότης μου, ἄς ἀναλάβῃ κάποιος ἄλλος, ὁ Μακαριώτατος εἶπεν: "῎Εχω ἀναθέσει εἰς τόν Σεβ/τον Πειραιῶς νά ἐτοιμάσῃ Εἰσήγησιν διά τό θέμα τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, ὅπως καί διά τό θέμα τῆς Αὐστραλίας". ᾿Απεδέχθημεν καί ἡ ἐλαχιστότης μου καί ὁ Σεβ/τος Βερροίας κ. Ταράσιος, ὡς μέλος καί οὗτος τῆς ᾿Ενδημούσης, τήν ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου προφορικήν ἀνάθεσιν εἰς τόν Σεβ/τον Πειραιῶς κ. Νικόλαον καί ἀπεφασίσθη νά ἀποσταλῇ καί γραπτῶς ἡ ἀνάθεσις ὑπό τῆς ᾿Ενδημούσης ῾Ιερᾶς Συνόδου. Μετά τήν λῆξιν τῆς συνεδριάσεως "πληροφορηθείς" ὁ κ. Κάτσουρας τήν ἀπόφασιν τῆς ᾿Ενδημούσης, ὡμίλησεν εἰς τόν Μακαριώτατον, μεθ᾿ ὅ ἀμέσως ὁ Μακαριώτατος μοῦ ἐζήτησε νά γραφῇ εἰς τά Πρακτικά, ὅτι "ἀνακαλεῖ τά περί ἀναθέσεως εἰς τόν Σεβ/τον Πειραιῶς νά εἰσηγηθῇ, διότι ἤδη ἔχομεν λάβει ἀπόφασιν καί τελείωσε τό θέμα". Παράλληλα ὁ κ. Κάτσουρας ἀπό θέσεως ἰσχύος καί μέ ἐλεγκτικόν ὕφος εἶπεν: "῞Ολη ἡ ῾Ελλάδα ξέρει πώς ἐλήφθη ἀπόφασις νά παραπεμφθῇ ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος εἰς τό Συνοδικόν Δικαστήριον καί τώρα ἐσεῖς συζητᾶτε γιά Είσηγητή;". ῞Οπερ σημαίνει ὅτι ὁ κ. Κάτσουρας κλπ. ἠγωνίσθησαν καί ἐπέβαλον τάς ἀπόψεις των εἰς τήν "πλειοψηφίαν" τῆς Συνόδου καί τώρα θά τούς φύγῃ ἡ ὑπόθεσις μέσα ἀπό τά χέρια!!! ῾Η ἐλαχιστότης μου ἔφερα εἰς νοῦν ὅλην τήν εἰκόνα τῶν τελευταίων συνεδριάσεων καί τόν τρόπο πού λαμβάνονται ἐπ᾿ ἐσχάτων αἱ Συνοδικαί ἀποφάσεις καί περιωρίσθην νά τοῦ κάνω τήν αὐστηράν σύστασιν, νά σταματήσει νά παρεμβαίνῃ εἰς τήν λειτουργίαν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῾Υπογραμμίζω, ὅμως, ὅτι χωρίς νά γίνῃ μελέτη ἐπί τοῦ θέματος, χωρίς ᾿Ανάκρισιν, χωρίς πόρισμα-πρότασιν, χωρίς νά διατυπώσῃ κατηγορητήριον ἡ Σύνοδος, χωρίς νά ἔχῃ προηγηθῇ ἡ διαδικασία τοῦ ᾿Επισκοπικοῦ Δικαστηρίου, χωρίς νά συνταχθῇ καί ὑπογραφῇ καμμία ἀπόφασις, δηλαδή χωρίς καμμίαν ἐκ τῶν προβλεπομένων Κανονικῶν διαδικασιῶν, "παραπέμπεται" τό θέμα εἰς τό Συνοδικόν Δικαστήριον! καί ἄν αὐτά δέν εἶναι ἀντικανονικά καί ληστρικά "κατορθώματα", ἄν αὐτά δέν ἀποτελοῦν ἀσέβεια πρός τήν Κανονικήν Τάξιν, τότε πῶς ἄλλως δύνανται νά χαρακτηρισθοῦν; Πότε, ὅμως, θά ἀνησυχήσωμεν διά τά τεκταινόμενα; Προσωπικῶς ἔχω καταγγείλλει τήν ὅλην διαδικασίαν καί ζητῶ νά ἐπαναεξετασθῇ ἃπ᾿ ἃρχῆς τό θέμα, καί νά ἐξετασθῇ μέ τήν κανονικήν διαδικασίαν. Διότι ἃκόμη καί ἡ "ἄρσις" τῆς ᾿Αργίας, δέν ἐγένετο μέ κανονικόν τρόπον, καί μᾶλλον δέν ἔλυσε, ἃλλά περιέπλεξε τό θέμα. Δυστυχῶς "ἑνός κακοῦ δοθέντος μύρια ἕπονται". Διά νά ἃρθῇ ἡ ᾿Αργία ἔπρεπε νά ὑπάρχῃ ᾿Αργία κανονικῶς ἐπιβληθεῖσα ἃπό τό ἁρμόδιον ᾿Επισκοπικόν Δικαστήριον. ῾Ημεῖς ἃπεδείξαμεν τό ἄκυρον καί ἃνυπόστατον τῆς πράξεως 15/7-9-99, διότι δέν ἐλήφθη καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν τό Κανονικόν Δίκαιον. Δέν διανοοῦμαι, ὅτι ὁ κάθε ᾿Επίσκοπος καί ὁ κάθε κ. Κάτσουρας ἤ μ. Μάξιμος, ἤ καί ὁ κάθε "Χένρι" κλπ. μποροῦν νά ἐπιβάλλουν ἐκάστοτε τάς ἀπόψεις των, τάς ἐπιθυμίας των καί νά προωθοῦν τά σχέδιά των. Ἀς σεβαστοῦμε τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας, καί ἀς μή προκαλέσωμεν ἄλλας πληγάς εἰς Αὐτό. ῞Οσον ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ἐλαχιστότητά μου θά ἀγωνισθῶ νά μή ἐπαναληφθῇ "δεύτερος γῦρος" τῶν πέντε. Καί τό λέγω αὐτό, διότι αὐτό, δυστυχῶς, διαφαίνεται ἀπό τήν πορεία καί τήν ἐξέλιξιν τῶν πραγμάτων. Εἶναι τραγική, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί καί συλλειτουργοί ἡ κατάστασις εἰς τήν ὁποίαν ὡδηγήσαμεν ἡμεῖς οἱ ἴδιοι τά πράγματα, ἄλλοι παρασυρόμενοι καί ἄλλοι ἀδιαφοροῦντες καί, (παρακαλῶ νά μοῦ ἐπιτραπῇ ἡ ἄποψις: "ἐνόχως ἀνεχόμενοι"), διά τοῦτο εἶναι μεγάλαι καί δυσβάστακτοι αἱ εὐθῦναι αἱ ὁποῖαι ἐπεσωρεύθησαν ἐπί τῶν ὤμων μας, τάς ὁποίας, ἄν δέν προλάβωμεν νά διορθώσωμεν καί νά ἀπαλλαγῶμεν ἐξ αὐτῶν, ἀσφαλῶς θά δώσωμεν φρικτόν λόγον καί ἔναντι τῶν πιστῶν καί ἔναντι τοῦ Θεοῦ. Συνοψίζοντας τά ἀνωτέρω γεγονότα ὑπογραμμίζω, ὅτι: α). ᾿Επί ἔτη, δέν ἃντιμετωπίσαμεν κανένα φλέγον καί ἐπεῖγον ‘Εκκλησιαστικόν θέμα κατά τήν Κανονικήν τάξιν καί τήν ᾿Ορθόδοξον δεοντολογίαν. β) ᾿Εκ τοῦ προχείρου, ἀλλά καί ἐξ ὑπαρχούσης σκοπιμότητος, ἐλάβομεν "ἀποφάσεις" άντικανονικάς, ἀντιφατικάς, ἀνεπερείστους καί ἀδικαιολογήτους, χωρίς αἴσθησιν τῶν εὐθυνῶν μας, γ) Τόν τελευταῖον καιρόν ἐν πολλοῖς τά Συνοδικά θέματα ρυθμίζονται ἐκ τῶν παρασκηνίων, Ἀπό πρόσωπα, τά ὁποῖα τό ὀλιγώτερον μπορεῖ νά Ἀποδειχθοῦν καί ἀνεύθυνα, δ) Τούς τελευταίους μῆνας δέ παραθεωροῦνται συστηματικώτατα καί δέν λαμβάνονται καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν ᾿Επιστολαί - Γνωματεύσεις κ.λ.π. τῆς ἐλαχιστότητός μου, ὅπως ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 81/23-9-99, 88/30-10-99, 89/13-11-99, 78/10-9-99, 92/3-12-99, 94/1-12-99, 98/31-12-99, ἡ Γνωμάτευσις τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη ἀπό 13/27-10-99, αἰ Καταγγελίαι Γ.Ο.Χ. Λαρίσης ἀπό 14-10-99 καί, 19-10-99 καί 28-12-99, κλπ. Μακαριώτατε , Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί Αὐτοί περίπου εἶναι οἱ κυριώτεροι λόγοι, οἱ ὁποῖοι μέ ὡδήγησαν νά σᾶς ἀποστείλω, μέχρι σήμερον, σειράν ἐπιστολῶν, ὡς καί τήν παροῦσαν μακροσκελῆ τοιαύτην, διότι πιστεύω, ὅτι μέ αὐτάς ἐκφράζω την ἀγωνίαν μου, διά τό ποῦ βαίνομεν, ὅπερ πράττω καί προφορικῶς εἰς τάς συνεδριάσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὑπερασπιζόμενος τό Δίκαιον, τήν ᾿Αλήθειαν καί τήν Κανονικήν Τάξιν, τόν Συνοδικόν θεσμόν, ἀλλά καί διαχωρίζων καί τάς εὐθύνας μου, ὅσον ἀφορᾶ συγκεκριμένα κακόδοξα φρονήματα, ἀντικανονικάς ἐνεργείας, πράξεις ἤ παραλείψεις. Δυστυχῶς, ὅμως, ὡς ἀπεδείχθη ἐκ τῶν πραγμάτων, αἱ σκοπιμότητες καί τά παρασυνοδικά παρασκήνια ἔχουν τόσην "δύναμιν", ὥστε νά τίθενται αὗται ὑπεράνω τῆς φωνῆς τῶν ᾿Επισκόπων, διό αὐτή δέν λαμβάνεται καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν, ἀλλά καί τιθέμεθα πλέον καί εἰς τό στόχαστρον τοῦ κ. "Χένρι" καί τῶν ὁμοφρόνων του καί συνεργατῶν του, καί ὁ ὁποῖος, ὡς εἴδομεν, ἔχει μεγάλην ἱστορίαν... (54). Δέν νομίζω ὅτι ὡς Γνήσιοι ᾿Ορθόδοξοι ᾿Αρχιερεῖς δυνάμεθα νά παραμένωμεν ἐν ἀδιαφορίᾳ ἐμπρός εἰς αὐτά τά φλέγοντα θέματα τῆς ᾿Εκκλησίας. Εἶναι καιρός νά ἐνωτισθῶμεν τῆς γνησίας ὀρθοδόξου φωνῆς τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ματθαίου καί νά φανοῦμε ἐν τοῖς πράγμασιν γνήσιοι διάδοχοι καί συνεχισταί τῆς καθαρᾶς ἐκείνου ῾Ομολογίας καί τῆς σθεναρᾶς στάσεώς του ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἀλλά καί ἔναντι τῶν παλαιοημερολογιτικῶν σχισμάτων - ὁμάδων - παρατάξεων. Εἶναι καιρός νά ἀντιμετωπίσωμεν ἀποφασιστικά διά τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου ᾿Αγάπης καί ᾿Αληθείας καί τάς Φλωρινικάς Παρατάξεις καί τούς πέντε πρώην Μητροπολίτας. Εἰς τό συνημμένον Παράρτημα παρατίθενται ἐπιλεκτικά κατά χρονολογικήν σειράν ὡρισμένα ἀκόμη σχετικά κείμενα, ἐνῶ δι᾿ εὐνοήτους λόγους παραλείπονται ἐπί τοῦ παρόντος ἄλλα σημαντικά καί ἀποκαλυπτικά κείμενα τῆς ἰδίας ἐποχῆς. Τά παρατιθέμενα εἰς τό Παράρτημα τοῦ παρόντος κείμενα εἶναι: 1) ῾Η ὑπ᾿ ἀριθμ. 1958/7-7-1973 ἐπιστολή μας πρός τούς Ζηλωτάς Γέροντας τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους. 2) ῞Εν μονοσέλιδον ἀνώνυμον, ἀχρονολόγητον, ἀπό τριετίας ἐμφανισθέν καί ὑπό ἡμετέρων κυκλοφοροῦν κείμενον, διά τοῦ ὁποίου, ὑπό μορφήν ἐρωτήσεων καί ἀποριῶν, τίθεται ἐν ἀμφιβόλῳ ἡ ῾Ομολογία-᾿Εκκλησιολογία καί ἡ γνησιότης τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. 3) ῞Εν ἐπίσης μονοσέλιδον, τό ὁποῖον ὑπογράφεται μέ τό ψευδώνυμον "Χένρι", καί ἀποστέλλεται πρός κάποιον "Τζών", προέρχεται δέ ἀπό τήν ἰδίαν πηγήν, ὡς καί τό ἀνώνυμον. Δι᾿ αὐτοῦ "παρωδεῖται" ἡ ῾Ομολογία-᾿Εκκλησιολογία περί μοναδικότητος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, καί ἐν ταυτῷ ὁ συντάκτης στρέφεται ἐναντίον ἐμοῦ τοῦ ᾿Επισκόπου Κηρύκου καί τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, δι᾿ ὅσα, μέ ἀφορμήν τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 15/7-9-95 Πρᾶξιν τοῦ Σεβ/του κ. Παναρέτου, ἐγράψαμεν ὑπέρ τῆς Κανονικῆς Τάξεως, τῆς ᾿Αληθείας καί τοῦ Δικαίου, ὑπερασπίζεται δέ τάς κατάφωρα ἀντικανονικάς ἐνεργείας τοῦ Σεβ. κ. Παναρέτου κατά τοῦ Παν/του ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλοχίου. 4) ῞Ετερον τετρασέλιδον, ὁμοίως ψευδώνυμον, τό ὁποῖον ὑπογράφει ὁ ἴδιος πάλιν κ. "Χένρι", καί ἀπευθύνεται πάλιν πρός τόν ἴδιον "Τζών". Παρά τάς ὡρισμένας ἀληθείας πού περιέχει τοῦτο δέν παύει νά κινῆται εἰς τό ἴδιον οἰκουμενιστικόν πνεῦμα, καί 5) Τό "Πρακτικόν Κοινῆς ῾Ομολογίας ᾿Ορθοδόξου Πίστεως καί ᾿Εκκλησιαστικῆς Κοινωνίας", τό ὁποῖον εἶχε προταθῇ ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου πρό τοῦ 1995 εἰς τήν τότε ῾Ιεράν Σύνοδον πρός ὑπογραφήν καί ἐφαρμογήν, καί τό ὁποῖον δέν ἀπεδέχθησαν οἱ πέντε, διότι ἤθελον νά εἶναι ἐλεύθεροι νά παραβιάζουν τήν Κανονικήν Τάξιν, ὅπως καί σήμερον πάλιν, ὅπερ τούς ὡδήγησεν εἰς τό Πραξικόπημα καί τό σχίσμα τοῦ 1995. ῾Η κατ᾿ ἐπιλογήν παράθεσις ὡρισμένων ἱστορικῶν κειμένων, τόσον ἐντός τοῦ κειμένου, ὅσον καί εἰς τό Παράρτημα πού ἀκολουθεῖ, ἐκρίθη ἀπαραίτητος, διότι ἐξ αὐτῶν τῶν κειμένων, καί ἐν συνδυασμῷ μέ τά σήμερον κυκλοφοροῦντα "ἀνώνυμα" καί "ψευδώνυμα" τοῦ κ. "Χένρι", προκύπτει ἡλίου φαεινότερον, ὅτι οἱ ἴδιοι παράγοντες, οἱ ὁποῖοι τότε παρέσυραν τόν Κάλλιστον εἰς τήν πτῶσιν, οἱ ἴδιοι κατόπιν ἐπεχείρησαν νά παρασύρουν καί ἄλλους ᾿Αρχιερεῖς, ἀλλά καί σήμερα ἐπιχειροῦν νά μᾶς ρίψουν εἰς τήν χοάνην τοῦ "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ"! Παρακαλῶ, συγχωρεῖστε μου διά τήν ἀγωνίαν, τήν ὁποίαν ἐξέφρασα πρός ῾Υμᾶς πιεζόμενος ὑπό τῆς ᾿Αρχιερατικῆς μου συνειδήσεως, ἀλλά καί διά τό μακρόν τῆς γραφῆς μου καί νά παρακαλέσω θερμῶς, ὅπως ἐν ἀγάπῃ Χριστοῦ, ἐν ᾿Αληθείᾳ, καί ἐν ἀπολύτῳ σεβασμῷ πρός τήν Κανονικήν Τάξιν, συμβάλωμεν ἅπαντες ὡς μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὥστε εἰς τάς συνεδριάσεις νά ἐπικρατήσῃ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ κατά τό "ἔδοξε τῷ ῾Αγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν" (Πράξ. 15,28), διότι τοῦτο ζητᾶ ἃπό ἡμᾶς ὁ Χριστός, ὡς εἰς τύπον καί τόπον Αὐτοῦ ταχθέντες. ᾿Ασπάζομαι ῾Υμᾶς ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ καί Σωτῆρι ἡμῶν. ᾿Ελάχιστος ἀδελφός καί συλλειτουργός ῾Υμῶν + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ________________________________________ (1) Καθημερινῶς καθίσταται ἐμφανέστερον, ὅτι χρήζομεν πρωτίστως ἡμεῖς οἱ ᾿Επίσκοποι ἀμέσου σοβαροῦ ἐσωτερικοῦ θεολογικοῦ διαλόγου, διά νά ἐξασφαλίσωμεν τήν διά τῆς κοινῆς Πίστεως καί ῾Ομολογίας ἐσωτερικήν μας ἑνότητα, καί κατόπιν ἡνωμένοι ἐν τῇ πίστει νά ἀντιμετωπίσωμεν ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ τόσον τούς Φλωριναίους, ὅσον καί τούς πέντε πρώην Μητροπολίτας. (2) Πρέπει νά προσέχωμεν ἰδιαιτέρως τήν πλάνην περί "πλειοψηφίας" τήν ὁποίαν ἐπενόησαν πρῶτοι οἱ πέντε, προκειμένου νά στηρίξουν ὅλας τάς κατάφωρα ἀντικανονικάς ἐνεργείας των κατά τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, καταχρασθέντες τόν ῾Ιερόν Κανόνα. Προσοχή. ῾Η ᾿Αλήθεια, τό Δίκαιον, καί τό Κανονικόν δέν ἐξασφαλίζονται ὑπό αὐθαιρετούσης πλειοψηφίας, ἀλλά ἀπό τούς σεβομένους καί τηροῦντας τήν Κανονικήν Τάξιν, τό Δίκαιον καί τήν ᾿Αλήθειαν, ἔστω καί ἄν αὐτοί ἀποτελοῦν μειοψηφίαν, ἤ ἀκόμη ἔστω καί ἄν εἶναι ἕνας. ῾Η ἱστορία διαβεβαιοῖ, ὅτι αὐτήν τήν μειοψηφίαν, ἡ αὐθαιρετοῦσα πλειοψηφία πάντοτε τήν πολεμεῖ, διότι δέν ἀνέχεται τό Κανονικόν, τό Δίκαιον καί τό ᾿Αληθές. ᾿Εν προκειμένῳ δέν δύναμαι νά μή ἐπισημάνω τήν ὑποβόσκουσαν καί μεταξύ ἡμῶν πλάνην καί κατάχρησιν τοῦ γράμματος καί τοῦ πνεύματος τοῦ ΣΤ' Κανόνος τῆς Α' Οἱκουμενικῆς Συνόδου περί "πλειοψηφίας", προκειμένου νά στηριχθοῦν ὄχι "εὔλογοι", ἀλλά ἀντικανονικαί καί ἄδικοι ἀποφάσεις. ᾿Ιδού τί λέγει ὁ ῾Ιερός Κανών: "...ἐάν μέντοι τῇ κοινῇ πάντων ψήφῳ, εὐλόγῳ οὔσῃ καί κατά Κανόνα ἐκκλησιαστικόν, δύο ἤ τρεῖς, δι᾿ οἰκείαν φιλονεικίαν ἀντιλέγωσιν, κρατείτω ἡ τῶν πλειόνων ψῆφος"! Δηλαδή, ἄν ὅλοι οἱ ᾿Επίσκοποι ἠτιολογημένα καί κανονικά ψηφίσουν κάποιον ᾿Επίσκοπον, εὑρεθοῦν ὅμως δύο ἤ τρεῖς νά καταψηφίσουν ὄχι ἠτιολογημένα καί δικαίως, ἀλλά φιλονείκως καί πεισμόνως, τότε νά ὑπερνικᾶ ἡ ψῆφος τῶν περισσοτέρων καί νά μή ματαιώνεται ἡ ἐκλογή τοῦ ᾿Επισκόπου. ᾿Ιδού ἐπί τοῦ θέματος τῆς πλάνης περί "πλειοοψηφίας" τί λίαν ἐπιτυχῶς γράφει πρός τούς πέντε ὁ Σεβ/τος ἐν Χριστῷ ἀδελφός κ. Γοργόνιος: "Περί τῆς τότε πλειοψηφίας σας...ἔχω νά σᾶς ὑπενθυμίσω μερικά κατορθώματα πλειοψηφιῶν ᾿Αρχιερέων, τά γνωστά εἰς ὅλους μας. Πλειοψηφία ᾿Αρχιερέων κατεδίκασε τόν ῞Αγιον ᾿Αθανάσιον. Πλειοψηφία εἰκονοκλαστῶν ᾿Αρχιερέων κατεδίκασε Εἰκονοφίλους ὀρθοδόξους Στουδίτας κλπ. Πλειοψηφία ᾿Αρχιερέων καί κατά τοῦ ῾Αγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ. Πλειοψηφία τῶν ῾Ελλήνων ᾿Αρχιερέων νά ἐφαρμοσθῇ στήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ελληνικήν ᾿Εκκλησίαν τό Παπικόν νέον ῾Ημερολόγιον τοῦ 1924. Πλειοψηφία ᾿Αρχιερέων τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου τοῦ σχίστου τῶν Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος... Εἶχαν δίκαιον αὐτές οἱ πλειοψηφίες; ῞Οσο δίκιο εἶχαν αὐτές, ἄλλο τόσο εἶχε καί ἡ δική σας πλειοψηφία" (᾿Επιστολή Σεβ. Γοργονίου πρός τούς πέντε 30-8-97). Δυστυχῶς αὐτή ἡ πλάνη περί "πλειοψηφίας" προπαγανδίζεται ἐσχάτως μεταξύ ἡμῶν, ὅσον ἀφορᾶ τήν δῆθεν "Κανονικήν" ἀπόφασιν τῆς ἐκτάκτου ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 15-12-1999, περί παραπομπῆς τοῦ ῾Ιερομονάχου π. ᾿Αμφιλοχίου εἰς τό Συνοδικόν Δικαστήριον! Καταβάλλονται ἀπεγνωσμέναι προσπάθειαι, ὥστε μία κατάφωρα ἀντικανονική ἀπόφασις νά γίνῃ "Κανονική", μέ τήν ἐπίκλησιν τῆς "πλειοψηφίας". Μή γένοιτο νά παραμείνῃ μία τοιαύτη πλάνη... ῾Ημεῖς, ἔστω καί μόνος, θά ἐπιμείνωμεν μέχρι τέλους, νά λέγωμεν, ὅτι, ἐφ᾿ ὅσον δέν ἐτηρήθη ἡ Κανονική Τάξις, καί δέν ἐγένετο ἡ προβλεπομένη Κανονική διαδικασία, ἐλήφθη δηλαδή ἀπόφασις "οὐχί εὐλόγως καί κατά Κανόνα ᾿Εκκλησιαστικόν", ἡ ἀπόφασις περί "παραπομπῆς" δέν καλύπτεται ὑπό τό πρόσχημα τῆς "πλειοψηφίας", ἀλλά ἀποβαίνει εἰς βάρος ὅλων τῶν μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἐνῶ σημειώνω ὅτι δέν συνετάγη καί δέν ὑπεγράφη κἄν ἀπόφασις. (3) Πρός ἄρσιν δηλαδή πάσης αἰτιάσεως καί προφάσεως αὐτῶν. (4) Εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ ᾿Εξαρχία, ὅπως καί σήμερον ρητῶς διαβεβαιώνει, ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιος, τό μόνον ἐπιζῶν μέλος ἐκείνης τῆς ᾿Εξαρχίας, δέν ἐδέχθη τήν λεγομένην χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν ᾿Επισκόπων, ἀλλά εἶχον ἅπαντες συνείδησιν, ὅτι μέ τήν καθαρά ἐξωτερικήν τυπικήν πρᾶξιν, ἐνῶ δέν ἐθίγετο οὐδόλως ἡ ἀκεραιότης καί γνησιότης τῆς ᾿Αποστολικῆς των Διαδοχῆς, ἐν ταυτῷ ὅμως ἐξηντλεῖτο καί κάθε οἰκονομία πρός χάριν τῆς ἑνότητος τῶν ἀπεσχισμένων ἐν τῇ Γνησίᾳ ᾿Ορθοδόξῳ ᾿Εκκλησίᾳ. (5) ῎Ηκουσα προσφάτως παρά τινος ἡμετέρου νά δηλώνῃ, ὅτι ὑπάρχουν σχετικαί μαγνητοταινίαι τάς ὁποίας ἤκουσε καί διεπίστωσε ὅτι ἀνεγνώσθησαν εὐχαί ἐκ τοῦ Μεγάλου Εὐχολογίου, αἱ ὁποῖαι ἀναγινώσκονται κατά τήν χειροτονίαν. Δέν ἐρωτήσαμε ποῦ καί πότε τάς ἤκουσεν, ἐνῶ ἡμεῖς ποτέ δέν "κατορθώσαμε" τοιοῦτόν τι, διότι οἱ κύριοι πού κατέχουν αὐτές τίς κασέττες μᾶς ἀποφεύγουν. Αὐτάς τάς μαγνητοταινίας, ὅπως γνωρίζομεν, τάς κατεῖχεν ὁ ἀποθανών Καλλιόπιος, καί ἀπειλοῦσε μέ ψιθύρους, ἀλλά ποτέ δέν τάς παρουσίασε. Οἱ διάδοχοί του πού τάς ἐκληρονόμησαν, δέν ἔχουν τάς δεσμεύεις του..., ἀς τάς παρουσιάσουν ἐπισήμως καί θά πάρουν τήν ἀπάντησιν καί ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ θέματος. Δέν τάς παρουσιάζουν, ὅμως, διότι τούς ἀρέσει νά κινοῦνται ὡς "ἀρουραῖοι" ἐν τῷ σκότει καί νά ἐμβάλλουν ἀμφιβολίας καί νά διαφθείρουν συνειδήσεις. ῞Ο,τι κρατεῖ ὁ κάθε κ. Καλλίνικος, ἤ ὁ κάθε κ. "Χένρι" (Βλέπετε Παράρτημα) καί ὁ εὐρύτερος μηχανισμός, τούς διαβεβαιοῦμεν ὅτι εἶναι "καμμένο χαρτί". Τούς προκαλοῦμε, λοιπόν, "ἐδῶ καί τώρα",νά φέρουν εἰς τό φῶς ὅλα τά "ντοκουμέντα" πού κατέχουν . Μπορεῖ ὁ "Παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός" νά εἶναι καλά ὠργανωμένος, καί νά ἔχῃ ἁπλώσει ρίζες, ἀλλά ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία δέν θά συμμιγῇ... πρέπει, ὅμως, νά μή ὑπάρξουν ἄλλα θύματα, ἀλλά νά περισωθοῦν καί ὅσοι τυχόν ἐνεργοῦν πρός αὐτήν τήν κατεύθυνσιν, εἴτε ὡς πλανώμενοι, εἴτε ὡς ἐγκάθετοι.. (6) Σχέδιον ᾿Εγκυκλίου, τό ὁποῖον εἶχε μελετήσει καί εἶχε συντάξει ὁ θεολόγος καί Νομικός,τότε λαϊκός, νῦν δέ ῾Ιερεύς, ὁ π. Εὐστάθιος Τουρλῆς. (7) Τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη. (8) Χαρακτηρισμός "εὐγενείας", ἐνῶ τῇ ἀληθείᾳ ἐγνώριζεν, ὅτι μέ τό κείμενον αὐτό, τό ὁποῖον ἐκυκλοφόρησεν ὡς ᾿Εγκύκλιος τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἐκρημνίζοντο ὅλα τά σχέδια τοῦ "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ", τά ὁποῖα καί ὁ ἴδιος ὑπηρέτει καί ὑπηρετεῖ καί σήμερον, κατέχων ἡγετικήν θέσιν εἰς τό ὅλον κίνημα, καί εἰς τό ὁποῖον πιστεύομεν, ὅτι συμμετέχουν καί ἡμέτεροι. ᾿Ιδού διατί μᾶς "πταίουν" ὡρισμένα συγκεκριμένα πρόσωπα, διότι ἦσαν καί εἶναι καί σήμερον ἐμπόδια εἰς αὐτό τό ἀνανεωμένο καί "ἐπανδρωμένο" καί μέ νέα πρόσωπα οἰκουμενιστικό παλαιοημερολογιτικό κίνημα. (9) ᾿Εγνώριζε πολύ καλά τά θέματα ὁ π. Εὐστάθιος, διό καί ἠκριβολόγει μέ τόσην ἐπιτυχίαν. (10) Δηλαδή πληροφόρησιν σχετικά μέ τήν "Συντονιστικήν ᾿Επιτροπήν", ἡ ὁποία κατευθυνομένη εἰργάζετο σκανδαλωδῶς πρός ἕνωσιν ὅλων τῶν παλαιοημερολογιτικῶν παρατάξεων κατά ἀπολύτως οἰκουμενιστικήν νοοτροπίαν, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει καί σήμερον. (11) Πρόκειται περί μιᾶς ὄντως θαυμασίας ᾿Εγκυκλίου τήν ὁποίαν ἐν καιρῷ θά ἐπαναδημοσιεύσωμεν, καί διά τῆς ὁποίας τίθενται τά πράγματα εἰς τήν θέσιν τους. (12) Παράλληλα προωθεῖται καί μία κρατική ἀναγνώρισις, πράγμα τό ὁποῖον κατ᾿ αὐτούς εἶναι ἡ ἐνδεδειγμένη λύσις τοῦ "παλαιοημερολογιτικοῦ προβλήματος" στήν σημερινή ἐποχή. Λυπούμεθα δι αὐτούς, ἀλλά μέ τά ὀρθόδοξα ἐκκλησιαστικά κριτήρια, τοῦτο εἶναι ΠΡΟΔΟΣΙΑ, διότι εἶναι ἄρνησις τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., εἶναι ἄλλος Οἰκουμενισμός, τόν ὁποῖον ἐπιδιώκει ὁ Νεοημερολογιτισμός, δι᾿ αὐτό καί δέν θά περάσῃ ποτέ, ἄσχετα πόσοι ἐνδέχεται νά πέσουν θύματα αὐτῆς τῆς καθαρά σατανικῆς προπαγάνδας. Πιστεύομεν, ὅτι ὁ κ. Χριστόδουλος χαίρει χαράν μεγάλην διά τό κίνημα αὐτό τοῦ "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ", τό ὁποῖον ἀνανεωμένον ὑπόσχεται νά φέρῃ εἰς πέρας τήν λύσιν πού προέτεινε μέ τήν διατριβή του ἀπό τό 1982 (῾Ορᾶτε ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, ῎Ελεγχος καί ᾿Ανατροπή τῆς Διδακτορικῆς Διατριβῆς τοῦ κ. Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη ἐπί τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ...᾿Αθῆναι 1985, σελ. 166 κ.ἑ. (13) Πρέπει νά διερωτηθοῦμε μήπως ἐνδεχομένως ὑπάρχουν καί ἐκφρασταί τοῦ κ. Καλλινίκου εἰς τόν χῶρόν μας; ᾿Εάν τυχόν δέν μᾶς ἀπασχολῇ αὐτό τό σοβαρό θέμα, δέν μποροῦμε, κατά τήν ἄποψίν μου, νά καυχώμεθα διά τό "φρόνιμοι" καί τό "ἀκέραιοι" περί τῶν ὁποίων ὁμιλεῖ ὁ Κύριος, ἀφοῦ εἰς αὐτήν τήν περίπτωσιν κινδυνεύουμε νά κατηγορηθοῦμε, ὅτι ἀποδεδειγμένως "ἐθελοτυφλοῦμεν" καί "στρουθοκαμηλίζωμεν". (14) Τάς ἀσυλλήπτους βλασφημίας εἰς τάς ὁποίας ὡδήγησαν τόν δυστυχῆ ἐκεῖνον Γέροντα, ὁ ὁποῖος τελικά μετά τό 71 καί μέχρι τήν πτῶσίν του καί εἰς τήν συνέχειαν, δέν ἤξερε οὔτε τί ἔκανε, οὔτε τί ἔγραφε εἰς τά θέματα τῆς Πίστεως, (τά ὑπόλοιπα δέν μᾶς ἐνδιαφέρουν), θά ἴδωμεν εἰς τήν συνέχειαν μέσα ἀπό ὡρισμένα κείμενά του, τά ὁποῖα ὡς "τυφλός" καί "κωφός" ὑπέγραφεν, καθ᾿ ὑπαγόρευσιν τῶν σκοτεινῶν συμβούλων του. ῎Ας ἔχωμεν ταῦτα πρό ὀφθαλμῶν μας καί οἱ νεώτεροι καί οἱ γεροντότεροι. (15) ῾Η Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία εἰς τήν ὁποίαν ἠνάλωσε τήν ζωήν του, τώρα ἔγινε αὐτομάτως σχισματική ὁμάδα, ἔγινε "Ματθαιϊκή παράταξις", ἔγινε, δηλαδή "Κλάδος" τῆς ᾿Εκκλησίας. Τό ἐρώτημα εἶναι: Διατί ἐπέτρεψεν ὁ Θεός αὐτήν τήν πτῶσιν; Διατί ὁ ᾿Επίσκοπος Κάλλιστος περιῆλθεν εἰς ἀδόκιμον νοῦν, καί ἄνευ ὄρων καί ὁρίων ἔγινε τυφλόν καί πειθήνιον ὄργανον τῶν ἐχθρῶν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας; ᾿Ιδού διατί καί σήμερον τό φαινόμενον τοῦ Καλλίστου πρέπει νά μᾶς ἀπασχολῇ καί νά μᾶς τρομάζῃ. ᾿Ιδού τί κακόν κάμνουν οἱ κακοί σύμβουλοι, οἱ κακοί ἐργάται, διά τοῦτο ἄς τούς προσέχουμε, ὅπως λέγει ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος (Φιλ. γ,2). (16) ῾Η "καθαρότης τῆς πίστεως" κατά τόν Κάλλιστον ἦτο πλέον... ἡ ἕνωσις μέ τούς Φλωριναίους καί τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς καί προπάντων ἡ ἀποδοχή τῶν βλασφήμων φρονημάτων του περί "χειροθεσίας"!! (17) Μωραίνει καί σκοτίζει ὁ Θεός τούς βλασφήμους, κἄν εἰσίν ᾿Αρχιερεῖς, κἄν ῾Ιερεῖς, κἄν θεολόγοι, κἄν μοναχοί, κἄν ὀλίγοι, κἄν πολλοί.... ῞Ο,τι καί ἄν συνέβη, ἔστω καί ἄν ὑπεκρίθη, ὅπως καί ἄν τά ἐξέλαβεν ἡ ᾿Εξαρχία, ἀπεδείχθη ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος οὔτε ἐτήρησεν, οὔτε ἐφήρμοσε τήν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ᾿Αλλά καί παρά τάς πολλάς προσπαθείας, τῆς τότε ῾Ιερᾶς Συνόδου, οὔτε καί ἐκ τῶν ὑστέρων ἐπετεύχθη, ἡ ἐπιδιωκομένη ἀληθής καί στερεά ἑνότης ἐν τῃ κοινῇ πίστει καί ὁμολογίᾳ. (18) ῾Η Ρωσική Σύνοδος, κατά τό ἔγγραφον τοῦτο τοῦ Καλλίστου, "φυλάσσει τήν παρακαταθήκην τῆς Πίστεως ἀμόλυντον". Περί αὐτοῦ, ὅμως, ὑπάρχει μακρά σειρά ἄρθρων τοῦ "Ι. ᾿Αθωνίτου", δηλαδή τοῦ κ. Σακαρέλλου,τά ὁποῖα ἐδημοσιεύθησαν τήν προηγουμένην δεκαετίαν εἰς τήν νεοημερολογιτικήν ᾿Εφημερίδα "᾿Ορθόδοξος Τύπος", (δέν ἔχω πρόχειρον τήν παραπομπήν), ὅπου διαπιστώνει κανείς σέ ποιά παγίδα ἔρριψαν τόν δυστυχῆ Κάλλιστον, ἀφοῦ τόν ἔβαλαν πρῶτα νά ὑπογράψῃ τάς ἀνωτέρω θέσεις, καί κατόπιν....τί ἐνήργησαν... καί βγάλετε τά συμπεράσματά σας.. (19) ᾿Ιδού τό φρόνημα εἰς τό ὁποῖον ὡδήγησαν τόν ᾿Επίσκοπον Κάλλιστον. Τοιαύτας βλασφημίας μόνον ἐχθροί θά μποροῦσαν νά γράψουν. Ποῖος ἠδύνατο νά πιστεύσῃ ποτέ, ὅτι θά ἔφθανε εἰς αὐτό τό ἔσχατον σημεῖον, ὥστε εὐθέως νά ὁμολογῇ (ἔστω καί ἄν τά ἔγραψαν ἄλλοι αὐτός ὑπογράφει καί έκτελεῖ), ὅτι, ἐπειδή διά λόγους ἀσυνεπείας τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἐπί θέματος Πίστεως καί ῾Ομολογίας διεκόψαμεν τήν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου κοινωνίαν, ἐχάσαμεν "ΟΠΕΡ ΕΛΑΒΟΜΕΝ" τό 1971!, καί ὅτι "ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΕΘΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΤΕΡΑΝ ΧΑΩΔΗ ΚΑΙ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΝ"; ᾿Επ᾿ αὐτοῦ ἀπαντῶμεν, ὅτι οὐδέν ἐλάβομεν παρά τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ὅτε ἠνώθημεν μετ᾿ αὐτῶν τό 1971 καί ούδέν ἀπωλέσαμεν τό 1976, ὅτε διεκόψαμεν τήν μετ᾿ αὐτῶν κοινωνίαν, ἀλλά προσεπαθήσαμεν νά κάνωμεν ῾Ιεραποστολικόν ἔργον ᾿Ορθοδοξίας καί νά συμβάλωμεν ἀποδεχθέντες μίαν ἀκρωτάτην οἰκονομίαν, ἀποκλειστικῶς καί μόνον διά τήν ἕνωσιν μετά τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν ἀποσχισθέντων ἐξ αὐτῆς Φλωριναίων. Ποτέ, οὔτε ὅσον ἀφορᾶ τήν ᾿Εκκλησιολογίαν, οὔτε ὅσον ἀφορᾶ τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ποτέ δέν εἴμεθα εἰς "χαώδη καί ἀντορθόδοξον κατάστασιν". Πῶς, λοιπόν, ἠδύνατο ὁ Κάλλιστος νά παραμείνῃ εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν μέ τοιαύτας βλασφημίας, καί τί ἄλλο προκύπτει ἐκ τῶν λόγων του, παρά ὅτι εἰς ὅλην του τήν ζωήν, τολμῶ τήν ἔκφρασιν,"ἀπατοῦσε" πνευματικά τούς ἀνθρώπους, ἀφοῦ τώρα ὑπογράφει, καί "ὁμολογεῖ", ὅτι πρίν δέν ἦτο οὔτε ὀρθόδοξος, οὔτε ᾿Επίσκοπος, ἡ δέ ᾿Εκκλησία τήν ὁποίαν εὐηγγελίζετο ἦτο μία "παράταξις σχισματική"; ῏Ω ᾿Επισκοπικόν θεῖον δώρημα! Διά σοῦ οἱ ἄξιοι ᾿Επίσκοποι ἀναβιβάζονται εἰς τούς οὐρανούς καί ὑπέρ τούς ᾿Αγγέλους, ἀλλά καί οἱ ἀναδεικνυόμενοι ἀνάξιοι κρημνίζωνται....... ῾Ο Θεός νά μᾶς ἐλεήσῃ ὅλους καί νά μᾶς φυλάττῃ ἀπό τοιούτους κινδύνους. (20) Περί αὐτῶν ὁρᾶτε "Κ.Γ.Ο.", Τόμος 1983, σελίδες 27-34 καί 62-66. Τόμος 1985, σελ. 215-218. (21) Οἱ πέντε, πλήν ὅλων τῶν ὑπολοίπων αἱετικῶν φρονημάτων καί ἀντικανονικοτήτων, διά τῆς ἀπό 11-10-91 "᾿Εγκυκλίου ᾿Επιστολῆς", τήν ὁποίαν ὑπογράφει δι αὐτούς ὁ ῾Ιερομ. Εὐθύμιος, καί διά τῆς δηλώσεώς των, ὅτι "καλά τά γράφει ὁ π. Εὐθύμιος", βαρύνοται καί μέ τό περί "χειροθεσίας" φρόνημα, ἀφοῦ φρονοῦν περί αὐτῆς ὅσα καί ὅπως ἐφρόνει ὁ Κάλλιστος. (22) Τότε αἱ ἀπαντήσεις ἐδημοσιεύοντο εἰς τόν "ΚΗΡΥΚΑ", (Τόμος 1987, τεῦχος ᾿Ιουλίου, σελ. 3 καί 11-12), σήμερον προφασιζόμεθα προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις διά νά μήν ... ἐκτίθενται οἱ Φλωριναῖοι καί ἰδιαίτερα ὁ κ. Καλλίνικος, καί δέν δημοσιεύονται "καυτά" κείμενα. (23) "᾿Ενοποίησις ἀγῶνος"!!!, δηλαδή καθαρά κοσμική, παραταξιακή - σωματειακή συνείδησις ἀντί τῆς ἐκκλησιαστικῆς. Φρικιάζει κανείς, ὅταν λάβῃ ὑπ᾿ ὄψιν πόσες φορές διηρέθησαν, πόσες καί πῶς ἡνώθησαν οἱ Φλωρινικές παρατάξεις, διότι ἀπό ἐκεῖ μέσα προκύπτει, ὅτι δέν ἔχουν στοιχειώδη ἐκκλησιαστικήν συνείδησιν. (24) Τό ἀληθές εἶναι ὄχι τό "ἐνσυνειδήτως", ἀλλά τό "ὑποβολιμαίως", ἀφοῦ ὁ Γέρων Κάλλιστος ἦτο ἀπολύτως κατευθυνόμενος καί δέν γνωρίζομεν διατί παρεχώρησεν ὁ Θεός νά προδώσῃ καί νά πέσῃ εἰς τάς δυσμάς τοῦ βίου του. Τό μόνον πού πρέπει νά γνωρίζωμεν εἶναι ὅτι πολλοί τρόποι καί μέθοδοι ἐπενοήθησαν εἰς τήν συνέχειαν καί ἐπινοοῦνται καί σήμερον διά τήν πτῶσιν καί ἄλλων. (25) Τά κίνητρα τῆς διαιρέσεως, ἤτοι τοῦ σχίσματος τοῦ πρώην Φλωρίνης τό 1937 ἦσαν πράγματι σκοτεινά, ἦσαν τά σχέδια τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως εἶναι καί σήμερον τά περί ἑνώσεως ἐν τῷ "παλαιοημερολογιτικῷ οἰκουμενισμῷ". Δηλαδή ὅ,τι δέν ἐπέτυχε ὁ πρώην Φλωρίνης τό 1937, καί μέχρι τοῦ θανάτου του, ὅ,τι δέν ἐπετεύχθη τό 1971, τό 1976, τήν περίοδο πρό καί μετά τό 1980, ἤ τήν περίοδο τοῦ 1990-95, αὐτό ἐπιδιώκεται νά ἐπιτευχθῇ σήμερον διά τῆς ἑνώσεως ἐν τῷ παλαιοημερολογιτικῷ οἰκουμενισμῷ. (26) ᾿Αλλοίμονον ἄν οἱ ἑκάστοτε "ἠθικοί" ἀντιμετώπιζον τούς ἑκάστοτε "ἀνηθίκους", ὅπως συνέβη μέ Καλλίνικον, Καλλιόπιον κλπ τόν Φεβρουάριον τοῦ 1979. (27) Εἰς τήν συνέχειαν ὁ κ. Καλλίνικος ἐξεδίωξε καί τόν γέροντα Κάλλιστον ἀπό τήν Μονήν του, τῆς ὁποίας ἦτο κτήτωρ καί τήν ὁποίαν ὁ ἴδιος ἀνέδειξεν, καί ὅπου ἐγκαταβίωσεν ἐπί πεντήκοντα καί πλέον ἔτη, διά νά παραμείνῃ ἐκεῖ ὁ ἴδιος ὁ κ. Καλλίνικος! Κατέφυγεν, ὡς γνωστόν, μόνος καί ἐγκαταλελειμμένος εἰς τά ἀδέλφιά του, παρά τῷ Σοφικῷ. Καί ὁ μέν Κάλλιστος καί ὁ Καλλιόπιος ἤδη ἀπῆλθον τῶν ὧδε, ὅμως... ὁ κ. Καλλίνικος ζῇ καί καθ᾿ ἡμᾶς ἐνεργεῖ τά ἴδια σχέδια καί ἐπιδιώκει τούς ἰδίους στόχους, τούς ὁποίους πρῶτος προσδιώρισεν ὁ πρ. Φλωρίνης, ἀνέλαβε νά ἐκτελέσῃ ὁ ἀποθανών Καλλιόπιος καί ἀποτυχόντος ἐκείνου συνέχισε καί συνεχίζει ὁ κ. Καλλίνικος, ὁ ὁποῖος ἔχει προσβάσεις καί μέχρι τήν... Προεδρία τῆς Δημοκρατίας! ῾Ο νοῶν νοείτω. (28) Εἶναι σύμπτωσις, ὅτι καί σήμερον κάποια βιβλία, ἀποκαλυπτικά καί μέ ἰσχυρά ντοκουμέντα εἴτε ἀφοροῦν τούς Φλωριναίους, εἴτε τούς πέντε πολεμοῦνται; Εἶναι τυχαῖον, ὅτι καί τό τελευταῖον ἀποκαλυπτικόν καί συντριπτικόν ἄρθρον τοῦ θεολόγου Καθηγητοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, τό ὁποῖον ἀφορᾶ τόν κ. Καλλίνικο καί τήν παράταξίν του, δέν δημοσιεύεται εἰς τόν "ΚΗΡΥΚΑ" ἀπό τόν παρελθόντα Μάϊον, προβάλλονται δέ καί ἀνεπέρειστοι προφάσεις αἱ ὁποῖαι ἀποβαίνουν καί αὗται ὑπέρ τῶν συκοφαντῶν τοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη; (29) Τί σύμπτωσις ! Δέν φαίνεται περίεργον, ὅτι καί οἱ νῦν σύμβουλοι τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου καί σήμερα δημιουργοῦν παρομοίας ἀφορμάς, ἐνῶ ἀπειλοῦν νά ἐπιφέρουν ἐσωτερικούς διχασμούς πρός χάριν τῆς ἑνώσεως μέ τούς Φλωριναίους (καί λοιπάς παρατάξεις) ὑπό τάς προϋποθέσεις τῆς "κοινῆς ὁμολογίας" καί τῆς "κοινῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς" ! Τί σύμπτωσις καί σήμερον τά σχετικά βιβλία τοῦ κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, ὅπως τότε τοῦ μακαριστοῦ π. ᾿Ιωάσαφ νά τίθενται εἰς τό στόχαστρον, εἴτε ἀφοροῦν τούς Φλωριναίους, εἴτε τούς πέντε σχισματοαιρετικούς, διότι καί μέ τάς δύο σχισματικάς παρατάξεις προβλέπεται "ἕνωσις" εἰς τά πλαίσια τοῦ "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ"!. (30) Τοῦτο σήμερον φαινομενικά - θεωρητικά τό ἀποδέχονται, διότι εἶναι βέβαιον, ὅτι ἄν κατορθώσουν νά προσβάλουν τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν τῶν ᾿Επισκόπων τῆς ᾿Εκκλησίας, αὐτομάτως καί ἡ ῾Ομολογία - ᾿Εκκλησιολογία τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας ἀποβαίνει κενός λόγος. (31) ῎Αλλη σύμπτωσις αὐτή πάλιν ! Τότε ὁ π. ᾿Ιωάσαφ ἐπολεμήθη διά τούς λόγους αὐτούς, σήμερον διά τούς ἰδίους λόγους πολεμεῖται ὁ Πανοσιολογιώτατος π. ᾿Αμφιλόχιος! Χαρακτηρίζεται ὡς "ἀσεβής" διά τούς ἰδίους λόγους καί πρέπει νά βγῇ ἀπό τή μέση διά νά μή εἶναι ἐμπόδιον. ῾Υπενθυμίζομεν ὅτι καί ἄλλοι ἠθέλησαν νά "βγάλουν ἀπό τή μέση" τά ἴδια πρόσωπα, ἀλλά ἐξῆλθον καί αὐτοαφωρίσθησαν οἱ ἴδιοι. ῎Ας ἐνθυμηθῶμεν τήν Γενικήν Συνέλευσιν τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε. τῆς 1/14-12-1994. Οἱ πέντε, καί οἱ ὁμόφρονές των ὠρύοντο κατ᾿ ἐκείνην τήν ἡμέραν, καί διερρήγνυον τά ἱμάτιά των φωνασκοῦντες ἀπό πρωΐας μέχρις ἑσπέρας: "ἔξω ὁ ᾿Αμφιλόχιος", "ἔξω ὁ Γκουτζίδης", αὐθημερόν ὅμως καί πρίν δύσῃ ὁ ἥλιος, ἐξῆλθον οἱ ἴδιοι καί τοῦ ΙΦΣΚΑΕ, ἀλλά καί τῆς ᾿Εκκλησίας. Σήμερον πάλιν ἄλλοι ἀπαιτοῦν καί ἐνεργοῦν, ὥστε νά ἐξέλθουν τά ἴδια πρόσωπα, διότι εἶναι.... "πράκτορες", "τομάρια" καί "ἐχθροί τῆς ᾿Εκκλησίας" (Χαρακτηρισμοί ἀπό χείλη καί γραφίδα ᾿Αρχιερέως) (!!!). ῎Απαγε τῆς ἀπρεπείας..᾿Αλλοῦ πρέπει νά ἀναζητηθοῦν οἱ "πράκτορες", οἱ "ἐγκάθετοι" καί οἱ "ἐχθροί τῆς ᾿Εκκλησίας"...... (32) Δυστυχῶς καί ἄλλη σύμπτωσις!!! Οἰ δεδοκιμασμένοι, τίμιοι καί ἀνιδιοτελεῖς καί συνεπεῖς ἐργάται περιφρονοῦνται, διώκονται, οἱ δέ ὄψιμοι σύμβουλοι τοῦ Μακαριωτάτου εὐνοοῦνται καί τείνουν νά ἐπαναλάβουν τήν ἰδίαν ῾Ιστορίαν! ᾿Απορῶ πῶς πολλοί ἐξ ἡμῶν μποροῦμε καί κρατᾶμε κλειστό τό στόμα μας, τουλάχιστον ἐν Συνόδοις, καί πῶς δίδομεν ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις καί ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν! Εἶναι ἁρμόδιοι, ἐκτός τῶν ὀψίμων συμβούλων τοῦ Μακαριωτάτου καί κάποιος "Τζών" καί κάποιος "Χένρι" (περί αὐτοῦ βλέπε παρακάτω) νά ἐξετάζουν τά ἐκκλησιαστικά θέματα καί νά ἀποφαίνωνται ὡς ἀπό καθέδρας καί δέν ἔχει δικαίωμα ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, ἤ ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος, ἤ ὁ ἀνιδιοτελής ἐργάτης, ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης, νά παρεμβαίνουν γνωματεύοντες ἐπί τῆς 15/7-9-99 Πράξεως τοῦ Σεβ/του κ. Παναρέτου! (33) Μήπως εἶναι δύσκολον νά ἀντιληφθῶμεν καί σήμερον τούς ρόλους πού διαδραματίζουν κάποιοι ὑπερορθόδοξοι θεωρητικῶς, οἱ ὁποῖοι, ὅμως, δέν παρέχουν καμμίαν ἐγγύησιν, ἐάν εἶναι γνήσιοι ἤ ἐγκάθετοι; Τό δένδρον, πάντως, ὅπως μᾶς λέγει ὁ Κύριος, ἐκ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ γινώσκεται καί οὐχί ἀπό τό παχύ φύλλωμα τῆς ἀπροσμετρήτου φαρισαϊκῆς ὑποκρισίας. ῎Οχι ἀπό τήν λεπτήν, πλήν κακήν διπλωματίαν, ὑποκρισίαν καί φαρισαϊσμόν. (34) Δυστυχῶς καί σήμερον ὁ ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλόχιος, ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδης, ἀλλά καί ἡ ἡμετέρα ἐλαχιστότης, ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, εἶναι ἀναρμόδιοι νά προτείνουν, νά γνωματεύουν, νά ὁμολογοῦν καί εἶναι ἁρμόδιοι ὁ "Χένρι", ὁ "Τζών", καί ἡ εὐρυτέρα των ὁμάς, ἡ ὁποία χαλκεύει ἐκ τῶν παρασκηνίων διωκτικά ἔγγραφα - ἀποφάσεις καί παρασύρει ᾿Αρχιερεῖς! Ποῖον ἄλλο σημεῖον τῶν κακῶν καιρῶν πού διερχόμεθα θέλομεν νά ἴδωμεν διά νά πεισθῶμεν. (35) Παρόμοια, δυστυχῶς, συμβαίνουν καί σήμερον! Διότι κατά κόρον κηρύσσεται ὡς "Κανονικόν" καί "ἀληθές" ὅ,τι ἀποφασίσει ἡ "πλειοψηφία" καί οὐσιαστικά ὅ,τι ἐξυπηρετεῖ τά σχέδια τῆς ἰδίας πάλιν προδοσίας καί ὄχι ὅ,τι οἱ θεῖοι καί ῾Ιεροί Κανόνες καί ἡ ᾿Εκκλησιαστική ᾿Αλήθεια ἐπιτάσσουν. (36) Πῶς νά μήν ἀγωνιᾶ, πῶς νά μή πενθῇ ὄχι μόνον ἡ ταπεινότης μου, ἀλλά καί κάθε Γνήσιος ᾿Ορθόδοξος Χριστιανός μέ τά σημερινά φαινόμενα; (37) Πότε καί ὡς ᾿Επίσκοποι ἕκαστος προσωπικά, ἀλλά καί ὡς ῾Ιερά Σύνοδος θά κηρύξωμεν μέ ἀγάπην, ἀλλά καί ᾿Αρχιερατικήν παρρησίαν αὐτάς τάς ἀληθείας, τόσον πρός τούς πέντε, ὅσον καί πρός τούς Φλωριναίους; ῎Η μήπως αὐτό θεωρεῖται ἐγωϊσμός καί πρέπει ἀμοιβαίως νά ὑποχωρήσωμεν καί "νά ρίξωμεν νερό στό κρασί μας;" Δηλαδή νά δεχθῶμεν, ὅτι ὅσον ἀφορᾶ τό Φλωρινικόν σχῖσμα ἔχει μερίδιον εὐθύνης καί ὁ ῞Αγιος Πατήρ, διότι κατά τόν μοναχό Μάξιμο Τσακίρογλου, καί παλαιότερον κατ᾿ ἄλλους ἐπιφανεῖς ἄνδρας, "βιάσθηκε", ἐνῶ μποροῦσε νά προλάβῃ τό σχῖσμα;῎Η ὅσον ἀφορᾶ διά τό σχῖσμα τῶν πέντε "πταίει ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος καί ὁ κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδης", οἱ ὁποῖοι πρέπει ὡς "παλιοτόμαρα" νά πεταχθοῦν ἔξω! Μάλιστα, ἔτσι ἐχαρακτηρίσθησαν ὁ Πανοσιολογιώτατος ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλόχιος καί ὁ ἐλλογιμώτατος Θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης ἀπό ᾿Αρχιερατικά χείλη, ὅσον ἀφορᾶ δέ τούς πέντε : "οὗτοι παρεβίασαν ἁπλῶς τήν Κανονικήν Τάξιν, ἐπικαλεσθέντες μάλιστα λόγους... Πίστεως καί διά τοῦτο..δέν πρέπει νά τούς καθαιρέσουμε, ἀλλά νά τούς φέρουμε μέσα, βγάζοντες ἔξω δυό τρεῖς "εἰκονομάχους", "πράκτορες","ἐχθρούς τῆς ᾿Εκκλησίας","παλιοτόμαρα, καί ἔτσι νά γίνουμε δεκαπέντε...". Φρικιάζει κανείς διά τό κατάντημά μας, διότι ἐνῶ κανένα μέτρον δέν λαμβάνεται, ὥστε νά διαφωτισθοῦν οἱ τοιαῦτα κηρύσσοντες, ὥστε νά ὁδηγηθοῦν εἰς μετάνοιαν καί διόρθωσιν, ἀντιθέτως δέ "λαμβάνονται μέτρα" διά τήν ὁπωσδήποτε, "παραπομπήν" τοῦ ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλοχίου εἰς τό "Συνοδικόν Δικαστήριον". ῎Ετσι ὅμως συμμετέχομεν εἰς τά ἀπρεπῆ τολμήματα, διά τά ὁποῖα καί ἡ ὄνος τοῦ Βαλαάμ θά "ὡμίλει" ! Πῶς κατόπιν τούτων νά μή ἔλθουν τά σκάνδαλα καί ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ; Πῶς νά μή ἐπέλθουν μερισμοί καί σχίσματα; Πῳς δέν θά φέρωμεν ὁλόκληρον τήν εὐθύνην ἡμεῖς οἱ ᾿Αρχιερεῖς; Τί περισσότερον ἔκαμον καί οἱ πέντε καί ἐξῆλθον τῆς ᾿Εκκλησίας καί οὐσιαστικά αὐτοαφωρίσθησαν ὑποπεσόντες καί εἰς τά ἐπιτίμια τῶν ῾Αγίων Συνόδων; (38) Αὐτά προπαγανδίζονται καί σήμερα ἀπό τόν κ. "Χένρι" καί τήν ὁμάδα του. ῾Ορᾶτε συνημμένον Παράρτημα. Αὐτό εἶναι τό νέο δόγμα τοῦ "Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ" εἰς τό ὁποῖον, τόσον ὁ κ. Χρυσόστομος Κιούσης μετά τοῦ κ. Καλλινίκου Σαραντοπούλου, ὅσον καί ἡ προσκειμένη εἰς αὐτούς ὁμάδα θέλουν νά μᾶς ρίψουν καί ὡς ῾Ιεράν Σύνοδον! (39) Αὐτό λέγομεν καί σήμερον. ῞Οσοι, ὅμως, ἔχουν τά "ἴδια φρονήματα" καί τό "ἴδιο πιστεύω" μέ τούς πέντε, ἄς πᾶνε καί ἄς προσπέσουν εἰς αὐτούς καί μετά δακρύων ἄς τούς παρακαλέσουν νά τούς δεχθοῦν. Τό ἴδιο ἄς ποιήσουν καί ὅσοι τυχόν πιστεύουν, ὅτι μέ μόνην τήν κενήν θεωρητικήν ῾Ομολογίαν καί τήν "ἀλληλοαναγνώρισιν" μπορεῖ νά ὑπάρξῃ ἕνωσις μέ τούς Φλωριναίους. ῎Ας σπεύσουν νά "ἀλληλοσυγχωρεθοῦν" καί νά "ἑνωθοῦν" μέ τούς Φλωριναίους καί λοιπούς, ὡς ἔχοντες "κοινήν ὁμολογίαν" καί "κοινήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν", καί νά ἀφήσουν ἥσυχον τήν ᾿Εκκλησίαν. ῞Οποιοι καί ὅσοι καί ἄν εἶναι οἱ τυχόν ἐμπίπτοντες εἰς τάς ὡς ἄνω περιπτώσεις, ἐκτός τοῦ κ. "Χένρι", ἔστω καί ἄν παραμένουν τυπικά καί ἀπό σκοποῦ εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, ὅμως, φοβοῦμαι, ὅτι κατ᾿ οὐσίαν ἤδη δέν ἀνήκουν εἰς Αὐτήν, ὅπως ἀπό πολλά ἔτη δέν ἀνῆκον οἱ πέντε οἱ ὁποῖοι τελικά ἐξῆλθον Αὐτῆς ὡς νεκρά καί σεσηπότα μέλη. ῎Ας καθαρίσουν λοιπόν τήν θέσιν τους καί ἄς μή θέλουν νά παρασύρουν τό σύνολον, διότι ἡ ᾿Εκκλησία, ὅσον καί ἄν δοκιμασθῇ, δέν θά χαθῇ, διότι μόνον ἄτομα χάνονται, διά τά ὁποῖα λυπᾶται ἡ ᾿Εκκλησία, Δέν χάνεται ἡ ᾿Εκκλησία, διότι "πῦλαι ῎Αδου οὐ κατισχύσουσιν" Αὐτῆς. (40) ῾Η ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται καί σήμερον!!! (41) ᾿Ιδού καί σήμερον ἡ ἰδία ἱστορία..Πάντοτε ὑπάρχουν κάποιοι κακοί σύμβουλοι. (42) ῞Οσον καί σήμερον κάποιος "Χένρι" ἐπιμένει νά ἐπαναλαμβάνῃ τήν ἰδίαν θέσιν νά ἐντυπωσιάζῃ καί νά παρασύρῃ μέ τήν "θεολογική" του γοητεία, τόσον μεγαλυτέρα καθίσταται ἡ πτῶσίς του (Βλ. κείμενά του εἰς τό Παράρτημα). Ἀς ἀφήσῃ ἡσύχους τούς Γ.Ο.Χ., πού κατ᾿ αὐτόν "στηρίζουν τά πάντα εἰς τό ψεῦδος"!!! καί ἄς πάῃ, ἐκεῖ ὅπου νομίζει, ὅτι εὑρίσκεται ἡ "ἀλήθειά" του. ῎Ας παύση νά διώκῃ μέ τόν τρόπον του τήν ᾿Εκκλησία καί ἀς κάνει τήν "ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ" τῶν παλαιοημερολογιτικῶν παρατάξεων, ἀς τούς ἑνώσῃ καί ἄς ἀποκαταστήσῃ τήν χαμένη του "ἀλήθεια". (43) Δέν ὑπάρχει "Ματθαιϊκή Παράταξις" καί κακῶς ἐχρησιμοποιήθη ὑπό τινων κατά τό παρελθόν ὁ ὅρος, ὑπάρχει μόνον ΠΑΡΑΤΑΞΙΣ ΚΥΡΙΟΥ, καί αὕτη εἶναι ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία διαφυλάττουσα "ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως" τήν παραδοθεῖσαν Πίστιν, συνεχίζει καί μετά τό 1924, ὡς ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία, τό λυτρωτικόν Της ἔργον, τό δέ 1935 καί τό 1948 μέ τήν διαφύλαξιν καί μετάδοσιν τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, συντρίβει τά σχέδια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.... (44) ᾿Ιδού ὁ κ. "Χένρι" τότε καί τώρα!!!, διότι ὁ Σεβ/τος κ. ᾿Επιφάνιος, ὅσον εἴμεθα εἰς θέσιν νά γνωρίζωμεν, ποτέ ἄλλην φοράν δέν διετύπωσε τοιαύτας ἀπόψεις. (45) Αὐτούσιος προκύπτει καί ἐδῶ ὁ κ. "Χένρι", ὁ ὁποῖος ἐπανῆλθε δριμύτερος εἰς τήν ἐπιστολήν του πρός τόν κ. "Τζών". ῾Ορᾶτε τόν κ. "Χένρι" εἰς τό συνημμένον Παράρτημα. (46) ῞Οπως σκοπίμως τά ἐπέρασε ὁ συντάκτης αὐτῶν. (47) Οἱ χαλκευταί αὐτῆς τῆς κατάφωρα ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΣ καί κακῆς σκοπιμότητος ἐνεργείας, οἱ ὁποῖοι δέν εἶναι ἄλλοι, ἀλλά αὐτοί οἱ ὄψιμοι σύμβουλοι τοῦ Μακαριωτάτου, δηλαδή τό ἀμέσως στενό του περιβάλλον, κατώρθωσαν, μετά τόν Σεβ/τον Πανάρετον νά μᾶς ἐμπλέξουν καί νά μᾶς εὐτελίσουν ὅλους καί ὡς πρόσωπα καί ὡς ᾿Αρχιερεῖς, καί νά μᾶς καταστήσουν ἐνόχους ἔναντι κάθε ἐννοίας Κανονικῆς Τάξεως, ᾿Αληθείας καί Δικαιοσύνης. Καί ταῦτα πάντα πρός χάριν τῶν πέντε, οἱ ὁποῖοι πρέπει, κατ᾿ αὐτούς, νά μή καθαιρεθοῦν, ἀλλά νά ποιήσωμεν τό πᾶν νά τούς ἐπαναφέρωμεν, διότι "ἔχομεν τά ἴδια φρονήματα" καί διότι "δέν εἶναι ὑπεύθυνοι αὐτοί (οἱ πέντε) διά τό σχῖσμα", ἀλλά ὁ "Γκουτζίδης, ὁ ᾿Αμφιλόχιος" καί τώρα τελευταῖα καί "ὁ Κήρυκος". Δηλαδή ὅ,τι ἔλεγαν οἱ πέντε. Καί ναί μέν συμφωνοῦμε, ὅτι πρέπει νά κάνουμε τό πᾶν διά νά ἐπανέλθουν, ἀλλά νά ἐπανέλθουν ἐν μετανοίᾳ, ὄχι δηλαδή νά προδώσουμε τά πάντα πρός χάριν τῆς "ἐπανόδου" των, ἤ μόνον καί μόνο διά "νά γίνουμε δεκαπέντε", διά νά μᾶς ὑπολογίζουν, ἤ "διαβάζοντάς μας καί μία εὐχή", ἤ δι᾿ "ἄλλους λόγους" καί "δεσμεύσεις", μέ τάς ὁποίας ἐπί τοῦ παρόντος τουλάχιστον δέν ἔχομεν τήν πρόθεσιν νά ἀσχοληθῶμεν. ᾿Επ᾿ αὐτῶν, ἐνῶ δέν συμμεριζόμεθα τάς ἀπόψεις των καί διεχωρίσαμεν ἤδη τάς ἐπ᾿ αὐτῶν εὐθύνας μας, τοῦτο μόνον λέγομεν, ὅτι ἐάν πραγματικά συνειδητοποιήσωμεν τάς αὐθαιρεσίας, τάς προσυμπεφωνημένας καί ἐξωσυνοδικάς ἀποφάσεις καί τάς ἀντικανονικότητας τῶν τελευταίων μόνον συνεδριάσεων τῆς Ι.Σ. τῆς ῾Ιεραρχίας, αἱ ὁποῖαι συμβαίνουν μέσα στά πλαίσια αὐτῶν τῶν... σκοπιμοτήτων, θά πρέπει νά ἐνδυθῶμεν τριχίνους σάκκους καί νά ρίψωμεν στάκτην εἰς τάς κεφαλάς μας! (48) ῾Ο ὡς "Χένρι" ὑπογράφων τό ἀχρονολόγητον κείμενον εἶναι μᾶλλον βέβαιον, ὅτι ἔχει ποιάν τινά σχέσιν μέ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 18/19-10-99 ἀπαντητικήν πρός ἐμέ ἐπιστολήν τοῦ Σεβ/του ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ κ. Παναρέτου, τήν ὁποίαν ἡ Σεβασμιότης του σᾶς ἔχει κοινοποιήσει. ῾Ο συντάκτης ἤ οἱ συντάκται προκύπτουν μέσα ἀπό αὐτό τοῦτο τό κείμενο. Εἰς αὐτήν τήν ἐπιστολήν, ἡ ὁποία ἀπό πάσης ἀπόψεως, κατά τό ἐπιεικέστερον, εἶναι ἕνα λιβελογράφημα, μέ τό ὁποῖον οἱ συντάκται ἐπαγίδευσαν τόν ἐν Χριστῷ ἀδελφόν, δέν ἀπαντήσαμε μέχρι σήμερον δι εὐνοήτους λόγους. ῾Η περαιτέρω στάσις μας ἐξαρτηθήσεται ἀπό τήν τοιαύτην τοῦ Σεβ/του ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ, ὁ ὁποῖος προσευχόμεθα συντόμως νά ἀπαλλαγῇ καί νά ἐλευθερωθῇ ἐκ τῆς ἐπιρροῆς τρίτων, οἱ ὁποῖοι δέν σέβονται οὔτε τήν ᾿Αρχιερωσύνην του, οὔτε τούς λοιπούς ἀνθρώπους, ἀλλ᾿ οὔτε καί τήν᾿Εκκλησίαν.., ὁπότε πιστεύομεν, ὅτι θά συνειδητοποιήσῃ ποῦ τόν ὡδήγησαν, καί θά τούς ἐπιστρέψῃ τό ἔγγραφον τοῦτο ὡς ἀπαράδεκτον. (49) Τί ὡδήγησε τόν ἀγαπητό κύριο εἰς τό νά δανειστῇ τό ὄνομα τοῦ ἀνθέλληνος καί ἀντιχρίστου ᾿Αμερικανοεβραίου καί στελέχους τῆς Λέσχης Μπίλντερμπεργκ Χένρι Κίσσινγκερ;...᾿Ενῶ ἐγράφομεν ταῦτα ἐπληροφορήθημεν περί τῆς κυκλοφορίας καί ἄλλου ὁμοίου ἐπίσης ψευδωνύμου ἐκ τεσσάρων σελίδων, τό ὁποῖον ἐπισυνάπτομεν ἐν τῷ Παραρτήματι διά τά καθ᾿ ῾Υμᾶς. (50) Γίνεται φανερόν, ὅτι ὁ κ. "Χένρι", ἔχει πατήσει πολύ καλά τό πόδι του καί ἅπλωσε τά "μακρυά" του χέρια καί πάλιν κάμνει ἄνω κάτω τά ἐκκλησιαστικά μας πράγματα, δι᾿ ἡμετέρων, μεθ᾿ ὧν συσκέπτεται καί συνεργάζεται! Καί ἄλλοτε, περί τήν δεκαετίαν τοῦ 80, ὁ κ. "Χένρι" ἐπεχείρησε νά κάμῃ ἄνω κάτω τά ἐκκλησιαστικά μας πράγματα, ἀλλά τίποτα δέν κατώρθωσε, διότι τότε ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἔδωσεν ἀμέσως καί ὁμοφώνως τάς ἐνδεικνυομένας ἀπαντήσεις, (ὁρᾶτε ἔμπροσθενἐ τῶ παρόντι), μεθ᾿ ὅ ἀπαγοητευθείς ἔπαυσε νά γράφῃ δι ἔνα μεγάλο διάστημα. Στήν συνέχεια ἴσως κάποιοι τόν ἐπανέφεραν, ἤ ἐπανῆλθε μόνος του, ἀφοῦ κατά τόν φαινομενικόν χρόνον τῆς ἀδρανείας του, μόνον ἀδρανής δέν ἦτο, ὡς φαίνεται, ἀλλά ἐξησφάλιζε προϋποθέσεις,.... Μέ ὅσα τώρα γράφει καί πράττει φαίνεται πώς δέν συνεχώρησε τήν ματαίωσιν τῶν σχεδίων, τά ὁποῖα εἶχε καί προωθοῦσε κατά τήν περίοδον πρό καί μετά τό 1980, διό ἐπανῆλθεν δριμύτερος κατά τά τελευταῖα ἔτη. Καί αὐτός μέν, δηλ. ὁ κ. "Χένρι", δικαιοῦται νά ἔχῃ τάς ἰδικάς του "ἐκκλησιολογικάς" θέσεις, δέν ἔχει ὅμως τό δικαίωμα νά προσπαθῇ νά παρασύρῃ κάποιους, ὅπως τόν κ. "Τζών" καί κάθε ἄλλον "Τζών", καί νά τούς πλανᾶ ἐν τῇ ἁπλότητι τῶν ἰδίων καί μέ τήν γοητείαν πού ἐξασκεῖ ἐπ᾿ αὐτῶν, καί νά τούς στρέφῃ κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Αλλά οὔτε καί διά τινας ἄλλους ἡμετέρους εἶναι ἀξιοπρεπές νά προσπαθοῦν νά ἐπιβάλουν εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τά θελήματα τοῦ κ. "Χένρι", ὅπως π.χ. "σώνει καί καλά" νά παραπεμφθῇ ὁ ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλόχιος εἰς τό Συνοδικόν Δικαστήριον, μάλιστα χωρίς τήν Κανονικήν διαδικασίαν, χωρίς νά μελετηθῇ τό θέμα, ἀλλά μέ προειλημμένην ἀπόφασιν, τήν ὁποίαν θέτει εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον ὁ Μακαριώτατος, καί ταῦτα προκειμένου νά "διωχθῇ" καί νά "καταδικασθῇ" ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος., ἔστω καί ἄν δέν πταίῃ, ἁπλῶς καί μόνον, διότι ἔτσι ἀπεφάνθη" ὁ κ. "Χένρι".(Βλ. κείμενά τοῦ κ. "Χένρι" εἰς τό Παράρτημα). ᾿Εδῶ πρόκειται πραγματικά περί "βαρβάρου διωγμοῦ", καί οὐχί περί κανονικῆς διαδικασίας. (51) Μόλις ἐσχάτως περιῆλθεν εἰς χεῖράς μου ἡ ἀπό 20-2-2000 ἐπιστολή τοῦ κ. Κάτσουρα, τήν ὁποίαν πρέπει νά ἔχετε λάβει. Αὔτη ἐκτός τοῦ ὅτι εἶναι σφόδρα προκλητική, ἀκόμη καί ἐκεῖ ὅπου ἐνδύεται μέ...."εὐγένειαν", ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ ἀποστολεύς ἔχει μίαν ἐπικίνδυνα παρεξηγημένην - πεπλανημένην ἀντίληψιν περί τοῦ ρόλου του ὡς Διευθυντοῦ τοῦ "ΚΗΡΥΚΟΣ", καί γενικώτερα ὡς ὑπαλλήλου εἰς τά Γραφεῖα καί συνεργάτου εἰς τόν ῾Ιερόν τῆς ᾿Εκκλησίας ᾿Αγῶνα. Δυστυχῶς πρέπει νά ἔχῃ ἰδιαίτερα σοβαρούς λόγους, διά νά θεωρῇ τόν ἑαυτόν του ἀνεξέλεγκτον γενικόν προϊστάμενον.... ἀλλά θά ἀπαγοητευθῇ, διότι, ἄν τό σκεφθῇ καλύτερα, θά διαπιστώσῃ, ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία δέν χρειάζεται προϊσταμένους, οὔτε καί συνεργάτες μέ ὕφος καί φρόνημα ... 70 Καρδιναλίων, ὅπως χαριτολογώντας ἔλεγε ὁ μακαριστός π. Παῦλος ὁ Κύπριος. (52) ᾿Επειδή τό θέμα τοῦτο εἶναι ἐξαιρετικά σοβαρόν θά ἀναμείνω τήν ὑπεύθυνον τοποθέτησιν πρωτίστως τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου, ὡς ἀμέσως ἁρμοδίου καί ὑπευθύνου, καί παραλλήλως ὅλων τῶν Σεβ/των ῾Ιεραρχῶν ὡς, ἐπίσης, συναρμοδίων καί συνυπευθύνων. (53) ῾Ορᾶτε τῶν λόγων τό ἀληθές εἰς τήν ἀπό 20-2-2000, ὡς ἄνω, ἑπτασέλιδον ἐπιστολήν τοῦ κ. Κάτσουρα, ἐπί τῆς ὁποίας κρίνεται ἀπαραίτητον νά ἐπανέλθωμεν. (54) Βλέπετε τήν ἐν τῷ παρόντι κειμένῳ παρατεθεῖσαν ἐπιστολήν μου πρός τόν Σεβ/τον Κιτίου κ. ᾿Επιφάνειον, ἡ ὁποία κατ᾿ οὐσίαν ἀπευθύνεται πρός τόν τότε ἐκ τῶν παρασκηνίων δρῶντα κ. "Χένρι. Βλέπετε ἐπίσης καί τά ἐν τῷ Παραρτήματι συνημμένα κείμενα. ᾿Εάν χρειασθῇ εἰς τήν συνέχειαν θά φέρωμεν εἰς φῶς καί ἄλλα ντοκουμέντα, ἐκ τῶν ὁποίων ἀποκαλύπτεται ἡ μεγάλη...προσπάθειά τοῦ κ. Χένρι νά ἐπιβάλῃ "σώνει καί καλά" τόν"παλαιοημερολογιτικόν οἰκουμενισμόν". Βέβαια αὐτός ἐνεργεῖ σύμφωνα μέ τό φρόνημά του, τό ἐρώτημα εῖναι: "Ἡμεῖς τί κάμνομεν; "