ΕΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ ΤΟΥΤΩ ΘΛΙΨΙΝ ΕΞΕΤΕ, ΑΛΛΑ ΘΑΡΣΕΙΤΕ ΕΓΩ ΝΕΝΙΚΗΚΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ

"᾿Εν τῷ κόσμῳ τούτῳ θλίψιν ἕξετε, ἀλλά θαρσεῖτε ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον". Τά προβλήματα, οἱ πειρασμοί καί τά σκάνδαλα δέν θά λείψουν ποτέ. ῾Η ἐλπίδα μας πρέπει νά εἶναι πάντα ὁ Θεός.... Δέν πρέπει, λοιπόν, νά θλιβώμεθα ὑπερβολικά, οὔτε νά στενοχωρούμεθα καί νά ἀνυπομονοῦμε, ἀλλά νά ὑπομένουμε μέ χαρά ὁτιδήποτε κι᾿ ἄν συναντήσουμε. Καί ἀκόμη δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε, πώς μέσα στίς δοκιμασίες καί στούς πειρασμούς πού μᾶς συμβαίνουν, ὅπως μᾶς λένε οἱ Πατέρες, κρύπτεται ἡ ἀγάπη καί τό ἐνδιαφέρον τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς, γιά τήν σωτηρία μας. Γι αὐτό σ᾿ αὐτές τίς περιπτώσεις πρέπει πρωτίστως νά χαίρωμε καί νά εὐγνωμονοῦμε τόν Θεόν, διότι μέσα ἀπό αὐτούς τούς πειρασμούς, δομικάζονται οἱ ἀληθινοί ἐργάτες τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ὑφαίνεται τό θέλημα τοῦ Θεοῦ στήν ζωή μας. ῞Οπως ἔγινε μέ τόν πολύαθλο ᾿Ιώβ. ῾Ο ἅγιος ᾿Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος, μᾶς συνιστᾶ σέ αὐτές τίς περιπτώσεις νά κάμνουμε ὑπομονήν, διότι μέσα ἀπό τούς πειρασμούς καί τίς δοκιμασίες, ἀκόμη καί μέσα ἀπό τούς διωγμούς κατά τῶν εὐσεβῶν, ἡ θεία Πρόνοια κατευθύνει τά πάντα. Καί ἀσφαλῶς πρέπει νά δοξάζουμε τό ὄνομά του, καί νά ζητᾶμε τήν φώτισί του γιἀ νά βαδίζουμε τόν δρόμο τῆς ἀλήθειας, καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Δέν γράφω περισσότερα δικά μου, μόνο ἀντιγράφω ἕνα κομμάτι ἀπό ὁμιλία τοῦ ἁγίου ᾿Ιω. τοῦ Χρυσοστόμου, λόγια πολύ παρηγορητικά γιά ὅλους μας, σ᾿ ὁποιαδήποτε θέσι κι᾿ ἄν βρισκώμαστε, ὁποιεσδήποτε δοκιμασίες κι᾿ ἄν περνᾶμε. ᾿Ιδού τί ἀκριβῶς μᾶς συνιστᾶ ὁ ἅγιος: "῾Υπομείνατε, διότι εἶναι θέλημα Θεοῦ. Ποῖος ἠξεύρει ἐάν αἱ θλίψεις σας δέν ὑπηρετοῦν τά σχέδια Του περί τῆς ἠθικῆς τάξεως τοῦ κόσμου; ῎Η ἐάν ὁ διωγμός, ὁ ὁποῖος σείει κατά τήν στιγμήν αὐτήν τάς ᾿Εκκλησίας μας, δέν εἶναι δι᾿ αὐτάς, εἰς τά βάθη τῶν θείων προβλέψεων, ὅ,τι ἡ θύελλα διά νά καθαρίσῃ τόν ἀέρα τόν μολυσμένον ἐκ τῆς ἀκινησίας, ὅ,τι ὁ χειμών διά νά ὡριμάσῃ τό σπέρμα ὑπό τήν γῆν, ἤ ἡ νύξ διά νά ἀναζωογονήσῃ τά σώματά μας; ῾Υπό τάς διαταγάς καί τήν διακυβέρνησιν τῆς θείας Προνοίας ὁ διώκτης καθίσταται ὄργανον εἰς τάς χεῖρας τοῦ Θεοῦ, ἵνα δοκιμάζωνται οἱ δίκαιοι καί καταρτίζωνται εἰς ὑπομονήν· ὁ διωκόμενος δέ ὁμοιάζει πρός τόν ἐργάτην τόν εὐπειθῆ εἰς ἔργον ἄγνωστον, εἰς τό ὀποῖον ἐργάζεται ὑπό τό βάρος τῆς ἡμέρας καί μετά τήν ἀποπεράτωσιν τοῦ ὁποίου θά λάβῃ τόν μισθόν του. Πρέπει λοιπόν νά βαδίζωμεν μέ ὠρθωμένον τό μέτωπον εἰς τάς δυσχερείας τῆς ζωῆς καί οὐχί μόνον μετ᾿ αὐταπαρνήσεως, ἀλλά καί μετά φαιδρότητος (χαρᾶς), μετ᾿ εὐγνωμοσύνης πρός τήν θείαν Πρόνοιαν, ἡ ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ πάντοτε εἰς τήν εὐτυχίαν, ὅταν ἡμεῖς ἀγαπῶμεν τό ἀγαθόν". Εὔχομαι ὁ Θεός νά δίνει κουράγιο καί δύναμι καί σέ σᾶς, καί σέ ὅλους ἐκεῖ τούς χριστιανούς, καί σέ ὅλο τόν κόσμο. Καί προπάντων ἐλπίδα, ὅτι μετά τόν χειμῶνα τῶν θλίψεων θά ἔλθῃ ὁπωσδήποτε καί ἡ ῎Ανοιξι τῆς χαρᾶς. ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

Η ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ ΚΑΙ Η Δ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

Η ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ ΚΑΙ Η Δ' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ «Τῆς γὰρ τετάρτης Συνόδου έκύρωσας, ἅ οἰ Πατέρες καλῶς ἐδογμάτισαν» διαβάζουμε στο Απολυτίκιο της Αγίας Μάρτυρος Ευφημίας, ενώ το Κοντάκιό της απευθύνεται σε αυτή ως την «ὑπὸ τῶν ἐξακοσίων τριάκοντα θεοφόρων Πατέρων, ὅρον λαβοῦσα καὶ φυλάττουσα». Η Αγία Μεγαλομάρτυς και Πανεύφημος Ευφημία, της οποίας τη μνήμη τιμά σήμερα, 11 Ιουλίου, η Εκκλησία του Χριστού, έχει άρρηκτα συνδεδεμένο το όνομά της με την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο, καθώς μετά θάνατον επικύρωσε με θαυμαστό τρόπο τις αποφάσεις της Συνόδου που σχετίζονται με την καταδίκη του Μονοφυσιτισμού. Η Αγία Μεγαλομάρτυς Ευφημία έζησε κατά την περίοδο των διωγμών του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (288 μ.Χ.), όταν ανθύπατος της Ρώμης ήταν ο Πρίσκος. Καταγόταν από τη Χαλκηδόνα και προερχόταν από οικογένεια ευγενών και ευσεβών χριστιανών. Εξαιτίας της ομολογίας της χριστιανικής πίστης υπέστη σειρά ιδιαίτερα σκληρών βασανιστηρίων. Παρά τις δοκιμασίες, όμως, παρέμεινε ακλόνητη στην πίστη της, υπομένοντας με καρτερία τα δεινά στα οποία υποβλήθηκε, λαμβάνοντας τελικά το στεφάνι του μαρτυρίου. Το ιερό της λείψανο ενταφιάσθηκε στη Χαλκηδόνα, όπου παρέμεινε για αρκετά χρόνια, επιτελώντας πολλά θαύματα και θεραπεύοντας ασθενείς. Εκεί, έλαβε χώρα ένα θαυμαστό γεγονός, χάρη στο οποίο το όνομα της Αγίας Ευφημίας συνδέθηκε στενά με την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο και την επικύρωση των αποφάσεών της περί των δύο φύσεων του Ιησού Χριστού. Η Δ’ Οικουμενική Σύνοδος συνεκλήθη το 451 μ.Χ. επί των αυτοκρατόρων Μαρκιανού και Πουλχερίας. Σε αυτή συμμετείχαν 630 θεοφόροι Πατέρες, οι οποίοι αναθεμάτισαν και καταδίκασαν τη μονοφυσιτική διδασκαλία των Ευτυχή και Διοσκόρου, και διατύπωσαν το χριστολογικό δόγμα της Εκκλησίας, σύμφωνα με το οποίο ο Ιησούς Χριστός είναι ένα πρόσωπο με δύο τέλειες φύσεις, τη θεία και την ανθρώπινη, ενωμένες «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως». Επειδή όμως οι αιρετικοί εξακολουθούσαν να μην πείθονται στα δόγματα της Αγίας Συνόδου, οι άγιοι Πατέρες χρησιμοποίησαν άλλον τρόπο για να αποδείξουν την ορθότητα των αποφάσεων της Συνόδου. Και οι δύο πλευρές, δηλαδή από τη μία οι Ορθόδοξοι και από την άλλοι οι Μονοφυσίτες, κατέγραψαν αυτά που πίστευαν και διακήρυτταν σε ξεχωριστούς τόμους, τους οποίους στη συνέχεια τοποθέτησαν σφραγισμένους μέσα στη θήκη που περιείχε το ιερό λείψανο της Αγίας Ευφημίας. Μετά από λίγες ημέρες, όταν άνοιξαν και πάλι τη θήκη με το λείψανο της Αγίας, είδαν ότι τον τόμο της ορθοδόξου διδασκαλίας κρατούσε η Μάρτυς στα χέρια της, ενώ ο τόμος των αιρετικών ήταν ριγμένος στα πόδια της. Το γεγονός αυτό υπήρξε η θαυμαστή επικύρωση της πίστεως των Ορθοδόξων, ενίσχυσε το κύρος των συνοδικών αποφάσεων και καταντρόπιασε τους αιρετικούς Μονοφυσίτες. Πριν από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, το άφθαρτο λείψανο της Αγίας μεταφέρθηκε από τη Χαλκηδόνα στην Κωνσταντινούπολη και τοποθετήθηκε σε ναό αφιερωμένο στη μνήμη της. Μετά την Άλωση, μεταφέρθηκε διαδοχικά σε διάφορους τόπους, μέχρι την οριστική εγκατάστασή του στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα και συνεχίζει, με τη χάρη του Θεού, να επιτελεί θαυμαστές επεμβάσεις σε όσους προσέρχονται με πίστη και ευλάβεια για να το προσκυνήσουν. Με την ευκαιρία αυτή, αξίζει να σημειωθεί ότι, πέραν της καταδίκης της αίρεσης του Μονοφυσιτισμού, η Δ’ Οικουμενική Σύνοδος συνέταξε επιπλέον 30 συνολικά Κανόνες «πρὸς τὴν τῆς Ἐκκλησίας εὐκοσμίαν καὶ κατάστασιν». Από αυτούς τους Κανόνες, ο Κανών Β’ καταδικάζει αυστηρά την εξαγορά των εκκλησιαστικών αξιωμάτων ή της χειροτονίας με χρήματα, δηλαδή τη σιμωνία. Στην ερμηνεία του εν λόγω Κανόνος στο Πηδάλιον αναφέρεται: «Ὅποιος λοιπόν Ἐπισκοπος, (διορίζει ὁ παρὼν Κανών) τούτους πάντας καὶ τοὺς λοιπούς Κληρικούς ποιήσοι μὲ χρήματα, καὶ δι' αἰσχροκέρδειάν του πωλήσοι τὴν ἀπώλητον χάριν του Πνεύματος, οὗτος ἐλεγχθείς, ἀς καθαιρῆται ἀπὸ τὸν βαθμὸν τῆς Ἀρχιερωσύνης. Ἀλλὰ καὶ ἐκείνος ὁποῦ τοιουτοτρόπως χειροτονηθή, ἀς μὴ ὠφελῆται ἀπὸ τὴν κατὰ πραγματείαν ταύτην χειροτονίαν ἡ προβολήν, ἀλλὰ ἂς ἦναι καὶ τῆς ἱερωσύνης, καὶ τοῦ ὀφφικίου ὁποῦ ἔλαβεν ἀπόβλητος. Εἰ δὲ τινας ἤθελε γένει μεσίτης εἰς τὰς αἰσχροκερδείας ταύτας, εἰ μὲν εἶναι Κληρικός, ἀς καθήρηται, εἰ δὲ Μοναχὸς ἡ λαϊκὸς, ὡς ἀναθεματίζεται.» Δηλαδή, όποιος επίσκοπος χειροτονήσει κληρικούς έναντι χρημάτων και από αισχροκέρδεια πουλήσει την ανεκτίμητη και ανεκχώρητη χάρη του Αγίου Πνεύματος, αυτός να καθαιρείται από το επισκοπικό του αξίωμα. Αλλά και εκείνος που χειροτονήθηκε με αυτόν τον τρόπο να μη διατηρεί το αξίωμα ή τη χειροτονία που απέκτησε με αυτή τη συναλλαγή, αλλά να στερείται τόσο την ιερωσύνη όσο και το εκκλησιαστικό αξίωμα που έλαβε. Αν κάποιος μεσολάβησε σε αυτές τις αισχροκερδείς συναλλαγές, αν είναι κληρικός να καθαιρείται, ενώ αν είναι μοναχός ή λαϊκός να αναθεματίζεται. Με βάση τα πιο πάνω, όσοι εμπλέκονται σε τέτοιες ανόσιες πράξεις, ας αντιληφθούν το μέγεθος της βλασφημίας στην οποία ενεπλάκησαν και ας λογαριάσουν τις ευθύνες που τους αναλογούν. Ο Κανών Ε’ επικύρωσε την ισχύ των προηγούμενων Κανόνων των αγίων Πατέρων που απαγορεύουν τη μετάθεση επισκόπων και κληρικών από μία επαρχία σε άλλη: «Περὶ τῶν μεταβαινόντων ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν Ἐπισκόπων, ἢ Κληρικῶν, ἔδοξε τοὺς περὶ τούτων τεθέντας Κανόνας παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων ἔχειν τὴν ἰσχύν.» Ερμηνεία Αγίου Νικοδήμου: «Ὁ Κανὼν οὗτος διορίζεται νὰ ἔχωσι τὸ κῦρος οἱ Κανόνες ἐκεῖνοι ὁποῦ ἐξεδόθησαν ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρας, οἱ κωλύοντες τὰς ἀπὸ μιᾶς πόλεως, ἢ ἐπαρχίας, εἰς ἄλλην πόλιν καὶ ἐπαρχίαν μεταβάσεις, τόσον τῶν Ἐπισκόπων, ὅσον καὶ τῶν Κληρικῶν, καὶ ἀνάγνωθι αὐτοὺς ἐν τῷ ιδ', καὶ ιέ. Ἀποστολικῷ.» Σύμφωνα με αυτούς τους Κανόνες, λοιπόν, όσοι με οποιονδήποτε τρόπο συμμετείχαν σε μεταθέσεις επισκόπων, σε διπλές ενθρονίσεις, σε ανταλλαγές θρόνων, έχουν καταπατήσει τους Ιερούς Κανόνες που θέσπισαν οι Άγιοι Πατέρες εν αγίω Πνεύματι. Οι Ιεροί Κανόνες δεν ορίστηκαν για να τηρούνται κατ’ επιλογή, ούτε για να αγνοούνται και να εφαρμόζονται οι προσωπικοί «κανόνες» του καθενός, αλλά βάσει και του Α’ Κανόνος της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου: «Τοὺς παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων καθ' ἑκάστην Σύνοδον ἄχρι τοῦ νῦν ἐκτεθέντας Κανόνας κρατεῖν ἐδικαιώσαμεν.» Ερμηνεία εκ του Πηδαλίου: «Ὁ παρών Κανὼν δίκαιον κρίνει νὰ κρατοῦσιν, ἤτοι νὰ ἔχουσι τὸ κύρος, καὶ τὴν ἰσχὺν όλοι οἱ Κανόνες ὁποῦ ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τοῦ νῦν ἐξεδόθησαν παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων, εἴτε πρὸς δογμάτων ἀκρίβειαν, εἴτε καὶ πρὸς Ἐκκλησιαστικὴν εὐταξίαν χρησιμεύοντας καθ' ἑκάστην Σύνοδον Οἰκουμενικήν τε καὶ τοπικήν.» Με άλλα λόγια, έχουν πλήρη ισχύ και κύρος όλοι οι Κανόνες που ορίστηκαν από τους Αγίους Πατέρες από την αρχή μέχρι σήμερα, είτε εκείνοι που αφορούν την ακρίβεια των δογμάτων, είτε εκείνοι που χρησιμεύουν για την εκκλησιαστική τάξη, και οι οποίοι θεσπίστηκαν από τις Οικουμενικές και Τοπικές Συνόδους. Είθε η Αγία Μεγαλομάρτυς Ευφημία να πρεσβεύει προς τον Κύριον ημών Ιησού Χριστό, ώστε να μας φωτίζει να μένουμε μακριά από αιρετικά φρονήματα και να μας χαρίζει σταθερή ομολογία πίστεως αλλά και πιστή προσήλωση σε όσα οι Άγιοι Πατέρες μάς παρέδωσαν. Από: "Ορθοδοξη Αντισταση ΓΟΧ Δεν ξεχνω" Νικ.)

ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΛΥΣΙΝ ΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΘΕΣΜΟΥ (ΕΚΚΡΕΜΟΥΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 185/31-1-2001)

ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΛΥΣΙΝ ΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΘΕΣΜΟΥ; ΤΟ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 185/31-1-2001 ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟ ΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Περίληψις: Ἡ κατάλυσις τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ μέ προειλημμένας καί αὐθαιρέτους ἀποφάσεις ὡδήγησαν εἰς τό νά ἐκκρεμοῦν τά παρακάτω θέματα: α) ῾Ιεραποστολή εἰς Ρουμανίαν. β) Αἱ ἐπιστολαί τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, καί αἱ κατ᾿ αὐτῶν Καταγγελίαι, καθώς καί τά ἐπίσημα κείμενα πού ἠκολούθησαν, καί τά ὁποῖα ὑπογράφει ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος. γ) ῾Η μή ἐφαρμογή τῆς Κανονικῆς τάξεως εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τούς πέντε σχισματοαιρετικούς πρώην Μητροπολίτας. δ) ῾Ο Θεολογικός Διάλογος. ε) Θέματα πού προκύπτουν ἀπό τήν δημοσίευσιν -"ἀνακοίνωσιν" τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου εἰς τόν Κ.Γ.Ο., μηνός ᾿Ιουλίου 2000. στ) Τό φλεγμαῖνον πρόβλημα τῆς Αύστραλίας. ζ) Τά τελευταῖα βιβλία - ἐπιστολαί κλπ. τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη. η) Θέμα "Κήρυκος Γνησίων ᾿Ορθοδόξων". θ) Θέμα νέων ταυτοτήτων. ι) Τά θέματα τά ὁποῖα προέκυψαν ἐκ τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως κατά τήν 8/21-12-1999. ια) Καταγγελίαι Πειραιῶς κατά θεολόγων καί θεολόγων κατά Πειραιῶς, ιβ) Τό ἀναληθές καί συκοφαντικόν ἀνακοινωθέν περί τῆς Συνόδου τῆς 17 καί 18 Μαΐου 2000, κλπ.) Μακαριώτατε Πρόεδρε καί Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς. ῾Ο Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσω ἡμῶν. ῾Η ἐλαχιστότης μου, ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς καί ᾿Αρχιγραμματεύς τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, διά τοῦ παρόντος ῾Υπομνήματος μου, ὑπενθυμίζω εἰς τήν σήμερον (31-1-01) συνεδριάζουσαν ῾Ιεραρχίαν τά κάτωθι: Α' ῾Υπάρχει σειρά ἐκκρεμούντων θεμάτων, τά ὁποῖα, ὡς ἐκ τῆς φύσεώς των, εἶναι φλέγοντα καί ἐπείγοντα, διό ἀπαιτοῦν ἄμεσον ἀντιμετώπισιν. Τά θέματα αὐτά, τά κατεθέσαμεν ἐπανειλημμένως, τελευταίως δέ καί κατά τήν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 15/28-12-2000, διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 175/15/28-12-2000 ἐγγράφου μας. ᾿Αντί τῆς κανονικῆς ἐξετάσεως - ἀντιμετωπίσεως καί λήψεως κανονικῶν καί ὀρθοδόξων ἀποφάσεων ἐπ᾿ αὐτῶν, κατά τήν ἐν λόγῳ συνεδρίασιν, ἔγινε "ἀσυζητητί" δεκτή ἡ πρότασις (προειλημμένη ἀπόφασις) τοῦ Μακαριωτάτου, νά ἐκδοθῇ "Ανακοινωθέν", διά τοῦ ὁποίου θά κατεδικάζοντο τά κείμενα καί τά ἔγγραφα τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου, καί τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ὡς "ἀσεβῆ, καί χειρότερα τῶν πέντε". ῾Η ἐλαχιστότης μου, ἐκπροσωπῶν κανονικῶς, καί τόν Σεβ. Μητροπολίτην Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Πανάρετον, διεφωνήσαμεν εἰς τήν ἔκδοσιν τοιούτου "᾿Ανακοινωθέντος", καί διά πολλοστήν φοράν ἐζητήσαμεν νά ἐξετασθοῦν ἐξ ὑπαρχῆς, καί μέ κανονικάς διαδικασίας, ὅλα τά ἀπό ἱκανοῦ χρόνου ἀνεπιτρέπτως σοβοῦντα σοβαρά ᾿Εκκλησιαστικά θέματα, καθώς καί αὐτά τά ὁποῖα προσφάτως προέκυψαν. ῾Η πρότασίς μας ἀπερρίφθη ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου καί τῶν Σεβ/των Πειραιῶς κ. Νικολάου καί Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέου, ἐνῶ δέν ἐλήφθησαν κἄν ὑπ᾿ ὄψιν αἱ ἐπιφυλάξεις τῶν ὑπολοίπων παρόντων ᾿Αρχιερέων, ἤτοι τῶν Σεβ/των ᾿Αργολίδος κ. Πᾳχωμίου, Περιστερίου κ. Γαλακτίωνος καί Βερροίας κ. Ταρασίου. ᾿Εν τέλει ἀνετέθη εἰς τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον, ἡ σύνταξις τοῦ "᾿Ανακοινωθέντος", διά τοῦ ὁποίου ὡς προελέχθη θά κατεδικάζοντο συγκεκριμένα κείμενά μας. ῞Ενα μῆνα ἀργότερον, τήν Κυριακήν τοῦ Ζακχαίου (15/28-1-2001), ἐκυκλοφόρησε καί διενεμήθη εἰς ὅλας τάς ἐνορίας, μία "᾿Ανακοίνωσις", μέ ἀριθμόν Πρωτ. 3145/11-1-2001, καί μέ τήν ἔνδειξιν "ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ", χωρίς, ὡς γνωστόν, προηγουμένως νά λάβῃ γνῶσιν αὐτῆς ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, καί νά ἀποφασίσῃ ἐπ᾿ αὐτοῦ, ἀφοῦ τό θέμα (τοῦ περιεχομένου τῆς ᾿Ανακοινώσεως) ποτέ δέν ἦλθε εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, δέν ἀνεγνώσθη ὡς σχέδιον, δέν ἐνεκρίθη καί δέν ὑπεγράφη ὑπ᾿ Αὐτῆς, ἀλλ᾿ οὔτε καί ὡς σχέδιον ἐστάλη εἰς τούς ᾿Αρχιερεῖς, ὥστε νά λάβουν γνῶσιν καί νά ἐκφράσουν ἀρμοδίως καί ὑπευθύνως τήν ἄποψίν των. Δέν ἔγινε τίποτε ἐξ ὅλων αὐτῶν, διότι μέσα ἀπό κανονικάς καί ἐντίμους ἐκκλησιαστικάς διαδικασίας, ποτέ δέν θά μποροῦσε νά δῇ τό φῶς τῆς δημοσιότητος αὐτή ἡ "᾿Ανακοίνωσις". Πῶς λοιπόν χαρακτηρίζεται τό κείμενον αὐτό ὡς προερχρόμενον ἐκ τῆς Ι.Σ. καί ὡς ἐκφράζον Αὐτήν; Λυπούμεθα, ἀλλά εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά καταγγείλωμεν καί αὐτήν τήν ἐνέργειαν ὡς ἀντικανονικήν καί "πραξικοπηματικήν", καί ἐν τέλει ἄκρως ἀντιεκκλησιαστικήν, καί ὡς ἐκ κακίστης σκοπιμότητος προκύψασαν . Κατόπιν τούτου ἡ ᾿Ανακοίνωσις αὕτη (3145/11-1-2001) μέ ὅ,τι πρός αὐτήν σχετικόν, δέον νά ἐξετασθῇ ἱεροσυνοδικῶς. ῾Ως σχετικά πρός αὐτήν ἐννοοῦνται ἡ προηγηθεῖσα (ὑπ᾿ ἀριθμ. 226/6-11-2000), ἀλλά καί ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 162/4-11-2000 ἡμετέρα "ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΙΣ". ᾿Επί πᾶσι τούτοις ὁ συντάκτης τῶν δύο "᾿Ανακοινώσεων", ὅπως καί τά πρόσωπα, τά ὁποῖα ὑπογράφουν τήν "ΕΠΕΙΓΟΥΣΑΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΙΝ ΑΝΑΦΟΡΑΝ" ἀπαραιτήτως δέον νά εἶναι παρόντα κατά τήν συγκεκριμένην συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ᾿Εγράψαμεν ἐπανειλημμένως καί ἐπεστήσαμε τήν προσοχήν ἐπί τῆς λειτουργίας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, διότι ὅλα τά δεινά εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, καί κατά τήν πρό, καί τήν μετά τό 1995 περίοδον, καθ᾿ ἡμᾶς, προῆλθον, καί προέρχονται, ἀπό τήν μή κανονική λειτουργία τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῾Η συνείδησίς μας ὡς ᾿Αρχιερέως μᾶς ἐλέγχει, ὅτι ὡς ῾Ιερά Σύνοδος δέν λειτουργοῦμε Κανονικῶς, καί δέν ὑπηρετοῦμε ἀπόλυτα τό συμφέρον τῆς ᾿Εκκλησίας, ὅταν πρίν, ἤ μετά ἀπό τήν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀποφασίζουν ἄλλοι, τούς ὁποίους πολλάκις ἔχομεν κατονομάσει. ᾿Ασφαλῶς οὐδείς ἐκ τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων ἀγνοεῖ ταῦτα, ἐνῶ τινές (τῶν Σεβασμιωτάτων) συμπράττουν ἐξωσυνοδικῶς μετ᾿ αὐτῶν. Τελευταίως ἡ "ἰσχυρά" περί τόν Μακαριώτατον Πρόεδρον "μειοψηφία", ἤτοι τρεῖς ἐν συνόλῳ ᾿Αρχιερεῖς, εἰσηγοῦνται εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, καί "ἀποφασίζουν", ἐνῶ οἱ λοιποί ἤ διότι διαφωνοῦν, ἤ διότι προτείνουν ἄλλους τρόπους ἀντιμετωπίσεως, ἤ διότι ἐπιφυλάσσονται δέν λαμβάνονται καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν. ᾿Ας μή διαφεύγῃ ὅμως τῆς προσοχῆς μας, ὅτι μοναδικόν κριτήριον τῆς ἐγκυρότητος μιᾶς ἀποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, εἶναι ἀφ᾿ ἑνός τό ἄν ἐτηρήθη ἡ Κανονική τάξις, καί ἀφ᾿ ἑτέρου ἄν αὕτη συνάδῃ πρός τήν ᾿Ορθόδοξον Παράδοσιν, τήν ᾿Αλήθειαν καί τό Δίκαιον. ῎Ετσι, κατά τήν προσωπικήν μου γνώμην, τήν ὁποίαν καταθέτω ἐνώπιον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, καί εὐσεβάστως παρακαλῶ νά ληφθῇ ὑπ᾿ ὄψιν, ὅσαι ἐκ τῶν ἀποφάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῶν τελευταίων ἐτῶν δέν ἐλήφθησαν κατά τήν Κανονικήν τάξιν καί δέν ὑπηρετοῦν τό Δίκαιον καί τήν ᾿Αλήθεια, ἀφ᾿ ἐνός πάσχουν ἀπό πλευρᾶς κανονικοῦ κύρους, καί ἀφ᾿ ἐτέρου ἐγείρουν τεραστίας εὐθύνας καί θά ἔχουν τάς συνεπείας των διαχρονικῶς. Ναί, διαχρονικῶς, ἀφοῦ καί μετά τόν θάνατόν μας τά ἀδικήματα πού διαπράττομεν εἰς βάρος τῆς ᾿Εκκλησίας, ἄν δέν διορθωθοῦν, θά μᾶς συνοδεύουν καί θά ἔχουν τάς συνεπείας των. Β' Διά τοῦτο, ὅσον καί ἄν τοῦτο ἀποτελεῖ ἐπανάληψιν, ἐφ᾿ ὅσον τά προβλήματα παραμένουν, ἡ ἐλαχιστότης μου καί πάλιν ἐνώπιον τῆς παρούσης ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας καταθέτω δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν τά θέματα τά ὁποῖα ἐκκρεμοῦν καί τά ὁποῖα ἀπαιτοῦν ἄμεσον ἀντιμετώπισιν, διότι, ὅσον χρονίζουν τόσον ὀξύτερα καί δυσκολοθεράπευτα γίνονται. α) ῾Ιεραποστολή εἰς Ρουμανίαν. ῎Εχω καταθέσει τόν σχετικόν φάκελλον μέ ὅλας τάς ἐνεργείας μου, καί τό θέμα μπορεῖ νά θεωρηθῇ ὡλοκληρωμένον ἀπό κάθε ἄποψιν, ὅμως παρατηρεῖται πείσμων ἄρνησις νά ἀσχοληθῇ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐπί τῆς οὐσίας καί νά ἀποφασίσῃ. Σημειώνω, πάντως ὅτι δέν δύναμαι νά κατανοήσω, διατί ὁ Μακαριώτατος, ἐνῶ προφορικῶς μᾶς ὥρισεν νά ἐρευνήσωμεν τό θέμα καί νά εἰσηγηθῶμεν ἁρμοδίως, ὅταν κατά τήν συνεδρίασιν ἐζήτησα νά ἀναγνωσθῇ ἡ ὁλοκληρωμένη σχετική Εἰσήγησίς μου, τοῦτο δέν ἐγένετο δεκτόν καί ἐσημειώθη ἄρνησις ἀκόμη καί νά παραληφθῇ αὕτη. ᾿Επί τοῦ θέματος αὐτοῦ ἐρωτῶ καί τοῦτο τόν Μακαριώτατον Πρόεδρον: Μήπως πρόσφατα ἔχει σημειωθεῖ κάποια παρέμβασις τοῦ Ρουμάνου παλαιοημερολογίτου "Μητροπολίτου" Βλασίου, καί ἑτέρων "᾿Επισκόπων", ἐξ ὧν ὁ εἷς ἐκ τοῦ χώρου τῶν "᾿Ενισταμένων" τοῦ κ. Κυπριανοῦ; Πρέπει νά γνωρίζῃ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος κάθε λεπτομέρεια καί νά ἀναλάβῃ τάς εὐθύνας της. ᾿Οφείλω ἐν προκειμένῳ νά σᾶς ἐνημερώσω, ὅτι ὅταν ἐπρόκειτο νά φύγω διά Ρωσίαν μοί ἐτηλεφώνησεν ὁ "᾿Επίσκοπος" τοῦ Κυπριανοῦ κ. ᾿Αμβρόσιος, καί νομίζοντας, ὅτι μεταβαίνω εἰς Ρουμανίαν, μοί εἶπεν περί τοῦ ᾿Επισκόπου Κοσμᾶ, ὅτι δέν πρέπει νά τόν προσλάβωμεν εἰς τήν Σύνοδόν μας, διότι ἦταν "πράκτορας" τῶν Κομμουνιστῶν, εἶναι "ἰσχυρογνώμων" καί "ἀπότομος", καί "δέν ἔχει τήν ἰδίαν ᾿Εκκλησιολογίαν μέ ἡμᾶς", καί "θά μᾶς κάμῃ κακόν", ἐάν τόν προσλάβωμεν. Καθ᾿ ἡμᾶς, μόνον ἡ σπουδή του νά κατηγορήσῃ μέ αὐτόν τόν τρόπο, τόν ᾿Επίσκοπον Κοσμᾶ, λέγει πολλά, διά τοῦτο ἡμεῖς προσωπικῶς δέν ἐλάβομεν καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν τά λεγόμενά του. ᾿Επισημαίνομεν, ὅτι τοιαῦται παρεμβάσεις τοῦ ἰδίου προσώπου ἔχουν σημειωθεῖ ἐπανειλημμένως κατά τό παρελθόν. ᾿Ερωτῶ, λοιπόν, μήπως ἔχομεν κάποιαν παρομοίαν παρέμβασιν τοῦ "Μητροπολίτου" Βλασίου, ἡ ὁποία συνέβαλε εἰς τό νά μή ἀντιμετωπίζεται ἀμέσως τό θέμα καί νά μή λαμβάνεται ἀπόφασις; β) Αἱ ἐπιστολαί τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, καί αἱ κατ᾿ αὐτῶν Καταγγελίαι, καθώς καί τά ἐπίσημα κείμενα πού ἠκολούθησαν, καί τά ὁποῖα ὑπογράφει ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος. ᾿Επί ὅλων αὐτῶν, καθ᾿ ἡμᾶς, πρέπει νά γίνῃ Κανονική ἐξέτασις καί νά ἀναζητηθῇ ἡ Κανονική καί ὀρθόδοξος καί δικαία λύσις, διαφορετικά ἡ εὐθύνη ὅλων θά παραμένῃ. ῾Υπενθυμίζω, ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας 20-10-99 "...διά τήν ἀπαγγελίαν οἱασδήποτε κατηγορίας κατά τῶν καταγγελλομένων προσώπων ἀπεφάσισε τήν σύστασιν ἐξεταστικῆς ᾿Επιτροπῆς συγκροτουμένης ὑπό τῶν: α) Σεβ/του Μητροπ. Πειραιῶς καί Νησων κ. Νικολάου, ὡς Προέδρου β) Παν/του Καθηγουμένου Γέροντος Στεφάνου, ὡς μέλους καί γ) Αἰδεσιμ. ῾Ιερέως π. Εὐσταθίου, προκειμένου αὕτη νά ἐξετάσῃ τάς ὡς ἄνω Καταγγελίας καί εἰσηγηθῇ σχετικῶς εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον". Ζητῶ ἀπό τήν ῾Ιεράν Σύνοδον νά ἐξετάσῃ, διατί ἀφοῦ ἡ ὡς ἄνω ᾿Επιτροπή παρητήθη, (῾Ορᾶτε σχετικῶς τήν ἀπό 14-11-99 ἐπιστολήν τοῦ Μακαριωτάτου πρός τόν Πρόεδρον τῆς ᾿Εξεταστικῆς ᾿Επιτροπῆς καί τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 1020/18-11-99 τοῦ Σεβ/του κ. Νικολάου, δι᾿ οὗ παραιτεῖται ἐκ τῆς ἐν λόγῳ ᾿Επιτροπῆς), δέν ὡρίσθη ἄλλη, ἀλλ᾿ οὔτε εἰσηγητής ὡρίσθη, οὔτε κἄν ἠνοίγει ἐν Συνόδῳ ὁ σχετικός φάκελλος; Πῶς χωρίς νά γίνουν αἱ προβλεπόμεναι Κανονικαί καί οὐσιαστικαί διαδικασίαι, καί δή, μετά τήν λῆξιν τῶν ἐργασιῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς 17-5-2000, ξεφύτρωσεν ἡ "παραπομπή" καί μιά σειρά ἄλλων δῆθεν ἀποφάσεων! Ποῖος ὥρισε τό Συνοδικόν δικαστήριον (παρωδία) καί ποία εἶναι ἡ σύνθεσίς του; ῾Υπάρχει ἀπόφασις ὑπογεγραμμένη ὑπό τῶν Σεβασμιωτάτων ᾿Αρχιερέων; Πρέπει νά ἀνοίξῃ ὁ ὀγκώδης φάκελλος καί ζητῶ τήν ἔγκρισιν νά εἰσηγηθῶ τό θέμα, ἐφ᾿ ὅσον δέν ἐπιθυμεῖ ἕτερος ᾿Αρχιερεύς νά ἀναλάβῃ αὐτό τό ἔργον. Πάντως τό θέμα τοῦ ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλοχίου δέν ἔκλεισε καί δέν μπορεῖ νά πάῃ ἀρχεῖο. Σχετικά ἐπίσημα ἔγγραφα τοῦ Μακαριωτάτου μέ Πρωτόκολλα, ὑπογραφές του καί σφραγίδες, ἤ εἶναι Κανονικά καί δίκαια καί ἀληθινά καί ἑπομένως θά ἀπαιτήσουν τήν ἐξ ἀντικειμένου ἀξιολόγησιν καί ὑλοποίησιν, ἤ ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει θά πρέπει νά ἀνακληθοῦν διά νά μήν ἐπικρέμανται ὡς "δαμόκλειος σπάθη" κατά τοῦ ἰδίου τοῦ Μακαριωτάτου καί σήμερον καί εἰς τό μέλλον, καί παραβλάπτουν καί τό ἔργον τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Επίσης ἀφοῦ συνεστήθη Συνοδικόν Δικαστήριον καί συνεδρίασε ποίας ἀποφάσεις ἔλαβεν; Πότε θά ἐνημερωθῆ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ἤ πότε θά κοινοποιηθῇ κάτι σχετικόν; γ) ῾Η μή ἐφαρμογή τῆς Κανονικῆς τάξεως εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τούς πέντε σχισματοαιρετικούς πρώην Μητροπολίτας. Τοῦτο εἶναι ἕνα ἀπό τά σημαντικώτερα ἐκκρεμοῦντα θέματα, διότι εὐθέως καθάπτεται τῆς Πίστεως μας καί τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας, ἀλλά καί τῆς ᾿Αποστολικῆς μας Διαδοχῆς. Οὗτοι ἐπί ἐπτά ἔτη βλασφημοῦν κηρύσσοντες γραπτῶς καί προφορικῶς, ὅτι μᾶς "καθήρεσαν", μᾶς "ἀναθεμάτισαν", καί τό μεῖζον ἀντιποιοῦνται τήν ᾿Εκκλησίαν καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, καί βλασφημοῦν καί καλύπτουν τήν προδοσίαν τους, καί κρατύνουν τήν πλάνην των καί τάς αἱρέσεις των. ῎Ας προσέξουμε, μή ἀποδειχθῇ ὅτι ἡ ἐπιδειχθεῖσα ἀδικαιολόγητος ὀλιγωρία καί ἀβελτηρία μας εἶναι ἐσκεμμένη, καί ἔχει ἐπιβληθεῖ ἔξωθεν, μέ ὅ,τι μπορεῖ νά σημαίνουν αὐτά. δ) ῾Ο Θεολογικός Διάλογος. Τήν διεξοδικήν συζήτησιν ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ θέματος, τήν θεωρῶ ἐξαιρετικῆς σημασίας, καί δι᾿ ὅσα ἔχω γράψει ἐν ῾Υπομνήμασι καί ἐπιστολαῖς μου πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, ἀλλά καί διότι, ὡς ἐπληροφορήθην ἀπό καλῶς ἐξηκριβωμένας πηγάς, καί ὅπως κατέθεσα καί εἰς τήν προηγουμένην συνεδρίασιν, ἀπό νεοημερολογιτικούς παράγοντας φημολογεῖται, ὅτι κατά τόν κ. Χριστόδουλον: "Τό θέμα τοῦ διαλόγου μας, μέ τούς Παλαιοημερολογῖτες, εὑρίσκεται σέ καλό δρόμο. Κάμνουμε προσπάθειες νά ἑνωθοῦν μεταξύ τους οἱ Παλαιοημερολογῖτες, ὥστε νά ἔχουμε νά κάνουμε μέ μιά ἑνωμένη Παράταξι, καί νά ὑπαχθοῦν στήν ᾿Εκκλησία. Μέ τούς Φλωριναίους δέν ὑπάρχει πρόβλημα, βρισκόμαστε στό στάδιο τῆς συμπροσευχῆς καί λειτουργικῆς ἐπικοινωνίας. ῾Υπάρχει μόνον πρόβλημα μέ τούς Ματθαιϊκούς, διότι ἀντιδροῦν δύο πρόσωπα κάποιος Γκουτζίδης καί κάποιος Κήρυκος Κοντογιάννης". (Σημείωσις: ῎Εχομεν ἐπώνυμον μαρτυρίαν, ὅτι τό ἀνωτέρω ἐλέχθη ἐσχάτως ἀπό τόν κ. Χριστόδουλον εἰς σύναξιν Κληρικῶν τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς του ὀλίγον πρίν ἤ μετά τάς "λαοσυνάξεις" πού ἐπραγματοποίησεν). Νομίζω, πώς ἔχει χρέος ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, νά λάβῃ ὑπ᾿ ὄψιν καί τό ἀνωτέρω, καί ἄλλα παρόμοια πού ἔχουν γραφεῖ εἰς τόν τύπον, περί "πλησιάσματος τῶν παλαιοημερολογιτῶν ὑπό Νεοημερολογιτικῶν παραγόντων", καί περί "γενικῆς ἐκστρατείας γιά τήν ἔνταξιν τῶν πλαιοημερολογιτῶν εἰς τήν Κανονικήν ᾿Εκκλησίαν" κλπ. Δέν μπορεῖ ἐπ᾿ οὐδενί νά διασκεδασθῇ τό γεγονός, καθ᾿ ὅ, εἴτε καλῶς, εἴτε κακῶς ἀνεκινήθη εἰς τήν συγκεκριμένην στιγμήν θέμα Θεολογικοῦ Διαλόγου, ὁ ὁποῖος ἐν τέλει ἔκλεισε πολύ κακῶς. ῾Η πορεία τοῦ νέου κινήματος περί Θεολογικοῦ Διαλόγου, καί τά ὀλίγα, ἀλλά ἀποκαλυπτικά σχετικά ἔγγραφα, ἀπαιτοῦν μελέτην καί ἑρμηνείαν, ἄν δέν θέλωμεν νά ἐξαπατώμεθα. ε) Θέματα πού προκύπτουν ἀπό τήν δημοσίευσιν -"ἀνακοίνωσιν" τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου εἰς τόν Κ.Γ.Ο., μηνός ᾿Ιουλίου 2000. Αὐτό τό δημοσίευμα, κατά τήν ἰδικήν μας ἄποψιν, τήν ὁποίαν ἔχομεν ἀναλύσει, πρέπει νά ἀπασχολήσῃ τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί νά ἀποφασίσῃ σοβαρά περί αὐτοῦ. Μόνον μέ τήν ἀνάκλησιν αὐτοῦ ὡς ἀναληθοῦς, ἀδίκου, καί συκοφαντικοῦ, πιστεύομεν, θά ἀποκατασταθῇ τό δίκαιον καί τό τρωθέν κῦρος τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀλλά καί θά ἐπέλθη εἰρήνη εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν. Εἶναι καί τοῦτο θέμα προτεραιότητος, καί τοῦτο κατόπιν καί τοῦ ἀνεπιτρέπτου γεγονότος, καθ᾿ ὅ κατά τήν συνεδρίασιν τῆς ᾿Ενδημούσης (26-1-2001 π.ἡ.) ὁ κ. Κάτσουρας ἔφερε πρός ἔγκρισιν νέον δημοσίευμα διά τόν Κ.Γ.Ο. τοῦ Αὐγούστου 2000, μέ τό ὁποῖο, καθ᾿ ἡμᾶς, διά καθαρά προσωπικούς λόγους προσπαθεῖ νά "ἐπικυρώσῃ", καί νά χρεώσῃ τό προηγούμενο δημοσίευμα τοῦ ᾿Ιουλίου, ὡς "Συνοδικόν", καί ἐπιρρίπτων ὅλην τήν εὐθύνην ἐκείνου τοῦ δημοσιεύματος εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, ἀπαλλάσσων οὕτω ἑαυτόν. στ) Τό φλεγμαῖνον πρόβλημα τῆς Αύστραλίας. ῎Εχομεν σωρείαν νεωτέρων ἐπιστολῶν ἀπό Αὐστραλίαν, αἱ ὁποῖαι πρέπει ὁπωσδήποτε νά ἀναγνωσθοῦν καί νά ληφθοῦν ἀποφάσεις Κανονικαί, καί νά ἐκτελεσθοῦν, ἄν δέν θέλωμεν νά ἐκτιθέμεθα περαιτέρω καί νά σκανδαλίζωμεν τόν λαόν τοῦ Θεοῦ. ζ) Τά τελευταῖα βιβλία - ἐπιστολαί κλπ. τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη. ᾿Απαιτεῖται νά ἀσχοληθῇ καί νά ἀποφανθῇ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος καί ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ θέματος. Νά κατατεθοῦν εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον αἱ γνωματεύσεις τῶν θεολόγων, καί αἱ ἀποδείξεις "περί ἀμαρτύρου" καί "καινοτομίας", ὥστε νά δοθοῦν καί εἰς τόν κ. ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην, διά νά φέρῃ καί ἐκεῖνος τάς ἀποδείξεις του καί ἔτσι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος νά κρίνῃ ὀρθῶς καί δικαίως. η) Θέμα "Κήρυκος Γνησίων ᾿Ορθοδόξων". Ποῖος ἐλέγχει; Ποῖος συντάσσει; Ποῖος ἀποφασίζει διά τόν Κ.Γ.Ο.; Ποῖος ἔχει τήν εὐθύνη διά τό κατάντημα τοῦ ἐπισήμου Δημοσιογραφικοῦ ᾿Οργάνου. Εἰς τί συμβάλλει καί εἰς τί ἐξυπηρέτησε τοῦτο τό ἔργον τῆς ᾿Εκκλησίας κατά τά τελευταῖα ἔτη; Τό αἴτημα τῆς ἀλλαγῆς τῆς Διευθύνσεως τοῦ "Κήρυκος", διατί δέν λαμβάνεται καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν. Ποῖες δυνάμεις καλύπτουν τόν κ. Κάτσουρα; Μέ ποῖον κανονικόν καί ἠθικόν ἔρεισμα περιφρονεῖται τό αἴτημα τῆς ἀπαλλαγῆς του ἐκ τῆς θέσεως τοῦ Διευθυντοῦ; θ) Θέμα νέων ταυτοτήτων. Τό θέμα τοῦτο, ἐπίσης, πρέπει νά μᾶς ἀπασχολήσῃ, καί γενικώτερον, ἀλλά καί εἰδικώτερον, ὅπως προέκυψεν ἐσχάτως. Δηλαδή εἶναι δυνατόν οἱ Γ.Ο.Χ. νά ὑπογράψουν τά ἔντυπα τοῦ ἄτυπου Δημοψηφίσματος τοῦ νεοημερολογίτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου; Δέν εἶναι ἐπιτρεπτόν ἄλλοι νά λένε εἰς τούς Χριστιανούς "Νά ὑπογράψετε, δέν μᾶς ζημιώνει στήν Πίστι" , καί ἄλλοι "῎Οχι μήν ὑπογράφετε" καί ἄλλοι νά λέμε: "Περιμένετε θά ἀποφασίσῃ ἡ Σύνοδος". Προσωπικά ἔχω δηλώσει, καί γνωρίζετε τήν ἀρνητικήν τοποθέτησίν μου. Γ' ῞Ολα τά θέματα τά ὁποῖα προέκυψαν ἐκ τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως κατά τήν 8/21-12-1999. Ταῦτα δυστυχῶς ὄχι μόνον δέν συνεζητήθησαν καί δέν ἀντιμετωπίσθησαν ἀπό τό Διοικητικόν Συμβούλιον, καί ἀπό τήν ἐφετεινήν (16/29-1-2001) Γενικήν Συνέλευσιν ἀλλά καί ἐκκρεμοῦν μέ ὅ,τι σημαίνει τοῦτο, καί ἀπαιτοῦν ἄμεσον ἀντιμετώπισιν, ἄν δέν εἶναι πλέον πολύ ἀργά. Εἶναι δέ αὐτά: (α) Θέμα δικαστηρίων. ᾿Ενημέρωσις, ἑρμηνεία, ἀξιολόγησις ἀποφάσεων καί πορίσματα. Δέν δικαιούμεθα νά ἀφήσωμεν αὐτό τό θέμα, διότι ἐξεδόθησαν ἀποφάσεις αἱ ὁποῖαι προσβάλλουν βαρύτατα τήν ᾿Εκκλησίαν, ἐνῶ ἀποκαλύπτουν ὅτι προωθοῦν τόν παλαιοημερολογιτικόν οἰκουμενισμόν. (β) Θέμα ἀνταλλαγῆς οἰκοπέδου μετά τοῦ Δήμου Κατερίνης. Διατί δέν ἐξεδόθη ἐπί δύο ὁλόκληρα ἔτη (1998-2000) τό σχετικόν Πληρεξούσιον ἐπ᾿ ὀνόματι τοῦ ῾Ιερομονάχου π. ᾿Αμφιλοχίου ἤ ἄλλου τινός. ῾Η ἐπί τρία χρόνια ἐκκρεμότης τοῦ θέματος ἤγειρεν τεραστίας εὐθύνας καί ἔχει σοβαράς συνεπείας. γ) ῞Ετερα σοβαρά θέματα - ἐρωτήματα: -Διατί δέν διεκδικοῦμε τούς ῾Ιερούς Ναούς πού κατέχονται ὑπό τῶν πέντε. Διατί δέν ἐτέθη θέμα καί ἐπομένως δέν ἐδθη ποτέ ἀπάντησις; -Διατί τό Διοικητικόν Συμβούλιον τοῦ ΙΦΣΚΑΕ δέν λειτούργησε ἐπί ἔν ἔτος(2000), καί ὅταν ἀναγκαστικά συνῆλθε, οὐδέν θετικόν ἔργον παρήχθη, ἀλλά μόνον ἐρείπια προεκλήθησαν; Ποῖοι οἱ ἔνοχοι καί ποίους ἐξυπηρέτησεν ὁ δεινός σάλος καί ἡ παραπληροφόρησις; Δέν μπορεῖ νά παραγραφῇ καί αὐτό τό γεγονός. -Διατί δέν ἔγινε ἔλεγχος οἰκονομικός καί νά ὑπάρξῃ πλήρης διαφάνεια ἐπί τῶν οἰκονομικῶν τοῦ "Πνευματικοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ Κέντρου", τοῦ "Κήρυκος" καί τοῦ "᾿Αγῶνος γενικώτερα", καί ὄχι "κουκούλωμα" τῶν θεμάτων, ὅπως ἔγινε κατά τήν τελευταίαν Γενικήν Συνέλευσιν τοῦ ῾Ιεροῦ Συνδέσμου (16/29-1-2001). ῾Η οἰκονομική διαχείρισις πρέπει νά εἶναι καθαρά καί διαφανής, ὥστε νά μήν ἐπιτρέπεται εἰς οὐδένα νά ἔχῃ τόν παραμικρόν ἐνδοιασμόν. ῾Υπάρχουν παράπονα, ὅτι ἐστάλησαν χρήματα καί δέν ἔλαβον τάς σχετικάς ἀποδείξεις; Κατά τήν Γενικήν Συνέλευσιν κατήγγειλα μίαν τοιαύτην περίπτωσιν, πού ἀφορᾶ χρηματικόν ποσόν πού ἐστάλη ἐπωνύμως πρός ἐπώνυμον παραλήπτην διά τόν "Κήρυκα", ἀλλά ὁ ἀποστολέας καμμίαν ἀπόδειξιν δέν ἔλαβε. Καί ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ δέν ἐδόθη ἀκόμη καμμία ἀπάντησις. ῾Υπάρχει καί μακρά ἄλλη σειρά θεμάτων: Καταγγελίαι Σεβ. Πειραιῶς κατά τοῦ κ. Δημητρίου Κάτσουρα καί τοῦ μον. Μαξίμου, κλπ.. ᾿Αντίστοιχοι Καταγγελίαι τῶν θεολόγων κατά τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς. Πάντα ταῦτα ἔχουν καταγραφεῖ εἰς ῾Ημερησίας Διατάξεις προηγουμένων συνεδριάσεων, ὡς θέματα, τά ὁποῖα ὅμως οὔτε συνεζητήθησαν, οὔτε ἀντιμετωπίσθησαν κανονικῶς, οὔτε ἠτιολογημένα ἐτέθησαν εἰς τό ᾿Αρχεῖον. ᾿Εξεδόθη ὅμως τό ἀνακοινωθέν περί τῆς Συνόδου τῆς 17 καί 18 Μαΐου 2000, τό ὁποῖον ὅμως εἶναι ἀναληθές καί συκοφαντικόν καί ἤδη ἑτοιμάζεται καί ἄλλο σχετικόν εἰς βάρος τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ᾿Εν τέλει θεωροῦμεν ἀπαραίτητον νά διερευνήσῃ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος καί νά δώσῃ συγκεκριμένας ἀπαντήσεις εἰς τό ἐρώτημα: Ποῦ εὑρίσκεται ἡ αἰτία ὅλων τῶν δεινῶν πού προεκλήθησαν; Ποῖοι ἤλλαξαν συμπεριφοράν, καί διατί; Πῶς ἐν τέλει τά μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου δέν ἀνησυχοῦμε καί δέν ἀναλαμβάνομεν τάς τόσον βαρείας εὐθύνας μας; Μακαριώτατε ῞Αγιε Πρόεδρε καί Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί. Κατά τήν ἐλαχιστότητά μας, πλέον "οὐκ ἔστι καιρός" ἀναβολῆς ἤ σιωπῆς ἐπί τῶν θεμάτων τούτων, διότι ταῦτα ὡς χαίνουσαι πληγαί, κατατρύχουν τό πλήρωμα τῶν πιστῶν, ἀλλά καί διότι αὐτά τά ἴδια τά θέματα τείνουν νά μᾶς "καταργήσουν" ἐάν δέν ἀντιμετωπισθοῦν, ἔστω καί σήμερον Κανονικῶς, ὥστε νά γίνῃ τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ.. ᾿Ελάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί συλλειτουργός + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ

ΟΥΔΕΝΑ ΓΑΡ ΔΕΔΟΙΚΑ ΩΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΠΛΗΝ ΕΝΙΩΝ (ΖΗΣΗ Θ. ΚΑΚΗ ΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΑΝΥΠΑΚΟΗ, ΣΕΛ. 39)

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΕΘΝΙΚΟΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ: ΑΝΔΡΕΟΥ ΣΥΓΓΡΟΥ 59 ΑΧΑΡΝΑΙ - ΠΡΟΠΟΔΕΣ ΠΑΡΝΗΘΟΣ Α.Π. 9 Εν Αχαρναις Οκτωβριος 2022. ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΕΚΤΡΕΠΟΜΕΝΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ; Απόστολος Παύλος: «Τους αμαρτάνοντας ενώπιον πάντων έλεγχε, ίνα και οι λοιποί φόβον έχωσι» (Τιμ. Α΄, 5. 20). Μ. Αθανάσιος: Εάν ουν τινα ίδης, αδελφέ, ότι έχει σχήμα σεμνοπρεπές, μη πρόσχης, ότι εδέδυται κώδιον προβάτου, ότι όνομα έχει πρεσβυτέρου ή επισκόπου….., αλλά τας πράξεις αυτού περιέργασαι. Ει εστι σώφρων….. ή υπομονητικός. Ει δε έχει….. τον φάρυγγα άδην, νοσών χρήματα και καπηλεύων την θεοσέβειαν, άφες αυτόν, ου γαρ εστι Ποιμήν….. αλλά λύκος αρπακτικός….. Εάν ίδης συνετόν, κατά την συμβουλεύουσαν σοφίαν, όρθριζε προς αυτόν», διότι «πίστις τελεία και απερίεργος….. εισάγουσιν εις την βασιλείαν των ουρανόν» (Περί Ψευδοπροφητών, ΒΕΠΕΣ, 33, 197). Μ. Βασίλειος: «Ουκ οίδα επίσκοπον μηδέ αριθμήσαιμι εν ιερεύσι Χριστού τον παρά των βεβήλων χειρών επί καταλύσει της πίστεως εις προστασίαν προβεβλημένον….. Υμείς δε ει τινα έχετε μεθ’ ημών μερίδα, ταυτά ημίν φρονήσετε δηλονότι, ει δε εφ’ εαυτών βουλεύεσθε, της ιδίας γνώμης έκαστός εστι κύριος, ημείς αθώοι από του αίματος τούτου» (επιστ. σμ΄ Νικοπολίταις πρεσβυτέροις, κεφ. γ΄, 7-13). «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις, μνημονεύοντας του Κυρίου λέγοντος, αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ’ αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν….. Εξ ων παιδευόμεθα, ότι, καν πολύ γνήσιός τις η, καν υπερβαλλόντως ένδοξος ο κωλύων το υπό του Κυρίου προστεταγμένον ή προτρέπων ποιείν το υπ’ αυτού κεκωλυμένον, φευκτός ή και βδελυκτός οφείλει είναι εκάστω των αγαπώντων τον Κύριον» (Όροι κατ’ επιτομήν, ερώτησις 114, ΕΠΕ 9, 144-146). «Ότι δει των ακροατών τους πεπαιδευμένους τας Γραφάς, δοκιμάζειν τα παρά των διδασκάλων λεγόμενα και τα μεν σύμφωνα ταις Γραφαίς δέχεσθαι, τα δε αλλότρια αποβάλλειν και τους τοιούτοις διδάγμασιν επιμένοντας αποστρέφεσθαι σφοδρότερον» (Ηθικά, Όρος ΟΒ΄). «Επικαθαρίσατε την Εκκλησία, τους αναξίους αυτής απελαύνοντας και του λοιπού εξετάζετε μεν τους αξίους και παραδέχεστε» (Προς Χωροεπισκόπους. P.G. 32, 401 και ΕΠΕ 2, 184). Γρηγόριος Θεολόγος: «Εν εκτρέπου μοι, τους κακούς επισκόπους, μηδέν φοβηθείς του θρόνου την αξίαν. Πάντων το ύφος, ουχ πάντων δ’ η χάρις. Το κώδιον πάρελθε, τον λύκον βλέπε. Μη τοις λόγοις με πείθε, τοις δε πράγμασι. Μισώ διδάγμαθ', οις εναντίος βίος» (Βίβλος Β΄. Έπη Ιστορικά, Τόμ. Α΄. Περί εαυτού, ΙΒ΄. Εις εαυτόν και περί επισκόπων). «αλλ’ αυτοί γε και φανερώς πολεμούσι τοις ιερεύσιν, εφόδιον έχοντες εις πειθώ την ευσέβειαν και όσοι μεν περί πίστεως τούτο πασχόντων και των ανωτάτω ζητημάτων και πρώτων, ουδ’ εγώ μέμφομαι, αλλ’ ει δει ταληθές ειπείν και προσεπαινώ και συνήδομαι. Και τούτων εις είην των υπέρ αληθείας αγωνιζομένων και των απεχθανομένων, μάλλον δε και είναι καυχήσομαι. Κρείττων γαρ επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού» (Λόγος Β΄, ΕΠΕ, τ. 1, σελ. 177). Ιω. Χρυσόστομος: «Ουδένα γαρ δέδοικα ως τους Επισκόπους, πλην ολίγων» (Ζήση Θ. Κακή υπακοή και αγία ανυπακοή, σελ. 39). «Τι ποιείς άνθρωπε; Παρεβάθη ο νόμος, κατεφρονήθη σωφροσύνη, πλημμελήματα τοσαύτα ετολμήθη παρά τινος των ιερωμένων, τα άνω κάτω γέγονε και ου φρίττεις;….. ουκ αλγείς; ουκ επιτιμά….., αλλά κοινωνείς; (P.G. 55, 252). «Αξίωμα προσώπου ου προσίεται, όταν περί αληθείας ο λόγος η» (P.G. 61, 625). Θεόδωρος Στουδίτης: Εν τω καιρώ τούτω, εν ω ο Χριστός διώκεται δια της εικόνος αυτού, ου μόνον ει βαθμώ τις και γνώσει προέχων εστίν οφείλει διαγωνίζεσθαι, λαλών και διδάσκων τον της ορθοδοξίας λόγον, αλλά γαρ και ει μαθητού τάξιν επέχων είη, χρεωστεί παρρησιάζεσθαι την αλήθειαν και ελευθεροστομείν. Ουκ εμός ο λόγος του αμαρτωλού, αλλά του θείου Χρυσοστόμου, επεί και άλλων πατέρων» (Ζήση, ως ανωτέρω, σελ. 57). «Εντολή Κυρίου είναι να μη σιωπάμε σε περιόδους που η πίστις κινδυνεύει….. Ώστε, όταν ο λόγος είναι περί πίστεως, δεν μπορούμε να πούμε: Εγώ ποιος είμαι;….. πτωχός…..Δεν μου πέφτει λόγος….. για το προκείμενο ζήτημα. Αλλοίμονο, οι λίθοι θα κραυγάσουν και εσύ θα μείνης σιωπηλός και αμέριμνος;….. Ώστε και αυτός ο πτωχός….. επειδή τώρα δεν ομιλεί, (είναι) άξιος κατακρίσεως και μόνο γι’ αυτό το λόγο….. Ακόμη και αυτός που κατέχει την θέσι του μαθητού οφείλει να διακηρύττει την αλήθεια και να ομιλή ελεύθερα». Και μόνο η σιωπή, λοιπόν, είναι μέρος της συγκατάθεσης, αφού εξ άλλου: «αυτό επιδιώκουν οι αιρετικοί, να παύσει να ακούγεται ο λόγος της αληθείας και να επικρατήσει (έτσι) η πλάνη», και «παραγγελίαν έχομεν εξ αυτού του Αποστόλου, εάν τις δογματίζη ή προστάσση ποιείν ημάς, παρ’ ο παρελάβαμεν, παρ’ ο οι Κανόνες των κατά καιρούς Συνόδων καθολικών και τοπικών ορίζουσιν, απαράδεκτον εαυτόν έχειν και μηδέ λογίζεσθαι αυτόν εν κλήρω αγίων» (P.G. 99, 988). Ιωσήφ Βρυέννιος: «Πας ο δυνάμενος λέγων την αλήθειαν και μη λέγων κατακριθήσεται υπό του Θεού. Και ταύτα ένθα πίστις το κινδυνευόμενον και της όλης Εκκλησίας των Ορθοδόξων η κρηπίς. Το γαρ εφησυχάζειν εν τοις τοιούτοις αρνήσεως ίδιον, το δε λέγειν, ομολογίας ειλικρινούς» (Τα ευρεθέντα έργα αυτού, τ. Β΄, σελ. 18). Αθανάσιος Πάριος: «Δεν είναι δίκαιον ούτε πρέπον εις ανθρώπους ευσεβείς παντάπασιν να σιωπούν, όταν τους νόμους του Θεού αθετούσιν….. όπου δε Θεός το κινδυνευόμενον….. τις ευσεβής δύναται να σιγά;» (Ι.Μ. Γρηγορίου: Οι αγώνες των μοναχών, σελ. 233). Γεώργιος Φλωρόφσκυ: «ο επίσκοπος περιορίζεται από αυτήν την εμπειρίαν (του σώματος της Εκκλησίας) και επομένως εις θέματα πίστεως ο Λαός πρέπει να κρίνη σχετικώς με την διδασκαλίαν του. Το καθήκον της υπακοής παύει όταν ο επίσκοπος παρεκκλίνη από τον καθολικόν κανόνα και ο λαός έχει δικαίωμα να τον κατηγορήση…..» (Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις, σελ. 75).

ΟΙ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ «ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΧΕΡΝΩΝ» ΑΝΔΡΕΑ ΣΥΓΓΡΟΥ 55 -59 ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΑΧΑΡΝΑΙ Τ.Κ. 13671 ΤΗΛ. 6977290326 Α.Π. 25 ΑΧΑΡΝΑΙ 10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010 (Ε.Η.) Πρός νεοημερολογίτην ἀναζητῶντα τήν ὁδόν τῆς ἐν Χριστῶ σωτηρίας του (μετά ἀπό μίαν συζήτησιν ἐπί τοῦ βαπτίσματος τῶν νεοημερολογιτῶν». Ἀγαπητέ, ὅπως σοῦ εἶπα κατά τήν συζήτησιν, δεῖγμα τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης, τήν ὁποία πρέπει νά διαθέτουν οἱ ὀρθόδοξοι καί ὄχι τῆς ψεύτικης, τήν ὁποίαν ἔχουν οἱ οἰκουμενιστές, ειναι νά λέμε πάντοτε τήν ἀλήθεια, ἔστω καί ἄν πικραίνουμε τόν συνομιλητή μας. Ἡ ἀλήθεια λοιπόν ἐν προκειμένω διά τό θέμα πού συζητήσαμε, τό θέμα τοῦ «βαπτίσματος» τῶν νεοημερολογιτῶν διαφωτίζεται πλήρως καί ἀπό τό παρακάτω σχόλιον, τό ὁποῖον ἐδημοσίευσα εἰς τό διαδίκτυον καί ἀναφέρεται εἰς τόν τρόπον τελέσεως τοῦ βαπτίσματος ὑπό τῶν λατίνων, ἤτοι εἰς τό ράντισμα. Ἰδού τό δημοσίευμα: ΟΙ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ Κριτήριο σέ ὅσα πράττουν οἱ νεοημερολογῖται Οἰκουμενισταί δέν εἶναι πλέον τό τί λέγουν οἱ Πατέρες, ἀλλά τό τί θά τούς φέρει πιό κοντά στούς αἱρετικούς. Αὐτό ἀκριβῶς γἰνεται καί μέ τόν τρόπο τελέσεως τοῦ βαπτίσματος, τό ὁποῖο παρά τά ὅσα ἔχουν γράψει οἱ Πατέρες, αὐτοί τό ἀκρωτηριάζουν καί ἀπό τήν τριήμερον συνταφήν καί συνανάστασιν μετά τοῦ Χριστοῦ τό μεταβάλλουν σέ ἁπλῆν ἐπίχυσιν ὕδατος ἐπί τῆς κεφαλῆς καί τοῦ σώματος (ράντισμα) κατά τά παπικοπροτεσταντικά πρότυπα, καί λέγουν παραπλανῶντες τούς ἀνθρώπους, ὅτι δῆθεν εἶναι τό ἴδιο τό ράντισμα καί τό βάπτισμα. Κατά τήν ᾿Εγκύκλιον τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως τοῦ 1895, ἡ διδασκαλία καί ἡ πράξις τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπ᾿ αὐτοῦ εἶναι σαφεστάτη: "῾Η Μία ἁγία καθολική καί ἀποστολική ᾿Εκκλησία τῶν ἐπτά Οἱκουμενικῶν Συνόδων ἐβάπτιζε διά τριῶν καταδύσεων ἐν τῷ ὕδατι, ὁ δέ Πάπας Πελάγιος ἀποκαλεῖ διαταγήν τοῦ Κυρίου τήν τριττήν κατάδυσιν, καί κατά τόν ΙΓ' αἰῶνα ἐκράτει ἐν τῇ Δύσει τό διά τριῶν καταδύσεων βάπτισμα καί κήρυκες τούτων διαπρύσιοι αὐταί αἱ ἐν ταῖς ἀρχαιοτέροις ναοῖς τῆς ᾿Ιταλίας σωζόμεναι ῾Ιεραί Κολυμβῆθραι· ἀλλ᾿ ἐν χρόνοις μεταγενεστέροις παρεισαχθέν ἐγένετο παραδεκτόν τό ράντισμα καί τό ἐπίχυμα ἐν τῇ παπικῇ ᾿Εκκλησίᾳ· ἥτις καί ἐμμένει εἰσέτι ἐν τῇ Καινοτομίᾳ, εὐρύνουσα καί οὕτω τό ἀνορυχθέν ὑπ᾿ αὐτῆς χάσμα.· Οἱ δέ ὀρθόδοξοι ἐμμένοντες πιστοί ἐν τῇ ἀποστολικῇ παραδόσει καί τῇ πράξει τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, "ὑπέρ τοῦ κοινοῦ κτήματος τοῦ πατρικοῦ θησαυροῦ τῆς ὑγιαινούσης πίστεως ἐστήκαμεν ἀγωνιζόμενοι". (᾿Εγκύκλιος Πατριαρχική καί Συνοδική, ἤτοι ἀπάντησις εἰς τήν ᾿Εγκύκλιον τοῦ Πάπα Λέοντος τοῦ ΙΓ' περί ἑνώσεως, ἐκδοθεῖσα ἐν ἔτει 1895 ὑπό τῆς Μεγάλης ἐν Κων/λει ᾿Εκκλησίας ἐπί Πατριαρχείας Κων/λεως ᾿Ανθίμου) Ταῦτα γράφω υμιν πρός ἐνημέρωσίν σας ἀγαπητοί νεοημερολογῖτες, αλλα καί διά νά προβληματισθῆτε σοβαρώτερον ἐπί τοῦ ἐν λόγω σοβαροῦ ἐκκλησιολογικοῦ καί σωτηριολογικοῦ προβλήματος. Μετά τῆς ἐν Κυρίω ἀγάπης +Ὀ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΡΕΠΟΡΤΑΖ - ΣΧΕΔΙΟΝ ΟΜΙΛΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΅ΕΤΟΥΣ 2009

Κατά την Κυριακην της Ορθοδοξιας του σωτηριου ετους 2009 ο Μητροπολίτης Κήρυκος ἀνεφέρθη εἰς τό Προκείμενον τό ὁιποῖον ἐψάλη κατά τόν Κατανυκτικόν Ἐσπερινόν, τό: «Ἔδωκας κληρονομίαν τοῖς φοβουμένους τό ὄνομά Σου Κύριε» καί ὑπεγράμμισεν ὅτι αὐτήν ἀκριβῶς τήν «πολύτιμον κληρονομίαν» καί «ἱεράν παρακαταθήκην», ἤτοι τήν Ὀρθοδοξίαν, ἑορτάζομεν καί τιμῶμεν σήμερον. Ἀνεφέρθη κατόπιν εἰς τά ἀγωνιστικά καί σωτηριολογικά μηνύματα, τά ὁποῖα προκύπτουν ἀπό τήν συνειδητοποίησιν τοῦ τί ἐστίν ἡ Ὀρθοδοξία καί διατί ἑορτάζομεν τόν θρίαμβον Αὐτῆς, κατά τήν Α΄ Κυριακήν τῶν Νηστειῶν. Ἐτόνισεν ὅτι ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι «ἡ ἑορτή τοῦ θριάμβου τῆς Πίστεως κατά τῶν πολεμίων της, ἀλλά εἶναι καί ἡμέρα αὐτοσυνειδησίας τῶν Ὀρθοδόξων, ἄν ληφθῆ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὁ θρίαμβος καί ἡ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας συνδέεται ἤ καί ταυτίζεται ἄμεσα μέ τήν νικοποιόν Πίστιν: «Αὕτη ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον, ἡ ΠΙΣΤΙΣ ΗΜΩΝ». Εἶπεν ὅτι «ἡ αὐτοδυνειδησία τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκκινεῖ ἀπό τήν βαθυτάτην συνείδησιν ὅτι ὁμολογοῦντες «ἔργω τε καί λόγω» αὐτήν (τήν ἀληθινήν Πίστιν) εὑρισκόμεθα ἐντός τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι ἐντός τῆς σωστικῆς Κιβωτοῦ, καί αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἐν Ὀρθοδοξία ζωή, μᾶς κάμνει καί σήμερον καί πάντοτε ἀσφαλεῖς, διότι δι’ αὐτῆς γνωρίζομεν κάλλιστα διατί εὑρισκόμεθα ἐνταῦθα σήμερον καί ὄχι κάπου ἀλλοῦ, διατί «ἐπροτιμήσαμεν νά παραμείνωμεν μετά τῶν ὀλίγων εἰς τήν Κιβωτόν, παρά νά ἀκολουθήσωμεν τό «ὑποβρύχιον πλῆθος» τῆς συγχρόνου ἀποστασίας. Ἄν δέν εχομεν αὐτήν την συνείδησιν, ἄν δέν βιώνομε μέλη γνήσια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καί ἄν δεν κατανοοῦμεν τό ἐκκλησιολογικόν καί σωτηριολογικόν μήνυμα τῆς ἑορτῆς «μάτην κοπιῶμεν», ἤτοι ματαίως λέγομεν ὅτι ἑορτάζομεν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ βιωματικός ἑορτασμός τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας σημαίνει τήν δική μας μετάνοιαν, τόν ἰδικόν μας ἀγῶνα, ἀλλά καί καί τήν «ἐδῶ καί τώρα» παρουσίαν εἰς τήν ζωήν μας τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί τοῦτο γίνεται πραγματικότης μέ τήν ἰδικήν μας εὐλάβειαν, σεβασμόν καί ἀσπασμόν τῶν ἱερῶν Εἰκόνων τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τῶν Ἁγίων, τῶν ὁποίων τήν τιμητικήν προσκύνησιν σήμερον ὁμολογοῦμεν καί ἱκετευτικῶς λιτανεύομεν. Ἀπό τό 843 ὅτε ἑωρτάσθη διά πρώτην φοράν ὁ θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας μέχρι καί σήμερον, ὅπως συμπεραίνεται καί ἀπό τήν μετ’ ἐπιγνώσεως μελέτην καί κατανόησιν τοῦ νοήματος καί τῶν λατρευτικῶν κειμένων, ἀλλά καί τῶν ὁμιλιῶν τῶν Πατέρων, καί τῶν Πανηγυρικῶν λόγων οἱ ὁποῖοι διεσώθησαν, τό κεντρικόν θέμα της σημερινης εορτης ητο παντοτε, ἦτο ἡ Ὁμολογία τῆς Πίστεως, ἤτοι ἡ μαρτυρία πρός τόν σύγχρονον κόσμον αὐτῆς τῆς αὐτοσυνειδησίας τῶν Ὀρθοδόξων. «Αὕτη ἡ Πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ Πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ Πϊστις τῶν Ὀρθοδόξων ... αὕτη ἡ Πίστις τήν Οἰκουμένην ἐστήριξεν». Αὐτό δηλαδή πού ἐκφράζεται καί μέ τήν ἐκφώνησιν τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας καί είδικώτερον μέ τό «Αἰωνία ἡ μνήμη πάντων τῶν ὑπέρ Πϊστεως ἀγωνισαμένων» καί τό «Πᾶσι τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα». Ἐπ’ αὐτῆς τῆς πορείας στοιχοῦντες καί ἡμεῖς τά τελευταῖα ἔτη ἐπορεύθημεν ὡς μέλη τῆς ἀγωνιζομένης Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί αὐτά τά μηνύματα ἐβιώσαμεν καί ἐκηρύξαμεν τοῖς ἐγγύς καί τοῖς μακράν. Ἐπ’ αὐτῶν δέ ὡς ἐπί ἀσφαλοῦς θεμελίου ἐστηρίξαμεν τήν ἐλπίδα μας διά τήν ἐν Χριστῶ καί διά τῆς Ἐκκλησίας Του, σωτηρίαν μας, καί ἐπ’ αὐτῶν συνεχίζομεν τόν ἱερόν τῆς Ὀρθοδοξίας ἀγῶνα. Διά τοῦτο καί ἐπί τούτω διωκόμεθα, ἤτοι διά νά ἐγκαταλείψωμεν τόν ἀγῶνα, ὅπερ μή γένοιτο, διοτι «οὗτοι ἐν ἅρμασι καί οὗτοι ἐν ἴπποις, ἡμεῖς δέν ἐν ὀνόματι Κυρίου …». Ἐπίσης ἐγένετο εἰδική μνεία τῶν μηνυμάτων - ὁμιλιῶν τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν τελευταίων ἐτῶν, μέ τήν ἀναφοράν χαρακτηριστικῶν ἀποσπασμάτων, ἀλλά καί εἰς τόν τρόπον ἀντιμετωπίσεως τῶν αἱρετικῶν ὑπό τῶν Πατέρων πάλαι τε καί νῦν, ὡς καί εἰς τό ἰδικόν μας χρέος νά συνεχίσωμεν αὐτόν τόν ἀγῶνα, ὅσον ὁδυνηρός καί αἱματηρός καί ἄν ἤθελεν εἶναι. Καί κατέληξεν, μέ τήν προτροπήν τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου: «’Αδελφοί φυλάξωμεν ἑαυτούς τῆς φθοροποιοῦ αἱρέσεως, ἧς ἡ κοινωνία ἀλλοτρίωσις Χριστοῦ».

ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΑΤΣΙΑΝΙΝΩΦ ΟΜΙΛΙΑ ΔΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ Πριν από την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, που ο Χριστιανισμός, η πνευματική μόρφωση και η κρίση θα αμβλυνθούν, και θα χαλαρώσουν σε φοβερό βαθμό, θα παρουσιασθούν ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται, που θα κάνουν σημεία μεγάλα και τέρατα, με αποτέλεσμα να πλανούν ακόμη και (αν αυτό είναι δυνατόν) εκλεκτούς. Ιδίως δε, ο ίδιος ο αντίχριστος, όταν θα έλθη, θα γεμίση τον κόσμο θαύματα, που θα καταπλήττουν και θα χορταίνουν τους ανθρώπους με σαρκικό φρόνημα και άγνοια.Αυτός τότε θα δώση και «σημείον εκ του ουρανού». Η παρουσία του, λέγει ο άγιος Απόστολος Παύλος, θα είναι κατ’ ενέργειαν του σατανά• εν πάση δύναμει και σημείοις και τέρασι ψεύδους• και εν πάση απάτη της αδικίας, μεταξύ των απολλυμένων, που δεν φρόντισαν να αγαπήσουν την αλήθειαν για να σωθούν. Οι άνθρωποι με άγνοια και σαρκικό φρόνημα, βλέποντας τα θαύματα αυτά, δεν θα σταθούν καθόλου να σκεφθούν. Θα τα δεχθούν αμέσως. Γιατί τον πνεύμα τους θα έχη με αυτά συγγένεια. Και από την τύφλωσή τους θα τα παραδεχθούν. Και θα ονομάζουν την ενέργεια του σατανά σαν την πιο μεγάλη φανέρωση της δύναμης του Θεού. Ο αντίχριστος θα γίνη δεκτός στα πεταχτά, χωρίς καθόλου σκέψη. Ούτε καν θα κάτσουν να σκεφθούν οι άνθρωποι, ότι τα θαύματά του δεν θα έχουν κανένα καλό και λογικό σκοπό, καμμιά σαφή σημασία• ότι δεν θα έχουν καμμιά σχέση με την αλήθεια και θα είναι γεμάτα ψέμα• ότι θα είναι ένας τερατώδης και γεμάτος μοχθηρία, χωρίς κανένα νόημα θεατρινισμός, που θα κάνη το παν για να καταπλήξη και να οδηγήση σε μια αποχαύνωση και σ’ ένα ολοκληρωτικό δόσιμο, να τους γοητέψη, «να τους τυλίξη» και να τους παρασύρη• με τη γοητεία μιας πληθωρικής αλλά κενής και ανόητης εντύπωσης, ενός εφφέ! Τόν καιρό τού Αντίχριστου, όταν θα έρθουν τά μεγάλα δεινά, όλοι οι αληθινά πιστοί θα κραυγάσουν προσευχητικά στον Θεό. Θα κραυγάσουν γιά βοήθεια, γιά προστασία, γιά αποστολή της θείας χάριτος, προκειμένου αυτή να τούς ενισχύσει καί να τούς καθοδηγήσει. Οι ανθρώπινες δυνάμεις καί των πιστών ακόμη ανθρώπων θα είναι ανεπαρκείς γιά ν’ αντισταθούν στις ενωμένες δυνάμεις των πεσμένων αγγέλων καί ανθρώπων, οι όποιοι θα μάχονται λυσσαλέα καί απεγνωσμένα, καθώς θα προαισθάνονται ότι «λίγος καιρός τούς απομένει». Αλλά ή θεία χάρη θα σκεπάσει τούς εκλεκτούς τού Θεού. Θα τούς κάνει να αποστραφούν τά θέλγητρα του πλάνου, να αψηφήσουν τίς απειλές του, να καταφρονήσουν τά θαύματά του. Θα τούς δώσει τή δύναμη να ομολογήσουν μέ ανδρεία τόν αληθινό Σωτήρα τών ανθρώπων καί να αποκηρύξουν τόν ψευδομεσσία, πού θα έχει έρθει γιά να καταστρέφει τούς ανθρώπους. Ό ψευδομεσσίας θα τούς στέλνει στο ικρίωμα, άλλά αυτοί θα αισθάνονται σάν να βρίσκονται σε βασιλικούς θρόνους ή σε γαμήλιο δείπνο. Γιατί ή αίσθηση της Αγάπης του Θεού είναι πιο γλυκιά από την αίσθηση της ζωής. Όπως τά βάσανα πριν από τόν θάνατο καί τά βάσανα πού συνοδεύουν τόν θάνατο αποτελούν γιά τόν αμαρτωλό την αρχή τών αιώνιων βασάνων, έτσι καί τά παθήματα καί ό βίαιος θάνατος γιά τόν Χριστό αποτελούν γιά τόν πιστό δούλο Του την αρχή της αιώνιας ευφροσύνης τού παραδείσου. Αυτό φαίνεται καθαρά από την ενέργεια της θείας χάριτος στούς μάρτυρες τών πρώτων αιώνων τού Χριστιανισμού. Στήν αρχή ή χάρη τούς άφηνε να δείξουν την προαίρεσή τους. Με τά πρώτα βασανιστήρια, όμως, ερχόταν ή βοήθεια από τόν ουρανό, κάνοντάς τους να ποθούν τό μαρτύριο καί τόν θάνατο γιά τόν Χριστό. Ό Κύριος, προαναγγέλλοντας τίς θλίψεις πού θα προηγηθούν της δευτέρας παρουσίας Του, πρόσταξε τούς μαθητές Του να αγρυπνούν καί να προσεύχονται: «Να προσέχετε, να αγρυπνείτε καί να προσεύχεστε, γιατί δεν ξέρετε πότε θα έρθει ό καιρός». Ή προσευχή είναι πάντοτε αναγκαία καί ωφέλιμη στον άνθρωπο. Γιατί αυτή τόν κρατά σε κοινωνία μέ τόν Θεό καί κάτω από τή σκέπη Του- αυτή τόν προφυλάσσει από τή φιλαυτία καί την αυτοπεποίθηση, από τίς πλάνες της κενοδοξίας καί της υπερηφάνειας, τίς πλάνες πού οφείλονται είτε στήν πεσμένη φύση του είτε στούς λογισμούς καί τίς φαντασίες πού σπέρνουν τά πονηρά πνεύματα στον νου του. Στούς καιρούς τών θλίψεων καί τών κινδύνων, ορατών ή αόρατων, ή προσευχή χρειάζεται ακόμα πιο πολύ. Ελκύει τή θεία βοήθεια, επειδή εκφράζει την άρνησή μας στήν αυτοπεποίθηση, εκφράζει την ελπίδα μας στον Θεό. Ό παντοδύναμος Θεός γίνεται βοηθός εκείνου πού προσεύχεται στις δύσκολες περιστάσεις, καί τόν βγάζει άπ’ αυτές με την πρόνοιά Του. Ή θεογνωσία, ή ζωντανή πίστη, ή ευλογημένη ταπεινοφροσύνη καί ή καθαρή προσευχή συνιστούν τό πνευματικό φρόνημα, αποτελούν τά επιμέρους στοιχεία του. Απεναντίας, ή αγνωσία τού Θεού, ή απιστία, ή τύφλωση τού πνεύματος, ή αυτοπεποίθηση καί ή υπερηφάνεια συνιστούν τό σαρκικό φρόνημα. Τό σαρκικό φρόνημα δεν γνωρίζει τόν Θεό. Τό σαρκικό φρόνημα δεν δέχεται άλλά καί δεν κατανοεί τά μέσα μέ τά όποια ό Θεός οδηγεί τόν άνθρωπο στη θεογνωσία. Τό σαρκικό φρόνημα αποτελεί αυτό καθεαυτό ένα εσφαλμένο καί ψυχόλεθρο μέσο γιά την απόκτηση της θεογνωσίας σύμφωνα μέ τή δική του αντίληψη. Τό σαρκικό φρόνημα ζητάει «σημεία από τόν ουρανό». Αμήν.

ΠΕΡΙ ΚΑΘΑΡΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟ ΟΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΠΛΑΝΑΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΛΑΝΩΝΤΑΙ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ Στρογγύλη (Σταμάλα) 194 00Τ.Θ. 54 Κορωπί Τηλ. 210. 6020176, 210.6021467, 210.2466057 Ἀριθμ. Πρωτ. 39 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 1.9.2006(Ε.Η.) ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 39/1.9.2006 ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΝ ΘΕΜΑ: ΠΕΡΙ ΚΑΘΑΡΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΩΣ Τέκνον ἐν Κυρίῳ ἀγαπητόν Σχετικά μέ τούς λόγους τούς ὁποίους ἐπικαλοῦνται οἱ περί τόν ψευδαρχιεπίσκοπον κ. Νικόλαον Ἀρχιερεῖς, διά τήν ἐναντίον μου «προετοιμαζομένην ψευδοκαθαίρεσιν» σᾶς γνωρίζω τά ἑξῆς: 1) Κατ’ ἀρχάς οὐδεμίαν ἁρμοδιότητα ἔχουν νά πράξουν τι ἐναντίον μου καί ἐναντίον τῶν περί ἡμᾶς Κληρικῶν, διότι ἤδη μέ τό ὑπ’ ἀριθμ. 390/16.6.2005 τούς ἔχομεν ἀποκηρύξει διά σοβαρούς λόγους Πίστεως, ἤτοι διά τά αἱρετικά των φρονήματα καί διά τάς βλασφημίας των κατά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, δηλαδή ἔχομεν διακόψει πᾶσαν κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν καί ἔχομεν διαγράψει τά ὀνόματά των ἀπό τά Δίπτυχα τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 2) Ἤδη αὐτοί μέ τάς πράξεις των (Κατάλυσις τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, ἐμμονή εἰς τά αἱρετικά φρονήματα – παραχαράξεις Ἁγιοσυνοδικῶν κειμένων τοῦ πρώτου ἐξ’ αὐτῶν, εἰς τά ὁποῖα τό καλύπτουν οἱ ὑπόλοιποι, βλασφημίαι κατά τῆς Ἀποστολικῆς των Διαδοχῆς, τά ὁποῖα ἀπεκορυφώθησαν εἰς τήν ἱερόσυλον συμπαιγνίαν παραίτησιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, ἡ ὁποία ἐγένετο οὐχί διά λόγους ὑγείας ὡς ψευδῶς καί συμπαικτικῶς ἰσχυρίσθησαν, ἀλλά διά τήν προώθησιν τῶν σχεδίων τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί ἄρνησις νά δεχθοῦν καί νά συνομολογήσουν τήν καθαράν Ὁμολογίαν τῆς ‘Ορθόδοξου Πίστεως, τήν ὁποίαν τούς καλέσαμεν πολλάκις νά συνομολογήσουν) αὐτοαπεκόπησαν καί ἐξῆλθον τῆς Ἐκκλησίας, καί ἑπομένως αὐτοί οἱ ἤδη καθηρημένοι, εἶναι ὑπόδικοι ..., καί οὐχί ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι ἐμμένομεν εἰς τήν καθαράν Ὁμολογίαν τῆς Πίστεως, καί τήν ἀνόθευτον καί ἀδιάκοπον ‘Αποστολικήν Διαδοχήν, ὅπως τήν παρελάβομεν διά τῶν εὐλογημένων χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948 καί 1995. 3) Διευκρινίζομεν, ὅτι ἐνῶ αὐτοί εἶναι ἤδη καθηρημένοι, διότι διά τῆς ἀθωώσεως τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν (2003) ἐνεργοποίησαν διά τούς ἑαυτούς των τάς καθαιρετικάς ἀποφάσεις κατ’ αὐτῶν, καί ἐνῶ ἤδη τά αἱρετικά των φρονήματα καί αἱ παρανομίαι των ἔχουν καταδικασθεῖ πολλάκις ὑφ’ ἡμῶν, ὅμως ἀπαιτεῖται καί ἠ ἐκ μέρους τῆς ‘Εκκλησίας καταδίκη καί ἀναθεματισμός αὐτῶν τῶν ἰδίων, καί τοῦτο διά ποιμαντικούς λόγους, ὅπως προβλέπει ἡ Κανονική Τάξις τῆς ‘Εκκλησίας. 4) Τήν καταδίκην καί ἀναθεματισμόν αὐτῶν δύναται νά πραγματοποιήση καί εἷς μόνος Ἀρχιερεύς, ὁ ὁποῖος παραμένει εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, διότι εἰς τήν ‘Εκκλησίαν προηγεῖται ἡ Ὀρθή Πίστις (ἡ Ὁμολογία) καί ἔπεται ἡ πλειοψηφία, τήν ὁποίαν τόσον ἐπικαλοῦνται καί οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται καί οἱ συνεχισταί αὐτῶν τοῦ κ. Νικολάου. 5) Ἀλλά καί οἱ λόγοι διά τούς ὁποίους μέ ἀποκαλοῦν «σχισματοαιρετικόν» καί βάσει τῶν ὁποίων θά στηρίξουν, ὡς λέγουν τήν δῆθεν καθαίρεσίν μου ἀποβαίνουν ΕΝΑΝΤΙΟΝ των, διότι καί ὁ ἄκρω δακτύλου ἀψάμενος τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί θεολογικῶν ζητημάτων, ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἔπαθαν ὅ,τι ἔπαθαν οἱ ἀπ’ αἰώνων αἱρετικοί, ἤτοι ἄνοιξαν λάκκον διά τούς ἄλλους, ἀλλά ἔπεσαν μέσα οἱ ἴδιοι. Δηλαδή ἐνῶ ἐπεχείρησαν νά μᾶς ἀποδείξουν αἱρετικούς, διότι δῆθεν ὑπερασπιζόμεθα καινοτομίας καί αἱρέσεις (ὅπως τήν περί ἀνάρχου, αἰωνίας καί ἀοράτου Ἐκκλησίας τῶν τριῶν θείων προσώπων» διατύπωσιν), ἀπέβησαν οἱ ἴδιοι αἱρετικοί, διότι τά ἐπιχειρήματά των ἦσαν καί εἶναι τά περί ‘Εκκλησίας αἱρετικά φρονήματα καί αἱρέσεις τῶν ἀπ’ ἀρχῆς αἱρετικῶν, τῶν Προτεσταντῶν καί τῶν σημερινῶν οἰκουμενιστῶν, νεοημερολογιτῶν καί παλαιοημερολογιτῶν. Καί ἰδού τοῦ λόγου τό ἀληθές: Τά περί «ἀγράφων» καί «ἀμαρτύρων» ἐπιχειρήματά των εἶναι παλαιά μέθοδος τῶν αἱρετικῶν ‘Αρειανῶν. Είς τήν ἀρχαίαν Ἐκκλησίαν ἐγένετο «διαμάχη» ὅσον ἀφορᾶ τό «ἄγραφον», ἤ ὅπως λέγουν σήμερον τό «ἀμάρτυρον», ἤτοι τήν χρῆσιν λέξεων ἤ ὅρων μή ἀπαντωμένων εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν, πρός ἀπόδοσιν μιᾶς ἀληθείας τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦτο βεβαίως τό γεγονός ἀποδεικνύει τήν σημασίαν τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὡς καθοριστικοῦ παράγοντος τῆς δογματικῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦτο βλέπομεν σαφέστερον εἰς τό ἔργον τῶν Συνόδων. Π.χ. οἱ Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐχρησιμοποιήθησαν τόν ὅρον «ὁμοούσιος», ὁ ὁποῖος δέν συναντᾶται ὡς λέξις, οὔτε εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν, οὔτε εἰς τούς προηγουμένους Πατέρας, ἀπαντᾶται ὅμως ὡς περιεχόμενον. Δηλαδή οἱ Πατέρες ἔλαβον ὑπ’ ὄψιν ἁγιογραφικά χωρία, ὅπως «πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατήρ ἐμά ἐστί» ((Ἰω. 16,15), «ἐγώ καί ὁ Πατήρ ἕν ἐσμέν» (‘Ιω. 10,30) «ὁ ἐμέ ἑωρακώς ἑώρακε τόν Πατέρα» (‘Ιω 14,9) καί ταῦτα νοήσαντες ὀρθοδόξως τά ἀπέδωσαν διά τοῦ ὅρου «ὁμοούσιος». Καί ὁ Ἅγιος ‘Αθανάσιος ἀντιμετώπισε καί κατ’ ἰδίαν τό γεγονός, ἀναφέρει μάλιστα ὅτι οἱ Πατέρες τῆς Α’ Οἱκουμενικῆς Συνόδου ἀντελήφθησαν τήν πανουργίαν τῶν αἱρετικῶν, ὅσον ἀφορᾶ τό θέμα τοῦτο, καί ἀπήντησαν καταλλήλως. Ὁ ἴδιος ἑρμηνεύει τό γεγονός ὡς ἑξῆς: «Γινωσκέτω δέ ὅμως, εἴ τις ἐστι φιλομαθής, ὅτι εἰ καί μή οὕτως ἐν ταῖς γραφαῖς εἰσίν αἱ λέξεις, ἀλλά καθάπερ εἴρηται πρότερον, τήν ἐκ τῶν γραφῶν διάνοιαν (σ.σ. τό πνεῦμα, τό νόημα) ἔχουσι καί ταύτην ἐκφωνούμεναι σημαίνουσι τοῖς ἔχουσιν εἰς εὐσέβειαν τήν ἀκοήν ὁλόκληρον» (Βλ. Μ. ‘Αθανασίου ΒΕΠΕΣ 31, 162, PG 25,453 AB, Γρηγορίου Ναζιανζηνοῦ ΒΕΠΕΣ 59, 277, καί Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ pg 94, 1333 BC). ‘Αλλά καί οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου εἰς τόν ἀγῶνά των νά ἀντιμετωπίσουν τούς τότε ἐμφανισθέντας ἤ καί τούς προηγουμένους αἱρετικούς συνήντησαν πάλιν τοιοῦτόν θέμα. Π.χ. ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός εἶχε νά ἀντιπαλαίση πρός ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐπεκαλοῦντο τό «ἄγραφον» ὡρισμένων λέξεων, τάς ὁποίας ἐχρησιμοποίει ὁ πατήρ πρός βεβαίωσιν δογματικῆς τινός ἀληθείας, ὅπως π.χ. διά τήν θεότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Λέγει εἰς μίαν ὁμιλίαν του: «Πάλιν καί πολλάκις ἀνακυκλεῖς ἡμῖν τό ἄγραφον. Ὅτι μέν οὖν οὐ ξένον τοῦτο (ἡ θεότης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος), οὐδέ παρείσακτον, ἀλλά καί τοῖς πάλαι καί νῦν γνωριζόμενον καί παραγυμνούμενον, δέδεικται μέν ἤδη πολλοῖς τῶν περί τούτου διειληφότων, ὅσοι μή ραθύμως μηδέ παρέργως ταῖς θείαις γραφαῖς ἐντυχόντες, ἀλλά διασχόντες τό γράμμα καί εἴσω παρακύψαντες τό ἀπόθετον κάλλος ἰδεῖν ἠξιώθησαν καί τῶ φωτισμῶ τῆς γνώσεως κατηυγάσθησαν. Δηλώσωμεν δέ καί ἡμεῖς ἐξ ἐπιδρομῆς, ὅσον ἐνδέχεται, τοῦ μή δοκεῖν εἶναι περιττοί τινές μηδέ φιλοτιμότεροι τοῦ δέοντος ἐποικοδομοῦντες ἐπί θεμέλιον ἀλλότριον» (ΒΕΠΕΣ 59, 276) . Εἰδικώτερον ἐπί τῆς δῆθεν «καινοτομίας» καί «πατερικῶς ἀμαρτύρου» τῆς διατυπώσεως «περί τῆς πρώτης, ἀνάρχου, αἰωνίας καί ἀοράτου ‘Εκκλησίας». Ἀπό τούς ἁγίους Πατέρας μανθάνομεν, ὅτι Ἐκκλησία σημαίνει ἑνότητα καί κοινωνίαν. Καί ἀκόμη ὅτι τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς ‘Εκκλησίας εἶναι τό πρῶτον καί βασικόν δόγμα τῆς Πίστεώς μας. Εἰς τό Σύμβολον τῆς Πίστεώς μας ὁμολογοῦμεν: «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». ‘Εμάθομεν ἐπίσης ὅτι ἡ ‘Εκκλησία εἶναι πάντοτε ἡνωμένη καί οὐδέποτε διαιρεῖται. Ὅτι οἱ σχισματικοί καί οἱ αἱρετικοί δέν διαιροῦν τήν Ἐκκλησίαν, ὅπως λέγουν σήμερον οἱ οἰκουμενισταί (νεοημερολογῖται καί παλαιοημερολογῖται), ἀλλά αὐτοί ἀποσχίζονται καί ἀποκόπτονται ἐξ’ αὐτῆς, ἡ δέ ‘Εκκλησία παραμένει πάντοτε ἡνωμένη, δηλαδή καί μετά τήν ἀπόσχισίν των ὁσοιδήποτε καί ἄν εἶναι αὐτοί, ἡ Ἐκκλησία δέν βλάπτεται, δέν διαιρεῖται, παραμένει πάντοτε ἑνωμένη, ΜΙΑ καί ἀδιαίρετος. Ἡ ‘Εκκλησία καί «ἐν τρισίν ὀρθοδόξοις ἐστίν ὁριζομένη», ὅπως λέγουν οἱ Πατέρες. Ὅπως δέν ἐβλάφθη, δέν διηρέθη ὅταν ἔμειναν μόνοι των οἱ ἅγιοι πρόμαχοί της Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, Μάρκος Εὐγενικός, καί κατά τόν προηγούμενον αἰῶνα ὁ νέος Ὁμολογητής Ματθαῖος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁμιλῶν περί Ἐκκλησίας λέγει: «... Ἐκκλησίαν δέ Θεοῦ καλεί (= ὁ Παῦλος), δεικνύς ὅτι ἡνῶσθαι αὐτήν χρῆ. Εί γάρ Θεοῦ ἐστίν, ἥνωται καί μία ἐστίν, οὐκ ἐν Κορίνθω μόνον ἀλλά καί ἐν πάση τῆ οἰκουμένη. Τό γάρ τῆς Ἐκκλησίας όνομα οὐ χωρισμοῦ, ἀλλά ἑνώσεώς ἐστι, καί συμφωνίας ὄνομα. ...Εἰ δέ ὁ τόπος χωρίζει (=τούς πιστούς), ἀλλ' ὁ Κύριος αύτούς συνάπτει κοινός ὤν» (PG 61,13). Κατά τούς Ἁγίους Πατέρας ἡ ἑνότης ἐν τῆ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἐκφράζεται εἰς τήν κοινωνίαν τῶν μελῶν μετά τοῦ Χριστοῦ, ἀντικατοπτρίζει δέ αὕτη ἡ κοινωνία τήν ἑνότητα καί κοινωνίαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Κατό ἴδιον ἅγιον: «Καθάπερ ἐν σώματι πνεῦμα ἐστίν τά πάντα συνέχον, καίτοι γε ἐν διαφόροις μέλεσιν΄ οὕτω καί ἐνταῦθα. Διά γάρ τοῦτο τό Πνεῦμα ἐδόθη, ἵνα τούς γένει καί τρόποις διαφόροις διεστηκότας ἑνώση. Ὁ γάρ γέρον καί νέος, ὁ πένης καί ὁ πλούσιος, ὁ παῖς καί ὁ ἔφηβος, ἡ γυνή καί ὁ ἀνήρ, καί πᾶσα ψυχή ἕν τι γίνεται, καί μᾶλλον ἤ εἰ σῶμα ἕν ἦν. Ταύτης γάρ τῆς συγγενείας πολλῶ μεῖζων ἐκείνη, καί πλείων ἡ ἀκρίβεια αὕτη τῆς ἑνώσεως. Ἡ γάρ τῆς ψυχῆς συνάφεια ἀκριβεστέρα ἐστίν, ὅσω καί ἁπλῆ καί μονοειδής ἐστι» (PG 62,72). Καί πάλιν λέγει: «Εἰ μή πνεῦμα παρῆν, οὐκ ἄν συνέστη ἡ Ἐκκλησία΄ εἰ δέ συνίσταται ἡ Ἐκκλησία, εὔδηλον ὅτι τό Πνεῦμα πάρεστι» (PG 50, 459). Κατά τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡ ‘Εκκλησία εἶναι εἰκών τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Χαρακτηριστικώτερος ὅλων εἶναι ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ ὁποῖος ἐπισημαίνει ἀφ’ ἑνός μέν τό ἐνιαῖον, ἀφ’ ἑτέρου τόν ἐκ διαφόρων μελῶν ἀπαρτισμόν τῆς Ἐκκλησίας, λέγων: «Εἰκών ἐστι τοῦ Θεοῦ ἡ ἁγία Ἐκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῶ Θεῶ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διάφοροι τοῖς ἰδιώμασι καί ἐκ διαφόρων καί τόπων καί τρόπων οἱ κατ’ αὐτήν διά τῆς πίστεως ἐνοποιούμενοι τύχωσιν ὄντες» (PG 91,668). Καί πάλιν: "Κατά τόν αὐτόν τρόπον καί ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ ᾿Εκκλησία, τά αὐτά τῷ Θεῷ περί ἡμᾶς ὡς ἀρχετύπῳ εἰκών ἐνεργοῦσα δειχθήσεται ... πάντων συμπεφυκότων ἀλλήλοις καί συνημμένων, κατά τήν μίαν ἁπλῆν τε καί ἀδιαίρετον τῆς πίστεως χάριν καί δύναμιν ..." (Αὐτόθι σελ. 665 Γ καί 667 Α). Καί πάλιν: "Ὡς τήν αὐτήν αὐτῷ καί ἔνωσιν καί διάκρισιν ἐπιδεχομένην..." (Αὐτόθι Κεφ. Β σελ. 667 Γ). Χαρακτηριστικωτέρα ὅμως εἶναι ἡ διατύπωσις τοῦ Ἁγίου Φωτίου: «...Τί δ᾿ οὖν ὁ πλάστης καί κηδεμών; ἄρα παρεῖδεν εἰς τέλος τό πλάσμα ταλαιπωρούμενον...; Οὐ μέν οὖν. Πῶς γάρ ὅπερ φιλοτιμούμενος ἔπλασεν, ἠνέσχετ᾿ ἄν ἠδέως ὁρᾶν συλαγωγούμενον καί πλανώμενον; Διό πρός ἑαυτήν μέν ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης, εἰ θέμις εἰπεῖν, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, θέμις δέ τοῦτο λέγειν ἐπί τῆς ἀναπλάσεως, ὅτι τό "ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν" ἐπί τῆς πλάσεως εἴρηται· τῷ ἐνιαίῳ τῆς γνώμης βουλήματι, τήν ἀνάπλασιν τοῦ συντριβέντος διετίθετο πλάσματος". ῞Οπως βλέπομεν, λοιπόν, ἡ διατύπωσις τοῦ θεολόγου ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη, μαρτυρεῖται πλειστάκις ὑπό τῶν Πατέρων, οὐχί μόνον κατά τό πνεῦμα, καί τό νόημα, ἀλλά καί κατά τό γράμμα. Μήν ἐπιμείνουν δέν νά μᾶς λέγουν ὅτι ἄλλο ΕΚΚΛΗΣΙΑ καί ἄλλο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, διότι κινδυνεύουν νά χαρακτηρισθοῦν, ὡς ἀνεπανορθώτως φρενοβλαβεῖς. Ἡ Ἀληθής ‘Εκκλησία παραμένει πάντοτε ἡνωμένη, οὐδέποτε ἦτο χωρισμένη καί οὐδέποτε εἰς τό μέλλον πρόκειται νά χωρισθῆ, ὅπως φρονεῖ οἰκουμενιστικῶς ὁ ψευδαρχιεπίσκοπος Νικόλαος Καί ὅταν ὁμιλῶμεν διά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐννοοῦμεν καί κατανοοῦμεν ταύτην καθώς τήν διατύπωσεν ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος εἰς τό Θ’ Ἄρθρον τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ἤτοι «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν», καί καθώς τήν ἡρμήνευσε καί τήν ἐβίωσεν ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Οὐχί οἰκουμενιστικῶς, ὅπως δηλαδή τήν ἑρμηνεύει ὁ σύγχρονος Οἱκουμενισμός, καί ὅπως συμπεπλασμένως καί δολίως καί ἀνοήτως προσπαθοῦν νά ἑρμηνεύσουν τήν διατύπωσιν οἱ ἐνδυθέντες τήν πλάνην, τό ψεῦδος καί τήν ὑποκρισίαν «κατάραν ὡς ἱμάτιον», ἤτοι οἱ ὁπαδοί τοῦ κ. Νικολάου καί ὁ ἴδιος. Τό γραφέν καί ὑποστηριζόμενον ὑπό τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου Νικολάου καί τῶν ὁπαδῶν του καί τῶν ὑποτακτικῶν του ‘Αρχιερέων, ὅτι ἡ διατύπωσις «ἄναρχος, αἰωνία καί ἀόρατος ἐκκλησία», ἀποδιδομένη «εἰς τήν κοινωνίαν τῶν τριῶν θείων προσώπων», ἤτοι εἰς τόν Τριαδικόν Θεόν, διαιρεῖ τήν Ἀγίαν Τριάδα, διότι «ἡ ‘Εκκλησία ἐξ’ ὁρισμοῦ σημαίνει ἑνότητα τῶν τό πρίν διεστώτων, δηλαδή ἡ ‘Εκκλησία ἦτο κάποτε χωρισμένη καί ὑπάρχει ἡ δυνατότης κάποτε νά χωρισθῆ» εἶναι φρικτόν καί ἀκουόμενον, διότι εἶναι ἡ μεγίστη τῶν αἱρέσεων. Θά τολμοῦσα νά εἴπω ὅτι εἶναι ἡ ἐσχάτη αἵρεσις τοῦ ἀντιχρίστου, διότι ἐπί τῆς δῆθεν «διηρημένης ἐκκλησίας», ἤτοι ἐπί τῶν ψευδοεκκλησιῶν τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» θά ἔλθη νά ἐπικαθήση ὁ Ἀντίχριστος, καί θά κυριαρχήση ὡς «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως», «ἐν τόπῳ ἁγίῳ». Δέν εἶναι ὀλιγώτερον φρικτόν καί δόλιον καί τό προπαγανδιζόμενον ὑπό τῶν πρακτόρων τοῦ οἰκουμενισμοῦ (διά τῶν Κάτσουρα, Τσακίρογλου κλπ) ὅτι μέ αὐτήν τήν διατύπωσιν ὁ θεολόγος κ. Ἐλευθέριος Γκουτζίδης ἐννοεῖ τήν ἑνότητα τῆς ‘Εκκλησίας οἰκουμενιστικῶς. Ταῦτα πάντα ἡμεῖς τά ἔχομεν καταδικάσει δημοσίως, καί διεκηρύξαμεν τήν Ὁμολογίαν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, καθ’ ἥν ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πάντοτε παραμένει ἡνωμένη ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική ‘Εκκλησία, παρά τάς αἱρέσεις καί τά σχίσματα, τά ὁποῖα ἐπολέμησαν αὐτήν τήν ἑνότητα. Καί ὄχι μόνον διά τά ἀπ’ ἀρχῆς αἱρέσεις καί σχίσματα, ἀλλά καί διά τά σχίσματα καί τάς αἱρέσεις αἱ ὁποῖαι ἐνεφανίσθησαν ὡς συνέχεια καί κατ’ ἐφαρμογήν τοῦ μεγάλου ἡμερολογιακοῦ οἰκουμενιστικοῦ σχίσματος τοῦ 1924. Δηλαδή εἰς τήν διακήρυξιν τῆς ὀρθοδόξου Ὁμολογίας συμπεριλάβαμεν καί τά ἑξῆς: «Ἡ Ἀληθής ‘Εκκλησία οὐδέποτε παρεξέκκλινε αὐτῆς τῆς δογματικῆς ἀληθείας, οὔτε κατά τό 1924, ὅτε εἰσήχθη ὡς πρῶτον βῆμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τό νέον καταδεδικασμένον «Καλλενδάριον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα», οὔτε τό 1931 ὅτε τινές τῶν ‘Ορθοδόξων παρεσύρθησαν ὑπό τοῦ ψεύδους τοῦ καινοτόμου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου ὅτι δῆθεν δέν κατεδικάσθη τό καλλενδάριον, ἀλλά μόνον τό Πασχάλιον, διό καί ἐζήτησαν ἱερεῖς νεοημερολογίτας πρός ἐξυπηρέτησίν των, δίκην δεκατριμεριτῶν οὐνιτῶν, οὔτε τό 1937, ὅτε ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος ἐπικαλούμενος καί τό ψεῦδος τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, εἰσήγαγε τήν θεωρίαν του περί «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος», οὔτε τό 1971 ὅτε αἱ δυνάμεις τοῦ σκότους ἐπέπεσαν ληστρικῶς κατά τῆς γνησίας ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί τῆς ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, οὔτε ὅταν οἱ τῆς ‘Εξαρχίας τοῦ 1971 ἐπέστρεψαν εἰς τήν Ἑλλάδα καί εἶπαν «μάταια καί ψευδῆ», καί ἀπέκρυψαν τήν ἀπόφασιν τῶν Ρώσων, οὔτε ὅταν ὁ Κορινθίας Κάλλιστος ὑπανεχώρησε καί εἶπεν ὅτι «ἐδέχθη χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν», οὔτε ὅταν ὁ Βασίλειος Σακκᾶς μετά τοῦ Κιτίου ‘Επιφανίου ἐκήρυξαν τόν παλαιοημερολογιτικόν τους Οἱκουμενισμόν, οὔτε ὅταν ὁ Πειραιῶς Νικόλαος δειλιάσας «ὡμολόγησε» τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971 ὡς κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου γενομένην, κλπ., οὔτε ὅταν ὁ Ἱερομόναχος Εὐθύμιος ἐκήρυξε τήν ‘Εκκλησίαν ὡς «περιρρεομένην ἀπό τήν ἀνομίαν τῆς χειροθεσίας καί ἐκφυγοῦσαν ἐκ τῆς γραμμῆς πλεύσεως τοῦ ἁγίου Πατρός Ματθαίου» βλασφημίαν τήν ὁποίαν υἱοθἐτησαν καί ἐκήρυξαν «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» καί οἱ πέντε, 1991-1995, ἀλλά καί οἱ τοῦ ‘Ανδρέου καί Νικολάου ὅταν τό 2002 καί 2003 ἐδήλωναν ὅτι τό κίνημα τῶν πέντε δέν ἔχει σχέσιν μέ τήν ‘Εκκλησιολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, οὔτε ὅταν ὁμαδικῶς ὡς φατρία ἐν ἔτει 2003 ἐκήρυξαν ὅτι τό 1971 «ἐδέχθησαν τήν χειροθεσίαν ἰλέω ὄμματι καί ἀγαλλομένῳ ποδί», καί ὅτι «καί εἰς Ἀμερικήν καί εἰς Ἑλλάδα ἀνεγνώσθησαν εὐχές χειροτονίας», καί «ὅλοι οἱ ‘Αρχιερεῖς ἔχομεν χειροτονηθεῖ ἀπό ἤδη χειροθετημένους», οὔτε καί ὅταν ἀκόμη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας συμπαικτικῶς, ἱεροσύλως καί πρός οἰκουμενιστικήν σκοπιμότητα παρητεῖτο ὑπέρ τοῦ ἀναγνωριζομένου ὑπό τῶν δικαστηρίων βάσει τοῦ βλασφήμου 54/76 Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος τοῦ Πλημελειοδικείου Πειραιῶς καί ταῦτα πάντα διά νά μήν ἀπωλέσωμεν τήν «ἀναγνώρισίν μας» ἀπό τούς Φλωρινικούς καί τόν κ. Χριστόδουλον». Ἡ ‘Εκκλησία δέν πλανᾶται οἱ ἄνθρωποι πλανῶνται Ἐν ἄλλοις λόγοις, ΔΙΕΚΗΡΥΞΑΜΕΝ καί ΩΜΟΛΟΓΗΣΑΜΕΝ, ὅτι ἡ ἑνότης τῆς ‘Εκκλησίας διεφυλάχθη ἐν τῶ μικρῶ ποιμνίῳ, διά τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Διότι τήν ἐν τῶ θεανθρωπίνω σώματι τοῦ Χριστοῦ ΕΝΩΣΙΝ ἐνεργεῖ τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἀφοῦ, ὅπως ἔχει ὑπογραμμισθεῖ «ἐν τελικῆ ἀναλύσει ἡ ὅλη θεαρχική Τριάς εἶναι ἡ κατευθύνουσα καί χειραγωγοῦσα τήν Ἐκκλησίαν διά τήν ὀρθήν καί ἀλάθητον ἑρμηνείαν καί κατανόησιν τῆς ἀποκεκαλυμμένης θείας ἀληθείας». (Βλ. Νικολάου Ξεξάκη, Λέκτορος Πανεπιστημίου ‘Αθηνῶν, Προλεγόμενα εἰς τήν Ὀρθόδοξον Δογματικήν, ‘Αθῆναι 1987). ‘Αλλά καί ὁ Ἱεροσολύμων Δοσίθεος, ἐπισημαίνων τήν σημασίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διά τό ἀπλανές καί ἀλάθητον τῆς Ἐκκλησίας παρατηρεῖ: «Ἀληθές καί βέβαιον ὀμολογοῦμεν, ὅτι τήν Καθολικήν ‘Εκκλησίαν ἀδύνατον ἁμαρτῆσαι ἤ ὅλως πλανηθῆναι ἤ ποτέ τό ψεῦδος ἀντί τῆς ἀληθείας ἐκλέξαι. Τό γάρ Πανάγιον Πνεῦμα, ἀείποτε ἐνεργοῦν διά τῶν πιστῶς διακονούντων ἁγίων Πατέρων καί καθηγουμένων, πάσης ὁποιανοῦν πλάνης τήν Ἐκκλησίαν ἀπαλλάττει». Ἡ Ἐκκλησία, λοιπόν, παραμένει πάντοτε ἡνωμένη, ἀβλαβής καί ἄτρωτος ἀπό τάς ἐπιθέσεις τοῦ ἐχθροῦ. «Πόσοι ἐπολέμησαν τήν Ἐκκλησίαν καί οἱ πολεμοῦντες ἀπώλοντο, αὕτη δέ ὑπέρ τόν οὐρανόν ἀναβέβηκεν». Μέλη τῆς ‘Εκκλησίας γνήσια παραμένουν ὅσοι «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» φυλάττουν πάντα τά τῆς Ἐκκλησίας, καί τήν «Καλήν Ὁμολογίαν» καί τήν γνησίαν καί ἀνόθευτον Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Ὅσοι τήν ἀθετοῦν, ὅσοι δέν ταπεινώνονται ἐνώπιον τῆς Ἀληθείας, καί ἀκολουθοῦν τήν ὁδόν τοῦ ψεύδους, ἀπομακρύνονται. «Φεύγουν εἰς χώραν μακράν». Οἱ πρώην ἀδελφοί μας καί συνεπίσκοποί μας ἠθέτησαν τήν καλήν Ὁμολογίαν, ἐνόθευσαν καί τήν Ἀποστολικήν των Διαδοχήν. Ἔφυγον μακράν τῆς Ἀληθείας, διά τοῦτο ἠναγκάσθημεν καί ἡμεῖς νά φύγωμεν μακράν αὐτῶν, διά νά μείνωμεν ἐν τῆ Ἀληθεία, ἤτοι ἐν τῆ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἐφύγομεν ἡμεῖς ἀπό τήν Ἐκκλησίαν, ἀλλ’ οἱ πρώην ἀδελφοί μας καί συνεπίσκοποί μας ἔφυγον ἀπό τήν καλήν Ὁμολογίαν καί διά τοῦτο ἀπεμακρύνθησαν ἀπό τήν Ἐκκλησίαν. Καί δέν ἔφυγον ὡς Ἐκκλησία, ἄπαγε τῆς βλασφημίας, ἀλλά ἔφυγον καί ἀπεμακρύνθησαν ὡς ἄτομα, ἀπό τήν ἀλήθειαν καί ἐπομένως ἀπό τήν Ἐκκλησίαν. Ἡ Ἐκκλησία δέν «ἔφυγε», ὅπως ἄλλοι ἀθεολογήτως λέγουν. Παρέμεινε ἐκεῖ πού ἦτο. Εἰς τόν Γολγοθᾶν τῆς Ἀληθείας, εἰς τόν ἀκρογωνιαῖον λίθον τόν Χριστόν, «πορευομένη» διά τοῦ Γολγοθᾶ πρός τήν Ἀνάστασιν. «Ὅστις βούλεται σωθῆναι» Σήμερον, ‘Αρχήν τῆς ‘Ινδίκτου, ἑορτάζομεν τήν πρώτην τοῦ νέου ‘Εκκλησιαστικοῦ ἔτους. Ἀς ἀποτελέση δι’ ἡμᾶς τοῦτο τό γεγονός καί τά ὅσα σᾶς γράφομεν εἰς τήν παροῦσαν «ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ ΠΕΡΙ ΚΑΘΑΡΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΩΣ», ἀφετηρίαν νέων ὁμολογιακῶν ἀγώνων. Καί ἀς γίνη ἡ ἀρχή αὐτή, διά τήν συνομολόγησιν ὑφ’ ὅλων μας, καί τῶν πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφῶν μας, τῆς καλῆς ὁμολογίας καί τῆς ὑποσχέσεως νά διαφυλάξωμεν μέχρι τέλους τήν «καθολικήν πίστιν», ἄνευ τῆς ὁποίας δέν θά ἴδωμεν πρόσωπον Θεοῦ. Ὅπως λέγει τό «Σύμβολον Πίστεως» τοῦ Ἁγίου ‘Αθανασίου, «Ὅστις βούλεται σωθῆναι, πρό πάντων χρή αὐτῶ τήν καθολικήν κρατῆσαι πίστιν, ἥν εἰ μή τις σώαν καί ἄμωμον τηρήσειεν, ἄνευ δισταγμοῦ εἰς τόν αἰῶνα ἀπολεῖται». Ποία δέ εἶναι ἡ ἀληθής, καθολική Πίστις κατά τόν ἅγιον Ἀθανάσιον; ‘Ιδού αὕτη: «Πίστις δέ καθολική αὕτη ἐστίν, ἵνα ἕνα Θεόν ἐν Τριάδι, καί Τριάδα ἐν μονάδι σεβώμεθα, μήτε συγχέοντες τάς ὑποστάσεις, μήτε τήν οὐσίαν μερίζοντες. Ἄλλη γάρ ἡ τοῦ Πατρός ὑπόστασις, ἄλλη τοῦ Υἱοῦ καί ἄλλη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος΄ ἀλλά Πατρός καί υἱοῦ καί Ἁγίου Πνεύματος μία ἐστί θεότης, ἴση δόξα, συναϊδιος ἡ μεγαλειότης. Οἷος ὁ Πατήρ, τοιοῦτος καί ὁ Υἱό, τοιοῦτο καί τό Πνεῦμα τό ἅγιον. Ἄκτιστος ὁ Πατήρ, ἄκτιστος ὁ Υἱός, ἄκτιστον καί τό Ἅγιον Πνεῦμα. ‘Ακατάληπτος ὁ Πατήρ, ἀκατάληπτος ὁ Υἱός, ἀκατάληπτον καί τό Ἅγιον Πνεῦμα. Αἰώνιος ὁ Πατήρ, αἰώνιος ὁ Υἱός, αἰώνιον καί τό Ἅγιον Πνεῦμα΄ πλήν οὐ τρεῖς αἰώνιοι, ἀλλ’ εἷς αἰώνιος΄ ὥσπερ οὐδέ τρεῖς ἄκτιστοι, οὐδέ τρεῖς ἀκατάληπτοι, ἀλλά εἷς ἄκτιστος καί εἶς ἀκατάληπτος. Ὁμοίως παντοκράτωρ ὁ Πατήρ, παντοκράτωρ ὁ Υἱός, παντοκράτορ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον΄ πλήν οὐ τρεῖς παντοκράτορες, ἀλλ’ εἷς παντοκράτωρ. Οὕτω Θεός ὁ Πατήρ, Θεός ὁ Υἱός, Θεός καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον΄ πλήν οὐ τρεῖς Θεός, ἀλλά εἷς Θεός. Ὡσαύτως Κύριος ὁ Πατήρ, Κύριος ὁ Υἱός, Κύριον καί τό Πνεῦμα τό ἅγιον΄ πλήν οὐ τρεῖς Κύριοι, ἀλλ’ εἷς ἐστί Κύριος. Ὅτι ὥσπερ μοναδικῶς ἑκάστην ὑπόστασιν Θεόν καί Κύριον ὁμολογεῖν χριστιανικῆ ἀληθεία ἀναγκαζόμεθα, οὕτω τρεῖς Θεούς ἤ τρεῖς Κυρίους λέγειν καθολικῆ εὐσεβείᾳ κωλυόμεθα. Ὁ Πατήρ ὑπ’ οὐδενός ἐστίν πεποιημένος, οὔτε δεδημιουργημένος, οὔτε γεγεννημένος. Ὁ Υἱός ἀπό μόνου τοῦ Πατρός ἐστίν, οὐ πεποιημένος, οὐδέ δεδημιουργημένος, ἀλλά γεγενημμένος. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἀπό τοῦ Πατρός, οὐ πεποιημένον, οὐδέ δεδημιουργημένον, οὔτε γεγεννημένον, ἀλλά ἐκπορευτόν. Εἷς οὖν ἐστι Πατήρ, οὐ τρεῖς Πατέρες΄ εἷς Υἱός, οὐ τρεῖς Υἱοί΄ ἕν Πνεῦμα ἅγιον, οὐ τρία Πνεύματα ἅγια. Καί ἐν ταύτῃ τῆ Τριάδι οὐδέν πρῶτον ἤ ὕστερον, οὐδέν μεῖζον ἤ ἔλαττον΄ ἀλλ’ ὅμως αἱ τρεῖς ὑποστάσεις συνδιαιζωνίζουσαι ἑαυταῖς εἰσίν καί ἴσαι. Ὥστε κατά πάντα, ὡς εἴρηται, καί Τριάς ἐν μονάδι, καί μονάς ἐν Τριάδι λατρεύεται. Ὁ θέλων οὖν σωθῆναι, οὕτω περί τῆς Τριάδος φρονείτω. Πλήν ἀναγκαῖον ἔτι ἐστί πρός αἰωνίαν σωτηρίαν, ὅπως καί τήν ἐνανθρώπησιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὀρθῶς πιστεύῃ. Ἔστιν οὖν πίστις ὀρθή, ἵνα πιστεύωμεν καί ὁμολογῶμεν, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τοῦ Θεοῦ Υἱός, καί Θεός καί ἄνθρωπος ἐστίν. Θεός ἐστίν ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρός πρό αἰώνων γεννηθείς, καί ἄνθρωπος ἐστίν ἐκ τῆς οὐσίας τῆς μητρός ἐν χρόνῳ γεννηθείς. Τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, ἐκ ψυχῆς λογικῆς καί ἀνθρωπίνης σαρκός ὑποστάς. Ἰσως τῶ Πατρί κατά τήν θεότητα, ἐλάττων τοῦ Πατρός κατά τήν ἀνθρωπότητα. Ὅς, εἰ καί Θεός ὑπάρχει καί ἄνθρωπος, ὅμως οὐ δύο, ἀλλ’ εἷς ἐστί Χριστός. Εἰ δέ, οὐ τροπῆ τῆς θεότητος εἰς τήν σάρκα, ἀλλά προσλήψει τῆς ἀνθρωπότητος εἰς τόν Θεόν. Εἷς πάντως, οὐ συγχύσει τῶν φύσεων, ἀλλ’ ἑνότητι τῆς ὑποστάσεως. Ὥσπερ γάρ ψυχή λογική καί σάρξ εἷς ἐστίν ἄνθρωπος, οὕτω Θεός καί ἄνθρωπος εἷς ἐστί Χριστός, ὁ παθών διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν, καί κατελθών εἰς τόν ἅδην, καί τῆ τρίτη ἡμέρα ἀναστάς ἐκ νεκρῶν, καί ἀνελθών εἰς τούς οὐρανούς, καί καθήμενος ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ καί Πατρός τοῦ Παντοκράτορος΄ ὅθεν ἐλεύσεται κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς, οὗ τῆ παρουσία πάντες ἄνθρωποι ἀναστήσονται σύν τοῖς ἑαυτῶν σώμασιν, ἀποδώσοντες περί τῶν ἰδίων ἔργων λόγον΄ καί οἱ μέν τά ἀγαθά πράξαντες, πορεύσονται εἰς ζωήν αἰώνιον, οἱ δέ τά φαῦλα, εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον. Αὕτη ἐστίν ἡ καθολική πίστις, ἥν εἰ μή τις πιστῶς τε καί βεβαίως πιστεύση, σωθῆναι οὐ δυνήσεται» (Παρά ‘Ιωάννου Καρμίρη, Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεῖα, τ.1, σελ. 101-104). «Βούλει θεολόγος γενέσθαι καί τῆς θεότητος ἄξιος;» Τό δεύτερον τό ὀποῖον πρέπει νά προσέξωμεν εἶναι νά ρυθμισθῆ ἡ ζωή μας, ὄχι κατά τό ἰδικό μας ἁμαρτωλόν θέλημα, ἀλλά κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Διότι, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός «οὐ παντός τό περί Θεοῦ φιλοσοφεῖν, οὐ παντός» (ΒΕΠΕΣ 59,214), δηλαδή δέν μποροῦμε νά ὁμιλῶμεν περί Θεοῦ, περί δογμάτων, περί Πίστεως, περί Ἀληθείας, ἄνευ πνευματικῆς καθάρσεως, τό ὁποῖον εἶναι ἔργον πάντων. Διά τοῦτο εἰς τόν βουλόμενον νά θεολογήση, ἤτοι νά ὁμιλήση περί Θεοῦ, συνιστᾶ ὁ ἅγιος πνευματικήν ἄσκησιν καί κάθαρσιν: «Διά πολιτείας ἄνελθε΄ διά καθάρσεως κτῆσαι τό καθαρόν». Ἀπαραίτητος προϋπόθεσις τοῦ θεολογεῖν εἶναι ἡ κατανίκησις, ἡ ἀπαλλαγή καί ἡ ὑπέρβασις τῆς ὕλης, τοῦ ὑλιστικοῦ καί κοσμικοῦ φρονήματος, ἡ κάθαρσις τῆς ἀκοῆς καί τῆς διανοίας. «Βούλει θεολόγος γενέσθαι ποτέ καί τῆς θεότητος ἄξιος; τάς ἐντολάς φύλασσε΄ διά τῶν προσταγμάτων ὅδευσον΄ πρᾶξις γάρ θεωρίας ἐπίβασις» (ΒΕΠΕΣ 59, 147). Εἶναι ἕνα ἔργον ὑψηλόν καί ἐξαίρετον, δυσχερές ὅμως καί ἐπίπονον. Προκαλεῖ ἀφ’ ἑνός προθυμίαν, νοσταλγίαν καί ἐλπίδα, ἀφ’ ἑτέρου δέ ἀγωνίαν, λόγω τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας καί ἀσθενείας. Ὁ Θεός νά εἶναι μαζί μας ἐνισχύων ἡμᾶς εἰς τοῦτον τόν ἀνηφορικόν καί ἐπίπονον ἀγῶνα. ΑΜΗΝ. ΥΓ. Εις αυτην την επιστολήν δίδεται ἀπάντησις εἰς ἐρωτήματα καί ἀπορίας ὀρθοδόξων, διενεμήθη δέ εἰς τούς ἐκκλησιαζομένους εἰς τόν ‘Επισκοπικόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίας Αἰκατερίνης, τήν 1ην Σεπτ. 2006, ἐπί τῆ ‘Ινδίκτῳ καί ἐπί τῆ συμπληρώσει 10 ἐτῶν ἀπό τήν τέλεσιν τῶν ‘Εγκαινίων τοῦ Ναοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπό τότε (1996) εἶναι «Κέντρον γνησίας ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς, ἐκκλησιαστικῆς διακονίας καί ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος» τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Πρός Κύριον εὐχέτης +Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΚΛΗΡΟΥ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΤΗΝ 6.11.1937 ...

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 1937 ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΑΡΙΘΜ. ΤΕΥΧΟΥΣ 83 – ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2006 ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΚΛΗΡΟΥ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΤΗΝ 6.11.1937 Ὑπογράφεται ὑπό τῶν Κυκλάδων Γερμανοῦ καί Βρεσθένης Ματθαίου, Προηγουμένου Γεδεών ‘Αρχιμανδρίτου, Ἀκακίου ‘Αρχιμανδρίτου, ‘Ιλαρίωνος Οὐζουνοπούλου ‘Αρχιμανδρίτου, ‘Αντωνίου Ἱερομονάχου Νεοασκητιώτου, ‘Αρτεμίου Ξενοφωντεινοῦ, Γρηγορίου Ἱερομονάχου, Χριστοφόρου Πουλουπάτη Ἱερομονάχου, Πνευματικοῦ Παπαδοπούλου, Κορνηλίου Δ. Μαρμαρινοῦ, Ἱερομ. Καλλίστου, Ἱερομ. Νικοδήμου, Ἱερέως Νικ. Σμυρλῆ, Ἀκακίου Μοναχοῦ, Ἰωσήφ Ἀντωνίου, Μοναχοῦ Καλλλινίκου, Μοναχοῦ Μάρκου καί Μοναχοῦ Βίκτωρος. ‘Εν τῶ ὀνόματι τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου καί ‘Αδιαιρέτου Τριάδος, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ εὐλογητοῦ Θεοῦ τῶν Πατέρων ἡμῶν. Ἐπειδή ἀποστολικῶς προτρεπόμεθα «ἑτοίμως ἔχειν εἰς ἀπολογίαν παντί τῶ αἰτοῦντι» καί ἐντολήν παρά τοῦ Κυρίου ἔχομεν, ἵνα τῶ τῆς εἰρήνης καί οἰκοδομῆς τῶν πιστῶν ἐργαζώμεθα, καί ἐπειδή ἐν τῶ καιρῶ τούτῳ πολλά τά σκάνδαλα ἐπισυμβαίνουσι διαταράττοντα τάς συνειδήσεις τῶν χριστιανῶν, ἵνα ταῦτα ἐκκόψωμεν καί προμηθούμενοι τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἀπολύομεν τό παρόν ἡμῶν ἔγγραφον, δι’ οὗ ὁμολογοῦμεν ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων τήν καλήν τῆς ‘Ορθοδόξου Πίστεως Ὁμολογίαν, τήν ὁποίαν καλοῦμεν πάντα Κληρικόν καί Ὀρθόδοξον Χριστιανόν, ὅπως ἀπό καρδίας ἀποδεχθῆ καί διά στόματος ὁμολογῆ, κατά τό γεγραμμένον «καρδίᾳ μέν πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην, στόματι δέ ὁμολογεῖται εἰς σωτηρίαν», ἵνα μέλος λογίζηται γνήσιον τῆς μιᾶς ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ ἡμῶν Ἐκκλησίας καί μέρος ἔχη μετά τοῦ Κυρίου τῆς δόξης ἐν τῆ Βασιλείᾳ τῶν Οὐρανῶν. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, λοιπόν, ὅτι: «Ἀποδεχόμεθα καί τιμῶμεν τάς ἁγίας καί Οἱκουμενικάς ἑπτά Συνόδους καί τά ἐν αὐταῖς δογματισθέντα καί κηρυχθέντα θεῖά τε καί ὑπερφυῆ καί σωτήρια Δόγματα παρά τῶν ὁσίων καί Θεοφόρων Πατέρων ἠμῶν, οὕς κατά καιρούς ἔθετο τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ποιμαίνειν τήν Ἐκκλησίαν αὐτοῦ καί διέπειν, καί πάντων τῶν ἐναρέτων καί μακαρίων Πατέρων, τά τε δόγματα καί πονήματα ἀσπαζόμεθα ὡς διδασκαλίαν ἀνεπίληπτον καί σωτήριον θεμέλιον, καί οὕς ἡ Καθολική Ἀνατολική ‘Ορθόδοξος Ἐκκλησία προσίεται ἀποδεχόμεθα καί οὕς ἀποστρέφεται ἀποστρεφόμεθα, ἀποβαλλόμεθα δέ καί παντελῶς ἀποτρεπόμεθα τάς ἀπό Σίμωνος τοῦ Μάγου καί μέχρι τοῦ δεῦρο τῆς εὐσεβείας παντάπασιν ἀποπεπτωκότας καί δόξας ἀθετήσαντας καί φθοροποιά δόγματα ἐφευρόντας καί τήν τῶν Ἁγίων παράδοσιν ἀθετήσαντας καί τόν πικρόν τῶν ζιζανίων σπόρον συναναμεῖξαι τῆ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀρούρα τολμήσαντας, αὐτούς τε ἀναθεματίζομεν καί πάντας τούς ἑπομένους αὐτοῖς καί ὡς λύμην τῆς κατά τοῦ Χριστόν ‘Εκκλησίας διαπτύομεν καί τῶ ἀναθέματι καθυποβάλλομεν. Πᾶς δέ ὁ μή κατά τήν παράδοσιν τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας πιστεύων, οὗτος ἄπιστος ἐστίν. Διό καί οἱ μή βαδίζοντες καί μή ἔχοντες τόν αὐτόν σκοπόν, ὅν ἐβάδισεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία οἱ τοιοῦτοι Ἱερεῖς μήτε ἱερωσύνην ἔχουν, μήτε μυστήρια τελοῦνται ὑπ’ αὐτῶν, ἡ δέ μερίς αὐτῶν μετά τοῦ προδότου Ἰούδα. Τήν καινοτομίαν τοῦ νέου Ἡμερολογίου, ἥν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πανορθοδόξως κατεδίκασεν εἰς τρεῖς Συνόδους τῶ 1583, 1587 καί 1593, ἡμεῖς καταδικάζομεν καί ἀποκηρύττομεν, ὡς γνήσια καί πιστά τέκνα αὐτῆς, καί ἀποστρεφόμεθα ὡς νεωτερισμόν καί ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ διαβόλου, τήν δέ καινοτομήσασαν ‘Εκκλησίαν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου ἀποκηρύττομεν ὡς φρυαξαμένην κατά τῶν Ἁγίων Πατέρων καί ὡς σχισματικήν ἀναγνωρίζομεν, τά δέ μυστήρια τῶν νεοημερολογιτῶν ὡς ἄδεκτα ἐν τῆ ἁγίᾳ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία ὁμολογοῦμεν καί μή μετέχοντα τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθ’ ἅ καί ἐν τῶ Α΄ Κανόνι αὐτοῦ περί τῶν σχισματικῶν ἀποφαίνεται ὁ Μέγας Βασίλειος. Καί τό ἅγιον Μῦρον ἀκολούθως τό τελεσθέν ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μετά τήν ἐπάρατον καί ἀντορθόδοξον καινοτομίαν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου δέν ἀποδεχόμεθα ὡς ἔγκυρον, τοῦ Πατριαρχείου σήμερον τήν κακοδοξίαν τοῦ νεωτερισμοῦ εἰσηγηθέντος ἐπί λύμῃ τῆς Ὀρθοδοξίας καί μή ὀρθοτομοῦντος τόν λόγον τῆς ἀληθείας. Τῶ ἀναθέματι ὑποβάλλομεν καί τήν ἄθεον καί ἀντίχριστον τῆς Μασονίας διδασκαλίαν, ὡς καί πᾶσαν αἵρεσιν σήμερον ἐπιπολάζουσαν, καί πλάνην τοῦ διαβόλου, ἤτοι ἀθεϊσμόν, κομμουνισμόν, χιλιασμόν, ὀρθολογισμόν, πνευματισμόν, θεοσοφισμόν, προτεσταντισμόν, παπισμόν, Μακρακισμόν καί λοιπάς τοῦ Σατάν ἐφευρέσεις διά τοῦ νεωτερισμοῦ πρός καταστροφήν τῆς Μόνης ἀληθοῦς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ἡμῶν Πίστεως καί πρός ἀπώλειαν τῶν παραπλανηθέντων ἀστηρίκτων ἐν τῆ πατρώα εὐσεβείᾳ πιστῶν. Πατρικαῖς δέ στηριζόμενοι εὐχαῖς καί τῶν ἱερῶν Κανόνων ἐπιταγαῖς, φεύγομεν ἀπό τῆς μετά τῶν κακοδόξων νεωτεριστῶν θρησκευτικῆς ἐπικοινωνίας καί συμπροσευχῆς καί κηρύσσομεν ὡς ἀκράδαντα καί ἀσάλευτα εἰς τόν αἰῶνα «τά μαρτύρια καί διακιώματα τοῦ Κυρίου», ἤτοι κανόνας κατά τήν τοῦ Κυρίου φωνήν. Πᾶσαν δέ διδασκαλίαν ἡμῶν προγενεστέραν ἔγγραφον ἤ προφορικήν ἀντιβαίνουσαν πρός τήν ἀνωτέρω ὁμολογίαν ἀπορρίπτομεν. Καί ἀποκηρύττομεν ὧδε καί πᾶσαν πρᾶξιν ἤ φρόνημα τῶν δύο νεωτερισάντων καί ἀρνησαμένων τήν πρώτην αὐτῶν Ὁμολογίαν Ἀρχιερέων τέως Δημητριάδος καί πρώην Φλωρίνης ἀντικειμένην πρός τήν παροῦσαν Ὀρθόδοξον τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν Πίστεως Ὁμολογίαν. Ἐμμένομεν πιστοί εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν τῶν Πατέρων ἠμῶν. Δι’ αὐτήν κοπιῶμεν ἀγωνιζόμενοι τόν καλόν ὑπέρ αὐτῆς ἀγῶνα. Δέν ἀθετοῦμεν ὅσα οἱ θεῖοι Πατέρες ἐκδιδάσκουσιν ἡμᾶς. Ἐκείνων μαθηταί ὑπάρχομεν. Καί δηλοῦμεν ὅτι ἐν τῶ ἀγῶνι τῆς Ὀρθοδοξίας θά μείνωμεν πιστοί μέχρι θανάτου. Καί προσκαλοῦμεν πάντας τούς Κληρικούς, ὅπως ἐν τῶ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπογράψωσι τήν παροῦσαν Ὁμολογίαν Πίστεως πρός κατοχύρωσιν τοῦ Ἱεροῦ ὑπέρ τῆς Ἁγιωτάτης τοῦ Χριστοῦ ἡμῶν Πίστεως ‘Αγῶνος, δι’ ὅν συνεστάθη καί λειτουργεῖ Χάριτι Θείᾳ ἡ Ἑλληνική Θρησκευτική Κοινότης τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Εὐχόμεθα δέ ὁλοψύχως, ὅπως πάντες οἱ παραπλανηθέντες ἀπό τῆς ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ἡμῶν Πίστεως καί ἀκολουθήσαντες τόν κατάκριτον νεωτερισμόν Κλῆρος καί Λαός ἐπιστρέψωσιν εἰς τήν ὁδόν τῶν ἀμολύντων Ἐκκλησιαστικῶν Παραδόσεων καί τό πάτριον Ἑορτολόγιον καί ἐνωθῆ οὕτω τό εὐλογημένον ἡμῶν Ἔθνος θρησκευτικῶς καί εὕρη ἕκαστος τήν ὁδόν τῆς ψυχικῆς σωτηρίας ἐν τῆ πατρώα εὐσεβεία καί δοξασθῆ ὁ εὐλογητός Θεός τῶν Πατέρων ἠμῶν, ὧς ἡ δόξα καί τό κράτος, ἡ τιμή καί ἠ προσκύνησις τῶ Πατρί καί τῶ Υἱῶ καί τῶ Ἁγίω Πνεύματι εἰς τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ. Ἀναθέτομεν δέ εἰς τό Διοικητικόν Συμβούλιον τῆς Ἑλληνικῆς Θρησκευτικῆς Κοινότητος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ὅπως νομίμως ἐπιδόση ἐν ἀντιγράφῳ τήν ἀνωτέρω Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν Χρυσόστομον ὡς Πρόεδρον τῆς ὑπ’ αὐτόν Συνόδου. Ἐν Ἀθήναις τῆ 6η Νοεμβρίου 1937.

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ

«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ» ΕΠΑΝΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΩΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ «ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ» Ἡ ἐπανέκδοσις τῶν παλαιῶν τευχιδίων γίνεται μερίμνη τῆς Ἱεραποστολικῆς ‘Αδελφότητος Διακονισςῶν «Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ» τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου (Μητροπολίτου Χρυσάνθου 10, Περιοχή Ἁγίου Ἀθανασίου, ‘Αχαρναί) Τηλ. 210.2466057 ΤΕΥΧΟΣ 316 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1997 Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΚΑΙ ΦΥΛΑΞ ΤΩΝ ΔΙΩΚΟΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΙΤΩΝ ΡΩΣΙΑΣ Ὁ Καθηγητής Σέργιος Νεῖλος ὁ ἐκδότης τῶν Πρωτοκόλλων ῾Ο Καθηγητής Σέργιος Νεῖλος, εἶναι γνωστός διά τάς ἐπανειλημμένας ἐκδόσεις εἰς τήν Ρωσικήν γλῶσσαν τοῦ περιφήμου καταστάντος βιβλίου: "Τά Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών", τό ὁποῖο, ὡς εἶναι γνωστόν, ἐδημιούργησε παγκόσμιον σάλον. Περί αὐτοῦ ἐγνώριζα ὀλίγα τινά ἀπό τόν πρόλογο τῶν Πρωτοκόλλων, ἡμετέρας ἐκδόσεως, ἀλλά ἐγνώρισα καί ἐνδιεφέρθην νά μάθω περισσότερα, ὅταν τό ἔτος 1995, μεταβάς εἰς Ρωσίαν ἐφιλοξενήθην εἰς τήν οἰκογένειαν τῆς μετέπειτα Μαριάμ μοναχῆς (κοιμηθείσης ἐν Κυρίῳ μόλις πρό ὀλίγων μηνῶν), ἀπό ὅπου ἐπληροφορήθην μετ᾿ ἐκπλήξεως, ὅτι εἰς τήν οἰκογένειάν των ἐφιλοξενήθη τά δύο τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς του (1927 καί 1928), διωκόμενος ὑπό τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος, ὁ Καθηγητής καί ἐκδότης Σέργιος Νεῖλος. Μάλιστα μοί ἐδόθη ὑπό τῆς μοναχῆς Μαριάμ, ὡς ἐνθύμιον ἕν ἀντίτυπον πολύ παλαιᾶς ἐκδόσεως τῶν Πρωτοκόλλων εἰς τήν Ρωσικήν γλῶσσαν ἀπό ἐκεῖνα τά ὁποῖα τῆς εἶχαν ἀπομείνει εἰς τήν βιβλιοθήκην της. ᾿Ιδιαιτέραν ἐπίσης ἐντύπωσιν μοῦ ἐνεποίησε ἡ πληροφορία, ὅτι ὁ Καθηγητής Σέργιος Νεῖλος, δέν ἦταν ἁπλῶς ἐκδότης ἑνός βιβλίου τόσον ἐνδιαφέροντος περιεχομένου, ἀλλά ἦταν προπάντων ἕνας ζηλωτής ᾿Ορθόδοξος Χριστιανός, μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, ὁμολογητής εἰς τά τῆς Πίστεως, ὁ ὁποῖος βοήθησε πολλούς μέ τίς ἐπιστολές του καί τίς νουθεσίες του νά παραμείνουν πιστά μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, καί νά μείνουν μακρυά ἀπό τήν κοινωνίαν μετά τῶν Μητροπολιτῶν καί ᾿Επισκόπων ἐκείνων καί τῶν ὁπαδῶν των, οἱ ὁποῖοι ὑπετάγησαν εἰς τό ἀθεϊστικόν καθεστώς, τούς ὁποίους κατέτασσε μετά τοῦ προδότου ᾿Ιούδα. ῾Η ὁμολογία του ἐν προκειμένῳ ἦτο ὅτι ἀπό τήν "᾿Εκκλησίαν" αὐτήν, ἡ ὁποία ὑπετάγη εἰς τό ἀθεϊστικόν καθεστώς ἔφυγεν ἡ θεία Χάρις, καί μέ αὐτήν οὐδεμία κοινωνία ἐπιτρέπεται. Αὐτήν τήν ῾Ομολογίαν διεφύλασσε ἀείποτε ἡ διωκομένη ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν, ὅσον ἀφορᾶ τήν θέσιν της διά τό Πατριαρχεῖον τῆς Μόσχας ἀπό τό 1927 (προδοσία Μητροπολίτου Σεργίου) καί ἀκριβέστερον ἀπό τήν δημιουργία ὑπό τῆς ἀθεϊστικῆς ᾿Εξουσίας τῆς Ζώσης ᾿Εκκλησίας, τά μέλη τῆς ὁποίας ἀφώρισε καί ἀναθεμάτισε ὁ Πατριάρχης Τύχων, καί αὐτήν τήν ῾Ομολογίαν διαφυλάσσει μέχρι καί σήμερον. Εἶναι δέ περιττόν νά τονίσωμεν, ὅτι τό σημερινόν Πατριαρχεῖον τῆς Ρωσίας εἶναι συνέχεια αὐτῶν τῶν Μητροπολιτῶν καί ᾿Επισκόπων, οἱ ὁποῖοι, ὅπως ἔγραψε χαρακτηριστικά ὁ ἀείμνηστος μοναχός π. ᾿Επιφάνιος Τσέρνωφ "ὑπετάγησαν εἰς τόν ἀντίχριστον". ᾿Από τότε λοιπόν πού ἐπληροφορήθην, ὅτι ὁ Καθηγητής Σέργιος Νεῖλος ἦτο μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν καί μάλιστα ζηλωτής καί μέ καθαράν ῾Ομολογίαν-᾿Εκκλησιολογίαν, ἤρχισα νά μελετῶ μέ ἐνδιαφέρον ὅ,τι σχετικόν μέ τήν ζωήν του ἤρχετο εἰς τήν ἀντίληψίν μου. ῎Ετσι ἐσχάτως διαβάζοντας τόν βίο τοῦ ῾Αγίου Σεραφείμ διεπίστωσα ὅτι ὁ Σέργιος Νεῖλος ηὐλαβεῖτο καί ἐσέβετο πολύ τόν ῞Αγιο Σεραφείμ, τόν ὁποῖον μάλιστα εἶχε προστάτην του. Τό ἐντυπωσιακό θαῦμα τοῦ ῾Αγίου Σεραφείμ, τό ὁποῖον ἀναγράφεται εἰς τό παρόν τεῦχος τῶν "Πνευματικῶν Θησαυρισμάτων" συνδέεται μέ τήν ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν εἰς τήν Ρωσίαν καί μέ τό πρόσωπο τοῦ Σεργίου Νείλου. Ὁ Καθηγητής Σέργιος Νεῖλος μετά τήν ἐπανάστασιν ῾Ο Σέργιος Νεῖλος μετά τήν ἐπανάστασιν τοῦ 1917 ζοῦσε κρυπτόμενος σέ μεγάλη ἔπαυλι στά κτήματα κάποιων φίλων του κοντά στή Μόσχα. ῾Η ἔπαυλις αὐτή εὑρίσκετο στό βάθος ἐνός σκιεροῦ πάρκου. Στά ἐπάνω διαμερίσματα τῆς ἐπαύλεως, ἦτο ᾿Εκκλησία καί τό δωμάτιο ἑνός μεγαλόσχημου ᾿Αρχιμανδρίτου, κάποτε ἡγουμένου γειτονικῆς Μονῆς πού διαλύθηκε ἀπό τούς ἀθεϊστάς. Στό ἰσόγειο ἔμενε ὁ Σέργιος Νεῖλος καί ἡ σύζυγός του. ᾿Εκεῖ ζοῦσε καί ἡ ἀδελφή τοῦ ἰδιοκτήτου τῆς ἐπαύλεως. Τά γράμματα τοῦ Σεργίου Νείλου καί τῆς συζύγου του δείχνουν πῶς περνοῦσαν ἐκεῖ στήν ἔπαυλι. " Τί ὑποφέραμε στό διάστημα αὐτό, γράφει σέ μιά ἐπιστολή του στήν ἀνηψιά του στίς 23-9-1921, μπορεῖς εὔκολα νά τό ὑποθέσεις... ᾿Από τό σημεῖο πού κατοικοῦμε περνοῦν τά κύματα τῆς ἐπιδρομῆς τῶν ἀλλοφύλων καί τοῦ ἐμφυλίου πολέμου". ᾿Εκεῖ στήν ἔπαυλι συγκεντρωνόνταν κρυφά οἱ διωκόμενοι ῾Ιερεῖς καί τελοῦσαν μαζί μέ τόν ᾿Αρχιμανδρίτη τίς θεῖες Λειτουργίες, ἤρχοντο δέ καί πολλοί πιστοί διά νά λειτουργηθοῦν καί νά κοινωνήσουν. Σ᾿ αὐτή τήν ἔπαυλι ἔζησε ὁ Σέργιος Νεῖλος 6 χρόνια, βασική του δέ ἀπασχόλησις ἦταν ἡ ἀλληλογραφία. ᾿Αλληλογραφοῦσε μέσω τρίτων προσώπων κυρίως μέ φίλους του στό ἐξωτερικό. ᾿Εδῶ ὁ Θεός τόν διεφύλαξε πολλάκις μέ θαυματουργικό τρόπο. ᾿Εδῶ ἔγινε καί ἕνα ἐντυπωσιακό θαῦμα τοῦ ἁγίου Σεραφείμ πού πρόκειται νά τό διηγηθοῦμε στήν συνέχεια. Τό θαῦμα τοῦ ἁγίου Σεραφείμ ῾Η ἔπαυλις αὐτή, ὅπως ἦταν κρυμμένη στό βάθος τοῦ πάρκου ἦταν ἄγνωστη εἰς τούς πολλούς. ᾿Εκεῖ εἶχαν ὅλα τά ἀπαραίτητα διά νά ζήσουν καί δέν ἐχρειάζετο νά ἐξέρχωνται καί νά γίνωνται ἀντιληπτοί εἰς τούς πολλούς. ῞Ομως ὁ ἐχθρός δέν κοιμόταν. ῾Η διαμονή ἐκεῖ ἐνοχλοῦσε τούς ἐκπροσώπους τῆς τοπικῆς διοικήσεως, οἱ ὁποῖοι ἔκαμαν συμβούλιο καί ἀπεφάσισαν νά τούς σκοτώσουν. Μιά σκοτεινή νύχτα τοῦ Νοεμβρίου τοῦ 1921 δέκα ἀπό αὐτούς μέ ἀρχηγό τόν πρόεδρο τῆς τοπικῆς διοικήσεως ὡπλίσθηκαν μέ τουφέκια καί μαχαίρια καί μπῆκαν στό πάρκο. Χωρίς νά γίνουν ἀπό κανένα ἀντιληπτοί προχωροῦσαν ἀνάμεσα στούς θάμνους ἐρευνῶντας τριγύρω τήν περιοχή. Εἶχαν σχεδιάσει νά σκοτώσουν πρῶτα τόν ὑπέργηρο καί μεγαλόσχημο ἀρχιμανδρίτη. Πλησίασαν στό σπίτι ἀρκετά, ὅμως ὅλο καί πιό καθαρά ἄκουαν τόν ἦχο ἑνός ταλάντου. Βλέπουν στή συνέχεια κάποιο νυκτερινό φύλακα τοῦ σπιτιοῦ πού κρατοῦσε ἕνα χειροσήμαντρο καί τό χτυποῦσε δυνατά περπατῶντας γύρω ἀπό τό σπίτι. Οἱ κακοποιοί σκέφτηκαν νά περιμένουν μέχρις ὅτου φύγῃ ὁ φύλακας, γι αὐτό καί κρύφτηκαν μέσα στούς θάμνους καί ἔπιναν βότκα γιά νά ζεσταθοῦν γιατί ἔκανε κρῦο καί φυσοῦσε. Πέρασαν δύο ὧρες, ἀλλά ὁ φύλακας πού ἦταν ἕνα γεροντάκι δέν ἔφευγε. Χτυποῦσε πιό δυνατά τό χειροσήμαντρο καί συνέχιζε νά περπατᾶ γύρω ἀπό τό σπίτι. Οἱ ληστές ἀφοῦ ἤπιαν πολύ ἀποκοιμήθηκαν καί ξύπνησαν τά ξημερώματα, ὁπότε τό ἐγχείρημά τους ἦταν πολύ ἐπικίνδυνο. Γι αὐτό τό ἀνέβαλαν γιά τήν ἑπομένη ἡμέρα. ῏Ηλθαν πάλι τό βράδυ. ῾Ο καιρός ἦταν θαυμάσιος, ἡ νύχτα ἦταν μᾶλλον ζεστή, ἡ σελήνη ἔλαμπε, τά πάντα γύρω ἦσαν βυθισμένα σέ βαθύ ὕπνο. ᾿Αλλά καί πάλιν ἐθεάθη ὁ γέρο φύλακας, ὁ ὁποῖος ἀπτόητος συνέχιζε κι αὐτή τήν βραδυά νά περπατάει γύρω ἀπό τό σπίτι καί νά χτυπάει πιό δυνατά αὐτή τή φορά τό τάλαντο, σά νά καλοῦσε σέ βοήθεια καί νά περιπαίζῃ τούς κακούργους. Ξαφνικά ὁ ἀρχηγός τῆς συμμορίας χάνοντας τήν ὑπομονή του φώναξε: "Τί καθώμαστε καί κοιτάζουμε; Εἴμαστε δέκα καί ἐκεῖνος εἶναι ἕνας". Καί ἔδωκε τό σύνθημα νά τοῦ ἐπιτεθοῦν καί νά τόν σκοτώσουν. Αὐτοί πῆραν θάρρος ἅρπαξαν τά τουφέκια καί ὥρμησαν πρός τόν φύλακα. ῞Οταν ἔφθασαν κοντά του σέ ἀπόστασι μερικῶν βημάτων, εἶδαν ἕνα ἀδύνατο καί καμπουριασμένο γεροντάκι μέ λευκά γένια, τό ὁποῖον ὅμως ἐβάδιζε σταθερά χωρίς νά φοβηθῇ καθόλου στό πλησίασμά τους. ῾Ο ἀρχηγός τῆς συμμορίας διέταξε νά τόν ἁρπάξουν καί σηκώνοντας ψηλά τό τσεκούρι ὥρμησε πρῶτος καί τόν κτύπησε στό κεφάλι. Τό τσεκούρι ὅμως ἔμεινε στόν ἀέρα, γιατί ὁ γέροντας εἶχε ἐξαφανιστῇ, ἐνῶ ὁ κακοποιός πού ἐσήκωσε τό τσεκούρι ἔπεσε κάτω λιπόθυμος. Οἱ ἄλλοι, οἱ σύντροφοί του, πλησίασαν κατατρομαγμένοι. Εἶδαν πώς ὁ ἀρχηγός τους δέν ἔδειχνε σημεῖα ζωῆς. Τόν σήκωσαν τότε καί τόν μετέφεραν στό σπίτι του. Πέρασε κάμποσος καιρός. Κανένας ἀπό ὅσους ἔμεναν στήν ἔπαυλι δέν εἶχε ὑποψιασθῇ τί εἶχε συμβῇ. Κανένας δέν φανταζόνταν πώς ἐσώθηκαν θαυματουργικῶς. ῞Ομως μετά ἀπό ἀρκετό διάστημα παρουσιάσθηκε ἡ γυναίκα τοῦ ἀρχιληστοῦ στόν ἀρχιμανδρίτη, ἔπεσε στά γόνατα καί διηγήθηκε μέ κλάματα τό περιστατικό. ῾Η δυστυχισμένη γυναίκα ἔλεγε: "῾Ο διάβολος φταίει, αὐτός παρέσυρε τό σύζυγό μου. Τώρα βρίσκεται παράλυτος στό κρεββάτι. Προσευχηθῆτε στόν Θεό νά τόν συγχωρήσῃ. ῎Αν δέν ἦταν ὁ φύλακας θά σᾶς σκότωναν ὅλους. ῾Ο φύλακας ἔσωσεν ἐσᾶς μέν ἀπό τόν σωματικό θάνατο, τούς δέ κακοποιούς ἀπό τόν ψυχικό θάνατο". ῾Ο ἀρχιμανδρίτης ρώτησε μέ ἀπορία ποιός ἦταν αὐτός ὁ φύλακας γιά τόν ὁποῖον μιλοῦσε. Καί ἀπάντησε ἡ γυναίκα. "᾿Εκεῖνος πού ὅλη τήν νύκτα χωρίς νά κλείσῃ μάτι περπατοῦσε γύρω ἀπό τό σπίτι καί χτυποῦσε μέ τό χειροσήμαντρο". ῾Ο ἀρχιμανδρίτης τότε μέ ἀπορία λέγει στήν γυναίκα. "Γιά ποιόν φύλακα μιλᾶς. ᾿Εμεῖς ἐδῶ κρυβόμαστε ἀπό τούς ἀνθρώπους καί σύ μιλᾶς γιά φύλακα πού χτύπαγε ὅλη τή νύχτα τό χειροσήμαντρο. Δέν ἔχουμε, οὔτε εἴχαμε κανένα φύλακα". Καί συνέχισε ἡ γυναίκα. "᾿Από τήν ὥρα πού ὁ σύζυγός μου μετενόησε ὅλο τόν φύλακα θυμᾶται καί γι αὐτόν μόνο μιλάει. Μπορεῖτε νά ρωτήσετε τόν ἴδιο. Βλέπει, ἀκούει, μιλάει καί καταλαβαίνει τά πάντα. Μόνο δέν μπορεῖ νά κουνήσῃ χέρια καί πόδια. Εἶναι ξαπλωμένος σάν κούτσουρο καί δέν θέλει νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό κοντά του, δέν μᾶς ἀφήνει νά πᾶμε στήν δουλειά μας". ῾Η γυναίκα ἦταν ἀπελπισμένη καί κόντευε νά πέσῃ σέ ἀπόγνωσι. ῾Ο ἀρχιμανδρίτης τῆς εἶπε. "Φέρτε τον ἐδῶ γιά νά ἐξομολογηθῇ, νά κοινωνήσῃ, νά προσκυνήσῃ τήν εἰκόνα τοῦ ῾Αγίου Σεραφείμ καί θά τόν θεραπεύσῃ ὁ Θεός". Τήν ἴδια ἐκείνη ἡμέρα μετέφεραν τόν παράλυτο μέ φορεῖο στόν Ναό τῆς ἐπαύλεως. ῾Ο ἀρχιμανδρίτης τόν πλησίασε κρατώντας τήν εἰκόνα τοῦ ἀγίου Σεραφείμ καί τοῦ ζήτησε νά τήν ἀσπασθῆ. Καί μόλις τά μάτια τοῦ κακοποιοῦ συνατήθηκαν μέ τά καλοσυνάτα μάτια τοῦ στάρετς Σεραφείμ, ἀκούσθηκε μιά δυνατή φωνή. "Αὐτός, αὐτός ἦταν ὁ φύλακας". Στήν μορφή τοῦ ὁσίου Σεραφείμ εἶχε ἀναγνωρίσει τόν γέροντα φύλακα πού περπατοῦσε μέ τό χειροσήμαντρο γύρω ἀπό τήν ἔπαυλι. ᾿Από τά μάτια του ἄρχισαν νά τρέχουν δάκρυα μετανοίας. ῾Η ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ὄχι μόνο τόν θεράπευσε ἀμέσως, ἀλλά καί τόν μεταμόρφωσε ἐντελῶς. Μετά τήν θεία Λειτουργία, ἀφοῦ μετέλαβε τῶν ἀχράντων μυστηρίων, παρέμεινε στόν ναό καί διηγήθηκε στούς πιστούς μέ κάθε λεπτομέρεια τό θαῦμα τοῦ ῾Αγίου Σεραφείμ. ῞Ολοι μαζί ἔψαλαν παράκλησι καί εὐχαρίστησαν τόν ὅσιο Σεραφείμ γιά τήν θαυμαστή σωτηρία τῶν κατοίκων τῆς ἐπαύλεως ἀπό τόν θάνατο. (Τά στοιχεῖα γιά τό θαῦμα ἐλήφθησαν ἀπό τό βιβλίο "῞Οσιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ" ῎Εκδοσις Μονῆς Παρακλήτου, ᾿Ωρωπός ᾿Αττικῆς 1988, σελ.315).

ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑ ΠΟΥ ΕΞΑΠΟΛΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΤΥΧΩΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΣΕ ΙΣΧΥ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ «ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» ΑΠ. 272 ΜΑΙΟΣ 2021 (ΕΗ) ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑ ΠΟΥ ΕΞΑΠΟΛΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΤΥΧΩΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΣΕ ΙΣΧΥ Ὁ Alfred Gustavson, γράφει τά ἐξῆς σχετικά μέ τήν Ὁμολογία -Ἐκκλησιολογία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν: "Τό Ἀνάθεμα τό ὁποῖο ἐξαπολύθηκε ἀπό τόν Πατριάρχη Τύχωνα, βρίσκεται ἀκόμη σέ ἰσχύ, ἀφ' ὅσον ἡ "ἀνάκλησή" του ἀπό τήν "Ζωντανή Ἐκκλησία" ἔχει καταδικασθεῖ. Ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία δέν βρίσκεται ἁπλᾶ σέ συνεργασία μέ μία Κυβέρνηση πού βρίσκεται κάτω ἀπό Ἀνάθεμα, ἀλλά ἔχει ὑποταχθεῖ σ' αὐτή. Ἔτσι ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία ἔχει ἐκτεθεῖ στόν κίνδυνο ἐπηρεασμοῦ ἀπό τό Ἀνάθεμα αὐτό. Ἐπιπλέον, σύμφωνα μέ ἔκθεση τοῦ Ἐπισκόπου Μαξίμου τοῦ Σερπούχωφ ἀπό τό Σρατόπεδο Σολόβκι, ἡ Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν ἔχει στήν πράξη θέσει κάτω ἀπό Ἀνάθεμα τήν ἐπίσημη Ἐκκλησία. Ἤδη πολύ πρίν ἀπό αὐτό ὁ Πατριάρχης Τύχων εἶχε προεῖπει, ὅτι ἕνα κρίσιμο σημεῖο στήν Ἱστορία τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας θά ἔφθανε, ὅταν ἡ Ἱεραρχία θά πρόδιδε τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ καί θά παρέδιδε τήν πνευματική ἐλευθερία τῆς Ἐκκλησίας στή Σοβιετική Κυβέρνηση. Οἱ Ἱεράρχες πού ἡγήθηκαν τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, εἶδαν στήν πράξη τό σημεῖο αὐτό νά φθάνει μέ τήν "Διακήρυξη" τοῦ Σεργίου. Τό συμπέρασμα μετά τά προηγούμενα εἶναι, ὅτι ὁ Σέργιος καί οἱ ὁπαδοί του, οἱ ὁποῖοι ἡγοῦνται τῆς ἐπίσημης Ἐκκλησίας, διέπραξαν τό πλέον σοβαρό κανονικό ἁμάρτημα, ἕνα ἁμάρτημα τέτοιου μεγέθους, τό ὁποῖο δέν ὑπάρχει ἀκόμη μέσα στό Κανονικό Δίκαιο· διότι τό Κανονικό Δίκαιο ἀσχολεῖται μέ αἱρέσεις, ἀλλά ἡ συνεργασία μέ τόν Ἀντίχριστο ὑπερβαίνει ὅλες τίς αἱρέσεις. Ἐπί πλέον τό Ἀνάθεμα τό ὁποῖο ἐξαπολύθηκε ἐναντίον τοῦ Σεργίου καί τῶν Κληρικῶν του, "διά τῆς ἰδίας του ἐνεργείας", καθήρησε αὐτούς ἀπό τούς ἱερατικούς τους βαθμούς. Κατά συνέπεια ὅλες οἱ δραστηριότητές τους μετά τήν "Διακήρυξη", θεωροῦνται ἄκυροι καί ἄμοιροι Θεῖας Χάριτος". (Βλ. γενικά Alfred Gustavson, "The Catacomb Church", 1960). Ὁ Σεργιανισμός δηλαδή γιά τήν Ρωσική Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν ἦταν: • "Λανθασμένη διδασκαλία περί τῆς Ἐκκλησίας", δηλαδή μία Ἐκκλησιολογική αἵρεση· • "Χωρισμός ἀπό τήν ἀλήθεια τῆς σωτηρίας", δηλαδή ἕνα σωτηριολογικό πρόβλημα. Γιά τοῦτο καί ἀντιμετωπίσθηκε σάν σχίσμα καί αἵρεση μέ σωτηριολογικές συνέπειες. Ἐπίσης τό 1929 (8η Ἀπριλίου), ὁ Στάλιν δημοσίευσε ἕναν ἀναθεωρημένο νόμο περί θρησκείας, μέ τόν ὁποῖο κάθε μορφή θρησκευτικῆς διδασκαλίας ἔγινε ποινικό ἀδίκημα. Τό ἄρθρο 17 τοῦ νόμου αὐτοῦ, ἀπαγόρευε κάθε μορφή φιλανθρωπικῆς καί ἐκπαιδευτικῆς δραστηριότητας τῆς Ἐκκλησίας καί ἐπέτρεπε μόνο τίς λατρευτικές δραστηριότητες. ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΝ ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΠΡΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΝ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ (Β ΕΠΙΣΤΟΛΗ)

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΥ: ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΛΕΩΦ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ 56 ΚΑΡΕΑΣ Τ.Κ. 162 33 ΒΥΡΩΝΑΣ ΤΗΛ. 210. 60 20 176, 210. 76 43 909 Α. Π. 25 Καρέας 17 Αὔγουστος 2011 ΘΕΜΑ: ΕΠΙΣΤΟΛΗ Β΄ ΠΡΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΝ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΝΑΥΚΡΑΤΙΟΝ ΚΑΙ ΚΥΡΙΛΛΟΝ Ἐν συνεχεία του μέ ἀριθμ. Πρωτ. 20 καί ἡμερομηνίαν 13 Αυγ. 2011 (ε.η.) προηγουμένου μου ἐγγράφου, καί λαβών ὑπ’ ὄψιν τήν ὄχι προσδοκωμένην κατά Θεόν στάσιν σας, θεωρῶ ἀπαραίτητον νά σᾶς ἐπιστήσω τήν προσοχήν ὅτι δέν προτιθέμεθα νά «παίξωμεν μέ τά ἅγια» καί ὅτι δέν θά ἐπιτρέψωμεν εἰς οὐδένα νά ἐκλαμβάνη τήν ἀγάπην καί τήν μακροθυμίαν μου ὡς ἀδυναμίαν, διότι τοῦτο ειναι ἀπαράδεκτον δι’ ἔνα Ὀρθόδοξον Ἐπίσκοπον. Διευκρινίζω, ὅτι πέραν τῆς κοινῆς ὑμῶν τῶν τριῶν πλάνης περί συνεχοῦς θείας Μεταλήψεως ἄνευ τῆς κατά δύναμιν νηστείας, τόν πρώτον ἐξ’ ὑμῶν βαρύνουν ὡς προκύπτει ἐκ τῆς ἐξελίξεως σας καί προσωπικαί ἀταξίαι, πρό καί μετά τήν χειροθεσίαν σας, διά τάς ὁποίας εἶμαι ἐκ τῶν πραγμάτων ἀναγκασμένος νά σᾶς παραπέμπω ἐνώπιον τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου, πρός ἐξέτασιν αυτῶν, δεδομένου μάλιστα ὅτι ὅπως μέ ἐνημέρωσε ὁ π. Ναυκράτιος ἕνας λόγος διά τόν ὁποῖον ὁ πρώην Γέροντάς του τόν ἀπέτρεπε ἀπό τό νά ἔλθη εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἦτο καί τό γεγονός ὅτι ἐδέχθημεν εἰς τάς τάξεις τοῦ Κλήρου μας τόν Παντελεήμονα τόν ὁποῖον αὐτοί ἀπέρριψαν διά συγκεκριμένους λόγους. Βεβαίως οἱ λόγοι διά τούς ὁποίους σᾶς ἔθεσα εἰς ἀργίαν τήν προηγουμένην φοράν (πρό τῶν Χριστουγέννων) ἦτο πέραν τῆς κακῆς συμπεριφορᾶς σας καί ὁ λόγος πίστεως ητοι τό λεχθέν ὑφ’ ὑμῶν ἐνώπιον τρίτων καί μετ’ ἐπιμονῆς μαλιστα ὅτι περιμνένεις τό «χαρτί» ἀπό τόν Κήρυκο, ὅπως ἔδωσε στόν π. Πέτρο καί θά φύγω ἀπ’ αυτήν τήν ὁμάδα». Δηλαδή ἐπερίμενες νά εχης στά χέρια σου ἕνα «πειστήριον» ὅτι «ὁ Κήρυκος δέν τηρεῖ τίς παραδόσεις καί τούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας» (Σ.Σ. μέ τό νά ἀπαιτεί νηστείαν τριήμερον πρό τῆς θείας Κοινωνίας), ὅπως ειπες καί στήν τελευταία Σύνοδο, διά νά τό ἔχης ὡς ἀφορμή τῆς «ἁποτειχίσεώς» σου, (ὅπως μοῦ ἀπεκάλυψε ὁ π. Ναυκράτιος πρό ὀλίγων ἡμερῶν σέ κάποια στιγμή αὐτοελέγχου του) καί ὅτι ὁ θεολογικός σύμβουλός σας εἶναι ὁ Ἀντώνιος Μάρκου, τόν ὁποῖον ἐπρότεινε (ὁ π. Ναυκράτιος) «νά κάνωμεν τό πάν νά τόν κρατήσωμεν διότι εἶναι πολύτιμος συνεργάτης καί γιά μάς ειναι ὁ θεολογικός σύμβουλος». Ὅμως κατ’ ἐκείνην τήν περίοδον ἐπενέβη ὁ συμμαρτυρήσας σοι διά τήν Ἰερωσύνην π. Ἀμφιλόχιος, ὁ ὁποῖος προέτεινε νά σέ ἀνεχθοῦμε, νά ἄρωμεν τήν Ἀργίαν καί ὑπεσχέθη νά κάνη τό πάν νά σέ βοηθήση. Διά τοῦτο καί σέ ἀπέστειλα τότε ἐκεῖ διά νά συζητήσετε, νά ἐξομολογηθῆτε ὅ,τι σᾶς βαρύνει, ἀλλά δέν ἐκαθήσατε ὅσο ἔπρεπε. Καί ἐφάνητε μέν πρός στιγμήν ὅτι συνήλθατε, ἀλλά πολύ γρήγορα ἐπανακάμψατε εἰς τά ἴδια. Μέ ἀποτέλεσμα λόγω τῆς συμπεριφορᾶς σας καί τοῦ ἀποτόμου χαρακτῆρός σας καί τῆς, ὅπως τήν εχαρακτήρισαν τινές «σχιζοφρενικήν» τακτικήν σας, νά μή σᾶς θέλουν σέ καμμία ἐνορία γιά Ἐφημέριό τους. Ἐν συνεχεία εἰς τό Ἐπισκοπεῖο (τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης) ὅπου προσωρινά σᾶς ἔστειλα, ἀφοῦ σέ καμμίαν ἐνορίαν, ἐπαναλαμβάνω δέν σᾶς ἤθελαν) ἐπεδείξατε τοιαύτην ἀνάρμοστον δι’ Ἱερέα διαγωγήν, ὥστε καί χωρίς τήν εὐλογίαν τοῦ Ἐπισκόπου διεμένατε, οπου καί ἐβρωμίσατε κυριολεκτικά τόν τόπον, διό καί ἠναγκάσθην νά σᾶς ἐκδιώξω, ἀλλά ἐσείς πηδούσατε ἀπό τήν μάνδρα, καί ἐπί μήνας παραμένετε εκεί δίχως νά ὑπολογίζετε κανένα. Ἀφήνω τό θράσος πού ἀπαιτήσατε πολλάκις μετά φωνασκιῶν νά φύγη ἡ ὑπεύθυνη τῆς φιλοξενούσης κατ’ οὐσίαν Μονῆς, μοναχή Βικεντία, καί ὁ π. Θωμᾶς ὁ ὁποῖος γηροκομείται εἰς τόν χῶρον αὐτόν, διά νά παραμείνετε σεῖς νά ἁλωνίζετε καί νά καταστρέψετε τά πάντα ὡς πάντη ακατάστατος (σὠματι καί ψυχῆ). ‘Εν τω μεταξύ κατ’ ἄλλας πληροφορίας ἀπό Πάτρα, ὅπου ἤσουν μᾶς ἄφησαν ἀναύδους, ἀλλά ἐκεῖνο μέ τό ὁποῖο ἐπιβεβαιώσατε τήν ἄρνησίν σας νά κάμετε ὑπακοήν εἰς τόν Ἐπίσκοπον ειναι ὅταν ἐλείψατε ἀπό τό Ἐπισκοπεῖο ἐπί μία ἑβδομάδα δίχως νά γνωρίζω ὡς ἁρμόδιος Ἐπίσκοπος, ἐνώ παράλληλα ἑτοιμάζατε ὁπαδούς γιά τήν πλάνην σας καί ὕστερα τήν Κυριακή, δίχως καμμία συννενόησι ἤλθατε μέ αὐθάδεια καί τόλμη νά συλλειτουργήσουμε. Τότε εἶναι πού σᾶς ἔβαλα ἀργία καί ἀκοινωνησία, ὁπότε ἀρχίσατε ἐμφανώς πλέον καί αυθαδῶς νά συστήνετε τήν φατρία σας καί νά ἑτοιμάζετε τήν παρασυναγωγή σας. ἡ ὁποία ἐκορυφώθη μέ τήν συμπεριφορά σας μέσα εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον τό ἐσπέρας τῆς 15ης Ἰουλίου, ὅπερ μέ ἀναγκασατε νά σᾶς εἴπω ὅτι πρέπει ὁπωσδήποτε νά φύγετε ἀπό τόν χῶρο τῆς Μονῆς - Ἐπισκοπείου. Ἐπιστρατεύσατε καί τόν κ. Μάρκου νά εἰσηγηθῆ τήν ἀνάκλησιν τῆς ἀργίας, καί δέν ἐπαύσατε οὐδ’ ἐπί στιγμήν νά ἐνεργῆτε φατριαστικῶς καί πρός ἄγραν ὁπαδῶν. Καί νῦν ἐπί τοῦ ἐγγράφου τό ὁποῖον σᾶς ἀπέστειλα. Μέχρι τώρα δείξατε ὅτι εἰς οὐδέν ἐλογίσασθε αὐτό. Ἡ ἄρνησίς σας νά μεταβῆτε πάραυτα εἰς τό Ἱερόν Ἠσυχαστήριον τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων διά νά θέσετε τόν ἑαυτόν σας εἰς ὑπακοήν παρά τῶ συμμαρτυρήσαντί σοι περί τῆς Ἰερωσύνης, μέ τήν ἐλπίδα ὅτι χάριτι Θεοῦ θα΄ἤρχεσθο εἰς ἐπίγνωσιν, ἐναυάγησεν, διότι παντοῦ διαδίδετε ὅτι δέν πηγαίνετε ἐκεῖ. Δηλαδή εὐθεία ἄρνησις τῆς ἐντολῆς τοῦ Ἐπισκόπου σου, ἤτοι ἐπιβεβαίωσις τῆς ἀνταρσίας σου καί ὑπόνοια ὅτι κάτι ἔκρυψες ὅταν προσήρχεσο στήν Ἐκκλησία καί ἐπρόκειτο νά δεχθῆς τήν χειροθεσία, και ουσιαστικα δέν ἔχεις τήν διάθεσι νά ἀποκαλύψης τόν πραγματικόν ἑαυτό σου. Κατόπιν τούτων καί ἐπειδή ἐπαναλαμβάνεις (κατ’ἐμέ ὑποκριτικά) ὅτι δέν θέλεις νά φύγης ἀπό τήν Ὁμολογία αὐτή διότι αὐτή ειναι ἡ Ὁμολογία τῆς Ἐκκλησίας, ἐπανέρχομαι εἰςτήν ἐντολήν τήν ὀποίαν σοῦ ἔδωκα νά μεταβῆς εις Λαρισαν, και σου δινω προθεσμίαν 3 ἡμερῶν νά φύγης ἀπό τόν χῶρο τοῦ Ἐπισκοπείου, σύν τοῖς αλλοις διότι ἡ στάσις σου καί ἡ συμπεριφορά σου ειναι λίαν ἐπικίνδυνη. Φοβούμεθα ἀκόμη καί διά τήν σωματικήν μας ἀκεραιότητα. Οἱ δέ μοναχοί Ναυκράτιος καί Κύριλλος ἐντέλλονται ὅπως παύσουν πάσαν ὑποστήριξιν τῆς φατρίας τοῦ ἀνωτέρω Ἱερομονάχου, καί μετανοήσουν διότι ἀλλέως θά ληφθοῦν καί κατ’ αὐτῶν τά ἐνδεικνυόμενα μέτρα. Ὅσον ἀφορᾶ τό φυσικόν ἐρώτημά τινῶν, τό ὁποῖον ἐμμέσως πλήν σαφῶς εἶναι καί ἐρώτημα τῶν μοναχῶν (ἄλλως δέν ἐξηγείται ἡ συνεργασία μετ’ αυτοῦ) διατί σέ ἐδέχθην καί τώρα σέ διώκω, θά σοῦ ἀπαντήσω: Ἦλθες, ἀγαπητέ, καί μέ συνάντησες τό 2008 καί μοῦ ἐζήτησες νά σέ δεχθῶ ὑπό τό ὠμοφόριόν μου καί νά σοῦ παραχωρησω, ἄν ἔχω, μίαν ἐνορίαν. Παρέβλεψα ὅτι τό πρῶτον πού μοῦ ἐζήτησες ἦταν ἡ ἐνορία, διότι ἐνεθουσιάσθην ἀπό τό γεγονός ὅτι ὡς μοῦ εἶπες μέ θεωροῦσες ἀληθῶς Ὀρθόδοξον Ἐπίσκοπον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος μέσα στήν σύγχυσιν τῶν ἐσχάτων τούτων καιρῶν καί εν μέσω τού καπνοῦ τῶν τελευταίων σχισμάτων, χάριτι Χριστοῦ, διεφύλαξα καθαράν καί ἀκεραίαν τήν καλήν Ὁμολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Ἰδιαιτέρως μέ ἐντυπωσίασες καί ἐμέ καί τούς συνεργάτας μου, μέ ἐκείνην τήν τόσον καλήν καί καθαράν Ὁμολογίαν του, ἡ ὁποία διετυπώθη γραπτῶς καί προφορικῶς καί ἐδημοσιεύθη κατόπιν ἀπό τῶν στηλῶν τῆς «Ὀρθοδόξου Πνοῆς» καί ἡ ὁποία ἐνεποίησε παγκοσμίως βαθυτάτην ἐντύπωσιν καί ἐπίστευσα ὅτι εἶσαι εἰλικρινής εἰς ὅσα λέγεις καί ὅτι θά διαφυλάξης καθαράν καί ἀμόλυντον τήν Ὁμολογίαν σου αὐτήν. Δέν μποροῦσα νά πιστεύσω ὅτι ὑπῆρχε ἡ περίπτωσις ὅλα αὐτά νά ἐγίνοντο σκοπίμως και προσχηματικως. Ἀλλά καί ποτέ δέν ἠδυνάμην νά ἀπορρίψω καί ὅτι ὁ ἄνθρωπος ειναι δεκτικός μεταβολῆς πρός τό καλόν Πέραν τούτου αὐτός ὁ ζῆλος τόν ὁποῖον ἐπέδειξες διά τήν Ὀρθοδοξίαν καί ἡ καθαρά σου Ὁμολογία δέν ἄφησαν περιθώρια, ουτε εἰς ἐμέ, οὔτε εἰς τούς συνεργάτας μου, νά ἀμφισβητήσωμεν αὐτά τά ὁποῖα μᾶς εἶπες καί ὅπως μᾶς τά εἶπες, τόσον ὥστε δέν διενοήθημεν οὔτε κἄν νά ζητήσωμεν καμμίαν πληροφορίαν ἀπό τήν Μονήν σου, εἰς τήν ὁποίαν ἀνῆκες ἐπί ὀκταετίαν, (οὔτε καί μέχρι σήμερον τό ἐκάναμεν αυτό διά τυπικούς λόγους) καί ἀπό τήν ὁποίαν, ὅπως μᾶς εἴπες, ἔφυγες μόνον καί μόνον διά λόγους Πίστεως καί μάλιστα μέ τήν συγκατάθεσιν τοῦ γέροντός σου. Οὔτε ἐξ ἰδίας πρωτοβουλίας ἡ Μονή μᾶς ἐνημέρωσεν, προφανῶς διότι, ὅπως ἐπληροφορήθην εἰς ἀνύποπτον χρόνον, ἤθελον νά σέ «ξεφορτωθοῦν». Διό καί ὅσον ἀφορά τήν πνευματικήν σου κατάστασιν καί τήν ἀξιότητά σου η μή διά τήν Ἱερωσύνην, ἐστηρίχθημεν εἰς τήν ἰδικήν σου κατάθεσιν καί εἰς τήν συμμαρτυρίαν τοῦ π. Ἀμφιλοχίου, εἰς τόν ὁποῖον σέ εἶχα παραπέμψει διά νά ἐξομολογηθῆς, καί τοῦ π. Μιχαήλ (τότε αὐτούς τούς δύο Κληρικούς εἶχα) τόν ὁποῖον ἐκάλεσα διά νά εἴπη τήν γνώμην του. Ἑπομένως ἐστηρίχθημεν εἰς ὅ,τι σύ ὁ ἴδιος εἴπες περί τῆς καταστάσεώς σου, μεθ’ ὅ προέβημεν εἰς τήν προβλεπομένην Ὁμολογίαν, Χρίσιν δι’ Ἁγίου Μύρου καί Χειροθεσίαν σου καί οὕτω σἐ ἐνετάξαμεν εἰς τό μικρόν λείμμα τῶν Κληρικῶν τῆς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας «ἐπιρρίψαντες ἐπί Κύριον τήν μέριμνα διά τήν Ἐκκλησίαν Του». Τοιαύτη δέ ἦτο ἡ ἐμπιστοσύνη τήν ὁποίαν ἐπεδείξαμεν εἰς σέ, ὥστε ἕν ἔτος ἀργότερον καί δεδομένου ὅτι ἐπρόκειτο νά σέ ἀποστείλωμεν δι’ Ἱεραποστολήν εἰς τήν ἰδιαιτέραν σου πατρίδα τήν Κροατία, σέ χειροπθετήσαμε καί εἰς πνευματικόν. Δυστυχῶς δέν ἄργησες νά παρουσιάζης ἐκδηλώσεις ἀσυγγνώστου συμπεριφορᾶς, αἱ ὁποῖαι δέν συνάδουν πρός τήν ἱερωσύνην. Ταύτας εἰς τήν ἀρχήν δἐν ἔλαβον σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν, διότι προσεδόκουν εἰς τήν διόρθωσίν σου. Ὅμως ἀντί νά διορθωθῆς ἔφθασες εἰς τό σημείον τῆς τελείας ἀνυπακοῆς πρός τόν Ἐπίσκοπον σου, τόσον ὥστε νά τόν ἀγνοῆς παντελῶς καί νά πράττεις κατά τό ἴδιον θέλημα καί ἐν τέλει ἐδημιούργησες καί φατρίαν συμπαρασύρασ καί μοναχούς καί τινας λαϊκούς. Δέν νομίζω νά ἀγνοῆς εἰς ποῖον ὑπηρετεῖ ἐκεῖνος πού κάμνη τι παρά τήν ἐντολήν τοῦ Ἐπισκόπου του κατά τόν σχετικόν Κανόνα. Τόσο προκλητικός δέ ἐγένεσο ὥστε ἔλεγες τῆδε κακείσε, «»ο Κήρυκος γι’ αυτά πού ἔχω κάνει θά μέ καθαιροῦσε, ἀλλά δέν ἔχει ἱερεῖς καί μέ ἔχει ἀνάγκη». Διά τήν συνεχῆ καί ἀσύγγνωστον αὐτήν διαγωγήν σου, προληπτικῶς καί ποιμαντικῶς, πρός διόρθωσίν σου σέ ἐδεσμεύσαμεν διά πρώτην φοράν πρό τῶν Χριστουγέννων (τήν ἀργίαν πού σοῦ ἐθέσαμεν τότε τήν ἤρομεν ως γνωστόν μέ τήν παρέμβασιν τοῦ συμμαρτυρήσαντος π. ‘Αμφιλοχίου) καί διά δευτέραν φοράν, ἡ ὁποία καί ἰσχύει μέχρι καί τώρα, ἡ ὁποία πλέον μόνον ἀπό τήν Πανορθόδοξον Σύνοδον εἶναι δυνατόν νά λυθῆ καί μάλιστα μόνον ἐάν ὑπάρξη εἰλικρινής μετάνοια, καί ἐάν ἀποδείξης «συμμαρτυρούσης καί τῆς συνειδήσεως σου», ὅτι ἡ καταγγελία τοῦ Καθηγουμένου Στεφάνου, τήν ὀποίαν μάς διεβίβασεν εἰς ἀνύποπτον χρόνον καί ἐπανέλαβεν καί ἐσχάτως, κατηγορία ἡ ὁποία ἠκούσθη καί ἐν Κύπρω ὡς καταγγελία τοῦ Ἐπισκόπου τῶν Νικολαίτων Ἀμαθοῦντος Λαζάρου, δέν ἀνταποκρίνεται εἰς τήν πραγματικότητα. . Συνελόντι εἰπεῖν γνωρίζω εἰς τόν Ἱερομόναχον π. Παντελεήμονα, ὅτι ἐφ’ ὅσον οὔτε ὅσα τοῦ εἶπα προφορικῶς, οὔτε καί ἡ Α΄ ἐπιστολή ἤρκησαν πρός διόρθωσίν σου, διό καί πλέον καί παρά ταῦτα πάντα ἐμφανίζεσαι καί ὡς ἀρχηγός σχισματικῆς φατριαστικῆς ὁμάδος, ἡ ὁποία τήν 15ην Ἰουλίου ἐ.ἔ. ἐξετράπη ἐπί τά χείρω, καί ἐφ’ ὅσον δἐν ἐδέχθης τήν προτροπήν μου νά μεταβῆς εἰς Λάρισαν παρά τῶ συμμαρτυρήσαντι σοι διά τήν Ἱερωσύνην π. Ἀμφιλοχίω, (διότι ἐκτός τῶν προηγουμένως ἀναφερθέντων προέκυψαν καί νεώτερα προσωπικά παραπτώματα), τά ὁποῖα ὡς ἐσωτέρας – βαθυτέρας πνευματικῆς φύσεως ὀφείλεις ἐν εἰλικρινη μετανοία, ἐξαγορεύσει - ἐξομολογήσει νά τά καταθέσης ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ, (σού γνωρίζω λέγω) ὅτι ἡ δέσμευσις τῆς Ἱερωσύνης (ἀργία) καί ἀκοινωνησία συνεχίζεται, μέχρις ὅτου επανέλθεις εἰς ἑαυτόν καί διορθωθῆς. Τό ἴδιο (ἤτοι τό ἐπιτίμιον τῆς ἀκοινωνησίας) ἰσχύει καί διά τούς μοναχούς Ναυκράτιον καί Κύριλλον, μέχρις ὅτου μετανοήσουν καί λύσουν πάντα δεσμόν «ἀδικίας» καί συμπαραστάσεως μετά τοῦ ἀνωτέρω ἐν ἀργία τελοῦντος Ἱερομονάχου Παντελεήμονος. Μετ’ εὐχῶν Ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος