ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ... Η ΑΠΟ 14/27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2002 ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΜΑΣ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ; ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ Η ΑΠΟ 14/27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2002 ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΜΑΣ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176 Α.Π. 255 ᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 12/25 ᾿Ιουνίου 2002 ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ Η ΑΠΟ 14/27-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2002 ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΜΑΣ Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κηρύκου ῞Οπως εἴδαμε ἐν τοῖς προηγουμένοις ἡ συνεδρίασις τῶν ᾿Αρχιερέων, κατά τήν 14/27 Φεβρουαρίου 2002, ἔφερε τά ᾿Εκκλησιαστικά μας πράγματα εἰς ὁριακόν σημεῖον. Αὐτῆς προηγήθησαν πλῆθος ἀντικανονικῶν καί ἀντιεκκλησιαστικῶν συνεδριάσεων, τῆς ᾿Ενδημούσης, ὅσον καί τῆς ῾Ιεραρχίας, διά τῶν "ὁποίων κατελύθη ἡ Κανονική τάξις, γεγονός ὄχι μικροτέρας σημασίας ἀπό τήν αἵρεσιν. Τοῦτο ὅλο ἔγινε προκειμένου νά μήν ἱεραρχηθοῦν τά γνωστά θέματα πού ἔχουν σχέσι μέ τήν ᾿Εκκλησιολογία καί τήν ᾿Αποστολική Διαδοχή, καί προκειμένου νά περάσουν μηνύματα - ἐντολαί καί ἀποφάσεις ξένων Κέντρων, τά ὁποῖα διά τῆς Κανονικῆς ὁδοῦ, ποτέ δέν νοεῖται ὅτι θά περνοῦσαν. ᾿Αποτέλεσμα αὐτῆς τῆς καταστάσεως ἦτο νά εὐτελισθοῦν καί προσβληθοῦν ᾿Εκκλησιαστικά πρόσωπα καί θεσμοί καί νά νεκρωθῆ ὁ ἀγών τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐνῶ ἠγέρθη νέος κλύδων χειρότερος ἐκείνου τῆς περιόδου τοῦ 1991 - 1995, ὁ ὁποῖος πάλιν ἀπειλεῖ τήν ἐνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας. Τό γεγονός ἀπαιτεῖ ἐπίγνωσιν, μετάνοιαν καί διόρθωσιν ἀποκλειστικά ἀπό τό Σῶμα τῶν Σεβ/των ῾Ιεραρχῶν, διότι ἄλλως ἡ ἴδια ἡ ἁμαρτία τῆς καταλύσεως τῆς Κανονικῆς τάξεως, ἡ ὁποία εἶναι ὡς μία βαθεῖα χαίνουσα πυορροοῦσα πληγή εἰς τόν Συνοδικόν θεσμόν καί τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας θά "ἐκδικηθῆ". ῾Η ἐπί τέσσερα ἔτη πρόκλησις τεχνητῶν σκανδάλων καί σκευωριῶν, ἀφ᾿ ἑνός ἐκορύφωσε τάς συκοφαντίας, τάς ἀδικίας, ἀλλά καί τάς βλασφημίας, ἀφ᾿ ἐτέρου ἐφυγάδευσε τήν ἀγάπη πρός τόν Θεόν καί τόν πλησίον, ἐνεφύτευσε τό μῖσος, παρώργισε τόν Θεόν καί τελικά ἐσκοτίσθη πολλῶν ὁ νοῦς. ῞Ολα αὐτά ἔγιναν, ἐπαναλαμβάνομεν, διά νά καλυφθοῦν ἡ ἀδράνεια καί τά ἐκ τοῦ πονηροῦ ἄλλοθι, προκειμένου νά μήν ἀντιμετωπισθοῦν μεγάλα καί καυτά θέματα ΠΙΣΤΕΩΣ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, καί τά ὁποῖα συνδέονται ἄμεσα μέ τό κίνημα τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, μέ τήν παρωδία τοῦ β' μέρους τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου , μέ τά βλάσφημα βουλεύματα (54/76 καί 46/91) καί μέ τάς παρομοίας συγχρόνους δικαστικάς ἀποφάσεις, αἱ ὀποῖαι "βομβαρδίζουν" καί "ἰσοπεδώνουν" ᾿Εκκλησιολογίαν καί ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν. Συνεχίζοντες καί ὁλοκληρώνοντες, εἰς τά βασικά του σημεῖα, τόν ἔλεγχο τοῦ δημοσιευθέντος εἰς τόν "Κ.Γ.Ο." Φεβρουαρίου 2002 κειμένου, τό ὁποῖον ἐμφανίζεται ὡς δῆθεν "ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ Ι.Σ. ΤΗΣ 14-2-002", κατ᾿ ἀρχήν τονίζομεν ὅτι τό κείμενον αὐτό, ὅπως καί πολλά ἄλλα, καθ᾿ ἡμᾶς, δέν ἔχουν ΚΑΜΜΙΑΝ ΣΧΕΣΙΝ μέ τόν ἀσθενοῦντα Γέροντα Μακ/τον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν. Πιστεύομεν ὅτι δέν τόν ἐκφράζουν, διότι ἔρχονται καί εἰς εὐθεῖαν ἀντίθεσιν μέ ὅλα τά ἀπ᾿ ἀρχῆς τῆς μακρᾶς διακονίας του μέχρι καί τῶν ἀρχῶν τοῦ 1998 κείμενά του. Τό κείμενον αὐτό, ὅπως καί τόσα ἄλλα τῶν τελευταίων ἐτῶν, πού ἀποδίδονται εἰς τόν Μακαριώτατον, εὑρίσκονται εἰς τόν ἀντίποδα ὅλων τῶν πρό τοῦ 1998 κειμένων του, τά ὁποῖα εἶναι πάρα πολλά καί σημαντικά, καί τά ὁποῖα ἐκφράζουν ἀνάγλυφα τά φρονήματα, τό ἦθος καί τήν προσωπικότητα τοῦ ἀνδρός, ὁ ὁποῖος ἐσημάδεψε τό δεύτερον ἤμισυ τοῦ παρελθόντος 20οῦ αἰῶνος. Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟΧΡΩΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΙΤΙΑΣ ΚΑΙ ΦΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ "ΠΕΝΤΕ". Τό ὑπό κρίσιν καί ἔλεγχον κείμενον, τό ὁποῖον ἀπεδόθη εἰς τόν ἀσθενοῦντα Γέροντα Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπον, διά τῆς μακροσκελοῦς ἀκροτελευτείου παραγράφου (Κ.Γ.Ο. Φεβρ. σελ. 39 καί 40), κατά παραχώρησιν Θεοῦ, ἀποκαλύπτει τήν συντελουμένην προδοσίαν καί προσυπογράφει ὅσα κατηγγείλαμεν. ᾿Επιβεβαιοῖ ὅσα τό παρασυνοδικόν κατεστημένον ἀμφισβητοῦσε περί τῶν "πέντε", τοῦ "θεολογικοῦ διαλόγου" κλπ. καί ἐχαρακτήριζε ὡς ... "φαντασίαν" (!!!) τήν μεγίστην ἀπειλήν, τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν. Ναί ἀποκαλύπτει καί ἐπιβεβαιοῖ ὅσα δεκάδες καί ἐκατοντάδες φορές κατηγγείλαμεν περί παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ καί ἐπιχειρουμένης προδοσίας: * ῞Οτι τό κίνημα τῶν πέντε δέν ἔχει σχέσιν μέ τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, οὔτε καί μέ τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἀλλά μόνον μέ συγκεκριμένες εἰκόνες. Κατά τόν συντάκτη τῆς εἰσηγήσεως δέν ἐκκρεμοῦν κατά τῶν "πέντε" Κανονικῆς καί ᾿Εκκλησιολογικῆς φύσεως θέματα, οὔτε ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ὅ,τι δέ εἶχε νά ἐνεργήση κατ᾿ αὐτῶν ἡ Ι. Σύνοδος τό ἐνήργησε μέ τήν Πρᾶξιν - ᾿Απόφασιν, μέ τήν ὁποίαν τούς ἔθεσεν ὑπό ἀργίαν καί τούς ἐκήρυξεν ἐκπτώτους. * ῞Οτι ἡ πρότασίς μας νά τεθῆ εἰς τήν Η.Δ. καί ἐξετασθῆ τό "σχίσμα τῶν πέντε", "αὐτό θά μποροῦσε νά εἶναι μόνον ἐπικεφαλίδα ἐνός σχετικοῦ ἱστορικοῦ διηγήματος πού θά εἶχε σχέσιν μέ αὐτό τό τό σχίσμα", καθ᾿ ὅσον, πάντα κατά τήν "εἰσήγησιν", τό σχίσμα τῶν πέντε εἶναι μιά ἱστορία πού κράτησε 4-5 χρόνια, κατέληξε στό σχίσμα τοῦ 1995 καί πλέον ἀποτελεῖ ἁπλοῦν ἱστορικόν γεγονός, πού δέν ἀπασχολεῖ τήν ᾿Εκκλησία, ὅπως δέν τήν ἀπασχολεῖ καί τό νεοημερολογιτικόν σχίσμα τοῦ 1924 καί τό Παπικόν τοῦ 1054 κλπ (!) Τέλος ὁ θρασύτατος συντάκτης, θεωρῶντας ὡς ἀνύπαρκτες τίς μέχρι τό 1997 κατά Θεόν ἐνέργειες τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου διά τήν ἀντιμετώπισι τοῦ σχίσματος τῶν "πέντε" καί ἀρκούμενος, ἐπαναλαμβάνω, εἰς τήν πρᾶξιν τῆς ᾿Αργίας, κοινοποιηθεῖσαν εἰς αὐτούς διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 2829/4-6-95 ἐγγράφου, λέγει ὅτι ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος εἰσηγεῖται καί "ΑΠΑΙΤΕΙ" "ἀόριστα" νά ἐξετασθῆ τό θέμα τῶν "πέντε", χωρίς νά λέγη κάποιο συγκεκριμένο θέμα πού ἐκκρεμεῖ καί τούς ἀφορᾶ καί ἑπομένως ἀποβαίνει καί ἄδικος κατήγορος τῆς ῾Ι. Συνόδου!. Τελικά ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος χαρακτηρίζεται ὡς ..."ἄνδρας ἐντελῶς ἄπειρος τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν πραγμάτων καί ἄμοιρος τοῦ ἤθους πού θά μποροῦσε νά ἔχη ἕνας ᾿Ορθόδοξος, μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον". , καθόσον διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 223/2-11-01 ἱστορικοῦ ἐγγράφου του "ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ τήν ἀπό τριῶν ἐτῶν πείσμονα ἀβελτηρίαν καί ἀδράνειαν τῶν ᾿Αρχιερέων ἐπί σοβαρῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων" α) Τά αἴτια καί αἱ ἀφορμαί διά τό σχίσμα τῶν "πέντε", κατά τήν συνείδησι τῆς ᾿Εκκλησίας. ῞Οπως ἐπανειλημμένως ἔχομεν καταγγείλει, μόλις ἐξεδόθη ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 3005/18-6-1997 ἀπόφασις Κατηγορητήριον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας κατά τῶν πέντε , ἄρχισε μέ δόλιες μεθοδεῖες καί μία προσπάθεια νά ταφῆ ἡ ἐν λόγῳ ἀπὀφασις καί γενικώτερα τά πραγματικά αἴτια καί ἡ φύσις τοῦ σχίσματος τῶν "πέντε", ἀλλά καί νά φιμωθοῦν τά στόματα ὅσων δέν ἐταυτίζοντο μέ αὐτή τήν γραμμή. Διά τοῦ παρασυνοδικοῦ λοιπόν κατεστημένου ἐπιχειρεῖται νά δημιουργηθοῦν αἱ προϋποθέσεις διά τήν ἐπιστροφή τῶν πέντε, ὄχι ἐν τῇ ᾿Αληθείᾳ, ὡς ὀφείλουμε νά ἐπιδιώκουμε, ἀλλά οἰκουμενιστικῷ τῷ τρόπῳ, ὥστε νά προσβληθῆ διά μιᾶς τοιαύτης "ἑνώσεως" ἡ ῾Ομολογία μας καί ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή. ῎Ετσι τουλάχιστον ἀπό τό 1997 ἐπιχειρεῖται μονίμως καί σταθερῶς ὁ ἀποχρωματισμός τῆς δογματικῆς αἰτίας καί φύσεως τοῦ σχίσματος τοῦ 1995, ἐνῶ μέ τό κείμενον αὐτό τῆς "εἰσηγήσεως" ὁ συντάκτης ἐν ἔτει 2002 ἔφθασε εἰς τό σημεῖο νά βάλῃ στό στόμα τοῦ Γέροντος ᾿Αρχιεπισκόπου, διά τῆς εἰσηγήσεως πού τοῦ ἀποδίδουν, τά κάτωθι: "Καί σκέπτεται ὁ καθείς, ῞Αγιοι ᾿Αρχιερεῖς, αὐτό πού ὅλοι γνωρίζουμε. ῞Οτι δηλαδή ἡ ὑπόθεσις τῆς ἀνταρσίας τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν εἶναι μία θλιβερή διά τήν ἐκκλησιαστική ζωή ἱστορία, ἡ ὁποία ἐκράτησε ἐπί 4-5 ἔτη. Μία θλιβερή ἱστορία ἡ ὁποία κατέληξε στό γνωστό σχίσμα. ῾Η ὁποία ὅμως ἱστορία, ἄν δέν τήν τροποποιήσουμε καί μεταθέσουμε ἀλλοῦ, οὐδεμία σχέσι ἔχειο ἀπ᾿ ὅ,τι γνωρίζουμε ὅλοι μας μέ ᾿Εκκλησιολογία καθ᾿ αὐτήν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχή, ἀλλά μέ συγκεκριμένες εἰκόνες. Καί διερωτᾶται κάποιος. Πῶς μπορεῖ νά τίθεται καί νά προτείνεται αὐτό τό θέμα "τοῦ σχίσματος τῶν πέντε σάν θέμα ἀφορόν τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν;". Αὐτά, ἐπαναλαμβάνωμεν, εὑρίσκονται εἰς τόν ἀντίποδα ὅλων ὅσων ἔγραψε περί τῶν "πέντε" ὁ ἴδιος ὁ Μακαριώτατος καί ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, καί ἀπό τά ὁποῖα προκύπτει ὅτι τό κίνημα τῶν πέντε εἶναι κίνημα ἐκκλησιομάχον, ἤτοι στρέφεται κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. Παρακαλοῦνται οἱ ἀναγνῶστες νά ἴδουν τούς τόμους τοῦ "Κήρυκος" ἐτῶν 1995, 1996 καί 1997 διά νά διαπιστώσουν μόνοι τους τοῦ λόγου τό ἀληθές, νά διαπιστώσουν ποιός πράγματι προσπαθεῖ νά "τροποποιήση καί μεταθέση ἀλλοῦ" τό πρόβλημα τοῦ ᾿Εκκλησιομάχου κινήματος τῶν "πέντε". ῾Ημεῖς ἁπλῶς περιοριζόμεθα νά παραθέσωμεν ἐνδεικτικῶς καί μόνον χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα ἱστορικά κείμενα πρῶτα τοῦ Μακαριωτάτου καί τῆς Ι. Συνόδου ἀπό τήν πρό καί μετά τό σχίσμα τοῦ 95 περίοδον: ῾Ο Μακαριώτατος ῾Η Α. Μακαριότης ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ἰδού τί φρονεῖ καί διακηρύσσει περί τοῦ κινήματος τῶν "πέντε": "...᾿Εάν δέν διέκρινα, ὅτι ὁ κλυδωνισμός τῆς ᾿Εκκλησίας , κατἀ τήν τριετῆ ταύτην περίοδον, εἶναι τεχνητός, δηλαδή σχεδιάζεται ἔξωθεν καί ἐνεργεῖται ἔσωθεν καί κατορθώνει νά παρασύρη ἀδιακρίτως Κληρικούς, Μοναχούς καί Λαϊκούς, ἐάν δέν ἐπρόκειτο διά προδοσίαν, ἐάν ὁ ἀγών μας δέν ἦτο διά θέματα Πίστεως καί ῾Ομολογίας, θά ἐδεχόμην νά θυσιάσω πρῶτα τόν ἑαυτόν μου, ἀλλά καί τούς Κληρικούς μου καί ἐνδυόμενος τόν Μοναχικόν σάκκον θά ἔκλαιον τάς ἁμαρτίας μου καί τάς ἁμαρτίας τοῦ Λαοῦ μου. Τώρα ὅμως ἡ ὑποχώρησις ἐκ τῶν ἐπάλξεων τοῦ ἀγῶνος σημαίνει προδοσίαν καί αὐτό μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ δέν θά τό ἐπιτρέψω οὔτε εἰς τόν ἑαυτόν μου, οὔτε, μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ θά ἀφήσω καί οὐδένα ἐκ τῶν Κληρικῶν καί Λαϊκῶν νά ὀπισθοχωρήση καί νά ἀπολεσθῆ, εἰ μή ὁ υἱός τῆς ἀνυπακοῆς, βλασφημίας καί ἀνταρσίας. (Βλ. Μακ/του ᾿Αρχ/που ᾿Ανδρέου: "Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν...ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσίν", Νοέμβριος 1994, σελ. 8) Καί πάλιν: "Τό θέμα ἠγέρθη εἰς τήν "κατάλληλον" στιγμήν καί μέ τόν "κατάλληλον" τρόπον, ὅταν δηλαδή ἐπροτείναμεν συγκρότησιν 12 μελοῦς ῾Ιερᾶς Συνόδου, τέλεσιν ἁγίου Μύρου, καταδίκην τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ῾Ιεραποστολικήν δρᾶσιν εἰς τάς χώρας τοῦ ἐξωτερικοῦ καί ἑπομένως ὅταν διεφαίνετο ὅτι τό ἔργον τῆς ᾿Εκκλησίας θά ἐλάμβανε νέας οἰκουμενικάς διαστάσεις. Τό θέμα ἠγέρθη, ὅταν μάλιστα προχωροῦσε μέ τάς πλέον εὐοιώνους προοπτικάς ὁ θεολογικός διάλογος μετά τῶν Φλωριναίων, ὁ ὁποῖος ἐπροχώρησε καί ἔφθασε εἰς θαυμαστόν σημεῖον, καί ὑπῆρχον ἐλπίδες (καί ὑπάρχουν) νά θεραπευθῆ "ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία τό ἐν ῾Ελλάδι παλαιοημερολογιτικόν σχίσμα καί νά ἀντιμετωπισθῆ ἡ μεγάλη σύγχρονος πληγή τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος καί τό ἐπροκάλεσεν τό 1937. Τό θέμα ἠγέρθη ἐπειδή οἱ θεολόγοι, Κληρικοί καί Λαϊκοί, συνεργαζόμενοι μετά τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, καί τόν ἀγῶνα τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἐξύψωσαν καί τήν ᾿Εκκλησιολογίαν ἐσυστηματοποίησαν, ἀλλά καί τόν θεολογικόν, ἐπαναλαμβάνω, διάλογον ἐπροχώρησαν θεαρέστως καί ἠλπίζαμεν ἀλλά καί ἐλπίζομεν εἰς τήν συνέχισίν του. Ταῦτα ἠνώχλησαν καί ἀνησύχησαν τάς σκοτεινάς δυνάμεις καί ἐδόθη τό σύνθημα κατά τῶν θεολόγων, ἀλλά καί κατά τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου καί κατά παντός, ὁ ὁποῖος εὐθέως μάχεται ὑπέρ τῆς ᾿Αληθείας καί τοῦ ψεύδους" (Αὐτόθι, σελ. 20) ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας "᾿Ενῶ θέμα "εἰκονομαχίας", ὡς ἐτονίσθη, δέν ὑφίσταται, ὅμως ὑφίσταται ἡ βλασφημία κατά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, καθ᾿ ἥν, ὡς ἰσχυρίζεται εἰς τήν ἀπό 11-10-91 "᾿Εγκύκλιον" του ὁ θεολογικός σας σύμβουλος, "μᾶς περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς ειροθεσίας τοῦ 1971", καθώς καί ἡ βλασφημία ὅτι "ἐξεφύγομεν τῆς γραμμῆς πλεύσεως τοῦ ῾Αγίου Πατρός" κλπ. Ταῦτα εἶναι μείζονα αἱρέσεως καί θερμῶς παρακαλεῖ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, διά τήν ἐνότητα καί τήν εὐόδωσιν τοῦ ᾿Αγῶνος τῆς ᾿Ορθοδοξίας, νά ἀποκηρυχθοῦν, νά καταδικασθοῦν καί νά ὁμολογήσωμεν τήν ἀλήθειαν καί τήν κοινήν συνείδησιν τῆς ᾿Εκκλησίας, τήν ὀποίαν ἐξέφρασεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας διά τῆς β' Πράξεως της τῆς 19-8-1981...". (Κείμενον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ᾿Αριθμ. Πρωτ. 2876/25-8-95 δημοσιευθέν εἰς τόν "Κ.Γ.Ο." Τόμος 1995, σελ. 230). "Καταδικάζομεν ἀπεριφράστως τάς βλασφημίας τοῦ ἀποσκιρτήσαντος ῾Ιερομ. Εὐθυμίου ᾿Επιφανίου, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον προσέφερε κακές ὑπηρεσίες εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν κατά τόν πενταετῆ σάλον, ἀλλά ἔβαλε εὐθέως κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς καί αὐτοῦ τούτου τοῦ θεσμοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας μέ τάς γνωστάς ἀπαραδέκτους θέσεις του εἰς τήν ἀπό 11-10-1991 "᾿Εγκύκλιον ᾿Επιστολήν" του. Θεωροῦμε αὐτάς ὑβριστικάς καί ἀσυμβιβάστους μέ τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. ῾Ημεῖς ἐν προκειμένω συντασσόμεθα πλήρως καί ἀποδεχόμεθα τήν ἐπί τοῦ θέματος ἐπίσημον θέσιν καί ἄποψιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, τήν ἐκφρασθεῖσαν κατά τήν Β' συνεδρίαν τῆς 19-8-1981. Παρακαλοῦμεν δέ ὅσους δέν ἐπιθυμοῦν τήν συμπόρευσιν ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ θέματος μετά τῶν ἔκπαλαι εἰς τό κρῖμα τοῦτο προγεγραμμένων κακοδόξων καί Φλωρινικῶν νά καταδικάσουν τήν ταυτόσημη μετ᾿ αὐτῶν βλάσφημον θέσιν τοῦ ῾Ιερομ. Εὐθυμίου, διά νά μή θεωρηθοῦν δικαίως μειοδότες εἰς τό σοβαρώτατο αὐτό θέμα Πίστεως, ἀκόμη καί διά τῆς σιωπῆς των......῾Ως πρός τό θέμα τῶν ῾Αγίων καί ῾Ιερῶν Εἰκόνων, τό ὁποῖον ἀνεπιτρέπτως ἐξεμεταλλεύθησαν τινές διά νά προωθήσουν τά σκοτεινά κατά τῆς ᾿Εκκλησίας σχέδιά των ἡμεῖς δηλοῦμεν καί πάλιν ὅτι ἐμμένομεν εἰς τήν διδασκαλίαν τῆς ᾿Εκκλησίας, ὅπως αὐτή διετυπώθη εἰς τόν ὅρον καί τάς ἀποφάσεις τῆς ῾Αγίας Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί ὡς ἐξεφράσθη εἰς τήν ἐν γένει ὀρθόδοξον Παράδοσιν...".(Δήλωσις - Διακήρυξις τῶν συμμετασχόντων εἰς τήν ἔκτακτον Πανελλαδικήν Σύναξιν Κληρικῶν, ᾿Επιτρόπων καί στελεχῶν τῶν ἐνοριῶν τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος στίς 29-9-1995. Εἰς τό τέλος τῆς Διακηρύξεως υπάρχει ἡ ἔνδειξις: "Τά μέλη τῆς Συνάξεως" καί ἡ διευκρίνισις: ᾿Ακολουθοῦν οἱ ὑπογραφές τῶν ᾿Αρχιερέων, τῶν ᾿Εφημερίων τῶν ῾Ι. Ναῶν, τῶν ἐκπροσώπων τῶν ῾Ιερῶν Μονῶν, καί δεκάδων ἐκκλησιαστικῶν ᾿Επιτρόπων ῾Ι. Ναῶν ἀπό ὁλόκληρον τήν ῾Ελλάδα". Βλ. Κ.Γ.Ο τόμος 1995, σελ. 300-301). Ταῦτα ἐτέθησαν μόνον ἐνδεικτικῶς, ὁ δέ ἀναγνώστης πρέπει νά ἀναζητήση καί μελετήση τά μνημειώδη ἱστορικά βιβλία τοῦ ἰδίου τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου: α) "ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΚΑΙ ΠΑΝΙΕΡΑΤΙΚΟΝ ΘΕΙΟΝ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ (21-4-94)", ᾿Αθῆναι 1994, β) "ΟΜΙΛΙΑΙ - ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ", ᾿Αθῆναι 1994, γ) ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ....ΟΤΙ ΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΠΟΝΗΡΑΙ ΕΙΣΙΝ", ᾿Αθῆναι Νοέμβριος 1994, ὅπως καί τούς προμνημονευθέντας τόμους τοῦ "Κ.Γ.Ο.". ᾿Ιδού διατί, Σεβασμιώτατοι ἀδελφοί, εἴπομεν ὅτι ἡ "εἰσήγησις" εὑρίσκεται εἰς τόν ἀντίποδα ὅλων τῶν κειμένων καί τοῦ Μακαριωτάτου καί τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας. Πῶς λοιπόν τήν 14/27-2-02 ἐδέχθηττό ψεῦδος καί τήν ἀπάτη τοῦ ἐλεεινοῦ συντάκτου αὐτῆς τῆς "εἰσηγήσεως", πού λέγει, ὅτι δέν κατεδείχθησαν ἐπανειλημμένως ποιά εἶναι τά πραγματικά αἴτια τοῦ σχίσματος τοῦ 1995; Ποιός εἶναι τέλος πάντων αὐτός ὁ ἐγκάθετος συντάκτης τῆς "εἰσηγήσεως" ἡ ὁποία ἀπεδόθη εἰς τόν Μακαριώτατον; ῎Η εἶναι παντελῶς ἀνίδεος διά τό σχίσμα τοῦ 1995, ἤ ὡς ἐγκάθετος τῶν σκοτεινῶν κέντρων, εῖναι πράγματι τόσο δόλιος, πού δέν διστάζει νά ἐπιχειρῇ τήν ὁλοκληρωτικήν προδοσίαν. Καί ἴσως διά τό συντάκτην καί εὐρύτερον τούς "κυρίους" τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, ἡ δῆθεν "νεοεικονομαχία" δέν ἐφευρέθη καί δέν ἐκαλλιεργήθη διά νά καλυφθῆ ἡ προσπάθεια προσβολῆς τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. Δι᾿ αὐτό καί ἐν ἔτει 2002 οὐσιαστικά ἀποτολμοῦν νά ὁμιλοῦν περί "νεοεικονομαχίας". Δι᾿ αὐτό οἱ μ. Μάξιμος καί οἱ οἱ αὐτάδελφοί του μετά τοῦ κ. Δ. Κάτσουρα ἐκινήθησαν τόσο δόλια κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου... Δι αὐτό,ψιθυρίζουν ὅτι "αἰτία τοῦ σχίσματος ἦτο ὁ θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης". Δι αὐτό εὑρέθη ᾿Επίσκοπός μας νά εἴπη σέ συζήτησι πού εἴχαμε, ὅτι "οἱ πέντε, τώρα πού ἐτιμωρήθησαν ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος καί ὁ κ. Γκουτζίδης δέν θά πρέπει νά ἔχουν πρόβλημα γιά τήν ἔνωσι". Σεβ. ᾿Αδελφοί, ἐφρόντισαν οἱ σύμβουλοί σας διά δολίων μεθοδειῶν νά ἱκανοποιήσουν τά δεδηλωμένα αἰτήματα τῶν "πέντε", καί γενικώτερα τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Σεῖς ὅμως πῶς ἠνέχθητε ταῦτα καί πῶς τά ἀνέχεσθε μέχρι σήμερον; Διατί θέλετε νά συρώμεθα ὀπίσω των ἡμεῖς διά τῆς ἀνοχῆς μας ἐπί τῶν δῆθεν "Συνοδικῶν ἀποφάσεων" τῆς 14/27-2-02 καί λοιπῶν παρομοίων πού προηγήθησαν; Δέν ἐπιστήσαμε πολλάκις τήν προσοχήν, διά τόν κίνδυνο; ᾿Ενστερνίζεσθε, Σεβ/τοι τά τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, ὅτι δηλαδή δέν εἶναι ἀπό τό 1924 ἕως καί σήμερον ἀδιάκοπος ἡ προσπάθεια τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ νά προσβάλῃ τήν ῾Ομολογία - ᾿Εκκλησιολογία τῆς γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί ὑπαγάγη τό πλήρωμα Αὐτῆς ὡς ἁπλοῦς διαμαρτυρόμενους δεκατριμερῖτες; Παραγνωρίζετε, λοιπόν, ὅτι αὐτό πού ἐπεδίωκε ὁ πρώην ᾿Αττικῆς, αὐτό οὐσιαστικά εὐνοεῖται καία προωθεῖται, ὅταν μέσα ἀπό τίς ἐργασίες σας τῆς 14/27-2-02, διακηρύσσετε ὅτι δῆθεν ἡμεῖς "τροποποιοῦμε καί μεταθέτουμε ἀλλοῦ τά αἴτια τοῦ σχίσματος τῶν πέντε"; Οἱ θρασύδειλοι τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου ἔφθασαν εἰς τό σημεῖο νά χρησιμοποιήσουν καί τόν Γέροντα ᾿Αρχιεπίσκοπο πού ἄλλοτε ἐθρυμάτιζε αὐτές τίς δόλιες μεθοδεῖες τῶν ἰδίων ἐξωεκκλησιαστικῶν παραγόντων . Σεβ/τοι ἀδελφοί μέχρι πότε θά ἀνεχώμεθα τήν τοιαύτην τακτικήν τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί Δ. Κάτσουρα; * Καί ἰδού, κἄν τήν 12ην καλούμεθα νά ἀναλάβωμεν αὐτάς τάς εὐθύνας μας Συμφωνεῖτε ἅγιοι ἀδελφοί μέ τό ὅτι ἡ ὑπόθεσις τῶν πέντε δέν ἔχει σχέσι μέ τήν ᾿Εκκλησιολογία καί τήν ᾿Αποστολική Διαδοχή, ἀλλά "μέ συγκεκριμένες εἰκόνες"; Δέν ἐρριθμίσθη τό θέμα αὐτό διά τῆς γνωστῆς ὡς Α' ᾿Εγκυκλίου τοῦ 1992; ᾿Αντιμετωπίσθη ἐγκαίρως ἡ συγκεκριμένη ἔριδα; Ναί ἤ ὄχι; Ποία ἄλλη πιό ἀκραία οἰκονομία μποροῦσε νά γίνη καί δέν ἔγινε; Φρονῶ ὅτι ὅποιος, προκειμένου νά καλύψη τούς πέντε σχισματοαιρετικούς, διανοεῖται καί πάλιν νά προβάλῃ "θέμα εἰκόνων" ὄχι μόνο ὡς πραγματικός εἰκονομάχος θά κριθῆ, ἀλλά καί ὡς ἐκκλησιομάχος. Διότι πῶς νοεῖται νά ἐνδιαφέρεται κανείς πραγματικά διά τήν ὀρθόδοξον εἰκονογραφίαν καί παράδοσιν, ἐνῶ, ὄχι μόνον ἀδιαφορεῖ διά τήν ὀρθόδοξο ᾿Εκκλησιολογία - ῾Ομολογία, ἀλλά καί προσπαθεῖ νά τήν προσβάλῃ ἐνεργώντας εἰς τό πλαίσιο τῆς οἰκουμενιστικῆς "εὐρείας ἀντιλήψεως περί ᾿Ορθοδοξίας", δηλαδή εἰς τό πλαίσιο τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ; ῾Υπ᾿ αὐτά τά δεδομένα, Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς, ἡ ἀνακίνησις "θέματος εἰκόνων" ἀποτελεῖ, ὅπως καί κατά τήν περίοδο τοῦ 1990-95 μία σκοπιμότητα πού ἀποβλέπει εἰς τήν δημιουργίαν νέας τεχνητῆς ἔριδος, διά νά καλύψη τήν τήν σχισματοαίρεσι τῶν "πέντε". ᾿Επειδή λοιπόν, τό 1992 ὅλο αὐτό τό σατανικό σχέδιο ἀντιμετωπίσθη καί συνετρίβη μέ τήν ἀνοχήν ἤ ἀποδοχήν αὐτῆς τῆς λεγομένης Α' ᾿Εγκυκλίου, τά ξένα κέντρα ἐπενόησαν δευτέραν ᾿Εγκύκλιον, κατά Φεβρουάριον τοῦ 1993, καί μετά τό σχίσμα, καί τρίτην, κατά Μάρτιον τοῦ 1997! ᾿Αποτέλεσμα αὐτῶν τῶν αἱρετικῶν ᾿Εγκυκλίων των ἦτο νά καταστήσουν ἑαυτούς πολύ χειροτέρους ἐκείνων τῶν πρώτων εἰκονομάχων, ἀφοῦ μέ αὐτάς τάς Β' καί Γ' ᾿Εγκυκλίους των καί ὅλη τήν σχετική Γραμματολογία των, ἀνέτρεψαν ἐκ βάθρων τήν ᾿Ορθοδοξία καί ἐβεβήλωσαν τά δόγματα καί τό Χριστολογικόν καί τό Τριαδολογικόν καί δέν ἀφῆκαν τίποτε ὄρθιον, ἐνῶ μέ ἐκείνας τάς δῆθεν "ἀποφάσεις" των κατά Μαϊον καί ᾿Ιούνιον 1995, κατέλυσαν συλλήβδην καί ἀνέτρεψαν καί τήν Κανονικήν τάξιν, ὄπως συνέβη καί κατά τήν συνεδρίαν σας τῆς 14/27-2-2002. Μά πραγματικά, Σεβ/τοι ἀδελφοί, δέν ἀντιλαμβένεσθε ὅτι διά τῆς ἀποδοχῆς τῆς ἐν λόγω "εἰσηγήσεως", δικαιώνετε τούς "πέντε" σχισματοαιρετικούς καί τούς δίνετε συγχωροχάρτι διά τήν σωρείαν τῶν Κανονικῶν των ἐγκλημάτων, βλασφημιῶν καί αἱρέσεων, καί τελικά δικαιώνετε τό σχίσμα των καί τήν ᾿Εκκλησιομαχίαν των; Δέν συνειδητοποιῆτε ὅτι ὄχι ἁπλῶς ἀυτοκαταργούμεθα, ἀλλά καί βλάσφημοι κατά τῆς ᾿Εκκλησίας καθιστάμεθα;; Ποία ἄλλη προδοσία ἀπομένει; Σεβασμιώτατοι ᾿Αδελφοί, τό κίνημα καί τό σχίσμα τῶν "πέντε" ἔχει μόνον ὡς ἀφορμή τίς εἰκόνες, ἐνῶ ἡ πραγματική του αἰτία του ἔχει ἄμεσον καί εὐθεῖαν οὐσιαστικήν καί πραγματικήν σχέσιν μέ τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, καί ἐξηγῶ: ῾Ο ἡγέτης τοῦ κινήματος τῶν "πέντε", καί ὄχι μόνον αὐτός, ἦτο ὑπέρμαχος τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" ἀπό τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1971, γεγονός τό ὁποῖον διετράνωσε ὄχι μίαν φοράν, ἀλλά κατ᾿ ἐξακολούθησιν. ᾿Αναφέρω ἐνδεικτικῶς: α) ᾿Από τήν ὥρα πού ἐπέστρεψεν ἡ ᾿Εξαρχία, ἐκάλυπτε καί δέν ἤθελε τό "ξεκαθάρισμα" τοῦ θέματος, ἀλλά καί εὐνοοῦσε ὅσα ἐκ τῶν ὑστέρων ἐπεχειρήθησαν, προκειμένου νά περάση, (ἔστω ἐκ τῶν ὑστέρων) ἡ λεγομένη "χειροθεσία", ὄχι ὅπως ἐνεφανίσθη καί ἐγένετο δεκτή, ἀλλά δῆθεν ὡς πράξις ἐπί σχισματικῶν! β) ᾿Εσεμνύνετο ὅτι μετά τήν "χειροθεσία" τόν ἀναγνωρίζουν ὅλοι ... γι᾿ αὐτό. ἔλεγε, νά μή τήν θίγουμε". γ) ᾿Επεδίωξε μέ πεῖσμα ἐπί δεκαετίαν καί πλέον, βάσει τῆς "χειροθεσίας", νά μεθοδεύση τήν ὑπαγωγή μας εἰς τό Πατριαρχεῖον ῾Ιεροσολύμων δ) ᾿Εξέδωσε, μέ τήν ὑπογραφήν τοῦ γνωστοῦ ῾Ιερομ. Εὐθυμίου τοῦ Κυπρίου, τήν ἀπό 11-10-91 "᾿Εγκύκλιον ᾿Επιστολήν" μέ τήν ὁποίαν θεωρεῖ ὡς δεδομένον πραγματικόν γεγονός τήν "χειροθεσία ὡς ἐπί σχισματικῶν". ε) Κατά ᾿Οκτώβριον τοῦ 1993 ἀπεπειράθη νά ἀμφισβητήση καί νά προσβάλῃ ἀκόμη καί τάς ἐπί τριήμερον ἐργασίας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας εἰς τήν ὀποίαν συμμετεῖχεν οὐσιαστικῶς καί ἡ ᾿Εκκλησία τῆς Κύπρου διά τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου καί ᾿Εξάρχου Κύπρου κ. ᾿Επιφανίου καί εἶχον ὡς θέμα τήν λεγομένην "χειροθεσίαν". Κατ᾿ αὐτάς τάς ἐργασίας τῆς μεγάλης καί ἱστορικῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας (18-21 Αὐγούστου 1981) αὔτη ἀβίαστα ἐξήτασε καί ὁμόφωνα ἀπεφάνθη καί διετύπωσε τήν συνείδησιν τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης "χειροθεσίας". Κατά τήν ἀπόφανσιν ταύτην εἶναι Καθολική ἡ ἀπ᾿ ἀρχῆς Συνείδησις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ὄλου τοῦ πληρώματος, ὅτι τό 1971, τόσον εἰς τήν ᾿Αμερικήν, καθ᾿ ἅ μᾶς διαβεβαίωσεν ἅμα τῇ ἐπιστροφῇ της ἡ ᾿Εξαχρία, ὅσον καί εἰς τήν ῾Ελλάδα, τήν λεγομένην πρᾶξιν τῆς "χειροθεσίας" ἐδέχθημεν ὡς ἐξωτερικήν τυπικήν πρᾶξιν, μέ τήν ὁποίαν δέν ἠμφισβητήθη καί δέν ἐθίγη ποσῶς ἡ πληρότης τοῦ μυστηρίου τῆς χειροτονίας τοῦ 1948, ἡ ὁποία ὡμολογήθη ὡς πλήρης καί τελεία. ῾Ο τότε ᾿Αττικῆς Ματθαῖος τολμήσας τό 1993 νά ἀμφισβητήση τό κῦρος τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς, τῆς ἀφορώσης τό θέμα τῆς "χειροθεσίας", κατέστη χειρότερος τοῦ Καλλίστου καί "ὑπέγραψε" τήν ἀπό 11-10-1991 "ἐγκύκλιον ἐπιστολήν τοῦ Κυπρίου ῾Ιερομονάχου Εὐθυμίου, κατά τήν ὁποίαν πράγματι "τόν περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς χειροθεσίας"! Εἰς αὐτό τό ἐν Συνόδῳ τόλμημα του, (᾿Οκτώβριος τοῦ 1993), ἀντέδρασε κεραυνοβόλα ὁ παριστάμενος θεολογικός μας Σύμβουλος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης, ὁ ὁποῖος, ἐνώπιον τοῦ Προέδρου καί τῶν μελῶν τῆς ῾Ι. Συνόδου, ἀπεκήρυξε τόν τολμητίαν ᾿Επίσκοπον, εἰπών: "Ψεύδεσθε, ἀλλ᾿ ἐφ᾿ ὅσον ἔχετε αὐτό τό βλάσφημον φρόνημα καί ἐπιμένετε εἰς αὐτό, δέν εἶσθε οὔτε ὀρθόδοξος, οὔτε ὡς ᾿Επίσκοπον πλέον σᾶς ἀναγνωρίζω... Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, παρακαλεῖσθε καί πάλιν νά μελετήσετε περαιτέρω καί τούς τόμους τοῦ Κ.Γ.Ο. τῶν ἐτῶν 1995 - 1997 καί τά σχετικά βιβλία τοῦ ἰδίου τοῦ Μακαριωτάτου σχετικῶς μέ τό σχίσμα τῶν πέντε, τά ὁποῖα ὀλίγον προγουμένως ἀναφέραμε, διά νά ἰδῆτε, ὅτι καί ὁ Μακαριώτατος καί ἡ ῾Ιερά Σύνοδος καί γενικά ἡ συνείδησις τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀντιλαμβάνεται τό κίνημα τῶν πέντε ὡς ἔχον οὐσιαστικήν καί πραγματικήν σχέσιν μέ τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, τά δέ περί "νεοεικονομαχίας" ἀποτελοῦν μόνον ἀφορμήν διά τόν τεχνητόν σάλον καί τό σχίσμα των. Παρακαλεῖσθε, ἐπίσης, νά λάβετε ὑπ᾿ ὄψιν καί τά ἵστορικά βιβλία τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη (κυρίως αὐτά τοῦ 1998 καί 1999), πού ἅμα τῇ ἐκδόσει των, ἐπεχειρήθη ὑπό τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί Δ. Κάτσουρα, νά διαβληθοῦν καί αὐτά καί ὁ συντάκτης των (διά τῶν ψιθυρισμῶν "δέν ἀξίζουν", "δέν εἶναι καιρός γιά τέτοια βιβλία", "δέν τά διαβάζουμε" ἤ "μήν διαβάζετε τά βιβλία τοῦ ᾿Ελ. Γκουζτίδη"), καί τοῦτο διότι δι᾿ αὐτῶν ἀπεκαλύπτετο καί κατελέγχετο τό κίνημα - σχίσμα τῶν "πέντε" ὄχι ὡς ἁπλοῦν ἱστορικόν γεγονός, ἀλλά ὡς σχισματοαίρεσις μέ Κανονικάς καί Δογματικάς προεκτάσεις. Μελετῆστε ὅλα αὐτά διά νά διαπιστώσετε, ὅτι μέ τήν ἀδράνειαν καί ἀβελτηρίαν μας καί τά ἐν τῇ "εἰσηγήσει" διατυπωθέντα, καταστήσαμε αὐτήν τήν σχισματοαίρεσιν διαχρονικήν ἐπιβουλήν κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐνῶ τινές κατεστάθησαν καί κοινωνοί τῶν φρονημάτων τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν "πέντε"! Σεβ/τοι ᾿Αδελφοί, ἀδυνατῶ πραγματικά νά εὕρω ἀνάλογον χαρακτηρισμόν διά τούς ἀνθρώπους πού ἐτόλμησαν διά τῆς ἐν λόγῳ εἰσηγήσεως, καί ὄχι μόνον δι᾿ αὐτῆς, νά προσβάλλουν τόσον βάναυσα τόν Γέροντα ᾿Αρχιεπίσκοπο καί νά παρασύρουν ὅλους ἡμᾶς εἰς μίαν πορείαν - ἀπόφασιν αὐτοκαταργήσεως! β) ῾Η ἀπ᾿ ἀρχῆς Κανονική ἀντιμετώπισις τοῦ σχίσματος τῶν "πέντε" ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Εἰς τήν συνέχεια ὁ δόλιος συντάκτης τῆς ἀποδιδομένης εἰς τόν Μακαριώτατον "Εἰσηγήσεως", ἐπεχείρησε νά διαγράψη τήν ἀπ᾿ ἀρχῆς πορείαν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, διά τήν κανονικήν ἀντιμετώπισιν τοῦ σχίσματος, ἀλλά καί διά νά θεωρηθῆ αὐτό ἕνα μακρυνό γεγονός πού κακῶς ἀπασχολεῖ ἡμᾶς, εῖπε: "Τό σχίσμα τῶν πέντε εἶναι μία ἱστορία πού, ὅπως εἴπαμε, κράτησε 4 ἤ 5 χρόνια. Γενομένου τοῦ σχίσματος ἡ Ι. Σύνοδος ἐξετάσασα τό θέμα, ἔθεσε τούς πέντε ᾿Αρχιερεῖς σέ ἀργία καί κατέστησε αὐτούς ἐκπτώτους τῶν Μητροπολιτικὼν τους θρόνων. Ποῖον λοιπόν πράγμα θά μποροῦσε νά ἐξετασθῆ ἀπό ὄλη αὐτή τήν πενταετῆ θλιβερή γιά τήν ᾿Εκκλησία ἱστορία ὅταν σάν θέμα ἐξετάσεως προτείνεται ἀπό τόν Σεβασμιώτατο κάτι το ὁποῖον ἔχει τίτλο "τό σχίσμα τῶν πέντε"; Αὐτό θά μποροῦσε νά εἶναι, Σεβασμιώτατε Κήρυκε, μόνον ἐπικεφαλίδα ἑνός σχετικοῦ ἱστορικοῦ διηγήματος πού θά εἶχε σχέσι μέ αὐτό τό σχίσμα. Μπορεῖ νά ὑπάρξῃ σάν θέμα ἐξετάσεως ἀπό τήν ῾Ιεραρχίαν κάτι τό ὁποῖον ἔχει τόν ἀόριστο τίτλο "τό σχίσμα τῶν πέντε". Σκἐπτεσθε νά φέρη κάποιος σάν θέμα τό σχίσμα τοῦ 1924, ἤ τό σχίσμα τοῦ 1054 κλπ". (Κ.Γ.Ο. μηνός Φεβρουαρίου 2002) Συμφωνεῖτε, Σεβασμιώτατοι ἀδελφοί, καί μέ αὐτήν τήν παράγραφο τῆς "Εἰσηγήσεως", δηλαδή, ὅτι ἡ σχισματοαίρεσις τῶν πέντε, τό ἐκκλησιομάχον αὐτό κίνημα, κράτησε 4-5 χρόνια καί ἔκλεισε; ῎Εκλεισε μέ τήν ἀργία πού τούς ἐτέθη; Μέχρι πότε θά εἶναι σέ ἀργία, χωρίς ἐννοεῖται νά τήν τηροῦν, ἀλλά καί νά βλασφημοῦν πολυμερῶς καί πολυτρόπως; Συγχωρεῖστέ με, ἀλλά ἤ παραφρονήσαμε, ἤ ἀσχολούμεθα ἀμελῶς μέ τήν ῾Αγίαν Παρακαταθήκην, ὁπότε δέν αὐτοκαταργούμεθα μόνον, ἀλλά καί καθίσταται κανείς, εἰς τήν περίπτωσιν αὐτήν, χειρότερος καί τοῦ ᾿Ιούδα. ῎Αν, ὅπως λέγει τό κείμενον τῆς Εἰσηγήσεως, δέν ἔχετε τίποτα νά ἐξετάσετε καί νά ἀντιμετωπίσετε ἀπό αὐτό τό ἐκκλησιομάχον κίνημα τῶν "πέντε" σχισματοαιρετικῶν, τότε, ἀναγνωρίζετε καί ὅλας τάς ἀντικανονικάς ἐνεργείας των ὡς Κανονικάς καί ἑπομένως, πάντα σύμφωνα μέ αὐτάς, καί τήν "εἰσήγησιν" "δέν εἶσθε ᾿Επίσκοποι", διότι σᾶς "καθήρεσαν", "δέν εἶσθε ῾Ιερά Σύνοδος", διότι αὐτοί αὐτοανεκηρύχθησαν ὡς "Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ" καί "δέν ἐκπροσωπεῖτε τήν ᾿Εκκλησία", διότι αὐτήν τήν ἐκφράζουν καί τήν ἐκπροσωποῦν, πάντα σύμφωνα μέ αὐτάς τάς ἀποφάσεις των, οἱ "πέντε" ᾿Εκκλησιομάχοι! Σεβ/τοι ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ. Δέν καταλαβαίνουμε ὅτι μερικοί θέλουν νά μᾶς καταστήσουν χειροτέρους καί ἀπό τούς "πέντε". Πῶς τόσον εὔκολα ξεχνᾶτε, τί ἀπεφασίσαμε ὡς Κανονική ῾Ιερά Σύνοδος ἀπ᾿ ἀρχῆς τῆς ἐκδηλώσεως τοῦ σχίσματος, ἀλλά καί τήν 18-6-1997; Σᾶς παραθέτω, ὅμως καί τήν "Εἰσήγησιν" τοῦ Μακαριωτάτου, ὁ ὁποῖος .ἔλεγε μεταξύ ἄλλων: "... Καί μετά τήν συμπλήρωσιν δύο χρόνων ἀπό τό τελευταῖον σχίσμα τῶν "πέντε" πρώην ἀδελφῶν μας καί συνεπισκόπων μας εἶναι ἀνάγκη νά ἀποφασίσουμε ὅ,τι ἡ ᾿Εκκλησία προβλέπει διά νά προστατεύσουμε τούς χριστιανούς μας ἀπό τό ψεῦδος καί τήν πλάνην..." (Βλ. "Κ.Γ.Ο." τόμος 1997, σελ. 197) τήν σχετικήν ἀπόφασιν, ὅπως ἐδημοσιεύθη εἰς τόν "Κήρυκα" τοῦ 1997, σελ. 195, καί ἐξῆς, ὅπου διαβάζουμε: "ΣΥΝΕΚΛΗΘΗ Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ (30-5-1997 καί 18-6-1997) κατά τάς συνεδρίας τῆς ὁποίας ἀπεφασίσθη ................ Καί ἐπαναλαμβάνω: Πῶς ξεχάσατε αὐτήν τήν ῾Ιεροσυνοδικήν μας ἀπόφασιν; Πῶς νά ἐκληφθῆ, ὅτι τήν 14/27-2-02 ἀγνοεῖται τοῦτο τό γεγονός, καί ἀκούεται ἡ ἄποψις ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος δέν ἔχει νά ἐξετάση τίποτα ἀπό ὅσα ἀφοροῦν τούς "πέντε"; Μά μωρά παιδιά εἴμαστε; Καί ἄν ὑποθέσω ὅτι πράγματι ἐγίναμε "παιδιά", διατί δέν μιμούμεθα τά παιδιά καί εἰς τήν ἁπλότητα καί λοιπά. Διατί δέν γινόμεθα πραγματικά, ὅπως λέγει ὁ Κύριος "ὡς τό παιδίον τοῦτο", ἀλλά ἐνεργοῦμε ...ὅπως ἐνεργοῦμε; Ξεχάσατε, ἐπίσης, ὅτι μετά τήν ἐπίσημον καί ὁμόφωνον ῾Ιεροσυνοδικήν ἀπόφασιν 3005/18-6-1997 πού μόλις παραθέσαμε, ὁ διά τῆς ἰδίας ἀποφάσεως ὁρισθείς ᾿Ανακριτής, ἤτοι ὁ Σεβ/τος ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος, καί ἡ ἐλαχιστότης μου ὡς Γραμματεύς, μέ τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 3038/9/22-1-1998 ἐπίσημον ἔγγραφον πού ἀπηυθύναμε εἰς ὅλους τούς θεολόγους , ἐζητήσαμε, ὅπως γνωματεύσουν ἐπί τοῦ δογματικοῦ καί Κανονικοῦ μέρους τοῦ Κατηγορητηρίου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου; Ξεχάσατε, ὅτι ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ θέματος, τοῦ σχίσματος τῶν "πέντε" καί εἰδικώτερα ἐπί τῆς πορείας τοῦ ᾿Ανακριτικοῦ ἔργου, κατά τήνΣυνεδρίαν τῆς 20-10-99, ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐνημερώθη δεόντως; Ξεχάσατε τήν ἐνημέρωσιν τοῦ Σεβ. ᾿Ανακριτοῦ καί τῆς ἐλαχιστότητός μου, ὅτι οἱ θεολόγοι, πρός οὕς ἀπηύθυνε ὁ Σεβ. ᾿Ανακριτής τό ἔγγραφόν του καί ἐζήτει νά γνωματεύσουν, δέν ἐγνωμοδότησαν, οὔτε ἀπήντησαν καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον εἰς τό αἴτημα τοῦ ἀνακριτοῦ, ἐκτός τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη. Ξεχάσατε, ὅτι ἐνημερώθη ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ὅτι ὡλοκληρώθη τό ᾿Ανακριτικόν ἔργον καί καλεῖται, αὕτη βάσει τῶν ἀποτελεσμάτων καί τήν μοναδικήν ἀλλά συστηματικήν γνωμοδότησιν τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη, νά ἀποφασίσῃ; Εἰς τήν Σύνοδον αὐτήν ὅμως ἔγινε ἀπόπειρα νά κλείση τό θέμα καί ὁ ᾿Ανακριτικός φάκελλος καί γενικώτερα τό θέμα τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν πέντε νά πάῃ ἀρχεῖο, ἐνῶ περί της Γνωμοδοτήσεως τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη ἄρχισε νά διαδίδεται διά συστηματικῶν ψιθύρων "μή διαβάζετε τά βιβλία τοῦ κ. Γκουτζίδη", ἤ "δέν εἶναι καιρός νά γράφωνται τέτοια βιβλία" !!!, ἐνῶ παράλληλα ὁ κ. Κάτσουρας τόν ἐσυκοφάντησε γιά θέματα Πϊστεως καί ἔφθασε μέχρι τό Πανεπιστήμιο τοῦ Καῖμπριτσ νά ζητήση γνωμάτευσι διά τήν σημείωσιν 1 τῆς σελίδος 68 τοῦ βιβλίου του: "........................................." καί ἐπιδή δέν εὐοδώθη τό κίνημά του αὐτό, συνεμάχησε μέ τούς Τσακίρογλου καί τούς κ.κ. Σακαρέλλο καί Καλλίνικο διά νά τόν συκοφαντήσουν ὡς "καινοτόμο"! Τελικά τήν 14/27-2-02, Σεῖς παίξατε ἐν γνώσει ἤ ἐν ἀγνοίᾳ σας τό παιχνίδι ὅλων αὐτῶν. ᾿Επανέρχομαι ὅμως διά νά σᾶς ὑπενθυμίσω τί ἐν όλίγοις εἰπώθηκε σχετικῶς εἰς τήν ῾Ιεραρχίαν τῆς 20-10-99: ῾Ο Σεβ/τος ᾿Αργολίδος, ὡς ᾿Ανακριτής σᾶς ἐνημἐρωσε ἐπί τῆς ὅλης πορείας τοῦ ἀνακριτικοῦ ἔργου, ἡ ὁποία ἀπολύτως Κανονικῶς ἐπροσώρησε καί ὡλοκληρώθη καί ἐζήτησε τήν 20-10-99 νά ἀποφασίσῃ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος διά τήν περαιτέρω Κανονικήν ἀντιμετώπισιν των, δηλαδή τήν παραπομπήν εἰς τό ἁρμόδιον Συνοδικόν Δικαστήριον. Σᾶς ἔθεσεν ὑπ᾿ ὄψιν ὅτι ἐζήτησε Γνωματεύσεις ἀπό ὅλους τούς θεολόγους καί οὐδείς ἐγνωμάτευσε, πλήν τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, καί ὅτι κάποιοι ἐκ τῶν θεολόγων τοῦ εἶπον ὅτι "οἱ πέντε πρέπει πρῶτα νά κηρυχθοῦν αἱρετικοί καί μετά νά καθαιρεθοῦν". Εἰς τά ἀνωτέρω ὑπῆρξεν ἀντίδρασις ὅτι τό θέμα τῶν πέντε δέν εἶναι τῶν θεολόγων, ἀλλά τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἡ ὁποία μπορεῖ καί νά μή τούς καθαιρέση. ᾿Αντέδρασε ὀ Σεβ/τος ᾿Ανακριτής ἐπικαλεσθείς τήν περίπτωσιν τοῦ ποτρέ Κορινθίας Καλλίστου, τόν ὁποῖον καθαιρέσαμε, χωρίς νά καταδικάσουμε τά βλάσφημα κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς φρονήματά του. Καί πάλιν ὑπῆρξεν ἄποψις νά μή τούς καθαιρέσουμε, ἀλλά νά προσπαθήσουμε νά τούς ἐπαναφέρουμε,...καί ὅτι ἐπί τοῦ ῾Αγίου Πατρός (τό 19937 καί μετά) δέν ὑπῆρξαν καθαιρέσεις,οὔτε ἀπό τούς μέν, οὔτε ἀπό τούς δέ!... ῾Η ἐλαχιστότης μου ἐχαρακτήρισε τάς διά πρώτην φοράν δειλῶς ἐμφανισθείσας μεθοδεύσυεις ἀμνηστεύσεως τῶν πέντε, ὡς ἐπινοήματα τοῦ πονηροῦ, ἐνῶ ἐπεκαλέσθην ἐπίσημον γνώμην ᾿Αρχιερέως, ὅτι οἱ πέντε εἶναι ὐπόδικοι εἰς Καθαίρεσιν, ἄλλος δέ παριστάμενος ᾿Αρχιερεύς ἐδήλωσεν ὅτι ἐγγράφως διετύπωσε τήν γνώμη του ὅτι πρέπει νά καθαιρεθοῦν οἱ "πέντε". ᾿Επίσης ἄλλη πρότασις - γνώμη πού κατετέθη ὡς πληροφόρησις ἦτο ὅτι "οἱ πέντε δέχονται τήν ἕνωσιν ὑπό ὅρους ... καί νά ὑποβιβασθοῦν οἱ νέοι ᾿Αρχιερεῖς εἰς τήν τάξιν τῶν πρεσβυτέρων" !!!, ὅπερ ἀπεδοκιμάσθη ὡς ἱεροσυλία...Τελικά τότε τό θέμα "πῆγε ᾿Αρχεῖο". Γίνεται ἀπολύτως σαφές αὐτό τό ὁποῖον .ἔγραψα ἀπ᾿ ἀρχῆς εῖς τό παρόν, ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος πολύ πρίν ἀπό τήν 14/27-2-02 δέν λειτουργεῖ, ἀλλά παρασύρεται ἀπό τό παρασυνοδικό κατεστημένο τοῦ μ. Μαξίμου καί τῶν ἀδελφῶν του, ὅπως καί τοῦ κ. Δ. Κάτσουρα καί τό ὁποῖον προωθεῖ σχέδια ξένων Κέντρων ὡς τῶν Φλωρινικῶν, τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί αὐτοῦ τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Σιωνισμοῦ ἐκ τοῦ ὁποίου ἐκκινοῦν τά πάντα. ᾿Επαναλαμβάνω, ὅτι δυστυχῶς, ἀπό ὅλες τίς ἀπόψεις, τό παρασυνοδικό κατεστημένο τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί Δ. Κάτσουρα ἀποτελοῦν τήν ἀδιάκοπο συνέχεια τοῦ κινήματος τῶν πέντε, σύρουν δέ ὀπίσω των, ὡς δεικνύεται ἀπό τίς συνεδριάσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί τίς δῆθεν "ἀποφάσεις" τους κατά τά τελευταῖα 4 χρόνια, καί πολλούς ἀπό ἡμᾶς, Σεβ/τοι ᾿Αδελφοί. ῎Ετσι λοιπόν ἐξηγεῖται ἡ ἀνοχή μας ἐπί τοῦ σατανικοῦ αὐτοῦ κειμένου τῆς δῆθεν "εἰσηγήσεως" πού φθάνει στό σημεῖο νά ἐρωτᾶ: "Ποῖον πράγμα θά μποροῦσε νά ἐξετασθῆ ἀπ᾿ ὅλη τήν πενταετῆ θλιβερή γιά τήν ᾿Εκκλησία ἱστορία...". ᾿Εάν διαβάζατε προσεκτικά καί τήν γνωμάτευσιν τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη καί τήν ὁμιλίαν του τό 1997 εἰς τήν Θεσσαλονίκην, ἡ ὁποία καί εἰς τόν Κ.Γ.Ο. ἐδημοσιεύθη καί εἰς ἰδιαίτερον τεῦχος ὑπό τόν τίτλον: "ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ" θά ἐννοούσατε ὄχι μόνον "ποῖον πράγμα θά μποροῦσε νά ἐξετασθῆ", ἀλλά καί τό διατί οἱ Φλωριναῖοι καί τό παρασυνοδικό μας κατεστημένο "ἐλύσαξαν" κατά τοῦ κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη καί ἐν τέλει σᾶς παρέσυραν καί ἐνεργεῖτε σχέδια σκοτεινῶν δυνάμεων , τά ὁποῖα ὅμως δέν θίγουν τόν κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, ἀλλά ... δυστυχῶς ῾Υμᾶς, Σεβ/τοι ᾿Αδελφοί!.... * Πέραν ὅλων αὐτῶν, προκειμένου ὁ συντάκτης τῆς "εἰσηγήσεως" νά ἀποχρωματίση καί νά διαγράψη τήν δογματικήν φύσιν καί οὐσίαν τοῦ σχίσματος τῶν "πέντε" δέν ὁμιλεῖ συνεχῶς μόνον περί ἁπλοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος πού ἔκλεισε καί μπῆκε στό ᾿Αρχεῖο, ἀλλά διά νά δώση ἐπίσημον "συγχωροχάρτι" στούς "πέντε", ὑπερέβη καί τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι παρουσιάζει καί τό Παπικόν σχίσμα τοῦ 1054 καί τό Νεοημερολογιτικόν τοῦ 1924, διότι τά θεωρεῖ καί αὐτά ὅπως καί τό σχίσμα τοῦ 1995, καί προφανῶς καί τοῦ 1937, ὡς ἁπλᾶ ἱστορικά γεγονότα τά ὁποῖα, ὡς κλειστά ἱστορικά θέματα, δέν ἀπασχολοῦν τήν ᾿Εκκλησία! Λυπούμεθα, ἀλλά τέτοια ἐπινοήματα δέν κατανοοῦνται παρά μόνον ὡς φαινόμενα διαταραγμένων καί καταληστευμένων ὑπό τοῦ πονηροῦ συνειδήσεων. ῾Ημεῖς, ὁ ἐλάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις ἕν μόνον λέγομεν: ῾Η ὑπόθεσις τῶν "πέντε" δέν εἶναι ἁπλῶς μιά θλιβερή ἱστορία, ἡ ὀποία κατέληξε στό σχίσμα τοῦ 1995! Δέν εἶναι ἀπλοῦν ἱστορικόν γεγονός καί δέν ἔκλεισε μέ τό σχίσμα τους, τόν Μαϊο τοῦ 1995, ἀλλά ἄνοιξε ἕνα ἐκκλησιαστικό τραῦμα πού αἱμορραγεῖ καί πυορροεῖ. Τό σχίσμα τῶν πέντε δέν εἶναι ἁπλοῦν διοικητικόν σχίσμα, ἀλλά σχίσμα τό ὁποῖον χαρακτηρίζει ἡ ἀνατροπή τῆς Κανονικῆς τάξεως καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας! Εἶναι σχίσμα πού τό χαρακτηρίζει ἡ προδοσία καί ἡ ᾿Εκκλησιομαχία . γ) Τί ἐκάναμεν ἡμεῖς διά τό σχίσμα τῶν πέντε; Κλείνοντας τήν "εἰσήγησι" πού τό θρασύτατο παρασυνοδικό κατεστημένο ἀπέδωσε εἰς τόν Γέροντα ᾿Αρχιεπίσκοπο, κορυφώνεται ἡ ὑπό τοῦ διαβολικοῦ συντάκτου, σατανική διαστροφή τῆς ἀληθείας: " ᾿Εάν τώρα θέλη ὁ Σεβασμιώτατος νά κάμη μία πρότασι, πρός τήν ῾Ιερά Σύνοδο καί ὄχι ἀπαίτησι, γιά τήν ἐξέτασι κάποιου συγκεκριμένου θέματος σέ σχσι μέ τό σχίσμα τῶν πέντε, γιατί δέν τό ἔκανε μέχρι σήμερα, ἀλλά ἔτσι ἀορίστως καί ἀνευθύνως ἔρχεται νά κατηγορήση τήν Σύνοδο γιά "ἀπό τριῶν ἐτῶν πείσμονα ἀβελτηρίαν καί αδράνειάν μας ἐπί σοβαρῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων..."; Καταλαβαίνετε, ῞Αγιοι ᾿Αρχιερεῖς, γιατί εἶπα προηγουμένως, ὅτι αὐτό τό κείμενο δείχνει συντάκτη ὄχι καλόγνωμο καί μέ σεβασμό πρός τόν ῾Ιερό θεσμό τῆς Συνόδου, ἀλλά ἄνδρα ἐντελῶς ἄπειροτῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων καί ἄμοιρο τοῦ ἤθους πού θά μποροῦσε νά ἔχη ἕνας ᾿Ορθόδοξος μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας, πρός την ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας;". Σεβασμιώτατοι ᾿Αδελφοί, ὕστερα ἀπό τήν ὅλη προσπάθεια ἀποκρύψεως τῆς πραγματικῆς αἰτίας τοῦ σχίσματος, πού ὡς εἴδαμε ἔχει νά κάνη μέ τήν ῾Ομολογία, ᾿Εκκλησιολογία καί τήν ᾿Αποστολική Διαδοχή, ἀλλά καί μετά τήν δόλια προσπάθεια νά διαγραφῆ ἡ ὐπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου χαραχθεῖσα Κανονική πορεία ἀντιμετωπίσεως τοῦ σχίσματος αὐτοῦ, ὁ δόλιος καί θρασύς συντάκτης, μᾶς λέγει: Τώρα, Σεβ/τε Κήρυκε, δηλαδή ὑπ᾿ αὐτές τίς προϋποθέσεις μπορεῖς νά κάνης μία σχετική πρότασι, καί ὄχι ἀπαίτησι.! Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς, συμφωνῆτε μέ τά ἀνωτέρω; ΟΧΙ, Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς, ἐάν δέν θέλουμε νά αὐτοκαταργηθοῦμε, ἀπαιτεῖται ὄχι ὑπό τῆς ἐλαχιστότητός μου, ἀλλά ὑπό τῆς ᾿Εκκλησίας, νά τεθῆ καί πάλιν ἐπί τῆς ὀρθῆς βάσεώς του τό θέμα τοῦ σχίσματος τῶν πέντε, δηλαδή ὡς ἔχον σχέσιν μέ τήν ᾿Εκκλησιολογία καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν καί νά συνεχίσουμε πρός ἀντιμετώπισίν του, τήν πορεία πού ἤδη ἐχάραξε ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, τήν ὁποία τό παρασυνοδικό κατεστημένο τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί Δ. Κάτσουρα προσπαθεῖ νά διαγράψη διά νά κινηθοῦμε πλέον εἰς τό "πνεῦμα τῆς εὑρείας ᾿Ορθοδοξίας" τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νά διατί ἀπετολμήσαμε νά χαρακτηρίσωμεν ὡς ἐγκαθέτους, ὡς σκευωρούς, ὡς προδότας, καί ὡς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας Του, τούς συντάκτας καί ὅσους ἐν ἐπιγνώσει των συμφωνοῦν μέ τό κείμενον - βδέλυγμα, τό ὁποῖον ὅμως ἀπεδόθη εἰς τόν Μακαριώτατον καί σᾶς τό ἐπέρασαν καί εἰς τήν ματαιόφρονα συνεδρίασιν τῆς 14/27-2-2002, διά νά τό προβάλλουν εἰς τήν συνέχεια (καί ἰδιαίτερα μετά τήν κοίμησιν τοῦ Μακαριωτάτου) ὅτι ... "Εἶναι ἀπόφασις τῆς Συνόδου" ! Κατά δέ τόν σοφόν ἕνεκα τῆς πολυετοῦς παραμονῆς του εἰς Καναδᾶν π. Νεόφυτον Τσακίρογλου: "῞Ο,τι ἀποφασίζει ἡ Σύνοδος ποτέ δέν ἀνακαλεῖται", ἔστω καί ἄν πρόκειται περί ἀντικανονικῶν, ἀδίκων ἤ βλασφήμων καί αἱρετικῶν, ἤ καί ἄν δι᾿ αὐτάς ὑπεκλάπησαν ὑπογραφαί ᾿Αρχιερέων!... Αὐτήν τήν τάξιν, αὐτό τό δίκαιον καί αὐτήν τήν ὀρθοδοξίαν ἐκφράζει ὁ γνωστός διά τά κατορθώματά του ὁ π. Νεόφυτος . ῎Ετσι παρεχώρησεν ὁ Θεός, μέσω αὐτῶν τῶν μωρῶν διατυπώσεων, φρονημάτων κλπ. νά ἀποκαλυφθῆ τό παρασυνοδικόν κατεστημένον, διά νά ἐννοήση καί ὁ τελευταῖος ᾿Ορθόδοξος χριστιανός, διατί διεσαλεύθη ἡ Κανονική τάξις, διατί κατελύθη τό δίκαιον καί οἱ θεσμοί. Τί σᾶς ἐγράψαμε ἤδη ἀπό τό 1999 Πέραν ὅμως ὅλων αὐτῶν, Σεβ/τοι, πῶς διαγράφετε καί τόσα πού ἔχουν γραφῆ μέ ἀφορμή τήν μή ἀντικανονική ἀντιμετώπισι τοῦ σχίσματος τῶν πέντε, εἴτε ὑπό τῆς ἐλαχιστότητός μου, εἴτε ὑπό τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, εἴτε ὑπό οἱουδήποτε ἄλλου,καί λέτε ὅτι μέχρι σήμερα δέν ἐπράξαμε καί δέν ἐπροτείναμε τίποτα σχετικά μέ τό θέμα τῶν "πέντε"; Μά ἡ ἀντίδρασίς μας εἰς τήν ἔνοχον ἀδράνειαν ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ δέν ἦτο ὁ πρῶτος λόγος διώξεως τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, τῆς ἐλαχιστότητός μου καί τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη; Σᾶς ἐρωτῶ. Συμφωνεῖτε μέ αὐτήν τήν ὅλως διαστροφικήν κατηγορίαν; Δέν ἔχομεν κάμει συγκεκριμένας Προτάσεις - Γνωματεύσεις - Εἰσηγήσεις; ῾Ο πονηρός καί ὡς ἀποδεδειγμένος ἐγκάθετος ἐνεργῶν τῶν ξένων Κέντρων τά διαγράφει καί τά ἀγνοεῖ ὄλα, σεῖς πῶς τά ἐδέχθητε τοῦτο; ᾿Ιδού τί ἀπ᾿ ἀρχῆς τοῦ νέου σάλου ἐγράφαμε εἰς τόν Μακαριώτατον καί τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 81/23-9-99 ἔγγραφόν μας ἐξ᾿ ἀφορμῆς τῆς ἐπιχειρηθείσης δι᾿ ἀργίας φιμώσεως τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου: " Βλέπομεν, Μακαριώτατε καί Σεβ)τοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ὅτι οἱ Πατέρες (ἀναφερόμεθα εἰς τήν Γ' Οἰκουμενικήν Σύνοδον) "ἀγανακτήσαντες" κατά τοῦ ᾿Αποστατικοῦ ἐκείνου Συνεδρίου, ἐπέβαλον κανονικῶς εἰς αὐτούς τήν ἴσην ποινήν, δηλαδή τήν Καθαίρεσιν. ᾿῾Ημεῖς τί ἐκἀναμε διά τούς ὁμοίως άποστατήσαντας πέντε πρώην Μητροπολίτας, οἱ ὁποῖοι ὡσαύτως ἐνήργησαν παρανόμους πράξεις; ᾿Αμφιβάλλομεν, ὅτι ἀπολύτως παρόμοιον εἶναι καί τό "᾿Αποστατικόν συνέδριον" τῶν πέντε τούτων πρώην Μητροπολιτῶν; Τί ἐποίησαν καί οὗτοι; ᾿Εξῆλθον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἀναρμοδίως, καί ἀντικανονικῶς (χωρίς νά εἶναι ἁρμόδιον δικαστήριον, χωρίς κλήσεις, χωρίς ἀπολογίας κλπ) ἐπέβαλον "ἀργίας" καί ἀπεφάσισαν "καθαιρέσεις"!!! Καί τότε μέν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐφήρμοσαν, ὅπως εἴδομεν, τήν Κανονικήν τάξιν, τούς ἐκάλεσαν τρίς καί ἐν τέλει "ἀγανακτήσαντες" ἐπέβαλαν ἐρήμην τήν "ἴσην ποινήν" εἰς αὐτούς. ῾Ημεῖς, ὅμως, διατί ἐπί τόσα ἔτη δέν "ἀγανακτήσαμεν"; Διατί δέν ἐπεβάλαμε τήν "ἴσην ποινήν" εἰς αὐτούς ἀλλά "ἀγανακτοῦμε", ἐναντίον ἐκείνων πού μᾶς ὑπενθυμίζουν καί μᾶς ἐπισημαίνουν αὐτήν τήν σοβαράν παράλειψίν μας; Διατί ἐν προκειμένῳ δέν ἠκολουθήσαμεν ἀκόμη τό παράδειγμα τῆς ῾Αγίας Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου; .... ᾿Αφ᾿ ἐτέρου ὀφείλω νά σημειώσω, ὅτι εἰς τήν καθυστέρησιν συνέβαλε καί τό γεγονός, ὅτι "προπαγανδίζονται" ἀπόψεις τινές, ὅπως: "Δέν μποροῦμε νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι προηγουμένως πρέπει νά καταδικάσουμε τάς αἵρέσεις των", ἤ: "Δέν πρέπει νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι ἔχουμε τά ἴδια φρονήματα μέ αὐτούς μέ τούς ὁποίους πρέπει νά ἑνωθοῦμε", καί τέλος: "Δέν πρέπει νά καταδικάσουμε τούς πέντε, διότι τώρα κάμνουμε θεολογικό Διάλογο μέ τούς Φλωριναίους, οἱ ὁποῖοι κάλεσαν στόν Διάλογο καί τούς πέντε". ῎Ηδη, ὅμως, γνωρίζουμε πολύ καλά, ὅτι οἱ Φλωριναῖοι μέ τό διάλογο ἀποβλέπουν σέ μία ἕνωσι τύπου Καλλίστου. ῎Αλλωστε ἔχουν πολλάκις δηλώσει, ὅτι: "ἀναγνωρίζουν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν εἰς ἡμᾶς ἀπό τό 1971". Παραλλήλως κάποιοι ἡμέτεροι προωθοῦν τήν ἕνωσιν τύπου: "Νά δώσουμε τά χέρια μέ μιά κοινή ὁμολογία",. Αὐτά συστηματικῶς προπαγανδίζονται καί ἐπειδή προτίθεμαι, κατά ᾿Αρχιερατικόν καθῆκον, ὡς ὑπεύθυνος τῆς ᾿Επιτροπῆς διά τόν Θεολογικόν Διάλογον, νά εἰσηγηθῶ ἐπί τοῦ θέματος τούτου εἰς τήν ῾Ιεραρχίαν, ἐπί τοῦ παρόντος ὑπογραμμίζω μόνον τοῦτο. ᾿Εκτιμῶ πώς ὅσα συμβαίνουν ἐσχάτως στόν ᾿Εκκλησιαστικό μας χῶρο, ἀντικανονική ἀργία κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, κάλυψις τῶν "πέντε", προσπάθεια δυσφημήσεως τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη (ὅμοια μέ ἐκείνη τῶν "πέντε"), κ.ἄ. ἔχουν σκοπό τήν ἄπρόσκοπτον προώθησιν καί δημιουργίαν ἑνός "παλαιοημερολογιτικοῦ σχήματος", εἰς τό ὁποῖον θά συμμετέχουν οἱ Φλωριναῖοι, οἱ "πέντε", οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς κλπ. καί ὅσοι ἀπό τούς ἰδικούς μας δέν ἀντιληφθοῦν τήν προδοσία καί ἐνταχθοῦν εἰς αὐτό, τό ὁποῖον σημειωτέον, μέσω ἰδικῶν του "ὀργάνων" καί "μεθοδεύσεων" προωθεῖ ὁ νεοημερολογίτης ᾿Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Δι αὐτό ἐπιμελῶς μερικοί συστήσουν: "Μή μιλᾶτε ἄσχημα γιά τούς πέντε", "Μή τούς κατηγορῆτε". "Μή κατηγορῆτε τούς Φλωριναίους, διότι ὅσον οὕπω θά τά βροῦμε". κλπ. Αὐτά καταθέτω καί εὔχομαι νά διαψευσθῶ. (᾿Επιστολή Μητροπ. Κηρύκου πρός τόν Μακαριώτατον καί τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 81/23-9-99, ἐν "ΚΕΙΜΕΝΑ - ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΕΤΟΥΣ 1999", ῾Ιεραποστολικαί ᾿Εκδόσεις ᾿Ορθοδόξου Πνοῆς") Οἱ προδόται πάντοτε ὑπῆρξαν δόλιοι Οἱ συντάκται αὐτοῦ τοῦ χαρακτηριζομένου ὡς δῆθεν εἰσηγήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου κειμένου, ὑπῆρξαν ἰδιαίτερα δόλιοι καί ὑποκριταί. ᾿Εδούλεψαν ὅπως οἱ σιωνισταί καί οἱ μασῶνοι, μεθοδικά καί διά μακροῦ, προκειμένου νά ἀποκόψουν ἀπό τούς καλούς συμβούλους του τόν Μακαριώτατον, ὅπως καί πολλούς ἀπό ῾Υμᾶς Σεβασμιώτατοι καί ἀγαπητοί ᾿Αδελφοί. ᾿Αποτέλεσμα τῆς ὅλης δολίας τακτικῆς των εἶναι ὅτι ἐπί σειράν ἐτῶν εὐτελίζονται ᾿Εκκλησιαστικά Πρόσωπα καί θεσμοί καί μέσω σκευωριῶν, ἀντικανονικῶν καί ληστρικῶν πράξεων, ἀποφάσεων, ἐγγράφων καί δημοσιευμάτων, προωθοῦνται σχέδια ξένων Κέντρων, τά ὁποῖα στοχεύουν εἰς τήν καρδιά τῆς ᾿Εκκλησίας, ἤτοι τήν προσβολήν τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. Ταῦτα δέ, ἐπαναλαμβάνω, τό παρασυνοδικόν κατεστημένον, ἐνεργεῖ μέ περίσσεια δολιότητα καί ὑποκρισίαν, ἀφοῦ ἐμφανίζεται καί ὡς δῆθεν ἀγωνιζόμενον ὑπέρ τῆς ᾿Εκκλησίας καί τῶν θεσμῶν της, ἐνῶ μέ τάς ἐγασίας σας καί τάς ἀποφάσεις σας τῆς 14/27-2-02 ἐκορυφώθη καί ἔφθασε εἰς ὁριακόν σημεῖον ἡ κρίσις Συνοδικότητος, ὥστε νά ἀναγνωρίζεται ἡ συνεδρίασις αὐτή ὡς Κανονική καί ᾿Ορθόδοξος, ἀφοῦ ὄχι μόνον αὐτή δέν ἔχει σχέσιν μέ τήν Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον Σύνοδον, ἀλλά καταφανῶς νά ἀποτελῇ καθαρά ἔνα "συνέδριο ματαιότητος", μίαν συνεδρίασιν ἀντικανονικήν, ληστρικήν καί κακόδοξον. Κατ᾿ αὐτήν παρανόμως καί ἀντικανονικῶς καί ἀδίκως ἐξεδιώχθη ὁ Κανονικός ἀντιπρόσωπος τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Λαρίσης κ. Παναρέτου. ᾿Απετολμήθη ἀπόπειρα νά φιμωθῆ ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος καί νά μήν ὁμιλῇ, νά μή γράφη, νά μή κρούη τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου, καί νά μήν ἐνίσταται ἐν τοῖς Συνόδοις!!! ᾿Αποτρόπαια ἡ φασιστική "ἀπόφασις"! "᾿Απαγορεύεται εἰς τόν ᾿Επίσκοπον Κήρυκον νά ὁμιλῇ καί νά ἐνίσταται ἐν Συνόδῳ, διότι ἀποκαλύπτει καί κατελέγχει τήν προδοσίαν!!! Καί ἐν τέλει κατάφωρα, ἀντικανονικά καί ἀντορθόδοξα, "ἀφωρίσθη" κατά τό πρότυπον τοῦ πρώην ᾿Αττικῆς ὁ θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης. Καί ὅλα αὐτά τά ἐπέρασαν οἱ ὡς ἐγκάθετοι ἐνεργοῦντες παράγοντες τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου διά λογαριασμόν τῶν ξένων Κέντρων. Περιττόν νά ἐπαναλάβωμεν ὅτι τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 223/2-11-01 ἔγγραφόν μας δι᾿ ἡμᾶς ἀποτελεῖ ἀπό Κανονικῆς καί ὀρθοδόξου ἀπόψεως ὁρόσημον διά τήν προηγηθεῖσαν καί μέχρι τήν 14/27-2-02 ἁμαρτωλήν περίοδον, κατά τήν ὁποίαν ἐπανειλημμένως ἐγράψαμεν, εἰσηγήθημεν, κατηγγείλαμεν, καθωρίσαμε τήν θέσιν μας καί διεχωρίσαμε τάς εὐθύνας μας. Διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 223/2-11-01, ὡς ἤδη ἔχομεν τονίσει, δέν δηλώνεται ὑφ᾿ ἡμῶν "ἕνα ἀκήρυκτον σχίσμα", ὡς διενοήθη νά περάση εἰς τήν ἀχαρακτήριστον ἀπόφασιν, ὁ ἀχαρακτήριστος π. Νεόφυτος, ἀλλά δι᾿ αὐτῆς τῆς ἐνεργείας μας κτυποῦμε τά αἴτια πού σᾶς ὁδηγοῦν εἰς τό σχίσμα, ἐνῶ ὑπεραμυνόμεθα τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τῆς ᾿Αληθείας. Μόνον ἡ παραβίασις αὐτῶν ἀποκόπτει καί ἐκβάλλει τῆς ᾿Εκκλησίας, καί ἐπομένως αὐτή ἀπειλεῖ καί προκαλεῖ ἕνα σχίσμα. Τό ὄτι μέ τήν "ΠΡΑΞΙΝ - ΑΠΟΦΑΣΙΝ" (Κ.Γ.Ο. Φεβρ. 2002, σελ. 44) ἐχαρακτηρίσθη αὐτό τό ἔγγραφόν μας ὡς "ἀπαράδεκτον", διότι δέν ἀναγνωρίζομεν οὔτε θά ἀναγνωρίσωμεν ληστρικάς, κακοδόξους καί ἀντιεκκλησιαστικάς ἀποφάσεις, ἠμεῖς, κατά ᾿Αρχιερατικήν εὐθύνην καί ὀρθόδοξον συνείδησιν αὐτήν τήν Πρᾶξιν - ᾿Απόφασιν τῆς 14/27-2-02, τήν θεωροῦμε ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ καί τήν ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ, διότι δέν θέλομεν νά συμμετέχωμεν ἔστω καί διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ (τῆς ἀναγνωρίσεως) εἰς ληστρικάς καί κακοδόξους ἀποφάσεις πού ἀπεφάσισαν ξένα Κέντρα διά νά εὐτελίσουν πρόσωπα καί θεσμούς ἐκκλησιαστικούς καί δι᾿ αὐτῶν νά πλήξουν τήν ᾿Εκκλησία. Τήν ἀπορρίπτομεν, διότι θέλομεν νά εἴμεθα ἡνωμένοι μετά τῆς ᾿Αληθείας καί τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ως Κανονικός καί ᾿Ορθόδοξος ᾿Επίσκοπος ἔχομεν ἀναφαίρετον τό ΔΙΚΑΙΩΜΑ καί ΚΑΘΗΚΟΝ τοῦ ἐνίστασθαι, ὁμιλεῖν, καί γράφειν καί κατά τῶν νόθων Συνοδικῶν ἀποφάσεων, ἀπό ὁποιαδήποτε Κέντρα καί ἄν προέρχωνται, διότι ἔτσι περιφροροῦμε καί διαφυλάσσομεν τόν ὕψιστον καί ἱερώτατον αὐτόν θεσμόν, διά τοῦ ὁποίου, ὅταν συνεδριάζη κανονικά ἐν φόβῳ Θεοῦ καί εἶναι ἐν ἀληθείᾳ καί ἀγάπῃ, ἀποφασίζει πράγματι ὡς δοκεῖ τῶ ἁγίῳ Πνεύματι, ἐνῶ ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει βλασφημεῖται τό ῞Αγιον Πνεῦμα, ὅπως πολλάκις συνέβη εἰς πολλάς συνεδριάσεις ἀπό τάς γνωστάς τῆς τελευταίας περιόδου καί κατά τήν 14/27-2-02. * ᾿Επίσης περίλυπος καί πραγματικά πενθῶν ἐπισημαίνω καί ὑπογραμμίζω, ὅτι δέν κατανοοῦμε οὔτε τάς σκέψεις, οὔτε τήν συμπεριφοράν ᾿Επισκόπων καί Πρεσβυτέρων, οἱ ὁποῖοι ἐνῶ διαφωνοῦν καί μέ τάς ἀποφάσεις τῆς 14/27-2-2002, δέν παίρνουν ὅμως καμμίαν ὑπεύθυνον θέσιν! Δέν θά ποῦμε τί σημαίνει αὐτό, ἀλλά μόνον ὅτι, ἐφ᾿ ὅσον πιστεύουν εἰς τήν ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ, νά ἐξετάσουν μήπως αὐτή ἡ ἀνώδυνος καί ἀσθενική διαφωνία τους καί ἡ ἀπό μακροῦ παθητική καί ἀδρανής μοιρολατρική συμπεριφορά, τούς ἀποκαλύπτει ὡς δειλούς καί χλιαρούς, περί τῶν ὁποίων ὅμως ὅλοι γνωρίζομεν τί λέγει τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον διά τοῦ ᾿Αποστόλου ᾿Ιωάννου εἰς τήν ᾿Αποκάλυψιν. "Οἶδά σου τά ἔργα ὅτι οὔτε ψυχρός εἶ, οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρός ἦς ἤ ζεστός· οὕτως ὅτι χλιαρός εἶ, καί οὔτε ζεστός, οὔτε ψυχρός μέλλω σε ἐμμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου. ὅτι λέγεις ὅτι πλούσιος εἰμί καί πεπλούτηκα καί οὐδενός χρείαν ἔχω , καί - οὐκ οἶδας ὅτι σύ εἶ ὁ ταλαίπωρος καί ὁ ἐλεεινός καί πτωχός καί τυφλός καί γυμνός,- συμβουλεύω σοι ἀγοράσαι παρ᾿ ἐμοῦ χρυσίον πεπυρωμένον ἐκ πυρός ἵνα πλουτήσης, καί ἱμάτια λευκά ἵνα περιβάλῃ καί μή φανερωθῆ ἡ αἰσχύνη τῆς γυμνότητός σου, καί κολλύριον ἵνα ἐγχρίση τούς ὀφθαλμούς σου ἵνα βλέπης. ἐγώ ὅσους ἐάν φιλῶ ἐλέγχω καί παιδεύω· ζήλευε οὖν καί μετανόησον. ᾿Ιδού ἔστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω· ἐάν τις ἀκούση τῆς φωνῆς μου καί ἀνοίξῃ τήν θύραν, καί εἰσελεύσομαι πρός αὐτόν καί δειπνήσω μετ᾿ αὐτοῦ καί αὐτός μετ᾿ ἐμοῦ. ῾Ο νικῶν δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου, ὡς καγώ ἐνίκησα· καί ἐκάθησαν μετά τοῦ πατρός μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ. ῾Ο ἔχων οὗς ἀκουσάτω τί τό Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις" (Κεφ. Γ. στίχοι 15-22). Καί ἐνῶ ὀφείλομεν, Σεβ/τοι ᾿Αδελφοί, νά ἀναγνωρίσωμεν ἐλαφρυντικά τινά εἰς τόν πολιόν καί ἀσθενοῦντα Γέροντα ᾿Αρχιεπίσκοπον, χωρίς τοῦτο νά σημαίνῃ ὅτι ἀπαλάσσεται τῶν εὐθυνῶν του..., ὅμως δέν δυνάμεθα νά εὕρωμεν ἐλαφρυντικά διά τόν ἑαυτόν μας καί δι᾿ ὅλους ῾Υμᾶς, καθώς καί διά πάντα θεολόγον Κληρικόν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, διά τήν ἰδιοτελῆ (;) ἤ ὑστερόβουλον (;) ἀδιαφορἰαν, ἡ ὁποία ἀποβαίνει ἐνθαρρυντική καί εὐνοϊκή ὥστε νά προωθοῦν τά σχέδια τῶν ξένων Κέντρων. ῾Η ἔνοχος ἀδιανόητος αὐτή σιωπή, εἴθε νά μήν λογισθῆ ὡς ἀπιστία καί ὡς ἀθεΐα, κατά τόν ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν. ῾Η πρότασίς μου εἶναι: Νά ἀπορρίψωμεν ὅλας τάς μέχρι καί τήν 14/27-2-2002 ραδιουργίας τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου καί νά ἐπανέλθωμεν συνεχίζοντες ἐν ἀγάπῃ, Κανονικῇ τάξει καί ἀληθείᾳ βάσει ὄλων τῶν πηγῶν πού προαναφέραμε καί προπάντων τῆς ἀπό ᾿Ιουνίου 1997 ἀποφάσεώς μας 3005 καί τοῦ πορίσματος τοῦ ᾿Ανακριτοῦ, τήν ἀντιμετώπισιν τῶν "πέντε". ῾Ιδού νά γίνη τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ πού εἶναι καί τό θέλημα τῆς ᾿Εκκλησίας Του καί νά παύσωμεν νά ὑπηρετῶμεν σχέδια τῶν ξένων Σιωνιστικῶν Παπικῶν, Νεοημερολογιτικῶν - Φλωρινικῶν διά τοῦ ἠμετέρου Παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, τό ὁποῖον ὡς καθαρά ἐγκάθετον σῶμα ὑπηρετεῖ καί προωθεῖ τά σχέδια ὅλων αὐτῶν, νά παύσετε ἐπίσης νά διώκετε ὅσους ἀποκαλύπτουν καί καταγγέλλουν αὐτά καί ζητοῦν συνέπειαν Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον, διά νά παύση καί ἡ προδοσία.. Εἶναι ἡ τελευταία παράγραφος τοῦ "ΟΛΙΓΑ ΕΚ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ᾿Επειδή αὐτό πού πέρασε σάν μήνυμα, ἀπό τήν ὡς "εἰσήγησι" ἐμφανιζομένη τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου, ὅτι κανένα πράγμα πού ἀφορᾶ τούς "πέντε" δέν χρήζει ἐξετάσεως παρά τῆς Συνόδου καί ἡ διατύπωσις τοῦ θέματος: "τό σχίσμα τῶν πέντε", θεωρεῖται ὡς "ἀόριστος τίτλος", καί ἐπειδή ὁ ἀναγνώστης ἐξηπατήθη καί διεμόρφωσε τήν ἐντύπωσι, ὅτι τίποτε δέν ἔχει λεχθεῖ, τίποτε δέν ἔχει γραφεῖ, τίποτε δέν ἔχει κανείς εἰσηγηθεῖ καί ὅλως ἀνοήτως ζητᾶμε νά ἐξετασθῆ αὐτό τό θέμα τῶν "πέντε", καί ἐπειδή (κατά τόν συντάκτη τῆς "εἰσηγήσεως") ὅλα αὐτά δείχνουν, ὅτι αὐτό τό κείμενό μας Α.Π. 223/2-11-01 "ἔχει συντάκτη ὄχι καλόγνωμο καί μέ σεβασμό, ἀλλά ἄνδρα ἐντελῶς ἄπειρο τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων καί ἄμοιρο τοῦ ἤθους..." εἰς τήν συνέχεια θά παραθέσωμε τί ἀναλυτικά ἔχει γραφεῖ. ᾿Εδῶ μόνον ἐπισημαίνωμεν ὅτι οἱ Τόμοι τοῦ Κ.Γ.Ο. 1995, 1996, καί 1997 εἶναι μία ἐκτενής εἰσήγησις κατά τῶν πέντε. ᾿Επίσης τά βιβλία τοθ Μακαριωτάτου, "ΟΜΙΛΙΑΙ - ΚΕΙΜΕΝΑ - ΕΠΙΣΡΤΟΛΑΙ" καί "ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ...ΟΤΙ ΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΠΟΝΗΡΑΙ ΕΙΣΙΝ" εἶναι δύο ἀναλυτικαί εἰσηγήσεις καί τέλος ἡ ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΣ τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη εἶναι ἠ κατ᾿ ἐξοχήν συτσηματική ἀπό Κανονικῆς καί Δογματικῆς ἀπόψεως εἰσήγησις τί ἄλλο θέλομεν. ᾿Αλλά εἰς τό ἐπόμενον θά δημοσιεύσωμεν καί κάτι πολύ ἀποκαλυπτικόν ἐπί τοῦ θέματος: "ἄν ὑπάρχει ἤ δέν ὑπάρχει εἰσήγησις". Εἰς τό προηγούμενον τεῦχος τῆς "Ο.Π." ᾿Απρίλιος 2001, σελ. ἐγράψαμε σχετικῶς μέ τό θέμα τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" περί τῆς ὁποίας ἄλλοι μᾶς πληροφοροῦν καί ἄλλοι μᾶς ἀπειλοῦν ὅτι ἔχουν στά χέρια τους ἀποκαλυπτικά στοιχεῖα. Καί πάλιν τούς παρακαλοῦμε ἤ νά μᾶς τά ἀποστείλουν ἐπί ἀποδείξει, ἤ νά τά δημοσιεύσουν καί θά ἀπαντήσωμεν ἐπί τοῦ "κοινοῦ μυστικοῦ" τους. Τούς εὐχαριστοῦμε ὅ,τι καί ἄν ἤθελον εὐγενῶς πράξει. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης Τί ἐγράψαμε πάλιν τό 1999 στόν Σεβ/το κ. Γοργόνιο περι τῶν "πέντε" πρώην Μητροπολιτῶν; Καί εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 82/4/17-0-1999 ἐπιστολήν μας πρός τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Κίτρους κ. Γοργόνιον, τήν ὁποίαν ἐκοινοποιήσαμεν καί εἰς ῾Υμᾶς ὅλους ἐγράφομεν περί τῶν θεμάτων τά ὁποῖα ἔθεσε πρῶτος ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος: "β) Μᾶς λέγει, ὅτι πρέπει νά καθαιρέσουμε τούς πέντε καί νά ρυθμίσουμε ὡς ῾Ιερά Σύνοδος σοβαρά ἐκκλησιαστικά θέματα. Εἶναι τοῦτο κακόν ἤ δέν ἔχει πάλιν δικαίωμα νά μᾶς ὑποδεικνύῃ τέτοια θέματα ὁ ῾Ιερεύς, ὁ ὁποῖος ἐλευκάνθη εἰς τόν ἀγῶνα, διωκόμενος, ὑβριζόμενος καἰ ἐξόριστος τά περισσότερα χρόνια, διακονεῖ εἰς τό γεώργιον τοῦ Κυρίου; Μήπως ἐμεῖς πού ἐγίναμε ᾿Επίσκοποι εἴμεθα ἀξιώτεροι ἐκείνου; Πῶς θεωροῦμε τέλος πάντων τούς ῾Ιερεῖς μας καί πῶς τούς ἑαυτούς μας; ῎Η μήπως ἐπειδή γίναμε ᾿Επίσκοποι, γίναμε καί παντογνῶσται καί ἀλάνθαστοι καί, εἶναι ἔγκλημα νά μᾶς ὑποδεικνύουν τάς παραλείψεις μας οἱ ῾Ιερεῖς; Διατί ὡρισμένοι χάσαμε τήν ψυχραιμία μας ἐπί τῷ ἀκούσματι ἤ τῇ ἀναγνώσει, ὅτι "Πρέπει νά καθαιρέσουμε τούς πέντε", ἤ "Διατί δέν καθηρέθησαν ἀκόμη;". Δέν μᾶς ὠφελεῖ μία τοιαύτη στεῖρα ἀρνητική στάσις: "Εἶμαι ᾿Επίσκοπος, τά ξέρω ὅλα καί ἀποτελεῖ βλασφημία καί ὕβριν" νά μᾶς ὑποδείξῃ κάποιος τάς παραλείψεις μας καί τά σφάλματά μας ἤ την Συνοδικήν ὀλιγωρίαν καί ἀδράνειαν. Θέτω, ὅμως, Σεβασμιώτατε, καί τοῦτο τό ἐρώτημα: Μήπως ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος εἰς αὐτήν τήν περίπτωσιν, ἐνεργεῖ εὐθέως καί αὐθορμήτως καί κατά συνείδησιν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, διά νά βοηθηθοῦμε ἡμεῖς νά ἐνεργήσουμε Κανονκά ἔναντι τῶν πέντε καί νά διαφυλάξουμε ἔτσι, καί εἰς τό συγκεκριμένον θέμα, τό κῦρός μας ὡς ᾿Επισκόπων καί ὡς ῾Ιερᾶς Συνόδου; Διότι ἡ μέχρι τώρα στάσις μας ἔναντι τῶν πέντε, κατά τήν ταπεινήν μου ἄποψιν, ἀποτελεῖ ἔμμεσον ἀναγνώρισιν ἐκείνων τῶν ἀντικανονικῶν καί ἀκύρων "καθαιρέσεων" πράγμα τό ὁποῖον μᾶς "αὐτοκαταργεῖ"! ἐνῶ μᾶς καθιστᾶ ἀναπολογήτους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. καί εἰς τά ὅμματα τρίτων!. γ) Μᾶς λέγει, ὅτι τινές ἐξ᾿ ἡμῶν προσβάλλουμε τήν ῾Ομολογία μας, ἤ διερωτᾶται ἄν ἔχουν τινες ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν. ὅταν λένε, ὅτι "ἔχουνε τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε" καί λοιπά φοβερά καί ἀπαράδεκτα καί οἱ ὐπόλοιποι σιωποῦμε ἐνόχως; Παρακαλῶ ἀναγνῶστε καί πάλιν τό ῾Υπόμνημα τοῦ ῾Ιερομονάχου ἀπό 19)6-8-99, σελ. 3 καί κρίνατε ποίας ἀναληθείας ἤ ἀσεβείας διατυπώνει. ᾿Αλλά καί ἄν ἀκόμη εὑρίσκεται ἐν ἀδίκῳ, ἐφ᾿ ὅσον ἡμεῖς ἔχομεν τήν ῾Ομολογίαν ἀπολύτως ἀκεραίαν καί δέν προσβάλλεται αὕτη μέ κανένα ἄμεσον ἤ ἔμμεσον τρόπον ἐκ μέρους ὅλων ἡμῶν, γιατί θιγόμεθα καί δέν τοῦ ἀπαντῶμεν, ὅπως ἔχομεν χρέος καί καθῆκον νά τοῦ ἀπαντήσωμεν κανονικῶς, ἀληθῶς, ἀλλά καί ἱεροπρεπῶς, δίδοντες πρότυπον πρός μίμησιν; Τί ἐγράψαμε περί τῶν "πέντε" καί εἰς τόν Σεβ/τον κ. ΝΙκόλαον Εἰς δέ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 131/19-5-2000 "᾿Αναγκαίαν καί ἐπιβεβλημένην ἀπάντησιν ἐπί τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 1100/2-4-2000 ἐπιστολῆς Καταγγελίας" τοῦ Σεβ/του κ. Νικολάου, τήν ὁποίαν ἐπίσης ἐκοινοποίησα εἰς ὅλους γράφω: ὑπό τόν τίτλον: Δέν μιμούμεθα οὔτε ἀντιγράφομεν τούς πέντε" , ὅπως μέ κατηγόρησε, τά ἑξῆς: ᾿Απαράδεκτος ἀπορριπτέος καί καταδικαστέος, ὡς ἀναληθής, ἄδικος καί παραπλανητικός εἶναι καί ὁ ἰσχυρισμός σας ὅτι δῆθεν ἀντιγράφομεν τάς μεθόδους τῶν πέντε! Γράφετε συγκεκριμένα:"Μέχρι πρό τινος ὁ Σεβασμιώτατος Κήρυκος κατέκρινε καί καλῶς ἔκανε τήν συμπεριφοράν καί τόν τρόπον τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν τό σχίσμα τοῦ 1995 ἔναντι τοῦ Μακαριωτάτου καί τῶν ᾿Αρχιερέων, καί τώρα ἔρχεται ὁ ἴδιος νά ἀντιγράφη τάς μεθόδους αὐτῶν". Τά ἀνωτέρω, Σεβασμιώτατε, δέν τά λέτε μόνον ἡ Σεβασμιότης σας, τό εἶπαν καί ἄλλοι, τελευταίως καί ὁ Σεπτός Προκαθήμενο. Αὐτό, ὅμως, ἀποκαλύπτει, ὅτι δέν εἶναι καί τόσον ἁπλᾶ τά πράγματα, ὅσον ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνονται. Δυστυχῶς τά ᾿Εκκλησιαστικά μας πράγματα, δηλαδή τήν κατά τό ἀνθρώπινον πορείαν τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐπηρεάζουν ἐν πολλοῖς ἀνεύθυνα πρόσωπα, τά ὁποῖα δέν χαλκεύουν μόνον κατάφωρα ἀντικανονικάς ᾿Επισκοπικάς καί Συνοδικάς "ἀποφάσεις", δέν ἀνακινοῦν μόνον θέματα Εἰκόνων, διά νά προωθήσουν νέας κακοδοξίας καί βλασφημίας, ὥστε νά ἐκραγῇ ἡ σοβοῦσα κρίσις, δέν ἐπιδιώκουν μόνον ἔναν νέον διχασμόν, δέν σαμποτάρουν μόνον τόν ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ διάλογον, ἀλλά θέλουν, ὅπως καί ὁ μηχανισμός τῶν πέντε, νά θέσουν "ἔξω" τούς ᾿Επίσκοπον Κήρυκον, τόν ῾Ιερομόναχον ᾿Αμφιλόχιον, τόν θεολόγον κ. ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην καί κάθε ἄλλον, ὁ ὁποῖος θά τολμήσῃ νά ἀντισταθῇ εἰς τά σχέδια τῆς "προδοσίας", ἡ ὁποία ἐπιτελεῖται ἤδη εἰς τά πλαίσια αὐτοῦ τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Δηλαδή ἔχομεν ἐν τοῖς πράγμασιν ἐπανάληψιν τῆς περιόδου μετά τό 1999. Σᾶς λέγομεν λοιπόν,ὅτι μιμούμεθα οὐδαμῶς καί οὐδαμοῦ τούς πέντε, ἀλλά: ΚΑΤΕΚΡΙΝΑΜΕ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΜΕΝ καί τάς μεθόδους καί τά ἔργα τῶν πέντε. Σεῖς, Σεβασμιώτατε, πότε καί εἰς τί τούς κατακρίνατε; ῾Απλῶς κατακρίνετε ἡμᾶς, διότι κατακρίνομεν αὐτούς! ῾Η ἐλαχιστότης μου, ὅμως, δέν κατέκρινα ἁπλῶς "τήν συμπεριφορά καί τόν τρόπο τῶν πέντε", ἀλλά, ΚΑΤΕΚΡΙΝΑ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ, τάς βλασφημίας, τά αἱρετικά φρονήματα, τάς περί "χειροθεσίας" ἀπόψεις τοῦ κ. Ματθαίου καί τῶν σύν αὐτῷ, ΚΑΤΕΚΡΙΝΑ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ τήν ἀπό τοῦ 1980 καί μέχρι τοῦ 1999 συστηματικήν προσπάθειαν τοῦ πρώην ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου Μακρῆ νά ὑπαγάγῃ τήν ᾿Εκκλησίαν ὑπό τό Πατριαρχεῖον ῾Ιεροσολύμων καί ὑπό τήν προϋπόθεσιν ὅτι "ἐχειροθετήθησαν" οἱ ᾿Επίσκοποί μας τό 1971 ὡς σχισματικοί, νά ἀναγνωρισθῶμεν ὑπό τοῦ Κράτους καί νά ἔχωμεν μισθούς, συντάξεις κλπ. "εὐεργεσίας" παρά τοῦ Καίσαρος! ΚΑΤΕΚΡΙΝΑ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ τό σχῖσμα, τό ὁποῖον ἤρχισεν νά "θεμελιώνεται" ἀπό τούς πρώην Μητροπολίτας Ματθαῖο - Χρυσόστομο, τόν ῾Ιερομ. Εὐθύμιο καί τόν γενικώτερον σύνθετον μηχανισμόν των, ἀμέσως μετά τήν ἱστορικήν ἀπό Κανονικῆς, Ποιμαντικῆς καί ᾿Ορθοδόξου ἀπόψεως ἀπόφασιν τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 19 Σεπτεμβρίου 1991, διά τήν ἀθέτησιν τῆς ὁποίας Σεῖς καί ἐγώ ἔχομεν εὐθύνας καί εἴμεθα ἔνοχοι. (῾Ορᾶτε πλείονα ἔμπροσθεν). Οἱ πέντε, Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, τό 1995, δέν ἐδημιούργησαν σχίσμα ἁπλῶς ἔναντι τοῦ Μακαριωτάτου καί ἔναντι ῾Υμῶν τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς καί τοῦ Μητροπολίτου ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, ὅπως τόσον ἀτυχῶς ἰσχυρίζεσθε . Οἱ πέντε ἕνεκα τῶν ἀντικανονικοτήτων καί τῶν βλασφημιῶν τους καί ἕνεκα τοῦ καταχθονίου σχεδίου προδοσίας κατά τῆς ᾿Εκκλησίας (᾿Εκκλησιολογία καί ᾿Αποστολική Διαδοχή), προεκάλεσαν οὐσιαστικόν σχῖσμα, καί ἐξῆλθον καί τυπικῶς τό 1995 ἐκ τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐνῶ ἴσως καί πρίν δέν ἀνῆκον εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, διότι εἶχον χάσει τόν μετά τῆς ᾿Αληθείας σύνδεσμον. Τούς σχισματικούς τούς καθιστοῦν τοιούτους αἱ ἀντικανονικότητες, αἱ βλασφημίαι, τά αἰρετικά φρονήματα, τά "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" κηρυσσόμενα, καί μέ μίαν λέξιν ἡ διάρρηξις τοῦ μετά τῆς ᾿Αληθείας συνδέσμου αὐτῶν.. Αὐτά καί ἡ ἐλαχιστότης μου ὡς ᾿Επίσκοπος, καί ὀ π. ᾿Αμφιλόχιος καί ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης καταγγέλλομεν, καί δι᾿ αὐτά συκοφαντούμεθα, διότι ἔτσι παραχωρεῖ ἤ οἰκονομεῖ ὁ Θεός, διά νά βλέπουν, ὅσοι ἔχουν μάτια γιά νά βλέπουν καί διά νά ἀκοῦνε, ὅσοι ἔχουν αὐτιά γιά νά ἀκοῦνε καί ἔτσι νά καταλαβαἰνουν τόν Φαρισαϊσμό καί τήν ὑποκρισίαν καί τάς μηχανάς ὡρισμένων νεοφανῶν δῆθεν "ὑπερορθοδόξων". Τί ἄλλο ἐγράψαμε εἰς τόν Σεβ/τον κ. Νικόλαον Δέν εἶναι ὀρθός, καί ἐπομένως εἶναι ἀπαράδεκτος, Σεβασμιώτατε, ὁ ἰσχυρισμός σας, ὅτι δῆθεν "οἱ πέντε ἐδημιούργησαν σχῖσμα ἔναντι τοῦ Μακαριωτάτου καί τῶν ᾿Αρχιερέων", ἤ τό πολύ χειρότερον πού λέγει ἄλλος ᾿Αρχιερεύς: "῾Ημεῖς, Μακαριώτατε, δέν πήγαμε μέ τούς πέντε, ὄχι διότι παρεδεχόμασταν τό εἰκονομαχικόν φρόνημα αὐτῶν, ἀλλά ἀπό σεβασμόν καί ἀγάπην πρός τό πρόσωπόν σας". ᾿Επιτρέπονται τέτοια φρονήματα καί δή νά διατυπώνωνται καί ἐγγράφως; Σεβασμός, ἀγάπη, καί τιμή εἰς τόν πολιόν Γέροντα ᾿Αρχιεπίσκοπον, Πατέρα μας καί προπάντων ἀγωνιστήν ῾Ιεράρχην, ἀλλά ὄχι τοιαῦται τοποθετήσεις, αἱ ὁποῖαι ἀδικοῦν καί εὐτελίζουν καί ἐκείνους πού τά γράφουν, ἀλλά καί τόν Μακ/τον ᾿Αρχιεπίσκοπον, ἐνῶ εἶναι καί βλασφημίαι κατά τοῦ μυστηρίου τῆς ᾿Εκκλησίας. Παρακαλῶ νά κάνωμεν διάκρισιν "μεταξύ ἁγίου καί βεβήλου". Αὐτή εἶναι ἡ ᾿Εκκλησιαστική μας συνείδησις; Οἱ πέντε, Σεβασμιώτατε, ἐβλασφήμησαν καί ἐχωρίσθησαν καί ἐξῆλθον τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ᾿Εκόπησαν ἀπό τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἐκ τῆς Κεφαλῆς αὐτοῦ τοῦ Σώματος, καί ὄχι ἐκ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. Μήπως ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ἤ ὁ Πατριάρχης εἶναι ἡ ᾿Εκκλησία; Οὔτε ὁ Πατριάρχης, οὔτε ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος, οὔτε ἡ Σύνοδος ταυτίζονται μέ τήν ᾿Εκκλησίαν, Σεβασμιώτατε. ῞Ολοι εἶμεθα ἰσότιμα μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ εἰς τό ὁποῖον ἕκαστος καλεῖται νά προσφέρῃ τήν διακονίαν του κατά τό μέτρον τῆς Χάριτος τό ὁποῖον τοῦ ἐδόθη. Οἱ Σχισματικοί δέν χωρίζονται ἀπό πρόσωπα, ἀποσχίζονται ἀπό τό ἕνα καί ἀδιαίρετον Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας πού εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Οἱ πέντε ἀναμφιβόλως ἠσέβησαν, ἐσυκοφάντησαν, ἱεροσύλησαν, ἐξεβίασαν καί προέβησαν εἰς τρομοκρατίαν καί κατά τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου, καί ἀποσχισθέντες ἐξῆλθον τῆς ᾿Εκκλησίας. Παρακαλῶ, ὅμως, νά μοῦ εἴπητε, ποίαν ἀσέβειαν, ποίαν συκοφαντίαν, ποίαν ἱεροσύλίαν τῶν πέντε κατά τοῦ Σεπτοῦ Προκαθημένου ἀντεγράψαμεν ἡμεῖς; ῎Η μήπως τό ὅτι δέν συμφωνοῦμεν εἰς τάς σημειωθείσας καταφώρους παραβιάσεις τῆς Κανονικῆς Τάξεως εἶναι ἀσέβεια κλπ; ῎Η μήπως, μή γένοιτο, ἔχομεν ἐσκεμμένην σκόπιμον καί ὑστερόβουλον προσωπολατρείαν; ῾Ημεῖς δέν κατηγορήσαμε οὔτε τόν Σεπτόν Προκαθήμενον, τόν ὁποῖον καί εὐλαβούμεθα καί διά τοῦτο καί διαφωνοῦμε, κατά ἱερόν καθῆκον, ὅπου αἱ πρωτοβουλίαι καί πράξεις του εἶναι εἰς βάρος καί τοῦ ἰδίου καί τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ημεῖς κατωνομάσαμε καί ζητήσαμε διόρθωσιν ἐπιληψίμων θέσεων καί ἀντικανονικῶν πράξεων, Προσωπικῶν καί Συνοδικῶν, διά νά μή φτάσουμε εἰς ἐκείνας τῶν πέντε, αἱ ὁποῖαι ἐν τέλει τούς ἔθεσαν ἐκτός ᾿Εκκλησίας. ᾿Εάν ταῦτα δέν ποιήσωμεν, τότε αὐτοκαταργούσαμε ὡς ᾿Αρχιερεύς, ἀλλά καί βεβηλώνουμε καί προδίδουμε τά ἅγια. ῾Ο συμβιβασμός, ἕνεκα δῆθεν σεβασμοῦ, ἤ δῆθεν ἀγάπης καί ὑπακοῆς, ὅταν καταλύεται ἡ Κανονική Τάξις καί ἡ ᾿Ορθοδοξία, ἰσοδυναμεῖ μέ ἀσέβειαν καί "μῖσος" καί κατά προσώπων καί κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Η ᾿Αγάπη συμβαδίζει μέ τήν ἀφοσίωσιν εἰς τήν Κανονικήν Τάξιν, τήν ῾Ομολογίαν μας καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν. Παρακαλῶ νά μελετήσετε τά κείμενά μου, καί νά βεβαιωθῆτε ὅτι δέν ἀντιγράφομεν τούς πέντε, ἀλλά δέν θέλομεν, καί δι᾿ εὐχῶν Σας Σεβασμιώτατε ἀδελφέ, δέν θά ἐπιτρέψωμεν, ὅσον ἐξαρτᾶται ἀπό ἡμᾶς τόν ᾿Επίσκοπον Κήρυκον, νά "μιμοῦνται" τινές τάς μεθόδους καί τά ἔργα τῶν πέντε, διά νά μή ὁδηγηθοῦν μέ ἀκρίβειαν εἰς τά ἴδια ἀποτελέσματα. Διά τῶν ᾿Αδελφικῶν σας εὐχῶν, ἀγωνιζόμεθα νά μή μιμηθῇ κανείς, καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον, τάς μεθόδους τῶν πέντε, καί πολύ περισσότερον νά μή περιέλθῃ οὐδείς ἐξ ἡμῶν εἰς τήν κατάστασιν τῶν πέντε. ῾Ημεῖς θέλομεν νά μή καλύπτωνται καί νά μή παραμένουν, οὔτε νά αὐξάνουν καί νά ἐπεκτείνωνται αἱ κακοδοξίαι, αἱ ἀντικανονικότητες Θέλομεν τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφή καί τῶν πέντε εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί ὄχι νά παρασυρθῶμεν ἡμεῖς εἰς τό σχίσμα των. ῾Ημεῖς τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ Παλαιοημερολογιτιοῦ Οἰκουμενισμοῦ θέτομεν εἰς προτεραιότητα ὅλων τῶν ἐπιβούλων σχημάτων καί καταστάσεων, διότι ἀποδεδειγμένως οὔτε ἀπό τόν κ. Βαρθολομαῖο κινδυνεύομεν ἄμεσα, οὔτε ἀπό τόν κ. Χριστόδουλο, οὔτε καί ἀπό αὐτόν τόν παπισμόν, οὔτε ἀπό τήν Μασωνία, οὔτε ἀπό τόν ἀντίχριστον Σιωνισμόν. ᾿Επίσης ἐγράψαμε ᾿Επίσης ὑπό τόν τίτλον "Από ποιούς, κατά τήν ἅποψίν μας, κινδυνεύομεν ἄμεσα" γράφω τά ἑξῆς εἰς τόν Σεβ. κ. Νικόλαον: Δι᾿ ἡμᾶς, τόν Μητροπολίτην Μεσογαίας, εἶναι ἀπολύτως σαφές, ὅτι τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., καί προηγουμένως ἡμεῖς οἱ ᾿Επίσκοποι κινδυνεύομεν ἀπό τά κάτωθι φρονήματα, τά "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" κηρυσσόμενα: - ῞Οτι ἔχουμε τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε, δηλαδή ἐκεῖνο τό "πιστεύω" τῆς β' καί γ' ᾿Εγκύκλίου τους. - ῞Οτι οἱ πέντε ἀπεσχίσθησαν μέ ἀντικανονικές πράξεις ἀπό τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο, λόγῳ "εἰκονομαχίας" καί ἐπομένως τό σχίσμα των εἶναι διοικητικῆς φύσεως καί ἔγινε σέ προσωπικό ἐπίπεδο, ἤ ὅτι τό σχίσμα τό ἔκαναν μερικοί δικοί μας "εἰκονομάχοι", τούς ὁποίους "τώρα τούς εἴδαμε", διότι τώρα ἠνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοί μας, "ἐνῶ οἱ πέντε τούς ἔβλεπαν ἀπό τότε". - ῞Οτι μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μέ τούς πέντε ἀρκεῖ νά σιωπήσῃ ὁ Κήρυκος, καί ἄν δέν σιωπήσῃ νά τόν "καταδικάσουμε", καί νά πάρουμε τά κεφάλια τῶν ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλοχίου καί τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ῎Αλλωστε ὑπάρχει ἀπό τό 1993 ἕνας "ἀφορισμός" τοῦ κ. Ματθαίου, τόν ἀντιγράφομεν καί "τελείωσε" τό θέμα Γκουτζίδη." Τί ἐν ἔτει 2001 ἐγράψαμε ἐν ῾Υπομνήματι πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον; Εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 185/31-1-2001 ῾Υπόμνημά μας εἰς τήν σειράν τῶν ἐκκρεμμούτων θεμάτων κατηγγείλαμεν καί τό ἑξῆς: Γ) Τήν μή ἐφαρμογή τῆς Κανονικῆς τάξεως εἰς ὅτι ἀφορᾶ τούς πέντε σχισματοαιρετικούς πρώην Μητροπολίτας". Καί σημειώναμε: "Τοῦτο εἶναι ἕνα ἀπό τά σημαντικώτερα ἐκκρεμοῦντα θέματα, διότι εὐθέως καθάπτεται τῆς Πίστεως μας καί τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας, ἀλλά καί τῆς ᾿Αποστολικῆς μας Διαδοχῆς. Οὗτοι ἐπί ἐπτά ἔτη βλασφημοῦν κηρύσσοντες γραπτῶς καί προφορικῶς, ὅτι μᾶς "καθήρεσαν", μᾶς "ἀναθεμάτισαν", καί τό μεῖζον ἀντιποιοῦνται τήν ᾿Εκκλησίαν καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, καί βλασφημοῦν καί καλύπτουν τήν προδοσίαν τους, καί κρατύνουν τήν πλάνην των καί τάς αἱρέσεις των. ῎Ας προσέξουμε, μή ἀποδειχθῇ ὅτι ἡ ἐπιδειχθεῖσα ἀδικαιολόγητος ὀλιγωρία καί ἀβελτηρία μας εἶναι ἐσκεμμένη, καί ἔχει ἐπιβληθεῖ ἔξωθεν, μέ ὅ,τι μπορεῖ νά σημαίνουν αὐτά". Τί κατήγγειλε καί ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος Καί διά τήν καθαίρεσιν τῶν πέντε, διά τήν ὁποίαν μᾶς κατηγορεῖτε, ἰδού τί γράφομεν εἰς τήν ἰδίαν ἐπιστολήν: "8) Οἰ 5 σχισματοαιρετικοί ἐπίσκοποι, ἔγραψαν Γ ἐγκύκλιον, μέ τήν ὁποίαν καθαιροῦν τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον, ἀναθεματίζουν ὅλους ἡμᾶς καί βλασφημοῦν τήν ὀρθόδοξον πίστιν μας. Ποίαν ἀπάντησιν ἐδώσατε, καί πῶς ἀντιμετωπίσατε τά ἀπερίγραπτα αὐτά φληναφήματα; ῎Εχομεν τό δικαίωμα νά ἀδρανοῦμε εἰς ὅλα αὐτά καί νά ἀφήνουμε νά ὑβρίζεται ἡ ἁγία μας ᾿Ορθοδοξία;" Εἶναι ἐφάμαρτον, ὅτι ζητῶμεν νά ἐφαρμοσθῇ ἡ Κανονική τάξις κατά τῶν πέντε ᾿Εκκλησιομάχων καί σχισματοαιρετικῶν, οἱ ὁποῖοι παραμένουν ἀμετανόητοι καί συνεχίζουν τήν ἐκκλησιομαχίαν τους; Μήπως ἐχάθησαν ἀπό μερικούς τά κριτήρια τῆς ᾿Ορθοδοξίας; Δι᾿ αὐτό "ἀθωώνονται" οἱ πέντε, ἐνῶ διώκεται ἡ ταπεινότης μου, κατά χειρότερον τρόπον ἀπό ἐκεῖνον τῶν πέντε; Περί τῶν πέντε, περί τῆς καλῆς ὁμολογίας ἡμῶν καί τῆς λειτουργίας τοῦ ὑπερτάτου καί πρώτου θεσμοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας, τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, ἰδού τί γράφομεν καί εἰς τό ἀπό 19/6-8-99 μακροσκελές "ΥΠΟΜΝΗΜΑ - ΑΝΑΦΟΡΑ - ΟΜΟΛΟΓΙΑ" μας: "Λυπούμεθα, Μακαριώτατε καί Σεβ/τοι, ἀλλά εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά δηλώσουμε τήν ἄποψίν μας ὅτι ἡ ἀδικαιολόγητος κωλυσιεργία ἤ μάλλον ἡ τελεία ἀδράνεια ὑμῶν, καί ὡς ἐπισκόπων καί ὡς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἔναντι τῶν πέντε, καί ἐνώπιον τῆς κανονικῆς τάξεως καί ἐνώπιον τῆς ἀληθείας καί τῆς δικαιοσύνης, καί μέ μίαν λέξιν ἐνώπιον τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀποτελεῖ μεῖζον ζήτημα, καθ᾿ ὅτι ὁ Συνοδικός θεσμός καθ᾿ ἡμᾶς, ὅπως καί ὅσον εἴμεθα εἰς θέσιν νά γνωρίζωμεν δέν ἐλειτούργησεν ὡς ἔπρεπε καί μετά τό 1995 καί μέχρι σήμερον. Δέν γνωρίζω ἀπόλυτα τί προκύπτει ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῶν Συνεδριάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀλλά θεωρῶ ἀπολύτως ἀδικαιολόγητον τό γεγονός ὅτι, μετά ἀπό πέντε ὁλόκληρα ἔτη, δέν ἐπεβλήθησαν αἱ προβλεπόμεναι κανονικαί κυρώσεις κατά τῶν 5 σχισματοαιρετικῶν καί δεινῶν τούτων πολεμίων τῆς ᾿Εκκλησίας. ῎Εχομεν αὐτό τό συγκεκριμένον γεγονός ὡς σοβαρόν λόγον νά ἀνησυχοῦμε διά τήν πορείαν τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων, ὥστε νά διερωτώμεθα, διατί δέν εἴδομεν οὔτε μίαν ἀνακοίνωσιν τῆς ῾Ι. Συνόδου ἐπί ἑνός τόσον σοβαροῦ θέματος τῆς ᾿Εκκλησίας; ῾Ημεῖς δέν ἐννοοῦμε νά ἔχωμεν κανονικήν καί ὀρθόδοξον Σύνοδον, νά συνεδριάζη ἐπί πέντε ἔτη καί νά μήν ἔχη λάβει τά ἐπιβαλλόμενα κανονικά μέτρα κατά τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, οἱ ὁποῖοι ἀντιποιοῦνται τήν ῾Ι. Σύνοδον καί τήν ᾿Εκκλησίαν καί ἡμεῖς νά σιωπῶμεν! Εἶναι αὐτό ὀρθόν; Εἶναι χαρακτηριστικόν᾿Ορθοδόξου καί Κανονικῆς συνεπείας καί εἰλικρινείας, ὅταν ἐνώπιον τῶν δικαστηρίων εὐθαρσῶς τονίζομεν ὅτι "δι᾿ ἅπαντα τά ἀδικήματα (τῶν πέντε) προβλέπονται παρά τῶν διατάξεων τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων αἱ ποιναί τῆς καθαιρέσεως καί τοῦ ἀφορισμοῦ" ἐνῶ εἰς τήν πρᾶξιν καταπατῶνται "αἱ διατάξεις τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων"; (Βλέπετε τάς πρός τό ᾿Εφετεῖον Θεσσαλονίκης προτάσεις τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Κίτρους καί Κατερίνης κ. Γοργονίου εἰς τόν σχετικόν δικαστικόν φάκελλον ἤ εἰς τό τεῦχος 98 σελ. 122 τοῦ περιοδικοῦ "᾿Ορθόδοξος Πνοή", τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς). ῎Εχομεν τό δικαίωμα νά καλύπτωμεν καί μέ τόν τρόπον αὐτόν τούς ἐχθρούς τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; Τό δέ πλέον φοβερόν εἶναι ὅτι τινές ἀνέλαβον καί ἀνεβίωσαν τά φρονήματα καί τό κίνημα τῶν 5. ῾Η ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται. Καίτοι γνωρίζετε πολύ καλά τί ἐννοῶ, ἀφοῦ οὕτως ἐνεργεῖται ἐμφανῶς ὑπό τινων ᾿Αρχιερέων, τῶν λοιπῶν ἀνεχομένων καί σιωπώντων, ἀναγκάζομαι νά γίνω σαφής καί κατηγορηματικός. ᾿Αρχιερεῖς τινες λέγουν: α) "Δέν θά τούς καθαιρέσωμε (τούς πέντε), διότι πρέπει νά ἑνωθῶμεν. Πρέπει ὅμως νά καθαιρέσωμε τόν ᾿Αμφιλόχιο διότι εἶναι εἰκονομάχος!". β) "῎Εχουμε τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε". γ) "Θά μᾶς διαβάσουν καί μία εὐχή, ἐμεῖς θά τούς ἄρωμε τήν ἀργία, θά ἑνωθοῦμε καί θά γίνωμε Σύνοδος μέ 15 ᾿Αρχιερεῖς". ῾Ωσαύτως σημειώνομεν ὅτι: α) ᾿Αρχιερεῖς τινες ἐπιδοκιμάζουν τήν λεγομένην "β' ᾿Εγκύκλιον" τῶν 5 ἤ δέν διαμαρτύρονται, οὔτε καταγγέλλουν τήν πολύ χειροτέραν, ὡς γ' φερομένην, μέ τήν ὁποίαν ἀνέτρεψαν καί μετεστοιχείωσαν τήν ᾿Ορθοδοξίαν καί οὐδείς ἐπεμβαίνει.... γ) ῞Ετερος ᾿Αρχιερεύς, καθ᾿ ὅλην τήν διάρκειαν τῆς πενταετίας, δέν ἔπαυσε νά ἀρθρογραφῆ ἀνεπιτυχῶς, ἐνῶ ἡ ῾Ι. Σύνοδος ἐπανειλημμένως περιωρίσθη εἰς ἀνωφελεῖς ἀψιμαχίας μετά τοῦ ᾿Επισκόπου καί εἴς τινας μεμονωμένας "ἀνακλήσεις". Καί τοῦτο διότι (καλῶς ἤ κακῶς δέν τό ἐξετάζω) ἄκουσον - ἄκουσον, ἕνας κακόδοξος καί ἐπίβουλος τῆς ᾿Εκκλησίας Φλωριναῖος "᾿Επίσκοπος" ἔκαμε, δι᾿ ἰδίους λόγους (οἵτινες δημιουργοῦν πολλά ἐρωτηματικά), ἐπιλεκτικήν δημοσίαν καταγγελίαν κατά τοῦ ᾿Επισκόπου μας! δ) ῾Υπάρχουν, ὅπως καί κατά τήν περίοδον 1991 - 1995, θλιβερά φαινόμενα, ᾿Αρχιερεῖς νά συνεννοοῦνται συνωμοτικά ἤ νά πιέζωνται νά ἀποφασίζουν ἐκ τῶν προτέρων τί θά ἐπιβάλουν εἰς τήν ἑκάστοτε μέλλουσαν νά συνέλθη Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας. ε) Κατασκευάζονται σκάνδαλα μέ τόν ἴδιο τρόπο καί τήν ἰδίαν μέθοδον τοῦ μηχανισμοῦ τῶν 5 κατά κληρικῶν καί λαϊκῶν, ἐνῶ ἀνεύθυνοι καταγγελίαι, χωρίς νά συνοδεύωνται ἀπό τήν Κανονικήν δήλωσιν ταυτοπαθείας, ἀφήνονται νά ἐκκρεμοῦν καί νά ἀπειλοῦν ὡς δαμόκλειος σπάθη, καί νά κατασκανδαλίζουν τόν πιστόν λαόν. Αὐτά τά φλέγοντα θέματα μᾶς ἠνάγκασαν νά διερωτηθῶμεν: Μήπως τινές ἐκ τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων ἤλλαξαν γραμμήν καί δέν ὁμολογοῦν εὐθαρσῶς τήν ἀλήθειαν, ἐνῶ ἄλλοι ἀνέχονται αὐτήν τήν κατάστασιν, ὁπότε ἕκαστος ὑποχρεοῦται πλέον ἐκ τῶν πραγμάτων νά ἀναλάβη τάς μεγάλας εὐθύνας του"; Τί ἄλλο ἔγραψεν ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος; Πῶς νά μή διερωτηθῇ, ἕνας ὀρθόδοξος Κληρικός, ἀλλά καί ἕνας ἁπλός πιστός, καί νά μή καταγγείλῃ τά πεπλανημένα καί κακόδοξα φρονήματα, π.χ. τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Κατερίνης κ. Γοργονίου, ὅταν μετ᾿ ἐπιμονῆς καί "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" κηρύσσει, ὅτι: 1) Δέν εὑρίσκει εἰς τούς πέντε καμμίαν αἰτίαν Πίστεως κλπ., καί παρά τά ὅσα ἐγράφησαν ἐπιμένει, ὅτι ἔχει "τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε". 2) Κηρύσσει δημοσίως καυχώμενος, ὅτι τόν ἐκφράζει ἡ "Β' ᾿Εγκύκλιος" τῶν πέντε (23/2/93) ἀπό τήν ὁποίαν ἤρατε τάς ὑπογραφάς σας, ὡς κακοδόξου καί ἀγνώστου προελεύσεως κειμένου, ἡ ἐλαχιστότης μου δέ ἐδιώχθην "Συνοδικῶς" μέ δύο ἔτη ἀντικανονικῆς, ἀδίκου καί παρανόμου ἀργίας. 3) Καταδικάζει, ὡς αἱρετικήν, τήν ἀρχαιοτάτην ὀρθόδοξον εἰκόνα τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου, διότι εἰκονίζει λουτρόν, καί διανοεῖται, ὅτι θά μποροῦσε νά ἐλέγξῃ καί τόν ῞Αγιον ᾿Ιωάννην τόν Δαμασκηνό, διότι ὁμολογεῖ (ὁ ἅγιος) ὡς ὀρθόδοξον αὐτήν τήν εἰκόνα καί ὅτι κατά τόν Ζ' αἰῶνα ἀποτελοῦσε ὀρθόδοξον παράδοσιν τῆς ᾿Εκκλησίας. 4) ᾿Απορρίπτει καί καταδικάζει ὀρθοδόξους Εἰκόνας, τῶν ὁποίων παραχαράσσει τάς ἐπιγραφάς καί ἀλλοιώνει τό δογματικόν περιεχόμενον. Καί ἀλλοῦ γράφει: "10) Μερικοί Συνοδικοί ἐπίσκοποι, ἔχουν γράψει ὅτι, "ἔχουν τό ἴδιο πιστεύω" μέ τούς 5, ὅτι τούς ἐκφράζει ἡ Β' ᾿Εγκύκλιος" ὅτι εἶναι δυνατόν οἱ 5 νά ἐπιστρέψουν, καί ἐπειδή "μᾶς καθήρεσαν δύνανται (οἱ 5) νά μᾶς διαβάσουν μιάν εὐχήν" καί ὅλα τά κακά τῆς δεκαετίας γίνονται μέλι, γάλα! Ταῦτα εἶναι τελείως ἀπαράδεκτα διά τούς ἐπισκόπους μας. Κατά τήν γνώμην μας, ἡ διαφωνία αὐτή μεταξύ τῶν Συνοδικῶν ἐπισκόπων μας, εἶναι νάρκη εἰς τά θεμέλια τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῾Η ἑνότης τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὡς γνωστόν στηρίζεται ἀποκλειστικῶς καί μόνο εἰς τήν εἰλικρινῆ χριστιανικήν ἀγάπην, καί εἰς τήν ὁμολογίαν τῆς κοινῆς πίστεως. Λείπουν αὐτά, λείπει ὁ Χριστός. 11) Οἱ πέντε ἐπίσκοποι, ἀλλά καί ἄλλοι ξένοι πρός τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. μᾶς ἐγκαλοῦν δι᾿ αἱρετικά φρονήματα, ἰδιαιτέρως τόν Σεβασμιώτατον Νικόλαον. Τί γίνεται πρός αὐτήν τήν κατεύθυνσιν; Ποία ἡ ἀπάντησις εἰς αὐτά; Εἴμεθα αἱρετικοί; Δέν σᾶς προβληματίζει αὐτό τό γεγονός; 12) Διατί δέν συνέρχεται ἡ ῾Ιερά Σύνοδος νά καθήσετε 5, 10 καί περισσοτέρας ἡμέρας, ὅσο χρειασθῆ, διά νά λύση καί δώση ἀπάντησιν εἰς τά ἀπό δεκαετίας συσσωρευθέντα θέματα; ῾Υπάρχει ἱερά ὀρθόδοξος Σύνοδος; ᾿Ορθοτομοῦν μεταξύ των οἱ ᾿Επίσκοποι μας; ῾Ομοφωνοῦν; Συνεργάζονται;" Αὐτά γράφομεν ἡ ταπεινότης μας καί ἐρωτῶμεν εἶναι καί αὐτά κατηγορία εἰς βάρος μας ἤ ἀποβαίνουν βαρυτάτη καθ᾿ ὑμῶν ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ, διότι οἱ πέντε: α) Κατέλυσαν καί ἐποδοπάτησαν συλλήβδην τήν Κανονικήν τάξιν β) ᾿Ανέτρεψαν τήν ᾿Ορθοδοξίαν, τήν ἀναθεμάτισαν καί ἐδογμάτισαν τά αἱρετικά καί βλάσφημα φρονήματά των, ὡς δῆθεν διδασκαλίαν τῆς ᾿Εκκλησίας. γ) ᾿Αποκαλοῦν τήν σχισματοαίρεσίν των ὡς δῆθεν "ἐκκλησίαν" τήν δέ κακήν πλειοψηφίαν των = "συμμορίαν", ὡς ῾Ιεράν Σύνοδον δ) Βλασφημοῦν τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν ἀποκαλοῦντες Αὐτήν..."σχίσμα", τήν ῾Ιεράν Σύνοδον ὡς "ψευδοσύνοδον" τούς δέ ᾿Επισκόπους ὡς "μοναχούς". ᾿Ιδού ἡ "ἀπόφασις" τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν καί ᾿Εκκλησιομάχων κατά τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου καί τῶν μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου, ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου καί πάντων τῶν νεοχειροτονηθέντων ᾿Αρχιερέων. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος (σ.σ. τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν) συνδιασκεψαμένη ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι ἀποφαίνεται: Κηρύσσει ἐνόχους τούς κατηγορουμένους.... α) ᾿Επί δημιουργἰᾳ, ἀποδοχῇ καί συγκαλύψει τῆς νεοεικονομαχικῆς αἱρέσεως, β) ᾿Επί προδοσίᾳ τοῦ ῾Ιεροῦ ᾿Αγῶνος τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί ἐπιορκίᾳ, γ)᾿Επί ἐγωπαθεῖ ἐγωϊσμῷ καί ἰδιοτελεῖ φιλοδοξίᾳ δ) ᾿Επί ἀπειλαῖς καί ὕβρεσι, κατά τῶν ᾿Αρχιερέων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ε) ᾿Επί καταφρονήσει τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου δι᾿ ἀντικανονικῶν καί πραξικοπηματικῶν χειροτονιῶν καί δημιουργίας σχίσματος στ) ᾿Επί ἀναδείξει τοῦ ῾Ιεροῦ Συνδέσμου καί τῶν ἀποφάσεών του ὑπεράνω τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ καί τῶν Συνοδικῶν ἀποφάσεων, καταστήσαντες οὕτως αὐτόν, ὑπερσύνοδον καί ὑπερεκκλησίαν δημιουργοῦντες σοβαρά προβλήματα εἰς τούς Μητροπολιτικούς καί ἐνοριακούς Ναούς. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΟΜΟΨΥΧΩΣ ΚΑΙ ΟΜΟΦΩΝΩΣ τούς κηρυχθέντας ἐνόχους: α) ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν β) Μητροπολίτην Πειραιῶς κ. Νικόλαον γ) Μητροπολίτην ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, δ) ῞Απαντας τούς νεοχειροτονημένους καί νεοχειροτονηθησομένους ᾿Επισκόπους ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἐν ἀργίᾳ καί ἐκπτώσει εὑρισκομένων ᾿Αρχιερέων Α) Καταδικάζει καί ᾿Αναθεματίζει αὐτούς ὡς Νεοεικονομάχους καί Αἱρετικούς Β) ᾿Αποβάλλει καί ἀποκόπτει αὐτούς καί ὅσους δεχθοῦν νά χειροτονηθοῦν ὑπ᾿ αὐτῶν ᾿Επίσκοποι, ὡς σεσηπότα καί ἀνίατα μέλη ἀπό τοῦ σώματος τῆς Γνησίας ᾿Εκκλησίας τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν. Γ) ᾿Επιβάλλει τήν ἐσχάτην ἐκκλησιαστικήν ποινήν τῆς Καθαιρέσεως ἀπό τοῦ ᾿Επισκοπικοῦ βαθμοῦ, εἰς ἅπαντας τούς ἀνωτέρω κατηγορουμένους, ἀπογυμνῶν τελείως αὐτούς παντός ἱερατικοῦ βαθμοῦ καί τούς ἐπαναφέρει εἰς τήν τάξιν τῶν Μοναχῶν. Δ) ᾿Απαγορεύει αὐστηρῶς εἰς τούς πιστούς, μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν πᾶσαν ἐκκλησιαστικήν καί μυστηριακήν κοινωνίαν, μετά τῶν ἀναθεματισθέντων, ἀποβληθέντων ἀποκοπέντων, καταδικασθέντων καί καθαιρεθέντων πρώην, ὡς ἄνω ᾿Αρχιερέων καί ἤδη ἁπλῶν Μοναχῶν". Πᾶσα ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μετά τῶν ἀνωτέρω, θά ἔχῃ ὡς συνέπειαν διά τούς παραβάτας, τάς προβλεπομένας ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων ἐκκλησιαστικάς τιμωρίας, ἤτοι τήν ἀποβολήν ἐκ τοῦ σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Εκρίθη, ἀπεφασίσθη καί ἐδημοσιεύθη αὐθημερόν. Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ῾Ο Μεσσηνίας Γρηγόριος Πρόεδρος. ῾Ο ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος Ματθαῖος. ῾Ο Φθιώτιδος Θεοδόσιος. ῾Ο Κοζάνης καί Σερβίων Τῖτος. ῾Ο Θεσσαλονίκης Χρυσόστομος" Καί συνεχίζει ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος: "Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι Οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται Σᾶς συκοφαντοῦν, Σᾶς ὑβρίζουν, Σᾶς ἀτιμάζουν, ἀντιποιοῦνται τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, βλασφημοῦν τήν ᾿Εκκλησίαν, κατέλυσαν συλλήβδην τήν Κανονικήν τάξιν, ἀνέτρεψαν ἐκ βάθρων τήν ᾿Ορθοδοξίαν, καί Σεῖς δέν ἐνοχλεῖσθε ἐπί ἕξι ὁλόκληρα ἔτη, ἐνώ σᾶς ἠνώχλησαν αἱ ἐπιστολαί μου καί θέλετε τήν ἐξόντωσίν μου; Σᾶς χαρακτηρίζουν "προδότας τῆς ᾿Ορθοδοξίας", "ἐπιόρκους", "ἐγωϊστάς", ὅτι ἔχετε "ἰδιοτελῆ φιλοδοξίαν", ὑβριστάς καί καταφρονητάς τῶν ᾿Αρχιερέων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου", δηλ. τῆς σχισματοαιρετικῆς των ὁμάδος. Σᾶς κατηγοροῦν "δι᾿ ἀντικανονικάς καί πραξικοπηματικάς χειροτονίας καί δημιουργίαν σχίσματος" καί ὅτι "ἀναδείξατε τόν ῾Ιερόν Σύνδεσμον εἰς ὑπερσύνοδον καί ὑπερεκκλησίαν" ! Σᾶς "καταδικάζουν", Σᾶς "ἀναθεματίζουν", Σᾶς "ἀποβάλλουν καί ἀποκόπτουν ὡς σεσηπότα καί ἀνίατα μέλη ἀπό τοῦ σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας", Σᾶς "ἐπιβάλλουν τήν ἐσχάτην τῶν ποινῶν τῆς Καθαιρέσεως" ! Τόση ἀδιαφορία, τόση ἔνοχος σιωπή εἰς τά τῆς πίστεως; Ποῦ εἶναι ἡ εὐαισθησία τῶν ῾Αγίων Πατέρων μας περί τῆς ᾿Ορθοδοξίας, οἱ ὁποῖοι ὅταν τυχόν τούς ἀποκαλοῦσέ τις αἱρετικούς ἐξανίσταντο ὡς ἐλατήρια καί ἀντιμετώπιζον ἀκαριαίως τήν ὕβριν; Καί οἱ μέν πέντε δυστυχεῖς, ὡς ἐσκοτισμένοι, παρέθεσαν εἰς᾿ αὐτήν τήν "ἀπόφασί" τους ὅσα βλάσφημα καί σχιζοφρενικά ἠδυνήθησαν, ῾Υμεῖς ὡς γνήσιοι ἐπίσκοποι τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ πῶς ἐπί 6 χρόνια σιωπᾶτε καί δέν ἐλάβετε οὐδέν κανονικόν μέτρον, ἀλλ᾿ ὡρισμένοι ἐκ τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων καυχῶνται ὅτι ἔχουν τό ἴδιον πιστεύω μέ αὐτούς; Σᾶς ἐρωτήσαμε καί πάλιν σᾶς ἐρωτῶμεν, μπορεῖ κανείς νά σεμνύνεται κατόπιν ὅλων αὐτῶν, ὅτι ἔχει ὀρθόδοξον ὁμολογίαν, ὅτι λειτουργεῖ κανονικῶς ἡ ῾Ιερά Σύνοδος καί ὅτι ὑπηρετεῖται ἡ ᾿Ορθοδοξία καί διασφαλίζεται τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας ἀπό τούς σχισματοαιρετικούς καί ἐκκλησιομάχους; ᾿Εφ᾿ ὅσον λοιπόν ἐπί ὅλων αὐτῶν τῶν θεμάτων δέν ἐλήφθη καμμία ἀπολύτως ἀπόφασις, ὅπως ἐπιβάλλει ἡ Κανονική τάξις καί ἡ ᾿Ορθοδοξία, δέν ἀποτελεῖ τοῦτο ἀπόδειξιν, ὅτι καλύπτονται οἱ πέντε, ἐνῶ, κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπον, ἀναγνωρίζετε καί τάς καθαιρετικάς καθ᾿ ῾Υμῶν ἀποφάσεις (περί Καθαιρέσεως), ἀλλά καί ὅλα τά αἱρετικά των φρονήματα; Δέχεσθε ὅτι εἶσθε "μοναχοί" καί ἡμεῖς δέν τό γνωρίζομεν; Τό ὅτι ἐκ μέρους ὑμῶν τῶν ᾿Αρχιερέων, δηλαδή τῆς "πλειοψηφίας", ἐτηρήθη αὐτή ἡ ἔνοχος σιωπή, ἐνῶ διωκόμεθα ἡμεῖς μέ μεσαιωνικάς παπικάς μεθόδους, διότι καταγγέλλομεν παραλείψεις ἐπί θεμάτων Πίστεως, δέν ἀποτελεῖ τοῦτο τρανήν ἀπόδειξιν, ὅτι ὑπάρχει δολιότης, ὅτι ἐξυπηρετοῦνται σκοπιμότητες, προκειμένου νά ὁλοκληρωθῇ ἡ διάλυσις τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐννοεῖται τοῦ ἀγῶνος Αὐτῆς, διότι ἀσφαλῶς ἡ ᾿Εκκλησία δέν θά διαλυθῆ ποτέ; ᾿Επειδή αὐτό δέν γίνεται μέ τήν παρουσίαν τοῦ ᾿Επισκόπου Κηρύκου, τοῦ ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλοχίου, καί τοῦ ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, ὑπάρχει ἀπό μακροῦ ἐντολή νά "βγοῦν πάσῃ θυσίᾳ ἔξω", καί ὄχι μόνον αὐτοί, ἀλλά καί κάθε ἄλλος, ὁ ὁποῖος δέν θά ὑποταχθῇ καί δέν θά ἀποδεχθῆ τήν προδοσίαν. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν τίθενται εὔλογα τά σοβαρά ἐρωτήματα, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν καί Καταγγελίαν δι᾿ ὀλιγωρίαν καί παραλείψεις ἐπί θεμάτων Πίστεως , αἱ ὁποῖαι ἔχουν τάς συνεπείας των πρός πάντα ὑπεύθυνον, διότι ἤδη ἀπέβησαν εἰς βάρος τοῦ ἔργου τῆς ᾿Εκκλησίας: Διατί δέν ἐλειτούργησε τόσα χρόνια τό ᾿Ανώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον κατά τῶν δεδηλωμένων σχισματικῶν καί ᾿Εκκλησιομάχων, ἀλλ᾿ ἐχαλκεύθησαν ψευδῆ καί ἀνυπόστατα κατηγορητήρια - συκοφαντίαι, ἐναντίον μου καί ἐναντίον τοῦ ἐλλογιμωτάτου θεολόγου Καθηγητοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, αἱ ὁποῖαι καί δημοσιεύονται. Κατόπιν τούτου ζητοῦνται καί ἀποδείξεις περί τῆς προδοσίας πού συντελεῖται; Διατί στήνονται δικαστήρια ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐκφράζουν τήν ἀγωνία των καί φρονοῦν, ὅτι πρέπει νά καταδικασθοῦν οἱ πέντε καί ὅτι δέν ἔχομεν κοινήν "᾿Αποστολικήν Διαδοχήν" μέ τούς Φλωριναίους; Ποίαν ἄλλην ἀπόδειξιν θέλουν μερικοί, ὅτι συντελεῖται προδοσία; Διά ταῦτα, ἡμεῖς, χάριτι Χριστοῦ, δέν θά σιωπήσωμεν καί δέν θά δειλιάσωμεν, οὔτε ἀπό συκοφαντικά δημοσιεύματα, οὔτε ἀπό ληστρικῶς στημένα δικαστήρια. Αὐτή εἶναι μέχρις ἐδῶ ἡ ἀπάντησίς μας, καί ἐρωτῶμεν: "Δέν εἶναι αὐτά θέματα Πίστεως καί ῾Ομολογίας;" Διατί δέν ἐπελήφθητε, ῎Η εἶναι "ἀσέβεια τό γεγονός, ὅτι ἀναγκαζόμεθα ἡμεῖς καί πάλιν νά τά καταγγέλλωμεν; Καί πάλιν γράφει: Μήπως ἠνώχλησε καί ἡ ῾Ομολογία μας; Μήπως, πέραν ὅλων τῶν ἀνωτέρω, δέν ἤρεσεν, ἀλλά καί ἠνώχλησεν καί ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ, τήν ὁποίαν κάμνομεν εἰς τό ἀπό 19/6-8-99 ΥΠΟΜΝΗΜΑ-ΑΝΑΦΟΡΑ μας; ᾿Ιδού τί εἰς αὐτό ὁμολογοῦμεν καί κηρύσσομεν: "῾Ημεῖς καταδικάζομεν τό αἱρετικόν, ἀντίθεον καί μεταστοιχειωτικόν τῆς ὅλης ᾿Ορθοδοξίας "πιστεύω" τῶν 5, ἐνῶ δέν ἀντεστάθημεν εἰς τήν ἄκραν οἰκονομίαν τῆς ῾Ι. Συνόδου τῆς 23.2.1992, διά τούς λόγους, τούς ὁποίους ρητῶς ἀναφέρει τό κείμενον ἐκεῖνο, καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, ΣΤΕΝΤΟΡΕΙΑ ΤΗ ΦΩΝΗ ὅτι ΚΡΑΤΩΜΕΝ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΠΕΣΦΡΑΓΙΣΕΝ ΠΕΠΛΗΡΩΜΕΝΗΝ Η ΑΓΙΑ Ζ' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ, καί δέν θεωροῦμεν ᾿Ορθόδοξον παράδοσιν ὅ,τι ἀντιφάσκει πρός τήν ῾Αγ. Ζ' Οἰκουμ. Σύνοδον, δέν προσθέτομεν καί δέν ἀφαιροῦμεν. Αἱ συσσωρευμέναι εἰς τά κείμενα τῶν πέντε κακοδοξίαι - πλάναι (ἰδιαιτέρως εἰς τά β᾿ καί γ᾿ ἐγκυκλίους των καί λοιπά κείμενα), ὅσον κι ἄν μακροχρόνισαν ἤ καί μακροχρονίσουν, κι᾿ἕως τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ὅτε θά παραδοθοῦν ὡς ἄκανθαι εἰς τό πῦρ, δέν θά ἀποτελέσουν ποτέ ᾿Ορθόδοξον Παράδοσιν τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Αποδεχθέντες τό πνεῦμα ἐκεῖνο τῆς οἰκονομίας τῆς ῾Ι. Σ. τῆς 23.1.1992, καί σεβόμενοι τήν ἀμάθειαν καί τήν ἀσθενῆ πίστιν μελῶν τινων τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀφήσαμεν κατά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου τά ζιζάνια καί δέν ἐπιμείναμεν εἰς τό νά ξερριζωθοῦν, ἀλλά καί δέν θά χαρακτηρίσωμεν ποτέ τά ζιζάνια ὡς σίτον, τόν ὁποῖον δῆθεν ἔσπειρεν ὁ Κύριος, ἀλλά ζιζάνια καί ἀκάνθας, τά ὁποῖα ἐσκόρπισεν ὁ πονηρός. ῞Οποιος ἔχει τό φρόνημα τῶν 5 καί ἀποδέχεται τάς β' καί γ᾿ ᾿Εγκυκλίους των, αὐτός ἀρνεῖται καί προβάλλει τά ζιζάνια - ἀγκάθια πού ἔσπειρε ὁ πονηρός. Κἄν ᾿Επίσκοπος, κἄν ᾿Αρχιεπίσκοπος, κἄν Πατριάρχης, κἄν Σύνοδος, κἄν ῎Αγγελος ἐξ οὐρανοῦ μᾶς "εὐαγγελίζεται" παρ᾿ οἷς εὐηγγελίσατο τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον μέχρι καί τῆς ῾Αγίας Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀλλά καί τῶν λοιπῶν τῶν στοιχουσῶν τῷ Αὐτῷ Πνεύματι, ἡμεῖς δέν δεχόμεθα, ἀλλ᾿ ἐπαναλαμβάνομεν τό ἀνάθεμα τρίς τοῦ ᾿Απ. Παύλου καί τῶν ῾Αγίων Πατέρων. ῾Ημεῖς, ὁ ἐλάχιστος ἐν ῾Ιερ/χοις ᾿Αμφιλόχιος, θεωροῦμεν ἀνεπίτρεπτον τό γεγονός ὅτι ἡ ῾Ι. Σύνοδος, διά πέμπτον ἔτος δέν ἐφήρμοσεν, ὡς πιστεύομεν ὅτι εἶχεν χρέος νά ἐφαρμόση τήν κανονικήν τάξιν κατά τῶν 5 ἀμετανοήτων, σχισματοαιρετικῶν καί ᾿Εκκλησιομάχων, οἱ ὁποῖοι ἐλεύθερα καί ἀνενόχλητα ἀντιποιοῦνται τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν. Τό γεγονός, ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐπί πέντε ἔτη δέν ἀντέδρασε κατά τῶν ᾿Εκκλησιομάχων καί ἀρνητῶν τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί τῆς κανονικῆς τάξεως, ἐπιτρέπουσα διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ νά ἀμβλυνθῆ ἡ συνείδησις τῶν πιστῶν κατά τῆς προδοσίας, θεωροῦμεν ὅτι ἀποτελεῖ εἶδος ἀρνήσεως αὐτῆς ταύτης τῆς ᾿Εκκλησιολογίας - ῾Ομολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Πῶς ἡ ῾Ιερά Σύνοδος σιωπᾶ ὅταν οἱ πέντε βλασφημοῦν τήν ᾿Εκκλησίαν ἀποκαλοῦντες Αὐτήν "σχίσμα", ἐνῶ τήν σχισματοαίρεσίν των τήν ἐτιτλοφόρησαν "᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ." καί τούς ἑαυτούς των "῾Ιεράν Σύνοδον", καί ἀνενόχλητοι στερεώνουν τήν προδοσίαν καί πλανοῦν τούς παρασυρθέντας ὀπίσω αὐτῶν; Διά τοῦτο ἡμεῖς ὅσους, καθ᾿ οἱονδήποτε, εὐθύν ἤ πλάγιον καί καταχθόνιον τρόπον, παρεμποδίζουν καί κωλυσιεργοῦν, τήν κανονικήν, ὀρθόδοξον καί δικαίαν διαδικασίαν κατά τῶν 5 σχισματοαιρετικῶν καί ᾿Εκκλησιομάχων, τούς θεωροῦμε ὡς συνεχιστάς τῆς προδοσίας ἐκείνων καί περισσότερον ἐπικινδύνους διά τό σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας . ῾Ημεῖς ὅσους λέγουν ὅτι ἔχουν τό ἴδιον "πιστεύω" μέ τούς πέντε καί τολμοῦν καί δηλώνουν ὅτι "δέν θά τούς καθαιρέσωμε (τούς πέντε), διότι ἔχουμε τό ἴδιο πιστεύω, καί διότι πρέπει νά ἑνωθοῦμε καί νά ἀποτελέσωμε 15μελῆ Σύνοδον καί νά μήν χειροτονηθῇ κανείς ἄλλος", αὐτούς τούς κατατάσσομεν μετά τῶν 5, ὑπογραμμίζοντες καί πάλιν ὅτι εἶναι καί χείρονες ἐκείνων. ῾Ημεῖς ἀπορρίπτομεν καί καταδικάζομεν τήν ἄποψιν ὅτι μία Ποιμαντορική ᾿Εγκύκλιος, ὅπως ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 2566/23.1.1992 εἶναι "θεόπνευστος", διότι ἡ θέσις αὕτη ἔχει ἐν ἑαυτῇ τόν δόλον καί τήν βλασφημίαν. (βλέπετε σχετ. ᾿Ελευθερίου Χρ. Γκουτζίδη, "ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ...", ᾿Αθήνα, Μάϊος1999 σελ. 64). ῾Ημεῖς, τούς φρονοῦντας ὅτι εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξη ἕνωσις μετά τῶν ἀμετανοήτων ᾿Εκκλησιομάχων καί σχισματοαιρετικῶν, ἰσχυριζομένους δέ ὅτι θά εὑρεθῆ καί τρόπος "ἀλληλοαναγνωρίσεως, δι᾿ εὐχῆς καί χειροθεσίας", ἀμοιβαίως, τούς θεωροῦμεν ἀρνητάς τῆς ᾿Αρχιερωσύνης των, βλασφήμους καί βαρύτατα αἱρετικούς. Ζητοῦμεν ἡ ῾Ι. Σ. νά ἐπιβάλη τάς κανονικάς κυρώσεις εἰς οἱονδήποτε θά ἐπιμείνη εἰς τοιαύτας ἀπόψεις καί δέν τάς ἀνακαλέση, ἀποπτύση καί καταδικάση ἐν Συνόδῳ . ῾Ημεῖς φρονοῦμεν ὅτι δέν εἶναι ποτέ δυνατόν νά ἐπέλθη κατά Θεόν ἕνωσις μετά τῶν πέντε παρά μόνον, ἐάν ἐν ταπεινώσει καί εἰλικρινεῖ μετανοίᾳ ἐπιστρέψουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, καταδικάσουν τά αἱρετικά τους φρονήματα ὅπως τά διετύπωσαν εἰς τά κείμενά τους καί συσσωρευτικῶς εἰς τήν γ' ἐγκύκλιον των, καθώς καί τάς ἀντικανονικάς ληστρικάς πράξεις των καί θέσουν ἑαυτούς εἰς τήν διάθεσιν τῆς ᾿Εκλησίας. Ζητοῦμε νά ξεκαθαρίση ἀμέσως κάθε ἐκκρεμοῦσα καταγγελία, ἐφαρμοζομένης τῆς κανονικῆς τάξεως, ὥστε νά λάμψη ἡ ἀλήθεια, νά ἀποκαλυφθοῦν αἱ τυχόν ὑστεροβουλίαι καί δολιότητες καί οἱ καταχθόνιοι στόχοι, ὅπου κι᾿ ἄν τυχόν ἀποδειχθῇ ὅτι ὑπάρχουν, καί οὕτω ἀποδοθῆ ἡ δικαιοσύνη. Δηλοῦμεν ὅτι ἡ ἐκ νέου ἐνορχηστρωμένη συκοφαντική καί δυσφημηστική ἐκστρατεία ἐναντίον μας, καί ἡ ἀναζήτησις "ἐξιλαστηρίου θύματος", (ἐν προκειμένῳ ὁ ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλόχιος), γίνεται ἀποκλειστικά καί μόνον διά νά "δικαιωθοῦν" οἱ ἄδικοι καί "δικαιολογηθῆ" τό ἔγκλημα τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν 5, καί διότι ὑπάρχει περαιτέρω σκοπιμότης. Τίποτε ὅμως δέν θά ἐπιτύχουν, οἱ ἀναμεμειγμένοι εἰς αὐτό τό νέο κίνημα, ἀλλά φοβοῦμαι ὅτι τελικά θά ἔχουν τήν τύχην τῶν 5. Αἱ συκοφαντίαι καί ἀπειλαί μᾶς ἐνισχύουν, μᾶς δυναμώνουν καί μᾶς χαροποιοῦν. ῾Ημεῖς ἔχομεν ἰσχυρότατον ἔρεισμα, τήν ᾿Ορθοδοξίαν καί τούς Θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας, καί ἐπ᾿ αὐτῶν, χάριτι Θεοῦ στηριζόμεθα. Δέν θά δεχθῶμεν καμμίαν ἀπολύτως τυχόν κρίσιν ἤ ἀπόφασιν εἰς βάρος μας παρ᾿ ᾿Επισκόπων, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν θεόπνευστον τήν ἀπό 23.1.1992 ᾿Εγκύκλιον ἤ ἔχουν τό ἴδιο "πιστεύω" μέ τούς 5, ἤ δέχονται τήν λεγομένη β' ᾿Εγκύκλιο, ἤ εἶναι κατά τῆς ἐφαρμογῆς τῆς κανονικῆς τάξεως κατά τῶν 5, ἤ δηλώνουν ὅτι εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξη ἕνωσις μετά τῶν ἀμετανοήτων ᾿Εκκλησιομάχων ἤ εἶναι κατά τῆς διευρύνσεως τῆς ῾Ι. Σ. εἰς 12μελῆ, ὑποστηρίζοντες ὅτι διά τῆς ἑνώσεως μετά τῶν 5 θά σχηματίσουν 15μελῆ Σύνοδον, ἤ ἐν τέλει δέν θά τηρηθῆ ἀπολύτως ἡ κανονική τάξις καί δέν θά καταυγάζεται ὑπό τό φῶς τῆς ᾿Ορθοδοξίας". Καί συνεχίζει καί μέ ἄλλα σημαντικά Μήπως αὐτά ἠνώχλησαν, μήπως αὐτά εἶναι ἐπιλήψιμα καί θέλει ἡ "πλειοψηφία" νά μέ καταδικάσῃ; ῞Οσον καί ἄν θέλουν μερικοί "τήν κεφαλήν μου ἐπί πίνακι", καί ἄν ἀκόμη τήν κρατήσουν ἐπί πίνακι, αὐτά πού ἡ ταπεινότης μου ἐγράψαμε καί πάλιν γράφομεν εἰς ἀπάντησιν τῆς "Κλήσεως" καί τοῦ "Κατηγορητηρίου" σας, θά μείνουν εἰς "μαρτύριον τοῖς ἔθνεσι" καί εἰς ἔλεγχον τῶν προδοτῶν. Βεβαίως ἄν πράγματι κάπου εἰς τά γραπτά μου, ὡς ἄνθρωπος ἀδικῶ, πρέπει νά διορθώσω. ῞Ομως διά νά φανῇ ὅτι ἀδικῶ πρέπει νά ἀποδειχθῇ τό ἀναληθές, τό ἀντικανονικόν, τό ἀντιεκκλησιαστικόν ἤ ἀντορθόδοξον. Νά ἀποδειχθῇ δηλαδή, ὄτι αἱ πράξεις τῶν πέντε εἶναι κανονικαί, τά φρονήματά των εἶναι ὀρθόδοξα κλπ. κλπ. Συγγνώμην, ἀλλά ὡς παραφρονῶν γράφω ταῦτα, ἵνα φανῇ, ὅτι ἐχάθη κάθε μέτρον κανονικότητος καί ὀρθοδοξίας καί ὅτι ἐμπαίζομεν καί τόν Θεόν καί τούς ἀνθρώπους.

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΤΑΒΑΣ (ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΤΕΚΝΑ)

ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗ ΤΗΣ ΠΟΛΤΑΒΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΤΕΚΝΑ Mar. 23rd, 2026 at 11:28 AM ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΤΑΒΑΣ ( Collapse ) Νουθεσίες για τα πνευματικά τέκνα. Μέρος Α. Αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης (Μπιστρόβ) Ο Αρχιεπίσκοπος Πολτάβα και Περεγιασλάβλ κ. Θεοφάνης (Βασίλι Ντμιτρίγιεβιτς Μπιστρόβ) γεννήθηκε την 31η Δεκεμβρίου του 1873, στην οικογένεια ενός ιερέα από το χωριό Ποντμόσιε, της περιοχής Λούγκα, της περιφέρειας της Αγίας Πετρούπολης. Μετά τις σπουδές του στο θεολογικό κολέγιο της Λαύρας του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέβσκι, μπήκε στην Ιερατική Σχολή της Αγίας Πετρούπολης. Ύστερα, το 1892, συνέχισε τις σπουδές του στη Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης. Το 1896 πήρε το πτυχίο της Ακαδημίας, αλλά έμεινε εκεί ως υποψήφιος καθηγητής για ένα χρόνο. Την επόμενη χρονιά έλαβε τη θέση του αναπληρωτή καθηγητή στην έδρα της Βιβλικής Ιστορίας. Το 1898 εκάρη μοναχός με το όνομα Θεοφάνης. Την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και ύστερα ιερομόναχος. Το 1901 χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης και διορίστηκε ως αναπληρωτής επόπτης της Ακαδημίας (το 1905 έλαβε τη θέση του επόπτη). Του απονεμήθηκε ο τίτλος «Master Θεολογίας και στη συνέχεια ο τίτλος «Professor extraordinarius». Το 1905 ο Αρχιμανδρίτης Θεοφάνης διορίστηκε εξομολόγος της βασιλικής οικογένειας. Τον Φεβρουάριο του 1909 έγινε Πρύτανης της Θεολογικής Ακαδημίας της Αγίας Πετρούπολης και την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε Αρχιερέας στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος της Λαύρας του Αλεξάνδρου Νιέβσκι. Το 1910 ο επίσκοπος Θεοφάνης ανέλαβε την επισκοπή Ταυρίδας και το 1912 μετατέθηκε σε αυτήν του Άστραχαν. Το 1913 μετατέθηκε από το Άστραχαν στην Πολτάβα. Το 1917 ο επίσκοπος Θεοφάνης έγινε μέλος της Τοπικού Συνόδου. Το 1918 χειροθετήθηκε Αρχιεπίσκοπος. Υποστήριξε την εκλογή του Πιοτρ Βράνγκελ ως Ανώτατου Διοικητή των Ενόπλων Δυνάμεων της Νότιας Ρωσίας. Τον Νοέμβριο του 1920, μαζί με άλλους αρχιερείς της Νότιας Ρωσίας, ο Αρχιεπίσκοπος Πολτάβα και Περεγιασλάβλ Θεοφάνης μετανάστευσε στην Κωνσταντινούπολη. Από το 1921 ήταν ηγούμενος της Μονής Πετκόβιτσα στο Βασιλείο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, μέλος της «Γενικής συνέλευσης των αντιπροσώπων της Ρωσικής Εκκλησίας στο εξωτερικό», Αντιπρόεδρος της Ιεράς Συνόδου των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας. Έμενε στο ρωσικό μοναστήρι στην πόλη Χερτσεγκνόβι. Από το 1925 υπηρετούσε στον Ιερό Ναό του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέβσκι στη Σόφια. Το 1926 διέκοψε την επικοινωνία με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εκτός Ρωσίας, λόγω διαφοράς στην ερμηνεία του δόγματος για τη λύτρωση. Το 1931 μετακόμισε στο μικρό χωριό Μόουν, δίπλα στην πόλη Αμπουάζ, στον ποταμό Λίγηρα. Προς το τέλος της ζωής του εγκαταστάθηκε στην πόλη Λιμρέ, όπου ζούσε σαν ερημήτης. Πέθανε τη 19η Φεβρουαρίου του 1940. Θάφτηκε σε δημόσιο νεκροταφείο, στα περίχωρα του Λιμρέ. Το 2016 η Ιερά Σύνοδος των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας, απαντώντας σε επιστολή του επικεφαλής της Διοίκησης του Πατριαρχείου της Μόσχας για τα θέματα εξωτερικών ιδρυμάτων Επισκόπου Μπογκορόντσκ Αντωνίου, έδωσε έγκριση στην αίτηση των συγγενών του Αρχιεπισκόπου Θεοφάνη για τη μεταφορά των λειψάνων του από το νεκροταφείο του Λιμρέ στην Αγία Πετρούπολη. Την 21η Ιουλίου ξεκίνησε η διαδικασία της εκ νέου ταφής της τέφρας του Αρχιεπισκόπου Πολτάβα και Περεγιασλάβλ Θεοφάνη. Μετά την εξαγωγή της σορού στο νεκροταφείο της πόλης Λιμρέ, τελέστηκε μνημόσυνο από τον Αρχιεπίσκοπο Μαδρίτης και Λισαβόνας Νέστορα, προσωρινό επικεφαλής της Επισκοπής Κορσούν. Την ίδια μέρα τα λείψανα του Αρχιεπισκόπου Θεοφάνη στάλθηκαν στην Αγία Πετρούπολη. *** Για την αυτοσυγκέντρωση και τη ζωή μέσα στην κοινωνία Εσείς ρωτάτε: Πώς μπορείτε να συνδυάσετε την επιδίωξη της αυτοσυγκέντρωσης με τη φροντίδα για τη σωτηρία της ψυχής του πλησίου σας; Θ’ απαντήσω με τα λόγια του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Πρέπει να διαλέξετε κάτι μεταξύ της απόλυτης απομόνωσης και της ζωής μέσα στην κοινωνία. Δηλαδή, πρέπει να είσαστε αυτοσυγκεντρωμένος, αλλά, όταν τύχει και υπάρξει ανάγκη, να μεριμνήσετε για τη σωτηρία της ψυχής του πλησίου. Πρέπει μόνο να έχετε αίσθηση του μέτρου. Κούραση από την προσευχή Ρωτάτε: «Τι να κάνω, ώστε η υπερβολική κούραση να μην επηρεάσει τη συγκέντρωση στην προσευχή;». Δεν αναφέρατε για ποια προσευχή πρόκειται, δηλαδή για την προσωπική ή την κοινή. Γι’ αυτό θ’ απαντήσω με δύο τρόπους. Όταν η κούραση αρχίζει να ενεργεί κατά τη διάρκεια κάποιας ακολουθίας στην εκκλησία, πρέπει να διαβάζετε μέσα σας την Ευχή του Ιησού. Αυτή θα συνδράμει στη συγκέντρωση του μυαλού στην προσευχή. Εάν η κούραση θα σας «επιτεθεί» κατά τη διάρκεια της προσευχής στο σπίτι, τότε πρέπει να προτρέψετε τον εαυτό σας στην προσευχή. Στην περίπτωση που η κούραση εξαφανιστεί μετά από αυτήν την προτροπή, τότε ο πειρασμός ήταν αποτέλεσμα δαιμονικής παρέμβασης. Και αν δεν εξαφανιστεί, τότε μπορείτε να συντομεύσετε την προσευχή και να προσευχηθείτε λιγότερο, αλλά με τον νου και την ψυχή. Νόημα του επιτιμίου Κάποια γυναίκα, κάποτε, μου είπε: «Ο Ο. Β. μου είπε στην εξομολόγηση ότι, εάν παρατηρήσω ότι διαπράττω κάποια αμαρτία ή κάνω κάτι απρεπές, να κάνω μερικές μετάνοιες. Ήθελα να σας ρωτήσω για αυτό και να ζητήσω τις οδηγίες σας». Είναι ωφέλιμο να το κάνεις, αλλά με σωστή κατανόηση της ουσίας. Και αυτό έγκειται στο γεγονός ότι το επιτίμιο δεν είναι τιμωρία, με τη νομική έννοια της λέξης, για ένα αδίκημα, αλλά είναι πνευματική θεραπεία, η οποία έχει ως στόχο να γλυτώσει τον άνθρωπο από μια συγκεκριμένη πάθηση. Ο αριθμός των μετανοιών πρέπει να εξαρτάται από το είδος του παραπτώματος ή της αμαρτίας. Για τους πειρασμούς Όσο για τους πειρασμούς σας, πρώτ’ απ’ όλα δεν πρέπει να σας προκαλούν σύγχυση ή κατάθλιψη. Όλοι οι ασκητές ακολουθούσαν τον δρόμο του αγώνα με τους πειρασμούς. «Κατάστρεψε τους πειρασμούς», λέει ο Αββάς Ζωσιμάς, «και τους λογισμούς και δεν θα έχεις ούτε έναν Άγιο» (Αββάς Ζωσιμάς. Συνομιλία, 5. Φιλοκαλία. Τόμος 3). Το θέμα δεν είναι να μην έχεις καθόλου πειρασμούς, αλλά να τους νικάς. Ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης λέει: «Ας μην εκπλαγούμε, εάν βλέπουμε στην αρχή του μοναχικού σταδίου τον εαυτό μας πιο εμπαθή από ό,τι στην κοσμική ζωή. Διότι πρέπει να φανερωθούν πρώτα οι κρυφές αιτίες της ασθενείας μας κι έπειτα ν’ αποκτήσουμε υγεία. Προηγουμένως, δε, τα θηρία δεν εφαίνοντο, διότι ήταν κρυμμένα» (Κλίμαξ, Λόγος 26). Συγκεκριμένα, πρέπει να πούμε για τους πειρασμούς, που προέρχονται από το σώμα. «Μην εμπιστευθής στη ζωή σου το πήλινο σώμα και μην ξεθαρρέψης μαζί του, μέχρις ότου συναντήσης τον Χριστόν». «Όταν ο Διάβολος θελήση να συνδέση δύο μεταξύ τους με αισχρό δεσμό, εξετάζει καλά και τα δύο μέρη και αρχίζει να θέτει το πυρ από τα αδύνατα σημεία που ανακαλύπτει». «Μην προσπαθείς με εύλογα επιχειρήματα και αντιρρήσεις ν’ αποκρούσεις τον δαίμονα της πορνείας, διότι εκείνος έχει με το μέρος του τις ευλογοφανείς προφάσεις, αφού μας πολεμεί με σύμμαχο τη φύσι μας». «Ανάθεσε στον Κύριον την ασθένεια της φύσεώς σου, αναγνωρίζοντας πλήρως την ιδική σου αδυναμία, και τότε θα λάβεις το χάρισμα της σωφροσύνης, χωρίς να το καταλάβεις». (Κλίμαξ, Λόγος 15). Κατά την επίθεση των άτιμων παθών πρέπει, σύμφωνα με τον Όσιο Βαρσανούφιο τον Μέγα, να προσευχόμαστε: «Κύριε! Να με απαλλάσσεις από τις αμαρτίες μου και τα άτιμα πάθη» ή «Κύριε Ιησού Χριστέ, γλύτωσέ με από τα επαίσχυντα πάθη μου!» (Οδηγός για την πνευματική ζωή). Και αυτός που κατακλύζεται από αυτά τα πάθη, πρέπει πρώτ’ απ’ όλα ν’ απομακρύνεται από τα αντικείμενα πειρασμού και γενικώς ν’ αγαπήσει τη σιωπή και τη μοναξιά. Αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης (Μπιστρόβ) Μετέφρασε από τα Ρωσικά στα Ελληνικά η Κατερίνα Πολονέιτσικ Pravoslavie.ru 11/28/2022

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης ὁ προορατικὸς & ἰαματικὸς ἱερέας τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καὶ τῆς κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης ἐγεν. Σούρα Ρωσίας 18-10-1829 - ἐκοιμ. Κρονστάνδη Ρωσίας 20/12/1908. Μνήμη: 20 Δεκεμβρίου Ἐπιμέλεια - Παρουσίαση: Παναγιώτης Μπούρδαλας ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ Α . Γέννηση - ἀνατροφή Ὁ π. Ἰωάννης (Ἰβὰν) Ἴλιτς Σέργιεφ γεννήθηκε τὴν 18 Ὀκτωβρίου 1829, μέρα γιορτῆς τοῦ μεγάλου Σλαύου Ὁσίου Ἰωάννη τῆς Ρίλας (Βουλγαρίας), τοῦ ὁποίου πῆρε τὸ ὄνομα. Τὸ χωριὸ του λέγεται Σούρα στὸ νομὸ Ἀρχάγγελκ στὴ βορεινὴ Λευκὴ θάλασσα τῆς Ρωσίας. Ὁ πατέρας του Ἠλίας (Ἴλιτς) Μιχαήλοβιτς Σέργιεφ ἦταν ὀλιγογράμματος ἱεροψάλτης τῆς ἐνοριακῆς ἐκκλησίας τοῦ χωριοῦ. Ἡ μητέρα του Θεοδώρα Βλάσιεβνα ἦταν λίγο μορφωμένη. Ὁ παππούς του ἦταν ἱερέας ἀπὸ γένος ἱερατικό. Ἡ θεία λατρεία καὶ ἡ αὐστηρὴ νηστεία ἦταν οἱ βάσεις τῆς παιδικῆς του κατήχησης, παρότι γεννήθηκε καχεκτικὸς καὶ βαφτίστηκε τὴ νύχτα τῆς γέννησής του. Β. Σπουδές Ὅταν ἔγινε ἕξι ἐτῶν ἄρχισε ἡ μητέρα του νὰ τοῦ παραδίδει μαθήματα. Σὲ ἡλικία 10 ἐτῶν στάλθηκε στὴν ἐνοριακὴ σχολὴ τοῦ Ἀρχάγγελκ. Τέλειωσε 22 ἐτῶν, σὰν πρῶτος μαθητής, τὸ θεολογικὸ Σεμινάριο καὶ μὲ κρατικὴ ὑποτροφία στάλθηκε στὴ θεολογικὴ Ἀκαδημία τῆς Πετρούπολης. Τότε πεθαίνει ὁ πατέρας του σὲ ἡλικία 48 ἐτῶν. Μὲ ὅπλο τὸν καλλιγραφικὸ γραπτό του χαρακτήρα, γίνεται γραμματέας τῆς Ἀκαδημίας καὶ μὲ πενιχρὸ μισθὸ ἐννέα ρούβλια τὸ μήνα ζεῖ αὐτὸς καὶ ἡ μητέρα του. Ἐνῷ εἶχε τὴν ἐπιθυμία νὰ γίνει ἱεραπόστολος στὴ μακρινὴ Κίνα, στὸ τέταρτο ἔτος τῶν σπουδῶν περνάει βαθειὰ κατάθλιψη, ποὺ ὅμως τὴν ξεπερνάει σιγὰ-σιγά. Μελέτησε τὰ γραπτὰ πολλῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, στάθηκε ὅμως ἰδιαίτερα στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ τὸν Φιλάρετο Μόσχας. Στὴν Ἀκαδημία ἐπιπλέον διδάχθηκε ὅλες τὶς τότε γνωστὲς ἐπιστῆμες. Εἶναι ὅμως ἀναγκαῖο νὰ σημειώσουμε ὅτι π. Ἰωάννης εἶναι καρπὸς τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἀναγέννησης ποὺ σημειώθηκε στὰ τέλη τοῦ 18ου καὶ ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰώνα, παρότι αὐτὴ δὲν σημάδεψε καίρια καὶ πλήρως τὴν Ρωσικὴ θεσμικὴ Ἐκκλησία. Νὰ θυμίσουμε ὅτι ἡ ἀρχὴ ἔγινε μὲ τὸν στάρετς Παΐσιο Βελιτσκόφσκυ (1722-1794) ποὺ ἀναγνωρίστηκε ὡς ἅγιος τὸ 1988 ἀπὸ τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία. Πνευματικοὶ ἀπόγονοι καὶ καρποὶ ἦσαν πολλοὶ ἀκόμα. Ἀνάμεσά τους ὁ ὅσιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ (1759 -1833, μνήμη 2 Ἰανουαρίου, ἀναγνώριση τὸ 1903), ἡ ὁσία Ξένη Γκριγκόριεβνα, ἡ διὰ Χριστὸ σαλή, (1732 – 1806/1814, ἀναγν. τὸ 1988), ὁ ὅσιος Ἀμβρόσιος τῆς Ὄπτινα (1812-1891, ἀναγν. τὸ 1988) ὁ μητροπολίτης Μόσχας Πλάτων, μητροπολίτης Πετρουπόλεως Γαβριήλ, ὁ ἐπίσκοπος Ἰγνάτιος Μπραντσανίνωφ (1807-1867, ἀναγν. τὸ 1988), ὁ ὅσιος Θεοφάνης ὁ ἔγκλειστος (1815-1894, ἀναγν. τὸ 1988, ὁ ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης, ὁ γέροντας Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ, κλπ. Γ. Ἱερατικὴ πορεία Στὸ τέλος τῶν σπουδῶν του ἐγκαταλείπει ὁριστικὰ τὴ σκέψη τῆς ἐξωτερικῆς ἱεραποστολῆς, διότι ἔνοιωσε τὴν ἀνάγκη τοῦ ὀρθόδοξου φωτισμοῦ τοῦ δικοῦ του λαοῦ. Ἔτσι τοῦ προτείνεται ἡ θέση ἱερέα στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα τοῦ Πρωτοκλήτου στὴν Κρονστάνδη ἡ ὁποία, στὸ νησὶ Κότλινε τοῦ Φιννικοῦ κόλπου, ἦταν τόπος ἐξορίας κάθε «παραστρατημένου» μικροαστοῦ. Ὁ γέροντας ἱερέας Κωνσταντῖνος Νετβίτσκυ τοῦ ζήτησε ἐπιπλέον, καὶ αὐτὸς δέχτηκε, νὰ νυμφευτεῖ καὶ τὴν κόρη του Ἐλισσάβετ Κωνσταντίνοβνα. Στὶς 11 Νοεμβρίου 1855 (26 ἐτῶν) ἔγινε διάκονος καὶ τὴν ἑπόμενη πρεσβύτερος, ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Χριστόφορο Βιννίτσκυ, στὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Πέτρου καὶ Παύλου. Ὁ ἱερέας πιὰ Ἰωάννης, γιὰ νὰ βρίσκεται σὲ ἱερατικὴ ἐγρήγορση, βάζει αὐστηροὺς κανόνες στὸν ἑαυτό του. Τοὺς τηρεῖ ὄλους μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸν ποὺ τὸν ἤθελε νὰ ἡσυχάζει πολὺ στὸ σπίτι, γιατὶ οἱ ἀνάγκες τῶν πονεμένων ἀδελφῶν του ἦταν περισσότερες ἀπὸ ὅ,τι ὑπολόγιζε. Ἡ σύζυγός του γίνεται μὲ αὐταπάρνηση βοηθὸς στὸ ἔργο του καὶ μετὰ ἀπὸ ἕνα χρονικὸ διάστημα συναποφασίζουν τελικὰ νὰ ζήσουν χωρὶς παιδιά, σὰν ἀδέλφια. Δ. Ὁ λαός του Στὸν τόπο ἐξορίας, στὴν Κρονστάνδη, ἀκόμη καὶ τὰ παιδιὰ ἀπὸ 7 ἐτῶν ἦταν παραστρατημένα καὶ ἐπικίνδυνα. Γρήγορα ὁ π. Ἰωάννης κατάλαβε πὼς ὅλοι ἀνήκουν στὸ ποίμνιό του. Ἡ προσέγγιση ἄρχισε ἀπὸ τὰ παιδιά, γιατὶ ὅπως ἔλεγε κρατοῦν ἕνα μέρος ἀπὸ τὸ ἀρχικὸ μεγαλεῖο της εἰκόνας τοῦ Θεοῦ. Ἀκολούθησαν σιγὰ-σιγὰ καὶ οἱ μεγάλοι. Ἡ μέριμνά του ἁπλώθηκε καὶ ἀγκάλιασε καὶ ψυχὲς ἔξω ἀπὸ τὴν ἐνορία του. Ἐνθάρρυνε κάθε ἄνδρα καὶ γυναίκα, ἀρκεῖ νὰ ἔβλεπε καὶ τὸν παραμικρὸ σπινθῆρα στὶς ψυχές τους. Μοίραζε τόσα ἀπὸ τὰ πενιχρά του ἔσοδα, ποὺ γιὰ τὸ σπίτι του δὲν εἶχε οὔτε τὰ ἀπαραίτητα. Ἔφτανε σ᾿ αὐτὸ πολλὲς φορὲς χωρὶς τὰ παπούτσια του. Οἱ φτωχοὶ καὶ παραμελημένοι ἦταν στὴν καρδιά του. Τοὺς ἀγόραζε πολλὲς φορὲς τρόφιμα ὁ ἴδιος, τοὺς ἔφερνε γιατρό, τοὺς πήγαινε στὸ φαρμακεῖο. Πάντα πίσω του ἀκολουθοῦσε πλῆθος ζητιάνων. Ἔτσι ἄρχισε νὰ προκαλεῖ δυσφορία στὴν «ὑψηλὴ κοινωνία» τῆς Κρονστάνδης. Ὅμως αὐτὸς ἐπιτίθετο καὶ ἐνοχλοῦσε πλούσιους καὶ πολιτικοὺς παράγοντες πρὸς τὴν κατεύθυνση λύσης τῶν προβλημάτων τῶν φτωχῶν καὶ ἐξόριστων, παρ᾿ ὅλη τὴν χλεύη ποὺ δεχόταν. Ε. Τὸ μεγάλο κοινωνικὸ ἔργο του Ἡ βάση τῆς φιλανθρωπικῆς του δράσης στηριζόταν στὸ νὰ ὀργανώσει αὐτοὺς ποὺ μποροῦσαν νὰ βοηθοῦν. Μὲ συχνὰ κηρύγματα ἀνέλυε τὶς πολύπλευρες αἰτίες τῆς Κρονστανδικῆς πενίας καὶ ἐπαιτείας. Κατάφερε σύντομα λοιπὸν νὰ ἱδρυθοῦν πτωχοκομεῖα, ἐργατικὲς πολυκατοικίες, ἐπαγγελματικὲς σχολὲς καὶ ἔτσι νὰ δοθεῖ ἀνάλογα στὸν καθένα κατοικία καὶ ἐργασία. Ἔμβλημά του ἡ κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη. Ἂς ἀναφέρουμε μέρος τοῦ ἔργου του: Τὸ 1874 συγκροτεῖ ἐνοριακὴ πρόνοια γιὰ τοὺς φτωχούς. Στὶς 12 Ὀκτωβρίου 1882, ἐγκαινιάζει ἐργατικὴ ἑστία. Ἡ ἑστία κάηκε, ἀλλὰ πάλι τὴν ἔκτισε, ἀφοῦ εἶχε ἤδη δημιουργήσει ἀσφαλιστικὸ ταμεῖο. Τὸ ἴδρυμα αὐτὸ μεγάλωσε καὶ ἔγινε πολυδύναμο, ὅπου ἔβρισκαν γνώσεις καὶ ἐργασία παιδιὰ καὶ ἀπόκληροι. Τὸ 1902 δούλευαν σὲ αὐτὸ 7281 ἐργαζόμενοι. Τὸ 1903 ἡ στοιχειώδης σχολὴ τοῦ ἱδρύματος εἶχε 259 παιδιά, τὸ τμῆμα ζωγραφικῆς 30 ἄτομα, τὸ ἐργαστήρι ξυλουργικῶν εἰδικοτήτων 61 ἄτομα, τὸ γυναικεῖο τμῆμα 50 ἄτομα. Διέθετε ἐπιπλέον ἐργαστήρι ὑποδηματοποιίας, ζωολογικὴ συλλογὴ καὶ τμῆμα γυμναστικής. Ἡ παιδικὴ βιβλιοθήκη τὸ 1896, διέθετε 2687 τόμους, ἐνῷ παράλληλα μὲ αὐτὴν λειτουργοῦσαν δυὸ βιβλιοπωλεῖα. Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἱδρύματα λειτουργοῦσαν ἀκόμη τὸ σχολεῖο τῆς Κυριακῆς, τὸ κέντρο λαϊκῶν διαλέξεων, τὸ λαϊκὸ ἀναγνωστήριο καὶ ἡ δανειστικὴ βιβλιοθήκη. Ἡ ἐνοριακὴ πρόνοια συντηροῦσε ὀρφανοτροφεῖο - νηπιαγωγεῖο καὶ ἐξοχικὸ οἴκημα γιὰ παιδιά, πτωχοκομεῖο, ξενώνα γιὰ ἀστέγους καὶ κέντρο ἰατρικῆς βοήθειας. Τὸ 1596 πέρασαν δωρεὰν ἀπὸ τὸ ἰατρεῖο αὐτὸ 2721 ἀσθενεῖς, ἐνῷ ἡ λαϊκὴ τραπεζαρία ἑτοίμαζε σὲ καθημερινὴ βάση 400 ἕως 800 μερίδες φαγητοῦ. Πρέπει βεβαίως νὰ τονιστεῖ ὅτι ἡ ποικίλη βοήθεια δινόταν σὲ ὄλους, ἀνεξάρτητα ἀπὸ καταγωγὴ ἢ θρησκευτικὴ ὁμολογία. Ἔτσι ἡ δημοτικότητα τοῦ π. Ἰωάννη πῆρε πανρωσικὲς διαστάσεις, σὲ μία ἐποχὴ μάλιστα ποὺ οἱ ἅγιοι ἦταν ἐλάχιστοι (καὶ κυρίως στὰ μοναστήρια, ἐνῷ λιγότεροι ἦταν στὶς ἐνορίες). Ἐπιστέγασμα αὐτῆς του τῆς πορείας εἶναι ἡ ἵδρυση στὴν Πετρούπολη γυναικείας μονῆς ἀφιερωμένης στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τῆς Ρίλας, ἡ ἵδρυση τῆς μονῆς Βοροντσόφσκυ στὸ Ριμπίνσκυ τῆς ἐπαρχίας Πσκὸφ καὶ τῆς μονῆς Πιουχτίτσκυ στὴ Ρωσικὴ Πολωνία. Στ. Ἔργα καὶ στὸ χωριὸ του Σούρα Ἰδιαίτερη μέριμνα δείχνει γιὰ τὸ χωριό του. Χτίζει ἐκεῖ τρισυπόστατο πέτρινο ναὸ ἀφιερωμένο στὸν Ἅγ. Νικόλαο, τὸν Ἅγ. Ἰωάννη τῆς Ρίλας καὶ τὴν Ἁγ. Παρασκευή. Ἱδρύει ἀκόμη ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ ἀδελφότητα, σχολεῖο, παιδικὴ στέγη, πριονιστήριο καὶ συνεταιρισμό. Κατόπιν δημιουργεῖ ἱερὰ γυναικεία μονὴ ἀφιερωμένη στὸν Ἅγ. Ἰωάννη τῆς Ρίλας. Τὸ 1912 ἡ μονὴ εἶχε 120 μοναχές, ἐνῷ διέθετε ξεχωριστὴ σκήτη κοντὰ στὸ χωριὸ καὶ μετόχι στὸ Ἀρχάγγελκ. Ζ. Ὁ π. Ἰωάννης σὰν παιδαγωγός Ἐπὶ 32 χρόνια ὁ π. Ἰωάννης ἐργάστηκε σὰν παιδαγωγὸς (1857-1862 στὴν περιφερειακὴ σχολὴ Κρονστάνδης καὶ 1862-1889 στὸ Γυμνάσιό της). Βασική του ἀρχὴ ἦταν ἡ ἁπλότητα στὴ διδασκαλία. Θεωροῦσε πῶς ἡ γνώση εἶναι ἀπέραντη, γι᾿ αὐτὸ καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐκλεγεῖ γιὰ τὰ παιδιὰ μόνο τὸ πιὸ ἀπαραίτητο τμῆμα της. Γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ ἕνα ἁρμονικὸ σύστημα, θεωροῦσε πὼς ἡ μόρφωση εἶναι ἀχώριστη ἀπὸ τὴν ἀγωγὴ τῆς καρδιᾶς, ἡ ὁποία καὶ προηγεῖται. Σὰν δάσκαλος ἀπέφευγε νὰ τιμωρεῖ, δίδασκε μὲ συζήτηση, ἐπαναλάμβανε τὶς ἐκλεκτὲς περικοπὲς ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, προκαλοῦσε ἐρωτήματα, ἐνθάρρυνε τὴν παιδικὴ ἐλευθερία καὶ πρωτοβουλία. Τὰ παιδιὰ ἐνθουσιασμένα μαζί του ἐλεύθερα τὸν ἔκαναν συχνὰ ἐξομολόγο τους. Προσωπικές του παιδαγωγικὲς ἀρχές: Ἡ ἀρχὴ τῆς ἁπλότητας τῆς διδασκαλίας. Ἡ μόρφωση ὀφείλει νὰ εἶναι ἀχώριστη ἀπὸ τὴν ἀγωγὴ τῆς καρδιᾶς. Νὰ μὴ τιμωρεῖ. Νὰ διδάσκει μὲ διαλογικὴ συζήτηση. Νὰ ἐπαναλαμβάνει μὲ τρόπο ζωντανὸ ἀναλύσεις τῆς Ἁγίας Γραφῆς συνοδεύοντας τὴν ἐπανάληψη μὲ ἀναγνώσεις ἐκλεκτῶν περικοπῶν. Νὰ ἐπιτρέπει τὶς ἐρωτήσεις τῶν μαθητῶν καὶ νὰ προκαλεῖ συζητήσεις, στὶς ὁποῖες ἔπαιρναν μέρος πολλοὶ ἀπ᾿ αὐτούς. Ἡ ἐνθάρρυνση τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς πρωτοβουλίας τῶν μαθητῶν. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀκολουθία μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ εἶναι τὸ καλύτερο μέσον ἀγωγῆς γιὰ τὴν μόρφωση τῆς χριστιανικῆς ψυχῆς. Η. Ὁ π. Ἰωάννης σὰν πνευματικὸς Ἦλθε σύντομα ἀντίθετος μὲ τὴ Ρωσικὴ συνήθεια τῆς «μιᾶς φορᾶς τὸ χρόνο» Θείας Κοινωνίας. Γι᾿ αὐτὸ τὸν λόγο πρότεινε συχνὴ συμμετοχὴ στὶς ἀκολουθίες, ἀγωνιστικὴ διάθεση φιλανθρωπίας καὶ ἐξομολόγηση μετὰ ἀπὸ μετάνοια. Ἡ προσωπικὴ ἐξομολόγηση ποὺ ἔκανε, ἦταν συχνὰ πολύωρη, ἔτσι τὸ μεγάλο πλῆθος τῶν πιστῶν τὸν ὁδήγησε σὲ ἀναβίωση τῆς κοινῆς ἐξομολόγησης. Καταδίκαζε μὲ αὐστηρότητα τὴν χλιαρότητα καὶ τὸν τυπικὸ εὐσεβισμὸ τῆς Ρωσικῆς κοινωνίας, ποὺ εἶχε ὑποβαθμίσει τὴ μετοχὴ στὴ θεία Κοινωνία σὲ μία «ἅπαξ τοῦ ἔτους ὑποχρέωση» καὶ τὴν Θεανδρικὴ ζωὴ τῆς ἐκκλησίας στὸ ἐπίπεδο τῶν «ἐθίμων». Δὲν εἶναι ἑπομένως τυχαῖο ὅτι τὸ 1890 καθημερινὰ τὸν ζητοῦσαν γιὰ ἐξομολόγηση 150-300 πιστοί. Στὴ Θεία Λειτουργία ἡ Θεία Κοινωνία διαρκοῦσε πάνω ἀπὸ δύο ὦρες. Ἔγινε λοιπὸν ἕνας «στάρετς» ποὺ ἔκαναν σ᾿ αὐτὸν ἐλεύθερη ὑπακοὴ χιλιάδες πιστοί, γιατὶ ἄνοιξε καινούργιους δρόμους μένοντας πιστὸς στὴν ὀρθόδοξη πίστη. Ἐμπόδιζε ἀπὸ τὴ Θεία Κοινωνία μόνο τοὺς φανατικοὺς ὀπαδούς του (Ἰωαννίτες), μὲ τοὺς ὁποίους εἶχε ἀνοικτοὺς λογαριασμοὺς ἀπὸ τὸ 1880. Οἱ θρησκόληπτοι αὐτοί, ὅπου ὑπερίσχυαν οἱ γυναῖκες, τὸν θεωροῦσαν ὡς νέα ἐνσάρκωση τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς ἦταν ἕνας ἀκόμη λόγος νὰ πηγαίνει στὰ μέρη ποὺ ... δροῦσαν γιὰ νὰ τοὺς πολεμήσει. Ἔτσι τὸ πρῶτο ταξίδι γι᾿ αὐτὸ τὸ σκοπὸ τὸ ἔκανε τὸ 1892 στὴ περιοχὴ Γντόφσκυ, κοντὰ στὴ Πετρούπολη. Θ. Οἱ περιοδεῖες του Ὅσο παράδοξο καὶ ἂν φαίνεται ὁ π. Ἰωάννης ἔκανε μεγάλες, πολλὲς καὶ ποικίλες περιοδεῖες. Τὶς ἐπαναλάμβανε σὲ τακτὰ διαστήματα. Αὐτὸ ὀφείλεται στὴν ἀνάγκη ποὺ δημιούργησε ἡ ἀπήχηση τῆς ζωῆς του πέρα ἀπὸ τὴν Κρονστάνδη καὶ ἡ τεράστια ἀλληλογραφία ποὺ εἶχε. Τὰ ταξίδια αὐτὰ ἄρχισαν τὸ 1988 πηγαίνοντας κάθε χρόνο στὸ χωριό του Σούρα. Τὰ ὑπόλοιπα ταξίδια - περιοδεῖες ἔγιναν στὸ Βορονέζ, Χάρκοβο, Κίεβο, Κούρκ, Ὀδησσό, Βαρσοβία καὶ ... Βερολίνο. Στὸ ἐνδιάμεσο ἐννοεῖται ὅτι σταματοῦσε συχνά. Σὲ μιὰ ἐνδιάμεση στάση στὸ Ρίζοβο πέρασαν ἀπὸ ἐκεῖ 100.000 ὀνόματα. Ὑπῆρχαν μέρες ποὺ περνοῦσαν 7.000 ἕως 8.000. Συχνὰ ταξίδευε μὲ τραῖνο. Ἔτσι ἀναγκάζονταν νὰ συνδέσουν 10-12 βαγόνια συμπληρωματικὰ γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τοὺς ἀνθρώπους ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ τὸν συναντήσουν! Ὀφείλουμε νὰ τονίσουμε πῶς δὲν ἦταν μόνο ὁ λόγος τῆς ἐξομολόγησης ἢ τοῦ κηρύγματος γιὰ τὴ μεγάλη κοσμοσυρροή. Ἦταν συχνὰ καὶ τὸ ξετύλιγμα τῆς ἰαματικῆς χάρης ποὺ τοῦ δινόταν καὶ καρποφοροῦσε στοὺς ἀληθινὰ πιστοὺς καὶ ὄχι στοὺς θρησκόληπτους. Ι. Σημεῖα Ἁγιότητας Ὁ π. Ἰωάννης μὲ τὴν προσευχὴ ἦταν αἴτιος πολλῶν θαυμάτων, ἐνῷ ἀπαντοῦσε ἀκόμη σὲ γραπτὲς παρακλήσεις ἢ καὶ σὲ τηλεγραφήματα πιστῶν καὶ μή. Πολλὲς θεραπεῖες ἀναφέρονται στὶς βιογραφίες του ἐν ζωῇ, ἀλλὰ καὶ μετὰ θάνατον. * Ἀναφέρει ὁ ἴδιος γιὰ σημεῖο θεραπείας ποὺ σχετιζόταν μὲ τὴ θεία μετάληψη: «Ἕνας ἄρρωστος ἔπασχε ἀπὸ θανάσιμο ἕλκος στομάχου. Ὑπέφερε ἐπὶ ἐννέα ἡμέρες χωρὶς παραμικρὴ ἀνακούφιση ἀπὸ τοὺς γιατρούς... Κοινώνησε μὲ σταθερὴ πίστη. Προηγουμένως προσευχήθηκα θερμὰ γι᾿ αὐτόν... Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας μέρας θεραπεύτηκε καὶ τὸ βράδυ σηκώθηκε ἀπὸ τὸ κρεβάτι!» * Ὅταν οἱ ἀσθενεῖς ἦταν πάρα πολλοί, ἔκανε καὶ σύντομη ἀκολουθία τοῦ ἁγιασμοῦ καὶ δέηση συγχωρητικὴ τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ ἀρρώστου. Μιὰ τέτοια περίπτωση θεραπείας ἦταν τῆς πριγκίπισσας Εἰρήνης Βλαδιμήροβνα Μπαριατίνσκαγια, ποὺ δημοσιεύτηκε τὸ 1892 στὴν ἐφημερίδα «Γραζντανίν», ὅπου ἀναφέρεται: « ...Ἡ καταδικασμένη ἀπὸ διετίας νὰ κάθεται διαρκῶς στὴ καρέκλα λόγω παραλύσεως τῶν κάτω ἄκρων 13ετὴς κόρη, μετὰ προσευχὴ τοῦ π. Ἰωάννου, πρὸς ἀνέκφραστη χαρὰ ὅλων, σηκώθηκε καὶ περπάτησε». Τὴν ἄρρωστη πριγκίπισσα νοσήλευαν χωρὶς ἀποτέλεσμα μέχρι τότε οἱ καλύτεροι γιατροὶ Ράουχφοους, Ριμπάλκιν καὶ Μερζεέφσκυ. * Ὁ συγγραφέας Σούρσκυ ἀναφέρει τὴν κάπως κωμικὴ περίπτωση τοῦ ἱερορράπτη Π. Γ. Θεοδώροβιτς, ποὺ πίστευε ὅτι θὰ θεραπευόταν ὁ τραυλισμός του. Πράγματι: «Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1893 ὁ βραδύγλωσσος περίμενε στὴ Μόσχα ἀνάμεσα στὸ πλῆθος γιὰ τὸ ...θαῦμα. Ἄρχισε νὰ φωνάζει τραυλίζοντας φοβερά: Μπάτιουσκα, προσευχηθεῖτε γιὰ μένα. Ὁ π. Ἰωάννης τὸν χτύπησε μὲ τὸ δεξὶ χέρι στὸ ἀριστερὸ μάγουλο καὶ τὸν διέταξε: Μίλα καθαρά, μίλα καθαρά. Τὸ θαῦμα ἔγινε. Ἡ τόσο ἐνοχλητικὴ πάθηση ἔπαυσε νὰ τὸν ταλαιπωρεῖ...» * Οἱ περιπτώσεις θεραπείας τυφλῶν ξεχωρίζουν ἀπὸ τὶς ἄλλες, ἐπειδὴ χρησιμοποιοῦσε σχεδὸν πάντα ἁγιασμό. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Μπογουτσάρσκυ Σεραφεὶμ διηγεῖται ὅτι «ἕνας τυφλὸς ὁδηγήθηκε στὸ σταθμὸ Γολοὺτ τὴν ὥρα ποὺ στάθμευε τὸ τραῖνο μὲ τὸ ὁποῖο ταξίδευε ὁ π. Ἰωάννης. Τότε ἐκεῖνος ἔδωσε ἐντολὴ νὰ βγάλει ὁ ἄρρωστος τὸ μαντήλι ἀπὸ τὰ μάτια του. Ἔψαλε τὴν ἀκολουθία τοῦ ἁγιασμοῦ, ἔβρεξε τὸ μαντήλι στὸ ἁγιασμένο νερὸ καὶ ἔνιψε τρεῖς φορὲς τὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ. Ξαφνικὰ ὁ τυφλὸς φώναξε: Βλέπω! Βλέπω! ... Ἔπεσε αὐτὸς καὶ οἱ συγγενεῖς στὰ πόδια τοῦ π. Ἰωάννη... Ἀναγκάστηκαν νὰ τὸν ἀπομακρύνουν μὲ τὴν βοήθεια τῆς χωροφυλακῆς». * Ὁ ἐπίσκοπος Πετσὲρκ Ἰωάννης ἀφηγήθηκε στὸ Βελιγράδι γιὰ τὸν καθηγητὴ Ἀ. Ι. Ἀλεξάντρωφ πῶς «ἄργησε νὰ ἔλθει στὴν παράκληση σὲ ἕνα σπίτι τῆς πόλης Καζάν. Θέλοντας νὰ μείνει ἀπαρατήρητος στάθηκε στὸ διπλανὸ δωμάτιο. Ὅλοι ἀσπάζονταν τὸ Σταυρὸ τοῦ π. Ἰωάννη καὶ αὐτὸς στράφηκε στὸ πίσω μέρος τῆς πόρτας, ποὺ κρυβόταν ὁ Ἀλεξάντρωφ, καὶ φώναξε: Γιατί ὁ καθηγητὴς δὲν ἔρχεται; Ὅταν αὐτὸς παρουσιάστηκε τὸν ρώτησε: Φοβάστε τὸ Σταυρό; Γιατί αὐτό; Ἀφοῦ μάλιστα πολὺ γρήγορα θὰ τὸν δίνετε καὶ σὲ ἄλλους νὰ τὸν ἀσπαστοῦν... Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ τὸν ἄφησε ἡ γυναίκα του, πῆρε διαζύγιο καὶ κάρηκε μοναχός. Ἀργότερα ἔγινε πρύτανης τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας καὶ Ἀρχιερέας...» ΙΑ. Ἡ κοίμησή του Καὶ ἐνῷ κατὰ τὸ 1907 ἤδη ἦταν ἐπίλεκτο μέλος πολλῶν κοινωφελῶν ὀργανώσεων, διορίστηκε καὶ μέλος τῆς Ἱ. Συνόδου. Ὅμως ποτὲ δὲν ἔκανε χρήση τοῦ δικαιώματος νὰ συμμετάσχει. Τὰ παράσημα ποὺ τοῦ ἔδωσαν, ὅπως καὶ τὰ βαρύτιμα ράσα ἢ οἱ δωρεὲς τῶν πλουσίων, ἔδιναν ἀφορμὲς γιὰ ἐπικρίσεις. Ἦταν ἕνα συμπλήρωμα τῶν δοκιμασιῶν του. Διότι δὲν ξεχώρισε τὴν καλὴ ἀγγελία καὶ ὡς ἀνάγκη καὶ τῶν πλουσίων καὶ τῶν ἐπιφανῶν. Σὲ μιὰ ταραγμένη ἐποχὴ δὲν ἤθελαν νὰ τὸν ξεχωρίσουν, αὐτὸν ποὺ ἔδωσε τὰ πάντα καὶ χάρισε ὅλη τη ζωή του γιὰ τοὺς βασανισμένους, ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ ἐκμεταλλεύονταν τὰ ἀξιώματα γιὰ ἴδιο ὄφελος... Βαριὰ ἄρρωστος τὸν Δεκέμβρη τοῦ 1908, χωρὶς νὰ καταλύει τὴν νηστεία τῶν Χριστουγέννων, τέλεσε γιὰ τελευταία φορὰ τὴ θεία Λειτουργία στὶς 10-12-1908. Εἶχε μία ἐντελῶς ἀδύνατη φωνὴ μὲ βασανιστικοὺς πόνους καὶ στὸ τέλος ἐν μέσῳ λυγμῶν τῶν πιστῶν δίδαξε πάνω σὲ κάθισμα γιὰ τελευταῖα φορά. Στὶς 18 τοῦ μηνὸς εἶπε «δόξα τῷ Θεῷ, ὅτι ἔχουμε δυὸ μέρες ἀκόμα γιὰ νὰ τὰ κάνουμε ὅλα». Στὶς 19 ἔχασε τὶς αἰσθήσεις του, τὸ βράδυ συνῆλθε ἀλλὰ μὲ πυρετό. Λειτούργησαν μεσάνυκτα γιὰ νὰ προλάβουν νὰ τὸν κοινωνήσουν μὲ πολὺ κόπο. Στὶς 6.00 τοῦ διάβασαν τὴν εὐχὴ «εἰς ψυχορραγοῦντα». Ἀπεβίωσε, στὴν Κρονστάνδη, στὶς 07:40 τῆς 20 Δεκεμβρίου 1908, σὲ ἡλικία 80 ἐτῶν. Ἡ κηδεία του ἦταν ἐπιβλητική. Τὴν ἀκολούθησαν πάνω ἀπὸ 20.000 πιστοί. Συμμετεῖχε ὁ πρωθιεράρχης τῆς ρωσικῆς ἐκκλησίας μὲ πολλοὺς ἐπισκόπους, 60 ἱερεῖς καὶ 20 διακόνους. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος διέταξε ὁ βίος του νὰ διδάσκεται στὰ ἱερατικὰ σεμινάρια. Ὁ τάφος του βρίσκεται στὸν ὑπόγειο ναὸ τῆς γυναικείας μονῆς Ἰωάννοφσκυ τῆς Πετρούπολης, ὡς μεγάλο προσκύνημα. Ἡ ζωή του χαρακτηρίζεται προφητικὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας τοῦ 20οῦ καὶ 21ου αἰῶνα. Στὶς 8 Ἰουνίου 1990, ἡ Ἱ. Σ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, στὴν πράξη ἀναγνώρισης τῆς ἁγιότητάς του ἀναφέρει ὅτι ἔγινε «... γιὰ τὴν ἐνάρετη ζωή του μὲ τὴν ὁποία ἦταν τύπος τῶν πιστῶν καὶ γιὰ τὴν πλήρη ζήλου καὶ θυσιῶν ὑπηρεσία του στὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία. Γιὰ τὴν ἀγάπη του στὸν πλησίον μὲ τὴν ὁποία σὰν τὸν καλὸ Σαμαρείτη δίδασκε στὸ ποίμνιό του τὴν εὐσπλαχνία πρὸς τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς δυστυχισμένους. Γιὰ τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε, τόσο στὴ ζωή, ὅσο καὶ μετὰ θάνατον, μέχρι σήμερα...» ΙΒ. Τὸ συγγραφικό του ἔργο Παρότι ὁ στάρετς Ἰωάννης ἦταν πνευματικὸ τέκνο τοῦ ὀρθοδόξου ἡσυχασμοῦ, στὰ συγγράμματα καὶ τοὺς λόγους του ἡ δραστηριότητά του ἐξωτερικὰ εἶχε λατρευτικὸ (Θ. Λειτουργία – ἀκολουθίες – μυστηριακὴ ζωή) καὶ κοινωνικὸ χαρακτήρα (κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη καὶ ἰάσεις). Ἔτσι τὰ ἔργα του ποὺ τυπώθηκαν ἦταν: α) Συζητήσεις καὶ κηρύγματα β) Ἀντιρρητικὴ συγγραφή, ἀναμνήσεις καὶ ἐπιστολές. Τὰ γράμματα καὶ τὰ τηλεγραφήματα ποὺ δέχονταν, ἔφθαναν - καὶ ἑπομένως ἀπαντοῦσε σχεδὸν σὲ ὅλα – καθημερινὰ γύρω στὰ 6.000 ἀπὸ τὰ πιὸ ἀπίθανα σημεῖα τῆς Ρωσίας. γ) Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιό του μὲ τὸ τὸν τίτλο «ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου». Τὸ βιβλίο αὐτὸ γνώρισε πολλὲς «ἐπαυξημένες» ἐκδόσεις, ἐκδόσεις σὲ πολλὲς γλῶσσες καὶ ἐκδόσεις σὲ ἄλλες ὁμολογίες. Ἡ ἀγγλικὴ μετάφραση τοῦ Γουλιάεφ, 1987, προκάλεσε μάλιστα μεγάλη αἴσθηση στοὺς διανοούμενους. Κρίσεις γράφηκαν στὸν ἀγγλικό, ἀμερικανικὸ καὶ αὐστραλέζικο τύπο. Ὁ δομινικανὸς Στὰρκ ἐξέδωσε μικρὸ τόμο ἀπὸ ἀποσπάσματα στὴ γαλλικὴ γλώσσα. Ἀργότερα μεταφράστηκαν ἔργα του καὶ μελέτες στὶς διάφορες σλαβικὲς γλῶσσες. Ξεχωρίζει τὸ ἔργο τοῦ Βούλγαρου ἱερομονάχου Μεθοδίου. Ἡ ἑλληνικὴ μετάφραση τοῦ βιβλίου «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου» ἔγινε ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς Μιχαήλ. Τὸ 1974 ὁ Β. Μουστάκης κυκλοφόρησε τόμο μὲ ἀποσπάσματα μὲ τὸν ἴδιο τίτλο (ἐκδ. «Ἀστήρ»). ΙΓ. Ἀποσπάσματα λόγων του 1. Γιὰ τὴν καρδιά: «Ἡ καρδιὰ εἶναι ὁ πρῶτος παράγοντας στὴ ζωή μας. Ἡ καρδιακὴ γνώση προηγεῖται τῆς νοησιαρχικῆς. Ἡ καρδιὰ βλέπει ἄμεσα, ἀστραπιαία, ἑνιαία. Αὐτὴ ἡ γνώση τῆς καρδιᾶς μεταδίδεται στὸ νοῦ, καὶ μέσα στὸ νοῦ χωρίζεται σὲ μέρη, ἀναλύεται σὲ συστατικά. Ἡ ἀλήθεια ἀνήκει στὴ καρδιὰ καὶ ὄχι στὸ νοῦ. Στὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο καὶ ὄχι στὸν ἐξωτερικό... Στὴ κατάσταση τῆς ἀπιστίας γιὰ κάτι ἀληθινὸ καὶ ἅγιο, ἡ καρδιὰ συνήθως γεμίζει ἀπὸ στενοχώρια καὶ φόβο. Ἀντίθετα στὴν εἰλικρινὴ πίστη νοιώθει χαρά, ἠρεμία, ἄνεση καὶ ἐλευθερία. Ἡ ἀλήθεια φανερώνεται καὶ θριαμβεύει στὶς καταστάσεις τῆς καρδιᾶς... Ἐμεῖς ἔχουμε ἕνα βαρόμετρο ἀκριβείας, τὸ ὁποῖο δείχνει τὴν ἄνοδο ἢ τὴν πτώση τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ καρδιά. Μποροῦμε νὰ τὴν ὀνομάσουμε καὶ πυξίδα». 2. Γιὰ τὴ θεία λατρεία: «Κατὰ τὴ θεία λατρεία, κατὰ τὴν τέλεση ὅλων τῶν Μυστηρίων καὶ τῶν Ἀκολουθιῶν, ἔχε ἐμπιστοσύνη στὴ δύναμη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τὸ μικρὸ παιδὶ ἔχει ἐμπιστοσύνη στοὺς γονεῖς του. Θυμήσου, ὅτι οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, σὰν θεόπνευστοι φωστῆρες, κινούμενοι ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, σὲ ὁδηγοῦν στὶς τρίβους τῆς σωτηρίας. Νὰ μετέχεις λοιπὸν στὴ θεία λατρεία μὲ ἁπλὴ καρδιά, μὲ ἐμπιστοσύνη μικροῦ παιδιοῦ. Νὰ ἐναποθέτεις ὅλη σου τὴ φροντίδα στὸν Κύριο καὶ νὰ εἶσαι ἐντελῶς ἐλεύθερος ἀπὸ τὴ λύπη καὶ τὴν ἀγωνία. «Μὴ μεριμνήσητε πῶς ἢ τί λαλήσετε. Δοθήσεται γὰρ ὑμῖν ἐν ἐκείνῃ τὴ ὥρα τί λαλήσετε» (Ματθ. Ι´ 19). Πῶς συμβαίνει τώρα αὐτό; «Οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστὲ οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Πατρὸς ὑμῶν τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν» (στίχ. 20).» 3. Γιὰ τὴν παιδαγωγική: «Προσπαθῆστε νὰ προοδεύετε στὴν ἐσωτερικὴ καρδιακὴ ἐπιστήμη, στὴν ἐπιστήμη δηλαδὴ τῆς ἀγάπης, τῆς πίστης, τῆς προσευχῆς, τῆς πραότητας, τῆς ταπεινοφροσύνης, τῆς εὐγένειας, τῆς ὑπακοῆς, τῆς σωφροσύνης, τῆς συγκαταβατικότητας, τῆς συμπάθειας, τῆς αὐτοθυσίας, τῆς κάθαρσης ἀπὸ πονηροὺς καὶ κακοὺς λογισμούς... «Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. στ´ 33).» Περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα νὰ μαθαίνετε τὴν γλώσσα τῆς ἀγάπης, τὴν πιὸ ζωντανὴ καὶ ἐκφραστικὴ γλώσσα. Χωρὶς αὐτή, ἡ γνώση τῶν ξένων γλωσσῶν δὲν φέρνει καμμιὰ οὐσιαστικὴ ὠφέλεια.» 4. Γιὰ τὴν προσευχή: Ι. «Ἡ σωτηρία καὶ ἡ προσευχὴ δὲν βρίσκονται στὰ πολλὰ λόγια, ἀλλὰ στὴν κατανόηση καὶ στὴν θέρμη τῆς καρδιᾶς. Τὸ σπουδαιότερο πράγμα, ποὺ πρέπει νὰ θυμᾶσαι κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ἔχεις συνεχῆ μνήμη Θεοῦ, νὰ κάνεις δηλαδὴ μυστικὴ νοερὰ προσευχή. Κι ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν ἔχω καιρὸ νὰ παρευρίσκομαι σὲ μακρὲς μοναστηριακὲς ἀκολουθίες, ἀλλὰ ὅπου κι ἂν πάω, εἴτε μὲ τὰ πόδια εἴτε μὲ τὸ πλοῖο, εἴτε μὲ τὴν ἅμαξα καθιστὸς ἢ ξαπλωμένος, δὲν μ᾿ ἐγκαταλείπει ποτὲ ἡ σκέψη τοῦ Θεοῦ. «Προωρώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διὰ παντός... ἵνα μὴ σαλευθῶ.» (Ψαλμ. 15:8). Ἡ σκέψη ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι κοντά μου δὲν μ᾿ ἐγκαταλείπει ποτέ. Πρέπει καὶ σὺ νὰ προσπαθήσεις νὰ κάνης τὸ ἴδιο.» ΙΙ. «... Ὅταν, προσευχόμενοι μὲ ζέση ἱστάμενοι, καθήμενοι, ἐξηπλωμένοι ἢ περιπατοῦντες, αἴφνης μᾶς ἐπισκέπτεται τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ ἀκούοντες τὴν Φωνήν Του αἰσθανόμεθα ὅτι εἰσέρχεται εἰς τὴν ψυχήν μας ὄχι διὰ τοῦ στόματος, οὔτε διὰ τῆς ρινός μας, οὔτε διὰ τῶν ὤτων - μολονότι ὁ Σωτὴρ μετέδωκε τὸ Πνεῦμα διὰ τοῦ λόγου καὶ τῆς πνοῆς καὶ μολονότι «ἡ πίστις ἔρχεται δι᾿ ἀκοῆς» ( Ρωμ. 10, 17 ) – ἀλλ᾿ ἀπ᾿ εὐθείας διὰ τοῦ σώματος εἰς τὴν καρδίαν, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Κύριος ἐπέρασε διὰ τῶν τοίχων τῆς οἰκίας ὅταν ἐπεσκέφθη τοὺς Ἀποστόλους μετὰ τὴν Ἀνάστασιν, καὶ ἐνεργεῖ ταχέως ὅπως ὁ ἠλεκτρισμὸς καὶ μάλιστα ταχύτερον ἀπὸ κάθε ἠλεκτρικὸν ρεῦμα. Τότε αἰσθανόμεθα τὴν ὕπαρξίν μας ἐλαφράν, διότι αἰφνιδίως ἐλευθερωνόμεθα ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν μας, τὸ αἴσθημα τῆς συντριβῆς διὰ τῆς ἁμαρτίας, τὸ πνεῦμα τῆς εὐλαβείας, τῆς εἰρήνης καὶ τῆς χαρᾶς μᾶς ἐπισκέπτεται ...» ΙΙΙ. «...Μάθε νὰ προσεύχεσαι. Βίαζε τὸν ἐαυτόν σου εἰς τὴν προσευχήν. Κατ᾿ ἀρχὰς θὰ εὕρῃς δυσκολίαν, ὕστερον ὅμως ὅσον περισσότερον βιάζῃς τὸν ἐαυτόν σου, τόσον εὐκολώτερον θὰ προσεύχεσαι. Εἰς τὴν ἀρχὴν ὅμως εἶναι πάντοτε ἀναγκαῖον νὰ βιάζῃ κανεὶς τὸν ἑαυτό του...» 5. Γιὰ τὴν συμμετοχή μας στὶς ἀκολουθίες: «Νὰ ἔρχεσαι ὅσο μπορεῖς συχνότερα στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, νὰ συμμετέχεις στὶς ἀκολουθίες γιὰ νὰ δοξάζεις τὸν Κύριο ἢ νὰ ζητᾶς τὸ ἔλεός Του γιὰ τὴν πνευματική σου ἀδυναμία, γιὰ τὴν ψυχική σου φτώχεια καὶ ἁμαρτωλότητα. Κανεὶς τόσο δυνατὰ καὶ τόσο εἰλικρινὰ δὲν θὰ πονέσει μαζί σου γιὰ τὴν ἀδυναμία σου ὅσο ἡ Ἐκκλησία. Ὅλα ὅσα δοκιμάζεις ἐσὺ τὰ δοκίμασαν ἀκόμη καὶ τὰ ἐκλεκτότερα τέκνα Της, ἔπασχαν πνευματικὰ ὅπως κι ἐσύ, ἁμάρταναν καὶ ἔπεφταν ὅπως ἀκριβῶς κι ἐσύ... Πουθενὰ τόσο βαθειὰ καὶ ὁλοκληρωτικὰ δὲν ἐρχόμαστε σὲ συναίσθηση καὶ αὐτογνωσία ὅσο μέσα στὸν ναό, γιατὶ ἐδῶ εἶναι ἰδιαίτερα αἰσθητὴ ἡ παρουσία τοῦ σῴζοντος Θεοῦ καὶ ἐνεργεῖ μὲ ἀνερμήνευτο τρόπο ἡ χάρη Του. «Ὁ Θεὸς γὰρ ἐστιν ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνεργεὶν ὑπὲρ τῆς εὐδοκίας» (Φιλιπ. 2, 13). Μὲ τὴ βοήθεια τῶν εὐχῶν, τῶν ὕμνων καὶ τῶν ἀναγνωσμάτων, ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει τὸν ἑαυτό του σ᾿ ὅλη του τὴ γυμνότητα, διαπιστώνει τὴν ἀδυναμία του, τὴ πνευματική του φτώχεια, τὴν ἀθλιότητα καὶ ἄκρα ἁμαρτωλότητά του. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, συναντᾶται μὲ τὴν ἄπειρη εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ, τὴν ἄκρα ἀγαθότητά Του, τὴν πανσοφία καὶ τὴ παντοδυναμία Του.» 6. Γιὰ τὴν ἐντολὴ τῶν «καλῶν ἔργων»: «Ἐγὼ τὴν ἐννοῶ ὡς ἑξῆς: «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.» (Ματθ. 5:16). Ἀφῆστε λοιπόν, τὸν κόσμο νὰ ἰδῇ τὰ καλὰ σὰς ἔργα, γιὰ νὰ δοξάσει γι᾿ αὐτὰ τὸν Κύριο. Θὰ πάρουν ἔτσι οἱ ἄνθρωποι ἕνα ζωντανὸ παράδειγμα καὶ θὰ πεισθοῦν γι᾿ αὐτὰ τὰ ἔργα. Ἀπ᾿ αὐτὴν ὅμως πρέπει νὰ τὰ κρύβετε (κι ἔδειξε μὲ τὸ δάχτυλό του τὴν καρδιά). Ἀπ᾿ αὐτήν, ὅλα πρέπει νὰ μένουν κρυφὰ «Μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου» (Ματθ. 6:3). Μὲ τὸ «ἀριστερὰ» ἐννοεῖ στὴν πραγματικότητα τὴν γνώμη, ποὺ ἔχομε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὴν ματαιοδοξία.» 7. Γιὰ τὸ φόβο τοῦ μέλλοντος: «Γιατί νὰ κοιτάζουμε τὸ μέλλον; «Ἀρκετόν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς» (Ματθ. 6:34). Ἂς παραδοθοῦμε σὰν παιδιὰ στὸν Οὐράνιο Πατέρα μας. «Ὁ Θεὸς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύνασθε» (Α´ Κορ. 10:13). Μὲ τὶς ὑποψίες βασανίζεις μόνο τὸν ἑαυτό σου καὶ δὲν ἐξυπηρετεῖς τὸν σκοπό, ποὺ ἔταξες. Βλάπτεις ἀκόμη καὶ τὸν ἑαυτό σου μὲ τὸ νὰ φαντάζεσαι ἐκ τῶν προτέρων ὅτι ὑπάρχει κακὸ ἐκεῖ, ὅπου πιθανὸν δὲν ὑπάρχει τίποτε. Ἐφόσον ἐμεῖς δὲν κάνομε κακὸ σὲ κανένα, ἂς μᾶς κάνουν οἱ ἄλλοι, ἂν τὸ ἐπιτρέπει αὐτὸ ὁ Θεός.» 8. Γιὰ τὸν πειρασμὸ τῆς ἀπελπισίας στὴν ἡγουμένη Ταϊσία: «Ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει σ᾿ αὐτὸν τὸν πειρασμὸ νὰ προσβάλλει τὶς δυνατότερες φύσεις, αὐτοὺς δηλαδή, ποὺ εἶναι πιὸ πεπειραμένοι στὸν πνευματικὸ πόλεμο. Ὁ ἐχθρός σου τὸν παρουσιάζει, ἐπειδὴ βλέπει ὅτι οἱ ἀγῶνες σου φθάνουν σ᾿ ἕνα τέλος, ὅτι ἑτοιμάζεται γιὰ σένα στὸν οὐρανὸ μία ἀνταμοιβὴ καὶ θέλει νὰ σὲ χτυπήσει καὶ νὰ σὲ ρίξει κάτω μ᾿ ἕνα δυνατὸ τίναγμα καὶ νὰ σοῦ στερήσει ἔτσι τὸν στέφανο. Ἔχει καταστρέψει πολλοὺς με τὴν ἀπόγνωση. Νὰ εἶσαι δυνατὴ καὶ ἀνδρεία, νὰ πολεμᾶς τὶς μηχανορραφίες τοῦ ἐχθροῦ. Μὴν παραδίδεσαι. Νὰ σηκώνεις αὐτὸν τὸν σταυρὸ μὲ ταπείνωση καὶ ἀντοχή. Νὰ θεωρεῖς ὅτι αὐτὸς ὁ πειρασμὸς σοῦ παρουσιάζεται, γιὰ νὰ μεγαλώσει τὴν ταπεινοφροσύνη σου καὶ ὁ Κύριος θὰ σὲ βοηθήσει. Αὐτὸς ποὺ ἔχει θεμελιωμένη τὴν ψυχή του πάνω σὲ βράχο, δὲν θὰ κλονισθεῖ ἀπὸ τοὺς ἀνέμους τῶν πειρασμῶν τοῦ ἐχθροῦ, καμιὰ καταιγίδα δὲν εἶναι ἀρκετὰ δυνατὴ νὰ συγκλονίσει τὰ θεμέλια. Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ τὸ σπίτι τῆς ψυχῆς του εἶναι χτισμένο στὴν ἄμμο, ἡ ψυχή, ποὺ δὲν ἔχει σὰν θεμέλιό της τὴν Πέτρα Χριστό, εὔκολα καταστρέφεται ἀκόμη καὶ μὲ μία μικρὴ μπόρα. Τὴν πνευματικὴ κλίμακα νὰ τὴν ἀνεβαίνεις, ὄχι νὰ τὴν κατεβαίνεις. Νὰ ἀνυψώνεσαι στὸ πνεῦμα καὶ στὸν νοῦ. Κλήθηκες, γιὰ νὰ ὁδηγήσεις τὸ μικρό σου ποίμνιο τῶν παρθένων, ποὺ τὶς ἔχει διαλέξει ὁ Θεός, γιὰ ν᾿ ἀκολουθήσουν τὴν μοναχικὴ ζωή. Αὐτὸ τὸ ἔργο νὰ μὴν τὸ θεωρεῖς κατώτερο ἢ μικρότερο ἀπὸ τὶς ἀρετὲς ἐκεῖνες καὶ τὰ ἀσκητικὰ ἐπιτεύγματα, ποὺ θὰ μποροῦσες νὰ ἐπιτύχεις μὲ τὴν ἡσυχία προσπαθώντας νὰ σώσεις μόνο τὴν ψυχή σου. Τώρα δὲν ἔχεις εἰρήνη, ἐπειδὴ ὑπηρετεῖς τὸν πλησίον σου. Οἱ ἀγῶνες σου τώρα εἶναι οἱ φροντίδες καὶ οἱ θλίψεις. Εἶναι φροντίδες καὶ θλίψεις μαρτύρων, γιατὶ ἐσὺ σταυρώνεσαι γιὰ ὅλους, γιὰ χάρη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πλησίον σου. Τί θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ὑψηλότερο;» 9. Τί θὰ πεῖ νὰ εἶσαι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας; «Νὰ τί θὰ πεῖ, μὲ ἁπλὰ λόγια: Βλέπεις ἕνα φτωχὸ ποῦ ζητᾶ ἐλεημοσύνη; Ἀναγνώρισε σ᾿ αὐτὸν τὸν ἀδελφό σου, καὶ ἐλέησέ τον μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι στὸ πρόσωπό του βλέπεις τὸν ἴδιο τὸν Χριστό. Σὲ ἐπισκέπτεται ἕνας ἄνθρωπος, γνωστὸς ἢ καὶ ἄγνωστος; Δέξου τον πάλι ὅπως θὰ δεχόσουν τὸν Κύριο, ἂν σοῦ χτυποῦσε τὴν πόρτα. Ἀγκάλιασέ τον μὲ τὴν ἀγάπη σου, φιλοξένησέ τον μὲ χαρὰ καὶ συζήτησε μαζί του πνευματικὰ θέματα.» 10. Γιὰ τὴν σχέση μὲ τοὺς ἀγνώστους: «Τὸν κάθε ἄνθρωπο ποὺ σὲ πλησιάζει, νὰ τὸν δέχεσαι μὲ καλοσύνη καὶ μὲ χαρούμενη διάθεση, ἀκόμη κι ἂν εἶναι ἕνας ἐπαίτης ἢ μία πτωχὴ γυναίκα. Ἐσωτερικὰ νὰ ταπεινώνεσαι μπροστὰ σὲ ὅλους, θεωρώντας τὸν ἑαυτό σου κατώτερο ἀπὸ ὅλους, διότι ἐσὺ τοποθετήθηκες ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ νὰ εἶσαι ὑπηρέτης ὅλων. Οἱ ἀδελφοί σου εἶναι μέλη Του, ἀκόμη κι ἄν, ὅπως ἐσύ, φέρουν ἐπάνω τους τὰ τραύματα τῶν παραπτωμάτων». 11. Οἱ δυὸ ὄψεις τῆς ἐγκόσμιας ζωῆς: «Ὑπάρχει μία ἀληθινή, πραγματικὴ ζωὴ καὶ μία φαινομενική, ψεύτικη ζωή. Τὸ νὰ ζεῖς γιὰ νὰ τρῶς, νὰ πίνεις, νὰ ντύνεσαι, γιὰ νὰ ἀπολαμβάνεις καὶ νὰ γίνεσαι πλούσιος, τὸ νὰ ζεῖς γενικὰ γιὰ ἐγκόσμιες χαρὲς καὶ φροντίδες, αὐτὸ εἶναι μιὰ φαντασία. Τὸ νὰ ζεῖς ὅμως γιὰ νὰ εὐχαριστεῖς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ προσεύχεσαι καὶ νὰ ἐργάζεσαι μὲ κάθε τρόπο γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν τους, αὐτὴ εἶναι πραγματικὴ ζωή. Ὁ πρῶτος τρόπος ζωῆς εἶναι ἀκατάπαυτος πνευματικὸς θάνατος. Ὁ δεύτερος εἶναι ἀκατάπαυτη ζωὴ τοῦ πνεύματος.» 12. Γιὰ τὶς ἁμαρτίες - πάθη τῶν παιδιῶν: «Μὴν παραμελεῖτε νὰ ξεριζώνετε ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν παιδιῶν τὰ ζιζάνια τῆς ἁμαρτίας, τοὺς ἀκαθάρτους, κακοὺς καὶ βλάσφημους λογισμούς, τὶς ἁμαρτωλὲς συνήθειες, κλίσεις καὶ πάθη. Ὁ ἐχθρὸς καὶ ἡ ἁμαρτωλὴ σάρκα δὲ λείπουν οὔτε ἀπὸ τὰ παιδιά. Τὰ σπέρματα ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν ὑπάρχουν καὶ σὲ αὐτά. Δεῖξτε τους ὅλους τοὺς κινδύνους τῆς ἁμαρτίας στὸ δρόμο τῆς ζωῆς. Μὴν κρύβετε τὶς ἁμαρτίες ἀπ᾿ αὐτά, μήπως ἀπὸ ἄγνοια ἢ ἔλλειψη εὐφυΐας ἀποκτήσουν κακὲς συνήθειες καὶ ἐμπαθεῖς ροπές, οἱ ὁποῖες γίνονται ὅλο καὶ πιὸ ἰσχυρὲς καὶ δίνουν τοὺς καρπούς τους ὅταν τὰ παιδιὰ φθάσουν σὲ ὥριμη ἡλικία.» 13. Ὑλικὸς κόσμος: «Στὸν ὑλικὸ κόσμο ὑπάρχουν πολλὰ ποὺ ἀντιστοιχοῦν στὸ πνευματικὸ κόσμο. Διότι ὁ ὑλικὸς κόσμος εἶναι δημιούργημα τοῦ Πνεύματος καὶ ὁ Δημιουργὸς δὲν μποροῦσε παρὰ νὰ σφραγίσει μὲ τὴν εἰκόνα Του τὸ δημιούργημα... Ὁ κόσμος σὰν δημιούργημα τοῦ ζῶντος καὶ πανσόφου Θεοῦ εἶναι γεμάτος ζωή. Παντοῦ καὶ σὲ κάθε τι ὑπάρχει ζωὴ καὶ σοφία. Σὲ ὅλα τὰ ὁρατὰ διακρίνουμε τὴν ἔκφραση τῆς σκέψεως. Ὄχι μόνο στὸ σύνολο, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε μέρος. Ὁ ὑλικὸς κόσμος εἶναι ἕνα συναρπαστικὸ βιβλίο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ διδαχθοῦμε τὴ γνώση τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, ὄχι ὅμως τόσο καθαρὰ ὅπως ἀπ᾿ αὐτή.» ΙΓ. Βιβλιογραφία Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης, Ἄρθρο στὸ περιοδικὸ Ἐνοριακὸς Παλμὸς Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ὀβρυᾶς, ἔτος 3ο, φ. 36, σελ. 5, 10-12, ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1998. Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης, τοῦ Ἐπισκόπου Ἀλέξανδρου Σεμενὼφ-Τιὰν-Σάνσκυ, μετάφραση ἀρχιμ. Τιμόθεου, ἔκδοση Ἱ. Μ. Παρακλήτου Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 1980. Σύγχρονες ὀσιακὲς μορφές, Β. Γ. Σκιαδᾶ, Ἀθήνα 1996. Ἱστοσελίδα http://rel.gr/photo/displayimage.php?album=lastup&cat=-19&pos=2 Ἱστοσελίδα http://photo.rel.gr/thumbnails.php?album=26&page=9&sort=ta Ἱστοσελίδα http://www.geocities.com/lelefty/johncrostand.htm Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης, «Ὁ οὐρανὸς στὴ γῆ», Ἔκδ. Ἱ. Μ. Παρακλήτου Ἐξομολόγηση καὶ Θεία Κοινωνία, τοῦ πρωτοπρ. Ἀλεξάνδρου Σμέμαν, περιοδικὸ Ἐπίγνωση, τ. 86, Φθινόπωρο 2003, βλ. http://www.zephyr.gr/STJOHN/epi86.htm Ἡ ὁσία Ξένη Γκριγκόριεβνα, ἡ διὰ Χριστὸν σαλή, περιοδικὸ «Ὀρθόδοξη Ζωή», Μάρτιος 1981, βλ. http://www.parembasis.gr/2005/05_06_17.htm Ἁγίου Ἰωάννου Πρωθιερέως τῆς Κρονστάνδης, «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή», ἐκδ. «Τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας», βλ. http://img.pathfinder.gr//clubs/files/68120/3.html «Σκέψεις γιὰ τὰ παιδιὰ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σήμερα», Ἱ. Πατριαρχικὴ καὶ Σταυροπηγιακὴ Μ. Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ Ἀγγλίας, 1994. Εἰρήνη Κασάπη, προβληματισμοὶ ἐπὶ τῶν προσφάτων ἀνακηρύξεων ἁγίων της Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, περιοδικὸ Σύναξη, Ἁγιότητα & ἁγιοποιήσεις, Ἀπρίλιος-Ἰούνιος 2007, σελ. 34-44.