ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ ΚΑΡΠΟΥ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ
ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ ΚΑΡΠΟΥ

Γράφει λοιπόν ο άγιος Διονύσιος σ’ ένα σύγγραμμά του, μεταξύ των άλλων, και τα εξής: «Όταν κάποτε πήγα στην Κρήτη, με φιλοξένησε ο ιερέας Κάρπος, ο οποίος ήταν πολύ ενάρετος, είχε καθαρότατη διάνοια και, έτσι, με τη χάρη του Θεού, ήταν καταλληλότατος σε θεοπτίες. Ο ιερέας δε αυτός δεν άρχιζε ποτέ τη θεία Λειτουργία αν προηγουμένως, δηλαδή κατά την ώρα που έκανε την προετοιμασία και διάβαζε τις σχετικές ευχές, δεν εμφανιζόταν σ’ αυτόν κάποια ιερή και ευμενής οπτασία. Μου έλεγε λοιπόν ο ιερέας αυτός ότι κάποτε τον είχε πικράνει κάποιος άπιστος, επειδή απέσπασε από την Εκκλησία έναν χριστιανό και τον παρέσυρε στην αθεΐα.
Και ενώ είχε την πικρία αυτή, δεν προσευχήθηκε, καθώς έπρεπε να πράξει, για τους δύο αυτούς ανθρώπους και να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, ώστε να μπορέσει τον μεν παρασυρθέντα στην απιστία να τον επαναφέρει στους κόλπους της Εκκλησίας, τον δε άπιστο να τον προσελκύσει στην πίστη του Χριστού• ούτε πήρε την απόφαση να τους νουθετεί αδιαλείπτως και διά βίου, ώστε να τους οδηγήσει στη θεία γνώση. Αλλά, μου έλεγε, τέτοιο πράγμα δεν το είχε ξαναπάθει, δηλαδή το ότι έπεσε και κοιμήθηκε αγανακτισμένος και με την πικρία στην ψυχή του. Και εγώ βέβαια δεν γνωρίζω πως ενστάλαξε στην ψυχή του τέτοια δυσμένεια και πικρία.
»Συνεχίζοντας λοιπόν ο Κάρπος, μου είπε ότι κοιμήθηκε αμέσως μόλις νύχτωσε. Περί το μεσονύκτιο ξύπνησε, για να ψάλει την ώρα εκείνη, όπως συνήθιζε, τους θείους ύμνους. Όμως κατά την ώρα αυτή της προσευχής του στενοχωρούνταν, χωρίς να πρέπει, και δυσανασχετούσε συλλογιζόμενος ότι δεν ήταν δίκαιο να ζουν άνθρωποι άθεοι, που διαστρέφουν τις άγιες και ορθές οδούς του Κυρίου. Σκεπτόμενος δε αυτά, παρακαλούσε το Θεό να ρίξει έναν κεραυνό και να κατακαύσει διαμιάς και τους δυό τους χωρίς οίκτο.
»Και ενώ αυτά συλλογιζόταν, του φάνηκε ξαφνικά πως σείστηκε ολάκερη η οικία στην οποία βρισκόταν. Εν συνεχεία δε η οικία εκείνη διαιρέθηκε σε δύο μέρη, από την οροφή μέχρι και τα θεμέλια, ενώ μία πολύφωτη φλόγα πυρός που ξεκινούσε από τον ουρανό, έφτανε μπροστά στην οικία. (Και βέβαια ο τόπος εκείνος έδινε την εντύπωση πως ήταν υπαίθριος). Ο ουρανός φαινόταν ανοικτός και πάνω του καθόταν ο Ιησούς Χριστός. Γύρω δε από τον Ιησού παρίσταντο αναρίθμητοι άγγελοι με ανθρώπινη μορφή. Αυτά λοιπόν έβλεπε κοιτάζοντας προς τα πάνω και θαύμαζε.
»Όταν όμως ο Κάρπος κοίταξε προς τα κάτω, όπως μου είπε, είδε το έδαφος σχισμένο με ένα χάσμα αχανές και ολοσκότεινο. Και στην μεν άκρη του στομίου του ΠΕΡΙ ΤΟΥ σ;1ά<ςΑΣΑ<ςΣ12;12χάσματος αυτού είδε τους άνδρες εκείνους, τους οποίους καταριόταν λίγο πριν, να στέκονται ελεεινοί και περίτρομοι, αφού διέτρεχαν τον άμεσο κίνδυνο να πέσουν στο βάραθρο εξαιτίας της αστάθειας των ποδιών τους. Από τα βάθη δε του χάσματος ανέβαιναν φίδια, τα οποία άλλοτε τυλίγονταν γύρω από τα πόδια των δύο αυτών ανθρώπων και τους τραβούσαν άλλοτε τους υπογαργάλιζαν με τα δόντια τους και τους χτυπούσαν ελαφρά με τις ουρές τους, και άλλοτε μηχανεύονταν διάφορους άλλους τρόπους, όπως σφυρίγματα, σπρωξίματα από κάτω και χτυπήματα, προκειμένου να τους ρίξουν στο ολοσκότεινο βάραθρο. Και φαίνονταν οι άνθρωποι αυτοί ότι βρίσκονταν πολύ κοντά στο να πέσουν στο βάραθρο, είτε μόνοι τους από απελπισία, είτε πιεζόμενοι από τις ενοχλήσεις των φιδιών.
»Έλεγε δε ο Κάρπος ότι ένιωθε ευχαρίστηση να βλέπει προς τα κάτω, ενώ τα άνω που υπήρχαν στον ουρανό τα παραμελούσε, και δυσανασχετούσε που ακόμη οι δύο άνδρες δεν είχαν πέσει στο βάραθρο. Και επειδή η κατάσταση αυτή δεν ελάμβανε τέλος, λυπόνταν κατάκαρδα και καταριόταν. Σε κάποια στιγμή όμως ύψωσε το βλέμμα του και πάλι προς τον ουρανό και είδε τον Ιησού, όπως τον είδε και προηγουμένως. Ο Ιησούς σηκώθηκε από τον επουράνιο θρόνο του και κατέβηκε σ’ αυτούς τους δυστυχείς ανθρώπους να τους ελεήσει και να τους δώσει χείρα βοήθειας. Μαζί του πήρε και τους αγγέλους, οι όποιοι βοηθούσαν εκείνους τους δύο, πιάνοντας άλλοι τον ένα και άλλοι τον άλλο, ώστε να μην πέσουν στο χάος. Και ενώ οι άγγελοι έδιναν χείρα βοήθειας στους δύο ανθρώπους, ο Ιησούς με τεντωμένο το χέρι του προς τα μπρος και κοιτάζοντάς τον του είπε: “Λοιπόν Κάρπε, χτύπα εμένα. Είμαι πράγματι έτοιμος να πάθω και πάλι και πολλές φορές για τη σωτηρία των ανθρώπων. Πλην όμως εσύ κοίταξε και συλλογίσου αν κρίνεις καλό να βρίσκεσαι στο χάος μαζί με τα ψίδια, και όχι στον ουρανό μαζί με το Θεό και τους αγαθούς και φιλάνθρωπους αγγέλους Του”».
ΣΧΟΛΙΑ
Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Έλεγε δε ο Κάρπος ότι ένιωθε ευχαρίστηση να βλέπει προς τα κάτω, ενώ τα άνω που υπήρχαν στον ουρανό τα παραμελούσε, και δυσανασχετούσε που ακόμη οι δύο άνδρες δεν είχαν πέσει στο βάραθρο. Και επειδή η κατάσταση αυτή δεν ελάμβανε τέλος, λυπόνταν κατάκαρδα και καταριόταν. Σε κάποια στιγμή όμως ύψωσε το βλέμμα του και πάλι προς τον ουρανό και είδε τον Ιησού, όπως τον είδε και προηγουμένως. Ο Ιησούς σηκώθηκε από τον επουράνιο θρόνο του και κατέβηκε σ’ αυτούς τους δυστυχείς ανθρώπους να τους ελεήσει και να τους δώσει χείρα βοήθειας. Μαζί του πήρε και τους αγγέλους, οι όποιοι βοηθούσαν εκείνους τους δύο, πιάνοντας άλλοι τον ένα και άλλοι τον άλλο, ώστε να μην πέσουν στο χάος. Και ενώ οι άγγελοι έδιναν χείρα βοήθειας στους δύο ανθρώπους, ο Ιησούς με τεντωμένο το χέρι του προς τα μπρος και κοιτάζοντάς τον του είπε: “Λοιπόν Κάρπε, χτύπα εμένα. Είμαι πράγματι έτοιμος να πάθω και πάλι και πολλές φορές για τη σωτηρία των ανθρώπων. Πλην όμως εσύ κοίταξε και συλλογίσου αν κρίνεις καλό να βρίσκεσαι στο χάος μαζί με τα ψίδια, και όχι στον ουρανό μαζί με το Θεό και τους αγαθούς και φιλάνθρωπους αγγέλους Του”».
Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Μία παράκλησις δι οσους δύνανται νά επικοινωνησουν μέ τόν π. Ναυκράτιο, τόν οποίον εχουν παρασύρει εις τό σχίσμα τού 2015. Παρακαλώ νά εκτυπώσουν τό κείμενον περί τού Ιερέως Κάρπου, καί νά τού τό δωσουν, διότι στην αρχή ηταν θερμός υπερασπιστης τού διαλόγου καί μού ζητουσε επανειλημμένα νά τού τό εκττυπωσω. Ηθελε μέ αυτό τό κείμενο νά κάνη Ιεραπιοστολή υπέρ τού διαλόγου καί νά αποστομώσει τρόπον τινά εκείνους πού δέν τόν ηθελαν.Δυστυχως εγω τότε δέν μπόρεσα νά τού τό εκτυπωσω. Ελπίζω νά μήν ειναι αργά.
Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Και ενώ οι άγγελοι έδιναν χείρα βοήθειας στους δύο ανθρώπους, ο Ιησούς με τεντωμένο το χέρι του προς τα μπρος και κοιτάζοντάς τον του είπε: “Λοιπόν Κάρπε, χτύπα εμένα. Είμαι πράγματι έτοιμος να πάθω και πάλι και πολλές φορές για τη σωτηρία των ανθρώπων. Πλην όμως εσύ κοίταξε και συλλογίσου αν κρίνεις καλό να βρίσκεσαι στο χάος μαζί με τα ψίδια, και όχι στον ουρανό μαζί με το Θεό και τους αγαθούς και φιλάνθρωπους αγγέλους Του”».
Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Ἀδελφοί, ἐάν τις ἐν ὑμῖν πλανηθῇ ἀπὸ τῆς ἀληθείας, καὶ ἐπιστρέψῃ τις αὐτόν, γινωσκέτω ὅτι ὁ ἐπιστρέψας ἁμαρτωλὸν ἐκ πλάνης ὁδοῦ αὐτοῦ σώσει ψυχὴν ἐκ θανάτου καὶ καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν. Δηλαδή:Ἀδελφοί, ἐὰν κανεὶς ἀπὸ σᾶς πλανηθῇ ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν καὶ κάποιος τὸν ἐπαναφέρει, ἂς γνωρίζῃ ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἐπαναφέρει ἁμαρτωλὸν ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς πλάνης του, θὰ σώσῃ ψυχὴν ἀπὸ τὸν θάνατον καὶ θὰ καλύψῃ πλῆθος ἁμαρτιῶν. (Καθολική επιστολή Ιακώβου ε,20).
Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας
Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Τό κείμενον αυτό περί τού Ιερέως Κάρπου οσοι μπορούν ας τό εκτυπωσουν καί ας τό δωσουν εις οσους εναντιωνονται εις τόν εν αγάπη καί αληθεία διάλογον, ο οποιος δέν σταμάτησε, συνεχίζεται. καί θά συνεχίζεται πάντοτε, διότι ειναι καθηκον των ορθοδόξων εναντι ολων των αιρετικών, σχισματικων η πλανεμένων. Μή νομίσαμε οτι μέ τό νά μείνουμε κλεισμένοι στόν εγωισμό μας καί στην αυτάρκειά μας οτι εξασφαλίσαμε τόν παράδεισο.
Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Η Εκκλησία, επειδή έχει και βιώνει την αλήθεια, προσεγγίζει τους εκτός αυτής με πνεύμα φιλάνθρωπο, διακριτικό, αρχοντικό, αληθινό, κυρίαρχο, κατά το παράδειγμα του Θεανθρώπου Χριστού, των αποστόλων και των αγίων της εκκλησίας. Εδώ πρέπει να γίνει κατανοητό ότι έχει η Εκκλησία ως ταμειούχος της θείας Χάριτος, τη δυνατότητα να προσφέρει, να «πληροῖ» με τη θεία Χάρη τον τύπο του μυστηρίου που έλαβε χώρα σε μια αιρετική ή σχισματική χριστιανική παραφυάδα, εφ’ όσον αυτός που έλαβε τον τύπο του μυστηρίου έρχεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Άλλωστε η ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος πραγματώνεται στην αλήθεια της πίστεως.
Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας
Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Η εν Χριστω ενωσις πρέπει νά επιδιωκεται πάντοτε, οχιι, ομως, γιά νά γίνουμε πολλοί. αλλά γιά νά γινουμε "μία ποίμνη, εις ποιμην", υπό τόν ενα ποιμένα τόν Χριστό. ... Καί αυτό επιτυγχάνεται μόνον εν αγάπη καί αληθεία... Δυστυχως ομως δέν δεχόμαστε ολοι ουτε την Αγάπη, ουτε τήν Αλήθεια. Γι αυτό δημιουργούνται καί τά σχίσματα, τά οποία διά νά θεραπευθούν απαιτείται μεγάλη προσπάθεια καί μεγάλη θυσία. Η θεραπεία ενός σχίσματος ειναι πολυ δυσκολη υπόθεσισ, ειναι πορεία πρός τόν Γολγοθά, ειναι ανάβασις εις τόν Σταυρόν μετά τόν Οποίον ακολουθει η χαρά της Αναστάσεως ... Καί τόν τρόπον της θεραπείας τόν υπέδειξεν ο Χριστός εις τόν Κήπο της Γεθσημανη. "Τηρησον αυτούς εν τω ονόματί σου, ινα ωσιν εν καθως καί ημεις εν εσμέν"....
Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας Μεγάλη ἁμαρτία εἶναι ἡ αἵρεσις. Εξ ισου, ομως, μεγάλη αμαρτία ειναι καὶ τὸ σχίσμα, πού προέρχεται από την πλεονεξία, την φιλαρχία καὶ την ἔλλειψι ἀγάπης, καθὼς καὶ ἀπὸ ἀκάθαρτη ζωή, οπως λέγει, χαρακτηριστικὰ γιὰ τὸ τελευταῖο τουτο ὁ Ἱ. Χρυσόστομος: «ποιεῖ γὰρ καὶ βίος ἀκάθαρτος σχίσματα»..Πολύ μεγαλυτερο σχίσμα ειναι οταν γίνεται διά νά καλυφθούν οικονομικές ατασθαλίες καί σκάνδαλα. Βλέπετε περιπτωσεις Διαθηκης Δασκαλοπουλουπού αφορά τόν ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ , Καταλήψεις Ναών καί Ιερών Καθιδρυμάτων, επιχείρησιν γκρεμίσματος Ναών πρός εκποίησιν καί ιδιον οφελος, αφορούν ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ .Γι αυτό ας ειμαστε πολύ προσεκτικοί ...καί νά φυλαγωμαστε καί από τίς αριστερές καί τίς δεξιές παγίδες....
Μητροπολίτης Κήρυκος Γνησιορθοδόξου Εκκλησίας «ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καὶ ὁ ρυπαρὸς ρυπαρευθήτω ἔτι, καὶ ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι». Όχι με την έννοια ότι ο Θεός δίνει μια τέτοια εντολή στους ανθρώπους, αλλά ότι τους αφήνει ελεύθερους να πορευθούν καθένας κατά το θέλημά του, μέχρι Εκείνος να έλθει «ταχύ... ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τὸ ἔργον ἔσται αὐτοῦ».(Αποκάλυψις κεφ. 22)
5

8

ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΙΜΟΘΕΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΕΥΡΙΠΟΥ

ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΙΜΟΘΕΟΥ ΕΥΡΙΠΟΥ
Ο Άγιος Τιμόθεος καταγόταν από τον Κάλαμο της Αττικής. Γεννήθηκε το έτος 1510 μ.Χ. από γονείς φτωχούς και ευσεβείς. Ο πατέρας του ήταν ο ιερέας του χωριού και ο πρώτος διδάσκαλος του μικρού Τιμοθέου. Γαλουχημένος με τα νάματα της ορθοδοξίας από τους γονείς του, άρχισε να εκδηλώνει την αγάπη του για την εκκλησία και τα γράμματα. Απο μικρό παιδί, άρχισε να διαφαίνεται η πρωτόγνωρη ευστροφία του συνάμα με τις πολλές ικανότητες και τα πνευματικά χαρίσματα του, προξενώντας έκδηλο θαυμασμό από το περίγυρο του. Αφού τελείωσε τις σπουδές του στην Αθήνα, επέστρεψε στη γενέτειρα του και έπειτα αναχώρησε για τη Βόρεια Εύβοια, όπου συνδεόταν πνευματικά με τον επίσκοπο Ωρεού, ο οποίος είχε αντιληφθεί την κλίση του νεαρού Τιμοθέου να γίνει λειτουργός των μυστηρίων του θεού. Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε διάκονος και παρέμεινε κοντά στο Γέροντα του (Επίσκοπο Ωρεού) ώς ισάγγελλος λειτουργός των Θείων μυστηρίων. Έπειτα χειροτονήθηκε ιερέας, επιτελώντας τα μυστήρια και κηρύττoντας το Λόγο του Θεού, και εμψυχώνοντας το ποίμνιο του στους δύσκολους καιρούς της Τουρκοκρατίας.Μετά τη κοίμηση του επισκόπου Ωρεού, ο Άγιος χειροτονείται επίσκοπος Ωρεού.

Έπειτα από ολίγο χρόνο, εκλέγεται Μητροπολίτης Ευρίπου με έδρα τη Χαλκίδα. Ο φλογερός επίσκοπος εργάστηκε συστηματικά με σύνεση, για να αναζωπυρώσει τη φλόγα της πίστεως που έμενε άσβηστη μέσα στις ψυχές τους. Πρόσφερε σε όλους ανεξαρτήτως Θρησκείας, φυλής και κοινωνικής κατάστασης τη βοήθεια, τη στοργή και την αγάπη του, όπου είχε ως αποτέλεσμα να αποκτήσει την εύνοια των καλοπροαίρετων Τούρκων της περιοχής του.
Δυστυχώς όμως, κατά την περίοδο της αρχιερατείας του στη Μητρόπολη Ευρίπου εξεδόθη σουλτανικό φιρμάνι επι Σουλτάνου Σελίμ Β (1566 – 1574), όπου διέταζε τη μετατροπή Χριστιανικών ναών σε τζαμιά. Φυσικά η έντονη αντίδραση του Αγίου ήταν άμεση και η σύγκρουση με τον Τουρκαλβανό πασά του Ευρίπου δεν άργησε να έρθει, έτσι τους δόθηκε η αφορμή να σχεδιάζουν την εξόντωση του. Ο Θεός όμως δεν επέτρεψε να εκπληρωθούν τα σκοτεινά σχέδια τους. Η γυναίκα του διώκτη πασά, η οποία ήταν κρυπτοχριστιανή και πνευματικοπαίδι του Αγίου, ενημέρωσε τον Άγιο για τα σκοτεινά σχέδια τους και τον προέτρεψε να φύγει μακριά, δίνοντας του και μεγάλο χρηματικό ποσό. Έτσι ένα βράδι του 1572, ο Άγιος ξεκίνησε με το διακονό του και έναν ακόμη κληρικό για την απέναντι ακτή της Αττικής. Ο πρώτος προορισμός ήταν η αγαπημένη γενετειρά του, ο Κάλαμος όπου φιλοξενήθηκε για ολίγο χρονικό διάστημα στη Μονή Καλολιβαδίου. Όμως τη περίοδο 1573 – 1574 κατευθύνθηκε προς το Πεντελικό Όρος για περισσότερη ασφάλεια από τους διώκτες του, και επιπλέον θεωρούσε ότι είχε φθάσει η ώρα να ζήσει σε πιο ερημικό και ησυχαστικό τόπο. Οι μοναχοί των διαφόρων ασκητηρίων του Πεντελικού Όρους τον υποδέχτηκαν και του συμπαραστάθηκαν με μεγάλη θέρμη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αποφασίσει να εγκατασταθεί εκεί, ιδρύοντας το δικό του ησυχαστήριο.
Η επιλογή του κατάλληλου χώρου για ίδρυση του Μοναστηρίου, άρχισε η ολιγάριθμή συνοδεία του , με το να ερευνά τη περιοχή προσεκτικά. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, βρέθηκαν έκπληκτοι μπροστά σ’ ένα λευκό και καθαρό ανθρώπινο σκελετό, ενός αποθανόντος ασκητή- ερημίτη. Επιπλέον, παρατήρησαν ότι πάνω στα οστά και στο μέρος της καρδιάς βρισκόταν μια μικρή εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης.
Με κατάνυξη παρέλαβαν την εικόνα της Παναγίας και ενταφίασαν το λείψανο του ερημίτη. Αυτό το εύρημα για τον Άγιο ήταν ένα θεϊκό σημάδι, ότι ο συγκεκριμένος χώρος ήταν κατάλληλος για την ίδρυση του ησυχαστηρίου του, το οποίο αφιερώθηκε στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Η ανέγερσις της Ιεράς Μονής Πεντέλης ξεκίνησε το 1576 και το έτος 1578 ολοκληρώθηκαν οι βασικές οικοδομικές εργασίες.
Όμως παρ’ότι τα τελευταία πέντε χρόνια, ο Άγιος είχε αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στο έργο της Ιεράς Μονής, υπήρχε η έκδηλη επιθυμία του να ζήσει ερημικά και ησυχαστικά ως απλός μοναχός. Αυτή η επιθυμία του τον οδήγησε σ’ ένα ησυχαστήριο στο Γαργηττό κοντά στη Μονή Πεντέλης, για να επιδοθεί σε διαρκή και αδιάλειπτη προσευχή. Δεν είναι γνωστό, εάν ο Άγιος κατασκεύασε εκ θεμελίων το ησυχαστήριο ή προϋπήρχε μια εγκατελειμένη Σκήτη του Αγίου Γεωργίου του Χωστού ή του Αγίου Νικολάου.
Το σίγουρο είναι ότι, η φήμη του Αγίου εξαπλώθηκε μέχρι το ησυχαστήριο του στο Γαργηττό, με αποτέλεσμα η επιθυμία του για συνεχή επικοινωνία με τον Θεό να μην μπορεί να συνεχιστεί. Ήταν θέμα χρόνου, να στραφεί και να μεταβεί σε μια πιο απομακρυσμένη και ερημική σκήτη, στη Σκήτη του Αγίου Γεωργίου στη Βραυρώνα της Αττικής.
Ο Άγιος ανακαίνισε το μικρό ναό, φροντίζοντας ιδιαίτερα τις τοιχογραφίες όπου χρονολογούνται περίπου (1450 – 1500 μ.Χ.) και έκτισε νέα κελιά γύρω από αυτό.
Χάριν της παράδοσης, γνωρίζουμε ότι ο Άγιος επιτέλεσε ένα θαύμα. Βοήθησε μια εύπορη Μουσουλμάνα γαιοκτήμωνα, όπου της απήγαγαν τα παιδιά οι πειρατές. Με προσευχή του Αγίου, αναγκάστηκαν ν’αφήσουν ελεύθερα τα παιδιά να γυρίσουν πίσω στη μάνα τους. Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, η εύπορη οθωμανή δώρισε ένα μεγάλο κομμάτι γης στη Βραυρώνα από την ιδιοκτησία της.
Δυστυχώς, όμως ορισμένοι κάτοικοι και καλλιεργητές της περιοχής δεν δίστασαν να διώξουν τον Άγιο, λόγω σφαλερής υποψίας, ότι ο Άγιος έχοντας στη κυριότητα του μεγάλο κομματι γής θα μπορούσε να τους εκτοπίσει από τα κτήματα τους.
Ο Άγιος Τιμόθεος πήρε την απόφαση να μεταβεί στη νήσο Κέα (Τζιά), όπου εγκαταστάθηκε σε μια παλαιά ερημωμένη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, όπου ιερουργούσε στο Καθολικό της, συγκεντρώνοντας ανθρώπους του νησιού. Τους θερινούς μήνες μετέβαινε σ’ένα γειτονικό σπήλαιο στη τοποθεσία «Λούρος» για να μπορεί να συνεχίσει την αδιάλειπτη προσευχή. Κατά το διάστημα της παραμονής του, το εξής θαύμα συνέβη: γάργαρο νερό ανέβλυζε από το βράχο του σπηλαίου, όπου εξακολουθεί μέχρι και σήμερα κατα τους θερινούς μήνες.
Στις 16 Αυγούστου 1590, εκοιμήθη ο Άγιος και ενταφιάστηκε μέσα στο ναϊδριο του Αγίου Παντελεήμονος στη νήσο Κέα.
Το ιερό λείψανο του Αγίου Τιμοθέου μεταφέρθη στη Μονή Πεντέλης μετά από εμφάνιση του Αγίου στο όνειρο ενός μοναχού της Μονής Πεντέλης. Το μυρωμένο ιερό λείψανο διετηρείτο μέχρι τη πολιορκία της Ακροπόλεως από τους Τούρκους , τον Ιούλιο του 1821. Μετά τη πολιορκία σώθηκε μόνο η αγία Κάρα του και η εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσης. Η θαυματουργή Κάρα του Αγίου σώζεται στη Μονή Πεντέλης εντός λειψανοθήκης σε ασημένια βάση με σταυροειδές έλασμα στην κορυφή.
Ο Άγιος Τιμόθεος επιτέλεσε αρκετά θαύματα όταν ήταν εν ζωή αλλά και μετά τη κοίμηση του. Είναι δε περισσότερο γνωστός ως διώκτης της Χολέρας και της Πανώλης.

Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1971

Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗΝ

ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ  ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ, ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ Ε ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΜΗΝΑ ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΚΑΙ ΒΙΚΕΝΤΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ  ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ:

ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ:  ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 25 ΚΑΙ ΟΡΦΕΩΣ 40 ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΙΣ

ΤΕΥΧΟΣ   1094                ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2019

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΕΥΧΟΣ 198  ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2008 ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ «ΜΑΤΘΑΙΚΩΝ» ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΑΡΙΘΜ. ΠΡΩΤ. 16-11/15/28 ΣΕΠΤ. 1971.

Ἐν τῆ ἀναφορᾶ αὐτῶν πρός τήν ἠμετέραν Σύνοδον, οἱ Ἀρχιερεῖς Κάλλιστος καί Ἐπιφάνιος ἐξήγησαν ὅτι ἀφ’ οὗ ἀπεφάσισαν ὡρισμέναι ἐνορίαι ἐν Ἑλλάδι, ὅπως μή ἀποδεχθοῦν τό Νέον Ἡμερολόγιον, διότι ἐθεώρουν μίαν τοιαύτην ἀποδοχήν ὡς παράβασιν τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐπιμελῶς ἐζήτουν τρόπον διά νά χειροτονηθοῦν Ἀρχιερεῖς, κατά Κανονικόν τρόπον. Μόνον ὅταν αἱ προσπάθειά των ἀπέβησαν ἄκαρποι, τότε ἀπεφάσισεν ὅπως προβῆ  εἰς χειροτονίας μόνος του ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος.

Οὕτως ἐν ὀνόματι τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν καί τῶν ἰδίων, οἱ προαναφερθέντες Ἀρχιερεῖς θέτουν ἐνώπιον ἡμῶν τήν μελέτην τῆς καταστάσεώς των, ἐκφράζοντες τήν προθυμίαν των νά δεχθοῦν ὁποιανδήποτε κανονικήν ἀπόφασιν ἐκδόση ἡ ἡμετέρα Σύνοδος.

Προηγουμένως ἐν τῆ ἀναφορᾶ αὐτοῦ πρός τήν Ἱεράν ἡμῶν Σύνοδον τῆ 29^η Αὐγούστου 1971, ὁ Σεβ.  Ἀρχιεπίσκοπος Αὐξέντιος ἐζήτησε τήν γνώμην τῆς Συνόδου τῆς Ὑπερορίου Ρωσικῆς Συνόδου διά τό πῶς πρέπει νά γίνωνται δεκτοί οἱ ἐκ τῶν λεγομένων «Ματθαιϊκῶν» (τ.ἔ. τῶν Ἐλλήνων Παλαιοημερολογιτῶν, οἵτινες προέρχονται ἐκ τῆς τοῦ ὑπό ἑνός χειροτονίας) κληρικοί.

Τό ἱστορικόν τῆς ὑποθέσεως ἔχει ὡς ἑξῆς:

Ὅτε τῶ 1924 ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἐδέχθη τό νέον Ἡμερολόγιον, προέκυψεν μεγάλη δυσαρέσκεια καί ἐσχηματίσθησαν ὁμάδες τινές, αἵτινες δέν ἐδέχθησαν τήν μεταρρύθμισιν. Ἐν τούτοις δέν ἡνώθησαν μεταξύ των.

Κατά τό 1935 τρεῖς Ἀρχιερεῖς, οἵτινες ἦσαν τῆς Κρατικῆς Ἐκκλησίαςτότε, προσεχώρησαν εἰς τόν Παλαιοημερολογιτισμόν: Ὁ Δημητριάδος Γερμανός, ὁ πρ.  Φλωρίνης Χρυσόστομος καί ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος. Οὗτοι ἀμέσως προέβησαν εἰς τήν χειροτονίαν τεσσάρων Ἐπισκόπων, οἵτινες ἦσαν: Ὀ Κυκλάδων Γερμανός, ὁ Χριστιανουπόλεως Χριστοφόρος, ὀ Διαυλείας Πολύκαρπος καί ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος.

Συντόμως ὅμως διεφώνησαν μεταξύ των οὗτοι καί διελύθη ἡ Σύνοδός των. Τρεῖς δέ ἀπεχώρησαν. Ὀ Δημητριάδος Γερμανός ἀπεβίωσεν. Ἀφ’ οὗ ἀπεχωρίσθη καί ἔμεινε μόνος του ὁ πρ.  Φλωρίνης, ἔμειναν καί ὁ Διαυλείας Πολύκαρπος καί ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος.

Κατά τό 1948 προέβη εἰς χειροτονίας Ἐπισκόπων μόνος του ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος, πεπεισμένος ὤν ὅτι, λόγω τοῦ τότε διωγμοῦ, ἄλλος τρόπος δέν ὑπῆρχε πλέον διά νά διαιωνισθῆ μία πραγματικῶς Ὀρθόδοξος Ἑλληνική Ἰεραρχία. Εἶναι δέ ἀδύνατον δι’ ἡμᾶς καθαρῶς νά ἴδωμεν καί νά ἀποφασίσωμεν κατά πόσον ἦτο δυνατόν νά τύχη τῆς συμπράξεως τοῦ Ἐπισκόπου Πολυκάρπου ἤ τοῦ Ἐπισκόπου Χρυσοστόμου διά τήν πρώτην χειροτονίαν. Πάντως ἐκ τῆς χειροτονίας τήν ὁποίαν μόνος του ἐτέλεσεν, προέκυψεν ἡ λεγομένη «Ματθαϊκή» Ἱεραρχία, ἡ ὁποία δέν ἀνεγνωρίσθη ὑπό τῆς ἄλλης παρατάξεως τῶν παλαιοημερολογιτῶν, οἵτινες ἡγοῦντο μετέπειτα ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀκακίου καί νῦν ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αὐξεντίου.

Φαίνεται δέ ὅτι ἐν Ἑλλάδι ὑπάρχουν δύο γνῶμαι περί τοῦ πῶς δύνανται οἱ Ἐπίσκοποι καί λοιποί Κληρικοί νά γίνωνται δεκτοί εἰς κοινωνίαν ἐκ τῆς παρατάξεως, ἥτις ἀντιπροσωπεύεται ὑπό τῶν Ἀρχιερέων Καλλίστου καί Ἐπιφανίου. Ὡς συμβαίνει πολλάκις εἰς τοιαύτας περιπτώσεις, ἡ Σύνοδος ἀντιμετωπίζει τήν σύγκρουσιν δύο ἀρχῶν, τῆς «οίκονομίας» καί τῆς «ἀκριβείας».

Πρίν ἤ ἀποφασισθῆ ποία ἀρχή πρέπει νά ὑπερισχύση εἰς αὐτήν τήν περίπτωσιν, ἐάν εἶναι καθόλου ἀνάγκη νά ἐφαρμοσθῆ μία ἐκ τῶν δύο, ἤ, ἀκριβέτερον εἰπεῖν, ἐάν πρέπει γενικῶς διά τῆς ἐφαρμογῆς τῆς οἰκονομίας  νά θεωρηθοῦν ἔγκυραι αἱ τοῦ Ματθαίου χειροτονίαι. Δηλαδή, εἶναι ἀνάγκη νά ἐξετάσωμεν τήν ἐγκυρότητα τῶν χειροτονιῶν Ἀρχιερέων ὑπό ἐνός Ἀρχιερέως .

Εἰς τάς Ἀποστολικάς Διαταγάς ὑπάρχει ἔνδιεξις ὅτι γενικῶς ἡ ὑπό ἐνός ‘Επισκόπου τελουμένη χειροτονία δέν ἀναγνωρίζεται ὡς ἔγκυρος. Ἠ χειροτονία ἑνός Ἐπισκόπου πρέπει νά τελῆται ὑπό τριῶν Ἐπισκόπων, ἤ ἐν ἀνάγκη ὑπό δύο. Ἐν τούτοις ὑπάρχει καί μία πρότασις ὅτι δύναται νά ὑπάρξη ἐξαίρεσις, ἐάν λόγω διωγμοῦ ἡ συμμετοχή τοῦ δευτέρου εἶναι ἀδύνατος. Σημειώνεται δέ ὅτι ἐν τῆ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, πολύ ὀλίγα προηγούμενα διά τοιαύτας χειροτονίας ὑπάρχουν. Ἀκόμη εἰς αὐτάς συνήθως ἤ προηγήθησαν ὑπό Κανονικῶν ἐκλογῶν, ἤ ὑπό μετέπειτα ἀποφάσεων Συνόδων ἀνεγνωρίσθησαν ὡς ἔγκυραι. Συνέβησαν τοιαῦται περιπτώσεις ἐν Ἑλλάδι κατά τά χρόνια τῆς Ἐπαναστάσεως, ὅτε ἐκόπησαν αἱ συγκοινωνίαι μετά τῆς Κων/λεως.

Κατά τό 1825, ὁ Ζάρνης Γαρβριήλ ἐχειροτόνησεν τρεῖς Ἐπισκόπους. Δι’ ἀποφάσεως Συνοδικῆς τό 1834 ἀνεγνωρίσθησαν αὗται ὡς ἔγκυροι. ‘Εν τούτοις ἡ ὑπ’ αὐτοῦ χειροτονία τοῦ Προκοπίου ὡς Ἐπισκόπου ‘Ανδρούβης τό 1833 έθεωρήθη ἀδικαιολόγητος ὑπό τῶν περιστάσεων καί ὡςτούτου ἄκυρος, ὀ δέ Γαβριήλκαθηρέθη. Ἀργότερον οἱ δύο Ἀρχιερεῖς Γαβριήλ καί Προκόπιος συνεχωρήθησαν κατόπιν τῆς μετανοίας των, καί κατέλαβον τάς θέσεις των.

Σημειωτέον ὅτι ὁ τέως Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Χριστόφορος ἐδέχθη ὡς κληρικούς χειροτονηθέντας ὑπό Ἀρχιερέων τῆς Ματθαιϊκῆς χειροτονίας. Ἐν Ρωσία δέ εἶναι γνωστή ἠ περίπτωσις τοῦ Ἐπισκόπου Ἰωάσαφ, ὅστις ἐχειροτονήθη διά τήν Ἀλάσκα ὑπό ἑνός Ἐπισκόπου, ἀλλά ἐπνίγη πρίν ἀρχίσει νά δοικήση τήν ἐπαρχίαν του. Εἶχε κανονικῶς ἐκλεγεῖ ὑπό τῆς Συνόδου, καί ἠ Σύνοδος ὥρισεν δύο Ἀρχιερεῖς διά τήν χειροτονίαν, ἀλλ’ὁ ἕνας δέν ἠδυνήθη νά παρευρεθῆ λόγω ἀνυπερβλήτων ἐμποδίων.

Τό ὅτι ὑπάρχουν ὅμως ἐν τῆ Ἐκκλησιαστικῆ Ἱστορία χειροτονίαι ὑπό ἐνός δἐν σημαίνει ὅτι πρέπει νά ἐπαναλαμβάνωνται αὐτά τά προηγούμενα. ‘Ασφαλεστέρα εἶναι ἡ ἐφαρμογή τῶν παραδεδεγμένων Ἐκκλησιαστικῶν διατάξεων.      

Δέν πρέπει δέ νά στηριζώμεθα ὑπερμέτρως ἐπί τῶν Ἀποστολικῶν Διατάξεων, ἀφοὗ οἱ Πατέρες τῆς ΣΤ  Οἰκουμενικῆς Συνόδου εἶπον δι’ αὐτῶν ὡς παρεδόθησαν ὑπό τοῦ Κλήμεντος «... τήν τῶν τοιούτων διατάξεωνπροσφόρως ἀποβολήν πεποιήμεθα, πρός τήν τοῦ χριστιανικωτάτου ποιμνίου οἰκοδομήν καί ἀσφάλειαν...» (Κανών Β΄).

Οἱ δέ ἀναμφισβήτητοι Κανόνες καθαρῶς ὁρίζουν ὅτι αἱ χειροτονίαι Ἐπισκόπων πρέπει νά τελοῦνται ὑπό τριῶν, ἤ ἐν ἐσχάτη ἀνάγκη, ὑπό δύο Ἐπισκόπων. «’Επίσκοπος χειροτονείσθω ὑπό Ἐπισκόπων δύο ἤ τριῶν» διατάζει ὁ Α΄ ‘Αποστολικός Κανών. Ὀ δέ Δ΄τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὁρίζει: «Ἐπίσκοπον προσήκει, μάλιστα μέν ὑπό πάντων τῶν ἐν τῆ ἐπαρχία Ἐπισκόπων καθίστασθαι. Εἰ δέ δυσχερές εἴη τό τοῦτο, ἤ δέ διά κατεπείγουσαν ἀνάγκην, ἤ διά μῆκος ὁδοῦ. ἐξ’ ἅπαντος τρεῖς ἐπί τό αὐτό συναγομένους, συμψήφων γινομένων καί τῶν ἀπόντων, καί συντιθεμένων διά γραμμάτων, τότετήν χειροτονίαν ποιεῖσθαι». Ὁ αὐτός ὁρσιμός ἐπαναλαμβάνεται εἰς τόν γ΄ Κανόνα τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

 Οὕτως αὐτοί οἱ Κανόνες ὑποδεικνύουν, ὅτι ἅπασα ἡ Ἱεραρχία πρέπει νά λαμβάνη μέρος εἰς τήν ἐκλογήν Ἀρχιερέως  καί ὅτι ἡ χειροτονία αὐτοῦ πρέπει νά τελῆται τουλάχιστον ὑπό δύο Ἐπισκόπων. Καί τοῦτο διότι ἡ χειροτονία ἑνός Ἐπισκόπου δέν ἀφορᾶ μόνον ἕναν Ἀρχιερέα, ἀλλ’ εἶναι πρᾶξις ἁπάσης τῆς Ἱεραρχίας . Τελεῖται ὑπ’ αὐτῆς Συνοδικῶς καί οὐδέποτε ὑπό ἑνός μονομερῶς. Προσπάθεια γίνεται, ὅπως δικαιολογηθῆ ἡ ὑπό ἑνός χειροτονία λόγωτῶν ὑπαρχόντων διωγμῶν. Ἐν τούτοις πρέπει νά γνωρίζωμεν ὅτι οἱ Ἀποστολικοί Κανόνες, οἵτινες ἀπαιτοῦν τήν παρουσίαν δύο Ἐπισκόπων διά Ἀρχιερατικήν χειροτονίαν διεμορφώθησαν ἐπίσης κατά καιρόν διωγμοῦ. Ὁ δέ ὁρισμός τῶν Ἀποστολικῶν Διατάξεων, ὅς ἐπιτρέπει τήν ὑπό ἐνός Ἐπισκόπου χειροτονίαν, δέον νά θεωρηθῆ ὡς ἐκ τῶν ἄρθρων τῶν μή ἐπικυρωθέντων ὑπό τῆς ἐν Τρούλλῳ Συνόδου.

¨Η δέ ἀπαίτησις τῆς παρουσίας τουλάχιστον δύο Ἐπισκόπων διά τήν τέλεσιν χειροτονίας, ἔχει καί ἄλλην ἐξήγησιν.  Κατά τόν λόγον τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «... τό ἔλαττον ὑπό τοῦ κρείττονος εὐλογεῖται» (Ἐβρ. 7,7). Αὐτή ἡ ἀρχή διατηρεῖται ὅταν εἷς ‘Αρχιερεύς χειροτονεῖ Ἱερέα. ‘Αλλ’ εἰς τήν περίπτωσιν Ἐπισκόπου – εἷς ‘Επίσκοπος δέν ὑπάρχει «τό κρεῖττον». Δι’ αὐτόν τό κρεῖττον εἶναι ἀκριβῶς ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων. Οὕτως ἡ χειροτονία Ἐπισκόπου ὑπό ἑνός παραμορφώνει τήν Ὀρθόδοξον ἀρχήν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας. Ἑπομένως, ἄν καί ὁ ζῆλος τῶν ἀκολουθούντων τόν Ἐπίσκοπον Ματθαῖον εἰς τήν διατήρησιν τῆς Παραδόσεως καί τοῦ ἑορτολογίου τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐξιέπαινος, ἄν καί οἱ Ἀρχιερεῖς οἱ προερχόμενοι ἐκ τῆς χειροτονία ςτου δέν μέμφονται οὐδόλως ἐκτός τῆς τάξεως τῆς χειροτονίας, ἐν τούτοις πολλοί προετίμησαν νά μείνουν ἄνευ Ἐπισκόπου, ἕως ὅτου ἐνεφανίσθη Ἱεραρχία τις, ἡ ὁποία προδήλως συνέδεε τόν ζῆλον διά τήν διατήρησιν τῆς ‘Εκκλησιαστικῆς Παραδόσεως μέ Κανονικάς χειροτονίας τελεσθείσας ὑπό Κανονικῶν Ἀρχιερέων.

Πάσα χειροτονία, ἥτις τελεῖται χωρίς πειθαρχίαν εἰς τούς Κανόνας οὐσιαστικῶς εἶναι ἤδη ἄκυρος ἄν καί ἐτελέσθη ὑπό Κανονικῶν ‘Επισκόπων. Ὀ Δ΄ Κανών τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου π.χ. δέν καθαιρεῖ τόν Μάξιμον τόν Κυνικόν διά τάς παραβάσεις αὐτοῦ, ἀλλά διακηρύττει ὅτι ἡ χειροτονία του εἶναι ἄκυρος, διότι ἄν καί ἔγινε ὑπό Κανονικῶν Ἐπισκόπων, ἔγινεν ἐν παραβάσει Κανόνων. Τό αὐτό ἰσχύει διά τήν χειροτονίαν Ἱερέων.

Εἰς τήν ἐπιστολήν του πρός χωρεπισκόπους, ὁ Μέγας Βασίλειος γράφει, ὅτι οἱ οὐχί κανονικῶς χειροτονηθέντες ἱερεῖς πρέπει νά καθαιρεθοῦν. Ἐν κατακλεῖδι λέγει: «... γινώσκετε ὅτι λαϊκός ἔσται, ὁ ἄνευ ἡμετέρας γνώμης εἰς ὑπηρεσίαν παραδεχθείς»(Κανών πθ΄). Ἔτι καθαρότερον ἐκφράζεται αὐτή ἡ σπουδαία ἀρχή εἰς τόν ΣΤ  Κανόνα τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου: «... εἴ τις, χωρίς γνώμης τοῦ Μητροπολίτου γένοιτο Ἐπίσκοπος, τόν τοιοῦτον ἡ Μεγάλη Σύνοδος ὥρισε μή δεῖν εἶναι Ἐπίσκοπον».

Μόνον ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία παραμορφώσασα έν ἑαυτῆ τήν ἰδέαν τῆς μεταδόσεως τῆς Χάριτος ἐν τῆ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει ὡς ἔγκυρον π[σαν χειροτονίαν, ἡ ὁποία ἐτελέσθη ὑπό Κανονικῶν Ἐπισκόπων, ἔστω καί ἄν εἶναι ἐκτός τούτου μή κανονική. Ἡ παραχώρησις ἤ μετάδοσις τῆς Χάριτος κατ’ αὐτούς εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένη μετά τῆς ὀρθῆς προσφορᾶς τῆς συνταγῆς ἤ τοῦ τύπου τῆς χειροτονίας, ἡ ὁποία καθ’ ἑαυτήν ἐπικυρώνει αὐτήν ἀνεξαρτήτως τῆς μονομερότητος ἤ τῆς μή προσαρμογῆς πρός τό θέλημα τῆς Ἐκκλησίας. Τοιοῦτον δόγμα εἶναι ξένον πρός τήν Ὀρθοδοξίαν. Οὕτως εἶναι εύνόητον ὅτι αἱ χειροτονίαι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀκακίου καί τῶν μετέπειτα ἤγειραν τήν ἀμφιβολίαν πολλῶν, ἤγειραν τήν ἀμφιβολίαν πολλῶν, ἕως ὅτου ἐπιβεβαιώθηκαν καί νομιμοποιήθηκαν δι’ ἀποφάσεως τῆς Συνόδου. 

Οὕτως μία ἄνομος πράξις ἐπικυρώνεται ὡς Μυστήριον ἄνευ τῆς ἀνάγκης τῆς ἐπαναλήψεως. Γράφων εἰς τόν πρῶτον αὐτοῦ Κανόνα, ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει ὅτι οἱ Καθαροί, διότι ἦσαν σχισματικοί, δέν εἶχον τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐν τούτοις διά τῆς οἰκονομίας ἐπιτρέπει εἰς αὐτούς νά προσέχρωνται εἰς τήν κοινωνίαν, ἄνευ ἀναβαπτίσματος. Ὁ δέ Η΄ Κανών τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὁρίζει: «Περί τῶν ὀνομαζόντων μέν ἑαυτούς Καθαρούς ποτέ, προσερχομένων δέ τῆ Καθολικῆ καί Ἀποστολικῆ Ἐκκλησία  Ἐκκλησία, ἔδοξε τῆ Ἁγία καί Μεγάλη Συνόδω, ὥστε χειροθετουμένους αὐτούς, μένειν οὕτως ἐν τῶ Κλήρῳ».

Ὑπάρχει κάποια διαφωνία ὡς πρός τό τί σημαίνει ἡ λέξις «χειροθετουμένους» εἰς αὐτόν τόν Κανόνα. Ὀ Ἀριστηνός ἀποδίδει τήν ἔννοιαν τοῦ χρίσματος. Αὐτή ἡ ἑρμηνεία ἐπαναλαμβάνετι ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου Ἰωάννου Σμολένσκ. Φαίνεται ὅμως ὅτι ἡ πλέον αὐθεντική ἑρμηνεία ἐδόθη ὑπό τοῦ ἁγίου Ταρασίου εἰς τήν Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον. Ὅταν οὗτος ἠρωτήθη τό «χειροθετουμένους» εἰς τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου, ἐξήγησεν ὅτι δέν ἐχρησιμοποιήθη ἡ λέξις μέ ἔννοιαν χειροτονίας, ἀλλά μέ τήν ἔννοιαν τῆς ἁπλῆς εὐχῆς. Δύναταί τις νά συμφωνήση μέ τόν Ἐπίσκοπον Νικόλαον Μίλας ὅτι ἐπί τῆ βάσει αὐτῆς τῆς αὐθεντικῆς ἑρμηνείας τοῦ ἁγίου Ταρασίου «... ἡ ἔννοια αὐτῶν τῶν λέξεωνεἰς τόν παρόντα Κανόνα τῆς Νικαίας εἶναι ὅτι ὅταν ἐγίνοντο δεκτοί ἐκ τοῦ σχίσματός των οἱ Νοβατιανοί κληρικοί, ὁ ἁρμόδιος Ἐπίσκοπος ἤ ἱερεύς πρέπει νά ἐπιθέση τάς χεῖρας του ἐπ’ αὐτῶν, ὅπως ἐγίνετο εἰς τό μυστήριον τῆς Μετανοίας καί νά διαβάση τήν κατάλληλον εὐχήν, ἡ ὁποία ἥνωνεν αὐτούς μέ τήν Ἐκκλησίαν».

Ἡ αὐτή τάξις ἐφηρμόζετο ἐν τῆ Ἐκκλησία τῆς Καρθαγένης κατά τόν ΟΘ (ΟΑ ἤ ΟΖ)( Κανόνα εἰς τήν ἀποδοχήν τῶν Δονατιστῶν, οἵτιονες ἦσαν πικρώτεροι σχισματικοί τῶν Νοβατιανῶν καί Καθαρῶν. Εἰς αὐτούς ἐπετράπη, «μεγάλην ἔχειν ἀνάγκην, ὥστε διά τήν τῆς Ἐκκλησίας εἰρήνην καί χρησιμότητα καί αὐτῶν τῶν Δονατιστῶν, οἵτινες δήποτε Κληρικοί διορθουμένης τῆς βουλῆς πρός τήν Καθολικήν ἑνότητα μετελθεῖν θελήσοιεν, κατά τήν ἑνός ἑκάστου Καθολικοῦ Ἐπισκόπου προαίρεσιν καί βουλήν, τοῦ ἐν τῶ αὐτῶτόπω κυβερνῶντος τήν Ἐκκλησίαν, ἐάν τοῦτο συμβάλλεσθαι τῆ τῶν Χριστιανῶν εἰρήνη φανείη, ἐν ταῖς ἰδίαις τιμαῖς αὐτούς ἀναδεχθῆναι». Ὁ αὐτός Κανών παρατηρεῖ: «Καθώς καί ἐν τοῖς προλαβοῦσι χρόνοις πε΄ρι τῆς αὐτῆς διαστάσεως γενέσθαι φανερόν ἐστίν».

Ἐκ τῶν λεχθέντων ἐν τῆ ἀρχῆ τῆς παρούσης ἀποφάσεως, εἶναι φανερόν ὅτι οἱ Παλαιοημερολογῖτες, οἱ ἡγούμενοι ὑπό τῆς Ἱεραχίας, ἥτις προέρχεται ἐκ τῶν τοῦ Ματθαίου χειροτονιῶν, οὐδόλως δύναται νά συγκριθοῦν μετά τῶν σχισματικῶν Δονατιστῶν καί Νοβατιανῶν. Δέν ἡμάρτησαν κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, δογματικῶς, ἀλλ’ ἐν τῶ ζήλῳτων ὅπως διαφυλάξουν αὐτήν παρεβίασαν τήν ἱεραρχικήν τάξιν, ὅταν ὁ Ἐπίσκοπος Ματθαῖος ἐχειροτόνησεν Ἐπίσκοπον μόνος. Μία ἁπλῆ ἀναγνώρισις τῶν χειροτονιῶν αὐτῶν δύναται νά γίνη αἰτία σκανδάλου ὡς ἀθέτησις ὡρισμένων Κανόνων: Α’’Αποστολικοῦ, Δ΄ τῆς Α΄ Οἰκουμ. Συν., καί Γ΄ τῆς Ζ΄ Οἰκ. Συν. ‘Εν τούτοις εἶναι φανερόν ἐξ’ ἄλλων παρατιθεμένων Κανόνων καί παραδειγμάτων, ὅτι δύναται νά ἐφαρμοσθῆ ἡ οἰκονομία τοῦ Η΄ Κανόνος τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τοῦ ΟΘ Κανόνος τῆς Καρθαγένης.

Λαμβάνουσα ὑπ’ ὄψιν ὅλα τά ἀνωτέρω, καθώς καί τήν ἐκφρασθεῖσαν ἐπιθυμίαν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αὐξεντίου, ὅπως ἐπιτευχθῆ οὕτως ἡ ἕνωσις πάντων τῶν ἀφοσιωμένων εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων ἀποφασίζει:

1)Νά ἀναγνωρίση ὡς δυνατήν τήν πραγματοποίησιν τῆς αἰτήσεως τῶν ‘Αρχιερέων Καλλίστου καί Ἐπιφανίου διά τῆς ἐπιθέσεως χειρῶν ἐπ’ αὐτῶν τῶν δύο Ἐπισκόπων. Κατόπιν, οἱ δύο οὗτοι δέον νά πράξουν τό αὐτό διά τούς ἀδελφούς των Ἀρχιερεῖς, καί οἱ ‘Αρχιερεῖς εἰς τόν Κλῆρον.

2) Νά ὑποχρεώση τούς Ἀρχιερεῖς Κάλλιστον καί Ἐπιφάνιον καί τούς σύν αὐτοῖς ἀδελφούς Ἐπισκόπους νά πράξουν τό πᾶν ὅπως ἑνωθῆ ἡ Ἱεραρχία Κλῆρος καί Λαός των, μετ’  αὐτῶν οἱ ὁποῖοι ἡγοῦνται ὑπό τοῦ Μακ.  Ἀρχιεπισκόπου Αὐξεντίου.

3)Νά ἐνημερώση τόν Μακ. Ἀρχιεπίσκοπον Αὐξέντιον περί τῶν ἀνωτέρω

4)Νά διορίση πρός ἐκτέλεσιν τῆς ὡς ἄνω παραγράφου 1 ἐν τῆ Ἱερᾶ Μονῆ Μεταμορφώσεως ἐν Βοστώνη τόν Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπον Φιλόθεον καί τόν Θεοφ. Ἐπίσκοπον Κων/νον.

Διά τήν Σύνοδον τῶν Ἐπισκόπων

(Τίθεται ὑπογραφή)

Λαῦρος Ἐπίσκοπος Μ

ανχάταν

Γραμματεύς τῆς Συνόδου

(Μετάφρασις ἐκ τοῦ Ρωσικοῦ Πρωτοτύπου)

ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ 766/ΣΕΠΤ 2015, ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ

Ἠλεκτρονική Ἐποικοδομητική ἔκδοσις

Ἐκδίδεται με τήν εὐλογίαν τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κηρύκου,  Τοποτηρητοῦ

τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν και Προέδρου τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου, ὑπό τοῦ ἐν Κάτω Ἡλιουπόλει (Ἰπποκράτους 25 και Ὀρφέως 40, Τηλ. 210 9701011)  «Ἱεραποστολικοῦ ‘Εκκλησιαστικοῦ Κέντρου τῆς Στέγης Φιλοξενίας Κληρικῶν Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ε΄».

Α.Π. 766                                  ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2015

 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει:

«Η ἐλεημοσύνη μᾶς ἀνοίγει τόν παράδεισο»

Πολύ μεγάλη  δύναμη ἔχει  ἡ ἐλεημοσύνη.  Σάν  νά εἶναι ἔνδοξη καί ἀγαπητή βασίλισσα, ἀνεβαίνει μέ μεγάλη ἄνεση στίς οὐράνιες ἀψίδες. Ὅταν  βλέπουν οἱ ἄγγελοι  πού φυλάγουν τίς  πύλες τῶν οὐρανῶν, ὅτι ἀνεβαίνει ἡ ἐλεημοσύνη, ἀμέσως ἀνοίγουν διάπλατα τίς πύλες. Ὅταν  ὅμως δοῦν, ὅτι ἔρχονται οἱ ἄλλες ἀρετές χωρίς, νά τίς συνοδεύει ἡ ἐλεημοσύνη, τότε σ’  αὐτές κλείνουν τίς πόρτες. Αὐτή λοιπόν εἶναι ἡ  βασίλισσα   τῶν  ἀρετῶν,  ἡ ὁποία θά μᾶς γλιτώσει ἀπό τήν αἰώνια τιμωρία. Κανένας δέν μπορεῖ  νά  ἀντισταθεῖ  σ’  ἐκεῖνον  πού  μπαίνει   στόν οὐρανό μαζί της. Πράγματι τά φτερά της εἶναι ἀνάλαφρα κι ἀνεβαίνει μέ εὐκολία στό βασιλικό θρόνο.  Αὐτή  κυρίως ἡ ἀρετή μπορεῖ νά ἐξαλείψει ὅλες τίς ἁμαρτίες μας καί νά μᾶς βγάλει ἀπό τήν κόλαση, ἄν ἐμεῖς ἐλεοῦμε μέσα ἀπό τήν καρδιά μας καί ὄχι γιά νά ἐπιδειχτοῦμε στούς ἀνθρώπους.

Χρειάζεται  μόνο ἡ καλή διάθεση  

Ὅταν κάποιος  κάνει  ἐλεημοσύνη,  δέν  χρειάζεται τίποτε  ἄλλο, παρά μόνο καλή  διάθεση. Ἄν  ὅμως λές, ὅτι γιά  νά κάνεις ἐλεημοσύνη, πρέπει  νά ἔχεις  πολλά χρήματα καί σπίτια,  καί νά σοῦ περισσεύουν ροῦχα καί παπούτσια,  τότε διάβασε τά λόγια πού εἶπε ὁ Χριστός στή χήρα καί διῶξε τή σατανική δικαιολογία. Κι ἄν ἀκόμη εἶσαι πιό φτωχός ἀπό ἐκεῖνον πού ζητιανεύει, ὅταν δώσεις μόνο δύο λεπτά, ἔκανες τό πᾶν. Κι ἄν ἀκόμη δώσεις ἕνα κομμάτι κριθαρένιο ψωμί, γιατί μόνο αὐτό ἔχεις, πέτυχες τό σκοπό τῆς ἐλεημοσύνης.

Ὑπακοή στό Χριστό ὄχι στό διάβολο

Ὁ  Χριστός  σέ προτρέπει  νά δίνεις σέ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη  καί σοῦ ὑπόσχεται  τήν οὐράνια βασιλεία. Ἐσύ ὅμως προτιμᾶς,  νά κάνεις ὑπακοή  στό διάβολο γιά  νά κολαστεῖς,  παρά νά κάνεις ὑπακοή στό Χριστό καί νά σωθεῖς. Ὑπάρχει χειρότερη παραφροσύνη ἀπό αὐτή; Ὁ  διάβολος μᾶς ὁδηγεῖ στήν κόλαση καί ὁ Χριστός μᾶς  χαρίζει  τόν  παράδεισο. Ἐσεῖς  ὅμως  ἀφήνετε  τό Χριστό καί τρέχετε κοντά στό διάβολο. Καί αὐτόν πού ἔρχεται  κοντά  σας, τόν διώχνετε,  ἐνῶ αὐτόν πού βρί- σκεται μακρυά σας, τόν προσκαλεῖτε. Μέ τή  στάση  σας αὐτή,  θυμίζετε  ἕνα παράδειγμα· «Ἕνας  βασιλιάς πού  φορᾶ τό  στέμμα  του, νά  μήν μπορεῖ νά πείσει, ἐνῶ ἕνας ληστής πού ἀπειλεῖ μέ τό μαχαίρι του, νά μπορεῖ νά πείθει μέ εὐκολία».

Δῶσε μικρά, κέρδισε ἀθάνατα

∆ῶσε ψωμί  καί  πάρε παράδεισο· δῶσε μικρά  καί πάρε μεγάλα· δῶσε φθαρτά καί πάρε ἀθάνατα. ∆ῶσε στό φτωχό, ὥστε κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως,  ἄν  ἐσύ δέν ἔχεις  νά  ἐπιδείξεις  ἀρετές, ἀμέτρητα στόματα πού ἐλέησες νά ἀπολογοῦνται γιά σένα. Ἡ  ἐλεημοσύνη εἶναι  λύτρωση τῆς  ψυχῆς ἀπό  τίς ἁμαρτίες. Ἔπλυνες  τά σωματικά  χέρια μέ νερό;  Καθάρισε καί τα χέρια τῆς ψυχῆς σου μέ τήν ἐλεημοσύνη.

Σπεῖρε στή γῆ, θέρισε στόν οὐρανό

Ἐκεῖ χρωστᾶμε πολλά, ὄχι χρήματα, ἀλλά ἁμαρτήματα. Ἄς δανείσουμε  στό Χριστό χρήματα,  γιά νά πάρουμε τή συγχώρεση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἄς τόν χορτάσουμε   ἐδῶ πού πεινᾶ, γιά νά μᾶς θρέψει καί αὐτός ἐκεῖ. Ἄς τόν ντύσουμε  ἐδῶ, γιά νά μήν μᾶς ἀφήσει γυμνούς ἀπό τή δική του προστασία. Ἄν τόν   φιλοξενήσουμε    στά   σπίτια    μας,   θά   μᾶς ἑτοιμάσει πολλούς τόπους διαμονῆς στόν οὐρανό. Ἄν τόν δεχτοῦμε  σάν ξένο, δέν θά μᾶς ἀποξενώσει ἀπό τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἄν τόν  ἐπισκεφτοῦμε  ὅταν  εἶναι  ἄρρωστος, τότε  κι αὐτός θά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τίς ἀρρώστειες μας. Ἄς σπείρουμε ἐδῶ στή γῆ τά μικρά καί φθαρτά, γιά νά θερίσουμε στόν οὐρανό τά αἰώνια ἀγαθά τῆς Βασιλείας του.

Νά μᾶς χρωστάει ὁ Θεός!

Κάνε  ὀφειλέτη  σου τό  Θεό καί  τότε  νά ζητήσεις. ∆άνεισε πρῶτα ἐσύ καί ἔπειτα νά ζητήσεις ἀπό τό Θεό, γιά νά πάρεις μέ τόκο. ∆έν εἰσακούεται  κανένας, ὅταν ἁπλῶς  σηκώσει  τά χέρια του. Ἐσύ ἅπλωσε  τά χέρια σου ὄχι στόν οὐρανό, ἀλλά στά χέρια τῶν φτωχῶν. Ἡ προσευχή χωρίς ἐλεημοσύνη εἶναι ἄκαρπη. Ἡ μετάνοια  μόνη της, ἄχρηστη! ∆ῶσε στόν πεινασμένο χρήματα  καί  ἔτσι  θά κερ- δίσεις τόν  κριτή,  ἐπειδή  ἡ μετάνοια  χωρίς ἐλεημοσύνη εἶναι νεκρή καί χωρίς φτερά. Ἡ  μετάνοια δέν μπορεῖ νά πετάξει στόν οὐρανό καί νά γίνει ἀποδεκτή  ἀπό τό Θεό, χωρίς νά ἔχει τά φτερά τῆς ἐλεημοσύνης.

Ἡ Εὐσπλαγνία  ἀπόδειξη ἀγάπης  ἀληθινῆς

Ὁ  Χριστός δέν εἶπε· «ἄν νηστεύετε ἤ ἄν προσεύχεστε, θά εἶστε ὅμοιοι μέ τόν Πατέρα σας».  Τό καθένα ἀπό αὐτά δέν ἔχει  σχέση μέ τό Θεό, οὔτε καί  ὁ Θεός κάνει κάτι ἀπό αὐτά. Ἀλλά   μᾶς  εἶπε·  «Νά  εἶστε  σπλαγχνικοί,  ὅπως ὁ οὐράνιος Πατέρας σας». Αὐτό εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ.

Ἄν δέν ἔχεις μέσα σου τήν ἀγάπη  πρός τόν ἀδελφό σου πού ὑποφέρει, ἐσύ πού λογαριάζεις  γιά  καλό χριστιανό τόν ἑαυτό σου, τί θά παρουσιάσεις λοιπόν κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως μπροστά στό Θεό;

πηγή http://www.paterikiorthodoxia.com/2012/09/2213.html

Ὑπεύθυνος διά τό Ἠλεκτρονικόν Ἐποικοδομητικόν Περιοδικόν: «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ». Ὀ Ἐπίσκοπος Κήρυκος (κατά κόσμον Μηνᾶς Κοντογιάννης), Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς, Τοποτηρητής τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς  Ἀθηνῶν καί Πρόεδρος τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου.