ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΙΑΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ 2005 ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΝ ΜΗΝΥΜΑ, ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΝ. "ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΔΟΞΑΣΑΤΕ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΞ ΟΥΡΑΝΩΝ ΑΠΑΝΤΗΣΑΤΕ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙ ΓΗΣ ΥΨΩΘΗΤΕ"

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210. 6020176, 210.6021467 Α.Π. 406 Ἐν Κορωπίῳ τῇ 26.12.2005 ΕΟΡΤΙΟΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2005 Α.Π. 406 Ἐν Κορωπίῳ τῇ 26.12.2005 «Χριστός γεννᾶται δοξάσατε» Ἀγαπητοί ἀδελφοί. Τό κατ’ ἐξοχήν μήνυμα τῶν Χριστουγέννων, καθ’ ὅλην τήν διάρκειαν τῆς τεσσαρακονθημέρου νηστείας, μᾶς τό δίδει ἡ Καταβασία: «Χριστός γεννᾶται δοξάσατε, Χριστός ἐξ οὐρανῶν ἀπαντήσατε, Χριστός ἐπί γῆς ὑψώθητε». Δοξολογία καί προετοιμασία νά ὑπαντήσωμεν τόν ἐξ’ οὐρανῶν κατερχόμενον, τόν Ἐνανθρωπήσαντα Θεόν Λόγον καί ἀεί «ἐνανθρωπίζοντα», ἵνα ἡμεῖς ἀνέλθωμεν εἰς τούς οὐρανούς. Κατέρχεται ἐπί γῆς ὁ Θεός, γίνεται ἄνθρωπος ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ διά νά ὑψωθῶμεν, νά θεοποιηθῶμεν καί νά ἀνέλθωμεν ἡμεῖς εἰς τούς οὐρανούς. Μέ αὐτό τό μήνυμα μᾶς προετοιμάζει κάθε χρόνον, διά νά βιώσωμεν τό συνεχές καί διαχρονικόν μέγα μυστήριον τῆς θείας ‘Ενανθρωπήσεως, ἤτοι τήν λυτρωτικήν εἴσοδον τοῦ Θεοῦ Λόγου εἰς τήν παγκόσμιον ἱστορίαν, ἐξόχως δέ καί εἰς τήν ἐν γένει προσωπικήν ἑνός ἑκάστου ἐξ’ ἡμῶν. Νά ἑορτάσωμεν, δηλαδή, ὡς παρόν, τό γεγονός, τό ὁποῖον ἔλαβε χώραν εἰς συγκεκριμένον τόπον, ἤτοι «ἐν Βηθλεέμ τῆς ‘Ιουδαίας» καί δή «Αὐγούστου μοναρχήσαντος ἐπί τῆς γῆς», ὅτε καί «πρώτη ἀπογραφή ἐγένετο ἐφ’ ὅλην τήν Οἱκουμένην», καί τό ὁποῖον διαχρονικῶς συνεχίζεται εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί διά τῆς Ἐκκλησίας, ἐν τῆ ὁποίᾳ ἀεί ὁ Χριστός προσλαμβάνει τήν ἀνθρωπίνην φύσιν μας ἐν τῶ Ἁγίῳ Σώματί Του καί ἀεί μᾶς θεοποιεῖ. «Χριστός ἐνηνθρώπησε, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν», διδάσκει ἡ ‘Ορθοδοξία. Ἰδιαιτέρως ἡ περιγραφή τοῦ μεγάλου μυστηρίου, τόσον εἰς τά Εὐαγγελικά, ὅσον καί εἰς τά Ἀποστολικά ἀναγνώσματα καί τά Ὑμνολογικά ἐν γένει κείμενα, τῶν ἡμερῶν αὐτῶν, σκοποῦν νά μᾶς φέρουν εἰς αὐτήν τήν βίωσιν τῶν Χριστουγέννων, ἡ ὁποία εἶναι δυνατή μόνον ὅταν εἴμεθα γνήσια μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς ‘Εκκλησίας, τῆς αἰωνίας αὐτῆς «Βηθλεέμ», ἐπαναλαμβάνομεν, Βηθλεέμ, ἀφοῦ ὁ ‘Ενανθρωπήσας Χριστός πάρεστι καί ἐνεργεῖ μόνον διά τῆς ‘Εκκλησίας Του, ἄνευ καί ἐκτός τῆς Ὁποίας δέν ὑπάρχει σωτηρία. Δέν εἶναι μοναδικόν τό λυτρωτικόν μήνυμα, τό ὁποῖον προετάξαμε, ἀφοῦ ὁ ἑορταστικός λατρευτικός κύκλος τῶν Χριστουγέννων μᾶς πλημμυρίζει μέ ἕνα πλῆθος παραλλήλων οὐρανίων μηνυμάτων. «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία», «Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός, ἀκολουθήσωμεν λοιπόν ἔνθα ὁδεύει ὁ ἀστήρ», ἀλλά καί ἀπό τό μήνυμα τῆς προσκυνήσεως τῶν Μάγων, τῆς προσφορᾶς τῶν δώρων των καί τῆς ἐπιστροφῆς των «δι’ ἄλλης ὁδοῦ, είς τήν πατρίδα των». Μέ αὐτήν τήν ταπεινήν ‘Εγκύκλιόν μας θά περιορισθῶμεν εἰς ἕν σημεῖον ἐκ τῶν ἱερῶν διηγήσεων τοῦ Εὐαγγελίου, τό: «Ἰωσήφ ἐγερθείς παράλαβε τό παιδίον καί τήν μητέρα αὐτοῦ καί φεῦγε εἰς Αἴγυπτον». «Φεῦγε εἰς Αἴγυπτον» Ἡ φυγή τοῦ Ἰησοῦ εἰς τήν Αἴγυπτον εἶναι ἕν γεγονός, τό ὁποῖον περιγράφεται ἁπλᾶ, ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε. Ἄγγελος ἐμφανίζεται ἐν ὀράματι εἰς τόν Ἰωσήφ καί τοῦ λέγει: «Ἰωσήφ, μή φοβηθῆς, ἐγερθείς παράλαβε τό παιδίον καί τήν μητέρα αὐτοῦ καί φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, μέλλει γάρ Ἡρώδης ζητῆσαι τό παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό». Πάρε, δηλαδή, Ἰωσήφ τό παιδί καί τήν μητέρα Του καί φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, διότι ὁ Ἡρώδης θέλει νά τό φονεύση. Καί «μεῖνε ἐκεῖ ἕως ἄν εἴπω σοι». Ὅταν ἀπέθανεν ὁ Ἡρώδης, πάλιν ὁ Ἄγγελος ἐμφανίζεται εἰς τόν ‘Ιωσήφ καί δίδει νέον μήνυμα: «Ἰωσήφ ἐπέστρεφε εἰς γῆν ‘Ισραήλ, τεθνήκασι γάρ οἱ ζητοῦντες τήν ψυχήν τοῦ παιδίου». Νά ἐπιστρέψης εἰς τήν «γῆν ‘Ισραήλ», διότι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἤθελαν νά φονεύσουν τό παιδίον Ἰησοῦν ἔχουν ἀποθάνει. Ἐν προκειμένῳ, πρέπει νά ὑπογραμμίσωμεν τά δύο χαρακτηριστικά μηνύματα τοῦ ‘Αγγέλου: Τό «Φεῦγε εἰς Αἴγυπτον», καί τό «Τεθνήκασι οἱ ζητοῦντες τήν ψυχήν τοῦ παιδίου». Εἰς αὐτάς τάς φράσεις περιγράφεται ἀφ’ ἐνός ὁ μετέπειτα διωγμός κατά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καί ἀφ’ ἑτέρου ὁ θρίαμβος καί ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ἒν τῆ Ἀποκαλύψει ἐμφανίζεται ὡς τό Ἐσφαγμένον Ἀρνίον, τό ὁποῖον ὅμως ἐν τέλει «ἑξῆλθε νικῶν». ‘Ακριβῶς αὐτόν τόν διωγμόν προειδοποίησεν ὁ Κύριος ὅτι θά δεχθοῦν πρῶτοι οἱ Ἀπόστολοί Του καί κατόπιν οἱ διάδοχοι αὐτῶν καί ὁλόκληρον τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας Του: «Εἰ ἐμέ ἐδίωξαν καί ὑμᾶς διώξουσι», πλήν καί «Πῦλαι τοῦ Ἄδου οὐ κατισχύσουσι Αὐτῆς». Ἐπ’ αὐτῶν λέγει καί ὁ ἱερός Χρυσόστομος: «Ἡ ‘Εκκλησία πολεμουμένη νικᾶ» καί «πόσοι ἐπολέμησαν τήν ‘Εκκλησίαν καί οἱ πολεμοῦντες ἀπώλοντο, αὕτη δέ ὑπέρ τόν οὐρανόν ἀναβέβηκεν». Εἰς τό πρόσωπον τοῦ Ἡρώδου διακρίνομεν ὅλους τούς μετέπειτα διώκτας, μέχρι καί τῶν σημερινῶν, ἤτοι τῶν ποικιλωνύμων αἱρετικῶν, καί βλασφήμων, τῶν ἀρνητῶν καί ἀποστατῶν, τῶν ψευδοδιδασκάλων καί ψευδοπροφητῶν καί ὅλων τῶν διωκτῶν καί ἐκκλησιομάχων, ἀπ’ ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον, οἱ ὁποῖοι παρανομοῦν καί βλασφημοῦν εἰς βάρος τῆς ‘Εκκλησίας. Καί ὅλοι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἐνῶ δῆθεν θέλουν νά «προσκυνήσουν» τόν Χριστόν, ὅμως ζητοῦν νά τόν «φονεύσουν». Δέν ἐργάζονται «ἐν ἀγάπη καί ἀληθείᾳ», ἀλλά ἐκκοσμικευμένα, ἀντιχριστιανικά, ἐξουσιαστικά καί βάρβαρα, κατά τό θέλημα τοῦ κόσμου τούτου. Εἰς τήν φυγήν τοῦ Ἰησοῦ εἰς τήν Αἴγυπτον διακρίνομεν τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία «φεύγει» κατά καιρούς «είς τήν ἔρημον». Τήν βλέπομεν ἄλλοτε διωκομένην καί εἰσερχομένην εἰς τάς Κατακόμβας, ἄλλοτε «ἐν μέσω θλίψεων καί ἀγωνίας», καί πάντοτε, «ἐξερχομένην» ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, καί περιοριζομένην εἰς τό «μικρόν ποίμνιον». Οἱ Σύγχρονοι « Ἡρῶδαι» Ἄς ἴδωμεν, ὅμως, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, καί τέκνα ἐν Κυρίω, πόσοι σύγχρονοι «Ἡρῶδαι», καί εἰς τάς ἡμέρας μας, ἀφηνίασαν κατά τῆς ‘Ορθοδοξίας, καί «ἠκόνισαν τά ξίφη» των κατά τῆς ‘Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τῶν γνησίων τέκνων Της! Παρακαλῶ νά διακρίνωμεν ἔστω κάτω ἀπό τούς ψευδεπις λόγους ὅλων αὐτῶν, τόν διαβολικόν ἐκεῖνον «ζῆλον» τοῦ Ἡρώδου νά φονεύση τόν Χριστόν, καί ἐν προκειμένω τό γεγονός ὅτι ὡρκίσθησαν (ἐδεσμεύθησαν) νά μήν ἀφήσουν τίποτε ὄρθιο, οὔτε ἀπό Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν καί ‘Αποστολικήν Διαδοχήν, ἀλλ’ οὔτε καί ἀπό Ϊερούς Κανόνας καί Θεσμούς... Νά μήν ὑπάρχη πουθενά φῶς Χριστοῦ, νά σβήση ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διά νά λύση ὁ Νεοημερολογιτισμός – Οἰκουμενισμός τό «παλαιοημερολογιτικόν». ‘Εδῶ ὅμως κορυφοῦται ἡ ἀφροσύνη των, διότι οὕτω ἐνεργοῦντες ὄχι μόνον οἱ ἴδιοι δέν σώζονται, ἀλλά καί καθίστανται καί ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΙ, ἐνῶ μέ τήν ρονφαίαν τῶν σχισμάτων των κατακρεουργοῦν τό Ἅγιον Σῶμα τῆς ‘Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὀ Ἡρώδης, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τότε ἐσφαξεν 14.000 νήπια, προκειμένου νά φονεύση «τόν τεχθέντα Βασιλέα», οἱ Ἑβραῖοι καί οἱ ἀνά τούς αἰῶνας τήν ὁδόν τοῦ Ἡρώδου βαδίσαντες αἱρετικοί καί βάρβαροι, μέχρι καί τῶν σημερινῶν ἐκκλησιομάχων, καί προδοτῶν τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του, «ἔσφαξαν» καί «σφάζουν» ἑκατομμύρια καί δισεκατομμύρια ἀνθρώπων. Καί ἄλλων μέν ἐφόνευσαν τήν ψυχήν, διότι μέ τάς αἱρέσεις καί τά σχίσματά των ἐξέβαλαν ἐκ τῆς σωστικῆς Κιβωτοῦ τῆς Ἐκκλησίας, ἄλλων ὅμως ἐφόνευσαν τό σῶμα, ὄχι ὅμως καί τήν ψυχήν, καί αὐτοί εἶναι ἐκεῖνοι τῶν ὁποίων τά ὀνόματα ἐγράφησαν εἰς τό βιβλίον τῆς ζωῆς, εἶναι ἐκεῖνοι, διά τούς ὁποίους λέγει ἡ Ἀποκάλυψις: «Οὗτοι εἰσίν οἱ ἐρχόμενοι ἐκ τῆς θλίψεως τῆς μεγάλης καί ἔπλυναν τάς στολάς αὐτῶν καί ἐλεύκαναν αὐτάς ἐν τῶ αἵματι τοῦ ἁρνίου» (Ἀποκ. ζ, 14). « ‘Εξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν» ‘Εκεῖνο, ὅμως τό ὁποῖον πρέπει νά ὑπογραμμίσωμεν, καί μέ αὐτό νά τελειώσωμεν, εἶναι τό γεγονός, τό ὁποῖον ἤδη ἐτονίσθη, ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν νικᾶται, δέν χάνεται, ἀλλά ὅπως τό θεῖον Βρέφος ἐπανῆλθεν εἰς τήν Ἰουδαίαν, ὅταν ἀπέθανεν ὁ Ἡρώδης, ἔτσι καί Αὕτη πάντοτε ἐξῆλθεν καί ἐξέρχεται καί θά ἐξέρχεται ΝΙΚΩΣΑ. Ὡστόσον, ὅπως «τῶ καιρῶ ἐκείνῳ ὁ Ἄγγελος εἶπεν εἰς τόν Ἰωσήφ: «Ἐγερθείς παράλαβε τό παιδίον καί τήν μητέρα αὐτοῦ καί φεῦγε εἰς Αἴγυπτον», οὕτω καί ἐπί τ[ῶν διαδόχων τοῦ Ἡρώδου, εἴτε οὗτοι εἶναι ἐκτός καί μακράν τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε εἶναι ἀνάξια τῆς ἀποστολῆς των Ἐκκλησιαστικά πρόσωπα – αἱρετικοί βλάσφημοι καί ἐπίορκοι καί πάντως μέ ἀντιεκκλησιαστικήν συνείδησιν καί ἀντορθόδοξον φρόνημα, πάλιν παραγγέλλει εἰς τούς ‘Ορθοδόξους: «Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε». Δηλαδή, «φεύγετε μακράν ἀπό αὐτούς» «φεύγετε εἰς τήν ἔρημον», καί τάς Κατακόμβας, καί εἴητε εἰς τήν ‘Αλήθειαν, ὅπου ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία Του πάλιν ἀναγκάζονται νά καταφύγουν. Φυλάξατε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν Παρακαταθήκην τῆς ‘Ορθοδόξου Ὁμολογίας -‘Εκκλησιολογίας καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, διότι δι’ αὐτῶν σώζεσθε ἐν τῆ Ἐκκλησία καί αὐτά ὡς Παρακαταθήκην θά μᾶς ζητήση ὁ Κύριος κατά τήν ἡμέραν τῆς Κρίσεως. «Τό μικρόν ποίμνιον» Καί οἱ πραγματικοί Ὀρθόδοξοι, δέν καθυστεροῦν, ἀλλ’ «ἐξέρχονται ἐκ μέσου αὐτῶν», ὅσον καί ἄν τοῦτο τούς λυπῆ, διότι δέν θέλουν νά λυπήσουν τόν Θεόν καί διότι οὕτω ἑορτάζουν ἀληθινά Χριστούγεννα ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, ἔστω καί ἄν αὕτη φαίνεται ὡς «φεύγουσα εἰς Αἴγυπτον». Δέν φοβοῦνται τό «μικρόν ποίμνιον», ἔστω καί ἄν τοῦτο προκαλῆ τήν «χλεύην», ἀλλά «φεύγουν ὡς διωκόμενοι εἰς τήν Αἴγυπτον», μέ τήν ἐλπίδα, ὅτι γρήγορα θά ἐπιστρέψουν ἐν θριάμβω «εἰς γῆν ‘Ισραήλ». Φεύγουν ἐν ταπεινώσει, ἀλλά μέ τήν βεβαίαν ἐλπίδα, ὅτι «οἱ ζητοῦντες τήν ψυχήν τοῦ παιδίου», δηλαδή οἱ διῶκται τῆς ‘Εκκλησίας, ταχέως θά ἀφανισθοῦν. Γνωρίζουν ἀπό τόν Ἀπόστολον Παῦλον, ὅτι «ἡ δύναμις τῶν ‘Ορθοδόξων ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται». ‘Ενδυναμοῦνται ἀπό τόν άεί ‘Ενανθρωπίζοντα Χριστόν, ἀπό τήν συνεχῆ ὑπάντησιν Αὐτοῦ. ‘Ενισχύονται ὑπό τῶν ἀναριθμήτων Ὁμολογητῶν καί Μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι ἀπέδειξαν ὅτι «οὐδέν Ἐκκλησίας δυνατώτερον». Ἐνώπιον ὅλων τῶν σημερινῶν Ὀρθοδόξων ἀγωνιστῶν τῆς Πϊστεως ὀρθοῦται ἡ μορφή τοῦ ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου Ματθαίου, τοῦ ὁποίου ἠχοῦν ἀκόμη εὐκρινῶς οἱ λόγοι του: «Ἡ Ὀρθοδοξία θά παραμείνη ὡς μία σπίθα, ἀλλά μή κλονισθῆτε, διότι καί πάλιν θά λάμψη εἰς τά πέρατα τῆς Οἰκουμένης». Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί Πατέρες, μή πτοῆσθε ἀπό τά σημερινά δεινά, ἀπό τούς σημερινούς διωγμούς. Οἱ διῶκται, ὅσον καί ἄν εἶναι δόλιοι, ὕπουλοιι ἀλλά καί θρασεῖς εἰς τό τέλος θά συντριβοῦν. Διά τοῦτο, ἡμεῖς τἀ γνήσια τέκνα τὴς Ἐκκλησίας ἄς προσπαθήσωμεν νά παραμείνωμεν μέσα εἰς τό διαχρονικόν «Σπήλαιον τῆς Βηθλεέμ», διά νά βιώσωμεν καί νά ζήσωμεν τά πραγματικά μηνύματα τοῦ ὕμνου: «Χριστός γεννᾶται δοξάσατε, Χριστός ἐπί γῆς ὑψώθητε». Ἄς μείνωμεν ἐντός τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἔστω καί ἄν Αὕτη «φεύγει εἰς Αἴγυπτον», εἴτε εἰσέρχεται εἰς τάς «Κατακόμβας». Εἴθε καί σήμερον καί καθημερινῶς νά ἑορτάζωμεν τοιαῦτα εὐλογημένα καί ἀληθῆ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ. ΑΜΗΝ. ‘Ελάχιστος πρός τόν ‘Ενανθρωπήσαντα Κύριον εὐχέτης + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ