ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΘΕΟΔΟΧΟΣ

Ο Συμεών ήταν ένας από τους 72 σοφούς , που κάλεσε ο Πτολεμαίος στην Αίγυπτο για να μεταφράσουν την Παλαιά Διαθήκη, από το εβραϊκό κείμενο στην ελληνιστική κοινή. Η μετάφραση αυτή είναι γνωστή σαν μετάφραση των εβδομήκοντα. Μεταφράζοντας λοιπόν τον Προφήτη Ησαΐα και συγκεκριμένα το στίχο που αφορά τη γέννηση του Μεσσία, «Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Εμμανουήλ» (Ησ. 7.14)., άρχισε να αμφιβάλει. Έχοντας τις αμφιβολίες του, δυσπιστώντας και προσπαθώντας να βρει λογική εξήγηση, περπατούσε σκεπτόμενος στις όχθες του Νείλου ποταμού, όταν κάποια στιγμή,, έπεσε το δαχτυλίδι του μέσα στο ποτάμι. Του ήρθε τότε η σκέψη, πως όσες πιθανότητες έχει να το βρει, άλλες τόσες υπάρχουν, να γεννηθεί παιδί από παρθένο. Δηλαδή καμιά. Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός ενώ έτρωγε ψάρι, βρήκε μέσα του το δαχτυλίδι. Παρακάλεσε το Θεό τότε, να τον αξιώσει να δει το Σωτήρα του κόσμου. «……μὴ ἰδεῖν θάνατον, πρὶν ἢ ἂν ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου». Η παράκληση του εισακούστηκε, από το Θεό, που τον κράτησε στη ζωή μέχρι την ηλικία των 270 ετών. ‘Όταν η Παναγία έφερε τον Ιησού στο Ναό, για να πάρει την ευχή των 40 ημέρών, Ο Συμεών φωτισμένος από το άγιο Πνεύμα, πήρε στα χέρια του τον Ιησού τον ευλόγησε και είπε το Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου Δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμά σου ἐν εἰρήνῃ…» (Λουκ.Β’ : 25-32). Ο Συμεών κατοικούσε στην Ιερουσαλήμ. Ήταν δίκαιος, ευλαβής και φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, που του είχε φανερώσει ότι δε θα πέθαινε πριν δει το Χριστό. Η χαρμόσυνη αυτή πληροφορία τον εμψύχωνε ως τα βαθειά γεράματα του. Τέλος, ακριβώς σαράντα μέρες μετά τη γέννηση του Ιησού, το Πνεύμα τον πληροφόρησε ότι έπρεπε να πάει στο Ιερό. Ετοιμάστηκε, λοιπόν, με νεανική ζωηρότητα, πήγε εκεί και στάθηκε στην πόρτα, γεμάτος ευχαρίστηση και αγαλλίαση. Μέσα στην προσδοκία αυτή, φάνηκαν να έρχονται ο Ιωσήφ με την Παρθένο, που κρατούσε τον Ιησού. Ο Συμεών, πληροφορημένος από το Πνεύμα ότι το βρέφος αυτό είναι ο Χριστός, τρέχει και παίρνει τον Ιησού στην αγκαλιά του. Τον κρατάει ευλαβικά και, αφού καλά - καλά παρατήρησε το νήπιο και δέχθηκε όλη την ιλαρότητα της θείας μορφής του, ύψωσε το βλέμμα του επάνω και είπε ευχαριστώντας το Θεό: «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη• ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φως εις άποκάλυψιν εθνών και δόξαν λάου σου Ισραήλ». Τώρα, δηλαδή, πάρε την ψυχή μου Δέσποτα, σύμφωνα με το λόγο σου, ειρηνικά, διότι τα μάτια μου είδαν αυτόν που θα φέρει τη σωτηρία που ετοίμασες για όλους τους λαούς και θα είναι γι' αυτούς φως, που θα αποκαλύψει τον αληθινό Θεό και θα δοξάσει το λαό σου Ισραήλ.