ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ: "ΔΟΣ ΜΟΙ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΞΕΝΟΝ"

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057 Ἀριθμ. Πρωτ. ΕΠ/31 Μεγάλη Παρασκευή 2006 «ΔΟΣ ΜΟΙ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΞΕΝΟΝ» ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΝΟΡΙΤΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά. Πλησιάζει τό Πάσχα. Χθές τήν Μεγάλη Πέμπτη ἀκούσαμε τό: «Σήμερον κρεμᾶται ἐπί ξύλου, ὁ ἔν ὕδασι τήν γῆν κρεμάσας». Καί σήμερα τήν Μεγάλη Παρασκευή στόν Ἐπιτάφιο, ἀκοῦμε ἐκεῖνον τόν λίαν κατανυκτικό ὕμνο, πού ἀρχίζει μέ τά λόγια: «Δός μοι τοῦτον τόν ξένον», τά λόγια πού εἶπε ὁ Ἰωσήφ εἰς τόν Πιλάτο, ζητώντας τήν ἄδεια νά κατεβάση ἀπό τόν Σταυρό καί νά ἐνταφιάση τό Σῶμα τοῦ Ἐσταυρωμένου. Διάλεξα αὐτά τά πλήρη χάριτος λόγια τοῦ ἁγίου Ἐπιφανίου ‘Επισκόπου Κύπρου, διά νά ἐπικοινωνήσουμε σήμερα Μεγάλη Παρασκευή, νά γίνουν καί δικά μας λόγια προσευχῆς, διότι εἶναι λόγια πού πρέπει νά τά ἐπαναλαμβάνουμε κάθε φορά πού πλησιάζουμε μετά φόβου, πίστεως καί ἀγάπης εἰς τό Ἅγιον Ποτήριον, διά νά λάβουμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀς τά μελετήσουμε, καί θά καταλάβουμε καλύτερα τήν μεγάλη δωρεά τοῦ Θεοῦ σέ μᾶς. Τά παραθέτομεν ἐν μεταφράσει πρός εὐκολωτέραν κατανόησιν: «Κύριε καί Θεέ μου, δός μου τοῦτον τόν ξένον, τό σῶμα ἐκείνου πού καταδικάστηκε σέ θάνατον ἀπό τούς ἀνθρώπους, τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου, τοῦ Ἰησοῦ τοῦ φτωχοῦ, τοῦ Ἰησοῦ τοῦ ἄστεγου, τοῦ Ἰησοῦ τοῦ περιφρονημένου, τοῦ Ἰησοῦ τοῦ ξένου καί ἀγνώριστου ἀνάμεσα στούς ξένους καί καταφρονεμένου καί κοντά σ’ αὐτά κρεμασμένου στό Σταυρό. Δός μου τοῦτον τόν ξένον, γιατί ἀπό μακρυνή χώρα ἦρθε ἐδῶ, γιά νά σώσει τόν ξένο (τόν ἄνθρωπο τόν ἀποξενωμένο ἀπό τόν Θεό καί ξενιτεμένο ἀπ’ τήν οὐράνια πατρίδα του). Δός μου τοῦτον τόν ξένον, γιατί κατέβηκε στή σκοτεινή γῆ γιά ν’ ἀνεβάσει τόν ξένο. Δός μου τοῦτον τόν ξένο, γιατί Αὐτός μόνο εἶναι πραγματικά ξένος. Δός μου τοῦτον τόν ξένο, πού τήν χώρα Του δέν τήν γνωρίζουμε ἐμεῖς οἱ ξένοι. Δός μου τοῦτον τόν ξένο, πού τόν Πατέρα Του δέν ξέρουμε ἐμεῖς οἱ ξένοι. Δός μου τοῦτον τόν ξένον, πού ἔζησε στά ξένα ζωή καί βιοτή παράξενη. Δός μου τοῦτον τόν ξένο, πού δέν ἔχει ποῦ νά γείρει τό κεφάλι. Δός μου τοῦτον τόν ξένον, πού σάν ξένος γεννήθηκε ἄστεγος στά ξένα καί σέ φάτνη. Δός μου τοῦτον τόν ξένον, πού ἀπό τήν φάτνη ἀκόμα ἔφυγε σάν ξένος. Δός μου τοῦτον τόν ξένο, πού ἀπό τά σπάργανα ἀκόμη ξενιτεύθηκε στήν Αἴγυπτο. Δός μοι τοῦτον τόν ξένο, πού μήτε πόλη, μήτε χωριό, μήτε σπίτι, μήτε τόπο νά μείνει, μήτε συγγενῆ ἔχει, ἀλλά σέ ξένη χώρα κατοίκησε, ἄν καί κατέχει τά πάντα. Δός μου (Θεέ μου) τοῦτον τόν γυμνό πάνω στό Ξύλο, γιά νά σκεπάσω Αὐτόν πού σκέπασε τήν γύμνια τῆς δικῆς μου φύσης. Δός μου τοῦτον τόν νεκρό καί Θεό μαζί, γιά νά καλύψω Αὐτόν πού κάλυψε τίς δικές μου ἀνομίες. Δός μου τοῦτον τόν νεκρό, γιά νά θάψω Αὐτόν πού ἔθαψε στόν Ἰορδάνη τήν δική μου ἁμαρτία. Σέ παρακαλῶ νά μοῦ δώσεις Ἐκεῖνον πού ἀδικήθηκε ἀπ’ ὅλους, πού προδόθηκε ἀπό μαθητή, πού ἐγκαταλείφθηκε ἀπό φίλους, πού διώχθηκε ἀπό ἀδελφούς, πού χαστουκίστηκε ἀπό δοῦλο. Σέ ἐκλιπαρῶ γιά ἕναν καταδικασμένο ἀπ’ αὐτούς πού ὁ ἴδιος ἐλευθέρωσε ἀπό τήν σκλαβιά, ποτισμένο ξύδι ἀπ’ αὐτούς πού ὁ ἴδιος ἔθρεψε, πληγωμένο ἀπ’ αὐτούς πού ὁ ἴδιος γιάτρεψε, παρατημένο ἀπ’ τούς μαθητές του καί στερημνένο τήν ἴδια τήν μάνα Του. Σέ ἱκετεύω γι’ αὐτόν τόν ἄστεγο πού κρέμεται στό ξύλο (τοῦ Σταυροῦ). Γιατί δέν ἔχει κανένα νά τοῦ συμπαρασταθῆ πάνω στή γῆ, οὔτε πατέρα, οὔτε φίλο, οὔτε μαθητή, οὔτε συγγενῆ, οὔτε κάποιον νά τόν θάψῃ. Μόνος εἶναι, τοῦ μόνου Πατέρα μονογενής Υἱός, Θεός στόν κόσμο κι’ ἄλλος κανένας». Αὐτά τά ἱκετευτικά λόγια τοῦ Ἰωσήφ, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἄς γίνουν καί δική μας προσευχή καί ἱκεσία, κάθε φορά πού προσερχώμεθα νά κοινωνήσωμεν τῶν ‘Αχράντων Μυστηρίων. Ὁ ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ========================== ΕΥΧΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ (Σ.Σ. ΤΟΥ 2006) ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ Εὐχόμεθα ΚΑΛΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ. Παραλλήλως σᾶς ὑπενθυμίζομεν ὅτι ἐπί τῆ ἀναμνήσει τοῦ Καθαγιασμοῦ Ἁγίου Μύρου πού ἔγινε στόν Ἐπισκοπικό Ἱερό Ναό Ἁγίας Αἰκατερίνης, χθές τήν Μεγάλη Πέμπτη, πλησίον τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, ΑΝΕΓΕΙΡΕΤΑΙ παρεκκλήσιον τιμώμενον ἐπ’ ὀνόματι τῆς Παναγίας «ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΘΛΙΒΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ». Εἰς τόν καιρό τῶν θλίψεων, ἀλλά καί πάντοτε ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ μόνη ἐλπίδα, ἡ μόνη χαρά, ἡ μόνη παραμυθία διά τούς θλιβομένους, ἡ μόνη πού χορηγεῖ πλουσίαν εἰς ὅλους μας τήν χαράν τῆς Ἀναστάσεως. Εἶναι ἡ χαρά τῶν ‘Αγγέλλων. Ἄκουσε πρώτη τό χαρμόσυνο Μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως.