ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ ... ΑΓΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης ὁ προορατικὸς & ἰαματικὸς ἱερέας τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καὶ τῆς κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης ἐγεν. Σούρα Ρωσίας 18-10-1829 - ἐκοιμ. Κρονστάνδη Ρωσίας 20/12/1908. Μνήμη: 20 Δεκεμβρίου Ἐπιμέλεια - Παρουσίαση: Παναγιώτης Μπούρδαλας ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ Α . Γέννηση - ἀνατροφή Ὁ π. Ἰωάννης (Ἰβὰν) Ἴλιτς Σέργιεφ γεννήθηκε τὴν 18 Ὀκτωβρίου 1829, μέρα γιορτῆς τοῦ μεγάλου Σλαύου Ὁσίου Ἰωάννη τῆς Ρίλας (Βουλγαρίας), τοῦ ὁποίου πῆρε τὸ ὄνομα. Τὸ χωριὸ του λέγεται Σούρα στὸ νομὸ Ἀρχάγγελκ στὴ βορεινὴ Λευκὴ θάλασσα τῆς Ρωσίας. Ὁ πατέρας του Ἠλίας (Ἴλιτς) Μιχαήλοβιτς Σέργιεφ ἦταν ὀλιγογράμματος ἱεροψάλτης τῆς ἐνοριακῆς ἐκκλησίας τοῦ χωριοῦ. Ἡ μητέρα του Θεοδώρα Βλάσιεβνα ἦταν λίγο μορφωμένη. Ὁ παππούς του ἦταν ἱερέας ἀπὸ γένος ἱερατικό. Ἡ θεία λατρεία καὶ ἡ αὐστηρὴ νηστεία ἦταν οἱ βάσεις τῆς παιδικῆς του κατήχησης, παρότι γεννήθηκε καχεκτικὸς καὶ βαφτίστηκε τὴ νύχτα τῆς γέννησής του. Β. Σπουδές Ὅταν ἔγινε ἕξι ἐτῶν ἄρχισε ἡ μητέρα του νὰ τοῦ παραδίδει μαθήματα. Σὲ ἡλικία 10 ἐτῶν στάλθηκε στὴν ἐνοριακὴ σχολὴ τοῦ Ἀρχάγγελκ. Τέλειωσε 22 ἐτῶν, σὰν πρῶτος μαθητής, τὸ θεολογικὸ Σεμινάριο καὶ μὲ κρατικὴ ὑποτροφία στάλθηκε στὴ θεολογικὴ Ἀκαδημία τῆς Πετρούπολης. Τότε πεθαίνει ὁ πατέρας του σὲ ἡλικία 48 ἐτῶν. Μὲ ὅπλο τὸν καλλιγραφικὸ γραπτό του χαρακτήρα, γίνεται γραμματέας τῆς Ἀκαδημίας καὶ μὲ πενιχρὸ μισθὸ ἐννέα ρούβλια τὸ μήνα ζεῖ αὐτὸς καὶ ἡ μητέρα του. Ἐνῷ εἶχε τὴν ἐπιθυμία νὰ γίνει ἱεραπόστολος στὴ μακρινὴ Κίνα, στὸ τέταρτο ἔτος τῶν σπουδῶν περνάει βαθειὰ κατάθλιψη, ποὺ ὅμως τὴν ξεπερνάει σιγὰ-σιγά. Μελέτησε τὰ γραπτὰ πολλῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, στάθηκε ὅμως ἰδιαίτερα στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ τὸν Φιλάρετο Μόσχας. Στὴν Ἀκαδημία ἐπιπλέον διδάχθηκε ὅλες τὶς τότε γνωστὲς ἐπιστῆμες. Εἶναι ὅμως ἀναγκαῖο νὰ σημειώσουμε ὅτι π. Ἰωάννης εἶναι καρπὸς τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἀναγέννησης ποὺ σημειώθηκε στὰ τέλη τοῦ 18ου καὶ ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰώνα, παρότι αὐτὴ δὲν σημάδεψε καίρια καὶ πλήρως τὴν Ρωσικὴ θεσμικὴ Ἐκκλησία. Νὰ θυμίσουμε ὅτι ἡ ἀρχὴ ἔγινε μὲ τὸν στάρετς Παΐσιο Βελιτσκόφσκυ (1722-1794) ποὺ ἀναγνωρίστηκε ὡς ἅγιος τὸ 1988 ἀπὸ τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία. Πνευματικοὶ ἀπόγονοι καὶ καρποὶ ἦσαν πολλοὶ ἀκόμα. Ἀνάμεσά τους ὁ ὅσιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ (1759 -1833, μνήμη 2 Ἰανουαρίου, ἀναγνώριση τὸ 1903), ἡ ὁσία Ξένη Γκριγκόριεβνα, ἡ διὰ Χριστὸ σαλή, (1732 – 1806/1814, ἀναγν. τὸ 1988), ὁ ὅσιος Ἀμβρόσιος τῆς Ὄπτινα (1812-1891, ἀναγν. τὸ 1988) ὁ μητροπολίτης Μόσχας Πλάτων, μητροπολίτης Πετρουπόλεως Γαβριήλ, ὁ ἐπίσκοπος Ἰγνάτιος Μπραντσανίνωφ (1807-1867, ἀναγν. τὸ 1988), ὁ ὅσιος Θεοφάνης ὁ ἔγκλειστος (1815-1894, ἀναγν. τὸ 1988, ὁ ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης, ὁ γέροντας Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ, κλπ. Γ. Ἱερατικὴ πορεία Στὸ τέλος τῶν σπουδῶν του ἐγκαταλείπει ὁριστικὰ τὴ σκέψη τῆς ἐξωτερικῆς ἱεραποστολῆς, διότι ἔνοιωσε τὴν ἀνάγκη τοῦ ὀρθόδοξου φωτισμοῦ τοῦ δικοῦ του λαοῦ. Ἔτσι τοῦ προτείνεται ἡ θέση ἱερέα στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα τοῦ Πρωτοκλήτου στὴν Κρονστάνδη ἡ ὁποία, στὸ νησὶ Κότλινε τοῦ Φιννικοῦ κόλπου, ἦταν τόπος ἐξορίας κάθε «παραστρατημένου» μικροαστοῦ. Ὁ γέροντας ἱερέας Κωνσταντῖνος Νετβίτσκυ τοῦ ζήτησε ἐπιπλέον, καὶ αὐτὸς δέχτηκε, νὰ νυμφευτεῖ καὶ τὴν κόρη του Ἐλισσάβετ Κωνσταντίνοβνα. Στὶς 11 Νοεμβρίου 1855 (26 ἐτῶν) ἔγινε διάκονος καὶ τὴν ἑπόμενη πρεσβύτερος, ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Χριστόφορο Βιννίτσκυ, στὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Πέτρου καὶ Παύλου. Ὁ ἱερέας πιὰ Ἰωάννης, γιὰ νὰ βρίσκεται σὲ ἱερατικὴ ἐγρήγορση, βάζει αὐστηροὺς κανόνες στὸν ἑαυτό του. Τοὺς τηρεῖ ὄλους μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸν ποὺ τὸν ἤθελε νὰ ἡσυχάζει πολὺ στὸ σπίτι, γιατὶ οἱ ἀνάγκες τῶν πονεμένων ἀδελφῶν του ἦταν περισσότερες ἀπὸ ὅ,τι ὑπολόγιζε. Ἡ σύζυγός του γίνεται μὲ αὐταπάρνηση βοηθὸς στὸ ἔργο του καὶ μετὰ ἀπὸ ἕνα χρονικὸ διάστημα συναποφασίζουν τελικὰ νὰ ζήσουν χωρὶς παιδιά, σὰν ἀδέλφια. Δ. Ὁ λαός του Στὸν τόπο ἐξορίας, στὴν Κρονστάνδη, ἀκόμη καὶ τὰ παιδιὰ ἀπὸ 7 ἐτῶν ἦταν παραστρατημένα καὶ ἐπικίνδυνα. Γρήγορα ὁ π. Ἰωάννης κατάλαβε πὼς ὅλοι ἀνήκουν στὸ ποίμνιό του. Ἡ προσέγγιση ἄρχισε ἀπὸ τὰ παιδιά, γιατὶ ὅπως ἔλεγε κρατοῦν ἕνα μέρος ἀπὸ τὸ ἀρχικὸ μεγαλεῖο της εἰκόνας τοῦ Θεοῦ. Ἀκολούθησαν σιγὰ-σιγὰ καὶ οἱ μεγάλοι. Ἡ μέριμνά του ἁπλώθηκε καὶ ἀγκάλιασε καὶ ψυχὲς ἔξω ἀπὸ τὴν ἐνορία του. Ἐνθάρρυνε κάθε ἄνδρα καὶ γυναίκα, ἀρκεῖ νὰ ἔβλεπε καὶ τὸν παραμικρὸ σπινθῆρα στὶς ψυχές τους. Μοίραζε τόσα ἀπὸ τὰ πενιχρά του ἔσοδα, ποὺ γιὰ τὸ σπίτι του δὲν εἶχε οὔτε τὰ ἀπαραίτητα. Ἔφτανε σ᾿ αὐτὸ πολλὲς φορὲς χωρὶς τὰ παπούτσια του. Οἱ φτωχοὶ καὶ παραμελημένοι ἦταν στὴν καρδιά του. Τοὺς ἀγόραζε πολλὲς φορὲς τρόφιμα ὁ ἴδιος, τοὺς ἔφερνε γιατρό, τοὺς πήγαινε στὸ φαρμακεῖο. Πάντα πίσω του ἀκολουθοῦσε πλῆθος ζητιάνων. Ἔτσι ἄρχισε νὰ προκαλεῖ δυσφορία στὴν «ὑψηλὴ κοινωνία» τῆς Κρονστάνδης. Ὅμως αὐτὸς ἐπιτίθετο καὶ ἐνοχλοῦσε πλούσιους καὶ πολιτικοὺς παράγοντες πρὸς τὴν κατεύθυνση λύσης τῶν προβλημάτων τῶν φτωχῶν καὶ ἐξόριστων, παρ᾿ ὅλη τὴν χλεύη ποὺ δεχόταν. Ε. Τὸ μεγάλο κοινωνικὸ ἔργο του Ἡ βάση τῆς φιλανθρωπικῆς του δράσης στηριζόταν στὸ νὰ ὀργανώσει αὐτοὺς ποὺ μποροῦσαν νὰ βοηθοῦν. Μὲ συχνὰ κηρύγματα ἀνέλυε τὶς πολύπλευρες αἰτίες τῆς Κρονστανδικῆς πενίας καὶ ἐπαιτείας. Κατάφερε σύντομα λοιπὸν νὰ ἱδρυθοῦν πτωχοκομεῖα, ἐργατικὲς πολυκατοικίες, ἐπαγγελματικὲς σχολὲς καὶ ἔτσι νὰ δοθεῖ ἀνάλογα στὸν καθένα κατοικία καὶ ἐργασία. Ἔμβλημά του ἡ κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη. Ἂς ἀναφέρουμε μέρος τοῦ ἔργου του: Τὸ 1874 συγκροτεῖ ἐνοριακὴ πρόνοια γιὰ τοὺς φτωχούς. Στὶς 12 Ὀκτωβρίου 1882, ἐγκαινιάζει ἐργατικὴ ἑστία. Ἡ ἑστία κάηκε, ἀλλὰ πάλι τὴν ἔκτισε, ἀφοῦ εἶχε ἤδη δημιουργήσει ἀσφαλιστικὸ ταμεῖο. Τὸ ἴδρυμα αὐτὸ μεγάλωσε καὶ ἔγινε πολυδύναμο, ὅπου ἔβρισκαν γνώσεις καὶ ἐργασία παιδιὰ καὶ ἀπόκληροι. Τὸ 1902 δούλευαν σὲ αὐτὸ 7281 ἐργαζόμενοι. Τὸ 1903 ἡ στοιχειώδης σχολὴ τοῦ ἱδρύματος εἶχε 259 παιδιά, τὸ τμῆμα ζωγραφικῆς 30 ἄτομα, τὸ ἐργαστήρι ξυλουργικῶν εἰδικοτήτων 61 ἄτομα, τὸ γυναικεῖο τμῆμα 50 ἄτομα. Διέθετε ἐπιπλέον ἐργαστήρι ὑποδηματοποιίας, ζωολογικὴ συλλογὴ καὶ τμῆμα γυμναστικής. Ἡ παιδικὴ βιβλιοθήκη τὸ 1896, διέθετε 2687 τόμους, ἐνῷ παράλληλα μὲ αὐτὴν λειτουργοῦσαν δυὸ βιβλιοπωλεῖα. Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἱδρύματα λειτουργοῦσαν ἀκόμη τὸ σχολεῖο τῆς Κυριακῆς, τὸ κέντρο λαϊκῶν διαλέξεων, τὸ λαϊκὸ ἀναγνωστήριο καὶ ἡ δανειστικὴ βιβλιοθήκη. Ἡ ἐνοριακὴ πρόνοια συντηροῦσε ὀρφανοτροφεῖο - νηπιαγωγεῖο καὶ ἐξοχικὸ οἴκημα γιὰ παιδιά, πτωχοκομεῖο, ξενώνα γιὰ ἀστέγους καὶ κέντρο ἰατρικῆς βοήθειας. Τὸ 1596 πέρασαν δωρεὰν ἀπὸ τὸ ἰατρεῖο αὐτὸ 2721 ἀσθενεῖς, ἐνῷ ἡ λαϊκὴ τραπεζαρία ἑτοίμαζε σὲ καθημερινὴ βάση 400 ἕως 800 μερίδες φαγητοῦ. Πρέπει βεβαίως νὰ τονιστεῖ ὅτι ἡ ποικίλη βοήθεια δινόταν σὲ ὄλους, ἀνεξάρτητα ἀπὸ καταγωγὴ ἢ θρησκευτικὴ ὁμολογία. Ἔτσι ἡ δημοτικότητα τοῦ π. Ἰωάννη πῆρε πανρωσικὲς διαστάσεις, σὲ μία ἐποχὴ μάλιστα ποὺ οἱ ἅγιοι ἦταν ἐλάχιστοι (καὶ κυρίως στὰ μοναστήρια, ἐνῷ λιγότεροι ἦταν στὶς ἐνορίες). Ἐπιστέγασμα αὐτῆς του τῆς πορείας εἶναι ἡ ἵδρυση στὴν Πετρούπολη γυναικείας μονῆς ἀφιερωμένης στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τῆς Ρίλας, ἡ ἵδρυση τῆς μονῆς Βοροντσόφσκυ στὸ Ριμπίνσκυ τῆς ἐπαρχίας Πσκὸφ καὶ τῆς μονῆς Πιουχτίτσκυ στὴ Ρωσικὴ Πολωνία. Στ. Ἔργα καὶ στὸ χωριὸ του Σούρα Ἰδιαίτερη μέριμνα δείχνει γιὰ τὸ χωριό του. Χτίζει ἐκεῖ τρισυπόστατο πέτρινο ναὸ ἀφιερωμένο στὸν Ἅγ. Νικόλαο, τὸν Ἅγ. Ἰωάννη τῆς Ρίλας καὶ τὴν Ἁγ. Παρασκευή. Ἱδρύει ἀκόμη ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ ἀδελφότητα, σχολεῖο, παιδικὴ στέγη, πριονιστήριο καὶ συνεταιρισμό. Κατόπιν δημιουργεῖ ἱερὰ γυναικεία μονὴ ἀφιερωμένη στὸν Ἅγ. Ἰωάννη τῆς Ρίλας. Τὸ 1912 ἡ μονὴ εἶχε 120 μοναχές, ἐνῷ διέθετε ξεχωριστὴ σκήτη κοντὰ στὸ χωριὸ καὶ μετόχι στὸ Ἀρχάγγελκ. Ζ. Ὁ π. Ἰωάννης σὰν παιδαγωγός Ἐπὶ 32 χρόνια ὁ π. Ἰωάννης ἐργάστηκε σὰν παιδαγωγὸς (1857-1862 στὴν περιφερειακὴ σχολὴ Κρονστάνδης καὶ 1862-1889 στὸ Γυμνάσιό της). Βασική του ἀρχὴ ἦταν ἡ ἁπλότητα στὴ διδασκαλία. Θεωροῦσε πῶς ἡ γνώση εἶναι ἀπέραντη, γι᾿ αὐτὸ καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐκλεγεῖ γιὰ τὰ παιδιὰ μόνο τὸ πιὸ ἀπαραίτητο τμῆμα της. Γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ ἕνα ἁρμονικὸ σύστημα, θεωροῦσε πὼς ἡ μόρφωση εἶναι ἀχώριστη ἀπὸ τὴν ἀγωγὴ τῆς καρδιᾶς, ἡ ὁποία καὶ προηγεῖται. Σὰν δάσκαλος ἀπέφευγε νὰ τιμωρεῖ, δίδασκε μὲ συζήτηση, ἐπαναλάμβανε τὶς ἐκλεκτὲς περικοπὲς ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, προκαλοῦσε ἐρωτήματα, ἐνθάρρυνε τὴν παιδικὴ ἐλευθερία καὶ πρωτοβουλία. Τὰ παιδιὰ ἐνθουσιασμένα μαζί του ἐλεύθερα τὸν ἔκαναν συχνὰ ἐξομολόγο τους. Προσωπικές του παιδαγωγικὲς ἀρχές: Ἡ ἀρχὴ τῆς ἁπλότητας τῆς διδασκαλίας. Ἡ μόρφωση ὀφείλει νὰ εἶναι ἀχώριστη ἀπὸ τὴν ἀγωγὴ τῆς καρδιᾶς. Νὰ μὴ τιμωρεῖ. Νὰ διδάσκει μὲ διαλογικὴ συζήτηση. Νὰ ἐπαναλαμβάνει μὲ τρόπο ζωντανὸ ἀναλύσεις τῆς Ἁγίας Γραφῆς συνοδεύοντας τὴν ἐπανάληψη μὲ ἀναγνώσεις ἐκλεκτῶν περικοπῶν. Νὰ ἐπιτρέπει τὶς ἐρωτήσεις τῶν μαθητῶν καὶ νὰ προκαλεῖ συζητήσεις, στὶς ὁποῖες ἔπαιρναν μέρος πολλοὶ ἀπ᾿ αὐτούς. Ἡ ἐνθάρρυνση τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς πρωτοβουλίας τῶν μαθητῶν. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀκολουθία μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ εἶναι τὸ καλύτερο μέσον ἀγωγῆς γιὰ τὴν μόρφωση τῆς χριστιανικῆς ψυχῆς. Η. Ὁ π. Ἰωάννης σὰν πνευματικὸς Ἦλθε σύντομα ἀντίθετος μὲ τὴ Ρωσικὴ συνήθεια τῆς «μιᾶς φορᾶς τὸ χρόνο» Θείας Κοινωνίας. Γι᾿ αὐτὸ τὸν λόγο πρότεινε συχνὴ συμμετοχὴ στὶς ἀκολουθίες, ἀγωνιστικὴ διάθεση φιλανθρωπίας καὶ ἐξομολόγηση μετὰ ἀπὸ μετάνοια. Ἡ προσωπικὴ ἐξομολόγηση ποὺ ἔκανε, ἦταν συχνὰ πολύωρη, ἔτσι τὸ μεγάλο πλῆθος τῶν πιστῶν τὸν ὁδήγησε σὲ ἀναβίωση τῆς κοινῆς ἐξομολόγησης. Καταδίκαζε μὲ αὐστηρότητα τὴν χλιαρότητα καὶ τὸν τυπικὸ εὐσεβισμὸ τῆς Ρωσικῆς κοινωνίας, ποὺ εἶχε ὑποβαθμίσει τὴ μετοχὴ στὴ θεία Κοινωνία σὲ μία «ἅπαξ τοῦ ἔτους ὑποχρέωση» καὶ τὴν Θεανδρικὴ ζωὴ τῆς ἐκκλησίας στὸ ἐπίπεδο τῶν «ἐθίμων». Δὲν εἶναι ἑπομένως τυχαῖο ὅτι τὸ 1890 καθημερινὰ τὸν ζητοῦσαν γιὰ ἐξομολόγηση 150-300 πιστοί. Στὴ Θεία Λειτουργία ἡ Θεία Κοινωνία διαρκοῦσε πάνω ἀπὸ δύο ὦρες. Ἔγινε λοιπὸν ἕνας «στάρετς» ποὺ ἔκαναν σ᾿ αὐτὸν ἐλεύθερη ὑπακοὴ χιλιάδες πιστοί, γιατὶ ἄνοιξε καινούργιους δρόμους μένοντας πιστὸς στὴν ὀρθόδοξη πίστη. Ἐμπόδιζε ἀπὸ τὴ Θεία Κοινωνία μόνο τοὺς φανατικοὺς ὀπαδούς του (Ἰωαννίτες), μὲ τοὺς ὁποίους εἶχε ἀνοικτοὺς λογαριασμοὺς ἀπὸ τὸ 1880. Οἱ θρησκόληπτοι αὐτοί, ὅπου ὑπερίσχυαν οἱ γυναῖκες, τὸν θεωροῦσαν ὡς νέα ἐνσάρκωση τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς ἦταν ἕνας ἀκόμη λόγος νὰ πηγαίνει στὰ μέρη ποὺ ... δροῦσαν γιὰ νὰ τοὺς πολεμήσει. Ἔτσι τὸ πρῶτο ταξίδι γι᾿ αὐτὸ τὸ σκοπὸ τὸ ἔκανε τὸ 1892 στὴ περιοχὴ Γντόφσκυ, κοντὰ στὴ Πετρούπολη. Θ. Οἱ περιοδεῖες του Ὅσο παράδοξο καὶ ἂν φαίνεται ὁ π. Ἰωάννης ἔκανε μεγάλες, πολλὲς καὶ ποικίλες περιοδεῖες. Τὶς ἐπαναλάμβανε σὲ τακτὰ διαστήματα. Αὐτὸ ὀφείλεται στὴν ἀνάγκη ποὺ δημιούργησε ἡ ἀπήχηση τῆς ζωῆς του πέρα ἀπὸ τὴν Κρονστάνδη καὶ ἡ τεράστια ἀλληλογραφία ποὺ εἶχε. Τὰ ταξίδια αὐτὰ ἄρχισαν τὸ 1988 πηγαίνοντας κάθε χρόνο στὸ χωριό του Σούρα. Τὰ ὑπόλοιπα ταξίδια - περιοδεῖες ἔγιναν στὸ Βορονέζ, Χάρκοβο, Κίεβο, Κούρκ, Ὀδησσό, Βαρσοβία καὶ ... Βερολίνο. Στὸ ἐνδιάμεσο ἐννοεῖται ὅτι σταματοῦσε συχνά. Σὲ μιὰ ἐνδιάμεση στάση στὸ Ρίζοβο πέρασαν ἀπὸ ἐκεῖ 100.000 ὀνόματα. Ὑπῆρχαν μέρες ποὺ περνοῦσαν 7.000 ἕως 8.000. Συχνὰ ταξίδευε μὲ τραῖνο. Ἔτσι ἀναγκάζονταν νὰ συνδέσουν 10-12 βαγόνια συμπληρωματικὰ γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τοὺς ἀνθρώπους ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ τὸν συναντήσουν! Ὀφείλουμε νὰ τονίσουμε πῶς δὲν ἦταν μόνο ὁ λόγος τῆς ἐξομολόγησης ἢ τοῦ κηρύγματος γιὰ τὴ μεγάλη κοσμοσυρροή. Ἦταν συχνὰ καὶ τὸ ξετύλιγμα τῆς ἰαματικῆς χάρης ποὺ τοῦ δινόταν καὶ καρποφοροῦσε στοὺς ἀληθινὰ πιστοὺς καὶ ὄχι στοὺς θρησκόληπτους. Ι. Σημεῖα Ἁγιότητας Ὁ π. Ἰωάννης μὲ τὴν προσευχὴ ἦταν αἴτιος πολλῶν θαυμάτων, ἐνῷ ἀπαντοῦσε ἀκόμη σὲ γραπτὲς παρακλήσεις ἢ καὶ σὲ τηλεγραφήματα πιστῶν καὶ μή. Πολλὲς θεραπεῖες ἀναφέρονται στὶς βιογραφίες του ἐν ζωῇ, ἀλλὰ καὶ μετὰ θάνατον. * Ἀναφέρει ὁ ἴδιος γιὰ σημεῖο θεραπείας ποὺ σχετιζόταν μὲ τὴ θεία μετάληψη: «Ἕνας ἄρρωστος ἔπασχε ἀπὸ θανάσιμο ἕλκος στομάχου. Ὑπέφερε ἐπὶ ἐννέα ἡμέρες χωρὶς παραμικρὴ ἀνακούφιση ἀπὸ τοὺς γιατρούς... Κοινώνησε μὲ σταθερὴ πίστη. Προηγουμένως προσευχήθηκα θερμὰ γι᾿ αὐτόν... Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας μέρας θεραπεύτηκε καὶ τὸ βράδυ σηκώθηκε ἀπὸ τὸ κρεβάτι!» * Ὅταν οἱ ἀσθενεῖς ἦταν πάρα πολλοί, ἔκανε καὶ σύντομη ἀκολουθία τοῦ ἁγιασμοῦ καὶ δέηση συγχωρητικὴ τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ ἀρρώστου. Μιὰ τέτοια περίπτωση θεραπείας ἦταν τῆς πριγκίπισσας Εἰρήνης Βλαδιμήροβνα Μπαριατίνσκαγια, ποὺ δημοσιεύτηκε τὸ 1892 στὴν ἐφημερίδα «Γραζντανίν», ὅπου ἀναφέρεται: « ...Ἡ καταδικασμένη ἀπὸ διετίας νὰ κάθεται διαρκῶς στὴ καρέκλα λόγω παραλύσεως τῶν κάτω ἄκρων 13ετὴς κόρη, μετὰ προσευχὴ τοῦ π. Ἰωάννου, πρὸς ἀνέκφραστη χαρὰ ὅλων, σηκώθηκε καὶ περπάτησε». Τὴν ἄρρωστη πριγκίπισσα νοσήλευαν χωρὶς ἀποτέλεσμα μέχρι τότε οἱ καλύτεροι γιατροὶ Ράουχφοους, Ριμπάλκιν καὶ Μερζεέφσκυ. * Ὁ συγγραφέας Σούρσκυ ἀναφέρει τὴν κάπως κωμικὴ περίπτωση τοῦ ἱερορράπτη Π. Γ. Θεοδώροβιτς, ποὺ πίστευε ὅτι θὰ θεραπευόταν ὁ τραυλισμός του. Πράγματι: «Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1893 ὁ βραδύγλωσσος περίμενε στὴ Μόσχα ἀνάμεσα στὸ πλῆθος γιὰ τὸ ...θαῦμα. Ἄρχισε νὰ φωνάζει τραυλίζοντας φοβερά: Μπάτιουσκα, προσευχηθεῖτε γιὰ μένα. Ὁ π. Ἰωάννης τὸν χτύπησε μὲ τὸ δεξὶ χέρι στὸ ἀριστερὸ μάγουλο καὶ τὸν διέταξε: Μίλα καθαρά, μίλα καθαρά. Τὸ θαῦμα ἔγινε. Ἡ τόσο ἐνοχλητικὴ πάθηση ἔπαυσε νὰ τὸν ταλαιπωρεῖ...» * Οἱ περιπτώσεις θεραπείας τυφλῶν ξεχωρίζουν ἀπὸ τὶς ἄλλες, ἐπειδὴ χρησιμοποιοῦσε σχεδὸν πάντα ἁγιασμό. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Μπογουτσάρσκυ Σεραφεὶμ διηγεῖται ὅτι «ἕνας τυφλὸς ὁδηγήθηκε στὸ σταθμὸ Γολοὺτ τὴν ὥρα ποὺ στάθμευε τὸ τραῖνο μὲ τὸ ὁποῖο ταξίδευε ὁ π. Ἰωάννης. Τότε ἐκεῖνος ἔδωσε ἐντολὴ νὰ βγάλει ὁ ἄρρωστος τὸ μαντήλι ἀπὸ τὰ μάτια του. Ἔψαλε τὴν ἀκολουθία τοῦ ἁγιασμοῦ, ἔβρεξε τὸ μαντήλι στὸ ἁγιασμένο νερὸ καὶ ἔνιψε τρεῖς φορὲς τὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ. Ξαφνικὰ ὁ τυφλὸς φώναξε: Βλέπω! Βλέπω! ... Ἔπεσε αὐτὸς καὶ οἱ συγγενεῖς στὰ πόδια τοῦ π. Ἰωάννη... Ἀναγκάστηκαν νὰ τὸν ἀπομακρύνουν μὲ τὴν βοήθεια τῆς χωροφυλακῆς». * Ὁ ἐπίσκοπος Πετσὲρκ Ἰωάννης ἀφηγήθηκε στὸ Βελιγράδι γιὰ τὸν καθηγητὴ Ἀ. Ι. Ἀλεξάντρωφ πῶς «ἄργησε νὰ ἔλθει στὴν παράκληση σὲ ἕνα σπίτι τῆς πόλης Καζάν. Θέλοντας νὰ μείνει ἀπαρατήρητος στάθηκε στὸ διπλανὸ δωμάτιο. Ὅλοι ἀσπάζονταν τὸ Σταυρὸ τοῦ π. Ἰωάννη καὶ αὐτὸς στράφηκε στὸ πίσω μέρος τῆς πόρτας, ποὺ κρυβόταν ὁ Ἀλεξάντρωφ, καὶ φώναξε: Γιατί ὁ καθηγητὴς δὲν ἔρχεται; Ὅταν αὐτὸς παρουσιάστηκε τὸν ρώτησε: Φοβάστε τὸ Σταυρό; Γιατί αὐτό; Ἀφοῦ μάλιστα πολὺ γρήγορα θὰ τὸν δίνετε καὶ σὲ ἄλλους νὰ τὸν ἀσπαστοῦν... Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ τὸν ἄφησε ἡ γυναίκα του, πῆρε διαζύγιο καὶ κάρηκε μοναχός. Ἀργότερα ἔγινε πρύτανης τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας καὶ Ἀρχιερέας...» ΙΑ. Ἡ κοίμησή του Καὶ ἐνῷ κατὰ τὸ 1907 ἤδη ἦταν ἐπίλεκτο μέλος πολλῶν κοινωφελῶν ὀργανώσεων, διορίστηκε καὶ μέλος τῆς Ἱ. Συνόδου. Ὅμως ποτὲ δὲν ἔκανε χρήση τοῦ δικαιώματος νὰ συμμετάσχει. Τὰ παράσημα ποὺ τοῦ ἔδωσαν, ὅπως καὶ τὰ βαρύτιμα ράσα ἢ οἱ δωρεὲς τῶν πλουσίων, ἔδιναν ἀφορμὲς γιὰ ἐπικρίσεις. Ἦταν ἕνα συμπλήρωμα τῶν δοκιμασιῶν του. Διότι δὲν ξεχώρισε τὴν καλὴ ἀγγελία καὶ ὡς ἀνάγκη καὶ τῶν πλουσίων καὶ τῶν ἐπιφανῶν. Σὲ μιὰ ταραγμένη ἐποχὴ δὲν ἤθελαν νὰ τὸν ξεχωρίσουν, αὐτὸν ποὺ ἔδωσε τὰ πάντα καὶ χάρισε ὅλη τη ζωή του γιὰ τοὺς βασανισμένους, ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ ἐκμεταλλεύονταν τὰ ἀξιώματα γιὰ ἴδιο ὄφελος... Βαριὰ ἄρρωστος τὸν Δεκέμβρη τοῦ 1908, χωρὶς νὰ καταλύει τὴν νηστεία τῶν Χριστουγέννων, τέλεσε γιὰ τελευταία φορὰ τὴ θεία Λειτουργία στὶς 10-12-1908. Εἶχε μία ἐντελῶς ἀδύνατη φωνὴ μὲ βασανιστικοὺς πόνους καὶ στὸ τέλος ἐν μέσῳ λυγμῶν τῶν πιστῶν δίδαξε πάνω σὲ κάθισμα γιὰ τελευταῖα φορά. Στὶς 18 τοῦ μηνὸς εἶπε «δόξα τῷ Θεῷ, ὅτι ἔχουμε δυὸ μέρες ἀκόμα γιὰ νὰ τὰ κάνουμε ὅλα». Στὶς 19 ἔχασε τὶς αἰσθήσεις του, τὸ βράδυ συνῆλθε ἀλλὰ μὲ πυρετό. Λειτούργησαν μεσάνυκτα γιὰ νὰ προλάβουν νὰ τὸν κοινωνήσουν μὲ πολὺ κόπο. Στὶς 6.00 τοῦ διάβασαν τὴν εὐχὴ «εἰς ψυχορραγοῦντα». Ἀπεβίωσε, στὴν Κρονστάνδη, στὶς 07:40 τῆς 20 Δεκεμβρίου 1908, σὲ ἡλικία 80 ἐτῶν. Ἡ κηδεία του ἦταν ἐπιβλητική. Τὴν ἀκολούθησαν πάνω ἀπὸ 20.000 πιστοί. Συμμετεῖχε ὁ πρωθιεράρχης τῆς ρωσικῆς ἐκκλησίας μὲ πολλοὺς ἐπισκόπους, 60 ἱερεῖς καὶ 20 διακόνους. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος διέταξε ὁ βίος του νὰ διδάσκεται στὰ ἱερατικὰ σεμινάρια. Ὁ τάφος του βρίσκεται στὸν ὑπόγειο ναὸ τῆς γυναικείας μονῆς Ἰωάννοφσκυ τῆς Πετρούπολης, ὡς μεγάλο προσκύνημα. Ἡ ζωή του χαρακτηρίζεται προφητικὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας τοῦ 20οῦ καὶ 21ου αἰῶνα. Στὶς 8 Ἰουνίου 1990, ἡ Ἱ. Σ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, στὴν πράξη ἀναγνώρισης τῆς ἁγιότητάς του ἀναφέρει ὅτι ἔγινε «... γιὰ τὴν ἐνάρετη ζωή του μὲ τὴν ὁποία ἦταν τύπος τῶν πιστῶν καὶ γιὰ τὴν πλήρη ζήλου καὶ θυσιῶν ὑπηρεσία του στὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία. Γιὰ τὴν ἀγάπη του στὸν πλησίον μὲ τὴν ὁποία σὰν τὸν καλὸ Σαμαρείτη δίδασκε στὸ ποίμνιό του τὴν εὐσπλαχνία πρὸς τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς δυστυχισμένους. Γιὰ τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε, τόσο στὴ ζωή, ὅσο καὶ μετὰ θάνατον, μέχρι σήμερα...» ΙΒ. Τὸ συγγραφικό του ἔργο Παρότι ὁ στάρετς Ἰωάννης ἦταν πνευματικὸ τέκνο τοῦ ὀρθοδόξου ἡσυχασμοῦ, στὰ συγγράμματα καὶ τοὺς λόγους του ἡ δραστηριότητά του ἐξωτερικὰ εἶχε λατρευτικὸ (Θ. Λειτουργία – ἀκολουθίες – μυστηριακὴ ζωή) καὶ κοινωνικὸ χαρακτήρα (κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη καὶ ἰάσεις). Ἔτσι τὰ ἔργα του ποὺ τυπώθηκαν ἦταν: α) Συζητήσεις καὶ κηρύγματα β) Ἀντιρρητικὴ συγγραφή, ἀναμνήσεις καὶ ἐπιστολές. Τὰ γράμματα καὶ τὰ τηλεγραφήματα ποὺ δέχονταν, ἔφθαναν - καὶ ἑπομένως ἀπαντοῦσε σχεδὸν σὲ ὅλα – καθημερινὰ γύρω στὰ 6.000 ἀπὸ τὰ πιὸ ἀπίθανα σημεῖα τῆς Ρωσίας. γ) Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιό του μὲ τὸ τὸν τίτλο «ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου». Τὸ βιβλίο αὐτὸ γνώρισε πολλὲς «ἐπαυξημένες» ἐκδόσεις, ἐκδόσεις σὲ πολλὲς γλῶσσες καὶ ἐκδόσεις σὲ ἄλλες ὁμολογίες. Ἡ ἀγγλικὴ μετάφραση τοῦ Γουλιάεφ, 1987, προκάλεσε μάλιστα μεγάλη αἴσθηση στοὺς διανοούμενους. Κρίσεις γράφηκαν στὸν ἀγγλικό, ἀμερικανικὸ καὶ αὐστραλέζικο τύπο. Ὁ δομινικανὸς Στὰρκ ἐξέδωσε μικρὸ τόμο ἀπὸ ἀποσπάσματα στὴ γαλλικὴ γλώσσα. Ἀργότερα μεταφράστηκαν ἔργα του καὶ μελέτες στὶς διάφορες σλαβικὲς γλῶσσες. Ξεχωρίζει τὸ ἔργο τοῦ Βούλγαρου ἱερομονάχου Μεθοδίου. Ἡ ἑλληνικὴ μετάφραση τοῦ βιβλίου «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου» ἔγινε ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς Μιχαήλ. Τὸ 1974 ὁ Β. Μουστάκης κυκλοφόρησε τόμο μὲ ἀποσπάσματα μὲ τὸν ἴδιο τίτλο (ἐκδ. «Ἀστήρ»). ΙΓ. Ἀποσπάσματα λόγων του 1. Γιὰ τὴν καρδιά: «Ἡ καρδιὰ εἶναι ὁ πρῶτος παράγοντας στὴ ζωή μας. Ἡ καρδιακὴ γνώση προηγεῖται τῆς νοησιαρχικῆς. Ἡ καρδιὰ βλέπει ἄμεσα, ἀστραπιαία, ἑνιαία. Αὐτὴ ἡ γνώση τῆς καρδιᾶς μεταδίδεται στὸ νοῦ, καὶ μέσα στὸ νοῦ χωρίζεται σὲ μέρη, ἀναλύεται σὲ συστατικά. Ἡ ἀλήθεια ἀνήκει στὴ καρδιὰ καὶ ὄχι στὸ νοῦ. Στὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο καὶ ὄχι στὸν ἐξωτερικό... Στὴ κατάσταση τῆς ἀπιστίας γιὰ κάτι ἀληθινὸ καὶ ἅγιο, ἡ καρδιὰ συνήθως γεμίζει ἀπὸ στενοχώρια καὶ φόβο. Ἀντίθετα στὴν εἰλικρινὴ πίστη νοιώθει χαρά, ἠρεμία, ἄνεση καὶ ἐλευθερία. Ἡ ἀλήθεια φανερώνεται καὶ θριαμβεύει στὶς καταστάσεις τῆς καρδιᾶς... Ἐμεῖς ἔχουμε ἕνα βαρόμετρο ἀκριβείας, τὸ ὁποῖο δείχνει τὴν ἄνοδο ἢ τὴν πτώση τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ καρδιά. Μποροῦμε νὰ τὴν ὀνομάσουμε καὶ πυξίδα». 2. Γιὰ τὴ θεία λατρεία: «Κατὰ τὴ θεία λατρεία, κατὰ τὴν τέλεση ὅλων τῶν Μυστηρίων καὶ τῶν Ἀκολουθιῶν, ἔχε ἐμπιστοσύνη στὴ δύναμη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τὸ μικρὸ παιδὶ ἔχει ἐμπιστοσύνη στοὺς γονεῖς του. Θυμήσου, ὅτι οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, σὰν θεόπνευστοι φωστῆρες, κινούμενοι ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, σὲ ὁδηγοῦν στὶς τρίβους τῆς σωτηρίας. Νὰ μετέχεις λοιπὸν στὴ θεία λατρεία μὲ ἁπλὴ καρδιά, μὲ ἐμπιστοσύνη μικροῦ παιδιοῦ. Νὰ ἐναποθέτεις ὅλη σου τὴ φροντίδα στὸν Κύριο καὶ νὰ εἶσαι ἐντελῶς ἐλεύθερος ἀπὸ τὴ λύπη καὶ τὴν ἀγωνία. «Μὴ μεριμνήσητε πῶς ἢ τί λαλήσετε. Δοθήσεται γὰρ ὑμῖν ἐν ἐκείνῃ τὴ ὥρα τί λαλήσετε» (Ματθ. Ι´ 19). Πῶς συμβαίνει τώρα αὐτό; «Οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστὲ οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Πατρὸς ὑμῶν τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν» (στίχ. 20).» 3. Γιὰ τὴν παιδαγωγική: «Προσπαθῆστε νὰ προοδεύετε στὴν ἐσωτερικὴ καρδιακὴ ἐπιστήμη, στὴν ἐπιστήμη δηλαδὴ τῆς ἀγάπης, τῆς πίστης, τῆς προσευχῆς, τῆς πραότητας, τῆς ταπεινοφροσύνης, τῆς εὐγένειας, τῆς ὑπακοῆς, τῆς σωφροσύνης, τῆς συγκαταβατικότητας, τῆς συμπάθειας, τῆς αὐτοθυσίας, τῆς κάθαρσης ἀπὸ πονηροὺς καὶ κακοὺς λογισμούς... «Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. στ´ 33).» Περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα νὰ μαθαίνετε τὴν γλώσσα τῆς ἀγάπης, τὴν πιὸ ζωντανὴ καὶ ἐκφραστικὴ γλώσσα. Χωρὶς αὐτή, ἡ γνώση τῶν ξένων γλωσσῶν δὲν φέρνει καμμιὰ οὐσιαστικὴ ὠφέλεια.» 4. Γιὰ τὴν προσευχή: Ι. «Ἡ σωτηρία καὶ ἡ προσευχὴ δὲν βρίσκονται στὰ πολλὰ λόγια, ἀλλὰ στὴν κατανόηση καὶ στὴν θέρμη τῆς καρδιᾶς. Τὸ σπουδαιότερο πράγμα, ποὺ πρέπει νὰ θυμᾶσαι κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ἔχεις συνεχῆ μνήμη Θεοῦ, νὰ κάνεις δηλαδὴ μυστικὴ νοερὰ προσευχή. Κι ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν ἔχω καιρὸ νὰ παρευρίσκομαι σὲ μακρὲς μοναστηριακὲς ἀκολουθίες, ἀλλὰ ὅπου κι ἂν πάω, εἴτε μὲ τὰ πόδια εἴτε μὲ τὸ πλοῖο, εἴτε μὲ τὴν ἅμαξα καθιστὸς ἢ ξαπλωμένος, δὲν μ᾿ ἐγκαταλείπει ποτὲ ἡ σκέψη τοῦ Θεοῦ. «Προωρώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διὰ παντός... ἵνα μὴ σαλευθῶ.» (Ψαλμ. 15:8). Ἡ σκέψη ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι κοντά μου δὲν μ᾿ ἐγκαταλείπει ποτέ. Πρέπει καὶ σὺ νὰ προσπαθήσεις νὰ κάνης τὸ ἴδιο.» ΙΙ. «... Ὅταν, προσευχόμενοι μὲ ζέση ἱστάμενοι, καθήμενοι, ἐξηπλωμένοι ἢ περιπατοῦντες, αἴφνης μᾶς ἐπισκέπτεται τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ ἀκούοντες τὴν Φωνήν Του αἰσθανόμεθα ὅτι εἰσέρχεται εἰς τὴν ψυχήν μας ὄχι διὰ τοῦ στόματος, οὔτε διὰ τῆς ρινός μας, οὔτε διὰ τῶν ὤτων - μολονότι ὁ Σωτὴρ μετέδωκε τὸ Πνεῦμα διὰ τοῦ λόγου καὶ τῆς πνοῆς καὶ μολονότι «ἡ πίστις ἔρχεται δι᾿ ἀκοῆς» ( Ρωμ. 10, 17 ) – ἀλλ᾿ ἀπ᾿ εὐθείας διὰ τοῦ σώματος εἰς τὴν καρδίαν, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Κύριος ἐπέρασε διὰ τῶν τοίχων τῆς οἰκίας ὅταν ἐπεσκέφθη τοὺς Ἀποστόλους μετὰ τὴν Ἀνάστασιν, καὶ ἐνεργεῖ ταχέως ὅπως ὁ ἠλεκτρισμὸς καὶ μάλιστα ταχύτερον ἀπὸ κάθε ἠλεκτρικὸν ρεῦμα. Τότε αἰσθανόμεθα τὴν ὕπαρξίν μας ἐλαφράν, διότι αἰφνιδίως ἐλευθερωνόμεθα ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν μας, τὸ αἴσθημα τῆς συντριβῆς διὰ τῆς ἁμαρτίας, τὸ πνεῦμα τῆς εὐλαβείας, τῆς εἰρήνης καὶ τῆς χαρᾶς μᾶς ἐπισκέπτεται ...» ΙΙΙ. «...Μάθε νὰ προσεύχεσαι. Βίαζε τὸν ἐαυτόν σου εἰς τὴν προσευχήν. Κατ᾿ ἀρχὰς θὰ εὕρῃς δυσκολίαν, ὕστερον ὅμως ὅσον περισσότερον βιάζῃς τὸν ἐαυτόν σου, τόσον εὐκολώτερον θὰ προσεύχεσαι. Εἰς τὴν ἀρχὴν ὅμως εἶναι πάντοτε ἀναγκαῖον νὰ βιάζῃ κανεὶς τὸν ἑαυτό του...» 5. Γιὰ τὴν συμμετοχή μας στὶς ἀκολουθίες: «Νὰ ἔρχεσαι ὅσο μπορεῖς συχνότερα στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, νὰ συμμετέχεις στὶς ἀκολουθίες γιὰ νὰ δοξάζεις τὸν Κύριο ἢ νὰ ζητᾶς τὸ ἔλεός Του γιὰ τὴν πνευματική σου ἀδυναμία, γιὰ τὴν ψυχική σου φτώχεια καὶ ἁμαρτωλότητα. Κανεὶς τόσο δυνατὰ καὶ τόσο εἰλικρινὰ δὲν θὰ πονέσει μαζί σου γιὰ τὴν ἀδυναμία σου ὅσο ἡ Ἐκκλησία. Ὅλα ὅσα δοκιμάζεις ἐσὺ τὰ δοκίμασαν ἀκόμη καὶ τὰ ἐκλεκτότερα τέκνα Της, ἔπασχαν πνευματικὰ ὅπως κι ἐσύ, ἁμάρταναν καὶ ἔπεφταν ὅπως ἀκριβῶς κι ἐσύ... Πουθενὰ τόσο βαθειὰ καὶ ὁλοκληρωτικὰ δὲν ἐρχόμαστε σὲ συναίσθηση καὶ αὐτογνωσία ὅσο μέσα στὸν ναό, γιατὶ ἐδῶ εἶναι ἰδιαίτερα αἰσθητὴ ἡ παρουσία τοῦ σῴζοντος Θεοῦ καὶ ἐνεργεῖ μὲ ἀνερμήνευτο τρόπο ἡ χάρη Του. «Ὁ Θεὸς γὰρ ἐστιν ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνεργεὶν ὑπὲρ τῆς εὐδοκίας» (Φιλιπ. 2, 13). Μὲ τὴ βοήθεια τῶν εὐχῶν, τῶν ὕμνων καὶ τῶν ἀναγνωσμάτων, ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει τὸν ἑαυτό του σ᾿ ὅλη του τὴ γυμνότητα, διαπιστώνει τὴν ἀδυναμία του, τὴ πνευματική του φτώχεια, τὴν ἀθλιότητα καὶ ἄκρα ἁμαρτωλότητά του. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, συναντᾶται μὲ τὴν ἄπειρη εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ, τὴν ἄκρα ἀγαθότητά Του, τὴν πανσοφία καὶ τὴ παντοδυναμία Του.» 6. Γιὰ τὴν ἐντολὴ τῶν «καλῶν ἔργων»: «Ἐγὼ τὴν ἐννοῶ ὡς ἑξῆς: «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.» (Ματθ. 5:16). Ἀφῆστε λοιπόν, τὸν κόσμο νὰ ἰδῇ τὰ καλὰ σὰς ἔργα, γιὰ νὰ δοξάσει γι᾿ αὐτὰ τὸν Κύριο. Θὰ πάρουν ἔτσι οἱ ἄνθρωποι ἕνα ζωντανὸ παράδειγμα καὶ θὰ πεισθοῦν γι᾿ αὐτὰ τὰ ἔργα. Ἀπ᾿ αὐτὴν ὅμως πρέπει νὰ τὰ κρύβετε (κι ἔδειξε μὲ τὸ δάχτυλό του τὴν καρδιά). Ἀπ᾿ αὐτήν, ὅλα πρέπει νὰ μένουν κρυφὰ «Μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου» (Ματθ. 6:3). Μὲ τὸ «ἀριστερὰ» ἐννοεῖ στὴν πραγματικότητα τὴν γνώμη, ποὺ ἔχομε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὴν ματαιοδοξία.» 7. Γιὰ τὸ φόβο τοῦ μέλλοντος: «Γιατί νὰ κοιτάζουμε τὸ μέλλον; «Ἀρκετόν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς» (Ματθ. 6:34). Ἂς παραδοθοῦμε σὰν παιδιὰ στὸν Οὐράνιο Πατέρα μας. «Ὁ Θεὸς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύνασθε» (Α´ Κορ. 10:13). Μὲ τὶς ὑποψίες βασανίζεις μόνο τὸν ἑαυτό σου καὶ δὲν ἐξυπηρετεῖς τὸν σκοπό, ποὺ ἔταξες. Βλάπτεις ἀκόμη καὶ τὸν ἑαυτό σου μὲ τὸ νὰ φαντάζεσαι ἐκ τῶν προτέρων ὅτι ὑπάρχει κακὸ ἐκεῖ, ὅπου πιθανὸν δὲν ὑπάρχει τίποτε. Ἐφόσον ἐμεῖς δὲν κάνομε κακὸ σὲ κανένα, ἂς μᾶς κάνουν οἱ ἄλλοι, ἂν τὸ ἐπιτρέπει αὐτὸ ὁ Θεός.» 8. Γιὰ τὸν πειρασμὸ τῆς ἀπελπισίας στὴν ἡγουμένη Ταϊσία: «Ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει σ᾿ αὐτὸν τὸν πειρασμὸ νὰ προσβάλλει τὶς δυνατότερες φύσεις, αὐτοὺς δηλαδή, ποὺ εἶναι πιὸ πεπειραμένοι στὸν πνευματικὸ πόλεμο. Ὁ ἐχθρός σου τὸν παρουσιάζει, ἐπειδὴ βλέπει ὅτι οἱ ἀγῶνες σου φθάνουν σ᾿ ἕνα τέλος, ὅτι ἑτοιμάζεται γιὰ σένα στὸν οὐρανὸ μία ἀνταμοιβὴ καὶ θέλει νὰ σὲ χτυπήσει καὶ νὰ σὲ ρίξει κάτω μ᾿ ἕνα δυνατὸ τίναγμα καὶ νὰ σοῦ στερήσει ἔτσι τὸν στέφανο. Ἔχει καταστρέψει πολλοὺς με τὴν ἀπόγνωση. Νὰ εἶσαι δυνατὴ καὶ ἀνδρεία, νὰ πολεμᾶς τὶς μηχανορραφίες τοῦ ἐχθροῦ. Μὴν παραδίδεσαι. Νὰ σηκώνεις αὐτὸν τὸν σταυρὸ μὲ ταπείνωση καὶ ἀντοχή. Νὰ θεωρεῖς ὅτι αὐτὸς ὁ πειρασμὸς σοῦ παρουσιάζεται, γιὰ νὰ μεγαλώσει τὴν ταπεινοφροσύνη σου καὶ ὁ Κύριος θὰ σὲ βοηθήσει. Αὐτὸς ποὺ ἔχει θεμελιωμένη τὴν ψυχή του πάνω σὲ βράχο, δὲν θὰ κλονισθεῖ ἀπὸ τοὺς ἀνέμους τῶν πειρασμῶν τοῦ ἐχθροῦ, καμιὰ καταιγίδα δὲν εἶναι ἀρκετὰ δυνατὴ νὰ συγκλονίσει τὰ θεμέλια. Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ τὸ σπίτι τῆς ψυχῆς του εἶναι χτισμένο στὴν ἄμμο, ἡ ψυχή, ποὺ δὲν ἔχει σὰν θεμέλιό της τὴν Πέτρα Χριστό, εὔκολα καταστρέφεται ἀκόμη καὶ μὲ μία μικρὴ μπόρα. Τὴν πνευματικὴ κλίμακα νὰ τὴν ἀνεβαίνεις, ὄχι νὰ τὴν κατεβαίνεις. Νὰ ἀνυψώνεσαι στὸ πνεῦμα καὶ στὸν νοῦ. Κλήθηκες, γιὰ νὰ ὁδηγήσεις τὸ μικρό σου ποίμνιο τῶν παρθένων, ποὺ τὶς ἔχει διαλέξει ὁ Θεός, γιὰ ν᾿ ἀκολουθήσουν τὴν μοναχικὴ ζωή. Αὐτὸ τὸ ἔργο νὰ μὴν τὸ θεωρεῖς κατώτερο ἢ μικρότερο ἀπὸ τὶς ἀρετὲς ἐκεῖνες καὶ τὰ ἀσκητικὰ ἐπιτεύγματα, ποὺ θὰ μποροῦσες νὰ ἐπιτύχεις μὲ τὴν ἡσυχία προσπαθώντας νὰ σώσεις μόνο τὴν ψυχή σου. Τώρα δὲν ἔχεις εἰρήνη, ἐπειδὴ ὑπηρετεῖς τὸν πλησίον σου. Οἱ ἀγῶνες σου τώρα εἶναι οἱ φροντίδες καὶ οἱ θλίψεις. Εἶναι φροντίδες καὶ θλίψεις μαρτύρων, γιατὶ ἐσὺ σταυρώνεσαι γιὰ ὅλους, γιὰ χάρη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πλησίον σου. Τί θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ὑψηλότερο;» 9. Τί θὰ πεῖ νὰ εἶσαι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας; «Νὰ τί θὰ πεῖ, μὲ ἁπλὰ λόγια: Βλέπεις ἕνα φτωχὸ ποῦ ζητᾶ ἐλεημοσύνη; Ἀναγνώρισε σ᾿ αὐτὸν τὸν ἀδελφό σου, καὶ ἐλέησέ τον μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι στὸ πρόσωπό του βλέπεις τὸν ἴδιο τὸν Χριστό. Σὲ ἐπισκέπτεται ἕνας ἄνθρωπος, γνωστὸς ἢ καὶ ἄγνωστος; Δέξου τον πάλι ὅπως θὰ δεχόσουν τὸν Κύριο, ἂν σοῦ χτυποῦσε τὴν πόρτα. Ἀγκάλιασέ τον μὲ τὴν ἀγάπη σου, φιλοξένησέ τον μὲ χαρὰ καὶ συζήτησε μαζί του πνευματικὰ θέματα.» 10. Γιὰ τὴν σχέση μὲ τοὺς ἀγνώστους: «Τὸν κάθε ἄνθρωπο ποὺ σὲ πλησιάζει, νὰ τὸν δέχεσαι μὲ καλοσύνη καὶ μὲ χαρούμενη διάθεση, ἀκόμη κι ἂν εἶναι ἕνας ἐπαίτης ἢ μία πτωχὴ γυναίκα. Ἐσωτερικὰ νὰ ταπεινώνεσαι μπροστὰ σὲ ὅλους, θεωρώντας τὸν ἑαυτό σου κατώτερο ἀπὸ ὅλους, διότι ἐσὺ τοποθετήθηκες ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ νὰ εἶσαι ὑπηρέτης ὅλων. Οἱ ἀδελφοί σου εἶναι μέλη Του, ἀκόμη κι ἄν, ὅπως ἐσύ, φέρουν ἐπάνω τους τὰ τραύματα τῶν παραπτωμάτων». 11. Οἱ δυὸ ὄψεις τῆς ἐγκόσμιας ζωῆς: «Ὑπάρχει μία ἀληθινή, πραγματικὴ ζωὴ καὶ μία φαινομενική, ψεύτικη ζωή. Τὸ νὰ ζεῖς γιὰ νὰ τρῶς, νὰ πίνεις, νὰ ντύνεσαι, γιὰ νὰ ἀπολαμβάνεις καὶ νὰ γίνεσαι πλούσιος, τὸ νὰ ζεῖς γενικὰ γιὰ ἐγκόσμιες χαρὲς καὶ φροντίδες, αὐτὸ εἶναι μιὰ φαντασία. Τὸ νὰ ζεῖς ὅμως γιὰ νὰ εὐχαριστεῖς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ προσεύχεσαι καὶ νὰ ἐργάζεσαι μὲ κάθε τρόπο γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν τους, αὐτὴ εἶναι πραγματικὴ ζωή. Ὁ πρῶτος τρόπος ζωῆς εἶναι ἀκατάπαυτος πνευματικὸς θάνατος. Ὁ δεύτερος εἶναι ἀκατάπαυτη ζωὴ τοῦ πνεύματος.» 12. Γιὰ τὶς ἁμαρτίες - πάθη τῶν παιδιῶν: «Μὴν παραμελεῖτε νὰ ξεριζώνετε ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν παιδιῶν τὰ ζιζάνια τῆς ἁμαρτίας, τοὺς ἀκαθάρτους, κακοὺς καὶ βλάσφημους λογισμούς, τὶς ἁμαρτωλὲς συνήθειες, κλίσεις καὶ πάθη. Ὁ ἐχθρὸς καὶ ἡ ἁμαρτωλὴ σάρκα δὲ λείπουν οὔτε ἀπὸ τὰ παιδιά. Τὰ σπέρματα ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν ὑπάρχουν καὶ σὲ αὐτά. Δεῖξτε τους ὅλους τοὺς κινδύνους τῆς ἁμαρτίας στὸ δρόμο τῆς ζωῆς. Μὴν κρύβετε τὶς ἁμαρτίες ἀπ᾿ αὐτά, μήπως ἀπὸ ἄγνοια ἢ ἔλλειψη εὐφυΐας ἀποκτήσουν κακὲς συνήθειες καὶ ἐμπαθεῖς ροπές, οἱ ὁποῖες γίνονται ὅλο καὶ πιὸ ἰσχυρὲς καὶ δίνουν τοὺς καρπούς τους ὅταν τὰ παιδιὰ φθάσουν σὲ ὥριμη ἡλικία.» 13. Ὑλικὸς κόσμος: «Στὸν ὑλικὸ κόσμο ὑπάρχουν πολλὰ ποὺ ἀντιστοιχοῦν στὸ πνευματικὸ κόσμο. Διότι ὁ ὑλικὸς κόσμος εἶναι δημιούργημα τοῦ Πνεύματος καὶ ὁ Δημιουργὸς δὲν μποροῦσε παρὰ νὰ σφραγίσει μὲ τὴν εἰκόνα Του τὸ δημιούργημα... Ὁ κόσμος σὰν δημιούργημα τοῦ ζῶντος καὶ πανσόφου Θεοῦ εἶναι γεμάτος ζωή. Παντοῦ καὶ σὲ κάθε τι ὑπάρχει ζωὴ καὶ σοφία. Σὲ ὅλα τὰ ὁρατὰ διακρίνουμε τὴν ἔκφραση τῆς σκέψεως. Ὄχι μόνο στὸ σύνολο, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε μέρος. Ὁ ὑλικὸς κόσμος εἶναι ἕνα συναρπαστικὸ βιβλίο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ διδαχθοῦμε τὴ γνώση τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, ὄχι ὅμως τόσο καθαρὰ ὅπως ἀπ᾿ αὐτή.» ΙΓ. Βιβλιογραφία Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης, Ἄρθρο στὸ περιοδικὸ Ἐνοριακὸς Παλμὸς Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ὀβρυᾶς, ἔτος 3ο, φ. 36, σελ. 5, 10-12, ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1998. Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης, τοῦ Ἐπισκόπου Ἀλέξανδρου Σεμενὼφ-Τιὰν-Σάνσκυ, μετάφραση ἀρχιμ. Τιμόθεου, ἔκδοση Ἱ. Μ. Παρακλήτου Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 1980. Σύγχρονες ὀσιακὲς μορφές, Β. Γ. Σκιαδᾶ, Ἀθήνα 1996. Ἱστοσελίδα http://rel.gr/photo/displayimage.php?album=lastup&cat=-19&pos=2 Ἱστοσελίδα http://photo.rel.gr/thumbnails.php?album=26&page=9&sort=ta Ἱστοσελίδα http://www.geocities.com/lelefty/johncrostand.htm Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης, «Ὁ οὐρανὸς στὴ γῆ», Ἔκδ. Ἱ. Μ. Παρακλήτου Ἐξομολόγηση καὶ Θεία Κοινωνία, τοῦ πρωτοπρ. Ἀλεξάνδρου Σμέμαν, περιοδικὸ Ἐπίγνωση, τ. 86, Φθινόπωρο 2003, βλ. http://www.zephyr.gr/STJOHN/epi86.htm Ἡ ὁσία Ξένη Γκριγκόριεβνα, ἡ διὰ Χριστὸν σαλή, περιοδικὸ «Ὀρθόδοξη Ζωή», Μάρτιος 1981, βλ. http://www.parembasis.gr/2005/05_06_17.htm Ἁγίου Ἰωάννου Πρωθιερέως τῆς Κρονστάνδης, «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή», ἐκδ. «Τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας», βλ. http://img.pathfinder.gr//clubs/files/68120/3.html «Σκέψεις γιὰ τὰ παιδιὰ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σήμερα», Ἱ. Πατριαρχικὴ καὶ Σταυροπηγιακὴ Μ. Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ Ἀγγλίας, 1994. Εἰρήνη Κασάπη, προβληματισμοὶ ἐπὶ τῶν προσφάτων ἀνακηρύξεων ἁγίων της Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, περιοδικὸ Σύναξη, Ἁγιότητα & ἁγιοποιήσεις, Ἀπρίλιος-Ἰούνιος 2007, σελ. 34-44.

ΠΡΟΣ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583 .....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι..... ῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄. Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες». Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012 ΠΕΡΙ ΣΙΓΓΙΛΙΩΝ !!!! Αναθεματισμένο το νέο ημερολόγιο. Ιστορικές αποδείξεις... Ἀρσενίου Κοττέα Μοναχού Ἀγιορείτου Ὅτι κατεδικάσθη ὑπό τῆς Ἐκκλησίας ὄχι μόνον ἡ ἀνατροπή τοῦ Πασχαλίου, ἀλλ’ ἐν γένει ἡ εἰσαγωγή τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί ἀπεκρούσθη οἱαδήποτε διόρθωσις τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου βεβαιοῖ κατηγορηματικῶς ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία διερμηνεύουσα τό πνεῦμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τήν κοινήν συνείδησιν αὐτῆς. ‘Εν τῆ ‘Εκκλησιαστικῆ Ἱστορία Μελετίου ἀρχαίου Μητροπολίτου Ἀθηνῶν ἐν Τόμῳ 3ω, καί ἐν σελίδι 402 σημειοῦνται τά ἑξῆς: «Πατριαρχεύοντος τούτου τοῦ Ἱερεμίου σύνοδος Μητροπολιτῶν συνήχθη ἐν Κων/λει τῶ αφπγ΄ (1583) ἐπιδημεύσαντος καί Σιλβέστρου τοῦ ‘Αλεξανδρείας, ἥτις κατακρίνασα τό καινοτομηθέν ὑπό Γρηγορίου τῆς Ρώμης Καλενδάριον, (καλεντάριουμ στα λατινικά σημαίνει ημερολόγιο, εξ ού και η λέξη ''κάλαντα'') δέν τό ἐδέχθη κατά τήν αἴτησιν τῶν Λατίνων». Τήν αὐτήν πληροφορίαν περί καταδίκης τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου μᾶς δίδει ἡ ‘Εκκλησιαστική Ἱστορία τοῦ Φιλαρέτου Βαφείδου, Μητροπολίτου Διδυμοτείχου, ἐν Τόμῳ 3ω, (1453 – 1908) ἐν σελ. 124 -125 γράφουσα περί τῆς ἐκδοθείσης τῶ 1583 ἐπιστολῆς τοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Β΄ ἥτις ὡς λέγει ὁ Βαφείδης, ἐγράφη συνεπείᾳ τῆς κατά τό ἔτος ἐκεῖνο συγκροτηθείσης ἐν Κων/λει Συνόδου καί ἥτις κυρίως, λέγει ὁ Βαφείδης, καταδικάζει τό Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον. Παρακατιών δέ ὁ αὐτός ἱστορικός λέγει: «ὁμοίως κατά τό 1587 συνεκροτήθη Σύνοδος ἐν Κων/λει, ἐν ἧ παρόντων Ἱερεμίου τοῦ Β΄, Μελετίου τοῦ Πηγᾶ καί τοῦ Ἱεροσολύμων Σωφρονίου κατεκρίθη τοῦ Ἡμερολογίου ἡ διόρθωσις ὡς ἐπισφαλής καί οὐκ ἀναγκαία, πρόξενος δέ μᾶλλον πολλῶν κινδύνων. Αὐτός οὗτος ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος ‘Αθηνῶν κ. Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, (αυτός που άλλαξε το ημερολόγιο με το παπικό το 1924) ὠς Καθηγητής τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας ἐν τῆ «περί τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων» συγγραφῆ του (σελ. 482) ἀναφέρει περί τῆς καταδίκης τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπί Σωφρονίου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων γράφων ἐπί λέξει: «Ἕνεκα τῆς πάλης αὐτῆς ἐξῆλθεν ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Σωφρόνιος ὁ Δ΄ εἰς περιοδείαν τῶ 1584 πρός συλλογήν ἐράνων, μεταβάς δέ εἰς Κων/λιν τῶ ἔτει ἐκείνω συμμετέσχε τῆς ἐκεῖ συγκροτηθείσης συνοδικῆς διασκέψεως πρός ἀποκήρυξιν τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου.... Τῆς ἀποφάσεως ταύτης συμμετέσχε διά τοῦ Πατριαρχικοῦ αὐτοῦ κύρους καί ὁ Πατριάρχης Σωφρόνιος, ὅστις ἀποφαίνεται ὅτι μετά τήν καταδίκην τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου μετέβη εἰς Ἱεροσόλυμα». Ο αὐτός δέ ‘Αρχιεπίσκοπος ‘Αθηνῶν ἐν ἔτει 1918 δημοσιεύσας ἐν τῶ «Ἐκκλησιαστικῶ Κήρυκι» ‘Αθηνῶν πραγματείαν του περί τοῦ Ἡμερολογίου καί σχολιάζων τήν γνωστήν πρός τόν Δαπόντε Δόγην τῆς ‘Ενετίας ἐπιστολήν τοῦ Πατριάρχου (Ἱερεμίου τοῦ Β΄) χαρακτηρίζει ὡς ἄριστα τήν θέσιν ἥν εὐθύς κατέλαβεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπέναντι τῆς Γρηγοριανῆς τροποποιήσεως τοῦ Ἡμερολογίου. Θεωρεῖται αὕτη ὑφ’ αὐτῆς ὡς μία τῶν «πολλῶν καινοτομιῶν τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, παγκόσμιον σκάνδαλον καί αὐθαίρετος τῶν Ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων καταπάτησις». (βεβαίως μετά που εισήγαγε αντικανονικά και παράνομα το παπικό ημερολόγιο στην εν Ελλάδι Ορθόδοξη εκκλησία, καταστάσα αυτήν σχισματική, έλεγε πως κάποιοι ''παλαιοημερολογίτες'' πλαστογράφησαν την ιστορία, ἀλλά τὰ δικά του γραπτά τον διαψεύδουν στους αιώνες...) Ὁ νεώτερος Ιστορικός καί δεινός Κανονολόγος Σεβ. Μητροπολίτης Κασσανδρείας διά προτάσεώς του, ἥν ὑπέβαλεν εἰς τήν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος τῶ 1929, ὑπογεγραμμένης καί ὑπό τῶν Δρυινουπόλεως καί Δημητριάδος, ὡς καί διά τοῦ ὑποβληθέντος είς αὐτήν μακροῦ ὑπομνήματός του, κατήγγειλε τό Νέον Ἡμερολόγιον ὡς ἔργον ἀσεβείας ἔναντι τῶν ἑπτά Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί ὡς ὑποσκάπτον τά θεμέλια τῆς Ὀρθοδοξίας. ‘Εβεβαίουν δέ οἱ ἀνωτέρω τρεῖς Ἱεράρχαι εἰς τήν ὑποβληθεῖσαν ὑπ’ αὐτῶν πρότασιν, ὅτι πάντες οἱ Πατριάρχαι τῆς κατά ‘Ανατολάς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν κοινῆ Συνόδῳ ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ καί λοιπῶν ἀπέκλεισαν δι’ ἀναθέματος τήν ἀποδοχήν τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου. Ὁ δέ Σεβ. Μητροπολίτης Κασσανδρείας χαρακτηρίζει ἐν τῶ ὑπομνήματι του ἐκείνω τήν γενομένην ἡμερολογιακήν διόρθωσιν ὡς παράτολμον καί ἀντικανονικήν πρᾶξιν. (ακριβώς τὰ ίδια έλεγαν οι απλοί χριστιανοί που έμειναν πιστοί στην απόφαση της Α' Οικουμενικής και ακολουθούσαν το ορθόδοξο ημερολόγιο, αλλά κανείς δε τους άκουγε, όπως κανείς δεν άκουσε τους τρείς νεοημερολογίτες ιεράρχες που με το υπόμνημά τους ζητούσαν την επιστροφή στο ''παλαιό'' ημερολόγιο...) Ὁ Ρῶσος ‘Αρχιμανδρίτης Πορφύριος Οὐσπένσκι, κατά τό ἔτος 1880 ἐδημοσίευσε εἰς τά Ρωσικά περιοδικά καί τά Πρακτικά τῆς Μεγάλης Συνόδου 1583-1593 καί τήν ἀπόφασιν ἤ Σιγγίλιον ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Β΄. ‘Αντέγραψε δέ ταῦτα οὐχί ἐκ τῶν κωδίκων τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀλλ’ ἐκ τῆς Μεγάλης Βιβλιοθήκης τοῦ Ὄρους Σινᾶ, (κάποιοι ψευτοαντιαιρετικοί που κοροϊδεύουν τους Έλληνες χριστιανούς στο διαδίκτυο, συκοφαντούν τους γνησίους ορθοδόξους χριστιανούς, ότι εκείνοι πλαστογράφησαν το 1924, την απόφαση κατά του παπικού ημερολογίου στο άγιο όρος. Γι'αυτό τονίζουμε με έντονα γράμματα την έρευνα των Ρουμάνων, πολύ πρίν το 1924, από κώδικες και χειρόγραφα του Σινά, όπου ακριβώς τα ίδια καταγράφουν ως ιστορία, κι όχι ως φαντασία των σάιτ που εμφανίζονται ως ορθόδοξα, αλλά υπηρετούν τον διάβολο και την ενωμένη νεοημερολογίτικη εκκλησία με το βατικανό...) ἔνθα ὑπάρχουν ἐν χειρογράφω κώδικι τά ἄνω στοιχεῖα περί τῆς καταδίκης τοῦ Νέου Ἡμερολογίου. Καί πάντα ταῦτα ἐδημοσίευσεν ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ρουμανίας εἰς τά ἐπίσημα περιοδικά αὐτῆς «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ» ἀριθμ. 11/1880 καί «ΡΟΥΜΑΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ἀριθμ. 12/1881 ὑπό τόν τίτλον: «ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΑΛΕΝΔΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑ». Καί ταῦτα ἐδημοσιεύθησαν εἰς τήν Ρουμανίαν ἀκριβῶς καθ’ ἥν ἐποχήν στενοκέφαλοι τινές νεωτερισταί ἠθέλησαν νά κάμουν λόγον περί ἀλλαγῆς τοῦ Ὀρθοδόξου Ἡμερολογίου. ‘Αλλ’ ἡ παρουσία τῶν ἄνω ἐπισήμων ἐγγράφων περί καταδίκης τοῦ Νέου Ἡμερολογίου ἐχαλιναγώγησε τάς καινοτομικάς ὁρμάς των. Ἐπί πλέον δέ ἡ Σύνοδος ἐπί τῆ βάσει τούτων καθαρά ἐδήλωσεν ὅτι «Οὐδεμία ‘Εκκλησία δύναται νά μεταβάλη τό Ὀρθόδοξος Ἡμερολόγιον ἄνευ κινδύνου νά γίνη σχισματική ἐν σχέσει πρός τάς ἄλλας ‘Ορθοδόξους Ἐκκλησίας». Τήν αὐτήν πληροφορίαν περί καταδίκης τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου μᾶς δίδει ἡ ‘Εκκλησιαστική Ἱστορία τοῦ Φιλαρέτου Βαφείδου, Μητροπολίτου Διδυμοτείχου, ἐν Τόμῳ 3ω, (1453 – 1908) ἐν σελ. 124 -125 γράφουσα περί τῆς ἐκδοθείσης τῶ 1583 ἐπιστολῆς τοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Β΄ ἥτις ὡς λέγει ὁ Βαφείδης, ἐγράφη συνεπείᾳ τῆς κατά τό ἔτος ἐκεῖνο συγκροτηθείσης ἐν Κων/λει Συνόδου καί ἥτις κυρίως, λέγει ὁ Βαφείδης, καταδικάζει τό Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον. Παρακατιών δέ ὁ αὐτός ἱστορικός λέγει: «ὁμοίως κατά τό 1587 συνεκροτήθη Σύνοδος ἐν Κων/λει, ἐν ἧ παρόντων Ἱερεμίου τοῦ Β΄, Μελετίου τοῦ Πηγᾶ καί τοῦ Ἱεροσολύμων Σωφρονίου κατεκρίθη τοῦ Ἡμερολογίου ἡ διόρθωσις ὡς ἐπισφαλής καί οὐκ ἀναγκαία, πρόξενος δέ μᾶλλον πολλῶν κινδύνων. (Εκείνοι που μας κατηγορούν ως ημερολάτρες δε θέλουν να ομολογήσουν το δεδομένο, το ότι δε μας ενοχλεί η αλλαγή των ημερών αυτή καθ'αυτή, αλλά τα σχέδια, τα όπισθεν αυτής της αλλαγής κρυπτόμενα. Το ότι ενώθηκε η νεοημερολογίτικη εκκλησία με την παπική, ότι ενώθηκε το πατριαρχείο Αντιοχείας με τους μονοφυσίτες, και πολλές άλλες προδοσίες γενόμενες, όπως το ότι οι νεοημερολογίτες δεσποτάδες συμπροσεύχονται με εβραίους και μουσουλμάνους, δες εδώ, την στιγμή που οι μουσουλμάνοι κυνηγούν τους χριστιανούς όπου μπορούν, και οι εβραίοι θεωρούν Τον Χριστό μας απατεώνα και αναμένουν τον αντίχριστο ως μεσσία... Σε αυτή την ψευτοεκκλησία θέλουν τα ψευτοαντιαιρετικά σάιτ να κρατήσουν τους Έλληνες χριστιανούς με ψεύδη και ιστορικές στρεβλώσεις... http://theoldcalendarist.blogspot.gr/2012/07/blog-post_1908.html Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο Facebook Ετικέτες ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012 ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ ΖΗΛΩΤΙΚΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ" (π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ) 1ον & 2ον μέρος Πρόλογος Στην ιστοσελίδα της Ορθοδόξου Ομάδος Δογματικής Έρευνας και συγκεκριμένα εδώ, άρχισε πρόσφατα η ανάρτηση του βιβλίου του π. Βασιλείου Παπαδάκη με τίτλο «Το σχίσμα του Ζηλωτικού Παλαιοημερολογιτισμού», στο οποίο ο συγγραφέας του, καταπιάνεται με το κίνημα των εν Ελλάδι Ορθοδόξων του Πατρίου Εορτολογίου, (του Ακαινοτομήτου Πληρώματος όπως αλλιώς το ονομάζουμε), προσπαθώντας προφανώς να αποδείξει ότι κακώς έγινε η Αποτείχιση των λεγομένων "παλαιοημερολογιτών". Διώχνοντας τους κακούς λογισμούς από το μυαλό μου, που μου λένε ότι σκοπός της εκδοτικής προσπάθειας αυτής, είναι η δικαιολόγηση των εμμενόντων στην άμεση ή έμμεση κοινωνία με τους οικουμενιστές (και μέσω αυτών με τους υπολοίπους αιρετικούς), βάζω την αγαθή σκέψη ότι ο συγγραφέας του διακατέχεται από πνεύμα φιλαληθείας, αγάπης και πόνου για τον διχασμό των Ελλήνων ορθοδόξων και σκοπεύει να υπηρετήσει με κάθε κόστος την αλήθεια, αλλά και αποσκοπεί στην θεραπεία του εορτολογικού σχίσματος. Το ποιος από τους δύο παραπάνω σκοπούς είναι ο αληθής (εύχομαι ολοψύχως να είναι ο δεύτερος) θα αποδειχθεί από τις αντιδράσεις κατά τη διάρκεια των, κεφάλαιο προς κεφάλαιο, αναιρέσεων εκείνων των σημείων που θεωρώ ότι θίγουν την αλήθεια, και τις οποίες θα επιχειρήσω, συν Θεώ αγίω με την ευλογία του πνευματικού μου. Απευθυνόμενος δε προς τον συγγραφέα π. Βασίλειο τον διαβεβαιώνω πως σκοπός της παρούσης αναιρέσεως μου, είναι η υπηρέτηση της αληθείας και μόνο. Συναισθάνομαι τη μεγάλη ευθύνη, όπως νομίζω και ο ίδιος, για το πόσο πρέπει να προσέχουμε στο τί γράφουμε, γιατί θα δώσουμε μεγάλο λόγο στο Θεό, για τις ψυχές που θα πάρουμε στο λαιμό μας, αν τυχόν τα γραφόμενά μας είναι κακόβουλα και δεν εξυπηρετούν άλλους σκοπούς, πέρα από την αλήθεια. Προς απόδειξη των ανωτέρω θα είναι και η παραδοχή από μέρους μου όλων των ορθών θέσεων του π. Βασιλείου, πράγμα το οποίο ευελπιστώ να συμβεί και από τον ίδιο τον συγγραφέα για τα εξ ημών γραφόμενα. Εισαγωγή Θα εξετάσουμε εν συντομία την εισαγωγή του εν λόγω βιβλίου, για να μπούμε σιγά σιγά στο πνεύμα των γραφομένων του πατρός Βασιλείου. Αρχίζει: "Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που ταλαιπωρεί εδώ και ογδόντα περίπου χρόνια όχι μόνο την Ελληνική, αλλά ακόμη και την παγκόσμια, Ορθόδοξο Εκκλησία είναι το ζηλωτικό, παλαιοημερολογητικό σχίσμα. Ο αριθμός των αυτοαποκαλουμένων Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών (Γ.Ο.Χ.) δεν είναι βέβαια μεγάλος (στην Ελληνική επικράτεια δεν υπερβαίνει τους 70.000), παρά ταύτα η ύπαρξίς τους δεν παύει να προκαλή σκανδαλισμό, δυσπιστία και διαμάχες στο πλήρωμα της Εκκλησίας". Πάτερ μου, επιτρέψτε μου να θεωρώ ως το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ορθόδοξης Εκκλησίας τον παναιρετικό Οικουμενισμό, πράγμα για το οποίο φρονώ πως συμφωνείτε και εσείς. Την δε Αποτείχιση των Ορθοδόξων του Πατρίου Εορτολογίου (στο εξής π. ε.), "ζηλωτικό παλαιοημερολογιτικό σχίσμα" κατ' εσάς, ως την μοναδική ελπίδα να επιστρέψουν στην γραμμή των Συνόδων και των Πατέρων οι σημερινές Ορθόδοξες Εκκλησίες, από την οποία παρεξέκλιναν με την μη καταδίκη των καινοτομιών της αιρέσεως του Οικουμενισμού. Σκεφτείτε να μην υπήρχε αυτό το "μεγάλο πρόβλημα", όπως το χαρακτηρίζετε. Σκεφτείτε εκείνη την αποφράδα ημέρα της 10/23 Μαρτίου του 1924 να μην υπήρχε ούτε μία ψυχή να διαμαρτυρηθεί εμπράκτως. "Κακώς έγινε η αλλαγή, αλλά δεν θα αποκόψουμε την κοινωνία" θα έλεγαν. Και σε λίγο θα άλλαζε και το Πασχάλιο, όπως ήταν προγραμματισμένο να γίνει. Διαμαρτυρίες, διαλέξεις στον "Παρνασσό", μαχητικά άρθρα στο "Σκριπ", αλλά όχι διακοπή κοινωνίας, για να μην γίνει "σχίσμα". Μετά με την "άρση των αναθεμάτων" θα ανακοίνωναν και την πλήρη ένωση με τις "εκκλησίες" της Δύσεως, αφού θα έβλεπαν οι - καθόλου τυχαίως υψηλόβαθμοι - Οικουμενιστές ιεράρχες, πως δεν υπάρχει καμία έμπρακτη αντίδραση. Όχι, όχι, καλέ μου πάτερ, δεν είναι πρόβλημα το "παλαιοημερολογιτικό σχίσμα", αλλά η αίρεση του Οικουμενισμού που ταλανίζει την Ορθόδοξο Εκκλησία, και ειδικώς για την Εκκλησία της Ελλάδος και το σχίσμα που επέφερε η αντικανονική, και κατά τη γνώμη σας, αλλαγή του εορτολογίου. Λύση όμως υπάρχει: λύνοντας το πρόβλημα του Οικουμενισμού, δηλαδή καταδικάζοντάς τον συνοδικώς ως αίρεση και αποκόπτωντας ως εκτός Εκκλησίας τους Οικουμενιστές, επιλύνετε αυτόματα και το ημερολογιακό ζήτημα δεν συμφωνείτε; Έως τότε, δηλαδή της συνοδικής καταδίκης, οι Ορθόδοξοι του π. ε. έχουν το δικαίωμα να διακόψουν την κοινωνία με τους καινοτόμους, γιατί αν δεν το κάνουν, δεν θα υπάρχει πρόβλημα με τον Οικουμενισμό, άρα και ούτε Σύνοδος που θα τον καταδικάσει θα συνέλθει. Γι' αυτό και είναι άξιοι τιμής κατά τον ΙΕ΄ Κανόνα της ΑΒας Συνόδου, εκείνοι που με την Αποτείχισή τους "σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν εσπούδασαν ρύσασθαι", γιατί καθιστούν αναγκαία τη σύγκληση Συνόδου . "Παρακολουθούμε με θλίψι την πορεία των Γ.Ο.Χ., οι οποίοι όχι μόνο δεν φαίνεται να επιθυμούν την ένωσί τους με τις Εκκλησίες Κωνσταντινουπόλεως, Αθηνών και Κύπρου, από τις οποίες αποστάτησαν το 1924 λόγω της αλλαγής του ημερολογίου, αλλά αντιθέτως οδηγούνται και σε μία τραγική, εσωτερική πολυδιάσπασι". Διαβάζοντας τα παραπάνω θυμήθηκα τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή: Γράφοντας: "Βλέποντας κανείς την “εμφύλια” διαμάχη των δώδεκα περίπου αλληλοκαθαιρεμένων ζηλωτικών Εκκλησιών και την διαρκώς αυξανομένη μεταξύ τους απομάκρυνσι, αντιλαμβάνεται ταυτόχρονα και την δυσκολία για οποιαδήποτε συνεννόησι με τις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, τις οποίες μάλιστα τον τελευταίο καιρό χαρακτηρίζουν ως αιρετικές", θα ήθελα να μου πείτε τί θα απαντούσατε σε έναν βουδιστή, για παράδειγμα, ο οποίος προσπαθώντας να αποτρέψει τους ομοθρήσκους του από το να γίνουν χριστιανοί, θα τους έγραφε για την πολυδιάσπαση των χριστιανών σε ορθοδόξους, παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσίτες κλπ. ως επιχείρημα. Θα έστεκε κάτι τέτοιο; Όχι δώδεκα, εκατόν δώδεκα να ήταν οι παρατάξεις των Γ.Ο.Χ. και πάλι δεν θα αναιρούσε το ορθόν της πορείας εκείνων που απέκοψαν την κοινωνία από την καινοτομία. Όσο ευθύνεται το Ακαινοτόμητο πλήρωμα για τις εκκλησιολογικές παρεκτροπές, τις κακοδοξίες ή τη δημιουργία παρατάξεων στο χώρο του, ευθύνεται και η Ορθοδοξία για τις αιρέσεις και τα σχίσματα, δηλαδή καθόλου. Επομένως ολόκληρο το δεύτερο μέρος της υμετέρας εργασίας με τίτλο "Τα ενδοπαλαιοημερολογιτικά σχίσματα" μπορεί να κριθεί μόνο από ιστορικής απόψεως και ουσιαστικά χρησιμεύει για εντυπωσιασμό και φόβο των απλουστέρων νεοημερολογιτών. Είναι ένας νοητός τελάλης δηλαδή που φωνάζει στον, προκατειλημμένο κατά των “παλαιοημερολογιτών”, αναγνώστη: "Πρόσεξε μην πας με τους Γ.Ο.Χ. που είναι διασπασμένοι και αλληλοαναθεματισμένοι", λες και δεν υπάρχει και η βασιλική οδός, η Αποτείχιση και η επιστροφή στο Πάτριο Εορτολόγιο, χωρίς απαραίτητα ένταξη σε κάποια παράταξη, όπως έχουν ήδη πράξει, από τους εν ζωή, ο γέροντας Χρυσόστομος Σπετσών, ο π. Σταύρος από τη Λαμία, ο π. Γεώργιος από τη Θεσσαλονίκη και άλλοι. “Παρά ταύτα χαιρόμαστε ιδιαίτερα για τις αρκετές μεμονωμένες προσχωρήσεις επισκόπων, κληρικών, ιερών μονών, αλλά και πιστών Γ.Ο.Χ. στο σώμα της Εκκλησίας. Πιστεύουμε ότι σ’ αυτό συντελεί και η ύπαρξις σε ορισμένες μητροπόλεις ενοριών, οι οποίες ανήκουν μεν στην Εκκλησία, ακολουθούν όμως με την άδεια του τοπικού επισκόπου το παλαιό ημερολόγιο. Στις ενορίες αυτές βρίσκουν καταφύγιο αρκετοί απογοητευμένοι Γ.Ο.Χ., οι οποίοι επιθυμούσαν να αποδεσμευθούν μεν από τις ζηλωτικές τάξεις, να έχουν όμως και την δυνατότητα να ακολουθούν και το Ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο όχι άδικα αγαπούν. Ως πάρα πολύ σημαντική θα πρέπει επίσης να θεωρηθή η ένωσις του πατριαρχείου της Μόσχας με την Εκκλησία της Ρωσικής Διασποράς (17-5-2007). Όπως γνωρίζουμε, η Ρωσική Διασπορά είχε διακόψει τα τελευταία τριανταπέντε έτη σχεδόν ολοκληρωτικά την εκκλησιαστική κοινωνία με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες και είχε συνάψει κοινωνία με μικρή μερίδα των Γ.Ο.Χ. Από την Ρωσική διασπορά αντλούν επίσης την χειροτονία τους σχεδόν όλες οι παλαιοημερολογητικές παρατάξεις. Η ένωσις του πατριαρχείου της Μόσχας και της Ρωσικής Διασποράς σηματοδότησε την διάλυσι του μισού ανά τον κόσμο Παλαιοημερολογητισμού, δεδομένου ότι η Ρωσική Διασπορά έχει στην δικαιοδοσία της περισσότερες από τριακόσιες ενορίες σε όλη την υφήλιο. Είναι απόλυτα φυσικό οι Γ.Ο.Χ. να θρηνούν και να νιώθουν απογοητευμένοι, καθώς η δύναμίς τους διαρκώς συρρικνώνεται”. Αγαπητέ μου πάτερ, για το μόνο που λυπούμαστε (δεν απογοητευόμαστε ποτέ) είναι για την αποστασία όλου του κόσμου και για όλες τις ψυχές που δεν έχουν γνωρίσει τον Κύριό μας, τον μόνο Σωτήρα. Δεν λυπούμαστε επειδή δήθεν βλέπουμε τη δύναμή μας να χάνετε, - σάμπως είμαστε καμιά ομάδα εξουσίας, κόμμα ή στρατός του κόσμου τούτου; - αλλά γιατί με τη στάση τους αυτή οι αδελφοί μας νομιμοποιούν τον Οικουμενισμό και αποδεικνύουν ότι υπήρξαν «ημερολάτρες». Δεν αγαπούμε το Ιουλιανό Ημερολόγιο χωρίς την Ορθοδοξία. Τι να το κάνεις το Ιουλιανό ημερολόγιο, αν δέχεσαι τον Πάπα της Ρώμης, τον οποίο ο Άγιος Κοσμάς ονομάζει «αντίχριστον», ως επίσκοπο της Εκκλησίας; Δεν σώζει το ημερολόγιο πάτερ και βεβαίως δεν είναι λύση η επιστροφή στην καινοτομούσα Εκκλησία, χωρίς καταδίκη της καινοτομίας και κατά συνέπεια του Οικουμενισμού. “Έχουμε χωρίσει σε τρία μέρη την εργασία μας. Στο πρώτο μέρος θα προσπαθήσουμε να αναιρέσουμε τα σχετικά με το ζήτημα της αλλαγής του ημερολογίου επιχειρήματα των Γ.Ο.Χ. θα δείξουμε λοιπόν ότι η αλλαγή του ημερολογίου ήταν μεν μία αντικανονική ενέργεια, όχι όμως και αίρεσι, και συνεπώς δεν αποτελούσε επαρκή λόγο διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Το σχίσμα δηλαδή των Γ.Ο.Χ. είναι εντελώς αντικανονικό”. Και μεις με τη σειρά μας αναφέρουμε ότι στην αναίρεση του πρώτου μέρους θα εξετάσουμε τον αντίλογο του π. Βασιλείου στα υπό αυτού εμφανιζόμενα ως επιχειρήματα των Γ.Ο.Χ. και θα ασχοληθούμε μεταξύ άλλων και με τα εξής ζητήματα: α) τι είναι δόγμα και τι είναι αίρεση, β) κατά πόσον η αλλαγή του ημερολογίου σχετίζεται με το δόγμα και με την αίρεση, γ) ποιοι έκαναν το ημερολογιακό σχίσμα και γιατί και δ) αν επιτρέπεται η διακοπή κοινωνίας τελικά μόνο για δογματικούς λόγους. “Στο δεύτερο μέρος θα ασχοληθούμε με την πολυδιάσπασι των Γ.Ο.Χ. και τους μηδαμινούς λόγους, που αποτελούν την αφορμή των σχισμάτων τους”. Όπως αναφέραμε και παραπάνω το κεφάλαιο αυτό είναι εντελώς παραπλανητικό και προσπαθεί να αμαυρώσει τον τίμιο ομολογιακό αγώνα των απλών Ορθοδόξων του π. ε. παρουσιάζοντας τις παρεκτροπές μερίδος της ηγεσίας του. Δεν με ξενίζει η παρουσίαση των παρεκτροπών αυτών – άλλωστε είμαι υπέρ της παρουσίασης της αλήθειας για ιστορικούς λόγους- , αλλά η χρησιμοποίησή της ως επιχείρημα ενάντια στην Αποτείχιση του Ακαινοτομήτου Πληρώματος, όπως, παραδείγματος χάριν, πολλοί δημοσιογράφοι παρουσιάζουν σκάνδαλα οικονομικής ή προσωπικής φύσεως ιερέων της κρατούσης Εκκλησίας, προκειμένου να πλήξουν γενικώς την Εκκλησία. Παρόλα αυτά θα απαντήσουμε μόνο για καθαρά ιστορικούς λόγους, αν και όπου κρίνουμε ότι χρειάζεται. “Τέλος στο τρίτο μέρος θα αναιρέσουμε τα σχετικά με το ζήτημα του Οικουμενισμού επιχειρήματα των Γ.Ο.Χ. Συγκεκριμένα θα δείξουμε ότι οι Ορθόδοξες Εκκλησίες δεν έχουν αποδεχθή την αίρεσι του Οικουμενισμού και συνεπώς η προτροπή των Γ.Ο.Χ. στους πιστούς να διακόψουν την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους είναι εσφαλμένη. Θα δείξουμε τέλος την συμπεριφορά των αγίων Πατέρων σε ανάλογες με τίς σημερινές περιπτώσεις, καθώς και τις πολλές παραποιήσεις που διαπράττουν οι Γ.Ο.Χ. Στην πατερική διδασκαλία και την Εκκλησιαστική Ιστορία. Οι Πατέρες δηλαδή έθεταν πάντοτε ως όρο διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τους εκκλησιαστικώς προϊσταμένους μας την διακήρυξι κάποιας αιρέσεως ή την ένωσι με τους αιρετικούς και όχι τις προσπάθειες για ένωσι μαζί τους ή την απλή ύπαρξι τών Φιλενωτικών”. Ίσως το πιο ενδιαφέρον μέρος τόσο από εκκλησιολογικής, όσο και ιστορικής απόψεως. Αναμένω με ενδιαφέρον την ανάρτησή του από την ΟΟΔΕ. “Ομολογούμε ότι η προσπάθεια αναιρέσεως των ζηλωτικών επιχειρημάτων δεν αποτελεί για μας ένα ευχάριστο έργο. Αναλάβαμε την προσπάθεια αυτή με πόνο και ιδίως αγάπη για τους εξαιρέτους κατά τα άλλα αδελφούς Παλαιοημερολογίτας. Τελικός στόχος μας δε είναι η επίτευξις της εν Χριστώ ενότητος κάτω από ορθές φυσικά εκκλησιολογικές προϋποθέσεις «ου γάρ νικήσαι ζητούμεν, αλλά προσλαβείν αδελφούς ών τω χωρισμώ σπαρασσόμεθα”. Ακριβώς αυτός είναι και ο δικός μας σκοπός αγαπητέ μου πάτερ. Η επίτευξη της εν Χριστώ ενότητος, όχι οποιασδήποτε μεταξύ ημών και υμών “ενότητος”, αλλά της αληθινής ενότητος, η οποία ουσιαστικά χωρίζει από την αίρεση και διασφαλίζει την Αλήθεια... Κεφάλαιο Α΄ - Η διόρθωσις του Ιουλιανού ημερολογίου το 1924 α΄.Ιουλιανό και Γρηγοριανό ημερολόγιο Ουδέν μεμπτόν υπάρχει σε αυτό το υποκεφάλαιο. Όλα όσα αναφέρονται έτσι έχουν. β'.Tο ζήτημα της διορθώσεως του ημερολογίου στην Ορθόδοξο Εκκλησία Το υποκεφάλαιο αυτό αρχίζει με την αναφορά δύο αποτυχημένων προσπαθειών για συζήτηση (ούτε κανενεργειών για αλλαγή) περί της μεταρρυθμίσεως του ημερολογίου, που έγιναν η πρώτη το 1324 επί αυτοκράτορος Ανδρονίκου και η δεύτερη το 1902 επί πατριάρχου Ιωακείμ του Γ΄, οι οποίες και απέτυχαν για έναν και κύριο λόγο, όπως παραδέχεται και ο συγγραφέας: για να μην προκληθεί στο πλήρωμα της Εκκλησίας ταραχή, διάσταση, μερισμός, δηλαδή σχίσμα. Παρόλα αυτά ο συγγραφέας αμέσως μετά φαίνεται να προσπαθεί να δικαιολογήσει την καινοτομούσα Εκκλησία της Ελλάδος όταν γράφει“την αλλαγή του ημερολογίου αναγκάσθηκε εντός του έτους να αποφασίση και η Εκκλησία προκειμένου να παύση η σύγχυσις του πιστού λαού λόγω της χρήσεως διπλού ημερολογιακού συστήματος στην Ελληνική επικράτεια”.Δηλαδή ο φόβος για την, εκ της ημερολογιακής μεταρρυθμίσεως, ταραχής στο πλήρωμα της Εκκλησίας, που εκδηλώθηκε μέσα σε αυτά 600 χρόνια τουλάχιστον δύο φορές (1324 και 1904), αλλά και άλλες, ξαφνικά εξέλιπε το 1924 και πλέον η δήθεν σύγχυσις που επέφερε η αποδοχή του Γρηγοριανού ημερολογίου από την Πολιτεία ήταν ανώτερη αυτού; Για ποια σύγχυση όμως μιλάμε; Για ένα χρόνο (1923-1924), και μάλιστα τον πρώτο χρόνο μιας τέτοιας κατάστασης, όπου κάθε αρχή και δύσκολη, η μεγάλη σύγχυση που προήλθε από την χρήση των δύο ημερολογίων (γρηγοριανού για την Πολιτεία και ιουλιανού για την Εκκλησία) ήταν ουσιαστικά ότι… εορτάστηκε η πρωτοχρονιά προ των Χριστουγέννων[1][1]! Ω ποία σύγχυσις! Τι μας ενδιαφέρει αν σκανδαλιστούν οι πιστοί, αν δημιουργηθούν ταραχές, αν υπάρξει διάσταση, αν δημιουργήσουμε σχίσμα, αρκεί να εκλείψει αυτή η… σύγχυσις, μια σύγχυση που οι Εκκλησίες της Σερβίας και της Ρωσίας, αντιμετωπίζουν χωρίς κανένα πρόβλημα έναν αιώνα κοντά, προς καταισχύνη των ψευδώς υποστηριζόντων ότι η αλλαγή του εορτολογίου στην Εκκλησία της Ελλάδος έγινε για… κοινωνικούς λόγους, ήτοι για να μην υπάρχει… σύγχυσις. Συνεχίζοντας διαβάζουμε πιο κάτω ότι“η Εκκλησία λοιπόν δεν δεχόταν το Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο προσέκρουε στις περί του Πάσχα διατάξεις της Εκκλησίας, αλλά το νέο, διορθωμένο, Ιουλιανό, το οποίο ταυτιζόταν μεν με το Γρηγοριανό στις ημερομηνίες των ακινήτων εορτών, διέφερε όμως ριζικά από αυτό, όσον αφορά το Πασχάλιο”. Εδώ πρέπει να εξεταστούν δύο ζητήματα: α) το χιλιοειπωμένο επιχείρημα ότι είναι άλλο το Γρηγοριανό ημερολόγιο και άλλο το νέο διορθωμένο Ιουλιανό και β)το θέμα της αλλαγής του Πασχαλίου, εφόσον αμέσως παρακάτω και προς τιμήν του ο συγγραφέας παραδέχεται τα εξής: “Φυσικά κανείς δεν μπορεί να αρνηθή, το ότι η διόρθωσις αυτή του ημερολογίου έθιγε έμμεσα το Πασχάλιο, καθώς ο εορτασμός του Πάσχα και των λοιπών κινητών εορτών σε νέες ημερομηνίες δημιουργούσε αρκετές κυρίως λειτουργικές και τυπικολογικές επιπτώσεις. Το Πάσχα π.χ. θα εορταζόταν πλέον και κατά τον μήνα Μάιο, ενώ η Κυριακή των αγίων Πάντων ακόμη και κατά τον μήνα Ιούλιο, με αποτέλεσμα να εκμηδενίζεται στις συγκεκριμένες περιπτώσεις η νηστεία των αγίων Αποστόλων”. α) Είναι αλήθεια πως η Εκκλησία της Ελλάδος μπορούσε να ισχυριστεί ότι δεν προσέλαβε το Γρηγοριανό ημερολόγιο λόγω της αλχημείας περί «διορθωμένου» Ιουλιανού, το οποίο δεν ήταν τίποτε άλλο ουσιαστικά και πρακτικά, παρά η παραδοχή του Γρηγοριανού στις ακίνητες εορτές. Η πρώτη διαφορά που θα προκύψει στην πράξη μεταξύ του Γρηγοριανού και του «διορθωμένου» Ιουλιανού, θα είναι η διαφορά μίας ημέρας, που θα συμβεί το… 2800 μ. Χ.! Τότε θα φανεί πως το «διορθωμένο» Ιουλιανό είναι ακριβέστερο επιστημονικά... Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος (Το εκκλησιαστικόν ημερολόγιον ως κριτήριον της Ορθοδοξίας – 1/7/1935) γράφει: "Κατ΄ αρχήν δεν δύναται να γίνη λόγος περί διορθώσεως του Ιουλιανού ημερολογίου, διότι η αφαίρεσις εκ τούτου 13 ημερών δεν προσέδωκεν εις αυτό την ιδιότητα του τελείου και ακριβούς ούτως ώστε ο Μακαριώτατος να λέγη ότι διόρθωσε το λάθος τούτου. Άλλωστε η τελεία και ακριβής διαίρεσις του χρόνου δεν δύναται να καθορισθή εφ’ όσον υπό της Αστρονομικής και Μαθηματικής Επιστήμης δεν εξευρίσκεται η τελεία ακριβής ισημερία του χρόνου. Και εφ’ όσον η URBI ET ORBI διατυμπανιζομένη υπό του Μακαριωτάτου διόρθωσις του Ιουλιανού ημερολογίου, δεν κατέστησεν αυτό διά της αφαιρέσεως των 13 ημερών εξ αυτού τέλειον και ακριβές, αλλά προσέδωκεν εις τούτο δια της τροποποιήσεως ταύτης τα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά και διακριτικά γνωρίσματα του Γρηγοριανού ημερολογίου, ερωτώμεν τον αμερόληπτον και απροσωπόληπτον κριτήν, πλανάται εάν δεν σοφιστεύεται ή ου ο Μακαριωτατος όταν λέγηότι δεν εδέχθη το Γρηγοριανόν, αλλά διόρθωσε το Ιουλιανόν ημερολόγιον; Αφού συμβαδίζει ο Μακαριώτατος όσον αφορά τα έτη, τους μήνας, τας εβδομάδας, τας ημέρας και τας ώρας με το Γρηγοριανόν και όχι το ανύπαρκτον διωρθωμένον Ιουλιανόν ημερολόγιον, δύναται σοβαρώς και αληθώς να διϊσχυρισθή, ότι δεν προσέλαβεν το Γρηγοριανόν ημερολόγιον αφού παρεδέχθη και εφήρμοσεν εν τη Εκκλησία το χρονόμετρον τούτου; Ο διϊσχυρισμός ούτος του Μακαριωτάτου είναι παρόμοιος προς τον διϊσχυρισμού εκείνου όστις διατείνεται ότι το όνομα Κώστας δεν είναι το ίδιον με το όνομα Κωνσταντίνος και ότι το όνομα Γιάννης δεν είναι το αυτό με το όνομα Ιωάννης". Και ο Λεοντοπόλεως (μετέπειτα Πατριάρχης Αλεξανδρείας) Χριστόφορος γράφει (Ημερολογιακά, Αλεξάνδρεια 1925, σελ. 25-26): "Ως προς μεν την υπάρχουσαν διαφοράν μεταξύ του Γρηγοριανού ημερολογίου και του ημερολογίου, το οποίον χρησιμοποιούσιν οι παρ’ ημίν νεοημερολογιακοί, μη ευμοιρούντες ημείς ειδικής μορφώσεως, ομολογούμεν, ότι δεν δυνάμεθα να εύρωμεν που υπάρχει η διαφορά μεταξύ των δύο ημερολογίων, αφού κατά 13 ημέρας αμφότερα προηγούνται του Ιουλιανού, και κατά την αυτήν ημέραν εορτάζουσι τας αρχαίας ακινήτους εορτάς των οι μεταρρυθμισταί».Και πιο κάτω«Εν τούτοις, μολονότι οι νεοημερολογιακοί φρονούσιν ότι το ημερολόγιον αυτών είνε διάφορον του Γρηγοριανού, οι Καθολικοί, αναγνωρίζοντες εις το μετερρυθμισένον ημερολόγιον των Ορθοδόξων αυτό το ιδικόν των, καυχώνται πανταχού,ότι κατόρθωσαν επί τέλους, καίτοι αργά να πείσωσι τους Ορθοδόξους Έλληνας να καθολικίζωσι, τουλάχιστον κατά το ημερολόγιον…". Όποιος διαβάσει τα επίσημα έγγραφα των συνεδριάσεων για το ημερολογιακό, τόσο της Εκκλησίας της Ελλάδος επί Μελετίου Μεταξάκη και Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου (Αρχιμ. Θεοκλήτου Στράγκα, Εκκλησίας Ελλάδος Ιστορία), όσο και της Πατριαρχικής επιτροπής υπό την προεδρία του Βιζύης Ανθίμου(περιοδικό «Νέος Ποιμήν» 1922, τ.3-4-5), αλλά και του «Πανορθοδόξου» συνεδρίου επί Μελετίου Μεταξάκη (Πρακτικά και αποφάσεις, Κων/πολη 1923), θα καταλάβει ότι το δήθεν «διορθωμένο» Ιουλιανό, ήταν ένας δόλιος τρόπος για ναεπιτευχθεί η εορτολογική συμφωνία μετά των ετεροδόξων της Δύσεως, που επιθυμούσαν τόσο οι νεωτεριστές πρωτεργάτες της καινοτομίας αυτής, όσο και οι ετερόδοξοι. β) Ως προς το Πασχάλιο θαυμάζουμε το μέγεθος της υποκρισίας των νεωτεριστών. Από τη μία και για να καθησυχάσουν τις φωνές διαμαρτυρίας ισχυρίζονται ότι δεν άλλαξαν το Πασχάλιο, από την άλλη όμως θεωρούν απαραίτητη μελλοντικά την αλλαγή του Πασχαλίου για να συμβαδίζει δήθεν με το πνεύμα των κανόνων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, και με την πραγματική ισημερία.Ας αφήσουμε όμως τον σοφό Τραπεζούντιο διδάσκαλο Σεβαστό Κυμινήτη να απαντήσει (δες το πρωτότυπο κείμενο στο βιβλίο του «Εορτολόγιον», Ιούνιος 1701, σελ. 65-67): "Όμως οι θειότατοι Πατέρες της πρώτης Συνόδου αν και ήξεραν καλά αυτή τη διαφορά της ισημερίας, πως λίγο λίγο έρχεται προς τα πίσω, λόγω της συνεχής προσθήκης της ημέρας του δισέκτου έτους, παρόλα αυτά όρισαν αυτή την εαρινή ισημερία να κρίνεται και να λογαριάζεται πάντοτε όπως βρέθηκε τότε στον καιρό τους, κατά την 21η Μαρτίου• και να μην ανεβοκατεβαίνει πλέον έξω από αυτή την ημέρα. Όσο για το άγιον Πάσχα να εορτάζεται πάντοτε από όλους μαζί ταυτοχρόνως και την αυτή του αυτού μηνός ημέρα, είτε Μαρτίου, είτε Απριλίου, για να μην γίνει σύγχυση και διαφορά στα μέρη της Εκκλησίας που βρίσκονται σε όλη την οικουμένη, από την αλλαγή της ισημερίας που προέρχεται όπως είπαμε από την προσθήκη της ημέρας του δισέκτου. Αν και στις μέρες μας κατέβηκε η ισημερία πολύ πιο κάτω, στις 10 Μαρτίου, όπως οι νεώτεροι με ακριβέστερη παρατήρηση δείχνουν – και γι’ αυτή την αιτία έκαναν την διόρθωση του Καλενδαρίου και έφεραν την ισημερία πάλι στην 21 Μαρτίου-, όπως ήταν στον καιρό της πρώτης Συνόδου (με το να φέρουν πίσω το Μάρτιο, και ακολούθως όλους τους μήνες, δέκα μέρες), εμείς σε αυτό δεν τους ακολουθούμε! Ούτε τολμούμε ποτέ να παραβούμε τον Όρο των θείων εκείνων Πατέρων, να φανούμε εμείς διακριτικότεροι από τους θεοσόφους και αγίους εκείνους Πατέρες, να κάνουμε εμείς διόρθωση όπου εκείνοι δεν τόλμησαν να την κάνουν. Επειδή ακόμη και αν ήταν εύλογος αυτή η διόρθωση θα την έκαναν προηγουμένως εκείνοι. Και ή θα τραβούσαν πίσω δύο μέρες τον Μάρτιο (σημ. θα πρόσθεταν δύο μέρες δηλαδή), για να ανεβάσουν πάνω την ισημερία και να την φέρναν στις 23, όπως ήταν στην εποχή του Χριστού, ή θα τραβούσαν παραπάνω τον Μάρτιο, να την κατεβάσουν στις 15 Μαρτίου, όπως ήταν στην αρχή στην εποχή του Αδάμ. Όμως εκείνοι ούτε την ανέβασαν, ούτε την κατέβασαν, αλλά την άφησαν εκεί που την βρήκαν στις 21 Μαρτίου, για την αιτία που είπαμε παραπάνω. Για να μην προξενήσουν σύγχυση και διάσπαση στα μέρη και μέλη της Εκκλησίας, όπως το έπαθαν οι διακριτικότεροι εκείνων Λατίνοι, οι οποίοι για μια χρονική διόρθωση χωρίσθηκαν και αποκόπηκαν μαζί με τα άλλα και κατά το καλενδάριον από ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας, ως σχισματικοί και αυτάρεσκοι και αυτοκέφαλοι που είναι. Για αυτό λέω δεν μπορούμε εμείς να παραβαίνουμε τη γνώμη και κρίση των θείων εκείνων Πατέρων, να πέσουμε και μεις στο αυτό αμάρτημα των Λατίνων• για να μην λάβουμε στην ψυχή μας αντί κέρδους ζημία, όπως οι Λατίνοι". Σοφότεροι των Πατέρων λοιπόν οι Μεταξάκηδες, Παπαδόπουλοι, Άνθιμοι, Γερμανοί, Δωρόθεοι και λοιποί. Για κάτι τέτοιους «πατέρες» έγραφε και ο Άγιος Νικηφόρος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως: «Σοφούς δέ χειροτονούσιν εαυτούς οι σαρκοφιλόσοφοι και παρά των σπουδαστών εξιούσι καλείσθαι θεολόγοι οι κενολόγοι και Χρυσόστομοι οι αισχρόστομοι» (P.G. 100, 557). γ΄. Μειονεκτήματα της ημερολογιακής μεταρρυθμίσεως Και πάλι προς τιμήν του ο συγγραφέας παραδέχεται τα μειονεκτήματα της ημερολογιακής μεταρρυθμίσεως, τα οποία κατά την άποψίν του είναι: α) η ρήξη της ενότητας και η εξ αυτής σύγχυση, β) η βιασύνη για την πραγματοποίησή της με σκοπό να εξυπηρετηθούν πολιτικοοικονομικοί σκοποί, γ) η βεβιασμένη και άνευ διαφωτίσεως και συζητήσεως πραγμάτωσή της και δ) η άνευ κοινής συμφωνίας όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών αποδοχή της. Το υποκεφάλαιο όμως αυτό κλείνει με μία πρόταση παγίδα:“η ημερολογιακή μεταρρύθμισις δεν προσέκρουε στα δόγματα της πίστεως”. Το αν προσέκρουε ή όχι και σε ποιο δόγμα, θα προσπαθήσουμε να το δείξουμε παρακάτω στο επίμαχο κεφάλαιο. Εδώ απλά βλέποντας τα παραπάνω, τα οποία αποδέχονται όλοι οι εχέφρονες ως μειονεκτήματα, εγείρεται δικαίως το ερώτημα: “μα γιατί τόση σπουδή και βιασύνη για να γίνει η αλλαγή;”. Ποιοι ήταν πράγματι οι λόγοι της μεταρρυθμίσεως αυτής; Ήταν οι κοινωνικοί λόγοι, δηλαδή είτε η αποφυγή της σύγχυσης των δύο ημερολογίων, που επικαλείται ο τότε αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, είτε οι πιέσεις της Πολιτείας, που αναφέρει ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης; Ούτε το πρώτο δικαιολογεί τέτοια βιασύνη, ούτε το δεύτερο μας πείθει ιδιαιτέρως, λόγω των στοιχείων που έχουμε και θα παραθέσουμε παρακάτω. Ήταν οι επιστημονικοί λόγοι, δηλαδή η ατέλεια του Ιουλιανού ημερολογίου; Μα και οι Πατέρες της εν Νικαία Α΄ Συνόδου γνώριζαν το σφάλμα του ημερολογίου, πάνω σε αυτό όμως καθόρισαν το Πασχάλιο το οποίο όρισαν αιώνιο και αμετακίνητο. Όπως γράφει και πάλι χαρακτηριστικά ο Σεβαστός Κυμινήτης (βλ. ανωτ. σελ. 179):"Είναι ποτέ δυνατόν σε μας να παραβαίνουμε την γνώμη και την κρίση των θείων εκείνων Πατέρων και να κάνουμε εμείς αυτή τη διόρθωση και να μην προξενήσουμε σύγχυση και διάσπαση στην παγκόσμια του Χριστού Εκκλησία; Όπως το έπαθαν οι νεωτεριστές Λατίνοι, ως αυτοκέφαλοι και αυτάρεσκοι. Και γι’ αυτή τη διόρθωση που έκαναν και εξέδωσαν κοινή απόφαση στην Εκκλησία, χωρίς κοινή Σύνοδο, και γι’ αυτήν τους την αυτοκεφαλία, αποκόπηκαν και χωρίσθηκαν αυτοβούλως από την καθολική του Χριστού Εκκλησία". Κι αν τάχα οι υπερόπτες καταφρονητές των Αγίων Πατέρων κόπτονταν τόσο πολύ για την επιστημονική ορθότητα του ημερολογίου γιατί δεν προέκριναν νέο τελειότερο ημερολόγιο αφού γνώριζαν καλώς ότι και το «διορθωμένο» Ιουλιανό ήταν ατελές; Μήπως τελικά ο σκοπός τους ήταν ο συνεορτασμός των εορτών, κινητών και ακινήτων, με τους Δυτικούς, ως πρώτο βήμα και απαραίτητη προϋπόθεση για την «ένωση των εκκλησιών»; Βεβαιότατα! Και προς απόδειξη αυτού παραθέτω ενδεικτικά τα εξής στοιχεία στον καλοπροαίρετο αναγνώστη: α) Από την Πατριαρχική Εγκύκλιο του 1920. Η προσέγγιση των Εκκλησιών θα γίνει «διά της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανικών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών». β) Από την Πατριαρχική επιτροπή του 1922. Το μέλος της επιτροπής καθηγητής Γ. Λιαννόπουλος απέδειξε ότι εκ των τριών ηλιακών ημερολογίων, το Ιουλιανό και το Περσικό είναι ανώτερα του Γρηγοριανού. Αυτή η επιστημονική γνώμη μάλλον δεν εξυπηρετούσε όμως τον σκοπό ο οποίος ήταν ο κοινός εορτασμός, όπως προείπαμε, τόσο στις ακίνητες, όσο και στις κινητές εορτές, δηλαδή στο Πασχάλιο. Επειδή όμως δεν ήταν δυνατό να γίνει χωρίς αντίδραση η παραδοχή του Γρηγοριανού Πασχαλίου, συζητήθηκε και η μονιμοποίηση της εορτής του Πάσχα (να γίνει δηλαδή ακίνητη εορτή), για την οποία ο Βιζύης Άνθιμος γνωμοδότησε (Νέος Ποιμήν, 1922, τ. 3-4-5, σελ. 234-236): «Η προτεινόμενη μονιμοποίησις της εορτής του θείου Πάσχα σκοπούσα αναμφισβήτως το μεν εις την επίτευξιν της ταυτοχρόνου παρά πάντων των χριστιανικών λαών πανηγύρεως της μεγίστης ταύτης του Χριστιανισμού εορτής και των εξ αυτής εξαρτωμένων εορτών, το δε την άρσιν των υφισταμένων διά την εύρεσιν της εορτής ταύτης δυσχερειών και τον καθορισμόν αυτής εν ωρισμένη ημέρα του μηνός είναι ομολογουμένως σκόπιμος και επωφελής. Από οποιασδήποτε δε απόψεως, είτε εκκλησιαστικής, είτε κοινωνικής και αν εξετασθήσήμερον η προκειμένη πρότασις, ουδείς δύναται να διαμφισβητήση ότι αύτη αποτελεί διά την Ορθόδοξον Ανατολικήν Εκκλησίαν μέρος του όλου Ημερολογιακού αυτής ζητήματος• καθόσον από εκκλησιαστικής απόψεως εξεταζομένη, είναι πρόδηλον ότι δεν δύναται και εν περιπτώσει πραγματώσεως αυτής να συντελέση εις την επίτευξιν του επιδιωκομένου δι’ αυτής σκοπού, εφ’ όσον η μεν ημετέρα Εκκλησία έχει εν χρήσει το Ιουλιακόν ημερολόγιον, αι δε Εκκλησία της Δύσεως το Γρηγοριανόν. Δι’ ο και κατ’ ανάγκην επιβάλλεται πρωτίστως η ενέργεια περί της ταυτότητος του Ημερολογίου και είτα να επακολουθήση η σκέψις περί μονιμοποιήσεως του Πάσχα». γ) Από το «Πανορθόδοξο» Συνέδριο του 1923. «Η ανάγκη του ταυτοχρόνου εορτασμού των μεγάλων χριστιανικών εορτών, των Χριστουγέννων και του Πάσχα, υπό πάντων των χριστιανών, τονίζεται ιδιαιτέρως και εν τη προς τας Αυτοκεφάλους Εκκλησίας προσκλήσει του Οικουμενικού Πατριαρχείου εις την παρούσαν Διορθόδοξον Επιτροπήν» (Πρακτικά, σελ. 56). «Άλλος επί πλέον λόγος προς άμεσον προσαρμογήν και του Πασχαλίου είναι η μεγάλη ηθική σημασία και εντύπωσις, ην θα παραγάγη εις όλον τον πεπολιτισμένον κόσμον η διά της αβιάστου πρωτοβουλίας ταύτης της Ορθοδόξου Εκκλησίας προσέγγισις των δύο χριστιανικών κόσμων της Ανατολής και της Δύσεως εν τω εορτασμώ των μεγάλων χριστιανικών εορτών» (σελ. 57). δ) Η στάση της παπικής εκκλησίας. Ένα περιστατικό δείχνει ξεκάθαρα τη θετική στάση και της παπικής εκκλησίας απέναντι στον ταυτόχρονο εορτασμό. Όταν η «Κοινωνία των Εθνών» πρότεινε νέο ημερολόγιο (ακόμη πιο νέο δηλαδή και πιο ακριβές) κοινό για όλο τον κόσμο, η παπική εκκλησία απάντησε ότι δέχεται αυτό, «αν δεχθή τούτο και η Ανατολική Εκκλησία» (ΣΚΡΙΠ 17-1-1924). Ξαναλέω όλα τα υπόλοιπα περί κοινωνικών ή επιστημονικών λόγων, αποδεικνύονται από την μελέτη της ιστορίας, σοφίσματα και ουσιαστικά στάχτη στα μάτια των Ορθοδόξων που αγωνιούσαν. Η μεγαλύτερη λοιπόν αδυναμία της ημερολογιακής μεταρρύθμισης ήταν ότι αυτή δίχασε τους Ορθοδόξους χάριν της ενώσεως με τους ετεροδόξους[1][2]. [1] Δεν τα γράφω εγώ, ο ίδιος ο τότε αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος τα λέει: Όπως επίσης δεν στέκει ως επιχείρημα ότι δημιούργησε σύγχυση η ξεχωριστή επιτέλεση της εθνικής από την θρησκευτική εορτή της 25ης Μαρτίου, γιατί μέχρι και τα μικρά παιδιά ξέρουν ότι η επανάσταση του 1821 δεν ξεκίνησε την 25η Μαρτίου, απλά η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε λόγω της σπουδαιότητος του Ευαγγελισμού. Ας έμενε λοιπόν η εθνική εορτή μαζί με την θρησκευτική. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. [1][2]Αξίζει να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο του νεοημερολογίτου καθηγητού Γεωργίου Αρβανιτάκη (βλ. Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια) που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ την επομένη της ημερολογιακής μεταρρύθμισης (24-3-1924): Από ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο Facebook Ετικέτες ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ Κυριακή, 8 Απριλίου 2012 Ὄψιμοι «ζηλωταί» Κατὰ τὸν ἑορτασμὸν τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας ὄψιμοι νεοημερολογῖται ζηλωταί, ἐξεφώνησαν σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ ἀναθέματα κατὰ τοῦ νῦν Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου, κατὰ τοῦ Λουθήρου, τοῦ Καλβίνου, τῶν Μωαμεθανῶν, τῶν Ἑβραίων, ἀλλὰ καὶ κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Ἐντύπωσιν προκαλεῖ ὅτι τοῦτοι ἀνεθεμάτισαν (πιθανότατα ἀπό κεκτημένην ταχύτηταν) καὶ τοὺς ἀλλοθρήσκους! Ἔθεσαν ἐκτός Ἐκκλησίας αὐτούς οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε ὑπῆρξαν μέλη Της! Φαίνεται ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες δὲν ἔπραξαν ὀρθῶς παραλείψαντες νὰ ἀναθεματίσουν τούς Ἑβραίους, τούς εἰδωλολάτρας καί τούς πυρολάτρας τῆς ἐποχῆς των! Εὐτυχῶς, ἐφώτισεν ὁ Θεός τούς τοιούτους νεοφανεῖς ζηλωτάς διά νὰ τό πράξουν ἔπειτα ἀπό 20 αἰώνας ἀναμονῆς! Ἀνεθεμάτισαν καὶ τόν νῦν Πάπαν Βενέδικτον, ὡσἄν νά μήν ἦσαν ἀναθεματισθέντες καί ἐκτός Ἐκκλησίας οὗτος καὶ οἱ ἐπί χίλια ἔτη προκάτοχοί του Πάπαι. Ἀλλά, οἱ γενναῖοι ρασοφόροι ἱππόται: ἤνοιξαν τόν πνευματικόν τάφον τοῦ Βατικανοῦ, ἐξέβαλον τά ξηρά ὀστά τοῦ νενεκρωμένου ἀπό χιλιετίας διά τὴν Ὀρθοδοξίαν Πάπα, καὶ ἐξιφούλκησαν ἐναντίον τοῦ παπικοῦ σκελετοῦ ἀποτέμνωντες τὴν κάραν διὰ τοῦ κοπτεροῦ των ἀναθέματος! Ὁμοίως καί οἱ πνευματικοί σκελετοί τῶν οὐδέποτε ὑπαρξάντων ὡς μελῶν τῆς Ἐκκλησίας Λουθήρου, Καλβίνου, Σβιγγλίου καί Ἐρρίκου Βασιλέως τῆς Ἀγγλίας, ἐκαρατομήθησαν ἀναδρομικῶς ὑπό τῶν ρασοφόρων μιμητῶν τοῦ Δόν Κιχώτου. Ὁποία γενναιότης! Ἀνεθεμάτισαν καί τόν Οἰκουμενισμόν. Ὄντως ἐντυπωσιακόν διὰ νεοημερολογίτας. Ἀλλά ἐνῷ διά τούς Παπικούς, Προτεστάντας καί Ἀγγλικανούς οἱ ἀναθεματισμοί ἦσαν ἐπώνυμοι, διά τόν Οἰκουμενισμόν δὲν εὐρέθη ἐπάξιος ἐκπρόσωπος διὰ νὰ ἀναθεματισθῇ. Βλέπετε, ἡ γενναιότης ὅλη ἐξηντλήθη κατά τῶν νενεκρωμένων ὀστῶν καί δὲν ἀπέμεινε ὑπόλοιπον διὰ νὰ στραφῇ κατὰ τῶν νεοφανῶν ἐνσάρκων αἱρετικῶν οἰκουμενιστῶν. Ἄλλωστε, εἶναι οἱ ἐκλέξαντες καί χειροτονήσαντες τούτους εἰς τὸ Ἐπισκοπικόν ἀξίωμα... Οἱ ὄψιμοι τούτοι ζηλωταί μᾶς εἶναι γνωστοὶ διὰ τὰ κατὰ τὸ παρελθόν ἐμπρηστικά των (πολεμικά) ἀνακοινωθέντα ἐναντίον τῶν Γ.Ο.Χ.. Εἶναι αὐτοὶ ὁ ὁποῖοι ἀπειλοῦν μὲ ἀφορισμόν τοὺς δημοσιογράφους οἱ ὁποῖοι ἀποτολμοῦν νὰ καλύψουν δημοσιογραφικῶς τὰς ἐκδηλώσεις τῶν Γ.Ο.Χ.. Διὰ τὰ ἀνωτέρω ἔλαβον τάς δεούσας ἀπαντήσεις. Ἐν συνεχείᾳ ἐγένοντο διάσημοι διὰ τὰς κατὰ καιρούς ἀντιμασονικάς, ἀντισιωνιστικάς, ἀντιπαπικάς, ἀντιοικουμενιστικάς καὶ γενικῶς ...ἀντιπαντικάς των (ἐναντίον πάντων) ἐκρήξεις. Δύνανται νὰ θεωρηθοῦν ὡς οἱ πλέον χαρακτηριστικοί (καὶ ἀσφαλῶς, οἱ πλέον ἠχηροί) ἐκπρόσωποι τοῦ εἴδους «ἀντιοικουμενισταί νεοημερολογῖται» (ἢ «συντηρητικοί Ὀρθόδοξοι», διότι εἰς τὸ εἶδος συμπεριλαμβάνονται καὶ «παλαιοημερολογῖται», ὅπως Σέρβος τις Ἐπίσκοπος). Ἢ, ἄλλως, ὁπαδοί τῆς ...ἐπιφανοῦς (ἐκ τοῦ Ἐπιφανείου Θεοδωροπούλου) θεωρίας τῆς ἀποφυγῆς τῶν δύο ἄκρων: οἰκουμενισμοῦ καὶ ζηλωτισμοῦ. Βάλλουν, λοιπόν, οἱ γενναῖοι μιμηταί τοῦ Ἐπιφανείου, ταυτοχρόνως εἰς δύο ἀντιθέτους κατευθύνσεις. Ἀλλὰ ἀγαπητοί μου, ὅπως διεκήρυξεν ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός πρός τούς Ἐπιφανείους τῆς ἐποχῆς του, δὲν ὑφίσταται μέση ὁδός μεταξύ φωτός καὶ σκότους, μεταξύ ἀληθείας καί ψεύδους, μεταξύ Χριστοῦ καὶ διαβόλου. Οἱ ὁπαδοί τῆς μεσότητος, ἐφήρμοσαν τόν κανόνα τῆς ἀποφυγῆς τῶν ἄκρων εἰς τὰ τῆς πίστεως, ἐνῷ οἱ Ἅγιοι Πατέρες εἰσηγήθησαν τοῦτον διὰ τὰ ζητήματα τῆς πράξεως. Πρέπει, λ.χ., νὰ ἀποφεύγομεν τὰ ἄκρα εἰς τὴν νηστείαν, καὶ οὔτε νὰ ἀθετῶμεν τήν ἐντολήν τῆς νηστείας, οὔτε πάλιν νὰ νηστεύομεν ὑπερβαλλόντως. Τό αὐτό καὶ εἰς τὰς γονυκλισίας καὶ λοιπὰς πρακτικάς ἀρετάς. Τό νά ἐφαρμόζωμεν τὴν ἀρχήν τῆς μεσότητος εἰς τὰ τῆς πίστεως, εἶναι ἀθέτησις τῆς πίστεως. Διότι ὁ χῶρος μεταξύ ἀληθείας καί ψεύδους ἀνήκει εἰς τὸ ψεῦδος. Ἡ ἀλήθεια, διὰ νὰ εἶναι ἀλήθεια ὀφείλει νὰ εἶναι 100% ἀλήθεια. Τό ψεῦδος εἴτε ὅταν εἶναι 100% ψεῦδος, εἴτε ὅταν εἶναι ἀναμεμιγμένο καὶ μὲ κάποιον ποσοστόν ἀληθείας, εἶναι πάλιν ψεῦδος. Καὶ τὸ «κοκτέϊλ» τῶν ὀψίμων ζηλωτῶν εἶναι ἀκριβῶς μία τοιαύτη ἀνάμιξις ψεύδους καὶ ἀληθείας. Καταδικάζουν τὸν οἰκουμενισμόν καὶ ταυτοχρόνως ἐξυμνοῦν τούς Οἰκουμενιστάς. Εἰς συνεντεύξεις των, τινές ἐξ αὐτῶν, ἐξαπολύουν μύδρους κατά τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά ταυτοχρόνως καυχῶνται ὅτι ἐξελέγησαν Ἐπίσκοποι ὑπό τῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί θεωροῦν τιμητικόν, τὸ ὅτι ἐχειροτονήθησαν ἀπό τούς πρωταγωνιστάς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Μίαν ἡμέραν ἀναθεματίζουν τόν οἰκουμενισμόν καὶ τὴν ἑπομένην ἀπονέμουν παράσημα εἰς οἰκουμενιστάς Ἀρχιερεῖς, ἢ ἀποστέλλουν κολακευτικάς ἐπιστολάς εἰς οἰκουμενιστάς Πατριάρχας θυμιῶντες τούτους μέχρι λιποθυμίας! Κακός ὁ οἰκουμενισμός, ἀλλά καλοί οἱ οἰκουμενισταί! Ὁμοιάζει μὲ περίπτωσιν τινός ὁποῖος στηλιτεύει τὴν κλοπήν, ἀλλά τιμᾶ τούς κλέπτας. Καταγγέλει τό κακόν, ἀλλ’ ἐπαινεῖ τόν κακοποιόν! Διερωτώμεθα, ταῦτα ἀποτελοῦν δείγματα λογικῆς συμπεριφορᾶς, ἢ μήπως σχιζοειδοῦς τοιαύτης; Δὲν εἴμεθα εἰδικοί διὰ νὰ ἀποφανθῶμεν, ἀλλά ὑποθέτωμεν (ἐπιχειροῦντες νὰ ἀνιχνεύσωμεν λογικήν εἰς τὰ παράλογα) ὅτι ἐπειδή τινές βάλλουν κατά τοῦ οἰκουμενισμοῦ, θεωροῦν ὅτι ὀφείλουν -εἰς ἀντιστάθμισμα- νὰ ἐπαινοῦν τούς οἰκουμενιστάς καὶ νά βάλλουν κατά τῶν ζηλωτῶν ταυτοχρόνως. Ἴσως νὰ θεωροῦν ὅτι τοιουτοτρόπως τηροῦν ἰσορροπίαν. Ἡμεῖς νομίζομεν ὅτι τοῦτο μᾶλλον δεῖγμα ἀνισορροπίας δύναται νὰ χαρακτηρισθεῖ, ὅπως τὸ νὰ πατεῖ τις εἰς δύο λέμβους ταυτοχρόνως. Τὸ ἀποτέλεσμα θά εἶναι ἀπώλεια τῆς ἰσορροπίας καί πτῶσις εἰς τὰ ὕδατα. Πῶς δύναται να χαρακτηρίσει τις τόν ἀντάρτην ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος «ταμπουρώθηκε» μεταξύ τῶν ἀντιμαχομένων καί πυροβολεῖ ταυτοχρόνως εἰσβολέα καί ἀμυνόμενον; Ἀπό ποῖον ἀναμένει τό παράσημον; Μᾶλλον θὰ εἰσπράξῃ δικαίως τὰ πυρά ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν (ὅπερ καὶ ἐγένετο). Καὶ ποία ἡ ἀνταμοιβή διὰ τόν κῦνα ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος καταδιώκει τόν κλέπτην καὶ δάκνει καὶ τόν οἰκοκύρην; Εἰς τὴν καλυτέραν τῶν περιπτώσεων ἀντιλυσσική θεραπεία! Πῶς θὰ χαρακτήριζε κανεὶς τὸν δικαστήν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἐπιτιμᾶ τὸν θύτην ἀλλὰ κατακεραυνώνει καὶ τὸ θῦμα ταυτοχρόνως; Πάντως ὄχι δικαιοκρίτην. Ἐὰν λοιπόν ἐπιχειρίσῃ τις νὰ ἀξιολογίσῃ ἀντικειμενικῶς τὴν ὅλην δημοσίαν συμπεριφοράν τῶν «νεοημερολογιτῶν ἀντιοικουμενιστῶν», ὁ πλέον εὔστοχος καὶ εὔσχημος ὅρος εἶναι «ἀλλοπρόσαλλος καὶ ἀντιφατική ἕως τὰ ὅρια τοῦ ἐμπαιγμοῦ». Διότι ὅταν κληρικός τις τὴν μίαν στιγμήν στρέφεται πρός τόν λαόν ἐκ τῆς ὡραίας πύλης καὶ κατακεραυνώνει τὸν οἰκουμενισμόν ὡς αἵρεσιν, ἐνῷ ἀμέσως μετά στρεφόμενος πρός ἀνατολάς καὶ ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Θεόν, μνημονεύει τούς οἰκουμενιστάς ὡς «ὀρθοτομοῦντας τὸν λόγον τῆς ἀληθείας», πῶς δύναται νὰ ἐκφύγει τὸν χαρακτηρισμόν τοῦ ἐμπαίζοντος; Διότι, εἴτε τὸν Θεόν ἐμπαίζει, εἴτε τὸν λαόν. Ἀλλ’, εἰς ὀψίμους ζηλωτάς τούς παραμένοντας εἰς τῆν κρατοῦσαν ἐκκλησίαν ἁρμόζουν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει ἢ ἕνος ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει». (Ματθ. ΣΤ’, 24) http://www.ecclesiagoc.gr/el/eideiseis-sholia/205-opsimoi-zilwtai Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο Facebook Ετικέτες ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012 «ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ....» Κάποιος ζηλωτής, κατά την μαρτυρίαν του γνωστού άντιζηλωτού άρχιμ. π. Έπιφανίου (Θεοδώροπουλου), του έθεσε κάποτέ τό ερώτημα: «Πότε εορτάζει ό ούροανός τάς έορτάς; μέ τό Παλαιόν ή μέ τό Νέον Ήμερολόγιον;» Και ό λόγιος αρχιμανδρίτης μέ πληθωρικόν λόγον καΐ δεκάδας παραδειγμάτων «άπέδειξεν» εΙς τόν «αφελή» (όπως χαρακτήρισε) ζηλωτήν τό εξής: «Όσάκις "τά κάτω" εορτάζει», τοσάκις και «τά άνω συν - εορτάζει» ,μετ' αυτών. Ό Ουρανός είναι υπεράνω χώρου και χρόνου και εναγκαλίζεται όλην τήν γήν, συμμετέχων συνεχώς και άδιαλείπτως εις τήν έν «πνεύματι και άληθεία» λατρεία του αληθινού Θεού, οποτεδήποτε και οπουδήποτε και ύφ' οιασδήποτε γεωγραφικάς και ήμερολογιακάς συνθήκας και αν τελήται αυτή!» (Όρθ. Τύπος, 26 Δεκ. 1980, σ. 4) Ή Εκκλησία όμως τής Έλλάδος έχει σαφώς ά ν τ ί θ ε τ ο ν γνώμην άπό αυτήν του π. Έπιφανίου! Ούτως εις τήν Εισήγησίν της επί του Ημερολογιακού Ζητήματος, τήν ύποβληθείσαν ήδη άπό τό 1971 εις τήν μέλλουσα νά συνέλθη Πανορθόδοξον Μεγάλην Σύνοδον, γράφει τά έξης σημαντικά: «Μεταξύ των άκολουθουσών τό Παλαιόν Ήμερολόγιον και τών άκολουθουσών τό Νέον υπάρχει μόνιμος διαφορά 13 ήμερών ώς προς τήν τέλεσιν όλων ανεξαιρέτως τών ακινήτων λεγομένων εορτών. Τούτο αποτελεί γεγονός π ρ ω τ ο φ α ν έ ς εις τά χρονικά τής Εκκλησίας, καθ' όσον παρά τήν κατά τούς πρώτους χρόνους ποικιλίαν ημερολογίων και τό άκαθόριστον του εορτολογίου, ο ύ δ έ π ο τ ε παρουσιάσθη χρονική διαφορά εορτασμού ενός και του αυτού γεγονότος (π.χ. κοιμήσεως αγίου), ώς συμβαίνει σήμερον. Ή διαφωνία καθίσταται έντονωτέρα κατά τάς μεγάλας έορτάς τών Χριστουγέννων, Θεοφανείων, τής Κοιμήσεως τής Θεοτόκου. Οι μέν νηστεύουν, οί δέ πανηγυρίζουν. Ή διαφωνία αύτη οδηγεί εις τό ερώτημα: «Τίς εορτάζει, ήμείς ή ή Εκκλησία;». Ή άπάντησις ήμείς, αίρει τήν ιερότητα τών εορτών, καθιστώσα αύτάς άτομικήν έκαστου ύπόθεσιν. Ή άπάντησις ή Εκκλησία, ά π α ι τ ε ί ενα εορτασμόν ώς μία είναι ή Εκκλησία»! ! (σ. 10). Βλέπετε ολόκληρη Εκκλησία της Ελλάδος και πάλιν δέν μπόρεσε νά ξεφύγη τόν «μπακαλίστικο» (όπως ειρωνικά έγραψε ο π. Επιφάνιος) συλλογισμό! Δέν είναι δυνατόν, γράφει, νά έχη ιερότητα ή εορτή πού γίνεται επί καταλύσει τών «πατρικών όρίων», διότι έτσι τό θέλησε τό γούστο και ή πονηρά και άντορθόδοξος διάθεσις εκάστου, προσθέτομεν ήμείς.... Εάν ή θριαμβεύουσα έν Ούρανοίς Εκκλησία είναι υπεράνω χρόνου, ή στρατευόμενη δεν είναι, ακριβώς επειδή εΐναι στρατευομένη, ήτοι επί γής αγωνιζωμένη και έν χρόνω επιτελούσα τα τής πνευματικής της στρατείας, «εύσχημόνως και κατά τάξιν» κατά τό άποστολικόν. (Α' Κορ. 14, 40). Τό άν ή Εκκλησία έν τή λατρεία της δέν γίνεται δούλη του έγκοσμίου χρὀνου, βιούσα μυστικώς και ώς ενα διαρκές παρόν τά ύπερφυή γεγονότα τής σωτηρίας μας, αυτό δέν σημαίνει ότι κινείται ασχέτως του χρόνου. Ώς είναι Θεανθρωπίνη, έχουσα ώς κεφαλήν της τόν Χριστόν, μέ σώμα ημάς, τούς υλικούς και αμαρτωλούς, και ούτε θεία είναι μόνον, ούτε άνθρωπίνη, ούτω συμβαίνει ένταύθα και μέ τόν χρόνον. Οϋτε αδιαφορεί προς αυτόν, ώς ούσα εγκόσμιος, ούτε πάλιν δεσμεύεται ύπ' αυτού κατά τήν θείαν λατρείαν της, χρησιμοποιούσα τόν εαυτής λειτουργικόν χρόνον. Μονομερής εφαρμογή τής απόψεως του π. Έπιφανίου, ότι ή Εκκλησία κινείται εκτός χρόνου, και συνεπώς πάς τις ό π ο τ ε βούλεται δύναται νά επιτελή τάς έορτάς της, θά τήν μετέτρεπε ασφαλώς είς πάν έτερον πλήν Εκκλησίας, ή οποία κατά τούς λόγους τής ΣΤ' Οίκ. Συνόδου θά πρέπη «κατά πάσαν τήν οικουμένην... μια κατακολουθείν τάξει» (Καν. 56), καθότι «ού γάρ έστιν ακαταστασίας ό θεός, άλλ' ειρήνης» (Β' Κορ. Ι Δ, 33). Και μέ απλούστερα λόγια: Μετά τό «εύλογητός ό Θεός» του ιερέως ή Εκκλησία αρχίζει νά βιοί τόν λειτουργικόν της χρόνον· στό νά προσέλθουν όμως τά τέκνα της εις αυτήν διά ν' ακούσουν τό ανωτέρω «Εύλογητός ό θεός...» και να λατρεύσουν ο μ ο ύ τόν θεόν και τούς αγίους αυτού τής χρειάζεται ό έγκόσμιος χρόνος. Και μέ μιά πρότασι: Έκτός των πυλών της ή Εκκλησία χρησιμοποιεί τόν έγκόσμιον χρόνον, μέ τά ανωτέρω περιγραφέντα χαρακτηριστικά του. Αμφότεροι αναγκαίοι διά μίαν εν πνεύματι και άληθεία» λατρεία τής στρατευομένης του Χριστού Εκκλησίας. Συνεπώς τά «επιχειρήματα» του Πανοσιολογιωτάτου και ή κουραστική άδολεσχία του περί τής εννοίας του λειτουργικού χρόνου και του «σήμερον συνεορτάζει» ουδόλως αίρουν τήν εύθύνην τών καινοτομησάντων. «Τά άνω», δηλ. ό Ουρανός, ή νά τό πώ καλύτερα, ή έν ΟύρανοΙς θριαμβεύουσα Εκκλησία, τήν οποίαν άποτελούν: ό χορός τών έν πίστει άναπαυσαμένων Άγιων Προττατόρων, Πατέρων, Πατριαρχών, Προφητών, Αποστόλων, Κηρύκων, Ευαγγελιστών, Μαρτύρων, Όμολογητών, Έγκρατευτών καί παντός πνεύματος δικαίου έν πίστει τετελειωμενού, συνεορτάζει και συνομιλεἰ μετά της έττί γης στρατευομένης Εκκλησίας. Εκείνης τής Εκκλησίας, ή οποία σέβεται τά Πνευματικά σύνορα τής πατρικής μας κληρονομιάς. Όσοι όμως, ασεβώς κατεπάτησαν τά πνευματικά σύνορα, τούς Ιερούς κανόνας καί τάς Ιεράς Παραδόσεις, δέν έχουν καμμίαν ελπίδα νά πιστεύουν, ότι μαζί τους συγκαταβαίνουν διά νά συνεορτάσουν τά Ουράνια... Τό «Σήμερον» ανήκει εις τήν γην, Ό Ουρανός είναι εκτός χρόνου. Ή δέ ευχή: «Σήμερον γάρ ό τής εορτής ήμίν επέστη καιρός καί χορός αγίων έκκλησιάζει ήμίν καί άγγελοι μετά ανθρώπων συνεορτάζουσι», εννοεί πώς οι Ουράνιοι "Αγγελοι καί ό χορός τών Άγιων, έρχονται νά συνεορτάσουν μαζί μας. Γίνεται «Σήμερον» Ουράνια συγκατάβασις. Καθώς ό Θεός, άχρονος καί άναρχος ων, έλαβε φύσιν άνθρωπίνην έν χρόνω επί της γης, χωρίς νά λείπη εις τούς Ουρανούς, κατά παρόμοιον τρόπον είς τάς έορτάς τών ορθοδόξων χριστιανών, οί άγγελοι καί οί άγιοι, μυστηριωδώς κατέρχονται διά νά συνεορτάσουν μεθ' ημών καί διά νά μας ευλογήσουν. Κατέρχονται, όμως, έν χρόνω καί τόπω! Καί έφ' όσον κατέρχονται «έν χρόνω» έπί τής γης, κατέρχονται «Σήμερον». Ερμηνεύω τάς επίμαχους λέξεις πιό άπλα: Όχι τότε πού θέλει ό Πάπας καί οί άλλοι αιρετικοί, όχι όποτε θέλει ό Πατριάρχης ή ό Αρχιεπίσκοπος, αλλά «Σήμερον», ττού ώρισε τό *Άγιον Πνεύμα διά τών αγίων Πατέρων, είναι ημέρα εορτής. «Σήμερον» ό χορός τής έν Ούρανοίς θριαμβευούσης Εκκλησίας συγκαταβαίνει νά συνεορτάση μετά τών ορθοδόξων χριστιανών, οί οποίοι αποτελούν τήν έπί γης στρατευομένη Έκκλησίαν. «Σήμερον»! Όχι όποτε δόξη τώ Άρχιεπισκόπω Χρυσοστόμω ή τώ Πατριάρχη Μελετίω Μεταξάκη ή τώ πατρί Έπιφανίω. «Σήμερον» μόνον. Όχι δις του έτους κύριοι «κανονολόγοι» ή Γέννησις, ή Βάπτισις και αί άλλαι έορταί.... Από: ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο Facebook Ετικέτες ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012 ΗΤΑΝ ΟΡΘΗ Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΛΟΓΩ ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ; Όσοι άλλαξαν το Παλιό Ημερολόγιο κατηγορούν εκείνους που έμειναν πιστοί σ' αυτό, ότι είναι σχισματικοί γιατί αναίτια διέκοψαν την εκκλησιαστική κοινωνία , τότε (δηλ. το 1924) όταν δεν υπήρχε εμφανώς θέμα Οικουμενισμού. Τους κατηγορούν μάλιστα ότι οι αιτιάσεις τους περί Οικουμενισμού είναι πολύ όψιμες για να δικαιολογήσουν τάχα την σχισματική τους κατάσταση. Προς στήριξη δε των ισχυρισμών τους λένε ότι η αλλαγή του ημερολογίου δεν έθιξε το Πασχάλιο της Εκκλησίας. Οτι τάχα μόνο αυτό έχει σημασία , δηλαδή ότι δεν άλλαξε το Πάσχα , αποσιωπώντας όμως ότι άλλαξαν όλες οι ακίνητες εορτές του έτους (Χριστούγεννα, Φώτα, Κοίμηση Θεοτόκου κλπ.) εορτάζοντας ταυτόχρονα με τους αιρετικούς και διακόπτοντας τον ταυτόχρονο εορτασμό μέσα στο σύνολο της Ορθοδοξίας. Ο ΄Αγιος Επιφάνιος γράφει για τα προ της Α' Οικουμενικής Συνόδου «τα σχίσματα ήν και ήν χλεύη Ελλήνων λεγόντων και χλευαζόντων την εν τη Εκκλησία διαφωνίαν» μετα όμως «επι Κωνσταντίνου δια της των επισκόπων σπουδής ,συνηνώθη μάλλον το σχίσμα εις μίαν ομόνοιαν. Τι ουν τούτου έστι χαριέστερον απο γής περάτων, εν μια ημέρα απαλλάτειν λαόν Θεού συμφωνιών τε και αγρυπνιών και τας αυτάς ημέρας ίσας φέρειν εν τε αγρυπνίαις και δεήσεσι και ομονοία και λατρεία ,νηστεία τε και ξηροφαγία και αγνεία;» (Migne 42,371) Ο Θεοδώρητος (5ος αι. μ.Χ.) παρομοίως αναφέρει : «Επειδή δε το νοερόν φώς (το Άγιο Πνεύμα δια της Α'Οικουμενικής Συνόδου ) την αχλύν (ομίχλη) εκείνην εσκέδασε , πανταχού γης και θαλάσσης, ηπειρώται και νησιώται κοινή του Θεού και Σωτήρος επιτελούσι τας εορτάς και ένθα αν τις αποδημήσαι θελήσει ,κάν προς ήλιον ανίσχοντα, κάν πρός δυόμενον, πανταχού την αυτήν ευρήσει κατά τον αυτόν χρόνον επιτελουμένην πανήγυριν» (Migne 83,1241). Ο ιστορικός Ευσέβιος Καισαρείας: «Προϋπήρχε δ' άρα καί άλλη τις τούτων προτέρα νόσος αργαλεωτάτη τάς εκκλησίας εκ μακρού διενοχλούσα, η τής σωτηρίου εορτής διαφωνία» (βίος Μ.Κωνσταντίνου εκκλησιαστ.ιστορία Ευσεβίου βιβλ.3,5). Καθώς και ): «...ο Βασιλεύς είπεν ότι αυτή (αναφέρεται στην συμφωνία του κοινού εορτασμού του πάσχα) είναι η δευτέρα νίκη την οποίαν εκέρδισεν κατά του εχθρού της εκκλησίας...» Όταν ο ίδιος ο Μέγας Κωνσταντίνος λέει ότι η εορτολογική ανομοιομορφία ήταν έργο του εχθρού της εκκλησίας, δηλαδή του διαβόλου , ποιός προτιμά να εμμένει προσκολλημένος σε τέτοιου είδους έργα ; Αλλά και ο ίδιος ο Μέγας Κωνσταντίνος που τόσο μόχθησε για την Α' Οικ.Σύνοδο γράφει:«...ήδη καί τόν προειρημένον λόγον καί τήν παρατήρησιν τής αγιωτάτης ημέρας υποδέχεσθαί τε καί διατάττειν οφείλετε, ίνα επειδάν πρός τήν πάλαι μοι ποθουμένην τής υμετέρας διαθέσεως όψιν αφίκωμαι, εν μιά καί τή αυτή ημέρα τήν αγίαν μεθ' υμών εορτήν επιτελέσαι δυνηθώ καί πάντων ένεκεν μεθ' υμών ευδοκήσω, συνορών τήν διαβολικήν ωμότητα υπό τής θείας δυνάμεως διά τών [ημετέρων] πράξεων ανηρημένην, ακμαζούσης πανταχού τής ημετέρας πίστεως καί ειρήνης καί ομονοίας » (βίος Μ.Κωνσταντίνου εκκλησιαστ.ιστορία Ευσεβίου βιβλ.3,20). Ο Ευσέβιος και πάλι «καί ούτω μία Χριστού γέγονεν εορτή: καί ούτω τών μέν κυριοκτόνων (Ιουδαίων) απέστησαν, τοίς δέ ομοδόξοις συνήφθησαν: η φύσις γάρ έλκει τά όμοια πρός τά όμοια»(π ερί της του Πάσχα εορτής PG 24,701). Συμπεραίνουμε αβίαστα λοιπόν ότι το πνεύμα των Πατέρων της Α' Οικ. Συνόδου ήταν αφενός μέν να συνεορτάζουν όλοι οι χριστιανοί την ίδια ημέρα το Πάσχα και αφετέρου να διαχωρίσουν το συνεορτασμό του Πάσχα με τους Ιουδαίους δηλαδή εκτός από τη συνταύτιση μεταξύ των ομοδόξων ,επετεύχθη ταυτόχρονα και η απομάκρυνση του συνεορτασμού του Πάσχα με τους Ιουδαίους. Τους τότε Αγίους τους ενδιέφερε να μην συνεορτάζουν με αιρετικούς ή αλλοθρήσκους. Αυτό άλλωστε έγινε και νόμος της Εκκλησίας π.χ. : «Ου δεί παρά των Ιουδαίων ή αιρετικών τα πεμπόμενα εορταστικά λαμβάνειν, μηδέ συνεορτάζειν αυτοίς» (37ος καν. Λαοδικείας) και αλλού. Έτσι τότε καταδικάστηκαν ως αιρετικοί από την Β' Οικ. Σύνοδο οι λεγόμενοι πρωτοπασχίτες οι οποίοι γιόρταζαν το Πάσχα την «τεσσερεσκαιδεκάτη» , και ενώ σε όλα τα άλλα ήταν ορθόδοξοι , διέφεραν μόνο στο θέμα του «ταυτόχρονου» εορτασμού με την υπόλοιπη Εκκλησία. Στον λόγο του Αγ. Ιωάννη του Χρυσοστόμου εις τους τα πρώτα Πάσχα νηστεύοντας (Ε.Π.Ε.34,170-172) βέπουμε να απευθύνεται προς τους πρωτοπασχίτες : «...και από των αθλητών τούτων η Σύνοδος άπασα συγκεκρότητο τότε και μετά της Πίστεως και τούτο ενομοθέτησαν, ώστε κοινή και συμφώνως την εορτήν ταύτην επιτελείν...Όρα τι ποιείς τοσούτους κατακρίνων Πατέρας , ούτως ανδρείους και σοφούς». Η λατρευτική ενότητα λοιπόν αποτελεί επιταγή των Αγίων μας και συνοψίζουν σύγχρονοι καθηγητές επ αυτού: "Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΗΣ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΥΓΙΑ ΑΝΤΙΛΗΨΙΝ ΔΕΝ ΕΓΚΕΙΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑ ΓΝΩΣΙΝ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑΝ ΕΝΙΑΙΑΝ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΛΛΑΚΤΟΝ ΠΙΣΤΙΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑ ΠΡΑΞΙΝ ΚΑΙ ΒΙΩΣΙΝ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟΝ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΟΝ ΕΚΔΗΛΩΣΙΝ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΥΣΙΝ ΑΥΤΗΣ." (βλ. Ανδρούτσου, Δογματική της Όρθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, Αθήναι 1956, σελ. 274) Προφανώς ο κανονισμός των Πατέρων της Α' Οικ. Συνόδου αποτελεί οδοδείκτη και για τη συνέχεια ,δηλαδή θα πρέπει να αποφεύγεται ο συνεορτασμός με κάθε είδους αιρετικό: «...έτσι κατανοείται η εκκλησιαστικοκανονική εντολή από την Α' Οικ.Σύνοδο που έλυσε τελεσίδικα το θέμα του εορτασμού του Πάσχα 325 μ.Χ. ως σήμερα «μη μετά Ιουδαίων συνεορτάζειν» ΠΟΥ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΟ «ΜΗ ΜΕΘ' ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙΝ» ...Γι αυτό ήδη το 1582 η ορθόδοξη Ανατολή απέρριψε το νέο ημερολόγιο όχι για λόγους επιστημονικούς ,αλλά εκκλησιολογικούς, διότι Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΦΙΛΕΝΩΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΠΤΩΣΗΣ ΩΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗΣ ΚΑΙ «ΕΚ ΤΩΝ ΚΑΤΩ» (ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗ) ΤΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ . ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΝΣΑΡΚΩΝΕ ΚΑΙ Η ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ 1920...» ( π.Γ. Μεταλληνός εφημ. Καθημερινή 14/4/96 ). Ας δούμε όμως και μια άλλη εξίσου σοβαρή πτυχή του θέματος. α . Όπως είπαμε το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι άγιοι Πατέρες της, ήταν να μη γιορτάζουν οι χριστιανοί το Πάσχα την ίδια μέρα, που γιόρταζαν οι Εβραίοι το δικό τους Πάσχα. Για το σκοπό αυτό έπρεπε να λάβουν υπ' όψη πως οι Εβραίοι προσδιόριζαν την εξεύρεση την ημερομηνία γιορτασμού του Πάσχα τους. Αυτό ακριβώς συνετέλεσε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος να ορίσει να γιορτάζεται το χριστιανικό Πάσχα την πρώτη Κυριακή, μετά την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία.(1) Την απόφασή της αυτή η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος συμπεριέλαβε όχι σε κάποιο Κανόνα της, αλλά σε « Όρο». Στους « Όρους» οι Οικουμενικές Σύνοδοι συμπεριλάμβαναν τα δογματικά θέματα. Θέλησαν με τον τρόπο αυτό, να δείξουν ότι το θέμα αυτό, το θεώρησαν δόγμα πίστεως και ότι δεν χωράει καμιά οικονομία. β. Ο « Όρος» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, δεν διασώθηκε. Μαθαίνουμε γι' αυτόν από Επιστολή που έστειλε ο Μέγας Κωνσταντίνος στις Εκκλησίες, για να τις ενημερώσει για τις αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, από τους διάφορους ιστορικούς της εποχής εκείνης και από τον α΄ Κανόνα της Συνόδου της Αντιόχειας. Τον α΄ Κανόνα της Αντιόχειας τον παραθέτουμε σε μετάφραση: « Όλοι όσοι τολμούν να καταπατούν τον Όρον της αγίας και μεγάλης Συνόδου, που συγκλήθηκε στη Νίκαια με την παρουσία της ευσέβειας του θεοφιλέστατου βασιληά Κωνσταντίνου, σχετικά με τη γιορτή του σωτηρίου Πάσχα, να είναι ακοινώνητοι και απόβλητοι από την Εκκλησία, αν επιμένουν να αντιστέκονται με εριστικό πνεύμα σ' όσα ορθά έχουν αποφασιστεί, και αυτά ας ορίζονται για τους λαϊκούς. Κι' αν κάποιος από τους επικεφαλής της Εκκλησίας, δηλ. επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή διάκονος, ύστερα από αυτόν τον Όρον, τολμήσει να αυθαιρετήσει έτσι, ώστε να προκαλέσει διαστροφή του πλήθους και ταραχή των Εκκλησιών και να τελέσει το Πάσχα μαζί με τους Ιουδαίους, αυτόν η αγία Σύνοδος από τώρα και στο εξής τον έκρινε κιόλας ξένο προς την Εκκλησία, επειδή όχι μόνο επισωρεύει αμαρτίες για τον εαυτό του, αλλά γίνεται αίτιος διαφθοράς και διαστροφής για πολλούς. Και δεν καθαιρεί μόνο αυτούς από το λειτούργημά τους, αλλά και όσους θα τολμήσουν να «κοινωνήσουν» μ' αυτούς μετά την καθαίρεσή τους. Και όσοι καθαιρέθηκαν να στερούνται και την εξωτερική τιμή την οποία απολαμβάνει ο άγιος κανόνας και το ιερατείο του Θεού».(2) Ο α΄ Κανόνας της Συνόδου Αντιόχειας είναι πολύ σημαντικός. Θα κάνουμε τρεις παρατηρήσεις έπ' αυτού. α. Παρατήρηση πρώτη. Ο Κανόνας αυτός αποκόπτει απ' την Εκκλησία κάθε πιστό που παραβαίνει τον « Όρο» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Δηλαδή, αποκόπτει καθένα, που δεν γιορτάζει το Πάσχα που όρισε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος, όπως πρέπει να το γιορτάζουν οι Ορθόδοξοι. Κάθε κληρικός που δεν γιορτάζει, ή δεν θα γιορτάζει στο μέλλον την ημερομηνία αυτή το Πάσχα, είναι ήδη καθηρημένος από τότε, δηλ. από τη μέρα που το αποφάσισε η Σύνοδος της Αντιόχειας, που εξέδωσε τον Κανόνα αυτό. Στον Κανόνα αυτό, το αξιοπερίεργο είναι ότι οι παραβάσεις του, ακόμα και οι μελλοντικές, δεν παραπέμπονται να δικαστούν από άλλη Σύνοδο, που θα λειτουργήσει σαν Δικαστήριο, αλλά τις δικάζει η Σύνοδος που εξέδωσε τον Κανόνα! Ο Κανόνας αυτός, κι' άλλοι δύο ακόμα, ο α΄ και β΄ της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, είναι οι μόνοι, από τους υπεροκτακόσιους Κανόνες που υπάρχουν στην Εκκλησία, οι οποίοι έχουν προδικάσει προκαταβολικά παραβάσεις της Εκκλησίας προτού ακόμα συντελεστούν! Αυτό φαίνεται ολοκάθαρα στον Κανόνα αυτό, όταν λέει για κάθε μελλοντικό παραβάτη, ότι «τούτον η αγία Σύνοδος εντεύθεν ήδη αλλότριον έκρινε της Εκκλησίας», δηλ. αυτόν τον παραβάτη η αγία Σύνοδος από τώρα τον έκρινε ξένον, αποκομμένο από την Εκκλησία! Οι λοιποί Κανόνες που προβλέπουν την επιβολή επιτιμίου σε παραβάσεις τους χρησιμοποιούν στη διατύπωσή τους συνήθως για τον παραβάτη τα ρήματα, που είναι στην προστακτική, όπως το «αφοριζέσθω», «καθαιρείσθω», «ανάθεμα έστω» κτλ. Ο παραπάνω Κανόνας της Αντιόχειας αναφερόμενος στον παραβάτη λέει ότι «καθαιρεί» και «εντεύθεν έκρινεν ήδη»! Επομένως, κάθε παραβάτης του «΄Ορου» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου έχει ήδη κριθεί και έχει καταδικασθεί είτε σε αφορισμό, είτε σε καθαίρεση! β. Παρατήρηση δεύτερη Ο α΄ Κανόνας της Αντιόχειας ότι όσοι κληρικοί «κοινωνούν» με ήδη καθηρημένους από τη Σύνοδο κληρικούς επειδή παραβαίνουν τον « Όρο» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, είναι και αυτοί πλέον καθηρημένοι! γ. Παρατήρηση τρίτη. Ορίζει ακόμα ο ίδιος Κανόνας της Αντιόχειας ότι ο κληρικός εκείνος (επίσκοπος, πρεσβύτερος ή διάκονος) ο οποίος «μετά τον Όρον τούτον τολμήσειεν επί διαστροφή των λαών και ταραχή των Εκκλησιών ιδιάζειν, και μετά Ιουδαίων επιτελείν το Πάσχα, τούτον η αγία Σύνοδος εντεύθεν ήδη αλλότριον έκρινεν της Εκκλησίας»! Δηλαδή, με βάση τον Κανόνα αυτό είναι αποκομμένος από το σώμα της Εκκλησίας κάθε κληρικός που θα τολμήσει να αυθαδιάσει εναντίον του «Όρου» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και θα θελήσει να διαστρέψει τους πιστούς να μην τηρούν τις δεσμεύσεις του, προκαλώντας ταραχή στην Εκκλησία, για να γιορτάζεται το Πάσχα με τους Ιουδαίους! Ποιοι είναι αυτοί οι κληρικοί που αυθαδιάζουν κατ' αυτό τον τρόπο; Είναι όσοι καλλιεργούν το έδαφος για αλλαγή του Πασχαλίου, προτείνοντας τον γιορτασμό του Πάσχα, όχι στην ημερομηνία που όρισαν οι άγιοι Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, αλλά σε άλλη! 3. Το 1924 είναι γεγονός ότι ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος δεν άλλαξε το Πασχάλιο, όπως είχε προταθεί από το λεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριο» της Κωνσταντινουπόλεως του 1923. Η Εκκλησία της Φινλανδίας όμως δέχτηκε την ημερολογιακή μεταβολή. Άλλαξε πριν ογδόντα χρόνια, όχι μόνο το Παληό ημερολόγιο, αλλά και το Πασχάλιο! Έκτοτε, γιορτάζει το Πάσχα με τους παπικούς, που πολλές φορές συμπίπτει με το Πάσχα των Εβραίων, ή και πριν από αυτό. Αυτό σημαίνει σύμφωνα με τον παραπάνω Κανόνα της Αντιόχειας ότι οι κληρικοί της είναι ήδη καθηρημένοι και οι πιστοί αποκομμένοι απ' την Εκκλησία. Θα διερωτηθεί κάποιος, τι μας ενδιαφέρει εμάς, αν η Εκκλησία της Φινλανδίας, δέχτηκε το παπικό Πασχάλιο! Όμως, μας ενδιαφέρει άμεσα. Γιατί δεν πρέπει οι Ορθόδοξοι κληρικοί, όπως ορίζει ο α΄ Κανόνας της Αντιόχειας, να έχουν «κοινωνία» με τους κληρικούς της Φινλανδίας. Όσοι κληρικοί έχουν «κοινωνία» με τους κληρικούς της Εκκλησίας αυτής, είναι και αυτοί καθηρημένοι, σύμφωνα με τον παραπάνω Κανόνα. Ποιοι κληρικοί έχουν «κοινωνία» με την Εκκλησία της Φινλανδίας; Μόνο οι κληρικοί που δέχτηκαν ή ανέχονται το Νέο Γρηγοριανό Ημερολόγιο! Επομένως, μπορεί ορισμένοι επίσκοποι να μην άλλαξαν το Πασχάλιο, όμως επειδή έχουν «κοινωνία» με την Εκκλησία της Φινλανδίας, είναι σαν να άλλαξαν και οι ίδιοι το Πασχάλιο. Οι συνέπειες είναι ακριβώς οι ίδιες! 4. Σύμφωνα με τον παραπάνω Κανόνα όσοι κληρικοί αυθαδιάζουν προς τον «΄Ορον» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου με το να ζητούν την αλλαγή της ημερομηνίας γιορτασμού του Πάσχα είναι ήδη, προκαταβολικά από τη Σύνοδο της Αντιόχειας, καθηρημένοι! Ποιοι είναι αυτοί; Είναι όσοι κατά καιρούς έχουν ταχθεί υπέρ της αλλαγής της ημερομηνίας του Πάσχα, για να το γιορτάζουμε την ίδια μέρα με τους Λατίνους, όπως είναι ο Μελέτιος Μεταξάκης, ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, μέχρι τον Αθηναγόρα και τους διαδόχους του Δημήτριο και Βαρθολομαίο. Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού στις 4 Δεκεμβρίου 1963 διακήρυξε: « Η Αγία Σύνοδος δεν εναντιούται εις το να ορισθεί παγία Κυριακή δια την εορτήν του Πάσχα εν τω Γρηγοριανώ ημερολογίω, συγκατανευόντων όσων ενδιαφέρονται σχετικώς, ιδία δε των διϊσταμένων προς την κοινωνίαν της Αποστολικής έδρας αδελφών…».(3) Ο Αθηναγόρας σε μήνυμά του προς το οικουμενιστικό «Συμπόσιο», που διοργάνωσε ο Δραγάν στην Αθήνα στις 11 Ιουνίου 1969, γράφει: « Και αύθις επαναλαμβάνομεν εις όλον τον χριστιανικόν κόσμον ως ημέραν κοινού εορτασμού του Πάσχα την δευτέραν Κυριακήν του Απριλίου, ελπίζοντες, ότι ο κοινός ούτος εορτασμός, ο σταθερός, θα αποτελέσει όχι μόνον έν σύμβολον, αλλά και μίαν θετικήν συμβολήν εις την τελείωσιν της χριστιανικής ενότητος».(4) Παραλείπουμε τις άλλες δηλώσεις των Πατριαρχών για το θέμα αυτό. Αυτό όμως που αποδεικνύεται είναι, πως οι εκκλησιαστικοί αυτοί ηγέτες με τις δηλώσεις τους αυτές, σύμφωνα με τον α΄ Κανόνα της Αντιόχειας, είναι ήδη καθηρημένοι και ακοινώνητοι. Ύστερα από τα παραπάνω συνάγεται, ότι ναι μεν όσοι άλλαξαν το Ημερολόγιο, δεν άλλαξαν ευθέως και το Πασχάλιο, όμως εφόσον έχουν κοινωνία, αφ' ενός μεν με την Εκκλησία της Φινλανδίας, που δέχτηκε το παπικό Πασχάλιο και αφ' ετέρου με τους Πατριάρχες ΚΠόλεως, που ζητούν την αλλαγή της ημερομηνίας γιορτασμού του Πάσχα και είναι ως εκ τούτου προκαταβολικά καθηρημένοι, είναι προφανές, ότι παραβαίνουν τον « Όρο» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, κατά τον α΄ Κανόνα της Αντιόχειας, πράγμα το οποίο είναι θέμα πίστεως. 1 Ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης γράφει ότι η δέσμευση να γιορτάζεται το Πάσχα μετά την πρώτη πανσέληνο και ημέρα Κυριακή, έχομε από την Παράδοση και όχι από τον «΄Ορον» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (Πηδάλιο, ερμηνεία εις 7ον Αποστολικό Κανόνα). 2 «Πάντας τους τολμώντας παραλύειν τον ΄Ορον της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της εν Νικαία συγκροτηθείσης επί παρουσία της ευσεβείας του θεοφιλεστάτου βασιλέως Κωνσταντίνου, περί της αγίας εορτής του σωτηριώδους Πάσχα, ακοινωνήτους και αποβλήτους είναι της Εκκλησίας, ει επιμένοιεν φιλονεικότερον ενιστάμενοι προς τα καλώς δεδογμένα, και ταύτα ειρήσθω περί των λαϊκών. 3 Αρχιμ. Σπ. Μπιλάλη, Ορθοδοξία και παπισμός, τομ. Β΄σελ.571 4 αυτόθι σ. 571. http://clubs.pathfinder.gr/antioikoumene/593610 Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτ Από ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο Facebook Ετικέτες ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ Κυριακή, 8 Απριλίου 2012 Ὄψιμοι «ζηλωταί» Κατὰ τὸν ἑορτασμὸν τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας ὄψιμοι νεοημερολογῖται ζηλωταί, ἐξεφώνησαν σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ ἀναθέματα κατὰ τοῦ νῦν Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου, κατὰ τοῦ Λουθήρου, τοῦ Καλβίνου, τῶν Μωαμεθανῶν, τῶν Ἑβραίων, ἀλλὰ καὶ κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Ἐντύπωσιν προκαλεῖ ὅτι τοῦτοι ἀνεθεμάτισαν (πιθανότατα ἀπό κεκτημένην ταχύτηταν) καὶ τοὺς ἀλλοθρήσκους! Ἔθεσαν ἐκτός Ἐκκλησίας αὐτούς οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε ὑπῆρξαν μέλη Της! Φαίνεται ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες δὲν ἔπραξαν ὀρθῶς παραλείψαντες νὰ ἀναθεματίσουν τούς Ἑβραίους, τούς εἰδωλολάτρας καί τούς πυρολάτρας τῆς ἐποχῆς των! Εὐτυχῶς, ἐφώτισεν ὁ Θεός τούς τοιούτους νεοφανεῖς ζηλωτάς διά νὰ τό πράξουν ἔπειτα ἀπό 20 αἰώνας ἀναμονῆς! Ἀνεθεμάτισαν καὶ τόν νῦν Πάπαν Βενέδικτον, ὡσἄν νά μήν ἦσαν ἀναθεματισθέντες καί ἐκτός Ἐκκλησίας οὗτος καὶ οἱ ἐπί χίλια ἔτη προκάτοχοί του Πάπαι. Ἀλλά, οἱ γενναῖοι ρασοφόροι ἱππόται: ἤνοιξαν τόν πνευματικόν τάφον τοῦ Βατικανοῦ, ἐξέβαλον τά ξηρά ὀστά τοῦ νενεκρωμένου ἀπό χιλιετίας διά τὴν Ὀρθοδοξίαν Πάπα, καὶ ἐξιφούλκησαν ἐναντίον τοῦ παπικοῦ σκελετοῦ ἀποτέμνωντες τὴν κάραν διὰ τοῦ κοπτεροῦ των ἀναθέματος! Ὁμοίως καί οἱ πνευματικοί σκελετοί τῶν οὐδέποτε ὑπαρξάντων ὡς μελῶν τῆς Ἐκκλησίας Λουθήρου, Καλβίνου, Σβιγγλίου καί Ἐρρίκου Βασιλέως τῆς Ἀγγλίας, ἐκαρατομήθησαν ἀναδρομικῶς ὑπό τῶν ρασοφόρων μιμητῶν τοῦ Δόν Κιχώτου. Ὁποία γενναιότης! Ἀνεθεμάτισαν καί τόν Οἰκουμενισμόν. Ὄντως ἐντυπωσιακόν διὰ νεοημερολογίτας. Ἀλλά ἐνῷ διά τούς Παπικούς, Προτεστάντας καί Ἀγγλικανούς οἱ ἀναθεματισμοί ἦσαν ἐπώνυμοι, διά τόν Οἰκουμενισμόν δὲν εὐρέθη ἐπάξιος ἐκπρόσωπος διὰ νὰ ἀναθεματισθῇ. Βλέπετε, ἡ γενναιότης ὅλη ἐξηντλήθη κατά τῶν νενεκρωμένων ὀστῶν καί δὲν ἀπέμεινε ὑπόλοιπον διὰ νὰ στραφῇ κατὰ τῶν νεοφανῶν ἐνσάρκων αἱρετικῶν οἰκουμενιστῶν. Ἄλλωστε, εἶναι οἱ ἐκλέξαντες καί χειροτονήσαντες τούτους εἰς τὸ Ἐπισκοπικόν ἀξίωμα... Οἱ ὄψιμοι τούτοι ζηλωταί μᾶς εἶναι γνωστοὶ διὰ τὰ κατὰ τὸ παρελθόν ἐμπρηστικά των (πολεμικά) ἀνακοινωθέντα ἐναντίον τῶν Γ.Ο.Χ.. Εἶναι αὐτοὶ ὁ ὁποῖοι ἀπειλοῦν μὲ ἀφορισμόν τοὺς δημοσιογράφους οἱ ὁποῖοι ἀποτολμοῦν νὰ καλύψουν δημοσιογραφικῶς τὰς ἐκδηλώσεις τῶν Γ.Ο.Χ.. Διὰ τὰ ἀνωτέρω ἔλαβον τάς δεούσας ἀπαντήσεις. Ἐν συνεχείᾳ ἐγένοντο διάσημοι διὰ τὰς κατὰ καιρούς ἀντιμασονικάς, ἀντισιωνιστικάς, ἀντιπαπικάς, ἀντιοικουμενιστικάς καὶ γενικῶς ...ἀντιπαντικάς των (ἐναντίον πάντων) ἐκρήξεις. Δύνανται νὰ θεωρηθοῦν ὡς οἱ πλέον χαρακτηριστικοί (καὶ ἀσφαλῶς, οἱ πλέον ἠχηροί) ἐκπρόσωποι τοῦ εἴδους «ἀντιοικουμενισταί νεοημερολογῖται» (ἢ «συντηρητικοί Ὀρθόδοξοι», διότι εἰς τὸ εἶδος συμπεριλαμβάνονται καὶ «παλαιοημερολογῖται», ὅπως Σέρβος τις Ἐπίσκοπος). Ἢ, ἄλλως, ὁπαδοί τῆς ...ἐπιφανοῦς (ἐκ τοῦ Ἐπιφανείου Θεοδωροπούλου) θεωρίας τῆς ἀποφυγῆς τῶν δύο ἄκρων: οἰκουμενισμοῦ καὶ ζηλωτισμοῦ. Βάλλουν, λοιπόν, οἱ γενναῖοι μιμηταί τοῦ Ἐπιφανείου, ταυτοχρόνως εἰς δύο ἀντιθέτους κατευθύνσεις. Ἀλλὰ ἀγαπητοί μου, ὅπως διεκήρυξεν ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός πρός τούς Ἐπιφανείους τῆς ἐποχῆς του, δὲν ὑφίσταται μέση ὁδός μεταξύ φωτός καὶ σκότους, μεταξύ ἀληθείας καί ψεύδους, μεταξύ Χριστοῦ καὶ διαβόλου. Οἱ ὁπαδοί τῆς μεσότητος, ἐφήρμοσαν τόν κανόνα τῆς ἀποφυγῆς τῶν ἄκρων εἰς τὰ τῆς πίστεως, ἐνῷ οἱ Ἅγιοι Πατέρες εἰσηγήθησαν τοῦτον διὰ τὰ ζητήματα τῆς πράξεως. Πρέπει, λ.χ., νὰ ἀποφεύγομεν τὰ ἄκρα εἰς τὴν νηστείαν, καὶ οὔτε νὰ ἀθετῶμεν τήν ἐντολήν τῆς νηστείας, οὔτε πάλιν νὰ νηστεύομεν ὑπερβαλλόντως. Τό αὐτό καὶ εἰς τὰς γονυκλισίας καὶ λοιπὰς πρακτικάς ἀρετάς. Τό νά ἐφαρμόζωμεν τὴν ἀρχήν τῆς μεσότητος εἰς τὰ τῆς πίστεως, εἶναι ἀθέτησις τῆς πίστεως. Διότι ὁ χῶρος μεταξύ ἀληθείας καί ψεύδους ἀνήκει εἰς τὸ ψεῦδος. Ἡ ἀλήθεια, διὰ νὰ εἶναι ἀλήθεια ὀφείλει νὰ εἶναι 100% ἀλήθεια. Τό ψεῦδος εἴτε ὅταν εἶναι 100% ψεῦδος, εἴτε ὅταν εἶναι ἀναμεμιγμένο καὶ μὲ κάποιον ποσοστόν ἀληθείας, εἶναι πάλιν ψεῦδος. Καὶ τὸ «κοκτέϊλ» τῶν ὀψίμων ζηλωτῶν εἶναι ἀκριβῶς μία τοιαύτη ἀνάμιξις ψεύδους καὶ ἀληθείας. Καταδικάζουν τὸν οἰκουμενισμόν καὶ ταυτοχρόνως ἐξυμνοῦν τούς Οἰκουμενιστάς. Εἰς συνεντεύξεις των, τινές ἐξ αὐτῶν, ἐξαπολύουν μύδρους κατά τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά ταυτοχρόνως καυχῶνται ὅτι ἐξελέγησαν Ἐπίσκοποι ὑπό τῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί θεωροῦν τιμητικόν, τὸ ὅτι ἐχειροτονήθησαν ἀπό τούς πρωταγωνιστάς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Μίαν ἡμέραν ἀναθεματίζουν τόν οἰκουμενισμόν καὶ τὴν ἑπομένην ἀπονέμουν παράσημα εἰς οἰκουμενιστάς Ἀρχιερεῖς, ἢ ἀποστέλλουν κολακευτικάς ἐπιστολάς εἰς οἰκουμενιστάς Πατριάρχας θυμιῶντες τούτους μέχρι λιποθυμίας! Κακός ὁ οἰκουμενισμός, ἀλλά καλοί οἱ οἰκουμενισταί! Ὁμοιάζει μὲ περίπτωσιν τινός ὁποῖος στηλιτεύει τὴν κλοπήν, ἀλλά τιμᾶ τούς κλέπτας. Καταγγέλει τό κακόν, ἀλλ’ ἐπαινεῖ τόν κακοποιόν! Διερωτώμεθα, ταῦτα ἀποτελοῦν δείγματα λογικῆς συμπεριφορᾶς, ἢ μήπως σχιζοειδοῦς τοιαύτης; Δὲν εἴμεθα εἰδικοί διὰ νὰ ἀποφανθῶμεν, ἀλλά ὑποθέτωμεν (ἐπιχειροῦντες νὰ ἀνιχνεύσωμεν λογικήν εἰς τὰ παράλογα) ὅτι ἐπειδή τινές βάλλουν κατά τοῦ οἰκουμενισμοῦ, θεωροῦν ὅτι ὀφείλουν -εἰς ἀντιστάθμισμα- νὰ ἐπαινοῦν τούς οἰκουμενιστάς καὶ νά βάλλουν κατά τῶν ζηλωτῶν ταυτοχρόνως. Ἴσως νὰ θεωροῦν ὅτι τοιουτοτρόπως τηροῦν ἰσορροπίαν. Ἡμεῖς νομίζομεν ὅτι τοῦτο μᾶλλον δεῖγμα ἀνισορροπίας δύναται νὰ χαρακτηρισθεῖ, ὅπως τὸ νὰ πατεῖ τις εἰς δύο λέμβους ταυτοχρόνως. Τὸ ἀποτέλεσμα θά εἶναι ἀπώλεια τῆς ἰσορροπίας καί πτῶσις εἰς τὰ ὕδατα. Πῶς δύναται να χαρακτηρίσει τις τόν ἀντάρτην ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος «ταμπουρώθηκε» μεταξύ τῶν ἀντιμαχομένων καί πυροβολεῖ ταυτοχρόνως εἰσβολέα καί ἀμυνόμενον; Ἀπό ποῖον ἀναμένει τό παράσημον; Μᾶλλον θὰ εἰσπράξῃ δικαίως τὰ πυρά ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν (ὅπερ καὶ ἐγένετο). Καὶ ποία ἡ ἀνταμοιβή διὰ τόν κῦνα ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος καταδιώκει τόν κλέπτην καὶ δάκνει καὶ τόν οἰκοκύρην; Εἰς τὴν καλυτέραν τῶν περιπτώσεων ἀντιλυσσική θεραπεία! Πῶς θὰ χαρακτήριζε κανεὶς τὸν δικαστήν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἐπιτιμᾶ τὸν θύτην ἀλλὰ κατακεραυνώνει καὶ τὸ θῦμα ταυτοχρόνως; Πάντως ὄχι δικαιοκρίτην. Ἐὰν λοιπόν ἐπιχειρίσῃ τις νὰ ἀξιολογίσῃ ἀντικειμενικῶς τὴν ὅλην δημοσίαν συμπεριφοράν τῶν «νεοημερολογιτῶν ἀντιοικουμενιστῶν», ὁ πλέον εὔστοχος καὶ εὔσχημος ὅρος εἶναι «ἀλλοπρόσαλλος καὶ ἀντιφατική ἕως τὰ ὅρια τοῦ ἐμπαιγμοῦ». Διότι ὅταν κληρικός τις τὴν μίαν στιγμήν στρέφεται πρός τόν λαόν ἐκ τῆς ὡραίας πύλης καὶ κατακεραυνώνει τὸν οἰκουμενισμόν ὡς αἵρεσιν, ἐνῷ ἀμέσως μετά στρεφόμενος πρός ἀνατολάς καὶ ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Θεόν, μνημονεύει τούς οἰκουμενιστάς ὡς «ὀρθοτομοῦντας τὸν λόγον τῆς ἀληθείας», πῶς δύναται νὰ ἐκφύγει τὸν χαρακτηρισμόν τοῦ ἐμπαίζοντος; Διότι, εἴτε τὸν Θεόν ἐμπαίζει, εἴτε τὸν λαόν. Ἀλλ’, εἰς ὀψίμους ζηλωτάς τούς παραμένοντας εἰς τῆν κρατοῦσαν ἐκκλησίαν ἁρμόζουν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει ἢ ἕνος ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει». (Ματθ. ΣΤ’, 24) http://www.ecclesiagoc.gr/el/eideiseis-sholia/205-opsimoi-zilwtai Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο Facebook Ετικέτες ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012 «ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΑ ΑΝΩ ΤΟΙΣ ΚΑΤΩ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙ....» Κάποιος ζηλωτής, κατά την μαρτυρίαν του γνωστού άντιζηλωτού άρχιμ. π. Έπιφανίου (Θεοδώροπουλου), του έθεσε κάποτέ τό ερώτημα: «Πότε εορτάζει ό ούροανός τάς έορτάς; μέ τό Παλαιόν ή μέ τό Νέον Ήμερολόγιον;» Και ό λόγιος αρχιμανδρίτης μέ πληθωρικόν λόγον καΐ δεκάδας παραδειγμάτων «άπέδειξεν» εΙς τόν «αφελή» (όπως χαρακτήρισε) ζηλωτήν τό εξής: «Όσάκις "τά κάτω" εορτάζει», τοσάκις και «τά άνω συν - εορτάζει» ,μετ' αυτών. Ό Ουρανός είναι υπεράνω χώρου και χρόνου και εναγκαλίζεται όλην τήν γήν, συμμετέχων συνεχώς και άδιαλείπτως εις τήν έν «πνεύματι και άληθεία» λατρεία του αληθινού Θεού, οποτεδήποτε και οπουδήποτε και ύφ' οιασδήποτε γεωγραφικάς και ήμερολογιακάς συνθήκας και αν τελήται αυτή!» (Όρθ. Τύπος, 26 Δεκ. 1980, σ. 4) Ή Εκκλησία όμως τής Έλλάδος έχει σαφώς ά ν τ ί θ ε τ ο ν γνώμην άπό αυτήν του π. Έπιφανίου! Ούτως εις τήν Εισήγησίν της επί του Ημερολογιακού Ζητήματος, τήν ύποβληθείσαν ήδη άπό τό 1971 εις τήν μέλλουσα νά συνέλθη Πανορθόδοξον Μεγάλην Σύνοδον, γράφει τά έξης σημαντικά: «Μεταξύ των άκολουθουσών τό Παλαιόν Ήμερολόγιον και τών άκολουθουσών τό Νέον υπάρχει μόνιμος διαφορά 13 ήμερών ώς προς τήν τέλεσιν όλων ανεξαιρέτως τών ακινήτων λεγομένων εορτών. Τούτο αποτελεί γεγονός π ρ ω τ ο φ α ν έ ς εις τά χρονικά τής Εκκλησίας, καθ' όσον παρά τήν κατά τούς πρώτους χρόνους ποικιλίαν ημερολογίων και τό άκαθόριστον του εορτολογίου, ο ύ δ έ π ο τ ε παρουσιάσθη χρονική διαφορά εορτασμού ενός και του αυτού γεγονότος (π.χ. κοιμήσεως αγίου), ώς συμβαίνει σήμερον. Ή διαφωνία καθίσταται έντονωτέρα κατά τάς μεγάλας έορτάς τών Χριστουγέννων, Θεοφανείων, τής Κοιμήσεως τής Θεοτόκου. Οι μέν νηστεύουν, οί δέ πανηγυρίζουν. Ή διαφωνία αύτη οδηγεί εις τό ερώτημα: «Τίς εορτάζει, ήμείς ή ή Εκκλησία;». Ή άπάντησις ήμείς, αίρει τήν ιερότητα τών εορτών, καθιστώσα αύτάς άτομικήν έκαστου ύπόθεσιν. Ή άπάντησις ή Εκκλησία, ά π α ι τ ε ί ενα εορτασμόν ώς μία είναι ή Εκκλησία»! ! (σ. 10). Βλέπετε ολόκληρη Εκκλησία της Ελλάδος και πάλιν δέν μπόρεσε νά ξεφύγη τόν «μπακαλίστικο» (όπως ειρωνικά έγραψε ο π. Επιφάνιος) συλλογισμό! Δέν είναι δυνατόν, γράφει, νά έχη ιερότητα ή εορτή πού γίνεται επί καταλύσει τών «πατρικών όρίων», διότι έτσι τό θέλησε τό γούστο και ή πονηρά και άντορθόδοξος διάθεσις εκάστου, προσθέτομεν ήμείς.... Εάν ή θριαμβεύουσα έν Ούρανοίς Εκκλησία είναι υπεράνω χρόνου, ή στρατευόμενη δεν είναι, ακριβώς επειδή εΐναι στρατευομένη, ήτοι επί γής αγωνιζωμένη και έν χρόνω επιτελούσα τα τής πνευματικής της στρατείας, «εύσχημόνως και κατά τάξιν» κατά τό άποστολικόν. (Α' Κορ. 14, 40). Τό άν ή Εκκλησία έν τή λατρεία της δέν γίνεται δούλη του έγκοσμίου χρὀνου, βιούσα μυστικώς και ώς ενα διαρκές παρόν τά ύπερφυή γεγονότα τής σωτηρίας μας, αυτό δέν σημαίνει ότι κινείται ασχέτως του χρόνου. Ώς είναι Θεανθρωπίνη, έχουσα ώς κεφαλήν της τόν Χριστόν, μέ σώμα ημάς, τούς υλικούς και αμαρτωλούς, και ούτε θεία είναι μόνον, ούτε άνθρωπίνη, ούτω συμβαίνει ένταύθα και μέ τόν χρόνον. Οϋτε αδιαφορεί προς αυτόν, ώς ούσα εγκόσμιος, ούτε πάλιν δεσμεύεται ύπ' αυτού κατά τήν θείαν λατρείαν της, χρησιμοποιούσα τόν εαυτής λειτουργικόν χρόνον. Μονομερής εφαρμογή τής απόψεως του π. Έπιφανίου, ότι ή Εκκλησία κινείται εκτός χρόνου, και συνεπώς πάς τις ό π ο τ ε βούλεται δύναται νά επιτελή τάς έορτάς της, θά τήν μετέτρεπε ασφαλώς είς πάν έτερον πλήν Εκκλησίας, ή οποία κατά τούς λόγους τής ΣΤ' Οίκ. Συνόδου θά πρέπη «κατά πάσαν τήν οικουμένην... μια κατακολουθείν τάξει» (Καν. 56), καθότι «ού γάρ έστιν ακαταστασίας ό θεός, άλλ' ειρήνης» (Β' Κορ. Ι Δ, 33). Και μέ απλούστερα λόγια: Μετά τό «εύλογητός ό Θεός» του ιερέως ή Εκκλησία αρχίζει νά βιοί τόν λειτουργικόν της χρόνον· στό νά προσέλθουν όμως τά τέκνα της εις αυτήν διά ν' ακούσουν τό ανωτέρω «Εύλογητός ό θεός...» και να λατρεύσουν ο μ ο ύ τόν θεόν και τούς αγίους αυτού τής χρειάζεται ό έγκόσμιος χρόνος. Και μέ μιά πρότασι: Έκτός των πυλών της ή Εκκλησία χρησιμοποιεί τόν έγκόσμιον χρόνον, μέ τά ανωτέρω περιγραφέντα χαρακτηριστικά του. Αμφότεροι αναγκαίοι διά μίαν εν πνεύματι και άληθεία» λατρεία τής στρατευομένης του Χριστού Εκκλησίας. Συνεπώς τά «επιχειρήματα» του Πανοσιολογιωτάτου και ή κουραστική άδολεσχία του περί τής εννοίας του λειτουργικού χρόνου και του «σήμερον συνεορτάζει» ουδόλως αίρουν τήν εύθύνην τών καινοτομησάντων. «Τά άνω», δηλ. ό Ουρανός, ή νά τό πώ καλύτερα, ή έν ΟύρανοΙς θριαμβεύουσα Εκκλησία, τήν οποίαν άποτελούν: ό χορός τών έν πίστει άναπαυσαμένων Άγιων Προττατόρων, Πατέρων, Πατριαρχών, Προφητών, Αποστόλων, Κηρύκων, Ευαγγελιστών, Μαρτύρων, Όμολογητών, Έγκρατευτών καί παντός πνεύματος δικαίου έν πίστει τετελειωμενού, συνεορτάζει και συνομιλεἰ μετά της έττί γης στρατευομένης Εκκλησίας. Εκείνης τής Εκκλησίας, ή οποία σέβεται τά Πνευματικά σύνορα τής πατρικής μας κληρονομιάς. Όσοι όμως, ασεβώς κατεπάτησαν τά πνευματικά σύνορα, τούς Ιερούς κανόνας καί τάς Ιεράς Παραδόσεις, δέν έχουν καμμίαν ελπίδα νά πιστεύουν, ότι μαζί τους συγκαταβαίνουν διά νά συνεορτάσουν τά Ουράνια... Τό «Σήμερον» ανήκει εις τήν γην, Ό Ουρανός είναι εκτός χρόνου. Ή δέ ευχή: «Σήμερον γάρ ό τής εορτής ήμίν επέστη καιρός καί χορός αγίων έκκλησιάζει ήμίν καί άγγελοι μετά ανθρώπων συνεορτάζουσι», εννοεί πώς οι Ουράνιοι "Αγγελοι καί ό χορός τών Άγιων, έρχονται νά συνεορτάσουν μαζί μας. Γίνεται «Σήμερον» Ουράνια συγκατάβασις. Καθώς ό Θεός, άχρονος καί άναρχος ων, έλαβε φύσιν άνθρωπίνην έν χρόνω επί της γης, χωρίς νά λείπη εις τούς Ουρανούς, κατά παρόμοιον τρόπον είς τάς έορτάς τών ορθοδόξων χριστιανών, οί άγγελοι καί οί άγιοι, μυστηριωδώς κατέρχονται διά νά συνεορτάσουν μεθ' ημών καί διά νά μας ευλογήσουν. Κατέρχονται, όμως, έν χρόνω καί τόπω! Καί έφ' όσον κατέρχονται «έν χρόνω» έπί τής γης, κατέρχονται «Σήμερον». Ερμηνεύω τάς επίμαχους λέξεις πιό άπλα: Όχι τότε πού θέλει ό Πάπας καί οί άλλοι αιρετικοί, όχι όποτε θέλει ό Πατριάρχης ή ό Αρχιεπίσκοπος, αλλά «Σήμερον», ττού ώρισε τό *Άγιον Πνεύμα διά τών αγίων Πατέρων, είναι ημέρα εορτής. «Σήμερον» ό χορός τής έν Ούρανοίς θριαμβευούσης Εκκλησίας συγκαταβαίνει νά συνεορτάση μετά τών ορθοδόξων χριστιανών, οί οποίοι αποτελούν τήν έπί γης στρατευομένη Έκκλησίαν. «Σήμερον»! Όχι όποτε δόξη τώ Άρχιεπισκόπω Χρυσοστόμω ή τώ Πατριάρχη Μελετίω Μεταξάκη ή τώ πατρί Έπιφανίω. «Σήμερον» μόνον. Όχι δις του έτους κύριοι «κανονολόγοι» ή Γέννησις, ή Βάπτισις και αί άλλαι έορταί.... Από: ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο Facebook Ετικέτες ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012 ΗΤΑΝ ΟΡΘΗ Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΛΟΓΩ ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ; Όσοι άλλαξαν το Παλιό Ημερολόγιο κατηγορούν εκείνους που έμειναν πιστοί σ' αυτό, ότι είναι σχισματικοί γιατί αναίτια διέκοψαν την εκκλησιαστική κοινωνία , τότε (δηλ. το 1924) όταν δεν υπήρχε εμφανώς θέμα Οικουμενισμού. Τους κατηγορούν μάλιστα ότι οι αιτιάσεις τους περί Οικουμενισμού είναι πολύ όψιμες για να δικαιολογήσουν τάχα την σχισματική τους κατάσταση. Προς στήριξη δε των ισχυρισμών τους λένε ότι η αλλαγή του ημερολογίου δεν έθιξε το Πασχάλιο της Εκκλησίας. Οτι τάχα μόνο αυτό έχει σημασία , δηλαδή ότι δεν άλλαξε το Πάσχα , αποσιωπώντας όμως ότι άλλαξαν όλες οι ακίνητες εορτές του έτους (Χριστούγεννα, Φώτα, Κοίμηση Θεοτόκου κλπ.) εορτάζοντας ταυτόχρονα με τους αιρετικούς και διακόπτοντας τον ταυτόχρονο εορτασμό μέσα στο σύνολο της Ορθοδοξίας. Ο ΄Αγιος Επιφάνιος γράφει για τα προ της Α' Οικουμενικής Συνόδου «τα σχίσματα ήν και ήν χλεύη Ελλήνων λεγόντων και χλευαζόντων την εν τη Εκκλησία διαφωνίαν» μετα όμως «επι Κωνσταντίνου δια της των επισκόπων σπουδής ,συνηνώθη μάλλον το σχίσμα εις μίαν ομόνοιαν. Τι ουν τούτου έστι χαριέστερον απο γής περάτων, εν μια ημέρα απαλλάτειν λαόν Θεού συμφωνιών τε και αγρυπνιών και τας αυτάς ημέρας ίσας φέρειν εν τε αγρυπνίαις και δεήσεσι και ομονοία και λατρεία ,νηστεία τε και ξηροφαγία και αγνεία;» (Migne 42,371) Ο Θεοδώρητος (5ος αι. μ.Χ.) παρομοίως αναφέρει : «Επειδή δε το νοερόν φώς (το Άγιο Πνεύμα δια της Α'Οικουμενικής Συνόδου ) την αχλύν (ομίχλη) εκείνην εσκέδασε , πανταχού γης και θαλάσσης, ηπειρώται και νησιώται κοινή του Θεού και Σωτήρος επιτελούσι τας εορτάς και ένθα αν τις αποδημήσαι θελήσει ,κάν προς ήλιον ανίσχοντα, κάν πρός δυόμενον, πανταχού την αυτήν ευρήσει κατά τον αυτόν χρόνον επιτελουμένην πανήγυριν» (Migne 83,1241). Ο ιστορικός Ευσέβιος Καισαρείας: «Προϋπήρχε δ' άρα καί άλλη τις τούτων προτέρα νόσος αργαλεωτάτη τάς εκκλησίας εκ μακρού διενοχλούσα, η τής σωτηρίου εορτής διαφωνία» (βίος Μ.Κωνσταντίνου εκκλησιαστ.ιστορία Ευσεβίου βιβλ.3,5). Καθώς και ): «...ο Βασιλεύς είπεν ότι αυτή (αναφέρεται στην συμφωνία του κοινού εορτασμού του πάσχα) είναι η δευτέρα νίκη την οποίαν εκέρδισεν κατά του εχθρού της εκκλησίας...» Όταν ο ίδιος ο Μέγας Κωνσταντίνος λέει ότι η εορτολογική ανομοιομορφία ήταν έργο του εχθρού της εκκλησίας, δηλαδή του διαβόλου , ποιός προτιμά να εμμένει προσκολλημένος σε τέτοιου είδους έργα ; Αλλά και ο ίδιος ο Μέγας Κωνσταντίνος που τόσο μόχθησε για την Α' Οικ.Σύνοδο γράφει:«...ήδη καί τόν προειρημένον λόγον καί τήν παρατήρησιν τής αγιωτάτης ημέρας υποδέχεσθαί τε καί διατάττειν οφείλετε, ίνα επειδάν πρός τήν πάλαι μοι ποθουμένην τής υμετέρας διαθέσεως όψιν αφίκωμαι, εν μιά καί τή αυτή ημέρα τήν αγίαν μεθ' υμών εορτήν επιτελέσαι δυνηθώ καί πάντων ένεκεν μεθ' υμών ευδοκήσω, συνορών τήν διαβολικήν ωμότητα υπό τής θείας δυνάμεως διά τών [ημετέρων] πράξεων ανηρημένην, ακμαζούσης πανταχού τής ημετέρας πίστεως καί ειρήνης καί ομονοίας » (βίος Μ.Κωνσταντίνου εκκλησιαστ.ιστορία Ευσεβίου βιβλ.3,20). Ο Ευσέβιος και πάλι «καί ούτω μία Χριστού γέγονεν εορτή: καί ούτω τών μέν κυριοκτόνων (Ιουδαίων) απέστησαν, τοίς δέ ομοδόξοις συνήφθησαν: η φύσις γάρ έλκει τά όμοια πρός τά όμοια»(π ερί της του Πάσχα εορτής PG 24,701). Συμπεραίνουμε αβίαστα λοιπόν ότι το πνεύμα των Πατέρων της Α' Οικ. Συνόδου ήταν αφενός μέν να συνεορτάζουν όλοι οι χριστιανοί την ίδια ημέρα το Πάσχα και αφετέρου να διαχωρίσουν το συνεορτασμό του Πάσχα με τους Ιουδαίους δηλαδή εκτός από τη συνταύτιση μεταξύ των ομοδόξων ,επετεύχθη ταυτόχρονα και η απομάκρυνση του συνεορτασμού του Πάσχα με τους Ιουδαίους. Τους τότε Αγίους τους ενδιέφερε να μην συνεορτάζουν με αιρετικούς ή αλλοθρήσκους. Αυτό άλλωστε έγινε και νόμος της Εκκλησίας π.χ. : «Ου δεί παρά των Ιουδαίων ή αιρετικών τα πεμπόμενα εορταστικά λαμβάνειν, μηδέ συνεορτάζειν αυτοίς» (37ος καν. Λαοδικείας) και αλλού. Έτσι τότε καταδικάστηκαν ως αιρετικοί από την Β' Οικ. Σύνοδο οι λεγόμενοι πρωτοπασχίτες οι οποίοι γιόρταζαν το Πάσχα την «τεσσερεσκαιδεκάτη» , και ενώ σε όλα τα άλλα ήταν ορθόδοξοι , διέφεραν μόνο στο θέμα του «ταυτόχρονου» εορτασμού με την υπόλοιπη Εκκλησία. Στον λόγο του Αγ. Ιωάννη του Χρυσοστόμου εις τους τα πρώτα Πάσχα νηστεύοντας (Ε.Π.Ε.34,170-172) βέπουμε να απευθύνεται προς τους πρωτοπασχίτες : «...και από των αθλητών τούτων η Σύνοδος άπασα συγκεκρότητο τότε και μετά της Πίστεως και τούτο ενομοθέτησαν, ώστε κοινή και συμφώνως την εορτήν ταύτην επιτελείν...Όρα τι ποιείς τοσούτους κατακρίνων Πατέρας , ούτως ανδρείους και σοφούς». Η λατρευτική ενότητα λοιπόν αποτελεί επιταγή των Αγίων μας και συνοψίζουν σύγχρονοι καθηγητές επ αυτού: "Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΗΣ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΥΓΙΑ ΑΝΤΙΛΗΨΙΝ ΔΕΝ ΕΓΚΕΙΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑ ΓΝΩΣΙΝ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑΝ ΕΝΙΑΙΑΝ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΛΛΑΚΤΟΝ ΠΙΣΤΙΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑ ΠΡΑΞΙΝ ΚΑΙ ΒΙΩΣΙΝ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟΝ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΟΝ ΕΚΔΗΛΩΣΙΝ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΥΣΙΝ ΑΥΤΗΣ." (βλ. Ανδρούτσου, Δογματική της Όρθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, Αθήναι 1956, σελ. 274) Προφανώς ο κανονισμός των Πατέρων της Α' Οικ. Συνόδου αποτελεί οδοδείκτη και για τη συνέχεια ,δηλαδή θα πρέπει να αποφεύγεται ο συνεορτασμός με κάθε είδους αιρετικό: «...έτσι κατανοείται η εκκλησιαστικοκανονική εντολή από την Α' Οικ.Σύνοδο που έλυσε τελεσίδικα το θέμα του εορτασμού του Πάσχα 325 μ.Χ. ως σήμερα «μη μετά Ιουδαίων συνεορτάζειν» ΠΟΥ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΟ «ΜΗ ΜΕΘ' ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙΝ» ...Γι αυτό ήδη το 1582 η ορθόδοξη Ανατολή απέρριψε το νέο ημερολόγιο όχι για λόγους επιστημονικούς ,αλλά εκκλησιολογικούς, διότι Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΦΙΛΕΝΩΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΠΤΩΣΗΣ ΩΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗΣ ΚΑΙ «ΕΚ ΤΩΝ ΚΑΤΩ» (ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗ) ΤΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ . ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΝΣΑΡΚΩΝΕ ΚΑΙ Η ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ 1920...» ( π.Γ. Μεταλληνός εφημ. Καθημερινή 14/4/96 ). Ας δούμε όμως και μια άλλη εξίσου σοβαρή πτυχή του θέματος. α . Όπως είπαμε το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι άγιοι Πατέρες της, ήταν να μη γιορτάζουν οι χριστιανοί το Πάσχα την ίδια μέρα, που γιόρταζαν οι Εβραίοι το δικό τους Πάσχα. Για το σκοπό αυτό έπρεπε να λάβουν υπ' όψη πως οι Εβραίοι προσδιόριζαν την εξεύρεση την ημερομηνία γιορτασμού του Πάσχα τους. Αυτό ακριβώς συνετέλεσε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος να ορίσει να γιορτάζεται το χριστιανικό Πάσχα την πρώτη Κυριακή, μετά την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία.(1) Την απόφασή της αυτή η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος συμπεριέλαβε όχι σε κάποιο Κανόνα της, αλλά σε « Όρο». Στους « Όρους» οι Οικουμενικές Σύνοδοι συμπεριλάμβαναν τα δογματικά θέματα. Θέλησαν με τον τρόπο αυτό, να δείξουν ότι το θέμα αυτό, το θεώρησαν δόγμα πίστεως και ότι δεν χωράει καμιά οικονομία. β. Ο « Όρος» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, δεν διασώθηκε. Μαθαίνουμε γι' αυτόν από Επιστολή που έστειλε ο Μέγας Κωνσταντίνος στις Εκκλησίες, για να τις ενημερώσει για τις αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, από τους διάφορους ιστορικούς της εποχής εκείνης και από τον α΄ Κανόνα της Συνόδου της Αντιόχειας. Τον α΄ Κανόνα της Αντιόχειας τον παραθέτουμε σε μετάφραση: « Όλοι όσοι τολμούν να καταπατούν τον Όρον της αγίας και μεγάλης Συνόδου, που συγκλήθηκε στη Νίκαια με την παρουσία της ευσέβειας του θεοφιλέστατου βασιληά Κωνσταντίνου, σχετικά με τη γιορτή του σωτηρίου Πάσχα, να είναι ακοινώνητοι και απόβλητοι από την Εκκλησία, αν επιμένουν να αντιστέκονται με εριστικό πνεύμα σ' όσα ορθά έχουν αποφασιστεί, και αυτά ας ορίζονται για τους λαϊκούς. Κι' αν κάποιος από τους επικεφαλής της Εκκλησίας, δηλ. επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή διάκονος, ύστερα από αυτόν τον Όρον, τολμήσει να αυθαιρετήσει έτσι, ώστε να προκαλέσει διαστροφή του πλήθους και ταραχή των Εκκλησιών και να τελέσει το Πάσχα μαζί με τους Ιουδαίους, αυτόν η αγία Σύνοδος από τώρα και στο εξής τον έκρινε κιόλας ξένο προς την Εκκλησία, επειδή όχι μόνο επισωρεύει αμαρτίες για τον εαυτό του, αλλά γίνεται αίτιος διαφθοράς και διαστροφής για πολλούς. Και δεν καθαιρεί μόνο αυτούς από το λειτούργημά τους, αλλά και όσους θα τολμήσουν να «κοινωνήσουν» μ' αυτούς μετά την καθαίρεσή τους. Και όσοι καθαιρέθηκαν να στερούνται και την εξωτερική τιμή την οποία απολαμβάνει ο άγιος κανόνας και το ιερατείο του Θεού».(2) Ο α΄ Κανόνας της Συνόδου Αντιόχειας είναι πολύ σημαντικός. Θα κάνουμε τρεις παρατηρήσεις έπ' αυτού. α. Παρατήρηση πρώτη. Ο Κανόνας αυτός αποκόπτει απ' την Εκκλησία κάθε πιστό που παραβαίνει τον « Όρο» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Δηλαδή, αποκόπτει καθένα, που δεν γιορτάζει το Πάσχα που όρισε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος, όπως πρέπει να το γιορτάζουν οι Ορθόδοξοι. Κάθε κληρικός που δεν γιορτάζει, ή δεν θα γιορτάζει στο μέλλον την ημερομηνία αυτή το Πάσχα, είναι ήδη καθηρημένος από τότε, δηλ. από τη μέρα που το αποφάσισε η Σύνοδος της Αντιόχειας, που εξέδωσε τον Κανόνα αυτό. Στον Κανόνα αυτό, το αξιοπερίεργο είναι ότι οι παραβάσεις του, ακόμα και οι μελλοντικές, δεν παραπέμπονται να δικαστούν από άλλη Σύνοδο, που θα λειτουργήσει σαν Δικαστήριο, αλλά τις δικάζει η Σύνοδος που εξέδωσε τον Κανόνα! Ο Κανόνας αυτός, κι' άλλοι δύο ακόμα, ο α΄ και β΄ της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, είναι οι μόνοι, από τους υπεροκτακόσιους Κανόνες που υπάρχουν στην Εκκλησία, οι οποίοι έχουν προδικάσει προκαταβολικά παραβάσεις της Εκκλησίας προτού ακόμα συντελεστούν! Αυτό φαίνεται ολοκάθαρα στον Κανόνα αυτό, όταν λέει για κάθε μελλοντικό παραβάτη, ότι «τούτον η αγία Σύνοδος εντεύθεν ήδη αλλότριον έκρινε της Εκκλησίας», δηλ. αυτόν τον παραβάτη η αγία Σύνοδος από τώρα τον έκρινε ξένον, αποκομμένο από την Εκκλησία! Οι λοιποί Κανόνες που προβλέπουν την επιβολή επιτιμίου σε παραβάσεις τους χρησιμοποιούν στη διατύπωσή τους συνήθως για τον παραβάτη τα ρήματα, που είναι στην προστακτική, όπως το «αφοριζέσθω», «καθαιρείσθω», «ανάθεμα έστω» κτλ. Ο παραπάνω Κανόνας της Αντιόχειας αναφερόμενος στον παραβάτη λέει ότι «καθαιρεί» και «εντεύθεν έκρινεν ήδη»! Επομένως, κάθε παραβάτης του «΄Ορου» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου έχει ήδη κριθεί και έχει καταδικασθεί είτε σε αφορισμό, είτε σε καθαίρεση! β. Παρατήρηση δεύτερη Ο α΄ Κανόνας της Αντιόχειας ότι όσοι κληρικοί «κοινωνούν» με ήδη καθηρημένους από τη Σύνοδο κληρικούς επειδή παραβαίνουν τον « Όρο» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, είναι και αυτοί πλέον καθηρημένοι! γ. Παρατήρηση τρίτη. Ορίζει ακόμα ο ίδιος Κανόνας της Αντιόχειας ότι ο κληρικός εκείνος (επίσκοπος, πρεσβύτερος ή διάκονος) ο οποίος «μετά τον Όρον τούτον τολμήσειεν επί διαστροφή των λαών και ταραχή των Εκκλησιών ιδιάζειν, και μετά Ιουδαίων επιτελείν το Πάσχα, τούτον η αγία Σύνοδος εντεύθεν ήδη αλλότριον έκρινεν της Εκκλησίας»! Δηλαδή, με βάση τον Κανόνα αυτό είναι αποκομμένος από το σώμα της Εκκλησίας κάθε κληρικός που θα τολμήσει να αυθαδιάσει εναντίον του «Όρου» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και θα θελήσει να διαστρέψει τους πιστούς να μην τηρούν τις δεσμεύσεις του, προκαλώντας ταραχή στην Εκκλησία, για να γιορτάζεται το Πάσχα με τους Ιουδαίους! Ποιοι είναι αυτοί οι κληρικοί που αυθαδιάζουν κατ' αυτό τον τρόπο; Είναι όσοι καλλιεργούν το έδαφος για αλλαγή του Πασχαλίου, προτείνοντας τον γιορτασμό του Πάσχα, όχι στην ημερομηνία που όρισαν οι άγιοι Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, αλλά σε άλλη! 3. Το 1924 είναι γεγονός ότι ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος δεν άλλαξε το Πασχάλιο, όπως είχε προταθεί από το λεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριο» της Κωνσταντινουπόλεως του 1923. Η Εκκλησία της Φινλανδίας όμως δέχτηκε την ημερολογιακή μεταβολή. Άλλαξε πριν ογδόντα χρόνια, όχι μόνο το Παληό ημερολόγιο, αλλά και το Πασχάλιο! Έκτοτε, γιορτάζει το Πάσχα με τους παπικούς, που πολλές φορές συμπίπτει με το Πάσχα των Εβραίων, ή και πριν από αυτό. Αυτό σημαίνει σύμφωνα με τον παραπάνω Κανόνα της Αντιόχειας ότι οι κληρικοί της είναι ήδη καθηρημένοι και οι πιστοί αποκομμένοι απ' την Εκκλησία. Θα διερωτηθεί κάποιος, τι μας ενδιαφέρει εμάς, αν η Εκκλησία της Φινλανδίας, δέχτηκε το παπικό Πασχάλιο! Όμως, μας ενδιαφέρει άμεσα. Γιατί δεν πρέπει οι Ορθόδοξοι κληρικοί, όπως ορίζει ο α΄ Κανόνας της Αντιόχειας, να έχουν «κοινωνία» με τους κληρικούς της Φινλανδίας. Όσοι κληρικοί έχουν «κοινωνία» με τους κληρικούς της Εκκλησίας αυτής, είναι και αυτοί καθηρημένοι, σύμφωνα με τον παραπάνω Κανόνα. Ποιοι κληρικοί έχουν «κοινωνία» με την Εκκλησία της Φινλανδίας; Μόνο οι κληρικοί που δέχτηκαν ή ανέχονται το Νέο Γρηγοριανό Ημερολόγιο! Επομένως, μπορεί ορισμένοι επίσκοποι να μην άλλαξαν το Πασχάλιο, όμως επειδή έχουν «κοινωνία» με την Εκκλησία της Φινλανδίας, είναι σαν να άλλαξαν και οι ίδιοι το Πασχάλιο. Οι συνέπειες είναι ακριβώς οι ίδιες! 4. Σύμφωνα με τον παραπάνω Κανόνα όσοι κληρικοί αυθαδιάζουν προς τον «΄Ορον» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου με το να ζητούν την αλλαγή της ημερομηνίας γιορτασμού του Πάσχα είναι ήδη, προκαταβολικά από τη Σύνοδο της Αντιόχειας, καθηρημένοι! Ποιοι είναι αυτοί; Είναι όσοι κατά καιρούς έχουν ταχθεί υπέρ της αλλαγής της ημερομηνίας του Πάσχα, για να το γιορτάζουμε την ίδια μέρα με τους Λατίνους, όπως είναι ο Μελέτιος Μεταξάκης, ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, μέχρι τον Αθηναγόρα και τους διαδόχους του Δημήτριο και Βαρθολομαίο. Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού στις 4 Δεκεμβρίου 1963 διακήρυξε: « Η Αγία Σύνοδος δεν εναντιούται εις το να ορισθεί παγία Κυριακή δια την εορτήν του Πάσχα εν τω Γρηγοριανώ ημερολογίω, συγκατανευόντων όσων ενδιαφέρονται σχετικώς, ιδία δε των διϊσταμένων προς την κοινωνίαν της Αποστολικής έδρας αδελφών…».(3) Ο Αθηναγόρας σε μήνυμά του προς το οικουμενιστικό «Συμπόσιο», που διοργάνωσε ο Δραγάν στην Αθήνα στις 11 Ιουνίου 1969, γράφει: « Και αύθις επαναλαμβάνομεν εις όλον τον χριστιανικόν κόσμον ως ημέραν κοινού εορτασμού του Πάσχα την δευτέραν Κυριακήν του Απριλίου, ελπίζοντες, ότι ο κοινός ούτος εορτασμός, ο σταθερός, θα αποτελέσει όχι μόνον έν σύμβολον, αλλά και μίαν θετικήν συμβολήν εις την τελείωσιν της χριστιανικής ενότητος».(4) Παραλείπουμε τις άλλες δηλώσεις των Πατριαρχών για το θέμα αυτό. Αυτό όμως που αποδεικνύεται είναι, πως οι εκκλησιαστικοί αυτοί ηγέτες με τις δηλώσεις τους αυτές, σύμφωνα με τον α΄ Κανόνα της Αντιόχειας, είναι ήδη καθηρημένοι και ακοινώνητοι. Ύστερα από τα παραπάνω συνάγεται, ότι ναι μεν όσοι άλλαξαν το Ημερολόγιο, δεν άλλαξαν ευθέως και το Πασχάλιο, όμως εφόσον έχουν κοινωνία, αφ' ενός μεν με την Εκκλησία της Φινλανδίας, που δέχτηκε το παπικό Πασχάλιο και αφ' ετέρου με τους Πατριάρχες ΚΠόλεως, που ζητούν την αλλαγή της ημερομηνίας γιορτασμού του Πάσχα και είναι ως εκ τούτου προκαταβολικά καθηρημένοι, είναι προφανές, ότι παραβαίνουν τον « Όρο» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, κατά τον α΄ Κανόνα της Αντιόχειας, πράγμα το οποίο είναι θέμα πίστεως. 1 Ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης γράφει ότι η δέσμευση να γιορτάζεται το Πάσχα μετά την πρώτη πανσέληνο και ημέρα Κυριακή, έχομε από την Παράδοση και όχι από τον «΄Ορον» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (Πηδάλιο, ερμηνεία εις 7ον Αποστολικό Κανόνα). 2 «Πάντας τους τολμώντας παραλύειν τον ΄Ορον της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της εν Νικαία συγκροτηθείσης επί παρουσία της ευσεβείας του θεοφιλεστάτου βασιλέως Κωνσταντίνου, περί της αγίας εορτής του σωτηριώδους Πάσχα, ακοινωνήτους και αποβλήτους είναι της Εκκλησίας, ει επιμένοιεν φιλονεικότερον ενιστάμενοι προς τα καλώς δεδογμένα, και ταύτα ειρήσθω περί των λαϊκών. 3 Αρχιμ. Σπ. Μπιλάλη, Ορθοδοξία και παπισμός, τομ. Β΄σελ.571 4 αυτόθι σ. 571. http://clubs.pathfinder.gr/antioikoumene/593610 Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτ