ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 13/26.5.1950 ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Sofia Stroumtsa δημοσίευσε εδώ:ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!! 26 Σεπτεμβρίου στις 12:13 μ.μ. · Ο χρήστης Sofia Stroumtsa είναι με τους Sofie Str και Σοφη σοφουλα Στρουμτσα. 26 Σεπτεμβρίου στις 11:59 π.μ. · Ἡ ὑπ᾽ ἀριθμ. 13/26-5-1950 Ἐγκύκλιος τῶν 4 Δεκατριμεριτῶν Ἐπισκόπων, Πρώην Φλωρίνης, Κυκλάδων, Χριστιανουπόλεως καί Διαυλείας (ἐκ τοῦ περιοδικοῦ «Φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας», τ. 86, Ἰούνιος 1950, σελ. 7 ΑΙ ΠΑΛΙΝΩΔΙΑΙ ΤΩΝ ΨΕΥΔΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ, ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤῼ Τήν 26ην Μαΐου 1950, µόλις 12 ἡµέρας µετά τήν κοίµησιν τοῦ Ἀειµνήστου Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου, οἱ τέσσαρες ἐπίσκοποι, ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστοµος, ὁ Κυκλάδων Γερµανός, ὁ Χριστιανουπόλεως Χριστόφορος καί ὁ ∆ιαυλείας Πολύκαρπος, διά τῆς Ἐγκυκλίου ἀριθµός 13, δηµοσιευθείσης εἰς τό ἐπίσηµον Περιοδικόν των, «Ἡ Φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας » ἀριθµ. τεύχους 86, 12 Ἰουνίου 1950, σελ. 7, ἀπεκήρυξαν ὅσα εἶχον γράψει, ὑπογράψει καί δηµοσιεύσει ἀπό τό 1937 ἕως τότε, καθώς καί τά περί «∆υνάµει καί Ἐνεργείᾳ», καί εἶπον ὅτι ἐπιστρέφουν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ὁµολογίαν τήν ὁποίαν εἶχον διακηρύξει τόν Μάϊον τοῦ 1935. Ἐπί λέξει δέ ἐδήλουν: «Κατά τό Σωτήριον ἔτος 1935 ἐκηρύξαµε τήν Ἐκκλησίαν τῶν Καινοτόµων Νεοηµερολογιτῶν ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗΝ· ἐπαναλαµβάνοµεν καί αὖθις τήν τοιαύτην διακήρυξιν καί κατά συνέπειαν ἐντελλόµεθα τήν ἐφαρµογήν τοῦ Α´ Κανόνος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου δεδοµένου ὅτι τά ὑπό τῶν Νεοηµερολογιτῶν τελούµενα Μυστήρια, ὡς Σχισµατικῶν ὄντων τούτων, στεροῦνται τῆς Ἁγιαστικῆς Χάριτος. . . . . . Προσκαλοῦντες δέ ὑµᾶς, αἵροµεν τά ἐξ ὑπαιτιότητος ἡµῶν δηµιουργηθέντα σκάνδαλα καί πρός τοῦτο ἀνακαλοῦµεν καί ἀποκηρύσσοµεν πᾶν ὅ,τι ἀπό τοῦ ἔτους 1937 ἕως σήµερον ἐγράφη καί ἐλέχθη ὑφ᾽ ἡµῶν, διά κηρυγµάτων, διασαφήσεων, δηµοσιευµάτων καί Ἐγκυκλίων, ἀπάδον καί ἀντιστρατευόµενον πρός τάς Ἀρχάς τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ ὑφ᾽ ἡµῶν διεξαγοµένου Ἱεροῦ Ἀγῶνος ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας οὗτινος τό κήρυγµα περιλαµβάνεται ἐν τῇ ἐκδοθείσῃ Ἐγκυκλίῳ ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου κατά τό ἔτος 1935 ἄνευ οὐδεµιᾶς προσθήκης καί ἀφαιρέσεως καί αὐτόν ἀκόµη τόν ἐπιστηµονικόν ὅρον «∆υνάµει καί Ἐνεργείᾳ» . . . . ἐπ᾽ εὐκαιρίᾳ διακηρύσσοµεν ὅτι πάντες ἡµεῖς δέον νά φυλάσσωµεν τήν ὑφ᾽ ἡµῶν δοθεῖσαν Ὁµολογίαν ἐν ἔτει 1935 ἀκεραίαν µέχρι τέλους τῆς ζωῆς ἡµῶν ἐπικαλούµενοι τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ διά πᾶσαν παρέκκλισιν. Στῶµεν ὅθεν καλῶς. Μετ᾽ Εὐχῶν ∆ιαπύρων Ἡ Ἱερά Σύνοδος Ὁ Πρόεδρος Τά Μέλη † Ὁ Πρώην Φλωρίνης ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, † Ὁ Κυκλάδων ΓΕΡΜΑΝΟΣ † Ὁ Χριστιανουπόλεως ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ † Ὁ ∆ιαυλείας ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ » Ἡ ἐν λόγῳ Ἐγκύκλιος ὑπ᾽ ἀριθµ. 13/26-5-1950 τῶν τεσσάρων Ἐπισκόπων ΑΠΟΤΕΛΕΙ τήν Μεγαλυτέραν ∆ΙΚΑΙΩΣΙΝ τῶν Χειροτονιῶν Ἐπισκόπων αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο ὑπό τοῦ Ἀειµνήστου Ἐπισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου (Καρπαθάκη) τόν Σεπτέµβριον τοῦ 1948, ἀποδεικνύουσα αὐτάς ∆ΟΓΜΑΤΙΚΩΣ ΚΑΝΟΝΙΚΑΣ, διότι δι᾽ αὐτῆς ὁµολογοῦν µόνοι των οἱ 4 Ἐπίσκοποι, ὁ πρ. Φλωρίνης καί λοιποί, ὅτι τό 1948 δέν ὑφίστατο οὔτε εἷς ἄλλος Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, οὕτως ὥστε νά δύναται κανείς νά ἐπικαλεσθῇ τόν Α´ Ἀποστολικόν Κανόνα. Ἡ ἐν λόγῳ Ἐγκύκλιος ΑΠΟΤΕΛΕΙ ἀναντίρρητον ΑΠΟ∆ΕΙΞΙΝ ὅτι κατά τό 1948 ὁ µόνος Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος ἦτο ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος, διότι διά τῆς ἰδίας αὐτῶν ὁµολογίας ἐν τῇ Ἐγκυκλίῳ των διακηρύσσουν ὅτι, οὔτε ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστοµος, οὔτε ὁ Κυκλάδων Γερµανός, οὔτε ὁ Χριστιανουπόλεως Χριστόφορος, οὔτε ὁ ∆ιαυλείας Πολύκαρπος, ἦσαν Ὀρθόδοξοι κατά τό 1948 ὅτε ἐγένοντο αἱ χειροτονίαι. Καθώς µόνοι των διά τῆς Ἐγκυκλίου των ὁµολογοῦν, ἀπό τό 1937 ἕως τήν 26ην Μαΐου τοῦ 1950 δέν ἦσαν Ὀρθόδοξοι, καί µόλις τόν Μάϊον τοῦ 1950 ἐπανῆλθον καί ἐπέστρεψαν εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν τήν ὁποίαν εἶχον ὁµολογήσει τό 1935, γράφοντες: «αἵροµεν τά ἐξ ὑπαιτιότητος ἡµῶν δηµιουργηθέντα σκάνδαλα καί πρός τοῦτο ἀνακαλοῦµεν καί ἀποκηρύσσοµεν πᾶν ὅ,τι ἀπό τοῦ ἔτους 1937 ἕως σήµερον ἐγράφη καί ἐλέχθη ὑφ᾽ ἡµῶν, διά κηρυγµάτων, διασαφήσεων, δηµοσιευµάτων καί Ἐγκυκλίων . . . καί αὐτόν ἀκόµη τόν ἐπιστηµονικόν ὅρον ∆υνάµει καί Ἐνεργείᾳ . . .» Ἡ ἐν λόγῳ Ἐγκύκλιος ΑΠΟΤΕΛΕΙ ριζικήν ΑΝΑΤΡΟΠΗΝ καί Ἐκµηδένισιν τοῦ ἐπιχειρήµατός των, ὅτι δῆθεν κατά τό 1948 ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἠγνόησε τούς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους καί προέβη µόνος του εἰς χειροτονίας νέων Ἐπισκόπων. ∆ιότι ἐν αὐτῇ ὁµολογεῖται ρητῶς καί κατηγορηµατικῶς ὅτι οὗτοι δέν ἦσαν Ὀρθόδοξοι καθ᾽ ὅλον τό διάστηµα ἀπό τό 1937 ἕως τό 1950 καί βεβαίως δέν ὑπῆρχον οὔτε κάποιοι ἄλλοι. Οἱ ἴδιοι λοιπόν µαρτυροῦν ὅτι ἀπό τό 1937 ἕως τό 1950 δέν ἦσαν Ὀρθόδοξοι καί ὅτι τότε, τόν Μάϊον τοῦ 1950, ἐπανέρχονται εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ὁµολογίαν τοῦ 1935. Τοῦτο σηµαίνει ὅτι κατά τό 13ετές ἐκεῖνο διάστηµα, καί ἰδιαιτέρως κατά τό 1948 ὅτε ἐγένοντο αἱ χειροτονίαι, δέν ὑπῆρχον ἄλλοι Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι πλήν τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου. Ἐκεῖνος µόνος διεκράτει ἀδιακόπως, ἀνοθεύτως καί ἀπαρασαλεύτως τήν ∆ιακηρυχθεῖσαν τόν Μάϊον τοῦ 1935 Ὀρθόδοξον ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ Πίστεως καί ΑΠΟΚΗΡΥΞΙΝ τῆς Κακοδόξου Νεοηµερολογιτικῆς Ἐκκλησίας καί τῶν κοινωνούντων αὐτῆς ὡς ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ, ὡς Ἀποκεκοµµένων τοῦ Σώµατος τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, καί τῶν Μυστηρίων αὐτῶν Στερουµένων τῆς Θείας Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος, συµφώνως πρός τάς Ἀποφάσεις τῶν τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 1583, 1587 καί 1Ἡ Ὀρθόδοξος Ὁµολογία τόν Μάϊον τοῦ 1935 διεκήρυσσε τοῦτο ὄχι µόνον διά τήν Νεοηµερολογιτικήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ἀλλά καί διά πᾶσαν ἄλλην τοπικήν Ἐκκλησίαν ἔχουσαν πνευµατικήν καί ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν µετ᾽ αὐτῆς, ἔστω καί ἄν αὕτη ἠκολούθη τό Παλαιόν Ἡµερολόγιον. Ἄλλωστε δι᾽ αὐτό καί τό 1935 ἐγένοντο χειροτονίαι Ἐπισκόπων.Ἐάν ἡ Νεοηµερολογιτική Ἐκκλησία καί αἱ κοινωνοῦσαι µετ᾽ αὐτῆς Παλαιοηµερολογιτικαί ἦσαν Ὀρθόδοξοι, τότε αἱ χειροτονίαι τοῦ 1935 θά ἦσαν Ἄκυροι, Ἀνυπόστατοι καί Καταδικαστέαι, οἱ δέ χειροτονήσαντες καί χειροτονηθέντες θά ἦσαν Σχισµατικοί. Ἐπί πλέον τούτων, ἡ ἐν λόγῳ Ἐγκύκλιος, ἀριθµ. 13/26-5-1950 τοῦ πρ. Φλωρίνης καί τῶν ἄλλων τριῶν Ἐπισκόπων, ΑΠΟΤΕΛΕΙ καί ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΟΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ὅτι εἰς τάς τελεσθείσας χειροτονίας Ἐπισκόπων ὑπό τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου τό 1948 δέν ἔχει ἐφαρµογήν οὔτε ὁ Α´ Ἀποστολικός Κανών οὔτε οἱοσδήποτε ἄλλος προβλέπει τήν ὑπό δύο ἤ τριῶν Ἐπισκόπων χειροτονίαν Ἐπισκόπου. Καί τοῦτο διότι αὕτη µαρτυρεῖ καί βεβαιώνει τήν ὁµολογίαν τῶν 4 Ἐπισκόπων ὅτι, κατά τήν περίοδον ἐκείνην πέραν τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου, ∆ΕΝ ΥΠΗΡΧΟΝ ΑΛΛΟΙ ΟΡΘΟ∆ΟΞΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ. Ὁ Α´ Ἀποστολικός Κανών καί οἱ σχετικοί ἄλλοι Κανόνες ἐντέλλονται τήν συµµετοχήν καί ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων ΕΦ’ ΟΣΟΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ὄχι ὅµως καί ὅταν δέν ὑπάρχουν. Οἱ Κανόνες αὐτοί προϋποθέτουν ὅτι ὑπάρχουν καί ἄλλοι Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι καί δι᾽ αὐτό ἀπαγορεύουν τήν χειροτονίαν ὑφ᾽ ἑνός καί κηρύσσουν αὐτήν Ἄκυρον. Ὅταν ὑπάρχουν καί ἄλλοι Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι καί δέν καλοῦνται νά συµµετάσχουν εἰς τήν χειροτονίαν Ἐπισκόπου ὑπάρχει παράβασις. Ὅταν ∆ΕΝ ὑπάρχουν ἄλλοι Ὀρθοδοξοι Ἐπίσκοποι, ποῖος νά κληθῇ νά συµµετάσχῃ εἰς τήν Ἐκλογήν καί Χειροτονίαν Ἐπίσκόπου; Ἀπαγορεύεται νά χειροτονήσῃ µόνος του ὁ εἶς, ἐφ᾽ ὅσον ὑπάρχῃ καί ἕτερος. Ὅταν ὅµως δέν ὑπάρχῃ ἄλλος Ἐπίσκοπος δέν δύναται νά γίνεται ἐπίκλισις τοῦ Α´ Ἀποστολικοῦ ἤ οἱουδήποτε ἄλλου σχετικοῦ Κανόνος. ∆ΕΝ ἀπαγορεύουν οἱ Ἱεροί Κανόνες τήν ὑφ᾽ ἑνός χειροτονίαν ὅταν δέν ὑπάρχῃ ἄλλος, ὡς ἀδυνατοῦντος τοῦ ἑνός, ὡς µή ἔχοντος τήν πρός τοῦτο ἱερουργικήν ἱκανότητα. Οὐδείς Κανών ἀναφέρει ὅτι ἀπαγορεύεται νά χειροτονῆται Ἐπίσκοπος ὑπό ἑνός Ἐπισκόπου ὅταν δέν ὑφίσταται ἄλλος Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος. Ἡ ἀπαγόρευσις ἰσχύει ὅταν ὑπάρχῃ ἔστω καί ἕνας ἀκόµη Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος. Ὅταν ὅµως δέν ὑπάρχῃ ἄλλος Ἐπίσκοπος πλέον τοῦ ἑνός, ὅπως ἀπεδείχθη ἱστορικῶς ὅτι δέν ὑπῆρχεν ἄλλος τό 1948, τότε δέν ἔχει ἐφαρµογήν ἡ ἀπαγόρευσις τοῦ Κανόνος αὐτοῦ καί τῶν ἄλλων σχετικῶν. Οἱ Κανόνες αὐτοί προϋποθέτουν ὅτι ὑπάρχουν καί ἄλλοι Ἐπίσκοποι ἤ ὅτι ὑπάρχει Σύνοδος Ἐπισκόπων καί διαλαµβάνουν τήν περίπτωσιν παραβάσεως τῆς Συνοδικότητος διά τῆς ὑφ᾽ ἑνός χειροτονίαςἶναι µόνος του καί δέν ὑπάρχῃ ἄλλος Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος. ∆ιά τῆς ἐν λόγῳ λοιπόν Ἐγκυκλίου 13/26 Μαΐου 1950, καί οἱ 4 τότε ἐπιζῶντες Ἀρχιερεῖς ΕΠΕΒΕΒΑΙΩΣΑΝ Α∆ΙΑΨΕΥΣΤΩΣ τήν ΙΣΤΟΡΙΚΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ὅτι ὁ ΜΟΝΟΣ ΟΡΘΟ∆ΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ὁ ὁποῖος ὑπῆρχεν τόν Σεπτέµβριον τοῦ 1948 ἦτο ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος (Καρπαθάκης). ∆ιά τοῦτο δέν δύνανται νά ἐπικαλοῦνται οὔτε τόν Α´ Ἀποστολικόν Κανόνα οὔτε ἄλλους σχετικούς Κανόνας, καθώς προϋπόθεσις τῆς ἐφαρµογῆς ὅλων τῶν Κανόνων αὐτῶν εἶναι ὅτι, ἐνῶ ὑπάρχουν καί ἄλλοι Ἐπίσκοποι ἀγνοοῦνται αὐθαιρέτως. Τό 1948, κατά τήν ἰδίαν αὐτῶν ὁµολογίαν οἱ 4, ∆ΕΝ ἦσαν Ὀρθόδοξοι. ∆ηλαδή τό 1948 ∆ΕΝ ΥΠΗΡΧΟΝ ἄλλοι Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι. Ἐπί πλέον, γεννᾶται τό ἐρώτηµα, διατί δέν ἔκαναν αὐτήν τήν Ὁµολογίαν τό θέρος τοῦ 1948 ὥστε νά ἑνωθοῦν µετά τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου, ὅταν αὐτός τό ἐζήτη ἀπό τόν πρώην Φλωρίνης Χρυσόστοµον µέ τήν ἀπό 9-7-1948 ἐπιστολήν του; Ἡ ἐκ µέρους των ἔλλειψις αὐτῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ὁµολογίας τό 1948, τούς ἀπέκλεισεν ἀπό τήν συµµετοχήν των εἰς τάς χειροτονίας Ἐπισκόπων τάς ὁποίας ∆ικαίως καί Κανονικῶς ἐτέλεσεν µόνος του τότε ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος. Μή θέλοντες νά ὁµολογήσουν τό 1948 ὅ,τι ὡµολόγουν τόν Μάϊον τοῦ 1935, ἔλυσαν τάς χεῖρας τοῦ Βρεσθένης νά χειροτονήσῃ Ἐπισκόπους µόνος του καί ἐξησφάλισαν τήν ἀδιαµφισβήτητον Κανονικότητα καί Ἐγκυρότητα τῶν Χειροτονιῶν Ἐπισκόπων εἰς τάς ὁποίας προέβη τότε οὗτος. Πλήν τῶν ἄλλων προαναφερθέντων ἱστορικῶν στοιχείων, διά τῆς ἐν λόγῳ Ἐγκυκλίου, ἀριθµ. 13/26-5-1950, ἡ ὁποία βεβαιώνει ὅτι κατά τό 1948 ∆ΕΝ ΥΠΗΡΧΕΝ ΑΛΛΟΣ ΟΡΘΟ∆ΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ, ΑΠΟ∆ΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΟΤΙ ΑΙ ΤΕΛΕΣΘΕΙΣΑΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΓΚΥΡΟΝ, ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ∆ΟΓΜΑΤΙΚΗΝ ΥΠΟΣΤΑΣΙΝ καί δέν δύναται νά ἐγερθῇ περί αὐτῶν ἀµφισβήτησις ὑπό οὐδενός. Ἀλλά καί αὕτη ἡ Ὁµολογία τήν ὁποίαν διετύπωσαν εἰς τήν Ἐγκύκλιον τῆς 26ης Μαΐου 1950, Ἐκκλησιαστικῶς, Κανονικῶς καί Ἱστορικῶς ἐξεταζοµένη, ἦτο ὑποκριτική καί µόνον φαινοµενικῶς Ὀρθόδοξος, καί δέν τούς ἀπεκατέστησεν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν διά πολλούς λόγους: α) ∆ΙΟΤΙ δέν ἀνέφερον τό γεγονός ὅτι κατά τό διάστηµα 1937-1950, κατά τό ὁποῖον αὐτοί δέν ἦσαν Ὀρθόδοξοι, ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἦτο ὁ µόνος Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος. β) ∆ΙΟΤΙ δέν ἀνεγνώρισαν τάς Χειροτονίας Ἐπισκόπων ὑπό τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου τό 1948, ὅτι ἦσαν Κανονικαί καί Ὀρθόδοξοι, ὡς ὑπό τοῦ µόνου τότε Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου τελεσθεῖσαι, τήν στιγµήδιά τούς ἑαυτούς των ὡµολόγουν δηµοσίως ὅτι κατά τό 13ετές διάστηµα 1937-1950 δέν ἦσαν Ὀρθόδοξοι καί ὅτι µόλις τόν Μάϊον τοῦ 1950 ἐπέστρεφον εἰς τήν Ὁµολογίαν τοῦ 1935. γ) ∆ΙΟΤΙ δέν ἀπηυθύνθησαν πρός τούς ὑπάρχοντας Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, τούς ἀπό Ματθαίου προερχοµένους, διά νά φανῇ ὅτι ὄντως πιστεύουν εἰς τά ὅσα γράφουν εἰς τήν Ἐγκύκλιόν των, ὅτι δηλαδή πράγµατι ἐπιστρέφουν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ὁµολογίαν τοῦ 1935 τήν ὁποίαν παραδέχονται ὅτι δέν εἶχον κατά τό διάστηµα 1937 - 1950. δ) ∆ΙΟΤΙ δέν ἀπεκήρυξαν τήν Νεοηµερολογιτικήν Ἐκκλησίαν ἐπισήµως διά ∆ικαστικοῦ Κλητῆρος ὡς εἶχον πράξει τόν Μάϊον τοῦ 1935. ε) ∆ΙΟΤΙ ἀντί νά προσέλθουν εἰς τούς ὑπάρχοντας Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους πρός Ἕνωσιν, ἀπέσπασαν πιστούς ἐκ τῆς δικαιοδοσίας τῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων, εἰσέβαλον εἰς τήν Ἀνδρώαν Μονήν Μεταµορφώσεως τοῦ κτίτορος Ματθαίου εἰς Κουβαρᾶν Κερατέας, προεκάλεσαν διχασµόν καί βιαιοπραγίας εἰς τήν Ἀδελφότητα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, προέβησαν ἀνόµως εἰς χειροτονίας Μοναχῶν καί Κληρικῶν ἐντός τῆς Μονῆς τοῦ Ἀειµνήστου Ματθαίου ἀγνοοῦντες τούς Ἀρχιερεῖς του, ὡδήγησαν τούς Μοναχούς εἰς µακροχρονίους δικαστικούς ἀγῶνας µεταξύ των, καί τελικῶς ἐξεδίωξαν τούς ἐναποµείναντας Ὀρθοδόξους Μοναχούς οἱ ὁποῖοι ἠναγκάσθησαν νά οἰκοδοµήσουν νέαν Μονήν εἰς παρακείµενον χῶρον. στ) ∆ΙΟΤΙ ἐάν ἐπίστευον ὅτι, διά τῆς ἐν λόγῳ Ἐγκυκλίου, 13/26 Μαΐου 1950, (ἡ ὁποία ἀναιρεῖ ὡς κακοδόξους ὅλας τάς θέσεις των τάς δηµοσιευθείσας µεταξύ 1937 καί 1950 καί ὁµολογεῖ ἐπιστροφήν εἰς τήν Ὁµολογίαν τοῦ 1935), ἐπέστρεφον εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, τότε πῶς δέν ἦσαν δι᾽ αὐτούς Ὀρθόδοξοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι πάντοτε ἵσταντο εἰς τήν Ὁµολογίαν τοῦ 1935, ἤτοι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος καί οἱ Ἀρχιερεῖς του καί οἱ ἕως τέλους σύν αὐτῷ, οἱ ὁποῖοι ποτέ δέν παρέκκλινον ἀπό αὐτήν τήν Ὀρθόδοξον Ὁµολογίαν οὔτε ἀπώλεσαν αὐτήν; ζ) ∆ΙΟΤΙ τήν 11ην ∆εκεµβρίου 1950, ἀπεκαλύφθη πλήρως τό ψευδές καί ὑποκριτικόν τῆς Ὁµολογίας τῆς 26ης Μαΐου 1950, ἡ ὁποία εἰς ἄλλας σκοπιµότητας ἀπέβλεπεν καί δέν ἦτο Ὀρθόδοξος. Μέ δηµοσίευµά του εἰς τήν Ἐφηµερίδα «Βραδυνήν» 11-12-1950, ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστοµος ἀνακαλεῖ τήν Ἐγκύκλιον τῆς 26ης Μαΐου 1950, ἀποκαλῶν αὐτήν πρᾶξιν ἀµύνης καί µή θεωρῶν αὐτήν ὡς Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογικήν ∆ιακήρυξιν. ∆ιότι µεταξύ ἄλλων ἐν αὐτῇ γράφει: «Εἶναι µέν ἀληθές ὅτι ἡµεῖς, ἀπεφύγαµεν κατ᾽ ἀρχάς ἐκ σεβασµοῦ πρός τήν ἔννοιαν τῆς Ἐκκλησίας νά κηρύξωµεν αὐτήν ὡς Σχισµατικήν δι᾽ Ἐκκλησιαστικῆς Ἐγκυκλίου, ἐνῶ αὕτη ἐκήρυξεν ἡµᾶςσµατικούς ἐπί δικαστηρίου . . . . τότε λοιπόν καί ἡµεῖς ἐν ἀµύνῃ εὑρισκόµενοι ἐξαπελύσαµεν τήν σχετικήν Ἐγκύκλιον πρός καθησύχασιν τῆς ἐξεγερθείσης συνειδήσεως τοῦ ποιµνίου ἡµῶν».