Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ 2004 (ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΡΥΚΟΥ)



Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

Η ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ
 ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (ΔΙΕΥΘ: ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ 56 – ΚΑΡΕΑΣ)

Α.Π.   1002                                ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2018

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΔΙΑΤΥΠΩΘΕΙΣΑ
ΕΝ ΣΩΤΗΡΙΩ ΕΤΕΙ 2004

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54  ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΤΗΛ. 210.6020176, 210.6021467, 210 2466057

                      Α.Π.  357  Εν Κορωπίῳ τῇ 14.5.04

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΤΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ ΕΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ                                              ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ                                                          ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ
ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΤΗΝ 14.5.2004 ΕΠΙ ΤΗ 54η ΕΠΕΤΕΙΩ ΑΠΟ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (1950-2004) ΚΑΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΘΕΙΣΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Β΄λ  ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ
           
ΠΡΟΣ
τούς ὑφ᾿ ἡμᾶς εὐλαβεστάτους Κληρικούς καί Λαϊκούς

Πατέρες καί ᾿Αδελφοί, Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, τῆς ἐμῆς μετριότητος, ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος εἴη μετά πάντων ῾Υμῶν.
Συμπληροῦνται ἐφέτος 54 ἔτη ἀπό τῆς ὁσίας κοιμήσεως τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν ῾Ιεράρχου Ματθαίου, ἑνός ἀκραιφνοῦς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογητοῦ ᾿Επισκόπου, τόν ὁποῖον καλούμεθα καί ἔχομεν χρέος νά τιμήσωμεν, συνειδητοποιοῦντες πρό πάντων τούς ὑπέρ Πίστεως καί τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας, μέχρις ἐσχάτων ἀγῶνάς του. Καί ἐπειδή "τιμή ἁγίου μίμησις ἐστί τῆς ζωῆς καί τοῦ ἔργου τοῦ ἁγίου", πρώτιστον χρέος μας εἶναι νά "ἐπακολουθήσωμεν ταῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ" ὁμολογοῦντες καί σήμερον, ὅπως ᾿Εκεῖνος καθαράν τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί διαφυλάσσοντες ἀνόθευτον τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἅτινα ἀμφότερα "παρέλαβεν" καί "παρέδωσεν" εἰς ἡμᾶς ὁ ἀοίδιμος ῾Ιεράρχης ὡς ΙΕΡΑΝ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗΝ.
῾Η ἐπέτειος τῆς ἁγίας μνήμης του, ἐν ὄψει τῆς πρωτοφανοῦς ᾿Εκκλησιαστικῆς κρίσεως τήν ὁποίαν διερχόμεθα λαμβάνει ὅλως ἰδιαιτέραν σημασίαν, διότι μᾶς καλεῖ νά ἐνθυμηθῶμεν καί νά συνειδητοποιήσωμεν πρωτίστως ὅτι ὁ ἀοίδιμος ῾Ιεράρχης Ματθαῖος εἰς ἕναν αιῶνα ᾿Εκκλησιολογικῆς συγχύσεως, αἰῶνα ἀποστασίας ὁλοκλήρων τοπικῶν ᾿Εκκλησιῶν καί πτώσεως τῶν ᾿Αγγέλων αὐτῶν, ἤτοι, τῶν ᾿Επισκόπων αὐτῶν, οὗτος ἀνεδείχθη μέγας ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ.
῎Εζησεν εἰς ἕναν αιῶνα κατά τόν ὁποῖον ὅλαι αἱ δυνάμεις τοῦ ῎Αδου, ἤτοι ὁ Παπισμός, ὁ Προτεσταντισμός, ὁ Νεοημερολογιτισμός, ὁ Μασωνισμός καί ὁ ὑπεράνω αὐτῶν ἰστάμενος διεθνής Σιωνισμός ἐπεχείρησαν τήν ὁλοκληρωτικήν ἅλωσιν τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῎Εζησεν εἰς ἕναν αἰῶνα, κατά τόν ὁποῖον ὁ ἀντίχριστος Σιωνισμός ἐποίησε καί ποιεῖ τό πᾶν, ὥστε νά σβήση τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, τήν ᾿Εκκλησίαν Του, νά ἐπιβάλη τήν πλήρη ἀποστασίαν ἐκ τῆς ᾿Αληθείας, δηλαδή ἀπό τόν Χριστόν καί τήν ᾿Εκκλησίαν Του, διότι ἄλλως δέν δύναται νά ἐμφανίση τόν πατέρα του τόν ᾿Αντίχριστον, καί νά ἐπιβάλη τήν διεθνῆ δικτατορία του.
῾Ο αἰών εἰς τόν ὁποῖον είσήλθομεν μπορεῖ νά χαρακτηρισθῇ ἐκ τῶν πραγμάτων ὡς αἰών τῆς γενικῆς ἀποστασίας, αἰών καθ᾿ ὅν βλέπομεν νά πλανῶνται ὑπό τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ (Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ) καί οἱ ἐκλεκτοί, εἰς τούς ὁποίους ὁ μέγας ῾Ομολογητής ῾Ιεράρχης Ματθαῖος ἀφῆκε τήν Παρακαταθήκην τῆς Πίστεως, ἤτοι τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν.
῾Ο Γνήσιος ῾Ιεράρχης τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὁ αοίδιμος ὁμολογητής ΜΑΤΘΑΙΟΣ μέ τήν ζῶσαν πίστιν του πρός τήν ᾿Εκκλησίαν, τήν καθαράν του ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, τήν διαφύλαξιν τῆς ᾿Αποστολικῆς του Διαδοχῆς καί τήν μετάδοσίν Της διά τῶν ᾿Επισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, ἀνεδείχθη εἰς τήν συνείδησιν τοῦ πιστοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ὡς ἄλλος "νέος Μάρκος Εὐγενικός" τοῦ 20οῦ αἰῶνος.
᾿Από τότε καί μέχρι σήμερον, ἤτοι ἐπί μισόν αἰῶνα, αἱ προαναφερθεῖσαι δυνάμεις τοῦ ῎Αδου, ἐφρύαξαν κατά τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ ἔργου τοῦ ῾Ομολογητοῦ ῾Ιεράρχου Ματθαίου, τόν ὁποῖον ἐπολέμησαν μέ τάς πλέον σατανικάς μεθοδείας. Εὗρον καί πάλιν εὑρίσκουν ἀναξίους ᾿Επισκόπους, Κληρικούς καί Λαϊκούς, τούς ὁποίους χρησιμοποιοῦν, ὡς πειθήνια ὄργανά των, διά νά ἐκτελοῦν ἐκ τῶν ἔσω τά θελήματά των πρός ἅλωσιν τῆς ᾿Ορθοδοξίας.
Πατέρες καί ᾿Αδελφοί. "Πρόσχωμεν". ᾿Επί ἑπτά περίπου ἔτη συνεχῶς, ἁρμοδίως καί Κανονικῶς, εἰσηγούμεθα, παρακαλοῦμεν, ἀπαιτοῦμεν, διαμαρτυρόμεθα καί ζητοῦμεν νά φανῶμεν ἄξιοι τῆς ἀποστολῆς μας, ἤτοι νά ΔΙΑΦΥΛΑΞΩΜΕΝ, ΟΜΟΛΟΓΗΣΩΜΕΝ καί ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ ΚΗΡΥΞΩΜΕΝ καθαράν τήν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν μας Διαδοχήν, τά ὁποῖα ἀμφότερα, ὡς ἀνωτέρω πάλιν εἴπομεν, ὡς παρακαταθήκην παρελάβομεν διά τοῦ μεγάλου ὁμολογητοῦ Πατρός καί ῾Ιεράρχου ΜΑΤΘΑΙΟΥ τοῦ Α, ἀλλά δέν ἐτύχομεν κατανοήσεως, ἐνῶ κατελύθησαν ἡ Κανονική τάξις καί ὁ Συνοδικός θεσμός, ἐφιμώθη ἡ ᾿Ορθοδοξία, καί συνεχῶς κατασκευάζονται καί στήνονται βδελύγματα ἐν τόπῳ ἁγίῳ.
῞Οθεν ἡμεῖς ὁ ἐλάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις, Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, ἵνα μή κατακριθῶμεν ὅτι ἀπό τήν ΑΝΟΧΗΝ ἤδη ἐπεράσαμεν καί εἰς τήν ΕΝΟΧΗΝ, καί ἵνα τιμήσωμεν ἔργῳ τήν 54ην ἐπέτειον, ἀπό τῆς κοιμήσεως τοῦ ῾Αγίου ῾Ιεράρχου Ματθαίου, προβαίνομεν εἰς τήν ἀκόλουθον ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

Εἰς τό ῎Ονομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. ᾿Αμήν.

ΠΙΣΤΕΥΩ εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητήν οὐρανοῦ καί γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων. Καί εἰς ἕνα Κύριον ᾿Ιησοῦν Χριστόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν μονογενῆ, τόν ἐκ τοῦ Πατρός γεννηθέντα πρό πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεόν ἀληθινόν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι᾿ οὗ τά πάντα ἐγένετο. Τόν δι᾿ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καί σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί ἐνανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε ὑπέρ ἡμῶν ἐπί Ποντίου Πιλάτου, καί παθόντα, καί ταφέντα. Καί ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατά τάς Γραφάς.  Καί ἀνελθόντα εἰς τούς οὐρανούς καί καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός.  Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς· οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος. Καί εἰς τό  Πνεῦμα τό ῞Αγιον, τό κύριον, τό ζωοποιόν, τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον, τό σύν Πατρί καί Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καί συνδοξαζόμενον, τό λαλῆσαν διά τῶν προφητῶν. Εἰς Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν. ῾Ομολογῶ ἕν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν. Καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. ᾿Αμήν.

ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ, ΚΗΡΥΤΤΟΜΕΝ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ

Α'
ΔΙΑ ΤΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ τήν ῾Αγίαν ᾿Αποστολικήν καί Πατερικήν Παράδοσιν, τά θεῖα Δόγματα καί τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας τῶν ῾Αγίων ῾Επτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί ὅλων τῶν συναδουσῶν πρός Αὐτάς Πανορθοδόξων καί Τοπικῶν ῾Αγίων Συνόδων, ἐν αἷς ἐλάλησεν τό ῞Εν ῞Αγιον Πνεῦμα. ῾Υπό τῆς χάριτος Αὐτοῦ φερόμενοι  οἱ ῞Αγιοι Πατέρες ἡρμήνευσαν καί περιεχαράκωσαν τήν ἀποκαλυφθεῖσαν θείαν ᾿Αλήθειαν, τήν ὁποίαν ἡ ΚΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, συνεχομένη καί αὕτη ὑπό τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, διαφυλάσσει. ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ ὡσαύτως ἀδιάκοπον, γνησίαν καί ἀνόθευτον καί τήν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ, ἡ ὁποία μετά τῆς ᾿Αποστολικῆς Πίστεως, χαρακτηρίζει τήν ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, δι᾿ ῟Ης καί ἐν ῟Η συνεχίζεται τό λυτρωτικόν ἔργον τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ από τῆς Πεντηκοστῆς καί ἕως τῆς συντελείας τοῦ αὶῶνος. ῎Εξω τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ οὐκ ἔστι σωτηρία, τά δέ ἀπ᾿ ἀρχῆς δέ καί μέχρι σήμερον προκύψαντα αἱρετικά - σχισματικά σχήματα, τά ἀποκαλούμενα "χριστιανικαί ὁμολογίαι" ἤ "ἐκκλησίαι", ἤ ὅπως ἄλλως ἀποκαλοῦνται, εἶναι ψευδῆ ἀνθρώπινα σχήματα ἔξω τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
Β'

ΔΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΝ – ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ

ΣΤΟΙΧΟΥΜΕΝ ταῖς Πανορθοδόξοις Συνόδοις τῶν ἐτῶν 1582, 1587, 1593 καί 1848, ἐν ταῖς ὁποίαις οἱ ῞Αγιοι Πατέρες συνδιασκεψάμενοι ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματ,ι τήν Καινοτομίαν τοῦ νέου Παπικοῦ Μηνολογίου - Πασχαλίου, τοῦ αἱρεσιάρχου καί αἱμοσταγοῦς Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ,  ΑΠΕΚΗΡΥΞΑΝ, ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΑΝ ΚΑΙ ΑΠΕΚΛΕΙΣΑΝ ἐκ τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολιῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας.
ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τήν "Πατριαρχικήν  Συνοδικήν ᾿Εγκύκλιον τοῦ 1920" τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ὡς ἐπισήμως εἰσαγαγοῦσαν τήν ᾿Εκκλησιολογικήν παναίρεσιν τοῦ Προτεσταντικοῦ καί Παπικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤτοι, τήν μεγίστην τῶν αἱρέσεων,, ἡ ὁποία ΑΡΝΕΙΤΑΙ  ΚΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΕΙ ΤΗΝ ΜΙΑΝ, ΑΓΙΑΝ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ, καί ΔΕΧΕΤΑΙ τάς διαφόρους αἱρέσεις ὡς "κλάδους τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ", "μετεχούσας τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τῆς ᾿Εκκλησίας", "συγκληρονόμους καί συσσώμους τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ". Ταύτην ἡμεῖς, συνωδά τοῖς ῾Αγίοις Πατράσιν τῶν ῾Αγίων Οἰκουμενικῶν καί τῶν εἰδικῶν Πανορθοδόξων Συνόδων, ἀποκηρύσσομεν καί παραδίδομεν τῷ αἰωνίω ἀναθέματι.
ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ  τό Μασωνικόν καί Προτεσταντικόν Συνέδριον τῆς Κων/λεως, τό ἀποκληθέν "Πανορθόδοξον Συνέδριον τοῦ 1923", καθώς καί τήν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ῾Ελλάδος, τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ 1923, καί τήν ἐπιβολήν τοῦ νέου Παπικοῦ ῾Ημερολογίου. Δι᾿ αὐτῶν οἱ κακῇ τῇ μνήμῃ ἀσεβεῖς, Μελέτιος Μεταξάκης καί Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ἀνέτρεψαν καί ἐβεβήλωσαν τάς ἀποφάσεις Πανορθοδόξων Συνόδων καί δισχιλιετῆ ἑορτολογικήν παράδοσιν, διά τόν συνεορτασμόν τῆς ᾿Ορθοδόξου Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας μετά τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως, ἤτοι, τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ, καί τοῦτο "ὡς πρῶτον βῆμα" διά τήν εἴσοδον εἰς τήν ᾿Εκκλησιολογικήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅτι ἡ κατά τό 1924 ῾Ιεραρχία τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἡ ὁποία ἀντικανονικῶς, καί παρά τό δεδικασμένον ὑπό τῶν ὡς εἴρηται Πανορθοδόξων Συνόδων καί παρά πᾶσαν ὀρθόδοξον δεοντολογίαν, ἀπεφάσισεν καί ἐπέβαλεν τόν Παπικόν Νεοημερολογιτισμόν, ὡς ἀπολύτως ἐφηρμοσμένον Οἰκουμενισμόν, ὑπέπεσεν εἰς τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, καί οὕτω ἀπεκόπη καί αὐτοεξεβλήθη τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας. ῾Ως ἐκ τούτου ἡ ῾Ιεραρχία ἐκείνη καί ὁ Κλῆρός της, ὡς σχισματοαιρετικοί, ἀπώλεσαν καί τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, διό δέν ἀναγνωρίζονται, ὡς οἰκονόμοι τῆς θείας Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος.
ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, ὅτι ὁ Πιστός Κλῆρος καί Λαός, τό ἐκλεκτόν λεῖμμα τό ὁποῖον, χάριτι Χριστοῦ, τό 1924 δέν συνεμίγη μετά τῆς σχισματοαιρέσεως τοῦ νέου Παπικοῦ ῾Ημερολογίου καί τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔμεινεν πιστόν καί ἑδραῖον εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν, ἠ῾Οποία  πρός διάκρισιν ἐχαρακτηρίσθη μέ τόν ὅρον "᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ.", ἤ ἐπί τό ὀρθώτερον "Γνησία καί ᾿Ακαινοτόμητος ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος".
ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΕΞΩ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ τήν "περί δυνάμει καί οὐχί ἐνεργείᾳ νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος" θεωρίαν τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου (ἐπινόημα τοῦ ἀγιορείτου μοναχοῦ ᾿Αθανασίου Βήττου) καί ἀκολούθως ἀπό τοῦ τέλους τοῦ 1935, καί τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη, ὁ ὁποῖος τό 1935  εὑρεθείς ἐπί μικρόν ἐν τῇ ἐξορίᾳ, ὑπανεχώρησεν ἐκ τῆς καλῆς του ῾Ομολογίας (τοῦ Μαΐου 1935) καί πρός χάριν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, προεκάλεσεν τό πρῶτον σχίσμα (1937), πλήξας οὕτω τήν ἑνότητα τῶν πιστῶν τῆς ἐν ῾Ελλάδι Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐκβαλών Αὐτῆς πολλούς ἐκ τῶν Κληρικῶν καί Λαϊκῶν.
ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν τῆς ῾Ελλάδος, ἀπό τό 1924, διηκόνησεν πιστῶς ὁ ἀοίδιμος Βρεσθένης Ματθαῖος μετά πλήθους ἄλλων ζηλωτῶν, ῾Αγιορειτῶν καί μή. Οὗτος, διά τῆς μέχρι τέλους, λόγῳ τε καί ἔργῳ, καθαρᾶς του ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας, ἀνεδείχθη τῷ ὄντι "νέος Μᾶρκος Εὐγενικός", γενόμενος ἀποδεκτός εἰς τήν συνείδησιν τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ὡς μέγας ῾Ομολογητής καί ῞Οσιος, ὁ ὁποῖος ἐσημάδευσεν καί ᾿Εκκλησιολογικῶς τόν 20όν αἰῶνα. Τοῦτον τιμῶντες και μακαρίζοντες, διά τήν καθαράν του ῾Ομολογίαν, ἀλλά καί διά τάς κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1948 ᾿Επισκοπικάς χειροτονίας, προσπαθοῦμε νά μιμηθῶμεν, ἀπονέμοντες αὐτῷ ἀληθῆ τιμήν.
Τοῦτο ζητεῖ ἀπό ὅλους ἡμᾶς τούς ᾿Επισκόπους καί Πρεσβυτέρους ὁ ἀοίδιμος Πατήρ. Ζητεῖ νά παραμείνωμεν γνήσιοι διάδοχοι αὐτοῦ καί τῶν πρό αὐτοῦ ῾Αγίων Πατέρων καί μέχρι τῶν ῾Αγίων ᾿Αποστόλων, ὅπως μᾶς κατέστησεν ἡ Χάρις τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, τοῦ 1948 καί τοῦ 1995.
Γ'
ΔΙΑ ΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗΝ "ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ"

ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι, καθ᾿ ἅ ἡ εἰδική ᾿Εξαρχία, ἅμα τῇ ἐπιστροφῇ της ἐξ ᾿Αμερικῆς ἐν ἔτει 1971, ἐν ὠμοφορίῳ καί ἐπιτραχηλίῳ,  ὡμολόγησεν καί διεβεβαίωσεν ἐνώπιον τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, τήν λεγομένην "χειροθεσίαν", ἐδέχθη ὡς ἀπολύτως τυπικήν ἐξωτερικήν πρᾶξιν, ἐπέχουσαν θέσιν συγχωρητικῆς εὐχῆς, οὐδόλως ἀμφισβητηθείσης ἤ θιγείσης τῆς Δογματικῆς ἀκεραιότητος τοῦ μυστηρίου τῶν ᾿Επισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί  τοῦ 1948. Τοῦτο δέ ὅλον ἐγένετο δεκτόν ΚΑΤ᾿ ΑΚΡΑΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΝ καί ὑπό τήν σαφῆ καί ρητήν προϋπόθεσιν, ὅτι ἡ τότε Ρωσική Σύνοδος τῆς διασπορᾶς ὑπό τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον ἔπαυσε νά ἔχη σχέσιν μετά τῶν σχισματικῶν νεοημερολογιτικῶν  - οικουμενιστικῶν ἐκκλησιῶν καί ἀπεδέχθη καί ἐνεστερνίσθη τήν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, καί ἐπί τῷ τέλει νά ΘΕΡΑΠΕΥΘΗ καί ΕΚΛΕΙΨΗ τό σχίσμα τοῦ 1937, τό ὁποῖον συνετήρουν οἱ ὁπαδοί τοῦ πρώην Φλωρίνης, προφασιζόμενοι τήν ὑφ᾿ ἑνός χειροτονίαν.
῾Η σχετική  "Πρᾶξις - ᾿Απόφασις" τῆς Ρωσικῆς Συνόδου (16-11 ἀπό 15/28-9-1971), κατ᾿ ἀρχάς ἀποσιωπηθεῖσα καί ἀποκρυβεῖσα ὐπό τῆς ᾿Εξαρχίας ἐλθοῦσα εἰς φῶς ἐκ τῶν ὐστέρων καί ἀπό παράγοντα τοῦ Φλωρινισμοῦ, ὡς ἄντιφατική, οὐδεμιᾶς ἀποδοχῆς ἔτυχεν, ἀπετέλεσεν ὅμως τόν βασικώτατον λόγον διά νά ζητηθοῦν ἀμέσως ἐξηγήσεις τόσον παρά τῆς ᾿Εξαρχίας, ὅσον καί παρά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἤτοι ἐζητήθη νά διευκρινισθῇ βάσει ποίας ὁμολογίας ἐκηρύχθη ἡ ἕνωσις καί τί ἀκριβῶς ἀπετέλει αὕτη ἡ "χειροθεσία". Πέραν τούτων καί παρά τάς διαβεβαιώσεις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου περί τῆς λεγομένης "χειροθεσίας", ὅτι αὕτη δέν ἐγένετο ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἀλλ᾿ ὅτι αὕτη εἶχεν θέσιν ἁπλῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς, τελικῶς, ἐπειδή, ἡ Ρωσική Σύνοδος, ἀπεδείχθη καί κατηλέχθη ὡς μή ἀληθῶς ἀποδεξαμένη τήν καθαράν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἡ ῾Ιερά Σύνοδος δι᾿ ἐπισήμου Συνοδικῆς Πράξεώς της (Α.Π. 1158/20.2.1976, βλ. Κ.Γ.Ο., Φεβρ. 1976, σελ. 5-12) ΔΙΕΚΟΨΕΝ πᾶσαν ᾿Εκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετ᾿ αὐτῆς, ἀδιαφορήσασα παντελῶς διά τό κείμενον τῆς ἀντιφατικῆς ἀποφάσεως, ἡ δέ τυπική ἐξωτερική πρᾶξις τῆς χειροθεσίας, ὡς συγχωρητικῆς εὐχῆς, δέν ἐγένετο ἐπί τοῦ ἀνωτέρου καί κατωτέρου ῾Ιεροῦ Κλήρου, ἐνῶ αὕτη, καί ὑφ᾿ ἥν ἔννοιαν ἐγένετο δεκτή, ἠκυρώθη ἀπολύτως μέ τήν διακοπήν τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου.
ΣΤΗΛΙΤΕΥΟΜΕΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τάς νέας ὑπαναχωρήσεις ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης "χειροθεσίας", ὡς τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου μέχρι καί τῶν "πέντε", τάς ὁποίας ἐπιβάλλουν ἀνέκαθεν Φλωρινικά καί Νεοημερολογιτικά κέντρα εἰς ἡμετέρους ᾿Αρχιερεῖς, ὠς:
1) ῾Ο ἐν ἐκκρεμότητι διατελῶν διά τήν βδελυκτήν περί παραιτήσεως συμπαιγνίαν, Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας, τήν 5.2.003, δολίως καί ἀορίστως ἐδήλωσεν ὅτι ἔκαμε λάθος τό 1971 ἐπί τοῦ θέματος τῆς "χειροθεσίας"!
2) ῾Ο Μητροπολίτης Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιος, σιωπῶν ὁ ἴδιος, ἐπιτρέπει ἡ ὑποδεικνύει καί ἐπιβάλλει κατά τόν πλέον ἐπίσημον τρόπον διεθνῶς (κατά Φεβρουάριον τοῦ 2004) νά διαρρέουν πληροφορίαι ὑπό τρίτων, καθ᾿ ἅς οὗτος "ἔχει τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἀπό τόν ἅγιον Βρεσθένης Ματθαῖον", ἀλλά αὕτη "ἐπέρασε διά τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971 υπό τοῦ Μητροπολίτου άγίου Φιλαρέτου (σιγ) τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασποράς" καί ὅτι "ἐν αντιθέσει με πολλούς ἄλλους ὁ ἴδιος ὑπερμάχησεν ὑπέρ αὐτῆς τῆς χειροθεσίας"!
3) ῾Ο Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Νικόλαος καί οἱ περί αὐτόν ᾿Αρχιερεῖς, ἐπί τριάντα περίπου ἔτη ἀνέχονται, συντηροῦν καί ὑποθάλπουν τό ἄκρως βλάσφημον, κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικής του Διαδοχῆς, διατακτικόν τοῦ ὐπ᾿ ἀριθμ. 54/1976 "᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", δι᾿ οὗ ὁ ᾿Επίσκοπος Πειραιῶς κ. Νικόλαος, σχισματικός ὤν ἀπό τό 1937, καί ἔχων ἄκυρον τήν Αρχιερωσύνην (ἀρχικῶς τήν ῾Ιερωσύνην) ἀπηλλάγη τοῦ σχίσματος, καί ἐπεκυρώθη καί ἐνεργοποιήθη  ἡ ἰδιότητά του ὡς λειτουργοῦ τής ᾿Ορθοδόξου 'Εκκλησίας μετά τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971!
4) ῾Ο Μητροπολίτης ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος, μόλις ἐσχάτως ἀφήνει νά διαρρέῃ ὑπογεγραμμένον κείμενόν του, τό ὁποῖον ἔγραψε τό 1974, διά τοῦ ὁποίου κηρύσσει ὅτι τό 1971 "ἀγαλλομένῳ ποδί καί ἰλέῳ ὄμματι" ἐδέχθημεν τήν " χειροθεσίαν," τήν ὀποίαν, εἰς ἕτερον κείμενόν του ἐν ἔτει 1977, κατελέχγει ὡς γενομένην κατά τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου.!
5) ῾Ο Μητροπολίτης Περιστερίου κ. Γαλακτίων, προφορικῶς διακηρύσσει, ὅτι τόν ᾿Οκτώβριο τοῦ 1971 "ἦτο αὐτόπτης μάρτυς, ὅτι ὁ Μακαριώτατος εἰς τάς "χειροθεσίας", τάς ὁποίας ἐνήργησεν ἐν ῾Ελλάδι "ἀνέγνωσεν εὐχάς χειροτονίας ...", προκληθείς δέ νά καταθέση τοῦτο ἁρμοδίως καί μετά γνώσεως εὐθύνης ὡς ᾿Αρχιερεύς, ἀρνεῖται προφασιζόμενος "ἀσθενῆ μνήμην"!
Οἱ ᾿Αρχιερεῖς οὗτοι καί πάντες οἱ ὁμόφρονες αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπί σειράν 6-7 ἐτῶν κλυδωνίζουν τό σκάφος τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἔφθασαν μέχρι καί τῆς ἀποδοχῆς τοῦ βδελύγματος περί παραιτήσεως τοῦ Μακαριωτάτου καί τῆς διά ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ ἐπικαθήσεως εἰς τόν ᾿Αρχιεπισκοπικόν Θρόνον τοῦ βλασφήμου καί αἱρετικοῦ Πειραιῶς κ. Νικολάου, προκύπτουν ὅτι ἐπί 33 ἔτη, ὑπεκρίνοντο, ἐψεύδοντο καί ἐξηπάτουν ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" καί ὅτι ἀνέμενον τήν παροῦσαν περίοδον νά ἀποκαλύψουν τό "ἀληθές" φρόνημά των.
Τοῦτο δέ ὅλον, διότι τό ἐπιβάλλει ἡ "῞Ενωσις" ἐν τῷ Παλαιοημερολογιτικῷ Οἱκουμενισμῷ καί ἡ "᾿Αναγνώρισίς" των ὑπό τοῦ "᾿Αρχιεπισκόπου" κ. Χριστοδούλου καί τῆς ῾Ιεραρχίας του. Καθώς ἡ Μήτηρ ημῶν ᾿Εκκλησία τά φρονήματά των ταῦτα οὐδέποτε ἐδέχθη, κατεδίκασεν δέ τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον, οὕτω καί ἡμεῖς τά βλάσφημα ταῦτα φρονήματα, δι᾿ ἅ οἱ φορεῖς αὐτῶν ἐκπίπτουσιν, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΥΠΟΒΑΛΛΟΜΕΝ ΤΩ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙ.
᾿Εναπόκειται εἰς τούς ἐπιζῶντας ᾿Αρχιερεῖς, (οἱ ὁποῖοι τό 1971 ἀντιμετώπισαν καί ἐχειρίσθησαν τό θέμα τῆς "χειροθεσίας" ἐν ᾿Αμερικῇ καί ἐν ῾Ελλἀδι), ἤτοι, τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιον, ὡς τό μόνον ἐπιζῶν μέλος τῆς ᾿Εξαρχίας, καί τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν, ὅπως δηλώσουν ρητῶς καί ὁμολογήσουν ΔΗΜΟΣΙΩΣ: ᾿Εμμένουν εἰς ὅσα, ἐπί 33 συναπτά ἔτη, δι ΕΠΙΣΗΜΩΝ καί ρητῶν προσωπικῶν, ἀλλά καί ΙΕΡΟΣΥΝΟΔΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ἐδήλουν, ἤ, προκειμένου νά "κερδίσουν" τήν ἀναγνώρισιν τῶν Φλωρινικῶν καί δι᾿ αὐτῶν καί τοῦ κ. Χριστοδούλου, συντάσσονται τῷ ποτε Κορινθίας, ὅστις ὑπαναχωρήσας, τό 1976 ἐκήρυξεν ὅτι  τό 1971 ἐχειροθετήθη ὑπό τῶν Ρώσων ὡς σχισματικός, μέ ἀποτέλεσμα τήν τελικήν πτῶσιν καί συντριβήν του;
῾Ημεῖς τήν ἔνοχον σιωπήν τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου καί τοῦ Σεβ/του Κιτίου κ. ᾿Επιφανίου, ἀλλά καί τάς πανταχόθεν τοιαύτας συντονισμένας προπαγάνδας, ὡς τῶν Φλωρινικῶν: "ἔχομεν τήν ἰδίαν (κοινήν) ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, ἡμεῖς διά τῆς χειροτονίας τοῦ ᾿Ακακίου τό 1960, σεῖς δέ διά τῆς χειροθεσίας (ἤ ἀναχειροτονίας) κατά τό 1971", ὡς καί τάς παρομοίας τοῦ κ. Βασιλείου Σακκᾶ, ἤ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἀλλά καί ἡμετέρων, ὡς: "ἔχομεν στοιχεῖα περί τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971", ἤ ὅτι "ὁ Σεβ/τος Κιτίου ᾿Επιφάνιος ἔχει τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἀπό τόν ῞Αγιο Βρεσθένης Ματθαῖο, ἀλλ᾿ αὕτη τό 1971 ἐπέρασε καί ἀπό τόν Μητροπολίτην ῞Αγιον Φιλάρετον τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς", καθώς καί τά περί "ἀνα-χειροτονίας", "ἀνα-χειροθεσίας" ἐσχάτως ὑπό τῶν Φλωρινικῶν προπαγανδιζόμενα κλπ., ποτέ οὔτε θεωρητικῶς, οὔτε ἄλλως πως ἐδέχθημεν καί μετά τῆς Μητρός μας Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας, μετά βδελυγμίας ΑΠΟΣΤΡΕΦΟΜΕΘΑ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς ὑπαγορεύματα τοῦ Διαβόλου τῆς Προδοσίας.
Δ'
ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΟΝ ΒΟΥΛΕΥΜΑ

ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι δέν ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ἀλλ᾿ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ὅσα παραπλησίως τῷ ποτέ Κορινθίας Καλλίστῳ καί κατά τήν ἰδίαν ἀκριβῶς χρονικήν περίοδον, βλάσφημα κατά τε τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς διετυπώθησαν εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 "᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", προκειμένου αὐτό νά ἀπαλλάξη τόν Σεβ/τον Πειραιῶς κ. Νικόλαον, .ἐκ τῆς κατηγορίας ὅτι "ἀντιποιεῖται τό λειτούργημα τοῦ ᾿Ορθοδόξου ᾿Αρχιερέως" καί νά τόν ἐμφανίση ὡς Κανονικόν καί ἔχοντα ἔγκυρον τήν ᾿Αρχιερωσύνην, δυνάμει καί ἐνεργεία τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971.
ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τάς ἐν τῷ διατακτικῷ τοῦ ἐν λόγῳ βουλεύματος διατυπωθείσας βλασφήμους θέσεις, ὡς:
"Οἱ παλαιοημερολογῖται "...εἰ καί διηρημένοι ὄντες ἀπό τινος εἰς δύο ᾿Εκκλησίας, διευθυνομένας ἑκατέρας τούτων ὑπό ἰδίας Συνόδου ἐκ Παλαιοημερολογιτῶν ᾿Αρχιερέων. Διότι ἀπό τοῦ ἔτους 1937 ὁ κατά τήν 26ην Μαΐου 1935 χειροτονηθείς εἰς ᾿Επίσκοπον Βρεσθένης ῾Αγιορείτης ῾Ιερομόναχος Ματθαῖος Λαυρεώτης, περιελθών εἰς ἔριδα μετά τῶν λοιπῶν ᾿Αρχιερέων, ἥν καί τύποις περιέγραψεν, ἵδρυσε νέαν Θρησκευτικήν κοινωνίαν, ἥν ὠνόμασεν ὡσαύτως ᾿Εκκλησίαν τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν τῆς ῾Ελλάδος.  ῞Ενδεκα δ᾿ ἔτη βραδύτερον θεωρήσας τήν ὑπ᾿ αὐτόν ᾿Εκκλησίαν ὡς ἐν διωγμῷ τελοῦσαν καί ἐπικαλεσθείς "ἀπαρρησίαστον ἐπισκόπων καιροῖς χαλεποῖς", προέβη εἰς χειροτονίαν ῾Ιερομονάχου εἰς ᾿Επίσκοπον καί εὐθύς μετά τούτου εἰς χειροτονίας ἑτέρων τριῶν ἱερομονάχων εἰς ᾿Επισκόπους, μεθ᾿ ὧν συνεκρότησεν ἐν συνεχείᾳ τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς Ματθαιϊκῆς λεγομένης παρατάξεως τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν. Ἡ ἐν λόγῳ δευτέρα τῶν Παλαιοημερολογιτῶν ᾿Εκκλησία ὑποστηρίζει τήν συγκρότησιν αὐτῆς κατά τά ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων τηρηθέντα, μεριμνᾶ δέ νά διακρίνῃ φανερῶς τήν θέσιν αὐτῆς ἐν τῇ Πολιτείᾳ ἀπό πάσης ἄλλης παλαιοημερολογιτικῆς τοιαύτης, ὑποδεικνύουσα τοῦτο κατά τήν ἐκτός τῶν ἱεροτελεστιῶν ἀμφίεσιν τῶν Κληρικῶν καί μοναχῶν ἐν αὐτῇ"...
"Αἱ ὑπό τῶν παλαιοημερολογιτῶν ὅμως ὑποστηριζόμεναι ὡς ἄνω ἀπόψεις, περί τοῦ ἀπολύτως κανονικοῦ τῆς ἱερωσύνης αὐτῶν, ὡς καί ἡ ἐνισχυτική τούτων ἀπόψεων γνώμη, καθ᾿ ἥν ὁ καθηρημένος ᾿Ορθόδοξος ᾿Αρχιερεύς χειροτονῶν μετά τήν καθαίρεσιν δέν διαπράττει τό ἀδίκημα τῆς ἀντιποιήσεως ἀρχῆς, (Σημ. ἡμετ. Σφάλλει τό διατακτικόν διότι αἱ χειροτονίαι τοῦ 1935 ἔλαβον χώραν πρό τῆς ἀκύρου "καθαιρετικῆς ἀποφάσεως" τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ) ἡ δέ ὑπ᾿ αὐτοῦ γενομένη χειροτονία οὐδόλως εἶναι ἄκυρος ἤ ἀνυπόστατος, ἀφοῦ καί μετά τήν καθαίρεσιν δῆθεν δέν ἐκπίπτει τοῦ ἱερατικοῦ αὐτοῦ ἀξιώματος, τοῦθ᾿ ὅπερ ἅπαξ τῇ ἐπικλήσει τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ἀποκτηθέν εἶναι ἀναφαίρετον καί ἐσαεί ἀνεξάλειπτον, διότι ἡ θεία χάρις παραμένει δυνάμει ἐν αὐτῷ αἰρομένης δέ τῆς καθαιρέσεώς του ἐπανέρχεται εἰς τόν οἰκεῖον ἱερατικόν βαθμόν ἄνευ ἀναχειροτονήσεως, ἥτις θά ἦτο ἀπαραίτητος, ἐάν εἶχε στερηθῇ ταύτης (....) δέν ἐγένοντο ἀποδεκταί ὑπό τῆς Νομολογίας τῶν Δικαστηρίων, ἅτινα δέχονται, ὅτι οἱ κατά τό ἔτος 1935 καθαιρεθέντες ᾿Αρχιερεῖς μετέστησαν εἰς τήν τάξιν τοῦ μοναχοῦ, μηδεμίαν ἐξουσίαν ἔχοντες πρός ἐνέργειαν τῶν εἰς τούς ᾿Επισκόπους ἐπιτρεπομένων, ἐν οἷς καί ἡ χειροτονία ἱερέως ἤ ᾿Αρχιερέως, ἥτις τυχόν γενομένη εἶναι ἄνευ ἐννόμου ἀξίας καί δέν περιποιεῖ τῷ χειροτονηθέντι τήν ἰδιότητα τοῦ κληρικοῦ ἤ τοῦ ἐπισκόπου (Α.Π. 39/1956 Ποιν.  Χρον.  ΣΤ. 190 Α.Π. 176/1957 Ποιν.  Χρον. Ζ, 372)".  (᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα 54/76, "Πάτρια" Τόμος 11, ἔτους 1994, σελ. 157-170).
 ῾Ημεῖς χάριτι Χριστοῦ  ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί  ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ    πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν καί πρός αὐτάς τάς ἀρχάς καί ἐξουσίας τοῦ κράτους καί τῶν δικαστηρίων, τήν ἀλήθειαν, ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος οὔτε τό 1924, οὔτε τό 1937 ἵδρυσε καμμίαν ᾿Εκκλησίαν, διότι οὐδείς "ἱδρύει ᾿Εκκλησίαν" ὑπό τήν ἔννοιαν αὐτήν, παρά μόνον οἱ αἱρετικοί Προτεστάνται. Τό 1924, ὁ ὁμολογητής ἁγιορείτης ῾Ιερομόναχος Ματθαῖος, καθώς καί ἔτεροι ῾Ομολογηταί Κληρικοί καί Λαϊκοί, οὐδεμίαν "ἐκκλησίαν ἵδρυσαν", ἀλλά ἔμειναν ΠΙΣΤΟΙ, ΕΔΡΑΙΟΙ καί ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΙ εἰς τήν ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καί δέν συνεμίγησαν μετά τῆς σχισματοαιρέσεως τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ. Αὐτῆς τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἀπεσχίσθη καί ἐξῆλθεν, τό 1924 ἡ ὑπό τόν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον ῾Ιεραρχία, καί ὅσοι τήν ἠκολούθησαν καί συνεμίγησαν τῇ αἱρέσει τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ.
῾Ωσαύτως καί κατά τό 1937, ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἔμεινε πιστός, ἑδραῖος καί ἀμετακίνητος εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν, ἡ ὁποία ἀπό τό 1924 ὠνομάσθη πρός διάκρισιν "᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ.", ἤ "Γνησία καί ᾿Ακαινοτόμητος ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος". Αὐτῆς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, τό 1937, ἐξῆλθεν ὁ πρ. Φλωρίνης καί οἱ περί αὐτόν ᾿Αρχιερεῖς, Κληρικοί καί Λαϊκοί, διότι τήν ἠρνήθησαν, ἐβλασφήμησαν κατ᾿ Αὐτῆς καί ἐδέχθησαν τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ ὡς Μητέρα των ᾿Εκκλησίαν".
Καί οὗτος ὁ πρ. Φλωρίνης μετά τῶν ὁπαδῶν του, Κληρικῶν καί Λαϊκῶν, "οὐδεμίαν ᾿Εκκλησίαν ἵδρυσεν τό 1937", ἀλλ᾿ ἐδημιούργησεν ἐνεργείᾳ σχσιματικήν παλαιοημερολογιτικήν παράταξιν.
ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τό ἕτερον σκέλος τοῦ διατακτικοῦ τοῦ  ἰδίου "᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος", (54/76) τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", καθ᾿ ὅ "....Πρός θεραπείαν τῆς τοιαύτης "ἀδυναμίας" αἱ δύο θρησκευτικαί κοινωνίαι τῶν παλαιοημερολογιτῶν (Φλωρινικοί καί "Ματθαιϊκοί") προσέφυγον κεχωρισμένως ἑκάστη εἰς τήν ῾Υπερόριον ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ἥτις ἐδέχθη τό μέν διά χειροθεσίας, κατ᾿ οἰκονομίαν τοῦ Η᾿ Κανόνος τῆς πρώτης Συνόδου .... νά καταστήσῃ κανονικάς τάς ἐκ τοῦ Ματθαίου προερχομένας χειροτονίας τῆς "Ματθαιίκῆς" ῾Ιεραρχίας δυνάμει τῆς ἀρχῆς καθ᾿ ἥν μία ἄνομος πρᾶξις ἐπικυρώνεται ὡς Μυστήριον ἄνευ τῆς ἀνάγκης τῆς ἐπαναλήψεως, ἡ ὁποία (῾Ιεραρχία) δέν ἀνεγνωρίσθη ὑπό τῆς ἄλλης παρατάξεως τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, τό δέ διά χειροτονίας..."  (Αὐτόθι).
ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι οἱ ᾿Αρχιερεῖς καί ῾Ιερεῖς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας εἶχον καί ἔχουν Κανονικήν Γνησίαν καί ἀδιάκοπον τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν κατ᾿ ἀρχάς ἐκ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935. Οἱ τρεῖς ᾿Αρχιερεῖς (Δημητριάδος Γερμανός, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, καί Ζακύνθου Χρυσόστομος) ἐπιστρέψαντες, κατά Μαϊον τοῦ 1935, ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ὡμολόγησαν ὅτι ἐξέρχονται τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος, τό ἀποκηρύσσουν καί οὕτω ἐπιστρέφουν εἰς τήν πρό τοῦ 1924 ᾿Εκκλησίαν. Οἱ τρεῖς οὗτοι ᾿Αρχιερεῖς συνεπεῖς πρός τήν ῾Ομολογίαν των αὐτήν, Κανονικῶς καί ἁρμοδίως προέβησαν εἰς χειροτονίας 4 ᾿Επισκόπων καί οὕτω συνεκρότησαν τήν ἑπταμελῆ Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Αἱ χειροτονίαι αὗται εἶναι ἀπολύτως Κανονικαί, ἔγκυροι καί ἀδιάβλητοι.
῾Ωσαύτως αἱ ὑπό μόνου τοῦ Κανονικοῦ καί ᾿Ορθοδόξου ᾿Επισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου τελεσθεῖσαι χειροτονίαι ᾿Επισκόπων κατά Σεπτέμβριον 1948, εἶναι καί αὗται ἀπολύτως ΠΛΗΡΕΙΣ, ΕΓΚΥΡΟΙ καί ΑΔΙΑΒΛΗΤΟΙ, ἡ δέ ὑπέρβασις τοῦ Κανόνος, ὅστις προβλέπει, ἡ μέν ἐκλογή νά γίνεται ὑπό τοῦ ὅλου σώματος τῆς ῾Ιεραρχίας καί ἐπί τό ὀρθότερον καί ἐκκλησιαστικώτερον ὑπό τοῦ ὅλου σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ἤτοι Κλήρου καί Λαοῦ, ἡ δέ χειροτονία ὑπό δύο ἤ τριῶν ᾿Επισκόπων, οὐδεμίαν συνέπειαν δύναται νά ἔχη ἐν προκειμένῳ, εἰς τήν συγκεκριμένην χειροτονίαν ᾿Επισκόπου, διότι τό ὅλον μυστήριον κατά τό πρῶτον μέρος αὐτοῦ, ἤτοι, τήν ἐκλογήν τῶν πρός ᾿Αρχιερατείαν Κληρικῶν ἐγένετο ψήφῳ Κλήρου καί Λαοῦ, Η ΔΕ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΓΕΝΕΤΟ ΥΠΟ ΕΝΟΣ ΜΟΝΟΝ, ΑΛΛΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ, ΜΗ ΥΠΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΥ Η ΤΡΙΤΟΥ.
῾Ετέρωθεν ὁ ἀοίδιμος ᾿Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος ἐχειροτόνησεν μόνος του μόλις ὀλίγον πρό τῆς κοιμήσεώς του, ΟΧΙ ΔΙΑ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΗ Η ΠΡΟΚΑΛΕΣΗ ΣΧΙΣΜΑ, ΦΑΤΡΙΑΝ Η ΑΛΛΟ ΤΙ ΠΟΝΗΡΟΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΕΡΙΕΛΘΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗΝ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΝ, ΔΙΟΤΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΟΥ ΘΑ ΕΣΤΕΡΕΙΤΟ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ. (Σημειοῦται ὅτι ἐκοιμήθη τήν 14.5.1950, ἤτοι, μόλις ἐνάμισυ ἔτος μετά τάς ἱστορικάς χειροτονίας τοῦ Σεπτεμβρίου 1948). ᾿Αντιθέτως ἡ μή χειροτονία θά ἐσήμαινε ἀπιστίαν, ἄρνησιν καί προδοσίαν κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, ὅπως ἐπρόδωσεν ὁ πρώην Φώρίνης Χρυσόστομος. ῞Οθεν τό ἐν τῷ διατακτικῷ τοῦ "᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος" 54/76 ἀνωτέρω ἐπιχείρημα, ὡς ἀναληθές καί ἰδιαιτέρως ὡς βλάσφημον, ἀπό ὀρθοδόξου ᾿Εκκλησιαστικῆς ἀπόψεως, εἶναι ἀπαράδεκτον καί ἀπορρίπτεται.
Οἱ ᾿Επίσκοποι καί σύμπας ὁ ῾Ιερός Κλῆρος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἔχουν ἀπ᾿ ἀρχῆς πλήρη, τελείαν, ἀδιάκοπον καί γνησίαν τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἐκ τῶν Κανονικῶν καί ἀδιαβλήτων χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948. ῾Επομένως ὡς λειτουργοί τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, εἶναι Κανονικοί καί  ᾿Ορθόδοξοι καί δέν ἀντιποιοῦνται οὔτε ἀξίωμα, οὔτε ἔργον ᾿Αρχιερέως, ἤτοι, λειτουργοῦ τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ῾Ετέρωθεν τούς γνησίους λειτουργούς τῆς ᾿Εκκλησίας δέν τούς καθιστοῦν τά Προεδρικά Διατάγματα, οὔτε αἱ Κρατικαί ἀναγνωρίσεις, οὔτε αἱ δικαστικαί ἀποφάσεις, αλλά αὐτή ἡ Γνησία καί  ᾿Αδιάκοπος ᾿Αποστολική Διαδοχή (ἡ ὁποία διαφυλάσσεται ἀπό τῆς ῾Αγίας Πεντηκοστῆς καί θά παραμείνῃ εἰς τούς αἰῶνας εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν) καθώς καί ἡ Γνησία καί ᾿Ακαινοτόμητος καί Πατερική Πίστις τῶν χειροτονούντων καί χειροτονουμένων.
Παρά τόν ὀφειλόμενον σεβασμόν πρός τάς ὑπερεχούσας ᾿Εξουσίας, ὅταν οἱ λειτουργοί των,  εἴτε ἐξ ἀγνοίᾳς των, εἴτε ἐξ  ἱουδήποτε ἄλλου λόγου, διατυπώνουν θέσεις ἀντιθέτους πρός τούς Κανόνας καί τά Δόγματα τῆς ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, καί αἱ ἀποφάσεις των καθίστανται "Νομολογία τῶν Δικαστηρίων", ἡμεῖς ὡς πιστά καί ζῶντα μέλη τοῦ Σώματος Αὐτῆς, ἀποκλειστικῶς καί μόνον διά λόγους ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, ὀφείλομεν νά μήν τάς ἀποδεχώμεθα, ἀλλά καί νά τάς ἀποκηρύσσωμεν καί νά τάς καταδικάζωμεν ὡς κακοδοξίας καί βάσφημίας  κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί ῾Ομολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ῞Ολα τά δικαστήρια ὡς ὄργανα των, καί οἱ δικαστικοί λειτουργοί εἶναι σεβαστοί, ὅταν, ὅμως,τά Διατακτικά καί αἱ ἀοφάσεις των προσβάλλουν τήν Πίστιν καί τά Δόγματα τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί ἐν προκειμένῳ αὐτήν τήν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησιολογίαν, καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἔχομεν δικαίωμα, καθῆκον καί ὑποσχρέωσιν, νά μήν τάς ἀποδεχώμεθα, ἀλλά νά ὁμολογῶμεν τήν Πίστιν.
Τοιαύτην "ἀναγνώρισιν καί ἀθώωσιν" ὡς τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 Βουλεύματος, τήν ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ, διότι οὕτω χάνεται ἡ ἀναγνώρισις ἀπό τόν Χριστόν καί τήν ᾿Εκκλησίαν, αὐτοκαταργούμεθα καί αὐτοαποβαλλόμεθα τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Η Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία οὔτε ἐπεδίωξεν, οὔτε θά ἐπιδιώξῃ, οἱανδήποτε καί καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον ἀναγνώρισιν ὡς καί οἱανδήποτε ἐξάρτησιν, εἴτε παρά τοῦ Κράτους, εἴτε παρ᾿ οἱασδήποτε Νεοημερολογιτικῆς "᾿Εκκλησίας" ἤ Παλαιοημερολογιτικῆς τοιαύτης , ἡ ὁποία εὑρίσκεται ἐν τῷ Νεοημερολογιτισμῷ - Οἱκουμενισμῷ, ἀλλά ζητεῖ μόνον τήν Συνταγματικήν της ἐλευθερίαν, οὖσα τῷ ὄντι ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος.
Ε'
ΔΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ 1991-1995
ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ

ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τό κίνημα τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν μας, ἤτοι, τῶν πρώην: Μεσσηνίας Γρηγορίου, ᾿Αττικῆς Ματθαίου, Φθιώτιδος Θεοδοσίου, Κοζάνης Τίτου καί Θεσσαλονίκης Χρυσοστόμου, καταστάντων σχισματοαιρετικῶν ὡς ᾿Εκκλησιομάχων καί Εἰκονομάχων. ᾿Επίσης ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ καί τήν ἀπό τό 1998 καί μέχρι σήμερον ΑΡΝΗΣΙΝ νά ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΘΗ Κανονικῶς καί ᾿Ορθοδόξως αὐτό τό ᾿Εκκλησιομάχον κίνημα, τό ὁποῖον κατέληξεν εἰς δεινήν σχισματοαίρεσιν. Τό φρικτόν τοῦτο γεγονός ὀφείλεται ἀποκλειστικῶς εἰς τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν καί τούς Μητροπολἰτας Πειριαῶς κ. Νικόλαον, ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα καί τόν ᾿Επίσκοπον Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν.
ΘΕΩΡΟΥΜΕΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ τό γεγονός, ὅτι καί ὁ θεολόγος, Νιμικός καί ῾Ιερεύς π. Εὐστάθιος Τουρλῆς, παρά τό ὅτι τό αἴτημα περί γνωματεύσεως εἶχεν λάβει δημοσίας διαστάσεις ἠρνήθη νά γνωματεύση, ἐνῶ διά τούς ᾿Αρχ/την π. Στέφανον Τσακίρογλου, Μον.  Μάξιμον Τσακίρογλου καί Δημ. Κάτοσυραν, θεωροῦμεν ἀπολύτως δικαιολογημένην τήν ἄρνησίν των, διότι σαφέστατα ἐκφράζουν καί ἐνεργοῦν τόν παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν. Οὗτος (ὁ παλιαοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός), ἤδη ἀπό τό 1997 εἶχεν ἀποφασίσει τήν μή ἀντιμετώπισιν τῶν "πέντε", ἐν ὄψει τῆς "῾Ενώσεως" ὅλων τῶν παρατάξεων τῶν ὁποίων οἱ "᾿Επίσκοποι καί πρεσβύτεροι ἕλκουν ἀποστολικήν διαδοχήν ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς διασπορᾶς, εἴτε διά χειροτονίας, εἴτε διά χειροθεσίας"!!!᾿Εσίγησαν, διότι, ὡς ἐδήλωσαν, "τά ἴδια φρονήματα μέ τούς "πέντε" ἔχουν καί ἡμέτεροι ᾿Αρχιερεῖς".
ΕΓΚΡΙΝΟΜΕΝ τήν ΜΟΝΑΔΙΚΗΝ ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΝ τοῦ θεολόγου Καθηγητοῦ ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἠ ὁποία ὑπεβλήθη εἰς τόν ᾿Ανακριτήν, Σεβ/τον Μητροπολίτην ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, ἀλλ᾿ ἐξεδόθη εἰς εἰδικόν βιβλίον ὑπό τόν τίτλον: "ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΕΩΣ" ᾿Αθῆναι Μάϊος 1999. ῾Ημεῖς, τό ᾿Εκκλησιομάχον κίνημα τῶν "πέντε" σχισματοαιρετικῶν, τό στηριχθέν εἰς τήν τεχνητήν - προσχηματικήν προπαγάνδαν περί δῆθεν "νεοεικονομαχίας", ἀλλά καί συλλήβδην τήν αἱρετικήν των γραμματολογίαν καί τάς "ἀποφάσεις" των, ἐξαιρέτως δέ τό γεγονός ὅτι ἀντεποιήθησαν τήν "῾Ιεράν Σύνοδον" καί τήν "᾿Εκκλησίαν", ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς ὑπαγορεύματα τοῦ πονηροῦ.
ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΠΙΣΤΩΣ ΤΗΡΟΥΜΕΝ τόν ὅρον τῆς ῾Αγίας Ζ᾿ Οἰκουμενικῆς Συνόδου διαγορεύοντα: "῾Ορίζομεν σύν ἀκριβείᾳ πάση καί ἐπιμελείᾳ  παραπλησίως τῷ τύπῳ τοῦ Τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ ἀνατίθεσθαι τάς σεπτάς καί ἁγίας Εἰκόνας ...  τῆς τε τοῦ Θεοῦ καί σωτῆρος ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ εἰκόνος, καί τῆς ἀχράντου δεσποίνης ἡμῶν ἁγίας Θεοτόκου, τιμίων τε ᾿Αγγέλων, καί πάντων ἁγίων καί ὁσίων ἀνδρῶν. ῞Οσω γά συνεχῶς δι᾿εἰκονικῆς ἀνατυπώσεως ὁρῶνται τοσοῦτον καί οἱ ταύτας θεώμενοι διανίστανται πρός τήν τῶν πρωτοτύπων μνήμην τε καί ἐπιπόθησιν, καί ταύταις ἀσπασμόν καί τιμητικήν προσκύνησιν ἀπονέμειν, οὐ μήν τήν κατά πίστιν ἡμῶν ἀληθινήν λατρείαν, ἥ πρέπει μόνῃ τῇ θείᾳ φύσει ... ἡ γάρ τῆς εἰκόνος τιμή ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει καί ὁ προσκυνῶν τήν εἰκόνα, προσκυνεῖ τοῦ ἐγγραφομένου τήν ὑπόστασιν. Οὕτω γάρ κρατύνεται ἡ τῶν ἀγίων Πατέρων ἡμῶν διδασκαλία, εἴτουν παράδοσις τῆς Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας" (Πρακτικά Ζ' Οἱκουμενικῆς Συνόδου, τόμος Γ, σελ. 879).
῞Οθεν ἑπόμενοι τῇ παραδόσει τῆς Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας, ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΕΞΩ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΧΟΜΕΝ πᾶν ὅ,τι ἀντίθετον πρός αὐτά ἐφρονήθη ἤ εἰσεχώρησεν εἰς τόν χῶρον τῆς ᾿Ορθοδοξίας, πάλαι τε καί νῦν, κἄν ὑπό "Συνόδων", κἄν ὑπό "Πατριαρχῶν", κἄν ὑπό "᾿Επισκόπων". ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ἐφιστῶμεν, πρός ἑαυτούς καί ἀλλήλους, τήν προσοχήν, ὅτι καί ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις "ἀνέστησαν τινές ἄνδρες, μόρφωσιν μέν εὐσεβείας ἔχοντες, ὅτι ἱερωσύνης ἀξίωμα περιβέβληνται, τήν δέ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι ... καϊαφικόν συνέδριον συστησάμενοι, γενήτορες γεγόνασι δυσεβῶν διδαγμάτων. Καί ἀρᾶς καί πικρίας ἔχοντες στόμα, τό ἐπί κακοῖς ἰσχύειν δόξαν ἐλογίσαντο ... καί ὡς ἕπος εἰπεῖν, τάς καθ᾿ ἡμᾶς ᾿Εκκλησίας λυμηνάμενοι διετάραξαν· καί αἱρεσιάρχαι οἱ ἱεράρχαι γεγόνασι· καί ἀντί μέν εἰρήνης ἔριν τῷ λαῷ προσεφώνησαν, ἀντί δέ σίτου ζιζάνια ταῖς ᾿Εκκλησιαστικαῖς ἀρούραις ἐνέσπειραν· τόν οῖνον ἔμιξαν ὕδατι καί τόν πλησίον ἐπότισαν ἀνατροπήν θολεράν· καί λύκοι ᾿Αραβικοί ὄντες, δοράν προβάτων ὑπεκρίθησαν ἐνδύσασθαι· καί τήν ἀλήθειαν παραλογιζόμενοι τό ψεῦδος ἀπεσπάσαντο" (Πρακτικά Ζ' Οἱκουμενικῆς Συνόδου, Τόμος Γ,  σελ. 879).
Εἰδικώτερον ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί μετά τῶν Πατέρων τῆς Ζ' ῾Αγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τά ἐν τοῖς αἱρετικαῖς ᾿Εγκυκλίοις τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν περιληφθέντα ἀντίθετα δυτικά φρονήματα περί τῶν ἀγίων Εἰκόνων, δι᾿ ὧν ἀντιλέγουσι τῷ Πνεύματι τῷ ῾Αγίῳ, καταλύοντες τόν ῞Ορον τῆς ῾Αγίας Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Μετ᾿ αὐτῶν ὡς σχισματοαιρετικῶν καταστάντων καί  παραμενόντων ἀμετανοήτω ν ἐν τοῖς κακοδόξοις φρονήμασί των, οὐδεμίαν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν ἔχομεν, ὄντων ἐκτός ᾿Εκκλησίας.
῎Ετι ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΕΞΩ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΧΟΜΕΝ τά τά παραπλησίως ἤ καί τά χείρονα τῶν "πέντε" αἱρετικά φρονήματα τοῦ βλασφήμου ᾿Επισκόπου Πειραιῶς κ. Νικολάου,τά ὁποῖα ἀπό δεκαετίας "κηρύσσει γυμνῇ τῇ κεφαλῇ", ὡς τό 54/76 ᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα καί τά ἐν τοῖς βιβλιδίοις του καί ἐφημερίσι αἱρετικά του φρονήματα, ὡς καί τό τόλμημά του νά ἀποκαλέση τήν ἐπί τῆς "φιλοξενίας τοῦ ᾿Αβραάμ", ὁμόφωνον διδασκαλίαν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ὡς "φρονήματα τῶν αἱμοβόρων χιλιαστῶν" , ἤ καί τό ἕτερον κακόδοξον φρόνημά του, καθ᾿ ὅ "τό ἔμβρυον ἐμψυχοῦται ὡς ἄνθρωπος μετά τήν 40ήν ἡμέραν ἐκ τῆς ἄκρας συλλήψεως".
ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ καί τήν περί αὐτόν φατριάζουσαν ὁμάδα τῶν ᾿Επισκόπων, ἥτις, ἵνα καλύψη αὐτόν, ἀρνεῖται νά ἐξετάση τάς κατά τῶν βλασφήμων καί αἱρετικῶν του φρονημάτων Καταγγελίας, καί δέν διστάζει νά καταλύῃ τήν Κανονικήν τάξιν καί τόν Συνοδικόν θεσμόν,. Διά τόν αὐτόν λόγον ἡ ἰδία ὁμάς τῶν ᾿Αρχιερέων, οὐδέν ἐκ τῶν πολλῶν ἐκκρεμμούντων θεμάτων τῶν καθαπτομένων τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς ἐπέτρεψεν νά ἱεραρχηθῇ, ἐξετασθῇ καί ἐπιλυθῇ Κανονικῶς καί ᾿Ορθοδόξως ἐν Συνόδῳ, δοθῇ δέ καί ἡ μαρτυρία τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ᾿Αντί ὅλων αὐτῶν ἐπεβλήθη ἡ μετά ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ ἱερόσυλος συμπαιγνία περί παραιτήσεως τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν κ. ᾿Ανδρέου ὑπέρ τοῦ ἐν λόγῳ ᾿Επισκόπου.
ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΜΕΝ καί μετά βδελυγμίας ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τάς σκευωρίας, τά σκάνδαλα καί τάς προσχηματικάς, παρανόμους καί ἀντικανονικάς κατηγορίας, μέχρι καί ληστρικάς πράξεις καί ἀποφάσεις κατά Γνησίων ᾿Ορθοδόξων μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας, ᾿Επισκόπων, Κληρικῶν καί Λαΐκῶν. ῎Ετι ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τήν κατά Νοέμβριον 2002, συνωμοσίαν τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, μετά τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς κ. Νικολάου πρός ὑφαρπαγήν τῆς ᾿Ενορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν, ὡς καί τήν βάρβαρον κατάληψιν ὑπό τοῦ ψευδοαρχιεπισκόπου κ. Νικολάου, τοῦ ἐνοριακοῦ Ναοῦ τῆς ῾Αγίας Τριάδος ῾Ηλιουπόλεως.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τάς κατά τοῦ Παν/του ῾Ιερομ.  ᾿Αμφιλοχίου, ἀπό τό 1998, σκευωρίας καί διώξεις, ὡς ἀπολύτως ἀντικανονικάς, ἀδίκους καί ἐξυπηρετούσας ἀντορθοδόξους καί ἀντιεκκλησιαστικάς σκπιμότητας. Αὗται ἀποτελοῦν ἀδιάκοπον συνέχειαν ἐκείνων τῶν "πέντε", πρός "περιθωριοποίησιν" καί "ἀχρήστευσιν" ἀνιδιοτελῶν γνησίων ὀρθοδόξων ἐργατῶν εἰς τό γεώργιον τοῦ Κυρίου, διότι ἐζήτησαν καί ζητοῦν καθαράν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τήν κοινήν ἀντιπερισπαστικήν σκευωρίαν (κατόπιν τῆς κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ 1997῾ὁμιλίας του καί εἰς ἀντιπερισπασμόν δι᾿ ὅσα κατωνόμασεν κατά τῶν συγχόνων διωκτῶν τῆς ᾿Εκκλησίας. Βλ. Κ.Γ.Ο., Τόμος 1997, σελ. 166-174, 200-210, 230-236, 261-267) τῶν Φλωρινικῶν Καλλινίκου Σαραντοπούλου καί ᾿Αθανασίου Σακαρέλλου, οἱ ὁποῖοι μετά τῶν μ. Μαξίμου καί Δημ.  Κάτσουρα, σκοπίμως καί ἀήθως, ἀλλά καί χωρίς νά ἀποδειχθῇ οὐδέν περί "ἀμαρτύρου καί καινοτομίας", ἐπί τῆς γνωστῆς ἐπιμάχου διατυπώσεως τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἐσκευώρησαν κατ᾿ αὐτοῦ. Οὗτοι "στηριχθέντες"  ἐπί τῆς διαστροφῆς καί παρερμηνείας ὅλων τῶν ὀρθοδόξων μαρτυριῶν, ἐπέβαλον εἰς τήν ὑπό τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχ/πον κ. ᾿Ανδρέαν ἀντικανονικῶς καί φατριαστικῶς ἐνεργοῦσαν ᾿Επισκοπικήν ὁμάδαν τήν "ἀπόφασίν" των περί "ἀκοινωνησίας" εἰς τόν θεολόγον.
῾Ημεῖς, ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ αὐτήν, καί μετά λόγου γνώσεως ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ ὅτι ὁ ἐν τῇ ῾Ομολογιακῇ ὁμιλίᾳ τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη (κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ 1997), χαρακτηρισμός "τῆς τελείας καί πλήρους κοινωνίας καί ἀδιαιρέτου ἑνότητος τῶν τριῶν θείων προσώπων τῆς ῾Ομοουσίου ῾Αγἰας Τριάδος, ὡς πρώτης, προαιωνίας, ἀνάρχου καί ἀοράτου ᾿Εκκλησίας", ὡς δῆθεν "ἀμαρτύρου" καί διά τοῦτο "καινοτομίας", δέν ἀπεδείχθη, ἀλλ᾿ οὔτε ἐκινήθη ἐξ  ἐνδιαφέροντος διά τήν ὀρθόδοξον πίστιν, ἀποτελεῖ δέ καθαράν ἀήθη ἀντιπερισπαστικήν σκευωρίαν.
Πρόκειται περί μιᾶς σαφῶς ἀπονενοημένης ἐνεργείας, ἡ ὁποία ἐπενοήθη προκειμένου νά μήν ἐξετασθοῦν συγκεκριμένα καί λίαν σοβαρά πραγματικά θέματα Πϊστεως, τά ὁποῖα πρέκυψαν ἀπό τήν οἰκουμενιστικήν θεώρησιν τῶν σχισμάτων τοῦ 1937 καί τοῦ 1995, ὡς καί θέματα Κανονικῆς τάξεως, καί νά μή ληφθοῦν ὁμολογιακαί ἀποφάσεις ἐπ᾿ αὐτῶν. Κυρίως ὅμως νά διαβληθῇ καί περιθωριοποιηθῆ ὁ θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης καί οὕτω νά μήν παρακωλυθῇ ἡ προδοσία των, ἡ ὁποία εἶχεν σχεδιασθεῖ νά ὀλοκληρωθῇ μέσα καί ἀπό τήν παρωδία τοῦ νέου "θεολογικοῦ διαλόγου" τῶν κ.κ. Δ. Κάτσουρα καί Καλλινίκου Σαραντοπούλου.
῾Ημεῖς ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι ἡ διατύπωσις αὕτη τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, μαρτυρεῖται, νοεῖται καί ἑρμηνεύεται ὀρθοδόξως πρωτίστως ἀπό τοῦ πνεύματος τῶν Κυριακῶν λόγων: "Οὐ περί τούτων δέ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλά καί περί τῶν πιστευόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἕν ὧσιν, καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοί, καγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν" (᾿Ιω. ΙΖ, 20-21). ᾿Εν προκειμένῳ, ὅπως, κατά τούς ἀνωτέρω λόγους τοῦ Κυρίου, νοεῖται καί ἐρμηνεύεται ἡ ἑνότης καί κοινωνία τῆς Τρισυποστάτου ἀκτίστου καί ὑπερουσίου Θεότητος, καί ἡ τοιαύτη τῶν μελῶν τῆς ἐν χρόνῳ ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, οὕτω νοεῖται καί ἐρμηνεύεται καί ἡ σαφεστάτη διατύπωσις τοῦ θεοόγου, ἡ ὁποία οὐδόλως ἐπιτρέπει τήν σύγχυσιν μεταξύ ΑΚΤΙΣΤΟΥ καί κτιστοῦ.
᾿Επίσης ἀβιάστως καί πλήρως κατανοεῖται ἡ διατύπωσις καί ἐκ τῆς ὁμοφώνου ᾿Ορθοδόξου Πατερικῆς διδασκαλίας, ἤτοι:
1) Τοῦ ῾Αγίου Μαξίμου τοῦ ῾Ομολογητοῦ: "Εἰκών ἐστί τοῦ (Τριαδικοῦ Θεοῦ) ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῷ Θεῷ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διάφοροι τοῖς ἰδιώμασιν καί ἐκ διαφόρων καί τόπων καί τρόπων οἱ κατ᾿ αὐτήν διά τῆς πίστεως ἑνοποιούμενοι τύχωσιν ὄντες" (Ε.Π., τ. 91 "Μυσταγωγία", Κεφ.  Α, σελ. 668 Β). Καί πάλιν: "Κατά τόν αὐτόν τρόπον καί ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ ᾿Εκκλησία, τά αὐτά τῷ Θεῷ περί ἡμᾶς ὡς ἀρχετύπῳ εἰκών ἐνεργοῦσα δειχθήσεται ... πάντων συμπεφυκότων ἀλλήλοις καί συνημμένων, κατά τήν μίαν ἁπλῆν τε καί ἀδιαίρετον τῆς πίστεως χάριν καί δύναμιν ..." (Αὐτόθι σελ. 665 Γ καί 667 Α) "ὡς τήν αὐτήν  αὐτῷ καί ἔνωσιν  καί διάκρισιν ἐπιδεχομένην..." (Αὐτόθι Κεφ. Β σελ. 667  Γ). ᾿Απολύτως  τά ἴδια λέγει καί ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης. ῎Οχι θά ποῦν οἱ ψευδοκατήγοροί του: "Εἶπε τήν ῾Αγίαν Τριάδα ῎Αναρχον ᾿Εκκλησίαν".
2) Τοῦ Μεγάλου Φωτίου: "...Τί δ᾿ οὖν ὁ πλάστης καί κηδεμών; ἄρα παρεῖδεν εἰς τέλος τό πλάσμα ταλαιπωρούμενον...; Οὐ μέ οὖν. Πῶς γάρ ὅπερ φιλοτιμούμενος ἔπλασεν, ἠνέσχετ᾿ ἄν ἠδέως ὁρᾶν συλαγωγούμενον καί πλανώμενον; Διό πρός ἑαυτήν μέν ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης, εἰ θέμις εἰπεῖν, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, θέμις δέ τοῦτο λέγειν ἐπί τῆς ἀναπλάσεως, ὅτι τό "ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν" ἐπί τῆς πλάσεως εἴρηται·  τῷ ἐνιαίῳ τῆς γνώμης βουλήματι, τήν ἀνάπλασιν τοῦ συντριβέντος διετίθετο πλάσματος". ῞Οπως νοεῖται ὑπό τοῦ ῾Αγίου Φωτίου τό: "εἰ θέμις εἰπεῖν ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης", οὕτω νοεῖται καί ἡ διατύπωσις τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη καί αὐτό ἀβιάστως προκύπτει ἐκ τῆς ὅλης ὁμιλίας του καί αὐτό εἶναι τό φρόνημά του.
3) Τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ συγγραφέως Κλήμεντος ᾿Αλεξανδρέως: "Σπεύσωμεν εἰς σωτηρίαν ἐπί τήν παλιγγενεσίαν, εἰς μίαν ἀγάπην συναχθῆναι οἱ πολλοί, κατά τήν τῆς μοναδικῆς οὐσίας ἕνωσιν" (Ε.Π. τ. 8, σελ. 200;). Τί σημαίνει αὐτό τό "κατά τήν τῆς μοναδικῆς οὐσίας ἕνωσιν" κατά τό ξηρόν γράμμα καί τί κατά τό πνεῦμα; ῞Ο,τι σημαίνουν καί οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου μας, τούς ὁποίους προετάξαμεν, τό αὐτό σημαίνουν καί οἱ λόγοι τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ μας συγγραφέως.
Β) ᾿Αλλά καί οἱ σύγχρονοι Δογματολόγοι, θεολόγοι καί συγγραφεῖς, ἑπόμενοι τοῖς ῾Αγίοις Πατράσι, μαρτυροῦν περί τοῦ μεμαρτυρημένου τῆς διατυπώσεως.
1) ῾Ο δογματολόγος Πανεπιστημιακός διδάσκαλος ᾿Ιωάννης Καρμίρης, εἰς τό βιβλίον του: "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ" ᾿Αθῆναι 1973, σελ. 156 γράφει:"῾Η ἑνότης δέ τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας καί τῶν χριστιανῶν πρός ἀλλήλους ἐν τῇ κοινωνίᾳ τοῦ Χριστοῦ ἀντικατοπτρίζει τήν ΤΡΙΑΔΙΚΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ, δυναμένη νά συγκριθῇ πως πρός τήν ἐν τῇ ῾Αγίᾳ Τριάδι ἔνωσιν τῶν τριῶν θείων προσώπων, εἰ καί αὕτη εἶναι ἄλλης τάξεως καί πάντη ἀκατάληπτος τῷ ἀνθρώπῳ. Οὕτως "ΕΙΚΩΝ ἐστί τοῦ (Τριαδικοῦ) Θεοῦ ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῷ Θεῷ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διαφόροις ἰδιώμασιν...".  Καθώς δηλαδή τά τρία πρόσωπα τῆς ῾Αγίας Τριάδος ἑνοῦνται ἐν τῇ μιᾷ θείᾳ οὐσίᾳ καί εἶναι εἷς Θεός, οὕτω καί ἡ πληθύς τῶν μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας ἑνοῦται ἐν τῷ ἐνί σώματι τοῦ Θεανθρώπου,  ὅ ἔστιν ἡ ᾿Εκκλησίᾳ....ὡς ἐν τῇ ῾Αγίᾳ Τριάδι ὑπάρχει μία μέν θεία οὐσία, τρία δέ πρόσωπα, οὕτω καί ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾶ ὑπάρχει μία μέν θεανθρωπίνη φύσις, πληθύς δέ καί ποικιλία προσώπων μελῶν, ἅτινα πάντα ἑνοῦνται ἐν τῷ ἑνί πνευματικῷ σώματι τοῦ Χριστοῦ, ὅ ἔστιν ἡ ᾿Εκκλησία.  ῞Ενεκα τούτου ἡ ᾿Εκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ, θεωρεῖται ὑπό τῶν ᾿Ορθοδόξων ὡς ΕΙΚΩΝ καί ΟΜΟΙΩΣΙΣ τῆς ῾Αγίας Τριάδος, ἀναγομένης τουντεῦθεν τῆς ᾿Εκκλησιολογίας εἰς Τριαδολογίαν".
2) ῾Ο ἐπίσης Πανεπιστημιακός κ. Νικόλαος Μητσόπουλος, εἰς τό ἐγχειρίδιόν του: "ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ", σελίς 246, γράφει: "῾Η δέ ἑνότης τῶν τριῶν προσώπων τοῦ ἑνός Θεοῦ ἀνακλᾶται καί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, ἥτις ἐκ πολλῶν προσώπων ἀποτελουμένη συνάπτεται εἰς ἕν κατ᾿ ἀναλογίαν τῆς σχέσεως τῶν τριῶν θείων προσώπων πρός ἄλληλα. ᾿Ισχύουν ἐν προκειμένῳ οἱ λόγοι τοῦ Θεανθρώπου πρός τόν Θεόν Πατέρα: "ἵνα πάντες ἕν ὦσι, καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοί καγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὦσιν...ἵνα ὦσιν ἕν καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμέν".
3) ῾Ο Σέρβος θεολόγος Καθηγητής τῆς Δογματικῆς ᾿Αθανάσιος Γιέβτιτς γράφει: "Πραγματικά, ὅταν μιλᾶμε γιά τήν Τριαδική θεολογία τῶν ῾Αγίων Καππαδοκῶν, τότε πρέπει ἀμέσως νά θυμηθοῦμε τά θεοαποκαλυφθέντα λόγια τοῦ ῾Αγ. Προφ. ᾿Ησαΐου γιά τήν "Μεγάλη Βουλή" τῆς ῾Αγίας Τριάδος (9,6 κατά τούς ΜΨΨ).  ῾Η λειτουργική καί ἡ θεολογική παράδοση τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἀνέπτυξε αὐτή τήν προφητική ἰδέα, κατά τήν ὁποία ἡ ῾Αγία Τριάς, σάν ἡ προαιώνια "Μεγάλη Βουλή" εἶνα τό πρότυπον  καί ἡ πρωτοεικών  (ἀρχέτυπον) τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδή καί ἡ ἴδια ἡ Τριάς εἶναι ὡς ᾿Εκκλησία, τ.ἔ. ὡς κοινωνία τῶν τριῶν προσώπων στήν αἰώνια θεία ᾿Αγάπη καί στήν αἰώνια θεία Ζωή. Γι  αὐτό ἀκριβῶς μποροῦσε καί ὁ ῞Αγιος Φώτιος ὁ Μέγας, σέ μία ἀπό τίς ὡραιότατες ὁμιλίες του (ΙΧ, 9), νά ὀνομάσει τήν ῾Αγία Τριάδα ᾿Εκκλησία, εἰπών ὅτι "ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης ἐκκλησιάσασα τῷ ἐνιαίῳ τῆς γνώμης βουλήματι" προαιωνίως ἀπεφάσισε νά δημιουργήσει τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο καί κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπον διά τοῦ ἀνθρώπου ὁλόκληρη τήν δημιουργία νά τήν ἑνώσῃ στήν ᾿Εκκλησία, ὡς μία ἀθάνατη καί αἰώνια κοινωνία".
3) ῾Ο Ρῶσος Θεολόγος Βλαντιμίρ Λόσσκι, εἰς τό βιβλίον του: "Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ", ἔκδοσις πέμπτη, σελ. 207, ἐπικαλεῖται τόν ῞Αγιον Γρηγόριον τόν Θεολόγον, ὁ ὁποῖος λέγει, ὅτι "Χριστιανισμός ἐστί τῆς θείας φύσεως μίμησις" καταλήγει: "῾Η ᾿Εκκλησία εἶναι εἰκών τῆς ῾Αγίας Τριάδος. Οἱ Πατέρες δέν παύουν νά ἐπαναλαμβάνουν τοῦτο, οἱ Κανόνες τό ἐπιβεβαιοῦν, π.χ. ὁ περίφημος τριακοστός τέταρτος ᾿Αποστολικός Κανών, ὁ ὁποῖος ὁρίζει τήν Συνοδικήν δοίκησιν τῶν Μητροπολιτικῶν ἐπαρχιῶν: "Καί δοξασθήσεται ὁ Θεός διά Κυρίου ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι· ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός καί τό ῞Αγιον Πνεῦμα".
4) ῾Ο ᾿Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης, εἰς τό βιβλίον του "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ" ὁμιλῶν διά τό Συνοδικό σύστημα διοικήσεως τῆς ᾿Εκκλησίας καί σχολιάζοντας τόν 34ον ᾿Αποστ. Κανόνα γράφει: "Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΖΗ ΕΙΣ ΟΛΑΣ ΤΑΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ (ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΑ, ΤΟΠΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ, ΕΠΙΣΚΟΠΑΙ, ΕΝΟΡΙΑΙ, ΙΕΡΑΙ ΜΟΝΑΙ) ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΡΙΑΔΙΚΩΣ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ".
5) ῾Ο πρωτοπρεσβύτερος Καθηγητής Γεώργιος Μεταλληνός, είς τό βιβλίον του: "Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ", (᾿Αθῆναι 1980, σελ. 11, 23, καί 39) γράφει: "Κατά τήν πρώτη φάση της ἡ ᾿Εκκλησία, πού ὑπῆρχε προαιώνια στή σοφία τοῦ Θεοῦ, ἀρχίζει νά ὑπάρχει καί λυτρωτικά γιά τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο, σάν οὐράνια ᾿Εκκλησία, πρίν ἀκόμη ἀπό τήν δημιουργία τοῦ ὑλικοῦ κόσμου. ῾Ο Τριαδικός Θεός, πού ἡ ὕπαρξή του ἔχει τόν χαρακτῆρα μιᾶς "ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ", σάν κοινωνία ἀπόλυτης ἰσότητος καί ἰσοτιμίας, δημιουργεῖ καί σώζει ἐκκλησιολογικά - κοινωνικά, ἐντάσσοντας τόν ἄνθρωπο καί τά πάντα μέσα στήν κοινωνία Του".  "῾Η ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας ἀνάγεται σάν ἀρχή στήν ἐνότητα τῆς ἁγίας Τριάδος, πού συνιστᾶ τό ὀντολογικό καί ἠθικό θεμέλιο της (᾿Ιω. 17, 20-23). ῞Οπως στήν ἁγία Τριάδα μένει σάν ἀρχή ὁ Πατέρας, ἔτσι καί στήν ᾿Εκκλησία κάθε πράξη ἔχει τήν ἀναφορά της στόν Πατέρα Θεό, μέ κέντρο τῆς ἑνότητος τόν ἕνα Χριστό καί δύναμη τῆς ἑνότητος τό ῞Αγιον Πνεῦμα". "῾Η ῾Αγιοτριαδική ἑνότης εἶναι τό θεμέλιο τῆς ᾿Εκκλησίας".
6) ῾Ο Πρωτοπρ. Νικόλαος Χ.᾿Ιωαννίδη, ἀν. Καθηγητοῦ Πανεπ.  ᾿Αθηνῶν, ὁ ὁποῖος γράφει εἰς ἄρθρον του εἰς τό περιοδικό "ΤΟΛΜΗ": "Κατά τήν φύση της ἡ ᾿Εκκλησία εἶναι μία κοινωνία, ἀλλά ἡ κοινωνία αὐτή δέν εἶναι μόνο "ἐκ τοῦ κόσμου τούτου", ἀλλά βρίσκεται "ἐν τῷ κόσμῳ" καί ἀποτελεῖ ἔκφραση τῆς ἑνότητας τῆς ῾Αγίας Τριάδος στίς σχέσεις ἀνάμεσα στούς διαφόρους ἀνθρώπους. ῾Η κοινωνία τῶν τριῶν προσώπων τῆς ῾Αγίας Τριάδος ἀποτελεῖ τό πρότυπο τῆς κοινωνίας τῶν ἀνθρώπων μεταξύ τους καί μέ τόν Θεό. Τό μυστήριο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀντανακλᾶται σέ ὁλόκληρη τήν ᾿Ορθόδοξη ζωή καί ἐμπειρία. Καί ἀκριβῶς τόσον ἡ προσωπική, ὅσο καί ἡ κοινωνική ζωή τῶν ἀνθρώπων ἔχει τήν ἀρχή της καί βρίσκει τήν πληρότητά της στήν ζωή τῆς ῾Αγίας Τριάδος. ῾Ο Τριαδικός Θεός εἶναι μία φύση ἤ οὐσία καί τρεῖς ὑποστάσεις ἤ πρόσωπα, ὁ ἄνθρωπος εἶναι μία φύση καί πολλά πρόσωπα. ῞Οπως δηλαδή ὁ Θεός εἶναι ὁμοούσιος καί τρισυπόστατος, ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁμοούσιος καί πολυϋπόστατος. Βλέπουμε, λοιπόν,. ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει λάβει ἀπό τόν Θεό τήν δωρεά νά ὑπάρχει μέ τόν παρόμοιο τρόπο πού ὑπάρχει καί ὁ Θεός. ῎Ετσι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πρόσωπο, καί γι᾿ αὐτό ὅ,τι ἀφορᾶ τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ ἔχει συνέπειες καί στόν ἄνθρωπο. Κάθε ἄνθρωπος εἶναι μιά προσωπική ὕπαρξη, βεβαίως κτιστή, ἀλλά κτιστή κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, καί μπορεῖ νά πραγματοποιήσει τήν ὕπαρξή του ὅπως τά πρόσωπα τῆς ῾Αγίας Τριάδος, ὅπως ὁ Εἷς τῆς Τριάδος ὁ Χριστός, δηλαδή ὡς πρόσωπο".
7) ῾Ο θεολόγος - συγγραφεύς ᾿Αρχ/της Τιμόθεος Κιλίφης, εἰς τό βιβλίον του: "ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ", γράφει:"Εἶναι φανερό, λοιπόν, ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία, ἡ ᾿Ορθοδοξία ἔχει προϊστορία προαιωνία. Πρίν ἀκόμη δημιουργηθῇ ὀ κόσμος. ᾿Αφοῦ ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΙΚΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ".

ΣΤ᾿
ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΚΟΠΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΘΕΝ ΑΝΑΔΕΙΞΕΩΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΨΕΥΔΟΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν, ὅτι ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ ὡς συνεδριάσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί τάς ἀπό 5.2.2003 καί ἀπό τῆς 25.4.2003, τάς σχετικάς μέ τήν περί παραιτήσεως τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν κ. ᾿Ανδρέου ἱερόσυλον συμπαιγνίαν, ἀλλά τάς ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς καθαρά "ΚΑΙΑΦΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ". Διότι εἰς μέν τήν πρώτην, ἐκ τῶν δέκα ᾿Αρχιερέων, μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἦσαν παρόντες μόνον οἱ ἕξ καί τελικῶς ἀπεφάσισαν δύο ᾿Αρχιερεῖς(!), εἰς δέ τήν δευτέραν 25.4.2003), οἱ παρασταθέντες ᾿Αρχιερεῖς, κατειργάσαντο τό ΨΕΥΔΟΣ καί τήν ΑΠΑΤΗΝ, μεταθέσαντες τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχ/πον κ. ᾿Ανδρέαν, τόν "παραιτηθέντα ἑκουσίως διά λόγους ὑγείας", ἐκ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ᾿Αθηνῶν "εἰς τήν Μητρόπολιν Πατρῶν Προεδρικῶς"! Οὕτω, ὅμως ἀνέτρεψαν καί ἀνήρεσαν καί αὐτούς τούς προσχηματικούς λόγους τῆς παραιτήσεώς του, τούς ὁποίους ἀναληθέστατα ἐπεκαλέσθη τήν 5.2.2003.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ πρωτίστως τήν ἱερόσυλον περί παραιτήσεως μετά ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ συμπαιγνίαν, ἀφ᾿ ἑνός μέν, διότι εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ δέν νοεῖται παραίτησις ᾿Επισκόπου, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ διά τόν λόγον ὅτι ὁ διά τοῦ μυστηρίου τῆς χειροτονίας, ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι σύνδεσμος τοῦ ᾿Επισκόπου μετά τοῦ εἰδικοῦ χαρίσματος τῆς ᾿Αρχιερωσύνης καί τῆς ᾿Επισκοπῆς εἶναι ἰσόβιος καί ἀδιάρρηκτος διά τούς ἀξίους, καί μόνον διά κωλυτικά τῆς ᾿Αρχιερωσύνης καθαιρεῖται ὁ ἀνάξιος καί οὕτω μόνον διασπᾶται ὁ πάντη ἀδιάρρηκτος διά τοῦ μυστηρίου σύνδεσμος.
ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ ἐν τῷ συνόλῳ της τήν σχετικήν "ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ", τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη (Ο.Π. Μάρτιος 2004, σελ. 54-91) καί διακηρύσσομεν ὅτι οἱ πραγματικοί λόγοι τῆς παραιτήσεως τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου δέν εἶναι αὐτοί οἱ προσχηματικοί τῆς "ΥΓΕΙΑΣ", ἀλλά οἱ πληθωρικῶς καί ἁρμοδίως καταγγελθέντες παρά τῆς ἐλαχιστότητός μου καί τῶν Μητροπολιτῶν Βερροίας κ. Ταρασίου καί ἰδιαιτέρως τοῦ γέροντος Μητροπολίτου Λαρίσης κ  Παναρέτου. Δι᾿ ὅλων αὐτῶν ἀπεκαλύφθη, κατηλέχθη, καί κατηγγέλθη ἡ ἀπό 5.2.2003 καί ἐν συνεχείᾳ μέχρι καί τήν 2.6.2003 παρουσιασθεῖσα ὡς "ἑκουσία παραίτησις" ἦτο καί παραμένει μία ἰδιατέρως εἰδεχθής ἱερόσυλος μετά συναλλαγῆς συμπαιγνία.
Εἰδικῶς, τήν ἀπό 25.4.2003 "Σύνοδον", οὐσίᾳ ἄλλο "καϊαφικόν συνέδριον", εἰς τό ὁποῖον οἱ παρασταθέντες κατειργάσθησαν συστηματικῶς τό ψεῦδος καί τήν ἀπάτην, ἅτινα εἰσηγήθη ὁ ἐπίδοξος καταληψίας τοῦ ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ θρόνου Σεβ. Πειραιῶς κ. Νικόλαος, ἀλλά καί τήν τοιαύτην τῆς 30.5.2003, κατά τήν ὀποίαν οἱ παρανόμως καί ἀκύρως συνελθόντες "ἐξέλεξαν ὡς νέον ᾿Αρχιεπίσκοπον" τόν Πειραιῶς κ. Νικόλαον, ἡμεῖς ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ.  Αὗται δέν εἶναι ἁπλῶς ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΑΙ καί ΑΚΥΡΟΙ, ἀλλά καί ΒΛΑΣΦΗΜΟΙ, ὡς ἐκ τῆς ἐν αὐταῖς σημειωθείσης πρωτοφανοῦς βλασφημίας κατά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, διότι τά ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι τῆς "ἐκλογῆς" σχεδιασθέντα καί πραχθέντα ἐν τῷ πονηρῷ, προεβλήθησαν καί ἐπροπαγανδίσθησαν ὡς ἔργον τό ὁποῖον ἐπετέλεσαν δῆθεν "κατ᾿ ἔμπνευσιν καί φωτισμόν τῆς Χάριτος τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος"!᾿᾿Εν προκειμένῳ, ὅμως, δι᾿ ὅλας αὐτάς τάς συνεδριάσεις των ἰσχύει τό τῆς ῾Αγίας Ζ᾿ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: "...μόρφωσιν μέν εὐσεβείας ἔχοντες, ὅτι ἱερωσύνης ἀξίωμα περιβέβληνται, τήν δέ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι ... καϊαφικόν συνέδριον συστησάμενοι, γενήτορες γεγόνασι δυσεβῶν διδαγμάτων. Καί ἀρᾶς καί πικρίας ἔχοντες στόμα, τό ἐπί κακοῖς ἰσχύειν δόξαν ἐλογίσαντο ... καί τήν ἀλήθειαν παραλόγιζόμενοι τό ψεῦδος ἀπεσπάσαντο" (Πρακτικά Ζ' Οκουμενικῆς Συνόδου, Τόμος Γ, σελ. 879).

Ζ᾿
ΔΙΑ ΤΑΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ - ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ
ΤΩΝ ΕΤΩΝ 1997, 2001, 2002 ΚΑΙ 2003

ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ τάς διακηρυχθείσας ΚΑΛΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, τάς ὁποίας τό πλήρωμα τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ᾿Αρχιερεῖς, ῾Ιερεῖς καί ὁ πιστός λαός ΩΜΟΛΟΓΗΣΑΜΕΝ καί ΔΙΕΚΗΡΥΞΑΜΕΝ κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾿Ορθοδοξίας κατά τά ἔτη 1997, 2001, 2002 καί 2003.
᾿Εκ τῆς ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΣ - ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ τοῦ 1997 αὖθίς τε έπανακηρύσσομεν καί ὁμολογοῦμεν ὅτι:
Α) "Διά τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου ὁ Νεοημερολογιτισμός διενοήθη καί ἐπεχείρησεν: 1) Νά ὑπαγάγῃ τούς Γ.Ο.Χ. εἰς τόν ἴδιον πνευματικόν καί Διοικητικόν ἔλεγχον, μέ σκοπόν τήν ἐν χρόνῳ ἀφομοίωσίν των ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Εἰς τοῦτο τά μέγιστα θά συνετέλει τό ἐάν αἱ δύο μεγάλαι ῾Ιεραί Μοναί τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., τῆς Παναγίας εἰς Κερατέαν ᾿Αττικῆς καί Μεταμορφώσεως εἰς Κουβαρᾶν, περιήρχοντο ὑπό τόν ἔλεχγον τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη. 2) Νά ἐκλείψῃ ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή διά τῆς μή χειροτονίας ᾿Επισκόπων εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ., ἤ διά τῆς ἐξαρτήσεως τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τοῦ Κλήρου Αὐτῆς, ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμόν. Διά τοῦτο κατά τήν 20 ἐτῆ παραμονήν του εἰς τόν "Παλαιοημερολογιτισμόν", ὀ πρώην Φλωρίνης δέν προέβη εἰς χειροτονίας ᾿Επισκόπων ... ῾Ο Οἰκουμενισμός ἐπί 70 ὁλόκληρα ἔτη δέν ἠδυνήθη, παρά τάς μεθοδεύσεις του, νά ἐπιτύχη τήν παραχάραξιν τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, οὔτε τήν προσβολήν καί διακοπήν τῆς ΓΝησίας καί Κανονικῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν ᾿Επισκόπων Αὐτῆς, οὔτε καί τήν ἑνότητα τοῦ Σώματος Αὐτῆς. ῞Οσα ὅμως δέν ἐπέτυχεν ὁ ἴδιος, ἤδη κατά τήν τελευταίαν δεκαετίαν ἐπιχειρεῖ νά πραγματοποιήση διά προσώπων, τά ὁποῖα ἵσταντο ὑψηλά εἰς τήν ῾Ιεραρχίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.. Καί
Β) Τό ἀντιεκκλησιαστικόν - σκοταδιστικόν κίνημα τῶν πέντε ἐκπεσόντων τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. σχισματικῶν ᾿Επισκόπων, πρώην ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου καί πρώην Θεσσαλονίκης κ. Χρυσοστόμου, οἱ ὁποῖοι ἔσυραν ὄπισθεν τοῦ ἐκκλησιομάχου ἅρματός των ἄλλους τρεῖς πρώην Μητροπολίτας, ἐκκινεῖ ἐκ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ - Νεοημερολογιτισμοῦ, ὁ ὁποῖος τό ἐσχεδίαζεν ἀπό δεκαετιῶν... Τὀ κίνημα τοῦτο, μέ ἀφάνταστον δολιότητα, ἔχει τούς ἰδίους καί μείζονας σκοπούς, τούς ὁποίους εἶχεν ὁ πρώην Φλωρίνης, ἤτοι:
α) Τήν ὑπαγωγήν τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν - Οἰκουμενισμόν μέσω τοῦ Πατριαρχείου ῾Ιεροσολύμων καί ἐν ταυτῷ τόν ἀποχρωματισμόν καί τήν βαθμιαίαν ἐγκατάλειψιν τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας τῶν Γ.Ο.Χ.
β) Τήν προσβολήν τῆς ἀδιακόπου Κανονικῆς καί Γνησίας ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, διά τῶν περί "χειροθεσίας" ψευδῶν, δολίων, ἀλλά καί βλασφήμων ἰσχυρισμῶν, καί παραλλήλως, κατά τό πρότυπον τοῦ πρώην Φλωρίνης, τήν ἄρνησιν χειροτονίας ᾿Επισκόπων καί δή θεολόγων. 
γ) ῾Ως προϋπόθεσις ἐφαρμογῆς τοῦ ὅλου σχεδίου, ὡς ἀπ᾿ ἀρχῆς εἶχε τεθεῖ καί πάλιν ἐτέθη ἡ ὑφαρπαγή τῶν δύο ἱστορικῶν Μονῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπῆρξαν τά λίκνα, ἀλλά καί τά προπύργια τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ἤτοι, τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., καί ἡ μετατροπή αὐτῶν εἰς κέντρα Οἰκουμενιστικῆς παλαιοημερολογιτικῆς ΟΥΝΙΑΣ ..." (Βλέπε Κ.Γ.Ο., Τόμος 1997, σελ. 79-84).
῾Ωσαύτως ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ τάς ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ἐν τῇ ῾Ιερᾷ Μητροπόλει Λαρίσης, κατά τήν Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ 2001 καί 2002, τάς ὁποίας ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τέλους ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΦΥΛΑΣΣΟΜΕΝ, καί παρ᾿ ὧν ἐπαναλαμβάνομεν:
"...Ομολογοῦμεν ὅτι ἡ ἐν ἔτει 1935 ἐπιστροφή τῶν τριῶν Μητροπολιτῶν, ἐκ τοῦ σχίσματος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ἡ ὑπ᾿ αὐτῶν Συνοδική διακήρυξις τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας Αὐτῆς καί ἡ ἐν συνεχείᾳ χειροτονία ᾿Επισκόπων καί ἡ συγκρότησις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὑπῆρξαν κορυφαῖα ἐκκλησιαστικά γεγονότα καί ἰδιαιτέρα εὐλογία τοῦ Χριστοῦ διά τό πλήρωμα τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας.
῾Ομολογοῦμεν καί διακηρύσσομεν, τάς ὑπό τῶν Κανονικῶν καί ᾿Ορθοδόξων ᾿Αρχιερέων γενομένας ἐν ἔτει 1935 χειροτονίας, ὡς καί τάς τοιαύτας ἐν ἔτει 1948, ὐπό τοῦ ἀοιδίμου ὁμολογητοῦ ῾Ιεράρχου Ματθαίου ΚΑΝΟΝΙΚΑΣ καί ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΣ ΠΛΗΡΕΙΣ. ῾Ο ἀοίδιμος ῾Ιεράρχης Ματθαῖος διά τήν μέχρι τέλους καλήν του ῾Ομολογίαν, καί διά τήν μετάδοσιν καί διασφάλισιν γνησίας καί ἀδιακόπου τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, ἐπεβλήθη εἰς τήν συνείδησιν τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς ὁ σύγχρονος ΜΕΓΑΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ.
῾Ως πιστά καί ὀρθόδοξα μέλη τοῦ Σώματος τῆς ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, συνειδητοποιοῦμεν αὐτήν τήν ἱεράν παρακαταθήκην καί τό χρέος μας νά τήν διαφυλάξωμεν, ἐνῶ δέν δυνάμεθα νά ἀντιπαρέλθωμεν καί νά μήν ἀντιμετωπίσωμεν, κατά χρέος, καί τήν δολίως ἐπιχειρουμένην ἀπό τοῦ 1971 προσβολήν τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, διά τῆς ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων ἐμμέσου ἀποδοχῆς τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" εἰς τούς ᾿Επισκόπους (τό 1971), ὡς δῆθεν ἐπί σχισματικῶν!
᾿Εκφράζοντες ἐν προκειμένῳ ήν ἀπ᾿ ἀρχῆς δεδομένην καθολικήν συνείδησιν τοῦ σώματος τῆς ᾿εκκλησίας, διακηρύσσομεν ὅτι ἡ κατά τό 1971 λεγομένη "χειροθεσία", καθ᾿ ἅ διεβεβαίωσεν ἠ ᾿Εξαρχία, καί ὡς διαβεβαιοῖ καί τό ἐπιζῶν μέλος αὐτῆς, ὁ Σεβ. Μητροπ. Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιος, ἀλλά καί ὡς ἐξάγεται παρά τῶν σχετικῶν ἐπισήμων κειμένων, ἦτο μία ὅλως τυπική ἐξωτερική πρᾶξις ἀναγνωρίσεως τοῦ ἤδη δογματικῶς πλήρους μυστηρίου τῆς χειροτονίας, χωρίς νά θίξῃ ποσῶς τήν δογματικήν καί μυστηριακήν ἀκεραιότητα τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948. Καί ὡς τοιαύτη, ἠ λεγομένη "χειροθεσία", ἐγένετο ἀποδεκτή, κατ᾿ ἀκροτάτην οἰκονομίαν, ἀποκλειστικῶς καί μόνον δά νά ἐπιστρέψουν οἱ ἐγκλωβισμένοι ἀπό τό 1937 εἰς τό σχίσμα τοῦ πρώην Φλωρίνης, καί νά ἐνταχθοῦν εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν ...
Καταγγέλλομεν καί ἀποδοκιμάζομεν τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, ὁ ὁποῖος ἤδη ἀπό τήν δεκαετίαν τοῦ 1970, ἐμφανίζεται ἐπίσημα καί ἀπροκαλύπτως προπαγανδίζων τήν "ἕνωσιν ὅλων τῶν παλαιοημερολογιτῶν", ὡς σωματείων, ὥστε νά προκύψῃ μία μεγάλη "συνομοσπονδία παλαιοημερολογιτῶν", ὑπό τόν Νεοημερολογιτισμόν, "ἔξω ἀπό ᾿Εκκλησιολογίες καί ᾿Αποστολική Διαδοχή" ... καί ὀ ὁποῖος (Παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός), προκύπτει εἰς τάς ἡμέρας μας ἀπό:
1ον: Τήν προσπάθειαν ἀποχρωματισμοῦ τῆς δογματικῆς αἰτίας καί φύσεως τοῦ σχίσματος τῶν "πέντε" καί τήν μή ἐνεργοποίησιν, ἐντός τῆς Κανονικῶν πλαισίων τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησιαστικῆς δεοντολογίας, τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 3005/18.6.97 ὁμοφώνου ἱστορικῆς ᾿Αποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, κατά τῶν ἀποσχισθέντων πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀμετανόητοι συνεχίζουν νά ἀντιποιοῦνται τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν καί νά βλασφημοῦν κατ᾿ Αὐτῆς, πλανῶντες καί πλανώμενοι.
2ον. Τήν διακοπήν τοῦ ἐν ᾿Αγάπῃ καί ᾿Αληθείᾳ τιμίου καί εἰλικρινοῦς Θεολογικοῦ Διαλόγου, ὅπως αὐτός ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐτέθη καί ἐπροχώρησεν ἐπί τῶν ἀδαμαντίνων βάσεων τῆς ἀπ᾿ ἀρχῆς διακηρυχθείσης ᾿Εκκλησιολογίας καί Συνοδικῶς διατρανωθείσης τό 1935, ἔν τε τῇ θεωρητικῇ ῾Ομολογίᾳ, ἀλλά καί ἐν τῇ πράξει διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948. Καταγγέλλομεν δέ τήν ἐν ἔτει 1998-1999 ἐπιδιωχθεῖσαν παρωδίαν τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου διά τοῦ ὀποίου, διά μίαν ἀκόμη φοράν, δολίως, πλήν ἀνεπιτυχῶς, ἐπεχειρήθη ἡ προσβολή τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, μέσω τῆς σιωπηρῆς ἀποδοχῆς τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" , γενομένης δῆθεν ἐπί σχισματικῶν.
3ον. Τά εἰς βάρος τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς ἤδη προμνημονευθέντα ᾿Απαλλακτικά Βουλεύματα - Νομολογίας:
α) ῾Υπ᾿ ἀριθμ. 54/76 τοῦ "Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", τό ὁποῖον ἀπαλάσσει τόν Σεβ/τον Πειραιῶς κ. Νικόλαον τῆς κατηγορίας "ἐπί ἀντιποιήσει ᾿Επισκοπικοῦ ἀξιώματος" , ἐπί τῷ λόγῳ ὅτι, πάντοτε κατά τό Βούλευμα, αἱ "ἄνομοι" χειροτονίαι τοῦ 1935 καί 1948, "ἀπεκατεστάθησαν ὡς μυστήριον τό 1971 διά τῆς χειροθεσίας", ἐνῶ παραλλήλως τό ἴδιο Βούλευμα βλασφημεῖ καί κατά τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας, λέγον ὅτι "῾Ο Βρεσθένης Ματθαῖος τό 1937 ἵδρυσε μίαν δευτέραν ᾿Εκκλησίαν".
β) Τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 46/91 ᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου ΠΛημμελειοδικῶν Δράμας", τό ὁποῖον στηριζόμενον εἰς τό προηγούμενον, ἀποφαίνεται βλασφήμως καί ἀναληθῶς ὅτι οἱ "Ματθαιϊκοί" ᾿Επίσκοποι ἕλκουν τήν ᾿Αποστολικήν των Διαδοχήν ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς.
γ) Τάς νεωτέρας δικαστικάς ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἀφ᾿ ἑνός οὐσιαστικά παραπέμπουν τήν ἐπίλυσιν τῶν διαφορῶν μας, μέ τούς πρώην πέντε Μητροπολίτας, εἰς τόν Νεοημερολογίτην ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. Χριστόδουλον, ἀφ᾿ ἑτέρου ἀποφαίνονται βλασφήμως καί περί τῶν χειροτονηθέντων τό 1995 ᾿Επισκόπων, ὅτι δῆθεν δέν νομιμοποιοῦνται, διότι δέν ἐκλήθησαν κατά τήν ἐκλογήν των καί οἱ "πέντε"! Πάντα ταῦτα διά νά ἐξυπηρετήσουν τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν καί τήν ἐπιδιωκομένην ὑπό τοῦ κ. Χριστοδούλου "ἐπανένταξιν" ὅλων τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, μέσω τοῦ προγραμματισθέντος καί ἀποφασισθέντος νέου ἐπισήμου "παλαιοημερολογιτικοῦ σχήματος".
4ον. Τό γεγονός, ὅτι βασικώτατα θέματα Πίστεως, τά ὁποῖα εὐθέως καθάπτονται τῆς ᾿εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς "τίθενται εἰς τό ᾿Αρχεῖον", διότι τοῦτο ἀπαιτεῖται καί ἐπιβάλλεται ὑπό ἐξωεκκλησιαστικῶν παραγόντων, ἐνεργεῖται δέ διά τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου ἐν ταῖς Συνόδοις μέσω μειοψηφίας ᾿Αρχιερέων, τούς ὁποίους ἐπηρεάζουν ἄμεσα καί προωθοῦν τά κατά τῆς ᾿Εκκλησίας σχέδιά των.
5ον. Τήν σύμπλασιν σκευωριῶν καί τόν ἀπηνῆ διωγμόν κατά ΚΛηρικῶν καί λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπεκάλυψαν καί ἀποκαλύπτουν τόν ὑπαρκτόν, καί εἰς τάς ἡμέρας μας εἰς ἔξαρσιν εὐρισκόμενον Παλαιοημερολογιτικόν Οἱκουμενισμόν, καί ἐναντιώνονται εἰς τήν ἐφαρμογήν τῆς Κανονικῆς τάξεως καί τοῦ ῾Ιεροσυνοδικοῦ Πολιτεύματος τῆς ᾿Εκκλησίας.
6ον. Τήν ἀποτυχίαν (προδοσίαν) τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ιεραποστολῆς εἰς Ρουμανίαν γεγονόςτό ὀποῖον σαφέστατα ὑπηγορεύθη καί ἐπεβλήθη ὑπό τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἱκουμενισμοῦ, καί πρός ὄφελος τῶν Παλαιοημερολογιτικῶν Σχισμάτων ...
᾿Εν κατακλεῖδι, διά δευτέραν φοράν, εὐσεβάστως ποιοῦμεν ῎Εκκλησιν πρός τήν  ῾Ιεράν Σύνοδον, ὅπως ἐν ὄψει τῶν κρισίμων περιστάσεων, διακηρύξῃ καί διατρανώση τήν ᾿Εκκλησιολογίαν, ἀλλά καί τήν ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον καθολικήν συνείδησιν τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπί τῆς προπαγανδιζομένης "χειροθεσίας", γενομένης δῆθεν ὡς "ἐπί σχισματικῶν", ἵνα "μήπως ἐλθοῦσα ἑτέρα νέα γενεά, μέλλῃ ἡμᾶς ἀναθεματίζειν καί ἀνασκάπτειν, ὡς παρά τῆς ᾿Εκκλησίας τούς τύπους καί τούς νόμους φρονοῦντας" (᾿Αγ.  ᾿Ιωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ῾Ελλην. Πατρ. 95,344). Εἱδικώτερον ἀπευθυνόμεθα πρός τούς ᾿Αρχιερεῖς:
1) Τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Κιτίου κ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΝ, ὡς ἕναν ἐκ τῶν ἐπιζώντων μελῶν τῆς ᾿Εξαρχίας, ἡ ὁποία τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 μετέβη εἰς ᾿Αμερικήν καί ἐχειρίσθη τό ὅλον θέμα, καί 2) Τόν ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ ΑΡΧ/ΠΟΝ κ. ΑΝΔΡΕΑΝ, ὁ ὁποῖος ἐχειρίσθη τό θέμα ἐν ῾Ελλάδι, καί οἱ ὁποῖοι ἄν καί ἔχουν ἤδη ἐκπεφρασμένην τήν θέσιν των ἐπί τοῦ θέματος, ὅμως ἐν ὄψει τῶν εἰς φῶς ἐλθόντων ἄκρως βλασφήμων "᾿Απαλλακτικῶν Βουλευμάτων" (54/76 καί 46/91), ἀλλά καί τῶν ὁμοίων νεωτέρων δικαστικῶν ἀποφάσεων, διά τῶν ὁποίων βλασφημεῖται ἡ ᾿Εκκλησιολογία καί ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή, ἔτι δέ καί τῶν "στοιχείων", τά ὀποῖα (ἡμέτεροι καί ξένοι) δηλώνουν ὅτι ἔχουν, περί τῆς λεγομένης "χειροθεσίας", ΟΦΕΙΛΟΥΝ νά ἀπαντήσουν πρωτίστως οἱ ἴδιοι προσωπικῶς, καί ἐν ταυτῷ καί ῾Ιεροσυνοδικῶς.
῾Η περαιτέρω σιωπή ἔναντι ὅλων αὐτῶν τῶν βλασφήμων προκλήσεων, δέν συμφωνεῖ, ἀλλά καί ἔρχεται εἰς σκληράν ἀντίθεσιν πρός τήν ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον, δεδηλωμένην ὁμολογίαν Αὐτῶν, ἀλλά καί τήν ῾Ιεροσυνοδικήν τοιαύτην (ἐν ἔτει 1981), καί τήν καθολικήν συνείδησιν τοῦ πληρώματος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας.
᾿Επίσης ΖΗΤΟΥΜΕΝ τήν ἄμεσον σύγκλησιν Μεγάλης Συνοδικῆς καί Κληρικολαϊκῆς Συνόδου - Συνάξεως, κατά τήν ὁποίαν:
* "Νά βγοῦν ἀπό τό ᾿Αρχεῖον, ὅπου κακῶς καί ἀπαραδέκτως ἐτέθησαν, ὅλα τά προσδιορισθέντα καί ἀναλυθέντα καί ἐν τοῖς πράγμασιν ὑφιστάμενα φλέγοντα θέματα Πϊστεως, Κανονικῆς Τάξεως καί Δικαιοσύνης, ὅπως τό Σχίσμα τῶν πέντε, ὁ Θεολογικός Διάλογος, αἱ Δικαστικαί ἀποφάσεις, αἱ συκοφαντίαι, περιστροφαί, παρερμηνεῖς, βλασφημίαι κλπ., τά ὀποῖα ἔχουν ἐπανειλημμένως κατονομασθεῖ καί ἀναλυθεῖ, προέκυψαν δέ εἰς τά πλαίσια τῶν στόχων τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νά ἐξετασθοῦν ἐν ἀγάπῃ καί ἐλευθερίᾳ, τήν ὀποίαν δίδει ὁ Χριστός, ἀλλά καί μέ κριτήριον τήν ᾿Αλήθειαν, τήν Κανονικήν Τάξιν καί κατά τό "ἔδοξε τῷ ἁγίῳ πνεύματι καί ἡμῖν".
* Νά διακηρυχθῇ ἐπισήμως η καθαρά καί γνησία ᾿Ορθόδοξος ῾Ομολογία - ᾿Εκκλησιολογία, ἀλλά καί ἠ ἀπ᾿ ἀρχῆς καθολική συνείδησις - ῾Ομολογία τοῦ πληρώματος τῆς ᾿εκκλησίας, (Κλήρου καί Λαοῦ), καθ᾿ ἥν ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία κατέχε Κανονικήν, γνησίαν καί ἀδιάκοπον τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, τοῦ 1948 καί τοῦ 1995, καί ὅτι ποτέ Αὕτη δέν ἐδέχθη τήν λεγομένην "χειροθεσίαν" ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἀλλα ὡς ἐξωτερικήν πρᾶξιν ἄκρας οἰκονομίας πρός ἐπιστροφήν τῶν ἐν τῷ σχίσματι τοῦ 1937 ἐγκλωβισθέντων Παλιαοημερολογιτῶν (ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ, Τόμος 2002, σελ. 93-99).
῾Ωσαύτως καί τήν ἐν τῇ αὐτῇ Μητροπόλει Λαρίσης, ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ κατά τήν Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας 2003 ("Ο.Π.", Τόμος 2003, σελ. 64-73), ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τέλους ΑΣΠΑΖΟΜΕΘΑ καί ΦΥΛΑΣΣΟΜΕΝ.
Συγκεκριμένως:
"Τάς "ἀποφάσεις τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 5.2.2003" περί ἀνακλήσεως αὐτῶν τῶν ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΝ - ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ, μετά βδελυγμίας ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς ἀπονενοημένας προσπαθείας φιμώσεως τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ. ᾿Επί τούτοις ὑπομιμνήσκομεν τοῖς ἐναντιουμένοις ᾿Επισκόποις καί τόν ΝΗ' ᾿Αποστολικόν Κανόνα ὁρίζοντα: "᾿Επίσκοπος ἤ Πρεσβύτερος ἀμελῶν τοῦ Κλήρου ἤ τοῦ λαοῦ, καί μή παιδεύων αὐτούς τήν εὐχέβειαν, ἀφοριζέσθω· ἐπιμένων δέ τῇ ἀμελείᾳ καί ραθυμίᾳ καθαιρείσθω". ῎Ηγουν ὁ ᾿Επίσκοπος, ὀ ὁποῖος ἀμελεῖ καί δέν διδάσκει τά δόγματα καί τά ἔργα τῆς εὐσεβείας, ἤτοι τήν ᾿Ορθοδοξίαν καί τήν ᾿Ορθοπραξίαν, νά ΑΦΟΡΙΖΕΤΑΙ καί νά παραμένη εἰς τόν ἀφορισμόν μέχρις ὅτου διορωθῇ, ἐάν δέ μένῃ ἀδιόρθωτος καί νά ΚΑΘΑΙΡΗΤΑΙ. Καί ἀκόμη, ὑπενθυμίζομεν ὅτι, κατά τόξν Προφήτην ᾿Ιεζεκιήλ, ὁ Θεός ὁρίζει καί ἐγκαθιστᾶ τούς ᾿Επισκόπους ὡς ἀγρύπνους σκοπούς - φύλακας διά νά μήν εἰσέλθουν οἱ ἐχθροί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ καί ὅτι "θά ἐκζητήση τάς ψυχάς" τοῦ λαοῦ ἀπό τάς χεῖρας τῶν ᾿Επισκόπων καί Πρεσβυτέρων!
Διά ταῦτα ἡμεῖς, ὁ ἐλάχιστος τῶν ᾿Επισκόπων, δέν δυνάμεθα ἐφησυχάζειν, ὅταν ἡ εὐσέβεια, ἤγουν ἡ Πἰστις ἡ ᾿Ορθόδοξος εἶναι τό κινδυνευόμενον. ᾿Εξαιρέτως δέ ὅταν βλέπωμεν Συνόδους, ᾿Επισκόπους καί Πρεσβυτέρους νά ἀμελοῦν σκανδαλωδῶς τήν "εὐσέβειαν", νά καταλύουν τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας καί τόν πρῶτον καί ἱερώτατον θεσμόν τῆς Συνόδου, ὀφείλομεν ἀγρυπνεῖν καί ἐπί - σκοπόν εἶναι. Οὐ δυνἀμεθα ἐφησυχάζειν, τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς δολίως καταπροδιδομένων. Οὐ δυνάμεθα ἐφησυχάζειν, ὅταν ἡ ᾿Εκκλησία καταληστεύεται, καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, δι᾿ Οὗ Αὐτήν περιποιήσατο καί ἁγίαν καί ἄσπιλον παρέδωκεν, ἀτιμάζεται.
῾Ημεῖς τάς ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐπιθέσεις τῶν ἐχθρῶν τοῦ Στυαροῦ τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας Του, ἐξαιρέτως δέ τάς τοῦ αἰῶνος τούτου ἐπιθέσεις τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν περί δῆθεν "Δυνάμει καί οὐχί ἐνεργείᾳ νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος" θεωρίαν τοῦ πρ.  Φλωρίνης, τό ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐν ἔτει 1937 προκληθέν σχίσμα, τάς ἑκάστοτε ὑπαναχωρήσεις ἐπί τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" τοῦ 1971, τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 βλάσφημον "᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα", τό κίνημα τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, καί τάς ὑπ᾿ αὐτῶν ἐκδοθείσας ὡς β' καί γ' ᾿Εγκυκλίους των μετἀ τῆς τοιαύτης ἀπό 11.10.1991 καί τάς ὁμοίας αὐτῶν αἱρετικάς συγγραφάς, ὀποθενδήποτε προερχομένας, ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ. ῾Ωσαύτως τήν περί παραιτήσεως τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου ἱερόσυλον συμπαιγνίαν, τήν κατάλυσιν καί καταπάτησιν τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων καί τοῦ πρώτου καί ἱερωτάτου θεσμοῦ τῆς ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, τάς ληστρικάς καί ἀδίκους πράξεις καί ἀποφάσεις ἐναντίον ὅσων ἐζήτησαν καθαράν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ πίστεως, ἤτοι ᾿Εκκλησιολογίας καί ᾿Αποστολικπῆς Διαδοχῆς, τήν ἐπί δύο δεκαετίας φίμωσιν τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί ἐν ἑνί λόγῳ τόν δολίως ἐπιβουλευόμενον τήν εὐσέβειαν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί συνωδά τοῖς ἁγίοις Πατράσιν ἔξω τῆς ᾿Εκκλησίας θέτομεν καί τῷ ἀναθέματι παραδίδομεν.
Ταύτην τήν ῾Ομολογίαν κηρύσσοντες καί ἡμεῖς δέν παύομεν νά παρακαλοῦμεν καί νά ἱκετεύωμεν τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν καί τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς, ἀλλά καί τούς ῾Ιερεῖς καί τά Μοναχικά Τάγματα καί τόν πιστόν Τάγματα καί τόν Πιστόν Λαόν νά συγκροτήσωμεν ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ῾Αγίαν καί ῾Ιεράν Σύνοδον, ἐν ἧ ἐλεύθεροι ἐν Χριστῷ καί ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι συνδιασκεπτόμενοι, στοιχήσωμεν ἑαυτούς τῷ ᾿Αοιδίμῳ ῾Ομολογητῇ ᾿Αρχιεπισκόπῳ Ματθαίῳ καί τῇ Καθολικῇ ᾿Ορθοδοξίᾳ ὅλων τῶν ῾Αγίων Συνόδων τῆς τε ῾Αγίας ᾿Αποστολικῆς καί ὅλων τῶν Οἰκουμενικῶν, Πανορθοδόξων καί Τοπικῶν καί οὕτω δοξασθήσεται δι᾿ ἡμῶν ἡ Παναγία Τριάς καί ἡ ὑπ᾿ Αὐτῆς πληρουμένη ῾Αγία τοῦ Χριστοῦ μας ᾿Εκκλησία. ᾿Αμήν".
Πατέρες καί ᾿Αδελφοί καί τέκνα ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν ἀγαπητά. Αὕτη εἶναι ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ τοῦ ἐλαχίστου ἐν ᾿Επισκόποις, Μητροπολίτου σας Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου. Ταύτην ἐγράψαμεν ὡς ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ καί ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ἡμῶν, παραδίδοντες δέ ταύτην πρός ῾Υμᾶς, τό πιστόν πλήρωμα τῆς τοπικῆς ᾿Εκκλησίας, παρακαλοῦμεν καί ἐντελλόμεθα, ὅπως φυλάσσητε καί ὁμολογῆτε ταύτην. Δέν ἐζητήσαμεν τήν ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΗΣΙΝ καί συνυπογραφήν ταύτης καί ὑπό τῶν ὀρθοτομούντων Σεβ/των ᾿Επισκόπων καί Πρεσβυτέρων, ἵνα μή δῶμεν ἀφορμήν, ὥστε νά διατυπωθοῦν πάλιν ἄδικοι κατηγορίαι, ὅτι δῆθεν φατριάζομεν.
Εἰς ταύτην τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ προέβην μετά ἀπό ἑπτά ὁλόκληρα ἔτη συντόνων ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΩΝ καί ΑΓΩΝΩΝ. ᾿Επεδιώξαμεν, ὅπως τοιαύτη καθαρά ῾Ομολογία διαμορφωθῇ καί διατυπωθῇ ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀλλά πάντοτε προσεκρούσαμεν εἰς τήν ἄρνησιν, διότι μία τοιαύτη ΟΜΟΛΟΓΙΑ προϋποθέτει συνέπειαν εἰς τόν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τό αἴτημά μας προσέκρουσεν γενικώτερον εἰς τά σχέδια τῆς ἐν αὐτῷ (τῷ Παλαιοημερολογιτικῷ Οἱκουμενισμῶ) "ἑνώσεως καί ἀναγνωρίσεως" ὅλων τῶν σχισματικῶν παρατάξεων καί ὐπαγωγήν των εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὡς ἁπλῶν δεκατριμεριτῶν. Τοῦτο τό σχέδιον ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐπεδίωξεν ὁ Νεοημερολογιτισμός, ἐνῶ, καθ᾿ ὅλα τά τελευταῖα ἔτη μέ πολλήν ἐπιμέλειαν καί τέχνην χειρίζεται ὁ σημερινός προκαθήμενος τῆς Νεοημερολογιτικῆς ῾Ιεραρχίας κ. Χριστόδουλος Παρασκευαίδης.
Ταύτην τήν ῾ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ θέτομεν ὑπ᾿ ὄψιν καί τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί Πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου, τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων καί Πρεσβυτέρων, τῶν Μοναχικῶν Ταγμάτων καί τοῦ πιστοῦ Λαοῦ τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας ᾿Ορθοδόξοιυ ᾿Εκκλησίας, ἵνα κριθῇ καί ἀξιολογηθῇ, ἤ καί διορθωθῇ ἐπί τά βελτίω ἤ καί καλυφθῇ ἐξ᾿ ὁλοκλήρου ὑπό μιᾶς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ τελειοτέρας ἀπό πάσης ἀπόψεως, τήν ὀποίαν θά ἐκδώση ἡ ὡς τάχιστα ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ συνερχομένη ῾Ιερά Σύνοδος, ἡ ὁποία ἐλευθέρως καί ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι φερομένη, θά ἀντιμετωπίση καί θά ρυθμίσῃ μέ συνέπειαν καί τά ἐκκρεμοῦντα θέματα Πίστεως. ΑΜΗΝ.

Πρός Κύριον ταπεινός καί ἐλάχιστος εὐχέτης
+ ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
ΚΗΡΥΚΟΣ

         ΔΙΑ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ: « ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ:Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ» (ΕΤΟΣ  ΙΔΡΥΣΕΩΣ 1926) + Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ & ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΘΗΝΩΝΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Comments

Popular posts from this blog

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ Η ΕΝΔΗΜΟΥΣΑ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Η ΕΝ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΑΣΑ Α.Π. 673 ‘Εν ‘Αχαρναῖς τῆ 15/28.6.2014 ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΝΔΗΜΟΥΣΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ Προλογικόν-Εἰσαγωγικόν τῆς Ὀρθοδόξου Πνοῆς ΣΥΝΕΚΛΗΘΗ ΤΗΝ 15ην ΙΟΥΛΙΟΥ 2014 ΕΟΡΤΗΝ ΤΩΝ ΑΓ. ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΗΣ Η ΕΝΔΗΜΟΥΣΑ Ι. ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Τήν Τρίτην 15ην Ἰουλίου, καθ' ἥν ἡ Ἐκκλησία ἐτίμησε τήν μνήμην τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἰουλίτης καί Κηρύκου, ἦγεν τά ὀνομαστήριά του καί ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκος. Τήν πρωίαν εἰς τόν Μητροπολιτικόν ἱερόν Ναόν τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης εἰς Κορωπίον Ἀττικῆς, ἐγένετο πανηγυρικόν θεῖον Συλλείτουργον, κατά δέ τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας ἡμέρας συνῆλθεν, ἡ ἐνδημοῦσα Ἱερά Σύνοδος, ἡ ὁποία ἔχουσα ὡς κύριον θέμα τό βαρύτατον ἔργον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί μέ δεδομένην τήν ὑπό τῶν συγχρόνων ὀργανωμένων κέντρων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀλλεπαλλήλους σκευωρίας κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐμελέτησε καί κατεπόνησεν σχέδιον ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΣ-ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, τό ὁποῖον ὡς ἐπίσημον κείμενον τῆς ἱερᾶς Συνόδου θά τεθῆ δημοσίως ὑπ' ὄψιν πρός ἅπαντας καί πρωτίστως πρός τόν πιστόν Λαόν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολῖται τῆς ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆ κ. Κήρυκος, Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Ἀμφιλόχιος καί τῆς ἐν Κύπρω Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Κιτίου κ. Παρθένιος, παρισταμένου καί συμμετέχοντος καί τοῦ Αἰδεσιμωτάτου π. Μιχαήλ Ἰωάννου, καθώς καί μοναχῶν καί θεολόγων, συνεδριάσαντες τήν 15ην Ἰουλίου 2014 εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης εἰς Κορωπίον Ἀττικῆς, ὡς ἡ ἐνδημοῦσα Ἱ.Σ. τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐπελήφθησαν τῆς συγχρόνου ἀποκαλυπτικῆς ἐποχῆς καί ἰδιαιτέρως, τῶν ἀφ' ἑνός εὐρυτέρων παρατηρουμένων ἐκδηλώσεων τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἀφ' ἑτέρου τῶν παραλλήλως ἰδίων παρατηρουμένων τάσεων καί ἐκδηλώσεων τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ τοιούτου! Ἐπί τούτοις ἡ Ἱερά Σύνοδος, ἔλαβεν ὑπ' ὄψιν καί τό ἄκρως ἀνησυχητικόν φαινόμενον, καθ' ὅ ἡ συντριπτική πλειοψηφία καί τῶν φερομένων ὡς Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν δέν γνωρίζει καί δέν συνειδητοποιεῖ τήν Ὀρθοδοξίαν οὔτε ἐνδιαφέρεται νά μάθη καί ἁπλῶς μόνον θρησκεύει, ὅπως ὅλοι οἱ ὀπαδοί ὅλων τῶν θρησκειῶν! Τό κείμενον εἶναι ἐκτενές ἀλλά ἐξαιρετικῶς ἐνδιαφέρον ἀπ' ἀρχῆ μέχρι τέλους. ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΝΔΗΜΟΥΣΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ Α.Π. 673 Ἐν Ἀθήναις τῆ 15/28.6.2014 Πατέρες καί ἀδελφοί, Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά, «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου», ἵνα εἰς τάς ἐσχάτας ταύτας ἡμέρας, Χάριτι Χριστοῦ, ὁμολογήσωμεν τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Πίστιν καί ὁμολογίαν τῶν ἀπ' ἀρχῆ Ἁγίων Πατέρων μέχρι καί τῶν πρό ἡμῶν καί παραδώσωμεν ταύτην εἰς τάς ἐπερχομένας γενεάς ἀμήν, Γένοιτο. Πατέρες καί ἀδελφοί ἐν Χριστῶ, πιστά μέλη τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τά πρῶτα καί βασικά ΔΟΓΜΑΤΑ τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπως διετυπώθησαν, ὡμολογήθησαν καί ἐκηρύχθησαν ἐν Ἁγίω Πνεύματι, διά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί Πατέρων καί ἰδιαιτέρως διά τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τά ὁποῖα ἰσχύουν εἰς τούς αἰῶνας, ἤτοι ἐν τῶ παρόντι καί τῶ μέλλοντι, εἶναι: 1ον Πιστεύω εἰς Ἕνα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα... 2ον Και εἰς Ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ... 3ον Καί εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό Κύριον τό Ζωοποιόν, τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον... 4ον Καί εἰς μίαν Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν... και 5ον Ὁμολογῶ ἐν Βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Αὗται αἱ θεῖαι Δογματικαί ἀλήθειαι, ἤτοι τοῦ ἑνός καί Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὅπως καί ὁ ἱερώτατος θεσμός τῆς Μίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποίαν ἀπ' ἀρχῆ, ἤγουν ἀπό τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς, συγκροτεῖ καί συνέχει ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, αὗται, λέγομεν, αἱ Θεῖαι ἀλήθειαι ἐπολεμήθησαν ἀπ' ἀρχῆ ἐν τῶ Προσώπω τοῦ Χριστοῦ, ὑπό τῶν πολλῶν ἀντιχρίστων αἱρετικῶν, διά τοῦτο οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐν ταῖς Ἁγίαις Οἰκουμενικαῖς καί ὅλαις ταῖς Ὀρθοδόξοις Συνόδοις, καθοδηγούμενοι ὑπό τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί ὑπό τοῦ δι' Αὐτῆς (τῆς Ἐκκλησίας) παρατεινομένου εἰς τούς αἰῶνας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀντιμετώπισαν τούς πολλούς ἀντιχρίστους αἱρετικούς, ἤδη ἀκόμη ἀπό τούς ἀποστολικούς χρόνους! (Α΄ Ἰωάννου Β΄ 18 καί 22 καί δ΄ 1-3). Ὅλοι αὐτοί «οἱ πολλοί ἀντίχριστοι», πρωτίστως ἠθέλησαν καί ἐπεχείρησαν νά ἀμφισβητήσουν καί διαστρέψουν τήν ἀλήθειαν ὅτι ὁ ἐνανθρωπήσας, Κηρύξας, Σταυρωθείς καί ἀναστάς ΙΗΣΟΥΣ, εἶναι ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ, εἶναι ὁ ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, κατά τήν μαρτυρίαν τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ Πατρός! Τό μίσος ἀδιακρίτως ὅλων τῶν αἱρετικῶν κατά τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ δέν διεκόπη μέ τήν Σταύρωσιν, ἀλλ' ἀντιθέτως ἡ Ἀνάστασις τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τούς ἔκαμε νά τόν πολεμήσουν καί ἀναστάντα, διότι ἀκριβῶς εὑρίσκοντο καί ἐκινοῦντο εἰς τό σκότος τοῦ ἀντιχρίστου, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε ἐπαύσατο νά μεθοδεύη τήν ἀπάτην, ὅτι ὁ Χριστός δέν ἦτο ὁ προφητευμένος Μεσσίας-Σωτήρ, ἀλλά «θά ἔλθη»!!! Ἐντεῦθεν ξεκινᾶ κάθε αἱρετικός, τό ἀντίχριστον ἔργον τοῦ Διαβόλου, χωρίς νά κατανοῆ ὅτι ἔχει συντριβεῖ ὁ Πονηρός ἤ μᾶλλον θέλει νά διασκεδάζη τήν συντριβή του μέ τό νά πλανᾶ τούς ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ καί νά τούς ἀποκόπτη ἐκ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ!! Ἀπό τό 1054, ὅτε ὁ Παπισμός ἤδη εἶχεν βουτηχθεῖ εἰς τά αἱρετικά «πιστεύω» του, καί ἰδιαιτέρως ἐπί τοῦ Τριαδολογικοῦ Δόγματος, εἰς τήν συνέχειαν δέ, ἀφοῦ κατέλυσεν καί τό Ἐκκλησιολογικόν Δόγμα, μετατρέψας τήν ἀλήθειαν περί τοῦ μεγάλου Μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας εἰς ἕν Πολιτικοθρησκευτικόν μέγεθος, ἔκτοτε, πέραν ὅλων τῶν ἄλλων αἱρέσεων, τάς ὁποίας ἐπενόησεν μέχρι καί τήν μωρίαν «περί τοῦ ἀλαθήτου» αὐτοῦ, δυνάμεθα νά εἴπωμεν ὅτι καταφανῶς ἀποτελεῖ τήν διαχρονικήν παρουσίαν τοῦ ἀντιχρίστου, ὁ ὁποῖος ἀπό τό 1054 ἐν τῶ Προσώπω τοῦ κάθε Πάπα ἀντιποιεῖται τήν Ἐκκλησίαν, καί ἑπομένως καί τόν Χριστόν, ἐσχάτως δέ μετά τῶν Προτεσταντῶν καί διά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί Ταύτην τήν «κατήργησεν» ὑπόσχεται δέ ὅτι θά τήν «ἐπανασυστήση»!!!... Ἀπό τήν ἀρχήν τοῦ 20ου αἰῶνος (1900 κ.ἑ.) καί ὀλίγον ἐνωρίτερον ἀκόμη(*), ὁ ἀντίχριστος Σιωνισμός διά τῆς Μασονίας καί τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως (Παπισμοῦ-Προτεσταντισμοῦ), συνέλαβεν καί ἐμεθόδευσεν ὅπως παντί τρόπω προσβάλη τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν. Τό γεγονός αὐτό ἐπεχείρησεν, κατά τήν ἐν λόγω περίοδον τῆς συμβολῆ καί ἡμετέρων ἐπιλησμόνων, ἐπιόρκων καί ἀναξίων Πατριαρχῶν καί Ἐπισκόπων!!! Ἡ μεγαλυτέρα κατάρα εἰς τόν χῶρον τῆς Ὀρθοδοξίας, καί κατά τήν περίοδον εἰς τήν ὁποίαν ἀναφερόμεθα καί πάντοτε δυστυχῶς, ἐστάθησαν οἱ ἐπίορκοι καί ἀνάξιοι ρασοφόροι περί τῶν ὁποίων ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος χαρακτηριστικῶς λέγει: «Οὐδένα δέδοικα ως τούς ἐπισκόπους, ἐκτός ὀλίγων»! Ναί! Αὐτοί διεδραμάτισαν τόν ρόλον τοῦ ἀντιχρίστου καί κατά τόν 20ον αἰῶνα καί τόν συνεχίζουν, ὥστε νά ἰσχύη ἀπολύτως καί σήμερον τό τοῦ ἁγ. Ἰωάννου: «Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί καί καθώς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται καί νῦν ἀντίχριστοι πολλοί γεγόνασι...» (Α΄ Ἰωάννου 2, 18). Καί «...πολλοί ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τόν κόσμον. Ἐν τούτω γινώσκετε τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. πᾶν πνεῦμα ὅ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστόν ἐν σαρκί ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστί. καί πᾶν πνεῦμα ὅ μή ὁμολογεῖ τόν Ἰησοῦν Χριστόν ἐν σαρκί ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι. καί τοῦτο ἐστί τό τοῦ ἀντιχρίστου, ὅ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται καί νῦν ἐν τῶ κόσμω ἐστίν ἤδη» (Αὐτόθι 4, 1-3). Καί ἐν τῆς Β΄ ἐπιστολῆ αὐτοῦ ἀναγινώσκομεν: «Ὅτι πολλοί πλάνοι εἰσῆλθον εἰς τόν κόσμον, οἱ μή ὁμολογοῦντες Ἰησοῦν Χριστόν ἐρχόμενον ἐν σαρκί. οὗτός ἐστιν ὁ πλάνος καί ὁ ἀντίχριστος». (Β΄ Ἰωάννου 7). Εἶναι βέβαιον ὅτι ὅτε ὁ Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἔγραφεν τάς ἐπιστολάς αὐτάς, (κατά τό 85-95 μ.Χ.), ὑπῆρχον πολλοί οἱ ὁποῖοι ἠμφισβήτουν ὅτι ὁ Χριστός ἦτο ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρός! Δηλαδή ὁ ἀντίχριστος ἐνεφανίσθη ἀπ' ἀρχῆ διά νά ἀμφισβητήση καί προσβάλη τό Πρόσωπον καί τό ἔργον τοῦ ἐνανθρωπήσαντος, κηρύξαντος, Σταυρωθέντος καί Ἀναστάντος Χριστοῦ καί ἑπομένως καί τό σωτηριῶδες ἔργον του, τό ὁποῖον ἀφῆκεν νά συνεχίζεται ἐν Ἁγίω Πνεύματι διά καί ἐν τῆς Ἐκκλησία Του. Κατανοουμένου καί βιουμένου τούτου εἶναι ἑπόμενον πᾶς Ὀρθόδοξος Χριστιανός καί ζῶν μέλος τῆς Ἐκκλησίας νά συνειδητοποιῆ ὅτι οἱ ἴδιοι ἀντίχριστοι τῆς ἀποστολικῆς ἐκείνης περιόδου, ἕως σήμερον, οὐδ' ἐπί στιγμήν ἐπαύσαντο νά μεθοδεύουν καί νά ἐπιχειροῦν ἀκριβῶς τό ἴδιον ἀντίχριστον ἔργον των, ὥστε νά εἶναι καταφανής ἡ διαχρονική συνεχής ἀντιπαράθεσίς των, κατά τοῦ Χριστοῦ καί πλέον εὐθέως καί κατά τῆς Ἐκκλησίας Του! Ὅλοι αὐτοί ἀντιπαρέρχονται ἤ καί ἀγνοοῦν τό γεγονός ὅτι τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ὡς Ἕναν Οὐράνιον καί ἐπίγειον Θεσμόν, τόν συγκροτεῖ καί τόν συνέχει Αὐτό τοῦτο τό Ἅγιον Πνεῦμα καί ὅτι ἐν Αὐτῆς παρατείνεται ὁ ἀναστάς Χριστός συνεχίζων τό σωτηριῶδες ἔργον του. Δι' αὐτό ἀκριβῶς σήμερον ὅλοι οἱ ἀντίχριστοι αἱρετικοί πολεμοῦν τήν Ἐκκλησίαν, διότι ἐφαντάσθησαν, ὅτι προσβάλλοντες Αὐτήν θά προσβάλουν ὅλην τήν ἀποκεκαλυμμένην ἀλήθειαν καί ὁλόκληρον τό σωτηριῶδες ἔργον τοῦ Χριστοῦ καί αὐτόν τόν Χριστόν! Ἡ μεγαλυτέρα δέ καί φοβερωτέρα ἐπίθεσίς των κατά τοῦ Χριστοῦ καί κατά τῆς Ἐκκλησίας Του εἰς τάς ἡμέρας μας, συντελεῖται διά τῶν Παλαιοημερολογιτικῶν σχισματοαιρέσεων, τάς ὁποίας οἱ ὠργανωμένοι αἱρετικοί προεκάλεσαν, καί μέ λύσσαν προκαλοῦν, ὡς μή δυνάμενοι νά προσβάλουν εὐθέως τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΠΕΛΘΟΝΤΑ 20όν ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 21ΟΝ ; Ἤδη ἀπό τάς ἀρχάς τοῦ μόλις ἀπελθόντος 20ου αἰῶνος, Προτεστάνται, Παπικοί καί ἐπίορκοι Ὀρθόδοξοι, ὠργανωμένοι ἐδέχθησαν, ὡμολόγησαν καί διεκήρυξαν ἀπό κοινοῦ τό «δόγμα» τοῦ συγχρόνου ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, κατά τό ὁποῖον «μετά ἀπό τά διαχρονικῶς προκληθέντα πλεῖστα σχίσματα, πλέον δέν ὑπάρχει Αὑτή ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, διότι Αὕτη διεμελίσθη καί ἐσκορπίσθη δι' αὐτῶν εἰς πολλάς ἐπί μέρους «Ἐκκλησίας»! Ἑκάστη δέ ἐξ αὐτῶν τῶν πολλῶν Ἐκκλησιῶν ἔχει μόνον μέρος ἐκ τῆς ἀληθείας καί ὄχι τήν καθολικήν ἀλήθειαν». Δηλαδή πρωτίστως καί οὐσιωδῶς βλασφημεῖται ἡ μοναδικότης τῆς Ἐκκλησίας καί θεωροῦνται ὡς ἐπί μέρους «Ἐκκλησίαι» ὅλαι αἱ Σχισματοαιρέσεις! Ἑπομένως σαφῶς ἔχομεν πλήρη ἄρνησιν καί βλασφημίαν κατά τῆς Ἐκκλησίας! Πέραν τούτων λέγουν περαιτέρω ὅτι, «ἔχουμε καθῆκον νά ἑνωθοῦμε ὅλες οἱ Χριστιανικές Ἐκκλησίες, ὥστε διά τῆς ἑνώσεώς μας αὐτῆς, νά προκύψη πάλιν αὐτή ἡ διά τῶν Σχισμάτων ἀπωλεσθεῖσα μία Ἐκκλησία»!!! Καί ἐπάγονται: «Εἰς αὐτήν τήν ἕνωσιν δέν θά ληφθοῦν ὑπ' ὄψιν αἱ Δογματικαί διαφοραί, (δηλαδή αἱ αἱρέσεις), διότι αὗται χωρίζουν, ἀλλά θά γίνη μέ βάσιν τήν χριστιανικήν ἀγάπην, ἡ ὁποία ἐπιφέρει τήν ἑνότητα»!!! Αὐτοί πλέον διά τῶν ἀνωτέρω ἐσχάτων βλασφημιῶν των, εὐθέως καί ἀπροκαλύπτως κραυγάζουν ὅτι εἶναι πρόδρομοι τοῦ ἀναμενομένου ἀντιχρίστου μέ τό «σφράγισμα» κ.λπ.!!! Η ΕΜΦΑΝΙΣΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΧΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ Αὕτη ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς γνωστόν, προέκυψεν καταφανῶς καί ἐπισήμως κατ' ἀρχάς τό 1920, διά τῆς ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗΣ «Ἐγκυκλίου τῆς Πατριαρχικῆ Συνόδου τῆς Κων/λεως», ἐμεθοδεύθη δέ καί προωθήθη τό 1923 διά τοῦ λεγομένου «Πανορθοδόξου Συνεδρίου τῆς Κων/λεως», οὐσία ὅμως Μασονικοῦ-Οἰκουμενιστικοῦ, καί ἐπεβλήθη διά τῆς δικτατορικῶ τῶ τρόπω ἐπιβολῆ τοῦ Παπικοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου τό 1924, ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου. Ἀπορεῖ καί ἐξίσταται κάθε Ὀρθόδοξος, πῶς ταῦτα ἀπετολμήθησαν κατά τό 1920-1924 ὑπό Πατριαρχῶν, Ἀρχιεπισκόπων καί Συνόδων, ὑποτίθεται Ὀρθοδόξων μέχρι τότε!!! Βεβαίως, κάθε ἄλλο παρά Ὀρθόδοξοι ἦσαν, δεδομένου ὅτι πρό πολλοῦ εἶχον διαφθαρεῖ ὑπό τῆς Παναιρετικῆς Δύσεως (Παπισμοῦ καί Προτεσταντισμοῦ) καί ἰδιαιτέρως ὑπό τῆς ἑβραιομασονίας, ἡ ὁποία κατηύθυνεν τά πράγματα ἀκόμη καί διά Μασόνων Πατριαρχῶν καί Ἐπισκόπων!!! Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι προκειμένου νά διατυπωθῆ, ἀποφασισθῆ καί ὑπογραφῆ ἡ περιβόητος παναιρετική «Συνοδική-Πατριαρχική Ἐγκύκλιος τοῦ 1920», προηγήθη μακρά κοινή προεργασία Παπικῶν Προτεσταντῶν καί Ὀρθοδόξων καί δή εἰς τόν χῶρον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, καθ' ἥν διετυπώθησαν ἰδιαιτέρως σχέδια αὐτῆς τῆς ἐγκυκλίου ὑφ' ὅλων, (αἱρετικῶν καί Ὀρθοδόξων), καί κατά τό προβλεπόμενον, κατόπιν θά ἐπελέγετο μεταξύ ὅλων τό καλύτερον, τό ὁποῖον θά διετυπώνετο εἰς ἐγκύκλιον ὑφ' ὅλων ἀποδεκτήν!... Παράδοξον τό ἀποτέλεσμα ἀλλά πραγματικόν! Ὅτε ἀνεγνώσθησαν καί ἐμελετήθησαν τά συντεταγμένα σχέδια αὐτῆς τῆς πρός ἔκδοσιν ἐγκυκλίου, (τά ὁποῖα, ὅπως ἐλέχθη, συνετάγησαν ἰδιαιτέρως παρά τῶν Παπικῶν, Προτεσταντῶν καί Ὀρθοδόξων), ἀπερρίφθησαν ὅλα καί μέ ἐνθουσιασμόν οἱ Παπικοί καί Προτεστάνται ἐνέκριναν τό κείμενον τοῦ «Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου», ὡς τήν καλυτέραν ἔκφρασιν τοῦ Σατανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ!!! Τό κείμενον αὐτῆς τῆς ὑπογραφείσης «Πατριαρχικῆς-Συνοδικῆς Ἐγκυκλίου», ἐκτυπωθέν ἐν τοῖς Τυπογραφείοις τοῦ Πατριαρχείου, ἐπισήμως, πλήν μυστικῶς, ἀπεστάλη εἰς τούς Προκαθημένους ὅλων ἀδιακρίτως τῶν Ἐκκλησιῶν, ἤτοι Ὀρθοδόξων καί σχισματοαιρετικῶν!... Τό ἐν λόγω κείμενον ἔχει δημοσιευθεῖ, ἀνάτυπον ἐκ τοῦ πρωτοτύπου, εἰς τό βιβλίον, «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ τοῦ κ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗ», Ἀθῆναι 1985. Εἰς τό ἴδιον βιβλίον ἐκτίθενται καί τά περί τοῦ λεγομένου «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΟΥ 1923», οὐσία ὅμως, ὡς προελέχθη, Μασονικοῦ ἐκτρώματος! Ἐπίσης ἐκτίθεται καί ἡ μέ βάσιν τό ψεῦδος, τήν ἀπάτην καί ἰδιαιτέρως τήν δολιότητα, ἐπιβολή τοῦ Παπικοῦ νέου ἡμερολογίου, ὑπό τοῦ μόλις πρός τόν σκοπόν αὐτόν, ἐκλεγέντος (Ἰούνιος 1923) εἰς Μητροπολίτην Ἀθηνῶν, τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου καί ἀμέσως μετωνομασθέντος εἰς Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν. Ταῦτα πάντα ἐκτίθενται καί εἰς τό βιβλίον τοῦ Θεοκλήτου Στράγκα «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ» Τόμος Β΄. Η ΑΜΕΣΟΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΣ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕΓΙΣΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΙΑΣ, ΑΓΙΑΣ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Ἡ ἄμεσος, ἀλλά καί σθεναρά ἀντίδρασις, ὑπό τοῦ πιστοῦ λείμματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, δι' ἧ ἀντιμετωπίσθη ὅλη αὕτη ἡ ΕΣΧΑΤΗ καί ΜΕΓΙΣΤΗ Προδοσία-Αἵρεσις κατά τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἱστορική καί ἀποτελεῖ σημαντικόν σταθμόν εἰς τήν νεωτέραν ἱστορικήν πορείαν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Τοῦτο τό πιστόν λεῖμμα τῆς Χάριτος, μέ μόνα δεδομένα τήν Ὀρθόδοξον συνείδησίν του καί τό ὑπό τῶν τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 16ου αἰῶνος, ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟΝ καί ΑΠΕΡΙΜΜΕΝΟΝ τοῦ Παπικοῦ Γρηγοριανοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἐν τέλει δέ καί τήν διάχυτον δυσωδίαν ἐκ τῶν ἀθλίων πράξεων καί γεγονότων τοῦ 1920, 1923 καί 1924, εἶπεν καί πάλιν ΟΧΙ εἰς τήν καταδεδικασμένην Παπικήν Καινοτομίαν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Κατ' ἀρχάς τό ΟΧΙ αὐτό ὑπό τοῦ πιστοῦ λείμματος τῆς Ὀρθοδοξίας ἐστηρίχθη ἐπί τοῦ δεδικασμένου τῆς Καινοτομίας ὑπό τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων, ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Β΄ τοῦ Τρανοῦ (κατά τά ἔτη 1583, 1587 καί 1593), καί ἐπί τοῦ γεγονότος ὅτι ἐπί ὁλόκληρα 342 ἔτη (1583-1924), ἡ Ὀρθοδοξία ἐσεβάσθη αὐτάς τάς καταδικαστικάς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Ἁγίων Συνόδων! Οὕτω τό πιστόν τοῦτο λεῖμμα αὐθημερόν, ναί, αὐθημερόν(!), ὡμολόγησεν καί διεκήρυξεν ὅτι δέν δέχεται, ἀλλά καί καταδικάζει τήν ἐπιβολήν τῆς Καινοτομίας, συνωδά ταῖς ἀνωτέρω Ἁγίαις Πανορθοδόξοις Συνόδοις, τάς ἀποφάσεις τῶν ὁποίων ἐθεώρησεν καί ἀξιολόγησεν ὡς ἀποφάσεις ἐχούσας τό κῦρος τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἀφοῦ καί αἱ ἐν λόγω Πανορθόδοξοι Σύνοδοι ἐλειτούργησαν καί ἐνήργησαν ὡς ἀδιάκοπος συνέχεια ἐκείνων, ἐν τῶ ἰδίω πνεύματι τῆς Ὀρθοδοξίας! Ἄς ἔλθουν κἄν σήμερον οἱ καινοτόμοι, ὅπως ἄλλωστε ἀδιαλείπτως τούς καλοῦμεν, νά διαλεχθῶμεν δημοσίως, δηλαδή ΕΠΙΣΗΜΩΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ καί ΟΡΘΟΔΟΞΩΣ, διά νά προκύψη τί ἔγινε τόν 16ον αἰῶνα, διατί ὄχι μόνον δέν ἐγένετο δεκτή τότε ὑπό τῆς Ὀρθοδοξίας ἡ Παπική Νεοημερολογιτική Καινοτομία τοῦ 1582, (τοῦ Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ΄), ἀλλά καί κατεκρίθη καί κατεδικάσθη! Διατί ὅμως αὗται αἱ καταδικαστικαί ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων, ὅπως ἐλέχθη, ἔγιναν σεβασταί ἐπί περίπου 4 αἰῶνας, καί ἀπό τό 1920-1924 τά πάντα διεγράφησαν. Διότι ὁ Οἰκουμενισμός, ἀνεξέλεγκτος πλέον, ἄλλοτε ὡς πονηρά ἀλώπηξ καί ἄλλοτε ὡς λυσσασμένος λύκος, τρέχει, πλανᾶ καί κατασπαράσσει Ὀρθοδόξους. Οὕτω θά ἴδη πᾶς τις ἐνδιαφερόμενος καί ποίας συνεπείας ἔσχεν καί ἔχει ἐξ ἀρχῆ ἡ Παπική καινοτομία, ἡ «διορθοσούλα» ὅπως τήν ἀποκαλοῦν, καί ποῦ εὕρηται σήμερον ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, δηλαδή εἰς τόν Παπικόν-Νεοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, ἤ εἰς τό Πιστόν Λεῖμμα τῆς Ὀρθοδοξίας, τό ὁποῖον τό 1924 δέν ἐκοινώνησε τῆς Καινοτομίας των, ἀλλά καί τήν ἐνέπτυσεν τρίς καί τήν ἀπέκλεισεν συνωδά τῶν ἀποφάσεων τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 16ου αἰῶνος. Ἄς μήν βιασθῆ οὐδείς νά εἴπη αὐτό τό ὁποῖον ἰσχυρίζεται ὁ Νεοημερολογιτισμός: «μετά ποίου νά διαλεχθῶμεν, καθ' ἥν στιγμήν δέν ἐλέγχεσθε ἀπό τάς διαιρέσεις σας, δηλαδή τά παλαιοημερολογιτικά σχίσματα, τά ὁποῖα ἕκαστον βλασφημεῖ ὅτι εἶναι Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ.»; Ὄχι, λέγομεν πρός ὅλους αὐτούς, διότι «αἱ Παλαιοημερολογιτικαί αὗται Ἐκκλησίαι», εἶναι ἐκτρώματα τῶν ἐγκαθέτων Νεοημερολογιτῶν εἰς τόν χῶρον τῶν Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι μέ τά σχίσματα ἐνήργησαν καί ἐνεργοῦν καί ταύτην τήν ἐσχάτην ἱεροσυλίαν διά λογαριασμόν τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ!... Προεκάλεσεν λοιπόν τά σχίσματα αὐτά ὁ Νεοημερολογιτισμός, διά τῶν ἐγκαθέτων του, καί μέ πρῶτον τόν πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον Καβουρίδην τό 1937, διότι δέν ἦτο καί δέν εἶναι καί σήμερον εἰς θέσιν νά παρακαθήση εἰς ἕνα Κανονικόν καί Ὀρθόδοξον Διάλογον καί νά ἀντιμετωπίση τά αἴτια, τούς σκοπούς, καί ἐν γένει τήν ἱστορικήν καί ἀναμφισβήτητον πραγματικότητα, ἀπό τό 1920, 1923 καί 1924 καί κατόπιν καί μέχρι σήμερον!... Ἡμεῖς ὡς Ἱερά Σύνοδος καί σήμερον, χάριτι Χριστοῦ, ἐν πλήρει ἐπιγνώσει ζητῶμεν ὅπως κατ' ἀρχάς ἐξετασθῆ τό Σχίσμα τοῦ 1924, καί κατόπιν καί ὅλα τά ὑπό τῶν ἐγκαθέτων προκληθέντα «Παλαιοημερολογιτικά» Σχίσματα, ἤτοι τοῦ 1937, γνωστοῦ ὡς Φλωρινικοῦ, μεθ' ὅλων τῶν θυγατρικῶν του, καθώς καί αὐτά τοῦ 1995 καί τοῦ 2005. Ἀμφότερα καί ταῦτα προκληθέντα ὑπό ἐπιόρκων πρώην ἐπισκόπων μας βεβαιοῦν ὅτι εἰς τάς ἡμέρας μας κατεληστεύθη ἡ Ὀρθόδοξος Χριστιανική συνείδησις ὄχι μόνον τοῦ πιστοῦ Λαοῦ, καί πλέον, ὡς ἤδη προείρηται, Νεοημερολογῖται καί Παλαιοημερολογῖται εἰς τήν πλειονότητά των ἁπλῶς ΘΡΗΣΚΕΥΟΥΝ, ὅπως οἱ ὀπαδοί ὅλων τῶν θρησκειῶν, ἤτοι τῶν διαφόρων ἀνθρωπίνων θρησκευτικῶν κατασκευασμάτων!... Σήμερον εἰς τούς περισσοτέρους «Παλαιοημερολογίτας» ἐπικρατεῖ μία νοσηρά θρησκευτικότης καί ὄχι ἡ Χριστιανική Ὀρθόδοξος Πίστις! Χριστιανός Ὀρθόδοξος εἶναι ὁ πιστός, ὁ ὁποῖος ἔχει μυστικήν σχέσιν καί κοινωνίαν μετά τῆς ἀποκεκαλυμμένης ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, καί προσωπικῶς μετά τοῦ Χριστοῦ, ὅπερ μυστικῶς καί ὑπό ὑποκειμενικάς προϋποθέσεις, ἐπιτυγχάνεται μόνον ἐντός τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὡς Ἱερά Σύνοδος, ταῦτα προτάσσομεν, προκειμένου νά ἀκολουθήση ἡ ἀνάλυσις καί ὁ ἔλεγχος τῆς μόλις τελευταίας περιόδου, καθ' ἥν διά τῶν πολλῶν ἐνσκυψασῶν Παλαιοημερολογιτικῶν ψευδοσυνόδων καί ψευδοεκκλησιῶν, πλέον προωθεῖται καί ὁ χείρων τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δηλαδή ὁ Παλαιοημερολογιτικός, ὁ ὁποῖος καταφανῶς ἐξυπηρετεῖ τό ἔργον τοῦ ἀντιχρίστου, ἀφοῦ δι' αὐτῶν τῶν ψευδοσυνόδων καί ψευδοεκκλησιῶν, ἐπιχειρεῖται καί ἐνεργεῖται ἡ μεγίστη σύγχυσις καί κορυφώνεται ἡ μεγίστη καί ἐσχάτη βλασφημία κατά τῆς Ἐκκλησίας. Ὡς ἐκ τούτου ἐπιβάλλεται ἡ ἔκθεσις καί ἔλεγχος ὅλων αὐτῶν τῶν ψευδοεκκλησιῶν, ὡς εὐθέως βαλλουσῶν κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. ΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΦΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΝ ΓΕΝΕΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω εἶναι προφανές ὅτι ζῶμεν εἰς ἀποκαλυπτικούς χρόνους, ἡ δέ εὐθύνη μας εἶναι μεγίστη! Ὡστόσον δέν πρέπει νά μᾶς ἀπασχολῆ καί νά μᾶς προβληματίζη τό γεγονός ὅτι σήμερον ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἰς τήν Ἑλλάδα ἀλλά καί γενικώτερον ἐκπροσωπεῖται καί ἐκφράζεται ὑπό ἐλαχίστων, ταπεινῶν καί ἀδυνάμων κατά κόσμον, διό πρωτίστως δέον ὅπως μᾶς διακρίνη ἡ χριστιανική ταπείνωσις καί ἔχωμεν ζῶσαν ἀγάπην, Πίστιν καί ὁμολογοῦμεν αὐτήν. Ὑπ' αὐτάς τά προϋποθέσεις δυνάμεθα νά ἐλπίζωμεν καί νά πιστεύωμεν ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος καί ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος, ὅπως προελέχθη, παρατείνεται εἰς τούς αἰῶνας διά τῆς Ἐκκλησίας Του, θά μᾶς ἀξιώση, κατ' αὐτάς τάς πολύ δυσκόλους ἡμέρας, νά φανῶμεν ἄξιοι Διάδοχοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων εἰς τό ἔργον τῆς Ἐκκλησίας καί γενικώτερον ὅλοι ἄξια μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ὅσα ἀκροθιγῶς ἤδη ἐξεθέσαμεν διά τήν ἀποκαλυπτικήν Ἐκκλησιαστικήν περίοδον 1920-1924 καί ἐντεῦθεν, εἶναι ἀσφαλῶς ὀλίγα ἐκ τῶν πολλῶν, ὡστόσον ὅμως, σημαντικά καί ἱκανά διά κάθε εὐλαβῆ, ὥστε νά προβληματισθῆ καί ἀναζητήση νά μελετήση τήν περίοδον αὐτήν περισσότερον, προκειμένου νά πάρη θέσιν ὡς πρόσωπον, τό ὁποῖον ἀναζητεῖ τήν Σωτηρίαν του. Συνεχίζοντες τήν μελέτην-ἔκθεσιν τῶν σημαντικῶν σταθμῶν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιόδου ἀπό τό 1924 καί ἐντεῦθεν, καθ' ἥν ἐπιμελῶς, προεκλήθησαν μισητά Σχίσματα ἤ μᾶλλον Σχισματοαιρέσεις καί Ψευδοεκκλησίαι, καλούμεθα νά ἐπιδείξωμεν τήν δέουσαν ἀνησυχίαν καί προσοχήν, δεδομένου ὅτι δέν πρόκειται περί ὡρισμένων θεμάτων τά ὁποῖα ἔκλεισαν, ἀλλά συνεχίζονται καί πρό πάντων ἀποτελοῦν προπετάσματα αὐτοῦ τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Εἰς τό σημεῖον αὐτό ὡς Ἱερά Σύνοδος ἐπαναλαμβάνομεν τήν μεγάλην ἀλήθειαν, ἡ ὁποία ἤδη διετυπώθη καί ἐτονίσθη, ὅτι γενικῶς ὁ Νεοημερολογιτικός-Οἰκουμενισμός, δέν ἠδυνήθη ποτέ ἐλεύθερα καί βάσει τῆς ἀληθείας καί τῶν πραγματικῶν ἱστορικῶν γεγονότων νά συζητήση, δηλαδή δέν ἐτόλμησε νά διαλεχθῆ ἐπί τοῦ θέματος «Τό σχίσμα τοῦ 1924», ὅπως ἐπανειλημμένως, ἀλλά καί πάλιν ἐπισήμως διά τοῦ παρόντος τοῦ ζητεῖται! Ἄν, ὡς διατείνεται, ἐκπροσωπῆ καί ἐκφράζη τήν Ἐκκλησίαν, ἰδού νά παρακαθήση ἐπί τῆς κοινῆ τραπέζης διά νά ἐξετάσωμεν τό θέμα καί ὅπου προκύψη ἡ ἀληθής Ἐκκλησία, ἐκεῖ ἐν ταπεινώσει νά ὑποταχθῶμεν ὅλοι! Πῶς καί διατί μέχρι σήμερον ὁ Νεοημερολογιτισμός ἐν τῶ συνόλω του σιωπῶν ἐπί τῆς οὐσίας, κάκιστα δέ ἀμυνόμενος ἐξαντλεῖται εἰς ὅλως ψευδεῖς διαστροφάς, προκαλεῖ σχίσματα καί μονίμως θρασύτατα ἀντιποιεῖται τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος; Εἶναι σοβαρά, ἀλλά καί ἀπολύτως καθαρά εἰς τήν ἔρευνά των, τά θέματα καί δέν ἐπιδέχονται διαστροφάς, ψεύδη καί ἀπάτας. Ἡ ἱστορική καί ἡ πραγματική ἀλήθεια διά τάς Πανορθοδόξους Συνόδους τοῦ 1583, 1587 καί 1593 δέν ἐπιδέχεται ἀμφισβητήσεις! Νά ἐξετασθῆ ἑπομένως ἀπό ἱστορικῆς καί Ἐκκλησιαστικῆς ἀπόψεως ἡ ἀλήθεια καί τό κῦρος τῶν ἀποφάσεων, Αὐτῶν τῶν Ἁγίων Πανορθοδόξων Συνόδων. Διατί αἱ ἐν λόγω ἀποφάσεις ἔγιναν σεβασταί ἀπό τότε καί μέχρι τό 1924, καί διατί τό 1924 κατελύθησαν; Ὑπό ποίας δεοντολογίας καί τίνι τρόπω ἐπεβλήθη ὁ Παπικός Νεοημερολογιτισμός; Εἶναι Οἰκουμενισμός ἤ ὄχι, ὁ ἐπιβληθείς τό 1924 Νεοημερολογιτισμός; Εἶναι τό πρῶτον πραγματικόν βῆμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τόν χῶρον τῆς Ὀρθοδοξίας, καθώς ἀναφέρεται εἰς τήν ἐγκύκλιον τοῦ 1920 καί ὅπως ἔκτοτε διαχρονικῶς προκύπτει ἐν τῆς πράξει ἤ ὄχι; Ὡς ἐκ τούτων καί μόνον, δέν εἶχον καθῆκον νά τόν ἀρνηθοῦν τό 1924 καί νά παραμείνουν ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν οἱ Πατέρες μας καί ἀκολούθως καί ἡμεῖς; ΕΥΛΟΓΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΧΟΝ! Τό 1924 προκύπτουν «Παλαιοημερολογῖται» ἤ οἱ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΙ; Ἰδού διατί ἐπιβάλλεται ἡ ἐπί τῶν πηγῶν καί τῶν πραγματικῶν ἱστορικῶν γεγονότων ἐντριβή καί πραγματικός διάλογος ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία. Ἐν προκειμένω ἀπαιτεῖται, ὅσον εἶναι δυνατή, ἡ ἀναφορά εἰς χαρακτηριστικούς σταθμούς τῆς πορείας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀπό τό 1924 μέχρι σήμερον, καί κυρίως πῶς καί διατί προέκυψαν αἱ Παλαιοημερολογιτικαί Σχισματοαιρέσεις-ψευδοεκκλησίαι, ἐνῶ προηγουμένως δέον νά τεθῆ καί πάλιν τό ἐρώτημα: Ἡδύνατο τό 1924 καί ἐδικαιοῦτο ἀπό Ὀρθοδόξου καί Κανονικῆ ἀπόψεως τό Πιστόν Λεῖμμα τῆς Χάριτος νά ἀπορρίψη καί ἀποκηρύξη ὡς σχισματοαίρεσιν τόν Νεοημερολογιτισμόν, μέ μόνον δεδομένον τό ὑπό τῆς Ὀρθοδοξίας ΚΑΤΑΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟΝ τοῦ Παπικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ἤδη ἀπό τόν 16ον αἰῶνα; Ἐκεῖναι αἱ Πανορθόδοξοι Σύνοδοι τοῦ 16ου αἰῶνος καί αἱ ἀποφάσεις των, ἦσαν καί παρέμειναν ἀλλά καί παραμένουν εὐθυγραμμισμέναι μέ τήν Καθολικήν Ὀρθοδοξίαν, τῶν Ἁγίων 7 Οἰκουμενικῶν καί ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἁγίων Συνόδων, ἤ ὄχι; Πῶς λοιπόν, ὑπό ποίων καί διατί κατελύθησαν; Ποίας συνεπείας ἔσχεν διά τούς καινοτόμους ἐκείνους καί τούς μέχρι σήμερον, τό μοιραῖον γεγονός τοῦ 1924, τό ὁποῖον ἔλαβεν τεραστίας διαστάσεις, ἀφοῦ σημειωθήτω ὅτι ἐν μικρᾶ παρόδω τοῦ χρόνου, ἐγένετο καί ἡ ἀποκάλυψις, α) Τῆς «Ἐγκυκλίου τοῦ 1920», β) Τοῦ Ὀρθῶς χαρακτηριζομένου «Μασονικοῦ Συνεδρίου τοῦ 1923» καί γ) Τῆς δικτατορικῶ τῶ τρόπω ἐπιβολῆ τοῦ Παπικοῦ ἡμερολογίου, «ὡς πρώτου βήματος πρός τόν Οἰκουμενισμόν»! Ὡς ἐκ τούτου ὡς Ἱερά Σύνοδος κρίνομεν ὅλως ἀπαραίτητον καί πάλιν νά τονισθῆ ὅτι μέχρι καί σήμερον οἱ Καινοτόμοι Σχισματοαιρετικοί, ὄχι μόνον δέν κατεδέχθησαν νά διαλεχθοῦν, ἀλλά δέν ἔπαυσαν καί νά ψεύδωνται, νά ἐξαπατοῦν καί νά βλασφημοῦν, καί τοῦτο ἀποκλειστικῶς διά νά ἐπιβιώνη ἡ ἐσχάτη σχισματοαίρεσις τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ! ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΕΚ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΨΕΥΔΩΝ ΤΩΝ Κατονομάζωμεν ὡρισμένα ψεύδη τῶν ἀμετανοήτων Καινοτόμων, τά ὁποῖα ἀναμασῶνται διαχρονικά: α) «Δέν εἶναι, λέγουν, γνήσιαι αἱ Πανορθόδοξοι ἀποφάσεις τοῦ 16ου αἰῶνος»! Τοῦτο εἶναι γελοῖον ψεῦδος καί ἀνάξιον τούτη τήν ὥρα νά ἀναθεωρηθῆ, διότι αἱ πηγαί εἶναι ἀπολύτως ἀξιόπιστοι, τό δέ συγκεκριμένον γεγονός μαρτυρεῖται καθολικῶς ἀπ' ὅλους τούς ἱστορικούς, ἀκόμη καί ἀπ' αὐτούς, οἱ ὁποῖοι τολμοῦν νά ψεύδωνται, ἐνῶ ταυτοχρόνως δέν ἐντρέπονται διότι αὐτοδιαψεύδονται, ὑπό τῶν ἰδίων των συγγραμμάτων των, ὅπως ὁ ἡγηθείς καί ἐπιβαλών τόν Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν, τόν Μάρτιον τοῦ 1924 Χρυσόστομος Παπαδόπουλος! Ἰδού λοιπόν τό πρῶτον, καθ' ἡμᾶς, ψεῦδος των νά ἐξετασθῆ. β) Εἶναι «σχισματικοί» λέγουν, οἱ «Παλαιοημερολογῖται»! Ὄχι, δέν εἴμεθα οὔτε «σχισματικοί», οὔτε «Παλαιοημερολογῖται», διότι τόσον οἱ Πατέρες μας τό 1924, ὅσον καί ἡμεῖς ἔμειναν καί ἐμμένομεν πιστοί, ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι εἰς τήν ὑπερδισχιλιετῆς ζῶσαν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, διό εἴμεθα μόνον ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ. Ἀντιθέτως σχισματοαιρετικοί κατεστάθησαν τό 1924 οἱ δεχθέντες τόν καταδικασμένον Παπικόν καί κατ' ἐπέκτασιν Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν! Δηλαδή οἱ Πατέρες μας μέχρι τό 1924 ἦσαν «Παλαιοημερολογῖται»; γ) «Δέν ἔχουν οἱ Παλαιοημερολογῖται Ἀποστολικήν Διαδοχήν», «δέν ἔχουν μυστήρια»! Ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ, αὕτη δέν διεκόπη καί δέν ἐξέλιπεν οὔτε λεπτόν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, καίτοι ἀπό τό 1924 ἕως τό 1935 ἔλειπεν ὁ ἐπισκοπικός βαθμός, διότι ὁ Δικτάτωρ-Παποκαῖσαρ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ἄλλους ἐκ τῶν ἐπισκόπων τῆς Συνόδου του, τούς ἠξηπάτησεν καί ἄλλους τούς ἐφίμωσεν. Παρέμεινεν δέ καί θά παραμείνη εἰς τούς αἰῶνας ὡς ἡ μεγίστη ἐκτροπή τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ ἡ σχετική Ε΄ Ἱεραρχία τῆς 24-30 Δεκεμβρίου 1923! Ὡστόσον οἱ Ὀρθόδοξοι Ἱερεῖς κατά τήν ἀπό τό 1924-1935 περίοδον ἦσαν ἀρκετοί καί ὅλα τά Μυστήρια, ἐκτός τῆς χειροτονίας Κληρικῶν, ἐτελοῦντο ΚΑΝΟΝΙΚΩΤΑΤΑ καί ΕΓΚΥΡΩΤΑΤΑ. Ἑπομένως οὐδέποτε διεκόπη ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, εἰς τούς ἐμμένοντας εἰς τήν δισχιλιετῆς Παράδοσιν, ἐνῶ τό 1935 ἡ Ἐκκλησία ἐπανέκτησεν καί τόν ἐπισκοπικόν βαθμόν, τοῦ ὁποίου ἐπί δεκαετίαν ἐστερήθη, διότι «ὅλα τἄσκιαζε ἡ φοβέρα καί τά πλάκωνε» ἡ Οἰκουμενιστική Παναίρεσις!... ΕΠΑΝΑΚΤΑΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΣ ΒΑΘΜΟΣ Ἀφοῦ λοιπόν τό Ὀρθόδοξον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, Κληρικοί, Μοναχοί καί Λαϊκοί, ἐδοκιμάσθησαν ἐπί ὁλόκληρον δεκαετίαν, τόν Μάϊον τοῦ 1935, μετά ἀπό 10ετεῖς σκληράς καί ἀδιακόπους διαμαρτυρίας, αἱ ὁποῖαι ἐλάμβανον σοβαράς διαστάσεις καθ' ὅλας τάς Συνοδικάς συνεδριάσεις τῆς ἐξηπατημένης καί καταδυναστευομένης Νεοημερολογιτικῆ Ἱεραρχίας, τό 1935 τρεῖς Ἀρχιερεῖς ἀποκηρύσσουν τήν καινοτόμον Νεοημερολογιτικήν Ἱεραρχίαν καί διακηρύσσουν, κατά τόν πλέον ἐπίσημον καί σαφῆ τρόπον ἐνώπιον 25.000 περίπου Ὀρθοδόξων, τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν ἐπισήμως καί οὔτω ἐπιστρέφουν εἰς τήν πρό τοῦ 1924 Ἐκκλησίαν, τήν ὁποίαν ἀδιακόπως ἐξεπροσώπουν καί ἐξέφραζον οἱ Γ.Ο.Χ. Μετά τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ καί τήν πανηγυρικήν ἕνωσιν, οἱ τρεῖς οὗτοι Ἀρχιερεῖς μετέβησαν αὐθημερόν εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τῆς Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης παρά τήν Κερατέαν, ὅπου ἐπεκύρωσαν καί τρανώτατα διεκήρυξαν τήν Ὁμολογίαν των, προβάντες χωρίς τήν παραμικράν καθυστέρησιν καί εἰς χειροτονίας ἑτέρων τεσσάρων Κληρικῶν εἰς Ἀρχιερεῖς! Τοῦτο τό γεγονός ὑπῆρξεν ἡ μεγίστη καί ἡ ἰσχυροτέρα ΟΜΟΛΟΓΙΑ, ἡ ὁποία εἰς τήν κυριολεξίαν, ἀπεγοήτευσεν καί ἐτσάκισε τόν Νεοημερολογιτικόν-Οἰκουμενισμόν, ὁ ὁποῖος ἐπερίμενεν, ἐλλείψει Ἀρχιερέων, νά σβήση ἡ Ὀρθοδοξία! Διό, ἀμέσως ἐν μιᾶ νυκτί, ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, τῆς συμβολῆς καί τοῦ πολιτικοῦ καθεστῶτος, ἔλαβεν τοιαῦτα μέτρα, ὥστε εἰς ἐλάχιστον χρόνον (αὐθημερόν) διέλυσεν τήν μόλις συγκροτηθεῖσαν Κανονικήν καί Ὀρθόδοξον Ἱεράν Σύνοδον, διώξας καί ἐξωρίσας τούς ὁμολογητάς Ἀρχιερεῖς! Ὡστόσον τήν Συνοδικήν ὁμολογίαν τοῦ 1935 καί πρό πάντων τάς ἐπισκοπικάς χειροτονίας, ἤγουν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, παρά τάς ἀπεγνωσμένας ἐνεργείας τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου καί ὅλων τῶν διαδόχων του, δέν κατώρθωσαν ποτέ νά τήν διακόψουν καί νά τήν ἐξαλείψουν. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος διά τό ὁποῖον ἀπεγνωσμένως, ἀναιδῶς καί ἱεροσύλως ψεύδονται, συκοφαντοῦν καί ἀπατηλῶς ἀγωνίζονται νά αὐτοδικαιωθοῦν! Κηρύττοντες μέ ὅλα τά μέσα πού διαθέτουν ὅτι οἱ Γ.Ο.Χ. δῆθεν «δέν ἔχουν Ἀποστολικήν Διαδοχήν»(!) ὁμολογοῦν λαμπρότερον τοῦ ἡλίου ὅτι οἱ ἴδιοι μέ τόν Νεοημερολογιτισμόν των δέν ἔχουν Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΕΓΚΑΘΕΤΩΝ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Πρό αὐτῆς τῆς πραγματικότητος ὁ Χρ. Παπαδόπουλος καί εὐρύτερον τά σκοτεινά κέντρα τοῦ Παπικοῦ, Προτεσταντικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤδη ἀπό τό 1932 ἤρχισαν νά ἀποστέλλουν ἐγκαθέτους των, οἱ ὁποῖοι εἰσεχώρησαν καί εἰς τό Διοικητικόν σῶμα τῆς Ἐκκλησιαστικῆ Κοινότητας τῶν Ὀρθοδόξων, ἤτοι εἰς τήν «Πανελλήνιον Θρησκευτικήν Ἐκκλησιαστικήν Ὀρθόδοξον Κοινότητα», (Π.Θ.Ε.Ο.Κ.), ὥστε κατ' αὐτόν τόν τρόπον νά περιέλθη εἰς χεῖρας των ἡ διοίκησις ὅλων τῶν ἀνά τό Πανελλήνιον 800 ἐνοριῶν καί Παραρτημάτων, καί κατόπιν σύν τῶ χρόνω νά σβήση καί ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί πρό πάντων νά ἐκλείψη ἡ Γνησία καί ἀδιάκοπος ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ εἰς Αὐτήν. Τήν ἰδίαν ἀκριβῶς περίοδον ἔχομεν σαφῆ τήν τάσιν νά μετατρέψουν τήν ἐν διωγμῶ εὑρισκομένην Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ εἰς ἕναν ἀνώδυνον κενόν «Παλαιοημερολογιτισμόν»! Δηλαδή ὁ Νεοημερολογιτισμός ἐπέτρεπε καί προωθοῦσε (καί συνεχίζει νά προωθῆ) μίαν ψευδοπαλαιοημερολογιτικήν ΚΕΝΗΝ Ἐκκλησιαστικήν Κοινότητα «δεκατριμεριτῶν» καί πάντως ἐξηρτημένην Πνευματικῶς καί Διοικητικῶς ἀπό αὐτόν. Τοῦτο πρέπει νά δεχθῶμεν ὅτι τό ἐπέτυχον ἐν πολλοῖς, ἀλλά καί ἀπέβη καί ἀποβαίνει μοιραῖον κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐξαιρέτως εἰς τάς ἡμέρας μας! Διά τόν λόγον αὐτόν εἶναι μεγίστης σημασίας ὅτι «θέτομεν τόν δάκτυλον ἐπί τόν τύπον τῶν ἥλων»! Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Τό ἔργον τοῦτο κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀπό τό τέλος τοῦ 1935, ὑπευθύνως ἀνέλαβεν ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, ὅστις ἐσκεμμένως παρέμεινεν εἰς τό Παλαιόν καί μετά τό 1935 καί τό 1937, ὡς ἐγκάθετος «Παλαιοημερολογίτης» τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ! Δηλαδή ἔμεινεν ὄχι μόνον ἕνας κενός παλαιοημερολογίτης, ἀλλά καί ὄργανον, τό ὁποῖον θά ἐξετέλει ὅσα δέν ἡδύνατο νά ἐκτελῆ ὁ Νεοημερολογιτισμός. Ὁ ρόλος του ἐν προκειμένω ἦτο νά στηρίξη ἕναν «παλαιοημερολογιτισμόν», ὑπό τήν πνευματικήν καί διοικητικήν ἐξάρτησιν τῆς Καινοτόμου Σχισματοαιρετικῆ Συνόδου. Ἕναν Παλαιοημερολογιτισμόν χωρίς ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ καί χωρίς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ, ἀλλά καί ἀπολύτως ἐξηρτημένον διοικητικῶς καί πνευματικῶς ἀπό τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ!... Τά πράγματα καταβοοῦν ὅτι τοῦτο ἀκριβῶς εἰς τάς ἡμέρας μας κατέστη αὐτοσκοπός καί ἐνεργεῖται πυρετωδῶς!... Ἐν πάση συντομία, πρέπει νά εἴπωμεν ὅτι ὁ ἐν λόγω πρώην ὁμολογητής, λόγοις καί ἔργοις, (βεβαίως, καί τοῦτο μόλις δι' ὀλίγους μῆνας, ἤτοι ἀπό τοῦ Μαΐου τοῦ 1935 καί μέχρι τοῦ Φθινοπώρου τοῦ ἰδίου ἔτους), προσέφερεν ὅ,τι ἱερώτερον, πολυτιμώτερον καί Ἐκκλησιαστικώτερον ἠδύνατο νά προσφέρη, καί αὐτό ἦτο ἡ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ! Δυστυχῶς ὅμως διά τόν ἴδιον, ἀπό τοῦ Φθινοπώρου τοῦ 1935, εὑρισκόμενος εἰς τήν ἐξορίαν, ἐπισήμως πλέον ἤρχισεν νά ἀρνῆται καί νά ἐμπτύη κατά τῆς ἀπό τοῦ Μαΐου τοῦ 1935 καλῆς Ὁμολογίας καί ἐπί τῶν ἱστορικῶν ἐκείνων Ἐπισκοπικῶν Χειροτονιῶν! Ἐνήργησεν ὡς νά ὥμοσεν εἰς τόν Πονηρόν νά διακόψη καί ἐξαλείψη γενικῶς τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί κυρίως, πάση θυσία, νά μήν γίνη πλέον νέα χειροτονία οὔτε ἐπισκόπου, οὔτε ἱερέως ἤ Διακόνου! Οὕτω ἐπίστευεν ὅτι θά ἐξέλιπεν σύντομα καί ἡ ἀρχιερωσύνη καί ἡ Ἱερωσύνη καί οἱ Ὀρθόδοξοι θά ἀνεζήτουν κληρικούς ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμόν ὁπότε δολίως θά ἐξηρτῶντο ἀπό πάσης ἀπόψεως, Διοικητικῆ καί Πνευματικῆ ἀπό αὐτόν, κατ' αὐτόν δέ τόν τρόπον τό «Παλαιοημερολογιτικόν» ἤδη θά ἦτο πολύ γρήγορα λελυμένον! Αὐτό ἀκριβῶς τό ἔργον ἀνέλαβεν νά ἐκτελέση καί ὁλοκληρώση ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καββουρίδης! Τά γεγονότα σήμερον καταβοοῦν αὐτάς τάς ἀληθείας, διότι ἰδιαιτέρως σήμερον κραυγαλέως ἐνεργοῦνται συστηματικώτερον. Περιττόν νά τονίσωμεν τό γεγονός ὅτι τό προκληθέν Φλωρινικόν Σχῖσμα, δέν παρέμενεν μόνον ὡς χαίνουσα πληγή εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά προεκάλεσε καί ἕτερα «θυγατρικά» τοιαῦτα... ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΠΡΟΣΚΡΟΥΟΥΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠ’ ΑΥΤΟΥ ΜΟΝΟΥ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΟ 1948 Ἐν ἀντιθέσει πρός τόν πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον, ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος, παραμείνας εἰς τήν ἀπό τό 1924 Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί ἐνδιαφερόμενος νά μήν ἐκλείψη καί ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, ἐποίησεν τό πᾶν ἵνα φέρη εἰς τήν ἀρχικήν του ὁμολογίαν τόν πρ. Φλωρίνης καί πρό πάντων νά προβοῦν ἀπό κοινοῦ εἰς νέας ἐπισκοπικάς χειροτονίας πλήν δέν τό ἐπέτυχεν, διότι αἱ σκοτειναί δυνάμεις δέν ἔπαιζον!... Ἐπίσης καί ὁ ἐπαμφοτερίζων Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος, (ὁ ὁποῖος ἐχειροτονήθη εἰς ἀρχιερέα τό 1935), ἄλλοτε ὡμολόγει καί ἄλλοτε ἐσιώπα, ἐνῶ μονίμως ἠρνεῖτο νά συμμετάσχη εἰς νέαν χειροτονίαν ἐπισκόπου, ὡς τοῦ προέτεινεν καί τόν παρεκάλει ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος! Οὗτος ἐν τέλει, καί ἐπισήμως περί τό 1947, συνεμάχησεν καί ἡνώθη μετά τοῦ πρ. Φλωρίνης... Πρό αὐτῆς τῆς πραγματικότητος, ἡ ὁποία ἀντιμετωπίζετο περισσότερον ἀπό μίαν δεκαετίαν (1937-1947), καί ἐνῶ ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος πλέον εὑρίσκετο εἰς τάς δυσμάς τοῦ βίου του, (τόν ἐχώριζεν μόνον ἑνάμισυ ἔτος περίπου ἀπό τῆς ὁσίας καί ὁμολογιακῆ Κοιμήσεώς του († 15.5.1950), ἤτοι τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1948, κατόπιν ὁμοφώνου ἀποφάσεως σύμπαντος τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καί τῶν Μοναχῶν, ἀλλά καί τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, οὗτος ἐπαναλαμβάνομεν ὁ κατ' ἐξοχήν ἀπό τήν πρώτην ὥραν ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ Βρεσθένης ΜΑΤΘΑΙΟΣ, ΥΠΕΡΒΑΣ ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΤΑΞΙΝ, ΕΧΕΙΡΟΤΟΝΗΣΕΝ ΜΟΝΟΣ ΑΥΤΟΣ ΤΟΝ ΠΑΝΟΣΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ ΕΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΤΡΙΜΥΘΟΥΝΤΟΣ! Κατόπιν τούτου, ἀπό κοινοῦ οἱ δύο αὐτοί Ἀρχιερεῖς, ἀνέδειξαν 5μελῆ Ὀρθόδοξον Ἱεράν Σύνοδον. Ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἔχων βαθεῖαν καί ζῶσαν συνείδησιν περί τῆς Ἐκκλησίας, Ὀρθώτατα τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1948 ΥΠΕΡΕΒΗ τήν Κανονικήν Τάξιν, διά νά μήν ἐκλείψη ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, ὡς ἐπεδίωκον οἱ πάντες (Νεοημερολογιτικός καί Παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός) καί εὑρεθῆ ὁ πιστός λαός ὑποχείριος τῶν προδοτῶν. Δηλαδή ἐν προκειμένω κατά παράλληλον ρῆιν τοῦ Κυρίου, εἶπεν καί ὁ Ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Βρεσθένης ὅτι, «ἡ Κανονική Τάξις ἐγένετο διά τήν Ἐκκλησίαν καί ὄχι ἡ Ἐκκλησία διά τήν Κανονικήν Τάξιν...»!!! Ὁ μεγαλύτερος Διώκτης συκοφάντης καί ἱερόσυλος καί αὐτοῦ τοῦ ἐξαιρέτου γεγονότος, προέκυψεν καί πάλιν ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καββουρίδης, διότι εἶδεν ὅτι δι' αὐτῶν τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν, ὁ ἀοίδιμος Ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος, συνέτριβεν κυριολεκτικῶς τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενιστικόν Φλωρινισμόν, ἀλλά καί τόν Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν! Διό αἱ ἐν λόγω χειροτονίαι τοῦ 1948 ἐστάθησαν ἡ μεγίστη αἰτία καί ἀφορμή νά συνεχίσουν ἀπό κοινοῦ ὁ πρ. Φλωρίνης καί ὁ Νεοημερολογιτισμός καί ἐν γένει ὁ Οἰκουμενισμός, λυσσαλέον διωγμόν, κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, στηριζόμενοι ἐπί τῆς διαστροφῆ κάθε ἀληθείας διά τοῦ ψεύδους, τῆς ἀπάτης καί τῆς συκοφαντίας! ἀπό κοινοῦ ἀμφότεροι ἐσυκοφάντησαν καί ἱεροσύλησαν ὅσον ἠδύναντο κατά τῶν συγκεκριμένων ἱστορικῶν ἀποβασῶν χειροτονιῶν! Ὅπως τό 1935 ὁ Νεοημερολογιτισμός ψευδέστατα ἐκήρυξεν ὡς δῆθεν «ἀντικανονικάς» καί «ἀκύρους» ἐκείνας τάς ἐπισκοπικάς χειροτονίας, οὕτω καί τώρα ἀπό κοινοῦ ἀμφότεροι ἐπαναλαμβάνουν τάς ἰδίας διαστροφάς καί ψεύδη! Τό ἀπολύτως ἀληθές εἶναι ὅμως ὅτι τό 1935 οἱ ἐπιστρέψαντες τρεῖς Ἀρχιερεῖς ἐχειροτόνησαν, ἀφοῦ πρῶτον ὡμολόγησαν καί ἐπέστρεψαν εἰς τήν πρό τοῦ 1924 Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, ἀπεκήρυξαν τόν Νεοημερολογιτισμόν καί πάντως πρό τῆς ὑπ' αὐτοῦ (τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ), «καθαιρέσεώς» των! Εἶναι ἀπολύτως σαφές καί ἱστορικῶς ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΟΝ, ὅτι τό 1935 ἤδη εἶχον προηγηθεῖ Κανονικῶς καί Ὀρθοδόξως αἱ χειροτονίαι καί μετά ἠκολούθησεν ἡ ἀνόητος πρᾶξις τῆς «καθαιρέσεως» ἀλλά καί τῆς ἐξορίας, ἀποκλειστικῶς, διότι ΕΧΕΙΡΟΤΟΝΗΣΑΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ!!! Βεβαίως καί ἄν ἀκόμη, καθ' ὑπόθεσιν λέγομεν, αἱ ἐπισκοπικαί ἐκεῖναι χειροτονίαι τοῦ 1935 εἶχον γίνει ὑπό «καθηρημένων», ἡ τοιαύτη πρᾶξις «καθαιρέσεως» ὑπό τοῦ ἀποκεκηρυγμένου Σχισματοαιρετικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, καί ὑπό τό φῶς τῆς Ὁμολογίας Ἐκκλησιολογίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ΟΥΔΕΝ θά ἐκέκτητο κῦρος καί ΟΥΔΕΜΙΑΝ συνέπειαν θά εἶχεν ἐπί τῶν ἐπισκόπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐχειροτόνησαν, καθώς καί ἐπί τῶν χειροτονηθέντων!... Η ΠΕΡΙ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ Ἐπαναλαμβάνομεν, ὅτι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἀνέλαβεν παντί σθένει καί τρόπω νά «ἀκυρώση» τάς χειροτονίας καί τοῦ 1948, ὑπῆρξεν ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος! Οὗτος ἐνῶ συστηματικῶς ἠρνεῖτο τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅμως ὅλως ἱεροσύλως ἀντεποιεῖτο τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ., ἀποκαλῶν ὡς τοιαύτην τήν ἀπό τό 1937 σχισματοαίρεσίν του! Ναί, ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΣ, ΑΡΝΗΤΗΣ καί ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ ἀποβάς κατ' Αὐτῆς, συκοφαντεῖ τόν Ἐπίσκοπον Βρεσθένης καί τήν ὑπ' αὐτόν Ἱεράν Σύνοδον ὡς δῆθεν σχισματικῶν (ἔναντι τοῦ ἰδίου!), τό δέ ἀδιανόητον εἶναι ὅτι τό 1950 διακηρύσσει ὅτι «ἐάν τις τῶν Ματθαιϊκῶν Ἐπισκόπων καί Κληρικῶν, θελήση κάποτε νά ἐπιστρέψη (ποῦ; εἰς τό σχίσμα του(!), τό ὁποῖον ἀθεολογήτως καί ὅλως, ἐπαναλαμβάνομεν, κακοήθως ἐχαρακτήριζεν ὡς «Ἐκκλησίαν», ἐκ τῆς ὁποίας τό 1937 ἀπεκόπη δῆθεν ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος), θά ἔδει ὁπωσδήποτε νά χειροθετηθῆ ὡς πρώην σχισματικός»!!! Πρόκειται ἀσφαλῶς περί συνειδητῆς καί πάντως κακοήθους ἱεροσυλίας, τήν ὁποίαν ὅμως ἀποθανόντος τοῦ πρ. Φλωρίνης τό 1955, συνέχισαν οἱ πολύ χείρονες ἐκείνου ὀπαδοί του. Κενοί καί τυφλοί «παλαιοημερολογῖται», παρέλαβον τήν ἀπό 1950 γραπτήν «παρακαταθήκην» τοῦ πρ. Φλωρίνης, καί ἐμεθόδευσαν νά ἐφαρμόσουν τήν περί «χειροθεσίας» ἐντολήν, ἐπί τῶν ἐπισκόπων καί Κληρικῶν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία «χειροθεσία», ἐπαναλαμβάνομεν καί τονίζομεν, προβλέπεται μόνον διά τούς ἐπιστρέφοντας εἰς τήν Ἐκκλησίαν πρώην σχισματικούς!!! Ὁ ἐντελῶς σκοτισθείς νοῦς τοῦ ἀρνητοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας καί διά λογαριασμόν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ προκαλέσαντος τό 1937 τό πρῶτον σχῖσμα-Σχισματοαίρεσιν εἰς τό Σῶμα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διενοήθη μέ αὐτόν τόν τρόπον νά προσβάλη τόσον τάς χειροτονίας τοῦ 1935, ὅσον καί κυρίως τοῦ 1948, ὥστε κατόπιν μοιραίως νά αὐτοκαταλυθῆ καί ἐκλείψη καί ἡ Ὁμολογία- Ἐκκλησιολογία, καί καταστήση ὁλόκληρον τό σῶμα τῶν ἀπό τό 1924 πιστῶν «σχισματικούς», ὅπως εἶχον καταστεῖ σχισματικοί ὁ ἴδιος καί οἱ ὀπαδοί του ἐπισήμως ἀπό τό 1937!!! Εἶναι ἔργον ἀντίχριστον καί ἀντιεκκλησιαστικόν ὅλον τοῦτο ἤ ὄχι; Ὅσον ὅμως τό σχέδιον τοῦτο ἐμεθοδεύθη καί ὅλως ΙΕΡΟΣΥΛΩΣ ἐπεχειρήθη ὑπό τῶν ὀπαδῶν του, τόσον ΑΠΕΤΥΧΕΝ, διότι ἐπιχειρηθέν τό συνέτριψεν ἡ δεξιά τοῦ Κυρίου!... Ἄς τό παρακολουθήσωμεν ὅπως διεδραματίσθη ἀπό τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 καί συνεχίζεται μέχρι σήμερον. Τήν σύνοψιν τῶν συμβάντων κατά τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 τήν ἐπιχειροῦμεν ὡς Ἱερά Σύνοδος, διότι οἱ πλείονες ἐξ ἡμῶν εἴμεθα αὐτόπται καί αὐτήκοοι μάρτυρες τῶν γεγονότων. Θεωροῦμεν δέ ὡς εὐλογίαν Θεοῦ τήν παροῦσαν Συνεδρίασιν, διότι τόσον ἡμεῖς σήμερον ὡς Μητροπολῖται Μεσογαίας Κήρυκος καί Λαρίσης Ἀμφιλόχιος, ὅσον καί ὁ ἐλλογιμώτατος θεολόγος κ. Ἐλευθέριος Γκουτζίδης, τοῦ ὁποίου ἡ παρουσία ἀπό τότε εἰς τά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, διεδραμάτιζεν σπουδαῖον ρόλον, ὁμιλοῦμεν καί γράφομεν ὡς αὐτόπται καί γνῶσται τῶν τότε γεγονότων. Ὡς γνῶσται λοιπόν, κυρίως ἀπό τήν 3ην Ὀκτωβρίου 1971, ὅτε ἐπέστρεψεν ἡ ἐξαρχία, διαβεβαιοῦμεν ὅ,τι καί ὅσα ἀκριβῶς καί ἐπανειλημμένως πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν καί ἐξαιρέτως ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου κατά τήν συνεδρίαν τῆς 8ης Ὀκτωβρίου 1971, ἡ ἐπιστρέψασα ἐξαρχία μας, ἐν ΩΜΟΦΟΡΙΩ και ΕΠΙΤΡΑΧΗΛΙΩ, διαβεβαίωνεν καί διετράνωνεν τήν μαρτυρίαν της, καθ' ἥν ἡ Ἱεραποστολή εἰς τήν ἐν Ἀμερικῆ Σύνοδον τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς ἐπέτυχεν ἀπολύτως διότι: 1) Ἡ Ρωσική Σύνοδος μετά πολλοῦ ἐνδιαφέροντος καί προσοχῆ ἤκουσεν τήν Ἔκθεσιν Πίστεως καί τά ἀφορῶντα εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος καί ἰδιαιτέρως τήν ἀπό τό 1924, Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν Αὐτῆς, καί θαυμάσασα τήν ἐπεκρότησεν καί τήν ἀπεδέχθη. 2) Βάσει αὐτῆς τῆς ἀποδοχῆ τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας, ἐκηρύχθη ἡ Ἕνωσις καί ἀνεγνωρίσθη ἡ ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου Χειροτονία τοῦ Τριμυθοῦντος Σπυρίδωνος καί ὅλαι ὅσαι κατόπιν ἠκολούθησαν ὡς ἀπολύτως πλήρεις καί ἔγκυροι. Δηλαδή ἀνεγνωρίσθησαν ὡς Κανονικαί καί Ὀρθόδοξοι πράξεις, διακονήσασαι ἀποκλειστικῶς τήν Ἐκκλησίαν. Εἰς τήν συνέχειαν, καί διά νά εἰρηνεύσουν οἱ Φλωρινικοί, οἱ ὁποῖοι ἐμαίνοντο κατά τῆς ἀναγνωρίσεως, ὥρισεν ὅπως, διά νά ἐπέλθη ἀγάπη, πραγματοποιηθῆ καί ἡ περιβόητος «Συγχωρητική Εὐχή», ὑπό τόν βασικόν ὅρον ὅτι αὕτη δέν καθήπτατο οὐδαμῶς τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948. Ἀντιθέτως τοῦτο ἐγένετο διά νά εἰρηνεύσουν καί Ὀρθοδοξήσουν οἱ Φλωρινικοί καί ἑνωθοῦν ἐν τῆς Ἐκκλησία, διότι δέν ἦτο δυνατόν νά εἶναι ἡνωμένη ἡ Ρωσική Σύνοδος μετά τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας καί νά διασαλεύεται ἡ ἕνωσίς της μετά τῶν Φλωρινικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐν προκειμένω πρωτίστως δέν εἶχον τήν ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν, ἐπί τῆς ὁποίας ἐκηρύχθη ἡ ἕνωσις μετά τῆς Ρωσικῆ Συνόδου! Ταῦτα πάντα βάσει τῶν ἐπανειλημμένων καί ρητῶν δηλώσεων τῆς ἐξαρχίας μας!... Διά τούς λόγους αὐτούς, ἤτοι διά τήν ἀγάπην, εἰρήνην καί ἕνωσιν καί τῶν Φλωρινικῶν ἐν τῆς ἰδία Πίστει καί Ὁμολογία, ὁ Πρόεδρος τῆς Ρ.Σ. Φιλάρετος, ἠγνόησεν τήν ἐν «Σχεδίω ἀπόφασιν τῶν Φλωρινικῶν» καί ἰδιαιτέρως τήν παράγραφον, αὐτῆς ἡ ὁποία ἀντιφατικῶς καί ὅλως ἀνοήτως ἀνέφερεν τήν περί «χειροθεσίας» ἀπόφασίν της, ἐνῶ προηγουμένως, εἰς τό αὐτό σχέδιον τῶν Φλωρινικῶν, φέρεται ρητῶς ὡς ἀναγνωρίσασα ἐγκύρους ταύτας. Διά τοῦτο ὥρισεν προφορικῶς νά ἀναγνωσθῆ μιά ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή, ἡ ὁποία σαφέστατα ΔΕΝ ΣΥΝΕΙΧΕΤΟ μέ τήν ἀναγνώρισιν τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας τοῦ 1948. Ἡ συγχωρητική εὐχή, ἡ ὁποία ἐγένετο δεκτή ὑπό τῆς ἐξαρχίας μας εἰς τήν Ἀμερικήν, ἐγένετο κατ' ἄκραν οἰκονομίαν δεκτή καί ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου εἰς τήν Ἑλλάδα, πάντοτε ὑπό τήν βασικήν προϋπόθεσιν ὅτι δέν εἶχεν ἀπολύτως καμμίαν σχέσιν μέ τάς χειροτονίας τοῦ 1948. Δηλαδή ἡ Συγχωρητική Εὐχή δέν ἀπετέλει παράγοντα διά τήν ἀναγνώρισιν ἀλλά ἠκολούθησεν ὑπό τήν ἀποκλειστικήν δεοντολογίαν νά εἰρηνεύσουν οἱ Φλωρινικοί, ὁμολογήσουν τήν καλήν ὁμολογίαν καί ἐπέλθη καί αὐτῶν ἡ ἐν τῆς Ἐκκλησία Ἕνωσις. Σημειωτέον ὅτι κατά τάς ρητάς δηλώσεις τῆς ἐξαρχίας ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐθεωρήθη ὡς Ὀρθόδοξος καί ἕνεκα τούτου κατέστη δυνατή ἡ μετ' αὐτῆς ἕνωσις καθώς καί ἀποδοχή τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς. Ἀπό τῆς 8ης Ὀκτωβρίου ἕως τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971 συνέβησαν πολλά γύρω ἀπό τό θέμα «Συγχωρητική Εὐχή», τό κυριώτερον δέ ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος κατ' ἀρχάς ἐφέρετο διχασμένη, διότι δύο Ἐπίσκοποί μας ὁ Μακαριστός Τρίκκης καί Σταγῶν Βησσαρίων καί ὁ τότε Μεσσηνίας Γρηγόριος, ἠρνοῦντο νά ἀποδεχθοῦν καί αὐτήν τήν συγχωρητικήν εὐχήν, ἔστω ὡς πρᾶξιν ἀγάπης καί εἰρήνης! Ὅτε ὅμως κατά τόν Ὄρθρον τῆς 15/28 Ὀκτωβρίου 1971, οἱ δύο αὐτοί ἀρχιερεῖς ἐτέθησαν πρό τοῦ διλήμματος καθ' ὅ: «Ἀπόρριψις τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς συνεπάγεται τήν ἐκδίκασιν τῶν δύο Ἐπισκόπων τῆς Ἐξαρχίας καί προφανῶς τήν καθαίρεσίν των», καί ὅτι «ἀπειλεῖται σχῖσμα ἐσωτερικόν», ἐνῶ, ὅλως ἰδιαιτέρως, ἐτονίσθη καί ὑπεγραμμίσθη καί πάλιν ὅτι «ἡ συγκεκριμένη ἄκρα οἰκονομία περί ἀποδοχῆ τῆς Συγχωρητικῆ, δέν ἔχει ΚΑΜΜΙΑΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ-ΑΝΑΦΟΡΑΝ εἰς τό Μυστήριον τῆς χειροτονίας καί δέν θίγει τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, τήν ὁποίαν κέκτηται ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐκ τῶν ἀπολύτως ἐγκύρων Χειροτονιῶν τοῦ 1935 ὅσον καί τοῦ 1948». Κατόπιν τούτων, κατά τήν συγκεκριμένην ἡμέραν καί ὥραν, οἱ δύο Ἀρχιερεῖς ὑπανεχώρησαν καί δέχθησαν καί ἀνεγνώσθη τύποις ἡ «συγχωρητική εὐχή». Οὕτω τό ἀπό τό 1950 καταχθόνιο σχέδιον τοῦ πρ. Φλωρίνης, νά διακόψη τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν καί δι' αὐτῆς καί τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν, μέσω καί διά τῆς «χειροθεσίας» κατά τόν Η΄ Κανόνα, δηλαδή νά συντρίψη τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί νά καταστήση τούς Γ.Ο.Χ. ἁπλῶς θρησκολήπτους καί ἀρρωστημένους «Παλαιοημερολογίτας», αὐτό λέγομεν τό ἄκρως ἱερόσυλον σχέδιον, δέν ΑΠΕΤΥΧΕΝ ἁπλῶς ἀλλά καί ΣΥΝΕΤΡΙΒΗ ΚΑΙ ΕΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΗΘΗ ὑπό τῆς δεξιᾶς τοῦ Κυρίου. ΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΑΙΡΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ. ΑΠΟΠΕΙΡΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ ΤΑΥΤΗΝ ΙΕΡΟΣΥΛΩΣ ΩΣ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ»! Ἐπίσης τονίζομεν καί δέον ὅπως ληφθῆ σοβαρῶς ὑπ' ὄψιν, τό γεγονός ὅτι ἡ ἐπιστρέψασα ἐξαρχία μας ἀφοῦ εὐηγγελίσθη τά περί Ὁμολογίας, τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς περί ἀναγνωρίσεως τῶν χειροτονιῶν καί τῆς κατ' ἄκραν οἰκονομίαν καί ὑπό ρητούς ὅρους «συγχωρητικῆς εὐχῆς», ὄχι ἁπλῶς δέν ἐνεφάνισεν οὐδέν ἐπίσημον γραπτόν σχετικόν κείμενον, ἀλλ' οὔτε καί αυτήν τήν ψευδοαπόφασιν τῶν Φλωρινικῶν, τήν ὁποίαν ἀπό μακροῦ ἡτοίμαζον εἰς τε τήν Ἑλλάδα καί τήν Ἀμερικήν! Τοῦτο δε καταφανῶς ἐπειδή δέν ἐνεκρίθη ὑπό τῆς Ρωσικῆ Συνόδου καί κυρίως, διότι δέν ὑπεγράφη! Αὕτη μόνον ἀπό τό τέλος τοῦ Νοεμβρίου 1971, ὅταν τά πάντα εἶχον τελειώσει, τότε μόνον δημοσιεύεται πρῶτον ὑπό τῶν Φλωρινικῶν καί ἀμέσως κατόπιν καί ὑπό τοῦ Εὐγενίου Τόμπρου, ἐννοεῖται ἀνυπόγραφος ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, φέρουσα μόνον τήν ὑπογραφήν τοῦ συμμετέχοντος εἰς τήν ὅλην σκευωρίαν Γραμματέως αὐτῆς, ἤτοι τοῦ Μανχάταν Λαύρου)(1), διά νά μείνη ἔκθετος εἰς τόν αἰῶνα, διότι ὑπέγραψεν ἄθλιον, ἱερόσυλον, ἀντιφατικόν, ψευδές καί ἐπαίσχυντον ἔγγραφον τῶν Φλωρινικῶν ὡς δῆθεν «ἀπόφασιν» τῆς Ρωσικῆ Συνόδου! Ὡς ἐκ τούτου ἡ ἱερά Σύνοδος δέν ἠσχολήθη μέ αὐτήν τήν «ἀπόφασιν», ἐνῶ ζωηρῶς καί ἀποκλειστικῶς ἠσχολήθη μέ τήν Ὀρθόδοξον ὁμολογίαν διότι οὐδόλως αὕτη προέκυπτε, οὐδέ κἄν ἀνεφέρετο εἰς τήν ψευδοαπόφασιν τῶν Φλωρινικῶν, ἀλλά καί διότι ἐξετίθετο ἡ Ἐξαρχία μας! ὡς ἐκ τούτου ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐποίησε τό πᾶν δι' αὐτήν τήν ὁμολογίαν καί διά νά μή διασαλευθῆ ἡ κηρυχθεῖσα ἕνωσις, μεθ' ὅ θά ἠκολούθει καί τό περί ἀναγνωρίσεως ἤ «χειροθεσίας» ὡς ἄκρως ἀντιφατικόν θέμα. Δυστυχῶς ὅμως οἱ Φλωρινικοί, ἀλλά καί οἱ συμπράξαντες ἡμέτεροι (Εὐγένιος Τόμπρος, Καλλιόπιος κ.λπ.) ἀνέλαβον νά πραγματοποιήσουν νέον Σατανικώτερο σχέδιον! Δηλαδή, χωρίς θορύβους, ἀλλά καί ἄκρως δολίως καί ὑπούλως, ἐφαντάσθησαν ὅτι ἠδύναντο καί διά τῆς Γκεμπελιστικῆ μεθόδου νά μεταποιήσουν τήν δεδομένην πλέον «Συγχωρητικήν εὐχήν», τήν ὁποίαν ὑπό ρητούς ὅρους καί προϋποθέσεις ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐν Ἑλλάδι, εἰς «Χειροθεσίαν» ὡς ἐπί σχισματικῶν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆ Συνόδου! Διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἤτοι τῆς ἐξαρτήσεως τῆς Ἀποστολικῆς μας Διαδοχῆς ἐκ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς καί δι' αὐτῶν ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, θά «ἐλύετο τό Παλαιοημερολογιτικόν», διότι θά «κατελύετο» καί ἡ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ, ἀλλά καί ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ! Δέν θά ἀπαριθμήσωμεν ὅλας τάς σχετικάς ἀποπείρας των, ἀλλά θά ἀναφέρωμεν μόνον ὡρισμένας χαρακτηριστικάς, τάς ὁποίας Κλῆρος καί Λαός πρέπει νά ἔχωμεν ὑπ' ὄψιν. 1) Ἤρξαντο τήν συγχωρητικήν εὐχήν, τήν ὁποίαν ὑπό ρητάς προϋποθέσεις καί ὅρους ἔκαμε δεκτήν ἡ Ἱερά Σύνοδος, νά τήν ἀποκαλοῦν καί νά τήν προπαγανδίζουν συστηματικῶς ὡς δῆθεν «χειροθεσίαν», βασιζόμενοι ἀποκλειστικῶς εἰς τό ἐκ τῶν ὑστέρων ἐμφανισθέν ἀνυπόγραφον, ἐλεεινόν καί τρισάθλιον «σχέδιον ἀποφάσεως τῶν Φλωρινικῶν», τό ὁποῖον, ὡς εἴπομεν, ἀναισχύντως καί ὅλως δολίως ἐνεφάνιζον ὡς δῆθεν ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆ Συνόδου, ἐνῶ εἴς τινας δυσκόλους περιπτώσεις μετεχειρίζοντο καί τήν «διευκρίνισιν» ὅτι «ἡ Ρ.Σ. ὑπό τόν ὅρον «χειροθεσία» ἐννοεῖ τήν Συγχωρητικήν εὐχήν καί ὄχι τήν κατά τόν Η΄ Κανόνα προβλεπομένην χειροθεσίαν»!!! 2) Ὁ Εὐγένιος Τόμπρος ἐν συνεννοήσει μετά τοῦ τότε (1972) ἀκόμη Πρωθυπουργοῦ Γεωργίου Παπαδοπούλου καί μέ πρόφασιν νά στηριχθῆ τό δοκιμαζόμενον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, δεδομένης δέ καί τῆς ἀντιθέσεως καί διαστάσεως τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου (τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἱεραρχίας), πρός τόν Γ. Παπαδόπουλον, ἀπεφάσισαν ὅπως ὑπαχθῆ ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων καί ἀναγνωρισθῆ καί ὑπό τοῦ Κράτους ὡς δευτέρα ἐν Ἑλλάδι ἐπίσημος Ἐκκλησία! Τό θέμα προωθεῖτο διακριτικώτατα, πλήν μέ γρήγορον ρυθμόν, καί δέν θά ἐλάμβανεν ἐπισήμως διαστάσεις, ἀλλά σιωπηλῶς καί ἀθορύβως θά ἐκηρύσσετο ἡ ἕνωσις, μέ τό ὡς ἄνω Πατριαρχεῖον μέ βάσιν ὅμως τήν «ψευδοαπόφασιν τῶν Φλωρινικῶν», ἡ ὁποία ἐνεφάνιζεν τήν ἁπλῆν Συγχωρητικήν Εὐχήν εὐθέως ὡς χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν!... Τόν Ἰανουάριον τοῦ 1973 τό ἐν λόγω σχέδιον περί ἀναγνωρίσεως καί ὑπαγωγῆ τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ἐν Ἑλλάδι», εἰς τό Πατριαρχεῖον-Ἱεροσολύμων, προωθεῖται ἀποφασιστικά καί προκειμένου νά ὁλοκληρωθῆ, ἐσπευσμένως συγκροτεῖται 12μελής Ἱερά Σύνοδος, (ἐξ ὦν τινές, ἦσαν μυημένοι καί σαφέστατα ἐγνώριζον τό σχέδιον), ὅπως διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἀναγνωρισθῆ ἡ ψευδοαπόφασις καί ἀποκτήση κῦρος, ὁπότε ἡ Συγχωρητική Εὐχή πλέον θά ἐλογίζετο ἐπισήμως ὡς «χειροθεσία»! Ὅλον τοῦτο τό σχέδιον ἐναυάγησεν πρίν ὁλοκληρωθῆ, διότι οἱ πρωτεργάται Εὐγένιος Τόμπρος καί Γεώργιος Παπαδόπουλος τό 1974 ἐξέπεσον καί... ἔσβησαν! Ἰδού ἡ δεξιά τοῦ Κυρίου καί πάλιν ἐπενέβη καί συνέτριψεν καί αὐτό τό σχέδιον!... 3) Ἡμέτεροι καί Φλωρινικοί, συνεχῶς συνήρχοντο καί ἐμελέτων τά σχέδια εἰς τήν Μονήν τῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν τοῦ Κορινθίας Καλλίστου εἰς τά Ἀθίκια, ἐνῶ ἐθεωρεῖτο ὡς καλή σύμπτωσις τό ὅτι ὁ κ. Γκουτζίδης κατά τήν συγκεκριμένην περίοδον, ἦλθεν εἰς τρόπον τινά εὐγενῆ ἀντίθεσιν πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν, διότι δέν ἐδέχθη τήν πρότασίν του νά χειροτονηθῆ Κληρικός καί νά συνεργασθῆ μετά τοῦ τότε ἀκόμη Πρωθιερέως Εὐγενίου Τόμπρου, διό ἀπό τό τέλος τοῦ 1972 καί ἀρχάς τοῦ 1973 διακριτικώτατα ἀπετραβήχθη καί μέχρι τά μέσα τοῦ 1977, δέν συμμετεῖχεν ἐπισήμως εἰς τόν ἀγῶνα τῆς Ἐκκλησίας, παρά μόνον ὡς θεολόγος προσωπικῶς διηκόνει τόν Ἀρχιεπίσκοπον. Αὐτό ὑπό τῶν ἐπιβούλων ἐθεωρήθη ὡς «εὐτυχές» γεγονός, διά τήν εὐκολωτέραν προώθησιν τῶν σχεδίων ὅλων τῶν συνασπισμένων Προδοτῶν, οἱ ὁποῖοι ἤθελον νά περάσουν τήν Συγχωρητικήν Εὐχήν ὡς «χειροθεσίαν»!... 4) Ὅσον καί ἄν ἀποτυγχάνουν καί ματαιώνονται τά συγκεκριμένα σχέδια, τό ὅλον θέμα παρηκολούθει μέ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον ὁ Νεοημερολογιτισμός, ἐνῶ εἰς τινα βαθμόν διακριτικῶς ἤρχετο συνεργός καί ἡ πολιτεία! Τά ἔτη 1973 καί 1974 μέχρι 1976 εἶναι ἀποκαλυπτικά! Ὁ τότε Νεοημερολογίτης Πειραιῶς Χρυσόστομος Ταβλαδωράκης κατά τήν περίοδον 1974-1976, ἀναλαμβάνει ὅπως, μέσω τῶν Δικαστηρίων, ἀναγνωρισθῆ ἡ ψευδοαπόφασις τῶν Φλωρινικῶν, ἡ ὁποία ἐνῶ «τηρεῖ Φλωρινικήν σιγήν» ὡς πρός τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν, εἶναι ὅμως ρητή ὡς πρός τό θέμα «χειροθεσία τῶν Ματθαιϊκῶν»!!! Ἐν προκειμένω ὁ Νεοημερολογίτης Πειραιῶς Χρυσόστομος Ταβλαδωράκης, μηνύει εἰς τό Πολυμελές Πλημμελειοδικεῖον Πειραιῶς τόν ἡμέτερον μόλις χειροτονηθέντα ὡς ἐπίσκοπον Πειραιῶς Νικόλαον Μεσσιακάρην ὡς «ἀντιποιούμενον τό λειτούργημα τοῦ ἐπισκόπου, ψευδεπίσκοπον ὄντα», διό ἐζήτει νά ἐπιληφθῆ καί ἀποφανθῆ ἡ Δικαιοσύνη! Ἡ κατηγορία βεβαίως ἦτο βαρυτάτη καί ἀπαιτοῦσε πίστιν καί γενναῖον φρόνημα, ἅτινα ὅμως ἔλειπον ἀπό τόν τότε Πειραιῶς Νικόλαον! Οὗτος ἐμφανισθείς εἰς τούς ἀνακριτάς, ἀπολογούμενος ἰσχυρίζετο ὅτι εἶναι Κανονικός καί ὄχι ψευδεπίσκοπος, καί δέν ἀντιποιεῖται λειτούργημα Ἐκκλησιαστικόν. Μή δυνάμενος δέ νά σηκώση περαιτέρω τόν σταυρόν τῆς ὁμολογίας καί τοῦ διωγμοῦ, ἐμφανίζει, (ὁ ἴδιος ἤ ὁ συνήγορός του, εἶναι χωρίς σημασίαν, ἀφοῦ ὁ Συνήγορος ὁμιλεῖ καί ἐνεργεῖ ἐξ ὀνόματος τοῦ πελάτου του), καί καταθέτει τήν «ψευδοαπόφασιν» τῶν Φλωρινικῶν ὡς ἐπίσημον ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆ Συνόδου, εἰς τήν ὁποίαν ἀναγνωρίζεται ὡς Κανονικός ὁ Πειραιῶς Νικόλαος, ἀλλά κατόπιν τῆς χειροθεσίας!!! Οὕτω εἰς τό 54/76 ἐκδοθέν ἀπαλλακτικόν Βούλευμα, ὁ μέν Πειραιῶς σαφῶς ἀρνεῖται τήν ἀρχιερωσύνη του, μεθ' ὅ ἀναγνωρίζεται ἀπό τό Πολυμελές ἀνακριτικόν τμῆμα, τοῦ Συμβουλίου τῶν Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς, ὡς Ἐπίσκοπος, ἡ δέ ψευδοαπόφασις τῶν Φλωρινικῶν προβάλλεται ὡς δῆθεν ἐπίσημον Ἐκκλησιαστικόν ἔγγραφον, καί λαμβάνει καί «νομικήν» θά ἐλέγομεν ὑπόστασιν!!! Πλέον ὁ μέχρι τό 1971 ἐγκαλούμενος ὡς «ψευδοκληρικός» καί ἀπό τόν Ἰανουάριον τοῦ 1973 καί «ψευδεπίσκοπος», δυνάμει αὐτῆς τῆς ἀδιανοήτου ἱεροσυλίας περί χειροθεσίας του, τήν ὁποίαν ἐμφανίζει ἡ ἀναφερθεῖσα «ψευδοαπόφασις τῶν Φλωρινικῶν», ὄχι ἁπλῶς «ΕΔΙΚΑΙΩΘΗ», ἀλλ' ὡς ἐκαυχᾶτο, ἔλαβεν καί τά «συγχαρητήρια» τῶν ἀνακρινόντων..., ἐνῶ, προσοχή(!), προέκυψεν ὡς δῆθεν «ἡττημένος» καί «συντετριμμένος» ὁ Νεοημερολογίτης Πειραιῶς Χρυσόστομος Ταβλαδωράκης!... Τοῦτο ἀσφαλῶς ἀποκλειστικῶς ἐπεδίωκεν καί ὁ ἴδιος καί εὐρύτερον ὁ Νεοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός, δηλαδή μέσω αὐτῆς τῆς συμπαιγνίας νά λάβη κῦρος ἡ ψευδοαπόφασις καί ἀποκλειστικῶς ἡ περί «χειροθεσίας» παράγραφος! Γίνεται, λοιπόν, ἀπολύτως σαφές ὅτι πλέον ἡ Ἀποστολική Διαδοχή ἐπιχειρεῖται νά πληγῆ ἀπροκαλύπτως ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί τῆς Πολιτείας μέσω τῆς Δικαιοσύνης!!! Τοῦτο τό ἐκδοθέν 54/76 Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν ὑπέρ τοῦ Πειραιῶς Νικολάου, ἐνεφανίσθη τό 2003, ὅτε ἡ ἤδη σχισματοαιρετική του ὁμάς, (τῆς ὁποίας ὁ ἴδιος πλέον ἡγεῖτο ὡς «Ἀρχιεπίσκοπος», μετά τήν ἀναγκαστικήν παραίτησιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου ὑπέρ αὐτοῦ), εἶχεν εἰσέλθει εἰς τήν τελικήν της εὐθεῖαν προκειμένου «ἱεροσυνοδικῶς» νά διακηρύξη τήν ἄκρως ψευδῆ καί ἱερόσυλον σκευωρίαν-ἀπάτην, ἤτοι περί «ἀποκηρύξεως» καί «καταδίκης» τῆς δῆθεν «χειροθεσίας» καί «ἐπαναφορᾶς των εἰς τόν Ἅγιον Πατέρα»!!! Ὅλως ἰδιαιτέρας σημασίας εἶναι ὅτι διά τῆς οὔτω μετατροπῆ τῆς Συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς τήν ἀνυπόστατον «χειροθεσίαν» των, καί τῆς «Συνοδικῆς» των καταδίκης καί ἀποκηρύξεως αὐτῆς τό 2007, οὐσία τήν ΥΠΕΣΤΑΣΙΑΣΑΝ διά τούς ἰδίους τούς ἑαυτούς των καί τήν ἐπεκάθησαν ἐπί τῶν κεφαλῶν των! Σαφέστατα δέ ἡ θρασυτάτη αὐτή πρᾶξις ἀποτελεῖ τήν ἐσχάτην ἄρνησιν, βεβήλωσιν καί ἱεροσυλίαν κατά τῶν ἀπό τό 1935 καί 1948 ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν των, καί πλέον κατά τήν ἀκρίβειαν τῶν θείων καί Ἱερῶν Κανόνων δέν εἶναι δυνατόν νά ἀναγνωρίζωνται ὡς ἐπίσκοποι!... 5) Παραλλήλως πρός τόν Νικόλαον καί προφανῶς καί πρό αὐτοῦ, (1974-1976) καί ὁ τότε Ἀργολίδος Παχώμιος Ἀργυρόπουλος, προετοιμάζων, ὅσον ἐξηρτᾶτο ἀπό τόν ἴδιον, τήν ἐπίσημον μετατροπήν τῆς Συγχωρητικῆς Εὐχῆς, εἰς δῆθεν «χειροθεσίαν»(!), πρῶτος αὐτός ἐγγράφως, ὑπό ἄκραν μυστικότητα, γράφει καί ὑπογράφει ἀπόρρητον «ἐξομολογητικήν ἐπιστολήν», εἰς τήν ὁποίαν ἀποφαίνεται ψευδῶς πλήν ρητῶς ὅτι ἡ ἐν Ἑλλάδι Ἱερά Σύνοδος καί προηγουμένως ἡ Ἐξαρχία ἐν Ἀμερικῆ, «προσέτρεξαν» καί «ἐδέχθησαν "ἀγαλλομένω ποδί" ὅλοι ὄχι "Συγχωρητικήν Εὐχήν" ἀλλά "Χειροθεσίαν" ὡς ἐπί σχισματικῶν»! Ὁμοίως καί οὗτος, ὅπως ὁ Νικόλαος, τό κείμενόν του, τό ὁποῖον ἐχαρακτήρισεν ἐξ ἀρχῆς ὡς «ἐξομολογητικήν του ἐπιστολήν», τό ἐκράτησεν μυστικόν καί μόνον περί τό 2003 ἐπισήμως τό ἐκυκλοφόρησεν καί μάλιστα ὑπερημύνθη αὐτοῦ, γράψας καί δεύτερον ἴδιον ἀκριβῶς ψευδές καί ἱερόσυλον κείμενον τό 2004! Αὐτή εἶναι ἡ ἐπί ὁλόκληρον 30ετίαν συνεχιζομένη προδοσία κατά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, δυστυχῶς καί παρά ἡμετέρων πρώην Ἐπισκόπων!... 6) Εἰς τά ἴδια πλαίσια, ὁ ἴδιος ἐσωτερικός μηχανισμός, τοῦ ὁποίου, μετά τόν Εὐγένιον Τόμπρον, ἡγεῖται ὁ τότε Ἀττικῆς Ματθαῖος Μακρῆ, ἀλλά καί οἱ λοιποί ἐγκάθετοι, οἱ ὁποῖοι παραμένουν ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, ὡς οἱ Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος, ὁ Κων/νος ἤ Καλλίνικος Σαραντόπουλος, σήμερον ἐμφανιζόμενος ὡς ἀρχιεπίσκοπος τῶν Φλωρινικῶν, καί πλεῖστοι ἄλλοι, εἰς τά πλαίσια τῆς προετοιμασίας των νά μεταλλάξουν καί νά κηρύξουν τήν συγχωρητικήν εὐχήν εἰς χειροθεσίαν των, ἐχρησιμοποίησαν καί τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον Μακρῆν! Τοῦτον ἔπεισαν καί ἐδήλωσεν τό 1975, μετά 5 ὁλόκληρα ἔτη ἀπό τῆς εἰς Ἀμερικήν μεταβάσεως τῆς ἐξαρχίας μας, ὅτι «τήν 17ην Σεπτεμβρίου εἰς τήν Ἀμερικήν εἰς τόν ἴδιον δέν ἀνεγνώσθη «Συγχωρητική Εὐχή» ἀλλ' ἐγένετο «Χειροθεσία ἐπί σχισματικοῦ, διό προσχωρεῖ εἰς τήν Φλωρινικήν Παράταξιν»!!! Πάντως οὗτος, δέν διενοήθη νά εἴπη ὅτι καί εἰς τήν Ἑλλάδα ἔκαμαν «χειροθεσίαν» ἐπί τῶν ἐπισκόπων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ὅπως, ἤδη πρό αὐτοῦ, ἀπετόλμησαν οἱ Παχώμιος καί Νικόλαος, οἱ ὁποῖοι, παρά ταῦτα, ἔφθασαν εἰς τό σημεῖον κατά μέν τό 1976 νά ὑπογράψουν τήν καθαίρεσιν τοῦ Καλλίστου(!), ὅταν, ΠΡΟΣΟΧΗ(!), ἀμφότεροι οὖτοι ἐν κρυπτῶ εἶχον ἤδη γράψει τά δόλια φληναφήματά των «περί χειροθεσίας ὡς ἐπί σχισματικῶν καί ἐν Ἀμερικῆ καί ἐν Ἑλλάδι καί τό χεῖρον ὅτι ἐν τέλει τήν «ἀποκηρύσσουν καί τήν καταδικάζουν» τό 2007, μέ συνέπειαν τήν ὑποστασιοποίησιν αὐτῆς! Ὅλα αὐτά ἐλάμβανον χώραν, διότι συνεχῶς ἐπί ὅλην 30ετίαν εἰργάζοντο καί προσεδόκουν ὅτι τήν Συγχωρητικήν εὐχήν, τήν ὁποίαν ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971, προϊόντος τοῦ χρόνου, θά τήν μετέτρεπον καί θά τήν ἐπέβαλον ὡς «χειροθεσίαν» ἐπί σχισματικῶν, ὁπότε ἡ προδοσία θά ἦτο καθολική καί «πανηγυρική»! 7) Καθ' ὅλα τά ἔτη ἀπό τό 1971 ἕως καί τό 1975 ὑπό τῆς Ἱ. Συνόδου κατεβλήθησαν ἀπεγνωσμέναι προσπάθειαι ὅπως ἡ Ρ.Σ. δεχθῆ καί διακηρύξη τήν ἀπό τό 1924 Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί κηρυχθῆ πραγματική ἑνότης, πλήν κατέστη ἀδύνατον! Παρά ταῦτα ὁ τότε πρόεδρος τῆς Ρ. Συνόδου Φιλάρετος διεβεβαίωνεν ὅτι δέν ἐγένετο χειροθεσία ἐπί τῆς Ἐξαρχίας μας, ἀλλά ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή. Τό ἀληθές ἐν προκειμένω εἶναι ὅτι ἡ Ρ.Σ. τό 1971 μᾶλλον ἐφέρετο καί ἤγετο ὑπό τῶν Φλωρινικῶν, τῶν ὁποίων σαφῶς εἶχεν καί τό «πιστεύω»! Παρά τό συστηματικῶς προωθούμενον σχέδιον περί δῆθεν «χειροθεσίας», τοῦτο ἀπό τοῦ Φεβρουαρίου 1976, ἐφάνη ὅτι ἔληξεν, διότι ἡ Ἱερά Σύνοδος διά τοῦ ὑπ' Α.Π. 1158/20.2.1976 ἐγγράφου της πρός τήν Ρωσικήν Σύνοδον ἀνεκοίνωσεν τήν διακοπήν πάσης κοινωνίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετ' αὐτῆς. ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΑΛΛΑ Η ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΔΙΑ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΩΝ ΤΟΥ 1995 ΚΑΙ ΤΟΥ 2005 Κατόπιν αὐτοῦ τοῦ γεγονότος καί ὅλων ὅσων προηγήθησαν ἀπό τό 1971 τό συγκεκριμένον σχέδιον δέν ἐπαύθη, ἀλλά ἐτέθη ἐπί ἄλλης βάσεως! Μέ δεδομένον ὅτι τήν Ἱεράν Σύνοδον ἀπό τό 1977 ἐπλαισίωναν δύο θεολόγοι, (Ἐλ. Γκουτζίδης καί Μηνᾶς Κοντογιάννης) γνωστοί ἀμφότεροι διά τόν ζῆλον καί τήν ἐργατικότητά των, τοῦτο ἔλαβεν σοβαρῶς ὑπ' ὄψιν ὁ τότε Ἀττικῆς Ματθαῖος, ὅστις συνειδητοποιήσας ὅτι τά σχέδια του περί «χειροθεσίας» θά προσέκρουον σκληρά ἐπ' αὐτῶν, κατ' ἀρχάς ἐποίησεν τό πᾶν νά τούς προσεταιρισθῆ καί νά τούς παρασύρη εἰς τάς μεθοδεύσεις του περί χειροθεσίας, πάντοτε ἐμμέσως καί σιωπηλῶς! Τοῦτο ὡς θά προκύψη δέν τό κατώρθωσεν! Συγκεκριμένως ὁ τότε Ἀττικῆς Ματθαῖος, ἀνεβίωσεν τό κατά τάς ἀρχάς τοῦ 1974 διακοπέν καί ματαιωθέν σχέδιον τοῦ Εὐγενίου Τόμπρου, ἤτοι νά ἀναγνωρισθῆ ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀπό τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων καί ὑπαχθῆ εἰς αὐτό! Πάλιν ὅμως ἐπειδή τοῦτο τό σχέδιον θά ἐπεχειρεῖτο μέ ἀποκλειστικήν βάσιν τήν γνωστήν ψευδοαπόφασιν τῶν Φλωρινικῶν, ἡ ὁποία ψευδέστατα διεκήρυσσεν τήν «χειροθεσίαν» ὡς ἐπί σχισματικῶν, τό θέμα καθίστατο δυσχερές! Μέ αὐτό τό δεδομένον, καθ' ὅλην τήν δωδεκαετίαν ἀπό τό 1977 ἕως καί τό 1989, ὁ τότε Ἀττικῆ Ματθαῖος, ἔφερε τούς δύο θεολόγους τρεῖς φοράς εἰς ἀπ' εὐθείας σύσκεψιν μετά παραγόντων τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων εἰς τάς Ἀθήνας, μέ ἀποκλειστικόν ἐπιχείρημα ὅτι: «Ἔχουμε ἱεράν ὑποχρέωσιν καί καθῆκον νά στηρίξωμεν τό δοκιμαζόμενον Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων καί ἐφ' ὅσον τοῦτο γίνη θά τύχωμεν ἐπισήμου ἀναγνωρίσεως καί θά ἀπολαμβάνωμεν ὅλα τά δικαιώματα, τά ὁποῖα ἀπολαμβάνουν ὅλοι οἱ «λειτουργοί» ὅλων τῶν ἐπισήμως ἀναγνωρισμένων Ἐκκλησιῶν, ἤτοι: μισθούς, συντάξεις καί πλῆθος ἄλλων προνομίων, ὡς δωρεάν αὐτοκίνητα κ.λπ., κ.λπ.»!!! Ἡ ἀπάντησις τῶν δύο Θεολόγων καί κατά τάς τρεῖς συναντήσεις ἦτο ἡ ἴδια: «Κρατεῖστε ὅλα αὐτά δέν τά θέλωμεν! Ἕν μόνον θέλομεν καί αὐτό εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ὁμολογία-Ἐκκλησιολογία! Αὐτήν ζητοῦμεν ἀπό τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων καί ἀμέσως θά ἑνωθῶμεν»... Ἀφοῦ ἀπέτυχεν καί ἡ τρίτη ἐπίσημος συνάντησις, (τήν φοράν αὐτήν εἰς τό Γραφεῖον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου εἰς Περιστέριον), τότε ὁ Ματθαῖος Μακρῆ ἀπεφάσισεν νά ἀνοίξη μέτωπον πρός ἀπομάκρυνσιν τῶν δύο θεολόγων, καί ἐν ἀνάγκη καί τῶν συνεργαζομένων μετ' αὐτῶν Κληρικῶν, μέ πρῶτον τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν καί τόν Ἱερομόναχον Ἀμφιλόχιον καί βεβαίως ὄχι μόνον αὐτῶν! Συνεκρότησεν ὁμάδα ἐπιθέσεως, ἡ ὁποία πρωτίστως ἐφρόντισε νά διακοπῆ ὁ λαμπρός θεολογικός Διάλογος, μετά τῶν Φλωρινικῶν 1988-1991, καί ὁ ὁποῖος εἶχεν φθάσει εἰς θαυμαστόν σημεῖον, διό ἀμέσως ἐκήρυξεν τήν δῆθεν «ΝΕΟΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑΝ», ἡ ὁποία ἐν τέλει καί αὕτη δέν εἶχεν τά ἀποτελέσματα τά ὁποῖα ἐφαντάζετο, διό καί προεκάλεσεν μέ ἄλλους 4 ἐπισκόπους τό σχῖσμα του κατά τό 1995, ἐνῶ ἤδη πρό ἔτους(;) περίπου εἶχεν ἀποστείλει τούς Πειραιῶς καί Ἀργολίδος διά νά πλαισιώνουν καί ἐλέγχουν τόν Ἀρχιεπίσκοπον, ὅστις εἶχεν ἀπομείνει μόνος του, καί πρό πάντων νά ἀντιμετωπίσουν τούς δύο θεολόγους!... Αὐτοί εἶναι οἱ ἀπό τό 1937 βλάσφημοι Σχισματικοί Φλωρινικοί, αὐτοί εἶναι οἱ ἐπίσης ἀπό τό 1995 πέντε Σχισματοαιρετικοί, οἱ ὑπό τόν τότε Ἀττικῆς Ματθαῖον, αὐτοί εἶναι καί οἱ περισσότερον ὅλων Σχισματοαιρετικοί ἀπό τό 1997 καί μέχρι τό 2005 καί 2007, οἱ «Νικολαΐται», οἱ ὁποῖοι, ὅπως ἐλέχθη, μέχρι τό 1994 ἦσαν ὀργανικά ἡνωμένοι καί ὁμόφρονες μετά τῶν πέντε, ἐνῶ ὀλίγον πρό τοῦ σχίσματός του 1995, ἐξῆλθον καί ἐπλαισίωσαν τόν μόνον του ἐναπομείναντα Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν καί ἐστάλησαν διά νά συνεχίσουν τό περί «χειροθεσίας ἔργον»!!! Οὗτοι ἤδη ἀπό τό 1997 κατέλυσαν κάθε ἔννοιαν Κανονικῆ Τάξεως καί Συνοδικοῦ θεσμοῦ, καί ἀποβάντες τυφλά καί ἄβουλα ὄργανα τοῦ Φλωρινισμοῦ καί Νεοημερολογιτισμοῦ, ἱεροσύλησαν κατά παντός ὁσίου καί ἱεροῦ, πρωτίστως δέ κατ' Αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ ἔθεσαν ἀργίας, ἔκαμαν ἀφορισμούς, ἀπεσχημάτισαν, διέλυσαν ἀδελφότητας, ἐδίχασαν καί πλανώμενοι ἐπλάνησαν, ἐνῶ ἥρπασαν Ναούς καί Μονάς καί προεκάλεσαν τήν τρίτην μεγάλην Σχισματοαίρεσιν! Φερόμενοι καί ἀγόμενοι ὑπό τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί κυρίως ὑπό τοῦ Μοναχοῦ Μαξίμου Τσακίρογλου, τοῦ Δημητρίου Κάτσουρα, ἀλλά καί τοῦ γνωστοῦ διά τήν ἀπό τό 1971 συμπεριφοράν του ἐπί τοῦ θέματος τῆς δῆθεν «χειροθεσίας», Βασιλείου Σακκᾶ, καί πρό πάντων ὑπό τοῦ ἐν Ἀθήναις Φλωρινικοῦ κέντρου ὑπό τούς κ. Καλλίνικον Σαραντόπουλον, (νῦν «Ἀρχιεπίσκοπον» τῶν Φλωρινικῶν), τόν κ. Ἀθανάσιον Σακαρέλλον καί ἄλλους βεβαίως, διέπραξαν τέρατα καί σημεῖα ἀπό Κανονικῆ, Ὀρθοδόξου καί ἐν γένει Ἐκκλησιαστικῆς ἀπόψεως. Ἀναφέρομεν χαρακτηριστικῶς τήν δολίαν μεθόδευσιν κατά τοῦ θεολόγου Ἐλευθ. Γκουτζίδη, μέ ἀφορμήν τήν ὁμολογιακήν καί ἀπό πάσης ἀπόψεως Ὀρθόδοξον ὁμιλίαν του, κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ 1997, εἰς τήν Θεσσαλονίκην, ἡ ὁποία εἶχεν ὡς θέμα τήν ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ. Ἐκ τοῦ μή ὄντος ἐχάλκευσαν ζήτημα περί «ἀνάρχου Ἐκκλησίας» καί περί «μή κοινωνίας τῶν τριῶν Θείων Προσώπων», ἀποβάντες οἱ ἴδιοι ΑΚΡΩΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ἐπί τε τοῦ Ἐκκλησιολογικοῦ καί προηγουμένως τοῦ Τριαδολογικοῦ Δόγματος! Μέ βάσιν δέ αὐτά προέβησαν εἰς ὅλως ἀντικανονικάς καί ἀπολύτως ληστρικάς «καθαιρέσεις», «ἀφορισμούς» καί ἄλλας διώξεις μέ θλιβεράν κατάληξιν τό σχῖσμα τοῦ 2005. Ταῦτα πάντα εἶναι γνωστά, διότι πληθωρικῶς καί ἐπανειλημμένως ἐδημοσιεύθησαν εἰς τά περιοδικά «Κήρυξ Γνησίων Ὀρθοδόξων» καί «Ὀρθόδοξος Πνοή». Ἐπίσης ταῦτα πάντα ἐν πολλοῖς ἔχουν ἐκδικασθεῖ καί ὑπό τοῦ Ἀνωτάτου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου, τά δέ Πρακτικά καί αἱ ἀποφάσεις αὐτοῦ ἔχουν δημοσιευθεῖ εἰς τούς τόμους τῆς «Ὀρθοδόξου Πνοῆς» τῶν ἐτῶν 2009, τεῦχος Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου σελ. 451-494 καί Τόμος 2010, τεῦχος Ἰανουαρίου-Φεβρουαρίου σελ. 3-59 καί τεῦχος Μαρτίου-Ἀπριλίου σελ. 103-141. Διά τοῦτο ἐξ ἀρχῆ ἐμνημονεύσαμεν τό τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, «Καί νῦν πολλοί ἀντίχριστοι ἐληλύθασιν», διότι καί εἰς τάς ἡμέρας μας, ὅλα τά κέντρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί τό Φλωρινικόν σχῖσμα μεθ' ὅλων τῶν θυγατρικῶν του, καί ἐπί πᾶσι τούτοις αἱ σχισματοαιρέσεις τοῦ 1995, ὑπό τούς πέντε πρώην ἐπισκόπους μας, ἰδιαιτέρως δέ ἤ πολύ χείρων αὐτῆς, μεγίστη καί ἐσχάτη σχισματοαίρεσις τοῦ 2005, ἐποίησαν τά πάντα ἀφ' ἑνός νά πλήξουν τήν Ἐκκλησίαν καί ἀφ' ἑτέρου νά ἐπιτύχουν μίαν ἕνωσιν εἰς τά πλαίσια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὅλων τῶν «Παλαιοημερολογιτικῶν», ψευδοεκκλησιῶν πρός «λύσιν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ προβλήματος»! Τοῦτο ὅλον ἤδη ἐνεργεῖται!... Διό, Πατέρες καί ἀδελφοί, πρόσχωμεν! Στῶμεν καλῶς, Στῶμεν μετά φόβου καί ἄν χρειασθῆ ἄς χύσωμεν καί τό αἷμα μας, ἐνῶ ὁ ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία Χριστοῦ Διάλογος καί σήμερον εἶναι τό αἴτημα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός ὅλους αὐτούς. Πατέρες καί ἀδελφοί, Ὅλαι αἱ ἀπό τό 1924 καί μέχρι σήμερον παλαιοημερολογιτικαί ψευδοσύνοδοι καί ψευδοεκκλησίαι, σκοπόν εἶχον καί ἔχουν νά ἐκκλείψη ἡ ἀπό τό 1935 καί 1948 γνησία καί ἀνόθευτος παραμένουσα Ἀποστολική Διαδοχή καί ἐν ταυτῶ ἡ ἀπό τό 1924 ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ! Ἐπί τῶ σκοπῶ τούτω ὅλαι αἱ σχισματικαί, αἱρετικαί Παλαιοημερολογιτικαί ψευδοσύνοδοι καί ψευδεκκλησίαι, ἔχει ἀποφασισθεῖ νά ἑνωθοῦν εἰς μίαν μεγάλην Παλαιοημερολογιτικήν Ψευδοεκλησίαν, ἐξηρτημένην ἀπό πάσης ἀπόψεως πνευματικῆ καί διοικητικῆ, ὑπό τόν Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν! Αὐτό εἶναι τό προκεχωρημένον σχέδιον, τό ὁποῖον ἐνεργεῖται ὑπό τοῦ ἀντιχρίστου, εἰς τάς ἡμέρας μας, καί προσδοκοῦν νά τό ἐπιτύχουν. Ἤδη ὅπως ἐλέχθη ἔχουν πραγματοποιηθεῖ αἱ πρῶται Παλαιοημερολογιτικαί ἑνώσεις καί θά συνεχισθοῦν, ἐνῶ πρόβλημα, ὅπως ἔλεγεν καί ὁ ἀποβιώσας Χριστόδουλος, ἀποτελοῦν συγκεκριμένα πρόσωπα, κατωνόμαζεν δέ τόν Ἐπίσκοπον Κήρυκον καί τόν Ἐλευθέριον Γκουτζίδη. Σήμερον οὐσιαστικόν καί μεγάλο πρόβλημα, δι' ὅλους αὐτούς, ἀποτελεῖ ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν Ἑλλάδι καί ἰδιαιτέρως ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος, τήν ὁποίαν ἡ δεξιά τοῦ Κυρίου ἀνέδειξαν τό 2008!!! Ἐδῶ εὑρίσκεται σήμερον τό ὅλον πρόβλημά τους(!), ἤτοι πῶς θά μολύνουν καί θά ἀκυρώσουν τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν ὀλίγων ἐναπομεινάντων Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων! Διά τοῦτο σήμερον ὅλαι αἱ δυνάμεις τοῦ ἀντιχρίστου εἶναι ἐστραμμέναι κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀλλά καί τῆς ἐν Κύπρω καί ἐν Ρωσία καί ἐν Ρουμανία καί ἐν Κένυα. Διό μετέρχονται κάθε ὑποκρισίαν καί καταβάλλουν τάς μεγίστας προσπαθείας νά εὕρουν τρόπον ὥστε νά καταρρίψουν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν ὅλων τῶν ἐπισκόπων τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Πατέρες καί ἀδελφοί διερχόμεθα ἐσχάτους καιρούς, κινδυνεύομεν νά πλανηθῶμεν καί οἱ «ἐκλεκτοί», διό ἔχομεν χρέος καί καθῆκον νά φυλάξωμεν τήν Παρακαταθήκην τῆς ΠΙΣΤΕΩΣ, ἀλλά καί νά τήν διακηρύξωμεν μέχρις ἐσχάτης μας ἀναπνοῆ. Ἔχομεν χρέος νά ἐντείνωμεν τόν ἀγῶνα, διά τοῦ ὁποίου θά βοηθήσωμεν καί ὅλους τούς πρώην Πατέρας καί ἀδελφούς, ὡς ἀνωτέρω ἐπεσημάναμεν, οἱ ὁποῖοι πλανηθέντες ἐξέπεσον εἰς τάς φοβεράς παλαιοημερολογιτικάς σχισματοαιρέσεις, ἵνα, χάριτι Χριστοῦ, ἐπανέλθουν εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Ὅθεν, ἀπαιτεῖται νά ἔχωμεν καί νά κηρύσσωμεν γνησίαν καί καθαράν τήν ὁμολογίαν, ἀλλά νά ἔχωμεν καί χριστιανικήν ταπείνωσιν, ἀγάπην καί προσευχήν, δηλαδή νά εἴμεθα γνήσια καί ζῶντα μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Κλείοντες τήν παροῦσαν Συνοδικήν Ἔκθεσιν τῶν συμβαινόντων σήμερον ἀπευθύνομεν ἰδιαιτέρως θερμοτάτην ΕΚΚΛΗΣΙΝ πρός ὅλους τούς πρώην ἀδελφούς μας λέγοντες: Πρώην ἐν Χριστῶ Πατέρες καί ἀδελφοί, οἱ ὁποῖοι συνεχίζετε καί ἐκπροσωπεῖτε τάς ἀπό τό 1937, 1995 καί τό 2005 δεινάς σχισματικάς καταστάσεις, ὡς ἐνδημοῦσα Ἱερά Σύνοδος τόσον τῆς ἐν Ἑλλάδι, ὅσον καί τῆς ἐν Κύπρω, ἀλλά καί τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, σᾶς ἀπευθύνομεν θερμοτάτην Ἔκκλησιν, ὅπως παύσωμεν τάς οἱασδήποτε προφάσεις ὡς ἐκ τοῦ Πονηροῦ προερχομένας καί μή παρικωλύωμεν τόν ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία Χριστοῦ Διάλογον «προφασιζόμενοι προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις», διότι ἄν οἱ αἴτιοι ἑνός σχίσματος εἶναι μίαν φοράν εἰς τήν ἀπώλειαν, οἱ ἀνεχόμενοι καί ἰδιαιτέρως οἱ παντί σθένει συντηροῦντες αὐτό εἶναι μυριάκις εἰς τήν ἀπώλειαν!... Ὅθεν ἐρχόμενος ἕκαστος εἰς ἑαυτόν, δεῦτε νά ταπεινωθῶμεν καί προσπίπτοντες τῶ Κυρίω, ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους διά νά καταστῶμεν ὅλοι ἀπό κοινοῦ γνήσια μέλη τοῦ ἑνός Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν Γένοιτο. Η ΕΝΔΗΜΟΥΣΑ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Διά τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος Οἱ Μητροπολῖται: † Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Τ.Υ. ΚΗΡΥΚΟΣ † Λαρίσης καί Τυρνάβου Τ.Υ. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ Διά τήν Γνησίαν ὈρθόδοξονἘκκλησίαν τῆς Κύπρου Ὁ Μητροπολίτης: † Ὁ Κιτίου καί πάσης Κύπρου Τ.Υ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ καί ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Τ.Υ. ΜΙΧΑΗΛ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝΔΗΜΟΥΣΑΝ ΙΕΡΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ † Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΕΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ @ ΓΟΕΕ 2014 + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙΣΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΣ ΤΟΥ ΙΝ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ