Φωτης Κοντογλου: «Καλό είναι να υπάρχεις, αλλά να ζεις είναι άλλο πράγμα»

Στυλιανός Καβάζης · Ακολουθήστε 6 ώρες πριν 6 ώρ. · ~Αντί καληνύχτας~Ένα κείμενο που αξίζει να αφιερώσετε 2 λεπτά από τον χρόνο σας και να το διαβάσετε, από τον μοναδικό Φώτη Κόντογλου! «Καλό είναι να υπάρχεις, αλλά να ζεις είναι άλλο πράγμα». «…Οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδεια κανάτια, καὶ προσπαθοῦν νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, μπάλλες, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, καλλιστεῖα, ποὺ μετριέται ἡ ἐμορφιὰ μὲ τὴ μεζούρα, καρνάβαλους ἠλίθιους, συλλόγους λογῆς-λογῆς μὲ γεύματα καὶ μὲ σοβαρὲς συζητήσεις γιὰ τὸν ἴσκιο τοῦ γαϊδάρου, συνδέσμους ἀφιερωμένους στοὺς ἀποθεωμένους ἄνδρας τῆς Εὐρώπης κι ἕνα σωρὸ ἀλλὰ τέτοια. Αὐτή, μὲ μιὰ ματιά, εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητας σήμερα, ποῦ νὰ μὴν ἀβασκαθεῖ! Ποῦ νὰ βρεῖ κανένας καταφύγιο; Ἐκείνους τοὺς λίγους ποὺ δὲν εἶναι ἐνθουσιασμένοι ἀπὸ «τὰ θαύματα τῆς ἐποχῆς μας», οἱ ἄλλοι, αὐτὴ ἡ μερμήγκια ποὺ ἔκανε αὐτὸν τὸν παράδεισο καὶ ποὺ τὸν χαίρεται, τοὺς λέγει τρελλούς, ὅπως θὰ λέγανε παλαβοὺς κάποιους ἀνθρώπους μὲ σωστὰ μυαλὰ οἱ ἄρρωστοί του φρενοκομείου, βλέποντας τοὺς ἀνάμεσά τους. Δόξα στὸν Θεό, ποὺ ὑπάρχει ἀκόμα κάποιο καταφύγιο γιὰ μᾶς ποὺ δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ νοιώσουμε «τὸ μεγαλεῖο της ἐποχῆς μας». Δόξα στὸν Θεὸ ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμα βουνά, χωράφια καὶ κάποιοι τόποι ποὺ δὲν τοὺς ἐξήρανε αὐτὴ ἡ φυλλοξήρα ποὺ λέγεται πολιτισμός. Τράβα, λοιπόν, μακρυὰ ἀπὸ τὶς σφηγκοφωλιὲς ποὺ τὶς λένε πολιτεῖες, γιὰ νὰ γλυτώσεις ἀπὸ τὸ μαράζι, γιὰ νὰ νοιώσεις ἀπάνω σου τὴ ζωογόνα πνοὴ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά, αὐτὸ δὲν φτάνει. Πρέπει νὰ ἔχεις μάτια ἁγνὰ γιὰ νὰ βλέπεις, αὐτιὰ ἁγνὰ γιὰ ν᾿ ἀκοῦς, καρδιὰ ἁγνὴ γιὰ νὰ αἰσθάνεσαι, κι ὄχι χαλασμένη. Γιατὶ ἀπὸ τὶς πολιτεῖες τρέχουνε γιὰ νὰ φύγουνε, ὅποτε μπορέσουνε, κι ἐκεῖνοι ποὺ καυχιοῦνται πῶς ἡ ἐποχή μας εἶναι θαυμάσια, μά, φεύγοντας ἀπὸ τὶς σφηγκοφωλιές, κουβαλᾶνε μαζί τους καὶ τὴν παραμορφωμένη ψυχῆ τους. Γι᾿ αὐτὸ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ νοιώθουνε τὴν ἐμορφιὰ ἑνὸς βουνοῦ, παρὰ μόνο σὰν ὀρειβάτες, μ᾿ ἄλλα λόγια δὲν νοιώθουνε τίποτα, μήτε ἕνα δέντρο εἶναι σὲ θέση νὰ χαροῦνε, μήτε τὸ μυστήριο ποὺ ἔχει τὸ κύμα, μήτε τὸ θρησκευτικὸ πανηγύρι τῶν λουλουδιῶν. Κι αὐτὴ εἶναι ἡ αἰτία ποὺ τρέχουνε σὰν τρελλοὶ μὲ τ᾿ αὐτοκίνητα γιὰ νὰ μὴ δοῦνε τίποτα, νὰ μὴν αἰσθανθοῦνε τίποτα, νὰ μὴν ἀγαπήσουνε τίποτα. Αὐτὸ τὸ λένε «φυσιολατρία»! Ὅπως καταντήσανε τὰ πάντα, οἱ ἰδέες, οἱ τέχνες, οἱ θρησκεῖες, ἔτσι κατάντησε κι ἡ φυσιολατρία. Ἐμεῖς ὅμως «οἱ καθυστερημένοι», περπατᾶμε καὶ χαιρόμαστε σὰν βλέπουμε ἕνα κομμάτι γαλανὸν οὐρανό, ἀνάμεσα στὰ σύννεφα, καὶ κανένα χελιδόνι ποὺ πετὰ ἀπὸ πάνω μας καὶ ποὺ θαρρεῖς πῶς θὰ τρυπώσει μέσα στὸ γαλάζιο ἐκεῖνο παραθύρι. Νοιώθουμε τὴ μυρουδιὰ ποὺ βγάζουνε τ᾿ ἀγριολούλουδα καὶ τ᾿ ἁγιασμένα χορτάρια, καθὼς καὶ τὸ χῶμα τῆς βλογημένης γῆς μας. Ἀναστηνόμαστε ἀπὸ τ᾿ ἀγεράκι ποὺ φυσᾶ, σὰν νὰ μαστε βαρυποινίτες ποὺ δραπετέψαμε ἀπὸ τὴ φυλακή, καὶ δοξάζουμε τὸν Κύριο ποὺ δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ νοιώσουμε τὴν ἐξαίσια ἐποχή μας καὶ τὰ καλά της» Φώτης Κόντογλου, Οἱ λίγοι καθυστερημένοι ἀνάμεσα στοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους, Συλλογή: Μυστικὰ Ἄνθη, Ἐκδόσεις, Παπαδημητρίου) Υ.Γ. ✝️Τα λόγια του αγαπημένου μου κυρ-Φώτη Κόντογλου καρφώνονται σαν πρόκες στη σύγχρονη πραγματικότητα, ξεγυμνώνοντας μια κοινωνία που γονατίζει μπροστά στην ύλη, αποθεώνει την τεχνολογία, θεοποιεί την κατανάλωση και βαφτίζει "πρόοδο" καθετί που την απομακρύνει από τον Δημιουργό της. Μιλά, σαφώς, για εκείνους που προσκυνούν την ύλη, που μετρούν την ευτυχία με όσα κατέχουν και την αξία τους με όσα επιδεικνύουν, που κυνηγούν αδιάκοπα τις απολαύσεις και τα εφήμερα, ενώ αφήνουν την ψυχή τους να λιμοκτονεί. Ανθρώπους που τρέχουν μια ολόκληρη ζωή για να αποκτήσουν περισσότερα, αλλά δεν βρίσκουν ούτε λίγα λεπτά για να αναρωτηθούν τι απέγινε η ψυχή τους. Που γνωρίζουν να χειρίζονται τις πιο προηγμένες συσκευές, αλλά ξεχνούν να υψώσουν το βλέμμα τους στον Ουρανό. Που προσκυνούν τα δημιουργήματα και περιφρονούν τον Δημιουργό, λες και η ύλη μπορεί ποτέ να υποκαταστήσει την αιωνιότητα. Γιατί ας μην γελιόμαστε δεν είναι πρόοδος να έχεις κατακτήσει τα πάντα γύρω σου και να έχεις παραδοθεί ολοκληρωτικά στα πάθη σου. Δεν είναι ελευθερία να είσαι δούλος των επιθυμιών σου όπως δεν είναι ευημερία να λάμπει ο κόσμος σου εξωτερικά, ενώ μέσα σου βασιλεύει το σκοτάδι.Ο κυρ-Φώτης δεν χαϊδεύει αυτιά. Μας θυμίζει πως ο άνθρωπος που έχασε τον Θεό από το οπτικό του πεδίο μπορεί να περιβάλλεται από όλα τα μεγαλεία του πολιτισμού και παρ' όλα αυτά να παραμένει πνευματικά φτωχός. Γιατί, όταν η ύλη γίνεται θεός, ο άνθρωπος καταλήγει σκλάβος της, κι όταν η επίγεια απόλαυση γίνεται ο μοναδικός σκοπός της ζωής, η ψυχή ξεχνά τον προορισμό της. Και το πιο οδυνηρό; Η εποχή μας καμαρώνει για το πόσο ψηλά έφτασε, χωρίς να αντιλαμβάνεται πόσο χαμηλά μπορεί να έχει γονατίσει. Όχι μπροστά στον Θεό, αλλά μπροστά στα είδωλα που η ίδια κατασκεύασε. ✍ Στυλ. Καβάζης ☦️Δόξα στὸν Θεό, ποὺ ὑπάρχει ἀκόμα κάποιο καταφύγιο γιὰ μᾶς ποὺ δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ νοιώσουμε «τὸ μεγαλεῖο της ἐποχῆς μας». Λιγότερα