ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ, ΤΟΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ (19) «ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ». Σύντομον Προλογικόν Σημείωμα ὑπό τοῦ Ἐπιμελητοῦ τῆς Ἰστοσελίδος Ὁ Σεβ/τος Κήρυκος μοῦ ἔδωσε νά μελετήσω ἕνα φάκελλο μέ διάφορα ἔντυπα καί ἄν εὕρω κάτι χρήσιμο νά τό δημοσιεύσω στήν Ἰστοσελίδα. Ὁ φάκελλος εἶχε τόν τίτλον: «ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ». Ἐκ τῆς μελέτης τοῦ φακέλλου διεπίστωσα, ὅτι τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2000, ὅταν δηλαδή οἱ οἰκουμενιστές τῆς Ἑλλάδος προετοιμάζονταν πυρεττωδῶς διά νά φέρουν τόν ἀντίχριστο Πάπα στήν Ἑλλάδα, ἡ Ἱερά Μητρόπολις Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κατόπιν προτάσεως τοῦ δημοσιογράφου καί συνεργάτου τῆς Μητροπόλεως Εὐαγγέλλου Στουραϊτη, καί μέ τήν ἐπιμέλειαν αὐτοῦ, ἐξέδωσε γιά λίγο καιρό, ἕνα ἀντιαιρετικό φυλλάδιο μέ τόν τίτλον «ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ», τό ὁποῖον βέβαια σήμερα δέν κυκλοφορεῖ, διότι μετωνομάσθη καί δημοσιεύεται στήν ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μέ τόν τίτλον «ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ». Ἀπό τά φυλλάδια, λοιπόν αὐτά, ἐπέλεξα ὡρισμένα σημειώματα, τά ὁποῖα παραθέτω εἰς τήν στήλην «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ», ὡς μία συμβολή καί εἰς τόν σήμερον διεξαγόμενον «ἀνένδοτον ἀντιαιρετικόν ἀγῶνα», καί μέ τήν ἐλπίδα, ὅτι σέ κάποιους θά φανοῦν χρήσιμα. Ἐπιλέξαμεν καί παραθέτομεν τριάκοντα τρία «ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ» Ἱερεύς ‘Ανδρέας Σίντνιεβ Παραθέτομεν ἐν πρώτοις τό σημείωμα τό ὁποῖον ἐγράφη τόν Σεπτέμβριον τοῦ 2000 ὡς πρόλογος διά τήν Ἔκδοσιν: ΟΛΙΓΑ ΤΙΝΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΙΝ Μέ τήν ἔναρξιν τοῦ νέου ᾿Εκκλησιαστικοῦ ἔτους, τῆς νέας (τρίτης) ἀπό Χριστοῦ χιλιετίας, κάμνομεν τήν ἔναρξιν τοῦ παρόντος περιοδικοῦ, ὑπό τόν τίτλον μάλιστα "ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ", ἀφ᾿ ἑνός, διότι βλέπομεν ὅτι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος διά τήν ᾿Ορθοδοξία, διά τό ῎Εθνος μας, διά τόν κόσμον ὁλόκληρον, κατά τήν ἀρχήν τῆς νέας χιλιετίας θά προέλθῃ ἀπό τάς αἱρέσεις, διότι εἴμαστε εἰς τόν καιρόν τῆς πλήρους ἀποστασίας, καί ἀφ᾿ ἑτέρου διότι πιστεύομεν, ὅτι ὁ ὑπέρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί κατά πασῶν τῶν αἱρέσεων ἀγών εἶναι τό πρώτιστον ἔργον καί καθῆκον τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ. Εἶναι, ἄλλωστε, ὁ τομεύς τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος, ὁ ζωτικώτερος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί ἱεραποστολῆς. Διά τοῦτο πρέπει τό ἐνδιαφέρόν μας νά στρέφεται ἀμέριστον εἰς αὐτόν τόν ἀγῶνα, ἄν μάλιστα ληφθῇ ὑπ᾿ ὄψιν, ὅτι εἰς τήν ἐποχήν μας, ἐποχήν ἀποκαλυπτικήν, ὁ μέν ζῆλος τῶν ὀρθοδόξων σχεδόν ἔχει νεκρωθῇ, αἱ δέ αἱρέσεις καί αἱ πλάναι ἔχουν κατακλύσει κυριολεκτικά τήν κοινωνία μας. Οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας μας Βασίλειος ὁ Μέγας, Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ᾿Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος, ᾿Αθανάσιος ὁ Μέγας, Κύριλλος ὁ ᾿Αλεξανδρείας, Μάξιμος ὁ ῾Ομολογητής, ᾿Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός, Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Μάρκος ὁ Εὐγενικός, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, καί ὁ ὁμολογητής τοῦ αἰῶνός μας Ματθαῖος ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν, ἠγωνίσθηκαν πρωτίστως κατά τῶν αἱρέσεων. Διά τοῦτο ἄς τούς μιμούμεθα καί ἄς μή παύωμεν νά τούς παρακαλοῦμε νά πρεσβεύουν δι ἡμᾶς νά μᾶς χαρίζῃ ὁ Θεός ζῆλον καί ἀγωνιστικόν φρόνημα, τά ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα δι αὐτόν τόν ἀγῶνα. ᾿Ας μή ξεχνᾶμε δέ ὅτι ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία μᾶς καλεῖ πάντοτε εἰς αὐτόν τόν ἀγῶνα προτρέποντάς μας νά ἀγωνιζώμεθα ὑπέρ τῆς ἀληθείας: "Ἀγώνισαι περί τῆς ἀληθείας", μᾶς συνιστᾶ, δίδοντάς μας παράλληλα καί τήν ἐλπίδα ὅτι "Κύριος ὁ Θεός πολεμήσει ὑπέρ ἡμῶν". (Σοφία Σειράχ). Ὁ «ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ ΑΝΤΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ» κυκλοφορεῖ ἀπό τόν Σεπτέμβριον τοῦ 2000 εἰς τά πλαίσια τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυερωτικῆς, διά νά ἀποτελέση τρόπον τινά ἕναν σύνδεσμον τοῦ ἀγῶνος, ὁ ὁποῖος ἔγινε κατά τήν ἀπελθοῦσαν δευτέραν χιλιετίαν, μέ τόν ἀγῶνα ὁ ὁποῖος εἶναι ἀπαραίτητον νά συνεχισθῇ καί νά εἶναι «ἀνένδοτος» καί κατά τήν νέαν τρίτην χιλιετίαν». Εὐχόμενος διαπύρως πρός Κύριον + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ Παραθέτομεν τά τριάκοντα τρία «ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΑΝΤΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ» τά ὁποῖα ἐπελέξαμεν: 1 Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΣΙΝ ΙΕΡΑΣ ΑΓΡΥΠΝΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ Διά τήν κατάπαυσιν τοῦ πολέμου κατά τῆς Σερβίας καί ἐπί τῆ μνήμη ῾Αγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου, φωτιστῶν τῶν Σλάβων, εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίας Αἰκατερίνης Κορωπίου ᾿Αττικῆς. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., ὕστερα ἀπό πρότασιν τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ.κ. ᾿Ανδρέου, παραλλήλως μέ τήν ἐνημέρωσιν, δι᾿ ᾿Εγκυκλίου της πρός τόν λαόν, διά τήν βάρβαρον καί ἐγκληματικήν ἐπίθεσιν τῶν "ἰσχυρῶν λαῶν" (δηλ. τῆς Παπικῆς καί Προτεσταντικῆς Δύσεως) κατά τοῦ ἐκ παραδόσεως ὀρθοδόξου λαοῦ τῆς Σερβίας, ἔδωσε καί ἐντολήν νά τελεσθοῦν εἰς ὅλους τούς ῾Ιερούς Ναούς τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. (῾Ελλάδος καί ἐξωτερικοῦ) ἀγρυπνίαι διά τήν κατάπαυσιν αὐτοῦ τοῦ παρανοϊκοῦ, ὅπως ἔχει χαρακτηρισθῇ, πολέμου εἰς τήν γειτονικήν Σερβίαν καί τήν ἀποτροπήν γενικωτέρας συρράξεως εἰς τά Βαλκάνια. ᾿Εκάλεσε, δηλαδή, τόν ὀρθόδοξον Κλῆρον καί λαόν εἰς "συναγερμόν" προσευχῆς. Δέν παρέλειψε δέ, νά ὑπενθυμίσῃ, ὅτι ἡ καλυτέρα "ἄμυνα" εἶναι ἡ μετάνοια, καί ἡ καλυτέρα "ἀντεπίθεσις" πρός τούς ἰσχυρούς τῆς γῆς εἶναι τά δάκρυα καί ἡ πρός Θεόν ἱκεσία. Μέσα εἰς αὐτά τά πλαίσια ἡ καθ᾿ ἡμᾶς Μητρόπολις (Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς) ἐκτός ἀπό ἄλλες λατρευτικές συνάξεις προσευχῆς (Παρακλήσεις καί ἀνάγνωσις τῶν Εὐχῶν ἐπί ἀπειλῇ πολέμου), ἐπραγματοποίησε σήμερον 11ην Μαΐου, ἑορτήν τῶν ῾Αγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου, φωτιστῶν τῶν Σλάβων, ΑΓΡΥΠΝΙΑΝ εἰς τόν Μητροπολιτικόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίας Αἰκατερίνης εἰς τό ὁμώνυμον ῾Ησυχαστήριον εἰς τό Κορωπί ᾿Αττικῆς. Κατ᾿ αὐτήν ἐτονίσαμεν, ὅτι: "Αὐτόν τόν ἀπάνθρωπον καί βάρβαρον πόλεμον τόν προγραμμάτισαν καί τόν κατευθύνουν οἱ σκοτεινοί ἐγκέφαλοι τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ, μέ σκοπό νά πλήξουν τάς ἐκ παραδόσεως ὀρθοδόξους χώρας τῶν Βαλκανίων, διά νά φέρουν τήν "Νέαν Τάξιν Πραγμάτων", καί δι αὐτῆς τήν κυριαρχίαν τῆς ἀντιχρίστου "Νέας ᾿Εποχῆς". Προσθέσαμεν δέ μεταξύ ἄλλων καί ὅτι: "Αὐτήν τήν λεγεῶνα τῶν δαιμονίων πού θέλουν νά κατακαύσουν τά Βαλκάνια καί νά σπείρουν τόν ὄλεθρο καί τήν καταστροφή στούς ὀρθοδόξους λαούς μόνο ὁ Θεός δύναται νά ἐκδιώξῃ". Μέ τήν ῾Ιεράν ταύτην ᾿Αγρυπνίαν (῾Εσπερινόν, ῎Ορθρον, νυκτερινήν θείαν λειτουργίαν) ἡ ῾Ιερά Μητρόπολίς μας ἐτίμησε καί τήν μνήμην τῶν ἁγίων αὐταδέλφων Κυρίλλου καί Μεθοδίου, τῶν ῾Ιεραποστόλων καί φωτιστῶν τῶν Σλάβων, τῶν ὁποίων ἐψάλη ἡ ῾Ιερά ᾿Ακολουθία. Εἶναι δέ λίαν ἐπίκαιρος μία ἔστω καί σύντομος ἀναφορά εἰς τό τεραστίας σημασίας ἱεραποστολικόν αὐτῶν ἔργον εἰς τούς Σλαβικούς λαούς, διότι ἐκ Θεσσαλονίκης ἕλκοντες τήν καταγωγήν, καί ἐπιστήμονες ὄντες, μετέδωκαν εἰς τούς Σλαβικούς λαούς ὄχι μόνον τήν ᾿Ορθόδοξον Πίστιν, ἀλλά καί γενικώτερον τόν ῾Ελληνοχριστιανικόν Πολιτισμόν. Οἱ ἅγιοι οὗτοι ὑπῆρξαν ὄντως μεγάλοι ῾Ιεραπόστολοι, καί τό μέγα ἔργό των ἔμεινε ὡς ἕνα φωτεινό μετέωρο, διά νά ὑπενθυμίσῃ τήν ῾Ιεραποστολική δραστηριότητα τῶν Βυζαντινῶν στούς Σλαβικούς λαούς. Εἰς αὐτούς κυρίως ὀφείλεται τό γεγονός, ὅτι οἱ Σλαβικοί λαοί δέν ὑπέκυψαν εἰς τάς πιέσεις τῆς Δύσεως (τοῦ Παπισμοῦ), ἀλλά τουναντίον συνεδέθησαν μέ τήν ᾿Ορθοδοξίαν (τήν Κων/λι). Καί ἐπειδή προκλητικώτατα σήμερα ὁ Πάπας προσπαθεῖ νά οἰκειοποιηθῇ τούς ῾Αγίους τούτους καί τούς ἐπικαλεῖται προπαγανδιστικῶς ὑπέρ τῆς αἱρέσεως του, παραθέτομεν ἕν μικρόν εὔγλωττον ἀπόσπασμα ἀπό τήν ῾Ιστορίαν: "῾Ο Μεθόδιος δέν μποροῦσε νά λάβῃ βοήθεια ἀπό τήν Ρώμη, ὅπου οἱ διάδοχοι τοῦ ᾿Ανδριανοῦ ἄρχισαν νά στρέφωνται κατά τῶν μεθόδων τοῦ Κυρίλλου καί δυσανασχετοῦσαν διά τήν πείσμονα ἄρνησιν τοῦ Μεθοδίου νά προσθέσῃ τό ΦΙΛΙΟΚΒΕ στό Σύμβολο τῆς Πίστεως. ῾Ο Μεθόδιος πίστευε μαζί μέ τόν Φώτιο, ὅτι αὐτό ἦταν αἵρεσις. Μέχρι τοῦ θανάτου του τό 885 ὁ Μεθόδιος συνέχισε τόν ἀγῶνά του νά διατηρήσῃ τήν ᾿Εκκλησία τοῦ Κυρίλλου στήν Μοραβία διωκόμενος ἀπό τήν αὐλή καί μισοαποκηρυγμένος ἀπό τήν Ρώμη. ῏Ηταν ὅμως τόσο σεβαστή μορφή, ὥστε δέν διώχθηκε ὁ ἴδιος. ᾿Αλλά οἱ πιό σπουδαῖοι μαθηταί του ἐκδιώχθηκαν κάτω τοῦ Δουνάβεως πρός τήν Βουλγαρία, ἐνῶ οἱ πιό ἄσημοι ὁπαδοί του πωλήθηκαν ἀπό τήν Κυβέρνησι τῆς Μοραβίας στούς δουλεμπόρους τῆς Βενετίας" (῾Ιστορία τοῦ Ν.Η. ΒΕΪΝΕΣ - ΜΟΣ "ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ", στό κεφάλαιο: "ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΣΛΑΒΟΙ", σελ. 479). Καί εἰς τό σχετικόν λῆμμα τῆς Θ.Η.Ε. διαβάζομεν, ὅτι : "Τό ἔργον τῶν δύο ἀδελφῶν ἐν Μοραβίᾳ ταχέως κατέρρευσεν ἕνεκα τῆς σφοδροτάτης κατά τούτου ἐπιθέσεως τοῦ φραγκικοῦ Κλήρου, ὁ ὁποῖος ἐπωφελούμενος τῆς ἰσχύος καί πολλάκις χρησιμοποιῶν βίαια μέσα, ἐξήρθρωσε τήν ὑπό τοῦ Μεθοδίου διοργανωθεῖσαν ᾿Εκκλησίαν τῆς Μοραβίας, ἡ ὁποία περιῆλθε πλέον ὑπό τήν πλήρη κυριαρχίαν τῶν Φράγκων" (Βλάσιος Φειδᾶς). ῞Οπερ σημαίνει, ὅτι οἱ δύο ἀδελφοί Κύριλλος καί Μεθόδιος, ὑπῆρξαν πολέμιοι τῶν Φράγκων καί διά τοῦτο καί ἐδιώχθησαν. Παρά ταῦτα ὁ προαιώνιος ἐχθρός τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί τοῦ ῎Εθνους μας ὁ ἀντίχριστος Πάπας ἐπιχειρεῖ ἀναισχύντως νά οἰκειοποιηθῇ αὐτούς τούς δύο μεγάλους ῾Αγίους, διαστρέφων τήν ἱστορικήν πραγματικότητα καί διαστρεβλώνων τήν ἐκκλησιαστικήν ἀλήθειαν. Καί αὐτό τό κάμνει, ὅπως πολλάκις ἔχομεν καταγγείλλει, διότι ἔχει καταστρώσει ἀπό ἑκατονταετηρίδος σατανικόν σχέδιον ὑποταγῆς ὑπό τήν ἐξουσίαν του τῶν ἐκ παραδόσεως ᾿Ορθοδόξων λαῶν τῆς ᾿Ανατολῆς (῾Ελλήνων, Ρώσων, Σέρβων, Βουλγάρων, ᾿Αλβανῶν, Ρουμάνων, Τσεχοσλοβάκων, Πολωνῶν, Φιλανδῶν, ᾿Αράβων) διά τῆς σπορᾶς ζιζανίων μεταξύ αὐτῶν τῶν λαῶν. Διά τόν λόγον αὐτόν ἡμεῖς οἱ ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοί ἔχομεν χρέος νά τιμῶμεν πανδήμως τούς ῾Αγίους τούτους ῾Ιεραποστόλους Κύριλλον καί Μεθόδιον, ὄχι μόνον διότι εἶναι φωτισταί τῶν Σλάβων, ἀλλά καί διότι εἶναι καί σύμβολα τοῦ ἀντιπαπικοῦ ἀγῶνος, ὄντες βέβαιοι, ὅτι εἰς οὐδέν θά ἰσχύσουν τά ἀντίχριστα καί ἀνθελληνικά σχέδια τοῦ Παπισμοῦ. Καί μάλιστα τώρα πού οἱ λεγεῶνες τῶν δαιμόνων τῆς παπικῆς μαζί καί τῆς προτεσταντικῆς Δύσεως ἐπέπεσον ὡς "ἀκρίδες" τῆς ᾿Αποκαλύψεως κατά τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ, νά τούς παρακαλέσουμε νά πρεσβεύουν διά τήν κατάπαυσιν τοῦ πολέμου καί νά μᾶς ἐνισχύουν εἰς τόν κατά τοῦ ἀντιχρίστου καί ἀνθέλληνος Πάπα ἀγῶνα. ᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 11 Μαΐου 1999 (῾Αγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου) Πρός Κύριον εὐχέτης + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος 2 29 Μαΐου 1453 Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΣΤΟΝ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗ ΠΑΠΑ ΕΙΧΕΝ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΙ ΤΗΣ ΚΩΝ-ΛΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΙΩΝΩΝ ῾Η πτῶσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως τήν 29ην Μαΐου 1453 ὑπῆρξε τό συγκλονιστικώτερο καί δραματικώτερο γεγονός τῆς νεώτερης καί τῆς παγκόσμιας ἱστορίας. ῏Ητο ἡ ἀρχή μιᾶς μεγάλης περιπέτειας διά τόν νεώτερο ῾Ελληνισμό, ἀφοῦ αὐτό τό γεγονός ἔφερε στούς μέν Τούρκους κατακτητές τήν νίκη, σέ μᾶς τούς ῞Ελληνες τόν ἀβάστακτο πόνο καί τήν σκληρή δουλεία αἰώνων, ἐνῶ διέκοψε μιά χιλιόχρονη ἔνδοξη πορεία τοῦ Βυζαντινοῦ Πολιτισμοῦ. ῎Εχουν γραφῇ πάρα πολλά γι αὐτή τήν "ἀποφράδα ἡμέρα" τοῦ Βυζαντινοῦ ῾Ελληνισμοῦ, εἰς τά ὁποῖα πρέπει νά δώσουμε ἰδιαίτερη προσοχή γιά νά βγάλουμε καί τά ἀπαραίτητα διδάγματα. Διότι ἡ ἱστορία εἶναι ὁ καλύτερος διδάσκαλος καί "ὄλβιος, ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν". ῾Ο ἱστορικός Στέφαν Τσβάϊχ γράφει: "Χίλια χρόνια δέν μποροῦν νά ἐξαγοράσουν μιᾶς ὥρας ἀπερισκεψίαν". ῾Ο γνωστός Στῆβεν Ράνσιμαν γράφει: "῾Η κερκόπορτα, ἕνας κόκκος ἄμμου, ἔκρινε τήν ἱστορία τοῦ κόσμου". ῞Ενας ἀνώνυμος ποιητής γράφει τόν πόνο του σέ στίχους: "῾Ο νοῦς μου καί ὁ λογισμός συγχίζεται νά γράψει, νά στιχοπλέξει ἀστοχεῖ τήν ἅλωση τῆς Πόλης. ᾿Εσεῖς βουνά, θρηνήσετε καί πέτρες ραγισθῆτε, διότι ἐχάθη τό κλειδί ὅλης τῆς οἰκουμένης, τό μάτι τῆς ᾿Ανατολῆς καί τῆς χριστιανοσύνης". Καί ὁ ἱστορικός καί αὐτόπτης μάρτυς Μιχαήλ Δούκας θρηνεῖ γιά τήν τραγωδία τῆς δοξασμένης Πόλεως τοῦ Κωνσταντίνου: "῏Ω πόλις, πόλις, πόλεων πασῶν κεφαλή! ῏Ω πόλις, πόλις Χριστιανῶν καύχημα! Ποῦ σου ἡ τῶν χαρίτων τοῦ Πνεύματος εὐεργετική ρῶσις...". Καί ὁ καθένας μας, ὅ καθένας πού ἔχει ὀρθόδοξον καί ἑλληνικήν ψυχήν, εἶναι ἀδύνατο νά μή θρηνήσῃ, καί νά μή πενθήσῃ ἀναλογιζόμενος τήν τραγική καταστροφή καί τίς τρομακτικές συνέπειες αὐτῆς τῆς ἁλώσεως. ῾Ο Ρῶσος ἱστορικός Βασίλιεφ ἀναφέρει ὅτι: "Βάσει τῶν πληροφοριῶν τῶν πηγῶν, ἡ λεηλασία τῆς πόλεως ἐκράτησε, ὅπως εἶχε ὑποσχεθῇ ὁ Μωάμεθ στούς στρατιῶτές του, τρεῖς μέρες καί τρεῖς νύχτες. ῾Ο λαός ἐσφάγη ἀνελέητα. Οἱ ἐκκλησίες μέ ἐπικεφαλῆς τήν ῾Αγία Σοφία, καθώς καί τά μοναστήρια, μέ ὅλον τους τόν πλοῦτο, ἐλεηλατήθησαν καί ἐμολύνθησαν, ἐνῶ οἱ ἰδιωτικές περιουσίες ἔγιναν ἀντικείμενον ἁρπαγῆς καί λαφυραγωγίας. Κατά τήν διάρκεια αὐτῶν τῶν μοιραίων ἡμερῶν ἐχάθησαν ἀναρίθμητα προϊόντα τοῦ πολιτισμοῦ. Τά βιβλία ἐκάησαν, ἐκκοματιάσθησαν ἤ ἐπωλήθησαν σέ ἐξευτελιστικές τιμές". Παρόμοια γράφει καί ὁ ῎Αγγλος ἱστορικός Ράνσιμαν: "Μπῆκαν καί ἔπιασαν καλογήρους καί καλόγριες (....) Τά ἰδιωτικά σπίτια ἐλεηλατήθησαν συστηματικά (....) Μαζί μέ τά ὑπάρχοντά τους ἔπαιρναν καί τούς ἐνοίκους. ῞Οποιος λυποθυμοῦσε ἤ ἔπεφτε ἀπό ἀδυναμία σφαζόταν μέ μερικά μικρά παιδιά πού θεωρήθηκαν ὅτι δέν εἶχαν ἀξία". ῾Ο ἄλλος δέ αὐτόπτης μάρτυς τῆς ἁλώσεως ὁ ἱστορικός Γεώργιος Φραντζῆς πού εἶδε ἀπό κοντά αὐτές τίς φρικιαστικές σκηνές τῶν λεηλασιῶν, τῶν ἀτιμώσεων καί τῶν σφαγῶν γράφει: "Τίς διηγήσεται τούς τότε κλαυθμούς καί θρήνους; Εἰ καί ἀπό ξύλου ἄνθρωπος ἤ ἐκ πέτρας ἦν, οὐκ ἠδύνατο μή θρηνῆσαι". Τί ἦταν ἡ Κωνσταντινούπολις ἐπί χίλια χρόνια; ῏Ηταν ἕνα ἀπόρθητο κάστρο, ἦταν ἔνας κυματοθραύστης πάνω στόν ὁποῖο ἔσπαζαν τά κύματα τῶν βαρβαρικῶν ἐπιθέσεων. Κατά τά τελευταῖα δέ χρόνια ἦταν ἕνα προπύργιον κατά τῆς ἰσλαμικῆς βαρβαρότητος. Μέ τήν πτῶσίν της ἔπεσε αὐτό τό προπύργιον. ᾿Από τήν μικρή Κερκόπορτα μπῆκε μέσα στόν πολιτισμένο κόσμο ἕνας βάρβαρος κόσμος, ὁ ὁποῖος, ἀπό τότε, ὅπως καί σήμερα ἀπειλεῖ ὅλη τήν Εὐρώπη σκορπίζοντας παντοῦ τόν τρόμο καί τήν θηριωδία. Μέ τήν πτῶσι τῆς Κων/λεως ἕνας πολιτισμός 11 αἰώνων ἔγινε συντρίμμια. ῎Εσβησε τό φῶς πού ἔλαμπε καί ἐφώτιζε ὅλη τήν Οἰκουμένη. ῎Εμεινε, ὅμως, κάτι πολύ σημαντικό. ῎Επεσε ἡ Πόλις, άλλά παρέμεινε ζωντανή ἡ ψυχή της, ἡ ᾿Ορθοδοξία. Μέ τήν ᾿Ορθοδοξία οἱ ὑπόδουλοι ῞Ελληνες διατήρησαν μέσα στίς καρδιές τους ἄσβεστη τήν φλόγα τῆς παραδόσεως, τήν ἀγάπη τους στήν Βασιλεύουσα καί τήν ἐλπίδα τῆς ἐλευθερίας. ῾Η ᾿Εκκλησία στήν λατρεία Της τηρεῖ τό Βυζαντινό τυπικό. Καί τά τέκνα Της διατηροῦν μέ θρησκευτική εὐλάβεια τήν Βυζαντινή σημαία μέ τό δικέφαλο ἀετό πού κυματίζει στίς ἑορτές τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῎Ετσι ἡ Βασιλεύουσα ἔπεσε μέν στά χέρια τῶν βαρβάρων κατακτητῶν, ζῇ ὅμως στίς καρδιές τῶν ῾Ελλήνων. Ζῇ μέ τό πνεῦμα τῆς ἀναμονῆς καί τῆς ἐλπίδος, ὅτι πάλι μέ χρόνια μέ καιρούς πάλι θά γίνῃ ῾Ελληνική. ῾Ο ῞Αγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός πρό διακοσίων ἐτῶν καί ὁ ὁμολογητής ῾Ιεράρχης Ματθαῖος εἰς τόν αἰῶνά μας προεφήτευσαν καί ἐφλόγισαν τίς ψυχές τῶν ὀρθοδόξων μέ αὐτήν τήν ἐλπίδα, ὅτι ἡ Πόλις πάλιν θά γίνῃ δικιά μας. Καί αὐτόν τόν προφητικό τους λόγο τόν κρατᾶμε γιά νά μᾶς ζεσταίνει μέσα στήν παγωμάρα καί τήν ἀπελπισία τῆς ἐποχῆς μας. Τόν κρατᾶμε καί γιά ἕνα ἄλλο λόγο. Διά νά ἐνθυμούμεθα καί τάς αἰτίας τῆς Πτώσεως καί νά παραδειγματιζώμεθα. Νά ἐνθυμούμεθα, ὅτι εἰς τήν Πτῶσιν τῆς Βασιλίδος τῶν πόλεων συνέβαλε πρωτίστως τό ἄσπονδον καί αἰώνιον μῖσος τῶν Παπικῶν κατά τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Αὐτοί προεκάλεσαν τήν πρώτη ἅλωσι τό 1204 καί τήν καταστροφή τοῦ μεγαλυτέρου τμήματος τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας μέ τίς ἐπαίσχυντες Σταυροφορίες καί τήν ἐν συνεχείᾳ ἀρνησίν των, ὅταν τούς ἐζητήθη, νά σπεύσουν εἰς βοήθειαν τῆς Κων/λεως πού ἐκινδύνευε ἀπό τούς Τούρκους. Σημειώνομεν, ὅτι, ὡς προκύπτει ἀπό τίς πηγές, οἱ Γενουᾶται, οἱ ὁποῖοι ἀπεστάλησαν ὑπό τοῦ Πάπα στήν Κων-πολι, διά νά βοηθήσουν δῆθεν εἰς τήν ὑπεράσπισιν αὐτῆς, αὐτοί κυρίως ἔκαμαν τήν ἀρχήν τῆς καταστροφῆς. Διότι ἐκεῖ ὅπου ἐτοποθετήθησαν νά φυλάξουν τά τείχη, ἄφησαν ἀφύλακτον τήν διάβασιν, καί ἔτσι κατώρθωσαν οἱ Τοῦρκοι νά εἰσβάλουν ἀπό τήν Κερκόρπορταν καί νά ἐπιφέρουν τήν ὁλοκληρωτική καταστροφή. ᾿Αλλά, ἴσως, τοῦτο τό παρεχώρησεν ὁ Θεός διά νά ἐπέλθη ἡ Πτῶσις ἀπό ἐκείνους ἀπό τούς ὁποίους οἱ Βυζαντινοί, προδώσαντες τήν πίστιν, περίμεναν βοήθεια. Νόμισαν, ὅτι ἐγκαταλείποντες τήν ἀληθινήν Πίστιν καί προσφεύγοντες εἰς τούς Παπικούς θά ἐγλύτωναν ἀπό τήν καταστροφή. ῞Ομως αὐτή ἡ ἀποστασία, αὐτή ἡ ἀπιστία, αὐτή ἡ ὑποταγή εἰς τήν αἱρετικήν Δύσιν (Σύνοδος Φερράρας-Φλωρεντίας, συλλείτουργον μετά Παπικῶν εἰς τήν ῾Αγίαν Σοφίαν κλπ.) ἔφεραν τήν ὀργήν τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐγκατάλειψιν. ῞Ολα, ὅμως, αὐτά πρέπει νά μᾶς προβληματίσουν καί νά μᾶς παραδειγματίσουν σήμερον ὅτε, δυστυχῶς, ἔχει ἐπέλθει ἀκόμη μεγαλυτέρα ἀποστασία ἀπό τήν ᾿Ορθοδοξία καί ἔγιναν οἱ περισσότεροι ῞Ελληνες τόσον λατινόφρονες, ὥστε νά κινδυνεύουμε νά χάσουμε τελείως καί ἐκεῖνο πού μέ τόση εὐλάβεια διεφυλάχθη τά τετρακόσια χρόνια τῆς σκλαβιᾶς. Τελειώνουμε μέ μιά πολύ σπουδαία παρατήρησι πού ἔκανε ὁ Πολωνός ἱστορικός Γιάν Ντλοῦγκοζ διά τήν πτῶσι τῆς Κων/λεως: "῾Η ἧττα τῆς Κωνσταντινουπόλεως...ὑπῆρξε μιά μεγάλη νίκη τῶν Τούρκων, μία τρομερή καταστροφή τῶν ῾Ελλήνων, ἕνα αἶσχος τῶν Λατίνων" 3 ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ. ΟΓΔΟΗΚΟΝΤΑ ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΝ (19 ΜΑΪΟΥ 1919 - 19 ΜΑΪΟΥ 1999) Εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν Μενιδίου, ὅπου μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ ἀπό δεκαετίας ἐφημερεύω, τό σύνολο σχεδόν τῶν ἐνοριτῶν εἶναι ῞Ελληνες προερχόμενοι ἀπό τόν ῾Ελληνικώτατο Πόντο καί διά τοῦτο ἀπό ἐτῶν ἔχω καθιερώσει κάθε χρόνο κατά τήν ἡμέραν τῆς θλιβερᾶς μνήμης τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ, 19 Μαΐου μέ τό ᾿Εκκλησιαστικό ῾Ημερολόγιο, τήν τέλεσιν θείας Λειτουργίας εἰς τιμήν καί μνήμην τῶν ῾Αγίων Νεομαρτύρων τῆς Πίστεώς μας καί ἐπιμνημόσυνον δέησιν ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν "ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος ἀγωνισαμένων καί εὐκλεῶς πεσόντων πατέρων καί ἀδελφῶν ἡμῶν". Τοῦτο ἔχομεν προγραμματίσει καί ἐφέτος, καί μέ τήν εὐλογίαν τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ.κ. ᾿Ανδρέου, Τοποτηρητοῦ τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς, θά τελέσωμεν τήν Τρίτην τῆς Πεντηκοστῆς, 19 Μαΐου (Ε.Η.), θείαν Λειτουργίαν. Διά τοῦτο, μέ τήν εὐκαιρίαν αὐτήν, θά κάνωμεν καί μίαν σύντομον ἀναφοράν εἰς τό θέμα τοῦτο τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ, ἀπό τῶν στηλῶν τοῦ παρόντος μικροῦ φυλλαδίου μας, ὥστε νά πάρουμε καί μερικά ἀπαραίτητα, γιά τήν ἑλληνοχριστιανική πορεία μας, διδάγματα. ᾿Εκεῖνο πού πρωτίστως δέν πρέπει ποτέ νά ξεχνᾶμε, εἶναι πώς γιά τήν Γενοκτονία τοῦ Πόντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ δέν εἶναι ἔνοχοι μόνον οἱ Τοῦρκοι. Ναί μέν, ὅπως ἔχει παρατηρηθῇ: "Οἱ Τοῦρκοι δέν μπῆκαν στή ζωή τῶν ἄλλων λαῶν παρά σκορπώντας χειμάρρους αἵματος καί δακρύων...Δέν ἐπιβεβαιώθηκε ἡ παρουσία τους μέσα στόν κόσμο παρά μέ τόν πόλεμο καί τίς ἁλυσίδες...Δέν ἔζησαν παρά μέ σκλαβωμένους", ὅμως, δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ποῖοι κρύπτονται πίσω ἀπό τούς Τούρκους. Νά μή ξεχνᾶμε πώς πίσω ἀπό τήν γενοκτονία τοῦ Πόντου, πίσω ἀπό τήν Νεοτουρκική ἐπανάσταση, πίσω ἀπό τόν Κεμάλ ᾿Αττατούρκ, ὑπῆρξε καί ἔδρασε ὁ διεθνής ῾Εβραϊκός Σιωνισμός καί ὁ ἀντίχριστος Παπισμός. (Βλ. ᾿Επισκόπου Κηρύκου, Τό ὁλοκαύτωμα τοῦ Πόντου..., ῾Ομιλία, ᾿Αθῆναι 1997). ῞Οταν ἄρχισαν νά προγραμματίζουν τίς σφαγές, τούς βίαιους ἐξισλαμισμούς, τίς λεηλατήσεις, τίς ἐκτοπίσεις, τίς ἐξορίες καί γενικά τήν Γενοκτονίαν τοῦ Ποντιακοῦ καί κατόπιν ὅλου τοῦ Μικρασιατικοῦ ῾Ελληνισμοῦ, ἀκούσθηκε μία πρότασις ἀπό Γερμανό ἀξιωματικό, ὄργανον τῆς αἱρετικῆς Δύσεως (τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ), ἡ ὁποία κυριαλεκτικά μέθυσε τούς Τούρκους: "Σᾶς βεβαιῶ..(πώς)...μέ τό σύστημα πού σᾶς προτείνω ὁ θάνατός τους εἶναι βέβαιος...ἡ μισητή καί ἄτιμη αὐτή ράτσα (τῶν ῾Ελλήνων) θά χαθεῖ γιά πάντα..." (Σημείωσις: ῎Ετσι ἐνεργοῦν οἱ "ἀδελφοί" τῶν Οἰκουμενιστῶν, τότε Μεταξάκη, μετέπειτα ᾿Αθηναγόρου καί σήμερα Βαρθολομαίου). Καί ἐνόσῳ ἡ Γενοκτονία προχωροῦσε ὁ Πάπας ἐκμεταλλευόμενος τήν δυστυχία τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου ἔστελνε τούς "ἱεραποστόλους" του νά....διδάξουν τούς ῞Ελληνες (δηλαδή νά τούς παρασύρουν), καί ὅταν ὡλοκληρώθηκε ἡ καταστροφή, μέ τό ξερριζωμό ὅλων τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου καί τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας ἀπό τίς πατρογονικές του ἐστίες, καί πάλιν ὁ Πάπας, ὁ διάδοχος τοῦ αἱμοσταγοῦς ἐκείνου Πάπα (τοῦ Πάπα τῆς νύχτας τοῦ ἁγίου Βαρθολομαίου), ἔκαμε αἰσυθητή τήν ἐγκληματική παρουσία του στέλνοντας συγχαρητήρια, ὅπως ἔχει καταγραφεῖ στήν ἱστορία, εἰς τόν αἱμοσταγῆ Κεμάλ. Δέν χρειάζονται ἐδῶ σχόλια, ἀντιλαμβάνεται κανείς, ποῖοι εἶναι οἱ αἰώνιοι ἐχθροί τοῦ ῾Ελληνισμοῦ καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί πόσον ἐγκληματοῦν ἐκεῖνοι πού τούς "ἀγκαλιάζουν" ἐν ὀνόματι τῆς "οἰκουμενιστικῆς" ἀγάπης. (᾿Επιτρέψτε μου καί μία παρένθεσι χωρίς σχόλια: Οἱ νεότουρκοι τοῦ Κεμάλ ᾿Αττατούρκ πού ὠργάνωσαν καί κατηύθυναν τήν Γενοκτονίαν τοῦ Ποντιακοῦ καί Μικρασιατικοῦ ῾Ελληνισμοῦ ἦσαν δημιούργημα τῆς ῾Εβραϊκῆς Κοινότητος τῆς Θεσσαλονίκης. ῾Ο ἐπισκεφθείς τήν ῾Ελλάδα Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶχε δηλώσει πρό δύο ἤ τριῶν ἐτῶν, ὅτι στήν ἀρχή τοῦ αἰῶνά μας ἤκμαζε εἰς τήν Θεσσαλονίκη μεγάλη ῾Εβραϊκή Κοινότης, μέ τήν ὁποία ζούσαμε εἰρηικά. Καί διηρωτήθη: Γιατί νά μή συμβαίνῃ καί σήμερα τό ἴδιο; ῾Ο ἴδιος, ὅταν πῆγε στήν Θεσσαλονίκη, στόν προηγούμενο ἐρχομό του στήν ῾Ελλάδα, πῆγε καί "προσκύνησε" στό σπίτι τοῦ Κεμάλ ᾿Αττατούρκ!!!). Καί τό δεύτερο πού θέλω νά τονίσω σ᾿ αὐτό τό μικρό ἄρθρο, εἶναι ὅτι οἱ ῞Ελληνες Πόντιοι ἀδελφοί μας δέν πρέπει νά ξεχνοῦν τήν ἑλληνοχριστιανική καταγωγή τους καί τό χρέος πού ἔχουν ἔναντι αὐτῆς. Διότι ἡ καταγωγή τους περιποιεῖ εἰς αὐτούς μεγάλην τιμήν, ἀφοῦ καί τότε καί σήμερα ἀποτελοῦν τό ζωντανώτερο κομμάτι τοῦ ῾Ελληνισμοῦ, ὅμως αὐτή ἀκριβῶς ἡ καταγωγή τους εἶναι πού τούς καθιστᾶ καί ὑποχρέους ἔναντι τῶν προγόνων τους νά διαφυλάξουν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν ἱεράν παρακαταθήκην τῆς Πίστεως καί νά συνεχίσουν νά ζοῦν, ὅπως ἐζοῦσαν οἱ πατέρες τους καί ὅπως ἐκεῖνοι, ὡς ἀληθινοί χριστιανοί γονεῖς τούς ὑπέδειξαν. Διότι ἡ γνησία κατά Χριστόν ζωή των, πού ἦταν πανθομολογούμενη, καί τά θερμά καί γεμάτα ἀγάπη διά τήν ᾿Ορθόδοξον πίστιν λόγια των, ὅπως αὐτά διεσώθησαν καί σέ ἐπιστολές των πού ἔστελναν σέ ἀγαπημένα τους πρόσωπα μέσα ἀπό τίς φυλακές, ἐνῶ περίμεναν τόν θάνατο γιά τήν πίστι καί τήν πατρίδα, εἶναι ἱερά παρακαταθήκη πού πρέπει νά ἀποτελέσουν πυξίδα πλεύσεως ὄχι μόνον διά τούς Ποντίους ἀδελφούς μας, ἀλλά δι᾿ ὅλους ἐμᾶς τούς νεώτερους ῞Ελληνας, ἐάν θέλουμε στά δύσκολα αὐτά χρόνια πού περνᾶμε νά παραμείνουμε πραγματικοί ῞Ελληνες καί γνήσιοι ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Εἶναι πολύ χαρακτηριστική ἐν προκειμένῳ μία ἐπιστολή, πού καί ἄλλοτε ἐδημοσιεύσαμε, ἑνός φυλακισμένου Ποντίου τοῦ Περικλέως Δ. Κουζουδζάκογλου, ἀπό τήν ᾿Αμάσεια, ὁ ὁποῖος μέσα ἀπό τήν φυλακή πού περίμενε μέ χριστιανική καρτερία, τήν θανατική του ἐκτέλεσι, ἔγραψε στήν γυναίκα του καί στά παιδιά του τίς τελευταῖες του συμβουλές: "᾿Αγαπητή καί ποθητή μοι Μαξιμιλιανή καί προσφιλέστατά μου τέκνα, γράφει στήν ἐπιστολή. ῎Ισως ὡς ἄνθρωποι καί χωρίς νά τό θέλωμεν ἐψυχράναμεν ὁ εἷς τόν ἄλλον. ῾Ο Πολυεύσπλαγχνος Θεός ἄς συγχωρήσῃ ἁπάσας τάς ἁμαρτίας ἡμῶν....Μή λησμονεῖτε νά πηγαίνετε τάς Κυριακάς καί ἑορτάς εἰς τήν ἐκκλησίαν. Ζῆτε ὡς γνήσιοι ᾿Ορθόδοξοι. Πάντοτε νά κάμνητε τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ...᾿Επιστήσατε τήν προσοχήν σας καί διά τήν ἀνατροφήν καί ἐκπαίδευσιν τῆς μικρᾶς κόρης μου Τριανταφυλλιᾶς (τό μικρό μου ἀηδονάκι)... ῾Ο Θεός νά μᾶς ἀξιώσῃ νά σχηματίσωμεν μίαν νέαν οἰκογένειαν ἐν τῷ Παραδείσῳ". Στά δύο ὡς ἄνω σημεῖα πού ἀναφερθήκαμε θά μᾶς βοηθήσῃ πιστεύω καί τό παρακάτω κείμενο τοῦ τότε Μητροπολίτου τῆς Τραπεζοῦντος καί μετέπειτα ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν (ὁ ὁποῖος δυστυχῶς δέν παρέμεινε στήν Γνησία ᾿Ορθοδοξία, ἀλλά ἐλθών εἰς τήν ῾Ελλάδα ἠκολούθησε τόν Νεοημερολογιτσιμόν). Γράφει διά τήν Γενοκτονίαν τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ τά ἑξῆς χαρακτηριστικά: "Τῇ ἐνόχῳ συνεργίᾳ τῶν συμμάχων χριστιανικῶν δυνάμεων τῆς Δύσεως κατά τά ἔτη 1919 - 1922, τό ἐθνικόν κίνημα τῶν Τούρκων τοῦ Μουσταφᾶ Κεμάλ πασᾶ συνεπλήρωσε τό ἔργον τῶν Νεοτούρκων καί κατά ἑκατοντάδας ἀπηγχονίζοντο ῞Ελληνες κληρικοί καί πρόκριτοι τοῦ Πόντου, ἐνῶ χιλιάδες ἄλλαι στρατευσίμων νέων κατεδικάζοντο εἰς τόν διά τῆς πείνης καί τῶν ταλαιπωριῶν θάνατον ἐν τῇ ἐξορίᾳ. Καί ἐπῆλθε κατά Αὔγουστον τοῦ 1922 ἡ Μικρασιατική καταστροφή καί ἐπηκολούθησεν ἐν ἔτει 1923 ἡ ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν καί ἡ ἐντεῦθεν ἐρήμωσις τοῦ Ποντου, Μικρᾶς ᾿Ασίας καί Θράκης καί ἡ καταστροφή ὁλοκλήρου χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Καί ἐσβέσθη ἡ ᾿Εκκλησία Τραπεζοῦντος "καί ἡ κληρονομία ἡμῶν μετεστράφη ἀλλοτρίοις, οἱ οἶκοι ἡμῶν ξένοις. ῾Οδοί Τραπεζοῦντος πενθοῦσι παρά τό μή εἶναι ἐρχομένους ἐν ἑορτῇ· πᾶσαι αἱ πύλαι αὐτῆς ἠφανισμέναι, οἱ ἱερεῖς αὐτῆς ἀναστενάζουσι, καί αὐτή πικραινομένῃ ἐν ἑαυτῇ... Οἱ παραπορευόμενοι ὁδόν, ἐπιστρέψατε καί ἴδετε εἰ ἐστίν ἄλγος κατά τό ἄλγος μου, ὅ ἐγεννήθη". (᾿Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, ῾Η ᾿Εκκλησία τῆς Τραπεζοῦντος, σελ. 782.). Λογῳ τῆς σπουδαιότητος τοῦ θέματος θά ἐπανέλθωμεν, Θεοῦ θέλοντος. 4 Η ΔΗΛΩΣΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΝΕΟΗΜ/ΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ. Εἴδομεν εἰς τό περιοδικόν "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ" (τεῦχος 103, ᾿Ιαν-Φεβρ.-Μάρτ. 1999) τοῦ π. Νεκταρίου Μουλατσιώτη τήν δήλωσιν τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου τῆς Ν.Ε. κ. Χριστοδούλου περί Οἰκουμενισμοῦ καί ἐλυπήθημεν πραγματικά, διότι διεπιστώσαμε δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν πόσον εὔκολα παγιδεύουν τόν κόσμο εἰς τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ῾Η δήλωσις τοῦ κ. Χριστοδούλου περί Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία ἔγινε σέ συνέντευξη του τήν 24-5-1998 ἔχει ὡς ἑξῆς: "῾Ο Οἱκουμενισμός, πραγματικά ἔτσι ὅπως ἔχει ἐπικρατήσει καί σηματοδοτεῖται ὁ ὅρος αὐτός, βεβαίως εἶναι αἵρεσις, διότι σημαίνει ἀπάρνησιν βασικῶν χαρακτηριστικῶν γνωρισμάτων τῆς ᾿Ορθοδόξου Πίστεως, ὅπως εἶναι φέρ᾿ εἰπεῖν, ἡ ἀποδοχή τῆς θεωρίας τῶν κλάδων... ᾿Εμεῖς πιστεύουμε, ὅτι ἡ ᾿Ορθοδοξία, εἶναι ἡ Μία, ῾Αγία, Καθολική καί ᾿Αποστολική ᾿Εκκλησία -τέρμα, σ᾿ αὐτό δέν γίνεται συζήτησις· καί ἑπομένως, πᾶς ὅστις πρεσβεύει τά ἀντίθετα μπορεῖ νά λἐγεται οἰκουμενιστής καί ἑπομένως εἶναι αἱρετικός". ῾Ο π. Νεκτάριος ἔχει καταγγείλει εἰς τό παρελθόν τόν ἐν τῇ πράξει Οἰκουμενισμόν τῆς νεοημερολογιτικῆς ᾿Εκκλησίας καί διά τοῦτο διά νά ἦτο ἔστω ὀλίγον συνεπής εἰς αὐτά πού εἶχε πῇ καί εἶχε γράψει κατά τό παρελθόν, θά ἔπρεπε, πρίν κάμει (πανηγυρικά μάλιστα) δεκτήν τήν δήλωσιν τοῦ κ. Χριστοδούλου, νά εἶχεν ἀπαιτήσει ἀπό αὐτόν καί τούς ὑπ᾿ αὐτόν, ἑπομένως καί ἀπό τόν ἑαυτόν του, νά ἀποκηρύξουν καί καταδικάσουν ἐμπράκτως τά ἔργα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τά ὁποῖα συνεσωρεύθησαν εἰς τήν Ν.Ε.. Καί ἄν δέν τό ἔπραξαν τοῦτο μέχρι σήμερα,, ἔστω καί τώρα διά νά εἶναι συνεπής εἰς ἑαυτόν ἄς ἀπαιτήσῃ: 1ον: Νά ἀποχωρήσουν άμέσως ἀπό τό αἱρετικόν συνονθύλευμα τοῦ ἀντιχρίστου "παγκοσμίου συμβουλίου τῶν ἐκκλησιῶν" καί νά προσκαλέσουν καί τάς λοιπάς "ἐκκλησίας" μεθ᾿ ὧν ἔχουν κοινωνίαν νά πράξουν τό αὐτό. 2ον: Νά καλέσουν τήν ᾿Εκκλησίαν τῆς Φιλανδίας, μεθ' ἧς ἔχουν κοινωνίαν νά παύσῃ νά ἑορτάζῃ τό Πάσχα μετά τῶν Παπικῶν, διότι μέ αὐτήν τήν Καινοτομίαν καταπατοῦν τόν Ζ' ᾿Αποστολικόν Κανόνα καί τήν ἀπόφασιν τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου. 3ον: Νά καταδικάσουν Συνοδικῶς τόν αἱρετικόν Παπισμόν, τήν ψευδοάρσιν τῶν ἀναθεμάτων καί τήν ἀπόφασιν τοῦ Μπελεμέντ, τήν ὁποίαν ὑπέγραψαν καί ἐκπρόσωποι τῆς κρατικῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ νέου ῾Ημερολογίου καί σύμφωνα μέ τήν ὁποίαν ἀναγνωρίζονται μυστήρια καί θεία Χάρις εἰς τούς Παπικούς. 4ον: Νά καταδικάσουν τήν αἵρεσιν τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καί ὅσους κοινωνοῦν μετ᾿ αὐτῆς, ὅπως τό Πατριαρχεῖον ᾿Αντιοχείας, καί τήν ἀπαράδεκτον προσφώνησιν τοῦ κ. Χριστοδούλου πρός τόν Πατριάρχη τῶν Κοπτῶν, τόν ὁποῖον προσεφώνησε ὡς ᾿Ορθόδοξον Πατριάρχην, κατά τήν εἰς Συρίαν ἐπίσκεψίν του πρό δύο τριῶν μηνῶν. 5ον: Νά καταδικάσουν τούς θανόντας μασώνους καί φιλοτούρκους Πατριάρχας καί ἐν σχίσματι θανόντας ᾿Αρχιεπισκόπους ᾿Αθηνῶν. 6ον: Νά δηλώσουν ὁ κ. Χριστόδουλος καί οἱ ᾿Επίσκοποί του, ὅτι δέν ἔχουν σχέσι μέ τό Μασωνικόν Ρόταρυ, καί νά κάμουν Λίβελλον - ῾Ομολογίαν Πίστεως, διά τάς συμπροσευχάς των μετά αἱρετικῶν. (Σημειώνομεν, ὅτι ὁ κ. Χριστόδουλος τό θέρος τοῦ 1982 "μετέσχε εἰς τόν ἐν Ρώμῃ ἑσπερινόν τῶν οὐνιτῶν ἀναγνώσας τόν Προοιμιακόν"). 7ον: Νά καταδικάσουν τήν κηρυχθεῖσαν τήν 27-2-1988, ὑπό τοῦ Περγάμου ᾿Ιωάννου, αἵρεσιν, ὅτι "Παρῆλθεν πλέον ὁ καιρός τῆς ναρκισευομένης ᾿Ορθοδοξίας". (Τήν αἵρεσιν ταύτην ἐμμέσως ὑπεστήριξεν καί ὁ κ. Χριστόδουλος). 8ον: Νά καταδικάσουν τάς οἰκουμενιστικάς συμπροσευχάς ᾿Ασσίζης, Καμπέρας. (Εἰς τήν οἰκουμενιστικήν συμπροσευχήν τῆς Καμπέρας συμμετέσχε καί ὁ κ. Χριστόδουλος). 9ον: Νά καταδικάσουν Συνοδικῶς καί δι᾿ ἀναθέματος τήν αἱρετικήν ᾿Εγκύκλιον τοῦ 1920 τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως, τήν καινοτομίαν τοῦ νέου ῾Ημερολογίου (διά νά εἶναι σύμφωνοι καί μέ τάς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων 1583,1587 καί 1593) καί τά λοιπά βήματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 10ον: Νά καταδικάσουν Συνοδικῶς καί νά ἀποκλείσουν ἅπαξ διά παντός τήν ἀποδοχήν ὑπ᾿ αὐτῶν τοῦ συνεορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, καί 11ον: Νά ἀπαγορεύσουν εἰς τόν αἱρετικόν Βαρθολομαῖον νά ξαναεπισκεφθῇ τήν ῾Ελλάδα, ἐνόσῳ παραμένει εἰς τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί νά ἐμποδίσουν τόν αἱρεσιάρχην Πάπαν, νά ἔλθῃ, ὡς ἐδήλωσεν ὁ ἴδιος, τό ἔτος 2.000 εἰς τήν ῾Ελλάδα, διότι αὐτός εἶναι ὁ Πρόδρομος τοῦ ἀντιχρίστου καί κατά τόν ῞Αγιο Κοσμᾶ τόν Αἴτωλό: "Τόν Πάπα νά καταρᾶσθε, διότι αὐτός ειναι ἡ αἰτία" ὅλων τῶν κακῶν. 12ον: Νά ἀποπέμψῃ (ὁ κ. Χριστόδουλος) ἀπό τό ἄμεσον ᾿Αρχιεπισκοπικόν του περιβάλλον τούς δεδηλωμένους οἰκουμενιστάς κληρικούς, μεταξύ τῶν ὁποίων τόν ᾿Αρχιμ. Δανιήλ Πουρτσουκλῆν, ὁ ὁποῖος ἐξεταζόμενος ὡς μάρτυς εἰς ποινικήν ὑπόθεσιν ἐν Βόλῳ ἐβεβαίωσεν ἐνόρκως, ὅτι ὁ Πάπας δέν εἶναι αἱρετικός. Ταῦτα γράφομεν ἐξ᾿ ἀφορμῆς τοῦ ἀνωτέρω σχολίου τοῦ περιοδικοῦ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ", ἀλλά καί ἐπί τῇ συμπληρώσει ἑνός ἔτους ἀπό τῆς ἀναρρήσεως τοῦ κ. Χριστοδούλου εἰς τόν ᾿Αρχιεπισκοπικόν θρόνον τῆς Νεοημ. ᾿Εκκλησίας. Καί ἀφοροῦν τόν ἴδιον τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον (τῆς Ν.Ε.) κ. Χριστόδουλον, ἀλλά καί ὅλους τούς συμφρονοῦντας μέ αὐτόν. Τά γράφομεν, δέ, ὄχι διά νά τά γνωρίσῃ ὁ ἴδιος, ἀφοῦ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι τά γνωρίζει πολύ καλά, ἀλλά διά νά προσεχθοῦν ἀπό ἐκείνους πού τόν ἀκολουθοῦν. Διότι καί ὁ κ. Χριστόδουλος καί ὅσοι τόν ἀκολουθοῦν, (ὅπως καί ὁ π. Νεκτάριος) γνωρίζουν πολύ καλά τήν ἀλήθεια, ἀλλά ἐν γνώσει των ἐνεργοῦν κατά τῆς ἀληθείας. Τόσον πού ὁ κ. Χριστόδουλος, μάλιστα, προκειμένου νά φανῇ ἀρεστός εἰς τόν ῾Ελληνικόν λαόν, ὁ ὁποῖος ἀγαπᾶ τήν Παράδοσιν τῶν Πατέρων του, δέν διστάζει νά παρουσιάζεται εἰς τούς λόγους του (ὄχι εἰς τά ἔργα) ὡς δῆθεν δεινός ὑπερασπιστής τῆς γνησίας ὀρθοδόξου παραδόσεως καί πολέμιος τῆς αἱρετικῆς Δύσεως καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ῾Ο κ. Χριστόδουλος, ἀφ᾿ ὅτου ἀνεδείχθη ᾿Αρχιεπίσκοπος τῆς Ν.Ε. τῆς ῾Ελλάδος, εἶπεν πολλά, ἀλλ᾿ οὐδέν ἔπραξε ἀπό ἐκεῖνα πού ἐπιβάλλουν ἡ ᾿Ορθοδοξία καί οἱ ῾Ιεροί Κανόνες. Θά ἦτο προτιμότερον δι᾿ αὐτόν καί δι᾿ ὅσους τόν ἀκολουθοῦν καί τόν ὑποστηρίζουν νά εἶχεν ὁμιλήσει ὀλιγώτερον καί νά ἔδιδε προτεραιότητα εἰς τά θέματα τῆς πίστεως, δηλαδή νά κατεδίκαζε ἐν τῇ πράξει τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέσα είς τήν ὁποίαν συμπεριλαμβάνεται καί ὁ Νεοημερολογιτισμός, νά ὕψωνε τήν ρομφαία τῆς ἀληθείας καί νά ἐπάτασσε τό ψεῦδος τῆς κακοδοξίας, νά ἐπανέφερε τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ νέου ῾Ημερολογίου εἰς τήν εὐθεῖαν ὁδόν τῶν Πατέρων ἀπό τήν ὁποίαν παρεξέκλινε ἀπό τό 1924, καί συνεχῶς παρεκκλίνει, νά ἐπέστρεφε, δηλαδή, εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθοδοξίαν. Τότε, πιστεύομεν, θά ἀνεδεικνύετο μία ὄντως μεγάλη προσωπικότης. Οὐδέν, ὅμως, τούτων ἔπραξε. Τουναντίον, παραμένῃ οἷος ἦτο, ὅτε ὑπέβαλε τήν Διδακτορικήν του Διατριβήν εἰς τό Παν/μιο Θεσσαλονίκης διά τό "παλαιοημερολογιτικόν", καί δέν ἤλλαξε καθόλου τήν ἐν τῇ πράξει πορείαν του πρός τόν Οἰκουμενισμόν, ὅσον δέ καί ἄν θέλῃ ὁ ἴδιος νά παρουσιάζεται ὡς ἀντίθετος πρός τόν Οἱκουμενισμόν, ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν πράξεών του, ὅτι ὁ ἰσχυρισμός του αὐτός δέν ἀνταποκρίνεται εἰς τήν ἀλήθειαν. Μέ αὐτήν του ὅμως τήν τακτικήν, καί τόν ἑαυτόν του κολάζει, ἀλλά καί ὅσους τόν ἀκολουθοῦν ὁδηγεῖ εἰς ἀπώλειαν. Τό καθῆκον ὅμως ἐκείνου πού πραγματικά θέλει νά σωθῇ εἶναι: "φεῦγε αὐτόν καί παραίτησαι" . 5 ΕΠΙ ΤΗ ΘΛΙΒΕΡΑ ΕΠΕΤΕΙΩ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ-ΠΟΛΕΩΣ ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Γ.Ο.Χ. ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ (ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΘΕΝ ΤΗΝ 29ην ΜΑΪΟΥ 1999) Σήμερον Πέμπτην 11.6.99, κατά τό πολιτικόν νέον ἡμερολόγιον, 29ην Μαΐου 1999, κατά τό ὀρθόδοξον (παλαιόν) ἑορτολόγιον, ἀκριβῆ ἡμερομηνίαν τῆς 546ης ἐπετείου τῆς ῾Αλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐτιμήσαμεν δι᾿ ᾿Αρχιερατικῆς θείας Λειτουργίας, καί σχετικῆς ἀναφορᾶς-ὁμιλίας, εἰς τόν Μητροπολιτικόν μας ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίας Αἰκατερίνης Κορωπίου ᾿Αττικῆς, τούς ῾Αγίους Νεομάρτυρας τῆς Πίστεώς μας, τούς μετά τήν ῞Αλωσιν μαρτυρήσαντας ὑπό τῶν Τούρκων, τούς γνωστούς ὡς νεομάρτυρας, οἱ ὁποῖοι τοῖς ἴχνεσι τῶν ἁγίων μεγάλων καί πρώτων μαρτύρων βαδίσαντες, ἐπότισαν "ἐν τοῖς ἐσχάτοις καιροῖς" τό δένδρον τῆς Πίστεως καί ἐδόξασαν τήν ᾿Ορθοδοξίαν καί τό ῎Εθνος. Κατά τήν ἀναφοράν - ὁμιλίαν μας πέραν τῶν ὅσων εἴπομεν περί τῶν αἰτίων τά ὁποῖα ὡδήγησαν εἰς τήν πτῶσιν (φραγκική κυριαρχία 1204, ἀποστασία ἀπό τήν πίστιν (ἐνωτικοί-λατινόφρονες), ὑποταγή εἰς τόν Παπισμόν διά τῆς "ἑνώσεως" τῆς ψευδοσυνόδου Φερράρας - Φλωρεντίας 1438-39,κλπ.) ἐτονίσαμεν καί τά ἀκόλουθα, τά ὁποῖα θεωροῦμεν χρήσιμον νά δημοσιεύσωμεν καί εὐρύτερον: Τήν 29ην Μαίου 1453 ἡ Κων/λις ἔπεσεν εἰς χεῖρας τῶν Τούρκων. "῾Εάλω ὁ Πόλις". "῾Η Ρωμανία πάρθεν". ῾Η ἅλωσις αὕτη τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Βασιλευούσης, ὑπό τῶν Τούρκων, ἐσήμανε καί τήν κατάλυσιν τῆς ἐνδόξου Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ἤτοι τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ελληνικῆς Αὐτοκρατορίας (330-1453 μ.Χ.) ῾Η ἡμέρα αὕτη 29 Μαΐου 1453, ἀποτελεῖ, μίαν ἀπό τάς θλιβερωτέρας ἡμέρας τῆς ῾Ιστορίας μας. ῞Ομως ἀποτελεῖ καί μίαν ἀπό τάς ἐνδοξοτέρας. Δέν θά ἐξετάσωμεν καί δέν θά ἀναφέρωμεν ἐδῶ τά σφάλματα καί τά αἴτια ἐν γένει τά ὁποῖα ὡδήγησαν εἰς τήν ῞Αλωσιν. ᾿Εδῶ περιοριζόμεθα νά τονίσωμεν, ὅτι ἡ ῞Αλωσις, ὅπως ἕνα νόμισμα ἔχει δύο ὄψεις: Τήν ὄψιν τῆς θλίψεως καί τήν ὄψιν τῆς δόξης. Εἰδικώτερον δέ, θά ἐξάρωμεν τήν ὄψιν τῆς δόξης, τήν ὁποίαν συνήθως δέν προσέχομεν. Εἰς τί λοιπόν συνίσταται ἡ δόξα τῆς ἡμέρας ἐκείνης; ῾Η δόξα καί ἡ λαμπρότης τῆς ἡμέρας ἐκείνης συνίσταται εἰς τήν ἡρωϊκήν ἀπόφασιν τῶν προγόνων μας νά ἀγωνισθοῦν καί νά θυσιασθοῦν διά τήν ἐλευθερίαν των παρά νά σώσουν τήν ζωήν των καί τήν περιουσίαν των διά τῆς ὑποδουλώσεως καί τῆς ὑποταγῆς. Εἰς τό δίλημμα, δηλαδή, ἀντίστασις ἤ ὑποταγή ἐπέλεξαν τό πρῶτον. ᾿Απεφάσισαν νά ἀντισταθοῦν ἀκόμη καί μέ θυσίαν τῆς ζωῆς των, διά τήν ἐλευθερίαν των. Συγκεκριμένως ὁ σουλτάνος τῶν Τούρκων, ὁ Μωάμεθ, ἐζήτησεν ἀπό τόν βασιλέα τῶν ῾Ελλήνων, τόν Κωνσταντῖνον Παλαιολόγον, νά τοῦ παραδώσῃ τήν Πόλιν, χωρίς ἀντίστασιν. Αὐτός δέ (ὁ Μωάμεθ): Πρῶτον μέν, ἀνελάμβανε τήν ὑποχρέωσιν νά μή πειράξῃ τούς κατοίκους της, ἠγγυᾶτο, δηλαδή, διά τήν ζωήν καί τήν περιουσίαν των. Δεύτερον δέ, παρεχώρει εἰς τόν Κωνσταντῖνον τήν Πελοπόννησον διά νά ζῇ ἐκεῖ ὡς ἡγεμών, παραλαμβάνων μάλιστα ἀπό τήν Πόλιν τούς συγγενεῖς του, τούς αὐλικούς του καί τά ὑπάρχοντά του. ῞Ομως, ὁ Κωνσταντῖνος εἰς τήν πρότασιν ταύτην τοῦ Μωάμεθ ἀπήντησεν ὡς ἑξῆς: "Τό δέ τήν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ᾿ ἐμόν ἐστίν, οὔτ᾿ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ· κοινῇ γάρ γνώμῃ, πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καί οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν". Δηλαδή "τό νά σοῦ παραδώσω τήν Πόλη, οὔτε στίς δικές μου προθέσεις εἶναι, οὔτε σέ κανενός ἄλλου ἀπ᾿ ὅσους κατοικοῦν σ᾿ αὐτή, γιατί ὅλοι μέ τήν ἀπόφαση (πού πήραμε) μέ τήν δική μας ἀβίαστη θέληση θά πεθάνουμε καί δέν θά ὑπολογίσουμε τήν ζωή μας" (Γ. Φραντζῆς, ῾Ιστορικός τῆς ἁλώσεως). ᾿Ακολούθως ἔπεσεν ἡρωϊκῶς μαχόμενος διά τήν ἐλευθερίαν τῆς Πατρίδος του ὡς ἁπλοῦς στρατιώτης. ῾Η ἡρωϊκή αὕτη ἀντίστασις καί θυσία τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου καί τῶν συμμαχητῶν του εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν ἦτο σύμφωνος μέ τό αἰώνιον φρόνημα τῶν ῾Ελλήνων, καθ᾿ ὅλην τήν διάρκειαν τῆς ῾Ιστορίας των ἀπό τῶν ἀρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερον. Μέ τό φρόνημα, δηλαδή ἐκεῖνο, τό ὁποῖον ὑπαγορεύει εἰς αὐτούς πάντοτε νά θέτουν τήν ἐλευθερίαν πάνω καί ἀπό αὐτήν τήν ζωήν των. Μέσα ἀπό τά ἀναρίθμητα παραδείγματα τῶν ἡρωϊκῶν ἀγώνων καί θυσιῶν τῶν προγόνων μας ὑπέρ τῆς ἐλευθερίας ἀναφέρομεν τό: "Μολών λαβέ" τοῦ Λεωνίδα καί τῶν 300 Σπαρτιατῶν εἰς τάς Θερμοπύλας, οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν μαχόμενοι ἅπαντες ἐναντίον πολυαρίθμων δυνάμεων τῶν Περσῶν (480 π.Χ.), καθώς καί τό "ΟΧΙ" τοῦ 1940-1941 κατά τῶν ᾿Ιταλῶν καί τῶν Γερμανῶν καί ἀκολούθως τήν ᾿Εθνικήν ἀντίστασιν κατά τῆς φασιστικῆς καί ναζιστικῆς Κατοχῆς. Εἰδικώτερον, καθ᾿ ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν ἡρωϊκήν ἀντίστασιν καί θυσίαν τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου καί τῶν συμμαχητῶν του παρατηροῦμεν τά ἐξῆς: Μέσα εἰς τόν ὄλεθρον καί τόν θρῆνον τῆς ῾Αλώσεως, μέσα ἀπό τήν τεραστίαν ταύτην καταστροφήν, ἐξεπήγασεν ἀμέσως ἡ αἰσιοδοξία καί ἡ προσδοκία ὅτι δέν ἐχάθη τό πᾶν, ὅτι ἡ πτῶσις καί ἡ δουλεία θά εἶναι προσωρινή, ὅτι θά ἔλθουν καλύτεραι ἡμέραι, ὅτι "Πάλι μέ χρόνους μέ καιρούς πάλι δικά μας θἆναι". ῾Η ἡρωϊκή θυσία τοῦ Κωνσταντίνου καί τῶν σύν αὐτῷ, συνωδεύθη ἀμέσως ὄχι μόνον ἀπό τόν θρῆνον, ἀλλά καί ἀπό τόν θρῦλον τοῦ Μαρμαρωμένουυ Βασιλιᾶ" καί ἄλλους συναφεῖς. ᾿Απετέλεσε τήν φλόγα, ἡ ὁποία συντηρεῖται ἄσβεστος εἰς τήν ψυχήν τοῦ Γένους καί διέσωσε τήν ὕπαρξίν του. ᾿Ακολούθως ἀναφέρομεν χαρακτηριστικά παραδείγματα, ἀπό τά ὁποῖα πιστοποιοῦνται αὐτά τά ὁποῖα εἴπομεν ἀνωτέρω. ῞Οτι δηλαδή, ἡ ἐθνική συνείδησις ἀντέδρασεν ἀμέσως, μέ τόν θρῆνον μέν, ὄχι ὅμως μέ τήν ἀπελπισίαν, ἀλλά μέ τήν ἐλπίδα. Μέ τήν ἐλπίδα δηλαδή, ὅτι καί τοῦ Γένους τόν Γολγοθᾶν θά ἠκολούθει ἡ ᾿Ανάστασις. Τά παραδείγματα αὐτά τά λαμβάνομεν ἀπό τήν λαϊκήν μοῦσαν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ, ὡς γνωστόν, τήν πλέον γνησίαν ἔκφρασιν τῆς λαϊκῆς ψυχῆς. ῞Οπως ἀπό τόν Θρῆνον τῆς "῾Αγιά Σοφιᾶς": "Σώπασε Κυρά Δέσποινα καί μή πολυδακρύζεις, πάλι μέ χρόνους μέ καιρούς πάλι δικά μας θἆναι...", καθώς καί ἀπό ἕνα Ποντιακό λαϊκό τραγοῦδι γιά τήν ἅλωσι τῆς Κωνσταντινουπόλεως: "῞Ενα πουλίν, καλόν πουλίν, ἐβγαίν᾿ ἀπό τήν Πόλην, οὐδ᾿ ᾿σ ἀμπέλια ᾿κόνεψεν, οὐδέ σα περιβόλα ἐπῆγεν καί ν᾿ ἐκόνεψεν καί ᾿σ του ᾿Ηλί τόν κάστρον ἔδειξεν τ᾿ ἕναν τό φτερόν ᾿σ τσο αἷμαν βουτεμένον ἔδειξεν τ᾿ ἄλλο τό φτερόν, χαρτίν ἔχει γραμμένον. ᾿Ατό κανείς ᾿κ ἀνέγνωσεν, οὐδ᾿ ὁ μητροπολίτες ἕναν παιδίν, καλόν παιδίν, ἔρχεται κι᾿ ἀναγνώθει. Σεΐτ᾿ ἀναγνώθ᾿ σεΐτα κλαίγει, σείτα κρούει τήν καρδίαν "᾿Αϊλί ἐμᾶς, καί βάϊ ἐμᾶς πάρθεν ἡ Ρωμανία" Μοιρολογοῦν τά ἐκκλησάς, κλαῖγ᾿ νε τά μοναστήρια κι᾿ ἄϊ Γιάννες ὁ Χρυσόστομον κλαίει δερνοκοπᾶται. "Μή κλαῖς, μή κλαῖς ῎Αϊ Γιάννε μου, καί δερνοκοπισκάσαι" - ῾Η Ρωμανία ᾿πέρασεν, ἡ Ρωμανία πάρθεν - ῾Η Ρωμανία κι᾿ ἄν πέρασεν, ἀνθεῖ καί φέρει κι᾿ ἄλλο". ᾿Από τά ἀνωτέρω προκύπτει κατά τόν πλέον παραστατικόν καί εὔγλωττον τρόπον, τό ἠθικόν μεγαλεῖον τῆς ἡρωϊκῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς.. Βλέπομεν, δηλαδή, ὅτι οἱ ῞Ελληνες καί εἰς τάς πλέον δυσκόλους στιγμάς των καί εἰς τάς πλέον θλιβεράς περιόδους τῆς ἱστορίας των δέν χάνουν τήν πίστιν των, δέν χάνουν τό θάρρος των, δέν χάνουν τό ἠθικό των, δέν ἀποθαρρύνονται καί δέν ἀπελπίζονται. ᾿Αντιθέτως, πρῶτον μέν ἀντιστέκονται μέχρις ἐσχάτων καί κατά τῶν πλέον ἰσχυρῶν ἐχθρικῶν δυνάμεων, ὅταν κινδυνεύῃ ἡ ἐλευθερία των, δεύτερον δέ ἀκόμη καί ὅταν ἡττῶνται εἰς τούς ἀγῶνάς των αὐτούς, δέν παρραιτοῦνται ποτέ, ἀλλά πάντοτε μέ θάρρος καί αἰσιοδοξίαν, ἀμέσως μετά τήν ἧτταν, ἀναζητοῦν τήν νίκην, ἀμέσως μετά τήν πτῶσιν ἀναζητοῦν τήν ἀνόρθωσιν, ἀμέσως μετά τόν Γολγοθᾶν, προσδοκοῦν τήν ᾿Ανάστασιν. Δέν ἀποβάλλουν, δηλαδή, ποτέ τήν ἀγωνιστικότηταν καί τήν ἐλπίδα. Πρός τοῦτο .εχουν φωτεινούς ὁδηγούς, ἀφ᾿ ἑνός μέν τήν μακραίωνα ἱστορικήν των παράδοσιν, ἀφ᾿ ἐτέρου δέ τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον Χριστιανικήν των Πίστιν. ᾿Ιδού, λοιπόν, ποῖον εἶναι τό ἠθικόν δίδαγμα καί τό ἡρωϊκόν μεγαλεῖον τῆς ἐπετείου τήν ὁποίαν ἑορτάζομεν σήμερον. ᾿Εκ τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς 6 Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΙΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ῏Ητο ἀδιανόητον παλαιότερον νά μή ἐγνώριζον οἱ ᾿Ορθόδοξοι ὅτι ὁ Παπισμός εἶναι αἵρεσις καί μάλιστα ἡ χειροτέρα τῶν αἱρέσεων. Σήμερα ἐάν ἐρωτήσῃς κάποιους τί γνώμη ἔχουν γιά τόν Παπισμό θά ἀπαντήσουν, ὅτι οἱ παπικοί εἶναι τό ἴδιο, ὅπως καί μεῖς. Θά ἐπικαλεσθοῦν μάλιστα τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὅτι αὐτά πρεσβεύει καί αὐτά κηρύττει. Θά ἐπικαλεσθοῦν τά συλλείτουργα καί τάς συμπροσευχάς τῶν Πατριαρχῶν του καί τῶν ᾿Επισκόπων του κ.ο.κ. Δηλαδή ἐχάθηκεν ἡ συνείδησις τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί ἀλλοιώθηκαν τά κριτήρια ἀπό τούς περισσοτέρους.῎Ετσι ἐκεῖνο πού ἦταν ἀδιανόητο παλαιότερον, τώρα ἔχει γίνει συνείδησις καί φρόνημα τῶν λεγομένων ὀρθοδόξων. ᾿Αποτέλεσμα αὐτοῦ εἶναι ὅτι οἱ νεοημερολογῖται ἔχουν φτάσει σέ τέτοια πτῶσιν, ὥστε νά τούς ἁρμόζῃ περισσότερον ὁ τίτλος τοῦ φράγκου, παρά τοῦ ὀρθοδόξου. Καί αὐτό, βεβαίως, εἶναι ἡ συνέπεια τοῦ νεωτεριστικοῦ - οἰκουμενιστικοῦ πνεύματος τῶν ἡγετῶν τοῦ νέου ἡμερολογίου, τό ὁποῖον ξεκίνησε μέν μετά τήν ᾿Επανάστασιν τοῦ 1821 μέ τήν ἀνασύστασιν τοῦ ῾Ελληνικοῦ Κράτους, τό ὁποῖον ἀνέλαβον νά διαμορφώσουν δυτικοί πράκτορες, ὡλοκληρώθηκε ὅμως μέ τό νεωτεριστικό πνεῦμα πού ἐκυριάρχησε ἀπό τάς ἀρχάς τοῦ αἰῶνος καί κυρίως μέ τήν ἀλλαγήν τοῦ ῾Ημερολογίου (1924). Εἶναι δέ τόση ἡ ἐπίδρασις αὐτοῦ τοῦ νεωτεριστικοῦ πνεύματος, ὥστε νά θεωροῦν μεγάλη τους τιμή, οἱ νεοημερολογῖται ἡγέται, ὅτι θά ὑποδεχθοῦν τόν αἱρεσιάρχη Πάπα στήν ῾Ελλάδα, ὅπου σημειωτέον ἐπί χίλια ὁλόκληρα χρόνια ἀπό τό σχίσμα δέν ἐτόλμησε νά πατήσῃ τό πόδι του. Καί ἐπειδή ὑπάρχει μεγάλη ἄγνοια, ὅσον ἀφορᾶ τόν ρόλο τοῦ Παπισμοῦ, θά καταγράψωμεν σέ σειρά ἄρθρων τοῦ παρόντος ἀγωνιστικοῦ φυλλαδίου, τόν ἀντίχριστον ρόλο τοῦ Παπισμοῦ, μέ σκοπό νά ἐνημερωθοῦν οἱ χριστιανοί καί νά ἀντιδράσουν σέ κάθε ἐνδεχόμενη προσπάθεια νά τόν φέρουν. Πρέπει ὅλοι νά συνειδητοποιήσωμεν, ὅτι μία τέτοια ἔλευσις θά σημάνῃ τήν ἀπαρχήν τοῦ τέλους, θά εἶναι ἕνα σημεῖον, ὅτι πλησιάζει ἡ ἔλευσις τοῦ ἀντιχρίστου. ῾Ημεῖς δέ οἱ ᾿Ορθόδοξοι δέν πρέπει νά ξεχάσωμεν ποτέ τό τοῦ ῾Αγίου Κοσμᾶ: "Τόν Πάπα νά τόν καταρᾶσθε, αὐτός θά εἶναι ἡ αἰτία". Καί ἀκόμη νά μή ξεχνᾶμε τά στυγερά ἐγκλήματα πού διέπραξαν οἱ παπισταί εἰς βάρος τῶν ᾿Ορθοδόξων λαῶν καί τοῦ ῎Εθνους μας, καί ὅσα καθημερινῶς ἀποκαλύπτονται, ὅτι πρόκειται νά διαπράξουν εἰς βάρος τῆς ἀνθρωπότητος. Δηλαδή νά μή ξεχνᾶμε, ποτέ, ὅτι οἱ σκοτεινές δυνάμεις φιλοδοξοῦν νά τοποθετήσουν τόν Πάπα σέ προδρομικό ρόλο προετοιμασίας τῆς παγκοσμίου κυριαρχίας τοῦ ᾿Αντιχρίστου. Εἰς τό παρόν φύλλον θά παρουσιάσωμεν δύο ἀπό τάς σοβαρωτέρας παρεκκλίσεις τοῦ Παπισμοῦ, πού ἀφοροῦν τήν περί Θεοῦ πίστιν καί διδασκαλίαν. Εἶναι αἱ σοβαρώτεραι παρεκκλίσεις, διότι αὗται τούς καθιστοῦν ἀθέους καί εἰδωλολάτρας. ᾿Ιδού αὗται: 1)῾Η Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία, ὡς γνωστόν, κατέκρινε τόν Παπισμόν ὡς αἵρεσιν καί τούς ὁπαδούς τοῦ παπισμοῦ ὡς αἱρετικούς. ῾Ο Παπισμός διαφέρει πρός τήν ᾿Εκκλησίαν εὐθέως "περί αὐτῆς τῆς εἰς Θεόν πίστεως" (Α' Κανών τοῦ Μ. Βασιλείου). Διά τοῦτο θεωρεῖται αἵρεσις παρομοία μέ τήν παλαιάν μεγάλην αἵρεσιν τοῦ ᾿Αρειανισμοῦ. ῞Οπως ὁ ᾿Αρειανισμός, ἔτσι καί ὁ Παπισμός "προσβάλλει τό μέγα μυστήριον τῆς ῾Αγίας Τριάδος".(βλ. Δελήμπαση, ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ,᾿Αθῆναι 1972, σελ. 70). Οἱ παπικοί προσέβαλον τήν περί Θεοῦ διδασκαλίαν τῆς ᾿Εκκλησίας παραχαράξαντες τό Σύμβολον τῆς Πίστεως τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, μέ τήν προσθήκην τοῦ λατινικοῦ ΦΙΛΙΟΚΒΕ, πού σημαίνει, ὅτι, κατά τό φρόνημά των τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον ἐκπορεύεται "καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ". ῾Ο Μέγας Φώτιος ἀναφέρει ὅτι οἱ Παπικοί διδάσκουν καινούργια διδασκαλία, ξένη πρός τήν ῾Αγία Γραφή καί τήν Πατερική διδασκαλία. "Τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον οὐκ ἐκ τοῦ Πατρός μόνον, ἀλλά γε καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ ἐκπορεύεσθαι (ὅτι ἐκπορεύεται) καινολογοῦσιν", πράγμα τό ὁποῖον σημαίνει, ὅτι κηρύττουν "ἐναντίον τῆς ρητῆς ἑρμηνείας τοῦ Κυρίου" ("ὅ παρά τοῦ Πατρός ἐκπορεύεται" ᾿Ιω. ιε, 26) καί "ἐναντίον τῆς ὁμολογίας συμπάσης τῆς Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας "(Βλ. ᾿Εγκύκλιος ᾿Ορθοδόξων Πατριαρχῶν 1848 καί Μ. 40, 381). 2) Καί μέ ἄλλον τρόπον προσέβαλον τήν περί Θεοῦ διδασκαλίαν τῆς ᾿Εκκλησίας οἱ παπικοί. Κηρύξαντες, ὅτι μόνον ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος. "῞Εν εἶναι μόνον ἄκτιστόν φασι τήν οὐσίαν τοῦ Θεοῦ", αἱ δέ θεῖαι ἐνέργειαι, διδάσκουν, εἶναι κτισταί (Γρηγορίου Παλαμᾶ 3,40). Οὗτοι τήν μέν θείαν "θέλησιν ταυτόν τῇ οὐσίᾳ" λέγουν, ταυτίζουν, δηλαδή, τήν θείαν θέλησιν πρός τήν θείαν οὐσίαν, "τήν δέ θείαν ἐνέργειαν κτιστήν", κἄν "θεότης" ὀνομάζεται, κἄν "θεῖον καί ἄϋλον φῶς", κἄν "Πνεῦμα ἅγιον" (Μάρκου ᾿Εφέσου, Μ.31 Β, 1334). Φρονοῦν, ἐν ἄλλοις λόγοις, ὅτι "αἱ ἐνέργειαι" τοῦ Θεοῦ "εἰσί κτίσματα", ὅπως διεκήρυξαν καί εἰς Σύνοδον τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας (᾿Ιωάννου Παπικοῦ ἐν Συνόδῳ Φερράρας Φλωρεντίας, Μ.31 Α, 825). ῞Οταν ὅμως κτιστάς τάς θείας ἰδιότητας καί ἐνεργείας "τά κτίσματα θεούς ποιοῦσιν" καί "κτίσμα ποιοῦσι τόν Θεόν", ὅπως ἔκαμναν καί οἱ ᾿Αρειανοί. (Μάρκου ᾿Εφέσου, Μ. 31 Β,1334). Αὐτό, ὅμως, τό φρόνημα ἑρμηνεύεται ἀπό τούς Πατέρας, ὡς ἕνα εἶδος ἀθεΐας καί εἰδωλολατρείας. Μέ αὐτή τους τήν διδασκαλία, ὅμως, ἀπορρίπτουν τήν ὀρθόδοξον περί Θεοῦ πίστιν, καθότι ἡμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι: "Τῆς ἀκτίστου καί θείας φύσεως ἄκτιστον καί τήν θέλησιν καί τήν ἐνέργειαν εἶναι φαμέν (λέγομεν) κατά τούς Πατέρας". Κατά δέ τόν ῞Αγιον Γρηγόριον Παλαμᾶν: "᾿Εκ γάρ τῆς ἐνεργείας ἡ οὐσία χαρακτηρίζεται" (Γρηγ. Παλαμᾶ 3,55) καί ὅπως ἄκτιστος εἶναι ἡ θεία οὐσία, ἔτσι ἄκτιστος νοεῖται καί ἡ θεία ἐνέργεια. ᾿Επίσης κατά τόν Μέγαν Βασίλειον: " ᾿Αλλ᾿ αἱ μέν ἐνέργειαι ποικίλαι, ἡ δέ οὐσία ἁπλῆ. ῾Ημεῖς δέ ἐκ μέν τῶν ἐνεργειῶν γνωρίζειν λέγομεν τόν Θεόν ἡμῶν, τῇ δέ οὐσίᾳ αὐτῇ προσεγγίζειν οὐκ ὑπισχνούμεθα. Αἱ μέν γάρ ἐνέργειαι αὐτοῦ πρός ἡμᾶς καταβαίνουσιν, ἡ δέ οὐσία αὐτοῦ μένει ἀπρόσιτος" (Μ. Βασιλείου, ΒΕΠΕΣ 55, 283). Καί πάλιν ὁ ῞Αγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς κηρύσσει: "Εἰσίν ἄκτιστοι Θεοῦ ἐνέργειαι κοινῶς τοῖς τρισίν προσώποις ἐνθεωρούμεναι", τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ ῾Αγίῳ Πνεύματι (Γρηγ. Παλαμᾶ, 3,44). Διά τοῦτο ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία ἀναθεμάτισε τήν παπικήν αὐτήν δυσσέβειαν περί κτιστῶν θείων ἐνεργειῶν ἤ ἰδιοτήτων, διότι δι αὐτῆς προσβάλλονται "αὐτά τά καίρια τῆς εὐσεβείας", δηλαδή τῆς ᾿Ορθοδόξου Πίστεως. ᾿Αναθεμάτισε καί τούς ἀμετανοήτους παπικούς. τούς δέ "κοινωνοῦντας τούτοις ἐν γνώσει ἀκοινωνήτους" ἐκήρυξε (Τόμος Συνοδικός τοῦ 1351, Μ. 26,191, καί Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεῖα, 1,404). ῞Επεται καί συνέχεια. ᾿Επί τοῦ παρόντος ἐρωτῶμεν τούς ἐν ῾Ελλάδι ὁπαδούς τῆς Νεοημερολογιτικῆς Καινοτομίας, μέ πρῶτον τόν κ. Χριστόδουλον, γνωρίζουν ὅτι ἐνδεχομένη ὑποδοχή εἰς ῾Ελλάδα τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα θά σημάνῃ ἀμνήστευσιν ἐκ μέρους των τῶν αἱρέσεών του καί συνεργίαν εἰς τό ἔργο τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων πρός ἐγκαθίδρυσιν τῆς παγκοσμίου κυριαρχίας τοῦ ἀντιχρίστου Πάπα, ὡς προδρόμου τοῦ ᾿Αντιχρίστου; + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ 7 Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ "ΑΙΡΕΣΙΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ" ῾Ο παπισμός, ὡς εἴπομεν εἰς τό προηγούμενον φύλλον, παρεμόρφωσε καί ἀλλοίωσε τήν περί Θεοῦ πίστιν, ὡς αὕτη ἐδιδάχθη, ἡρμηνεύθη καί ἐβιώθη ὑπό τῆς ᾿Εκκλησίας. Δηλαδή: 1) Παρεχάραξε τό Σύμβολον τῆς Πίστεως, προσθέσας εἰς αὐτό τό αἱρετικόν ΦΙΛΙΟΚΒΕ, φρόνημα τό ὁποῖον εἶναι ἀντίθετον πρός τήν ὁμολογίαν τῆς Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας καί τό ὁποῖον εἰσάγει διθεΐαν, καί 2) ᾿Εκήρυξεν, ὅτι οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ εἶναι κτιστές, φρόνημα τό ὁποῖον σημαίνει, ὅτι: "τά κτίσματα θεούς ποιοῦσιν" καί "κτίσμα ποιοῦσι τόν Θεόν", τά ὁποῖα δέν ἀπέχουν πολύ ἀπό τήν ἀθεΐα καί τήν εἰδωλολατρεία. ᾿Επ᾿ αὐτῶν τῶν δύο αἱρετικῶν φρονημάτων ἐστηρίχθη ὅλη ἡ φραγκική θεολογία τοῦ Παπισμοῦ καί ἐξ αὐτῶν προῆλθον καί ὅλα τά αἱρετικά καί ἑωσφορικά ἀμέτρητα δυσσεβήματα αὐτῶν. ᾿Αλλά καί εἰς τήν περί ᾿Εκκλησίας διδασκαλίαν των οἱ παπικοί ἐκαινοτόμησαν. ῾Ημεῖς οἱ ᾿Ορθόδοξοι διαφυλάσσοντες τήν μίαν καί ἀληθῆ ἀκαινοτόμητον πίστιν πιστεύομεν καί ὁμολογοῦμεν, ὅτι: "Μία ἡ ᾿Εκκλησία ἐν οὐρανοῖς, ἡ αὐτή καί ἐπί γῆς. ᾿Εν ταύτῃ τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον ἐπαναπέπαυται" ("Περί τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν Διατυπώσεων", Μ. 2, 889) καί ὅτι "ὁ Χριστός κεφαλἠ τῆς ᾿Εκκλησίας" (᾿Εφεσ. ε, 23). ῾Ο Παπισμός καί εἰς τοῦτο ἐκαινοτόμησε. Κάμνει διάκρισιν τῆς ὁρατῆς πλευρᾶς τῆς ᾿Εκκλησίας ἀπό τῆς ἀοράτου καί δέχεται κατ᾿ οὐσίαν "δύο ᾿Εκκλησίας, τήν ἀόρατον ἐν οὐρανῷ καί τήν ὁρατήν ἐπί γῆς" (Α. Δελήμπαση, "῾Η αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ", ᾿Αθῆναι 1972, σ. 74, 75 καί Χ. ᾿Ανδρούτσου, "Συμβολική", ἐν ᾿Αθήναις 1930, σ. 82). Πέραν τούτου φρονεῖ, ὅτι "ἰθύντωρ καί κυβερνήτης τῆς ᾿Εκκλησίας εἶναι ἀόρατος μέν ὁ Χριστός, ὁρατός δέ ὁ κατέχων τήν Ρωμαϊκήν ἕδραν" ὁ Πάπας. (῾Ομολογία Πίστεως τῆς ἐν Τριδέντῳ Συνόδου, παρά Χ. ᾿Ανδρούτσου, "Συμβολική", σελ. 90), ὁ ὁποῖος κατά τήν ἰδίαν ῾Ομολογίαν εἶναι "ἀληθής Τοποτηρητής τοῦ Χριστοῦ καί πάσης τῆς ᾿Εκκλησίας κεφαλή καί πάντων τῶν Χριστιανῶν πατέρας καί διδάσκαλος, "᾿Αρχιερέας εἰς πᾶσαν τήν Οἱκουμένην τό πρωτεῖον" κατέχων, "ἀναμάρτητος" (Βλ. ᾿Εγκύκλιον ᾿Ορθοδόξων Πατριαρχῶν 1848, Μ. 40, 383) καί "ἀλάθητος" (Βλ. ᾿Εγκύκλιον Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ᾿Ανθίμου 1895, ᾿Εκκλησίας ῾Ελλάδος ῾Ιστορία ἐκ πηγῶν ἀψευδῶν, Θεοκλήτου Α. Στράγκα ᾿Αρχιμανδρίτου, ᾿Αθῆναι 1969-1980, τ. Α', σ. 454) καί κείμενος ὑπεράνω τῶν ἐπισκόπων, τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί αὐτῆς τῆς ᾿Εκκλησίας. (῾Ι. Καρμίρη, παρά Σ.Σ. Μπιλάλη, "᾿Ορθοδοξία καί Παπισμός", ᾿Αθῆναι 1969, τόμ. Α', σ. 134). Δηλαδή ἡ δυσσεβής αἵρεσις τοῦ Παπισμοῦ ἐταύτισε τόν ἄνθρωπο Πάπα, τόν ἁμαρτωλόν καί αἱρεσιάρχην Πάπαν, πρός τόν Κύριον ἡμῶν ᾿Ιησοῦν Χριστόν. ῾Ο δέ Πάπας ἀντικατέστησε τόν Χριστόν, γενόμενος ἀντ᾿ αὐτοῦ ὁ μέγας ᾿Αρχιερεύς τῆς ᾿Εκκλησίας, ὁ μοναδικός διδάσκαλος τῆς Οἰκουμένης καί ὁ βασιλεύς τοῦ κόσμου (Μπιλάλη, "᾿Ορθοδοξία καί Παπισμός", τ. Α', σ. 145). ῞Οπως ὁ ἐρχόμενος ᾿Αντίχριστος "καθεσθήσεται" "καί εἰς τάς πανταχοῦ ᾿Εκκλησίας" (Χρυσοστόμου, Μ. 62, 482), οὕτω καί ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας ἐπεβλήθη εἰς τήν πάλαι ποτέ ᾿Ορθόδοξον Δυτικήν ᾿Εκκλησίαν, τήν ὁποίαν ἰδιοποιήθη καί τήν ἐκοσμικοποίησε διά τῆς διττῆς ἐξουσίας πνευματικῆς καί πολιτικῆς (Παποκαισαρισμός). ῎Εχει ἑπομένως διαστρέψει καί κατά τοῦτο ὁ Παπισμός τήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καί ἔχει καταστῇ μία καθαρά ἐκκοσμικευμένη ὀργάνωσις, πού δέν ἔχει καμμίαν σχέσιν μέ τόν Χριστό, ἔχει καταστῇ δηλαδή "αἵρεσις ἀπωλείας" (2 Πέτρ. β', 1). Διά τοῦτο καί ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἀπεκάλεσε τόν Πάπα τῆς Ρώμης ἀντίχριστον. 8 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ "ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ" ΔΙΑ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Παραθέτομεν ᾿Επιστολήν πρός τήν ᾿Εφημερίδα "Νέοι ῎Ανθρωποι" σχετικῶς μέ τό ἀντίχριστον ἔργον τοῦ Πάπα, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη τήν 27 Αὐγούστου 1999. Κύριε Διευθυντά Μετά τό πρόσφατο βομβαρδισμό κατά τῆς Σερβίας ἐγράφη σέ μία ἐφημερίδα, ὅτι κερδισμένοι ἀπό τό ᾿Αμερικανατοϊκό φρενοκομεῖο τοῦ Κοσσυφοπεδίου βγῆκαν ἡ ᾿Αμερική, ἡ ᾿Αγγλία, ἡ Γαλλία, ἡ Γερμανία καί τό Βατικανό. Καί σέ ἕνα περιοδικό διάβασα νά ἐκφράζεται ἡ ἀπορία: Καλά οἱ ὑπόλοιποι δικαιολογημένα ἀναφέρονται ὡς κερδισμένοι ἀπό τήν ὑπόθεσιν αὐτήν, ἀλλά τό Βατικανό γιατί τό ἀνακατεύουν; Καί ἡ ἀπάντησις ἡ ὁποία ἐδόθη ἀπό τό ἴδιο περιοδικό: Μήπως κρυφίως ἔπαιξε τόν ρόλον τοῦ ᾿Ιούδα καί συνήργησε εἰς τά ἀποτρόπαια καί εἰδεχθῆ ἐγκλήματα εἰς βάρος τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ; ῾Ημεῖς πιστεύομεν ὅτι τό Βατικανόν ἔπαιξε πρωταρχικόν ρόλον εἰς τήν ὑπόθεσιν αὐτήν, καί ὅτι συνήργησε μέ τό δικό του μυστικό τρόπο, ὅπως κατά τόν Β' Παγκόσμιον Πόλεμον, ὅταν οἱ Παπικοί Οὐνῖται ἐφόνευσαν περίπου 800.000 Σέρβους, καί ὅπως κατά τό πρόσφατον παρελθόν, μέ τά ἐγκλήματα τῶν Παπικῶν καί Μουσουλμάνων Κροατῶν κατά τῶν Σέρβων, εἰς τό νά συνεχισθοῦν καί σήμερα τά ἀποτρόπαια καί εἰδεχθῆ ἐγκλήματα εἰς βάρος τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ. ῎Ετσι ἐξηγεῖται καί ἡ σιωπή του γιά τούς σχιζοφρενικούς βομβαρδισμούς κατά τῆς Σερβίας. ῾Ολόκληρος ἡ διεθνής γνώμη ἐξηγέρθη καί διεμαρτυρήθη καί τό Βατικανόν ἐτήρησε προκλητικώτατα σιωπήν. ῎Αλλωστε πῶς νά ὁμιλήσῃ ὁ Πάπας καί τί νά πῇ, ἀφοῦ καί οἱ βομβαρδισμοί αὐτοί ἐντάσσονται μέσα στό πρόγραμμα τῆς ἐπιβολῆς τῆς Νέας Τάξεως πραγμάτων εἰς τήν περιοχήν τῶν Βαλκανίων, τό σχέδιον τῆς ὁποίας (Νέας Τάξεως) προβλέπει νά "ἐξοντωθοῦν" οἱ λαοί ἐκεῖνοι, μεταξύ τῶν ὁποίων ἀκούεται ἀκόμη τό κήρυγμα τῆς ᾿Ορθοδοξίας, καί νά ἐνισχυθῇ ἡ ἐπιρροή τοῦ Πάπα, ἔτσι ὥστε νά προχωρήσῃ εὐκολώτερον τό ἀπώτερον σχέδιον τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ Σιωνισμοῦ νά ἀναδειχθῇ ὁ Πάπας ὁ θρησκευτικός πλανητάρχης ἐφ᾿ ὅλης τῆς Οἱκουμένης, ὁ ὁποῖος εἰς τήν συνέχεια θά παραδώσῃ τήν ἐξουσίαν (κατά τά Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών) εἰς τόν ἀναμενόμενον "Μεσσίαν" τῶν Σιωνιστῶν, τόν ᾿Αντίχριστον. Μέσα εἰς αὐτά τά πλαίσια, ἀσφαλῶς, κινεῖται καί ἡ πρόθεσις τοῦ Πάπα νά ἐπισκεφθῇ τήν ῾Ελλάδα καί "νά ἀκολουθήσῃ τό δρομολόγιο τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου, ὁ ὁποῖος ἔφερε τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ στόν Εὐρωπαϊκό χῶρο". Δηλαδή ὁ Πάπας θά ἔλθῃ μέ σκοπό ἀντίθετο ἀπό τό σκοπό τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου. ῾Ο ᾿Απόστολος Πᾶυλος, ὅταν ἦλθε ἐκήρυξε Χριστόν "καί τοῦτον ᾿Εσταυρωμένον", ὁ Πάπας θέλει νά ἔλθῃ διά τό ἐπιβάλῃ τό κήρυγμα τῆς Νέας ᾿Εποχῆς, δηλαδή τοῦ ᾿Αντιχρίστου. Θά ἔλθῃ, δηλαδή ὡς ἀντίχριστος, κατά τό "καί νῦν ἀντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν" καί ὡς πρόδρομος τοῦ ᾿Αντιχρίστου (μέ ῎Αλφα κεφαλαῖο). Δι αὐτό καί ὅλοι οἱ ῞Ελληνες πρέπει νά ἀκούσωμε τήν φωνή τοῦ ᾿Εθναποστόλου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὁ ὁποῖος ἔλεγε: "Τόν Πάπα νά καταρᾶσθε, αὐτός θά εἶναι ἡ αἰτία" ὅλων τῶν κακῶν. Καί νά ἀντιδράσουμε.... Μετά τιμῆς + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ 9 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ᾿Εν Κορωπί ᾿Αττικῆς 4-6-99 (Πολιτ. ῾Ημερ.) Κύριε Διευθυντά Εἰς τό ὑπό τόν τίτλον "ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ" ἔνθετον τῆς "Καθημερινῆς" "῾Επτά ἡμέρες" τῆς 23 Μαΐου 1999, ἰδίᾳ ἀπό τῆς σελίδος 24 καί ἐφεξῆς, φιλοξενεῖται προπαγάνδα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ῾Η ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι μία, ἤτοι ἡ Μία, ῾Αγία, Καθολική καί ᾿Αποστολική ᾿Εκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως. Αὕτη δέ εἶναι ἡ ᾿Ορθόδοξος. ᾿Εκτός τῆς ᾿Εκκλησίας, ἤτοι τῆς ᾿Ορθοδοξίας, δέν ὑπάρχουν "ἄλλαι χριστιανικαί ᾿Εκκλησίαι ἤ ῾Ομολογίαι", ὡς λέγουν οἱ οἰκουμενισταί, ἀλλά μόνον αἱρέσεις. Πᾶσαι αἱ αἱρέσεις, οἷον μονοφυσιτισμός, παπισμός, προτεσταντισμός κλπ. δέν εἶναι ἐντός, ἀλλά ἐκτός καί κατά τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ συνόλῳ της, ἡ ὁποία ἀποτελεῖται ἀπό μόνην τήν ᾿Ορθοδοξίαν. ῾Η ᾿Εκκλησία, διά τῶν ῾Αγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἐν γένει, ἐντέλλεται "ἀναθεματισθῆναι πᾶσαν αἵρεσιν" (Β' Οἰκουμενικῆς Συνόδου) καί "ὅλοις τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα" (Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου) ῾Ο ῞Αγιος Μάρκος ᾿Εφέσου ὁ Εὐγενικός λέγει ὅτι ὁ Παπισμός εἶναι αἵρεσις καί "νά φεύγωμεν τούς παπικούς, ὡς φεύγει τις ἀπό ὄφεως" (ΜΑΝΣΙ,31 Β,1323), ὁ δέ ῞Αγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός "τόν Πάπαν νά καταρᾶσθε, αὐτός θά εἶναι ἡ αἰτία", ῾Ο ῞Αγιος ᾿Αθανάσιος ὁ Μέγας λέγει ὅτι οἱ αἱρετικοί δέν εἶναι χριστιανοί "οἱ δέ τούτους λέγοντες χριστιανούς πολύ καί λίαν πλανῶνται" ( Μ. ᾿Αθαν. ΒΕΠΕΣ, 30,297) ᾿Αντιθέτως οἱ Οἰκουμενισταί λέγουν ὅτι καί αἱ "ἄλλαι χριστιανικαί ᾿Εκκλησίαι καί ῾Ομολογίαι" ἔχουν ἀλήθειαν καί χάριν καί ἀποστολικήν διαδοχήν καί ἀποκαλοῦν τόν αἱρεσιάρχην Πάπαν κλπ. "ἀγαπητούς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς", ἀντιτασσόμενοι εὐθέως εἰς τούς ῾Αγίους Πατέρας καί εἰς τάς ῾Αγίας Οἰκουμενικάς Συνόδους. Μόνη ὁδός σωτηρίας τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἡ ἕνωσίς των μέ τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ἐν πίστει καί ἀληθείᾳ, ἤτοι ἡ ἀποκήρυξις ὑπ᾿ αὐτῶν τῶν αἱρέσεων καί ἡ προσέλευσίς των εἰς τήν ᾿Ορθοδοξίαν. Γράφομεν ταῦτα ἐν ἄκρᾳ δυνατῇ συντομίᾳ, πρός ἐνημέρωσιν τῶν τυχόν ἀπληροφορήτων καί εὐελπιστοῦμεν ὅτι δέν θά στερήσετε ἀπό τό ἀναγνωστικόν Σας κοινόν τήν φωνήν ταύτην τῆς ἀληθείας. Μετά τιμῆς + Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος 10 Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΜΕΛΟΥΣΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ ᾿Απόσπασμα ἀπό τήν μεγάλης σημασίας δικαστικήν ἀπόφασιν, ἡ ὁποία ἐξεδόθη ὑπό τοῦ Πολυμελοῦς Πρωτοδικείου ᾿Αθηνῶν, διά τῆς ὁποίας κατεδικάσθησαν οἱ αἱρετικοί Πεντηκοστιανοί, οἱ ὁποῖοι ἐσυκοφάντησαν τόν Σεβ. Μητροπ. Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκον. ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΜΗΜΑ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ 8321/1998 ΤΟ ΠΟΛΥΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ᾿Αποτελούμενο ἀπό τούς Δικαστές ᾿Αβρακόμη Θούα, Πρόεδρο Πρωτοδικῶν, Οὐρανία Κουζέλη, Πρωτοδίκη - Εἰσηγήτρια, Εὐγενία Καλαμπόκα, Πρωτοδίκη καί ἀπό τόν Γραμματέα ᾿Αναστάσιο Χατζηγεωργίου. Συνεδρίασε δημόσια στό ἀκροατήριό του στήν ᾿Αθήνα, στίς 30 ᾿Απριλίου 1998 γιά νά δικάσει τήν ὑπόθεση μεταξύ: Τοῦ ἐνάγοντος Κηρύκου Κοντογιάννη τοῦ Θωμᾶ, Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων, κατοίκου Περιστερίου ᾿Αττικῆς, τόν ὁποῖο ἐκπροσώπησε ὁ πληρεξούσιος δικηγόρος του Θεόδωρος Σαρ. Θεοδωρόπουλος. Τῶν ἐναγομένων: 1) Τοῦ σωματείου μέ τήν ἐπωνυμία "᾿Αδελφότης μαθητῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ" πού ἔχει τήν ἕδρα του στήν ᾿Αθήνα καί ἐκπροσωπεῖται νόμιμα. 2) Λεωνίδα Φέγγου, κατοίκου ᾿Αθηνῶν, τούς ὁποίους ἐκπροσώπησε ὁ πληρεξούσιος δικηγόρος τους Χρῆστος ᾿Αντωνόπουλος. ῾Ο ἐνάγων ζητεῖ νά γίνῃ δεκτή ἡ ἀπό 27/5/1997 ἀγωγή του πού κατατέθηκε μέ αὔξ. ἀριθμ. 4913/1997, προσδιορίσθηκε γιά τή δικάσιμο πού ἀναφέρεται στήν ἀρχή τῆς παρούσης ἀπόφασης (30-4-1998) καί γράφτηκε στό πινάκιο. Κατά τή συζήτηση τῆς ὑποθέσεως οἱ πληρεξούσιοι δικηγόροι τῶν διαδίκων ζήτησαν νά γίνουν δεκτά ὅσα ἀναφέρονται στίς προτάσεις τους. ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ... ᾿Από τά ἔγγραφα πού οἱ διάδικοι προσκομίζουν κι᾿ ἐπικαλοῦνται καθώς καί ἀπόλη γενικά τήν ἀποδεικτική διαδικασία ἀποδείχθηκαν τά παρακάτω. Τό περιοδικό "Χριστιανισμός" δημοσιογραφικό ὄργανο τῆς αἱρέσεως τῶν "Πεντηκοστιανῶν" ἀποτελεῖ ἰδιοκτησία τοῦ πρώτου ἐναγομένου σωματείου μέ τήν ἐπωνυμία "᾿Αδελφότης Μαθητῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ". Τόν ᾿Ιούνιο τοῦ ἔτους 1992 ἐκδότης καί διευθυντής τοῦ περιοδικοῦ αὐτοῦ ἦταν ὁ δεύτερος ἐναγόμενος. Στό τεῦχος ᾿Ιουνίου μέ ἀριθμό 103 καί στή σελίδα 4, δημοσιεύθηκε κείμενο ἀνυπόγραφο ὑπό τόν τίτλο "῾Η ἐκκλησία τῶν παλαιοημερολογιτῶν" μέ δηλώσεις ἐμφανιζόμενες ὅτι προέρχονται ἀπό τόν ἐνάγοντα καί συγκεκριμένα: "α) Διαβάζω τήν θαυμάσια ἐφημερίδα σας πού ὑπηρετεῖ τόν Χριστιανισμό. β) Πιστεύω ὅτι ἐσεῖς οἱ Πεντηκοστιανοί σάν καλοί Διαμαρτυρόμενοι ἀγαπᾶτε τή Γραφή καί τήν ἀλήθεια ὅσο κι᾿ ἐμεῖς. γ) Παρόλο τό ὅτι μεταξύ τῆς παλαιοημερολογήτικης καί τῆς ᾿Ορθόδοξης ᾿Εκκλησίας τά ὅσα τίς ἑνώνουν εἶναι περισσότερα ἀπό ὅσα τούς χωρίζουν. δ) ᾿Εμεῖς σάν γνήσιοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί πιστεύουμε ὅτι τό ῞Αγιο Πνεῦμα ἤ ῞Αγιο Φάντασμα ὅπως συνηθίζουμε νά τό λέμε ἐμεῖς ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα. ε) ῾Η ᾿Εκκλησία μας τελεῖ θεῖες λειτουργίες σέ πολλές γλῶσσες γιά τούς ἄθεους καί ἀλλόθρησκους ἐπισκέπτες τουρίστες τῆς χώρας μας, στ) Παρακαλῶ μή σταματήσετε νά μοιράζετε καινές διαθῆκες ἔστω καί ἄν ζημιώνεστε, γιατί ὁ κόσμος βρίσκεται σέ πλήρη ἄγνοια. Μέ τίς ὡς ἄνω δηλώσεις, πού ἀναφέρθηκε φέρονται ὅτι προέρχονται ἀπό τόν ἐνάγοντα, ἐμφανίζεται ὁ τελευταῖος ὅτι ἐξυμνεῖ καί ἐπιβραβεύει τό ἐν λόγῳ αἱρετικό ἔγγραφο, ὅτι υἱοθετεῖ καί διακηρύσσει τήν βλάσφημη ἄποψη ὅτι οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί καί οἱ πεντηκοστιανοί ἀγαποῦν ἐξίσου τήν ῾Αγία Γραφή, ὅτι θεωρεῖ τούς Παλαιοημερολογῖτες μή ὀρθοδόξους, ὅτι ἀποκαλεῖ τό ῞Αγιο Πνεῦμα ῞Αγιο Φάντασμα, ὅτι διακηρύσσει ὅτι οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί βρίσκονται σέ πλήρη ἄγνοια περιμένοντας νά τούς διαφωτίσει ἡ θρησκευτική αἱρετική κοινότητα τῶν πεντηκοστιανῶν, καθώς καί ὅτι οἱ γνήσιοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί συμπορεύονται μέ ἄθεους καί ἀλλόθρησκους. Πρέπει ἐδῶ νά σημειωθεῖ ὅτι ὡς συντάξας τό πιό πάνω κείμενο φέρεται βεβαίως ὅτι εἶναι κάποιος Κήρυκος Κοντογεῶργος κι᾿ ὄχι Κοντογιάννης πού εἶναι τό ὀρθό ἐπώνυμο τοῦ ἐνάγοντα ὑπό τήν ἰδιότητά του ὅμως ὡς Πρωτοσυγκέλου τῶν ὀρθοδόξων τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου, τοῦ ἱερέως τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τοῦ παλαιοῦ ῾Ημερολογίου καί τοῦ ἱερέως τῆς Παλαιοημερολογιακῆς ἐκκλησίας, ἔτσι ὥστε οὐδεμία ἀπολύτως ἀμφιβολία νά καταλείπεται περί τοῦ ὅτι τό ἐν λόγῳ δημοσιευμένο κείμενο φέρεται προερχόμενο ἀπό τόν ἐνάγοντα ἀφοῦ κανένας ἄλλος ὀρθόδοξος ἱερέας μέ τό ὄνομα Κήρυκος καί μάλιστα κατέχων τήν θέση τοῦ Πρωτοσυγκέλου τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γνησίων 'Ορθοδόξων Χριστιανῶν τῆς ῾Ελλάδος προέκυψε ὅτι ὑπάρχει. ᾿Επί πλέον τό προαναφερόμενο κείμενο πού εἶναι διατυπωμένο σέ χαμηλό ἐπίπεδο καί περιέχει πληροφορίες καί στατιστικά στοιχεῖα ἀνακριβῆ, τά ὁποῖα ἐμφανίζουν τόν φερόμενο σάν συντάκτη τους χαμηλοῦ ἐπιπέδου ὅπως: Α) Οἱ "Παλαιοημερολογῖται" εἶναι μέν θρησκευτική μειονότητα, ἀλλά δέν ἀποτελοῦν ἐθνικήν μειονότητα", "ὀνόματα καί ἐπίθετα εἶναι ὅπως καί στούς ἄλλους ἕλληνες", "μητρική γλῶσσα τῶν παλαιοημερολογιτῶν δέν ὑπῆρξε ἄλλη ἀπό τήν ἑλληνική, ἡ συμβολή τους στήν νεοελληνική λογοτεχνία εἶναι σημαντική", Β) "ὅλοι οἱ πιστοί αὐτοί ἔστω καί γιά ἕνα μή ἕλληνα φαίνεται παράξενο, ἀκολουθοῦν τό βυζαντινό τυπικό στή θεία Λατρεία", Γ) "ἡ ἱεραρχία τοῦ Βυζαντινοῦ τυπικοῦ ἀποτελεῖται ἀπό τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο Κερκύρας μέ ἕδρα τήν Κέρκυρα, τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο τῶν ἐν ᾿Αθήναις Παλαιοημερολογιτῶν μέ ἕδρα τήν ᾿Αθήνα, τόν ᾿Αποστολικό Διαχειριστή τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς Ρόδου μέ ἕδρα τή Ρόδο καί τόν ᾿Αποστολικό Διαχειριστή τοῦ Βικαριάτου Θεσσαλονίκης μέ ἕδρα τή Θεσσαλονίκη" Τά περιεχόμενα στό δημοσιευμένο κείμενο - ἐπιστολή εἶναι ψευδῆ καθόσον ὅπως προέκυψε ἀπό τά προσκομιζόμενα ἀποδεικτικά μέσα ὁ ἐνάγων εἶναι ὀρθόδοξος ᾿Αρχιμανδρίτης Πρωτοσύγκελος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν γνησίων ὀρθοδόξων χριστιανῶν τῆς ῾Ελλάδος (Παλαιοημερολογιτῶν), ἐπικεφαλῆς τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγώνα αὐτῆς κι᾿ ἑπομένως πολέμιος τῆς αἵρεσης τῶν Πεντηκοστιανῶν, διευθυντής ὀρθοδόξων περιοδικῶν καί ἐντύπων, ὀρθόδοξος συγγραφέας καί πτυχιοῦχος τῆς Θεολογικῆς καί Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν. Στή συνέχεια ἀποδείχθηκε ὅτι τά ἀνωτέρω ψευδῆ δημοσιεύματα χρησιμοποιήθηκαν ἀπό τόν ἐκδότη - συντάκτη τοῦ ἐναγομένου σωματείου μέ ἀποκλειστικό σκοπό νά βλάψει τήν τιμή καί τήν ὑπόληψη τοῦ ἐνάγοντος καί νά ἀμφισβητήσει γενικά τήν προσωπικότητά του. Τό γεγονός βέβαια αὐτό ἐπιτεύχθηκε ἀφοῦ μέ τήν κυκλοφορία τοῦ ἐντύπου σέ πανελλήνια κλίμακα, ἔλαβε γνώση αὐτῶν μεγάλος ἀριθμός ἀτόμων καί κυρίως πολλοί γνήσιοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί τούς ὁποίους ἐκπροσωπεῖ, μέ συνέπεια νά δημιουργηθεῖ στό ἀναγνωστικό κοινό λανθασμένη καί μή ἀνταποκρινόμενη στό πρόσωπό του ἐντύπωση καί νά προσβληθεῖ ἔτσι ἡ προσωπικότητα του ἀφοῦ ἐμφανίζεται ὡς προτρέπων τούς πεντηκοστιανούς νά συνεχίζουν τήν προσηλυτιστική δραστηριότητά τους εἰς βάρος τῶν ᾿Ορθοδόξων, νά καθυβρίζει τό ῞Αγιο Πνεῦμα καί νά τό ἀποκαλεῖ "Φάντασμα" καί νά ἀποτελεῖ ἰσχυρό ὅπλο προσηλυτισμοῦ καί προπαγάνδας στά χέρια τῶν αἱρετικῶν Πεντηκοστιανῶν. Μέ βάση, λοιπόν, τά ἀνωτέρω, τό Δικαστήριο κρίνει ὅτι ὁ ἐνάγων ὑπέστη σημαντική ἠθική βλάβη ..., ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Δικάζει ἀντιμωλία τῶν διαδίκων. ᾿Απορρίπτει ὅ,τι κρίθηκε ἀπορριπτέο. Δέχεται τήν ἀγωγή ..... ᾿Αναγνωρίζει (Τ.Σ. Υ.) Κων/νος Μάρκου 11 ΚΡΙΤΙΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ κ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΙΔΗ Εἰς τόν ᾿Ορθόδοξον Τύπον φ. 1266, σελ. 6 ἐγράφη ὅτι ἡ ἐκλογή τοῦ κ. Χριστοδούλου δέν ἐγένετο δι ῾Αγίου Πνεύματος "ἐλέῳ Θεοῦ", ἀλλά διά "δελφινικῶν συναλλαγῶν", "ἐλέῳ ἐξευτελιστικῶν προσυνεννοήσεων". Νεοημερολογίτης ᾿Αρχιμανδρίτης ἔγραψεν ὅτι ἡ πολυσυζητημένη ἐκλογή Χριστοδούλου ἐγένετο κατόπιν "προσυνεννοήσεως μέ Μασωνικούς, ῾Εβραϊκούς, Παπικούς καί ᾿Αμερικανικούς παράγοντας" (῞Ορα περιοδικόν: "῞Αγιος ᾿Αγαθάγγελος" φ. 167,σελ. 36-41). Νεοημερολογίτης Μητροπολίτης εἰς ἐρώτησιν ποῖος θά εἶναι ὁ ἑπόμενος ᾿Αρχιεπίσκοπος εἶπεν: "Δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τούς ᾿Επισκόπους τῆς ῾Ελλάδος", καί καλῶς εἶπεν, διότι αὕτη ὡς ἀπέδειξαν τά πράγματα ἐξαρτᾶται ἀπό τούς ᾿Αμερικανούς, τόν Πάπα κλπ. 12 ΕΓΡΑΦΗ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΧΕΤΙΚΟΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΜΕΝ ΑΥΤΟΥΣΙΟΝ ΠΡΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΝ ΤΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΜΑΣ. ᾿Από τούς συνολικά 11 ἕως σήμερον ᾿Αρχιεπισκόπους ᾿Αθηνῶν τῆς Νεοημ. ᾿Εκκλησίας οἱ 5 (Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, Χρύσανθος, Δαμασκηνός, ῾Ιερώνυμος καί Σεραφείμ) ἐξελέγησαν ἐλέῳ δικτατορικῶν Κυβερνήσεων καί ἄλλων πολιτικῶν παραγόντων. Οἱ 4 (Σπυρίδων, Θεόκλητος, ᾿Ιάκωβος, Χριστόδουλος) ἐξελέγησαν ἐλέῳ δελφινικῶν, φανερῶν καί ἀφανῶν προσυνεννοήσεων καί ὑποσχέσεων καί μόνον οἱ 2 (Δωρόθεος καί Χρυσόστομος Χατζησταύρου) ἐξελέγησαν μέ σχετικῶς ἐλευθέραν βούλησιν καί ψῆφον τῆς Νεοημερολογιτικῆς ῾Ιεραρχίας. Ταῦτα ἀναφέρονται εἰς τήν ῾Ιστορίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος τοῦ ᾿Αρχιμ. Θεοκλήτου Στράγκα. Πρέπει νά σημειωθῇ ὅτι οἱ διά πολιτικῶν ἀρχόντων ἐκλεγόμενοι ᾿Επίσκοποι καθαίρονται καί ἀφορίζονται. ῾Ομοίως καί οἱ μετ᾿ αὐτῶν ἐπικοινωνοῦντες. 13 ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΝ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΙΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ. Οἱ τρεῖς ῾Ιεράρχαι, Βασίλειος ὁ Μέγας, ᾿Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος καί Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός διακρίνονται διά τόν ἀγῶνά των κατά τῶν αἱρετικῶν. ᾿Ωνομάσθηκαν Μεγάλοι διά τήν ποιμαντική καί συγγραφική τους δράση, διά τόν συνεπέστατο χριστιανικό τους βίο καί γενικώτερα διά τήν πολύτιμη προσφορά τους στήν ᾿Ορθοδοξία. Στά συγράμματά τους εὑρίσκει κανείς πλούσιο ὑλικό διά τόν ἀντιαιρετικόν ἀγῶνα. Στούς Μεγάλους Καππαδόκες ἀνήκει καί ὁ ἀδελφός τοῦ Μεγάλου Βασιλείου Γρηγόριος ἐπίσκοπος Νύσσης πολυγραφότατος καί μέ βαθιά φιλοσοφική μόρφωση. ᾿Ανεδείχθη οὗτος ὁ φιλοσοφικώτερος τῶν πατέρων, ὅπως χαρακτηριστικά εἰπώθηκε γι αὐτόν. 14 Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΕΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΙΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΤΡΕΠΕΙ: "Καί καθάπερ τῆς ροδωνιᾶς τοῦ ἄνθους δρεψάμενοι τάς ἀκάνθας ἐκκλίνομεν, οὕτω καί ἐπί τῶν τοιούτων λόγων, ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τό βλαβερόν φυλαξόμεθα". Δηλαδή: ῞Οπως κόβουμε τό τριαντάφυλλο ἀποφεύγοντας τά ἀγκάθια τῆς τριανταφυλλιᾶς, ἔτσι καί ἀπό τά συγγράμματα (τῶν ἀρχαίων) νά παραλαμβάνουμε ὅ,τι εἶναι ὠφέλιμο καί νά προφυλασσώμεθα ἀπό τά βλαβερά. Αὐτό πρέπει νά κάμνουν οἱ νέοι πού θέλουν νά μείνουν προσηλωμένοι στήν Πίστι τῶν Πατέρων μας καί νά μή παρασύρωνται ἀπό τίς διάφορες αἱρετικές προπαγάνδες. Διά νά προφυλαχθοῦν ὅμως ἀπό τάς αἱρέσεις χρειάζεται καί ἡ προφύλαξις ἀπό τήν σαρκολατρεία καί λοιπάς ἁμαρτίας. Διότι ὁ σαρκολάτρης σκοτίζεται καί δέν μπορεῖ νά διακρίνῃ τό καλόν ἀπό τό κακόν. "Καί τῆς σαρκός πρόνοιαν μή ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας" παραγγέλλει ὁ ᾿Απόστολος τῶν ᾿Εθνῶν". (Ρωμ. ιγ,14). 15 Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΥΣΙ ᾿Ακόμη ἐγένετο ἀναφορά καί στόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο ὁ ὁποῖος ἐπεκρίθη, ὅτι προωθεῖ τήν ὑποταγή τῆς ᾿Ορθοδοξίας στόν Παπισμό καί τήν Δύση καί ὅτι εἶναι ὀπαδός καί θιασώτης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (ἐξίσωσις τῆς ᾿Ορθοδοξίας μέ τίς διάφορες αἱρέσεις). (᾿Από τήν ᾿Εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" 20-1-1999) 16 ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΗΣ ΠΡΟ 150 ΕΤΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΝ ΕΠΙΒΟΛΗΝ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ. "῾Ο Υἰός τῆς ἀνομίας τῆς Δύσεως οὐ μόνον ἐνεργεῖ καί θέτονται νόμοι ὀλεθριώτατοι καί συστήματα διά τήν ἀπονέκρωσιν τῆς γεωργίας, τῆς κτηνοτροφίας, τῆς βιομηχανίας, τῆς ναυτιλίας καί τοῦ ἐμπορίου, διά τήν κοινήν ἔνδειαν καί διά τά ναυάγια τῶν ἐπιβουλευομένων, οὐ μόνον ἐνεργεῖ καί καταδυναστεύεται τό ὑπήκοον, καί αὐτός ὑποκρίνεται πρός αὐτό τόν φίλον καί σύμμαχον εἰς διόρθωσιν τάχα τοῦ ἐπικειμένου δεινοῦ, οὐ μόνον ἐνεργεῖ καί φέρει τήν χρεωκοπίαν εἰς τά ταμεῖα, ἀλλά καί πρός τούτοις ἅπασι καί ἄλλοις πολλοῖς ἐνεργεῖ καί βραβεύονται ὡς ἐπί τό πλεῖστον καί μισθοδοτοῦνται ἐκ τοῦ Ταμείου τοῦ Κράτους καί ἐκ τῶν ἰδρώτων τοῦ ἐπιβουλευομένου λαοῦ πολλά ὄργανα τῆς προδοσίας". (Βλέπε "῞Απαντα Κοσμᾶ Φλαμιάτη", ᾿Αθήνα 1976, ἤ ὅπως ἦτο ἀπ᾿ ἀρχῆς ὁ πλήρης τίτλος: "Κοσμᾶ Μοναχοῦ Φλαμιάτου, Φωνή ᾿Ορθόδοξος καί σπουδαία περιεκτική πολλῶν γνώσεων καί τά μέγιστα περίεργος εἰς ἀνακάλυψιν τῆς κατά τῶν ᾿Ορθοδόξων ἐπιβουλῆς εἰς ὀρθόφρονα συμβουλήν διά τήν ἐκ τοῦ ἐπικειμένου κινδύνου ἀσφάλειαν καί κοινήν σωτηρίαν καί περί τῆς μελλούσης καταστάσεως τῶν καθ᾿ ἡμᾶς πραγμάτων, τό ὁποῖον τό πρῶτον ἐξεδόθη ἐν ᾿Αθήναις τῷ 1849 ὑπό τοῦ Ι.Μ....πρός γνῶσιν παντός ὀρθοδόξου ῞Ελληνος, ἔτι δέ καί τῶν λοιπῶν ὀρθοδόξων ὠφέλιμος, ᾿Αθῆναι 1910, σελ. 203 εἰς τό κεφάλαιον "Ο ΥΙΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ") Σχόλιον: Τά ἀνωτέρω ἐγράφησαν πρό 150 ἐτῶν. Νομίζει κανείς ὅτι λέγονται διά τήν σημερινή ἐποχή. Τά ὅσα συμβαίνουν σήμερα ἀποδεικνύουν, ὅτι τίποτα δέν ἄλλαξε. ῾Η ἴδια προδοσία συνεχίζεται, ὅπως καί τότε. 17 Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ῾Ο Οἰκουμενισμός εἶναι ἐφεύρημα ἐκατό τοῖς ἑκατό τῶν Προτεσταντῶν τῆς ᾿Αγγλίας καί τῆς ᾿Αμερικῆς. Γι αὐτούς βεβαίως ἦτο μία κίνησις φυσιολογική, ἀφοῦ γι αὐτούς ἡ θρησκεία ἀποτελεῖ "ἐμπόριο" καί οἱ "ἐπίσκοποί" των εἶναι κατά τό πλεῖστον μασῶνοι πού ἔργον τους εἲναι νά προάγουν τούς σκοπούς τῆς Μασωνίας. ῾Η "κίνησις" αὐτή ἄρχισε ἀπό τόν περασμένον αἰῶνα, κυρίως δέ διωργανώθηκε ἀπό τό Συνέδριο τοῦ Λάμπεθ (1897) εἰς τό ὁποῖον οἱ 194 "ἐπίσκοποι" τόν ἀριθμόν "ὁμοῦ συνελθόντες μιᾷ φωνῇ ἐψήφισαν ἐνέργειαν ἀποβλέπουσαν εἰς τήν ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν". (Σημ. Θεωρητικά ὁ Οἱκουμενισμός ἔχει ζωήν 102 χρόνια). 18 ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ Χρέος ὅλων μας νά ζῶμεν ἀληθῶς ὡς πραγματικά γνήσιοι ὀρθόδοξοι, τό ὁποῖον σημαίνει νά προσευχώμεθα ἀληθῶς, νά ἀγωνιζώμεθα πατερικῶς καί ὀρθοδόξως, νά ἀγωνιζώμεθα δηλ. νά εἴμεθα πάντοτε ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν, νά δοξάζωμεν δηλαδή ὀρθῶς τόν Θεόν. Νά εἴμεθα, δηλαδή, κατά τήν διατύπωσιν τοῦ Εὐαγρίου ἀληθῶς "θεολόγοι", δηλαδή ἀληθινά ὀρθόδοξοι. . "Εἰ θεολόγος εἶ, προσεύξῃ ἀληθῶς· καί εἰ ἀληθῶς προσεύχῃ, θεολόγος εἶ" (Εὐάγριος ὁ Ποντικός, ΠΗ. 79, 1180 Β) Διότι αὐτή εἶναι ἡ ἀληθής θεολογία. Καί αὐτήν τήν θεολογίαν ἔχει σήμερα, ὅσο ποτέ ἄλλοτε ἀνάγκη ὁ σημερινός ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ ἄγχους καί τῶν τεχνητῶν παραδείσων, ὁ ἄνθρωπος πού κατέκτησε τήν σελήνη, ἀλλά πού ἔχασε τόν ἑαυτό του, ὁ ἄνθρωπος πού δηλώνει "ἀπελευθερωμένος" καί ὅμως εἶναι δοῦλος στήν τεχνολογία καί στίς ὅποιες ἀνθρωποκεντρικές φιλοσοφίες καί θεωρίες, αὐτές πού ἐπαγγέλλονται "σωτηρίαν" διά τοῦ ἀνθρώπου καί ἀρνοῦνται τήν σωτηρίαν διά τοῦ Θεανθρώπου ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. ᾿Εκεῖνος πού ζῆ πνευματικά, καί ἀσκητικά εἶναι ἀληθινός θεολόγος, διδάσκει μέ τήν ἀσκητικήν του ζωήν, μέ τήν πνευματικήν του ἐμπειρίαν, μέ τήν ἀσκητικήν του θεολογίαν, προσφέρεί λόγον πνευματικόν "ἅλατι ἠρτυμένον", λόγον μεστόν θείας χάριτος, ἁγίου Πνεύματος πεπληρωμένον. 19 ΠΩΣ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ Χαρακτηριστικόν γνώρισμα τῶν αἱρετικῶν εἶναι ὁ λανθάνων ὀρθολογισμός, ἡ αὐθαίρετος φαντασἰα καί ὁ ψυχικός συλλογισμός, ἐν ἄλλοις λόγοις ἡ ἀχαλίνωτος θεωρία.῞Ομως "῾ἡ ἀχαλίνωτος θεωρία ὤσειεν ἄν κατά κρημνῶν" λέγει ὁ Θεολόγος Γρηγόριος. ῾Η μεγάλη καί παντοτεινή πληγή γιά τούς ἀνθρώπους εἶναι ὁ λανθάνων ὀρθολογισμός, οἱ αὐθαίρετες φαντασίες, οἱ ψυχικοί συλλογισμοί, πού δέν προέρχονται ἀπό "νόμιμη ἄθληση" δηλαδή ἀπό τήν "πράξη", πού ἀποτελεῖ τήν προϋπόθεση τῆς "ἐπιβάσεως" στήν θεωρία. 20 ΥΠΕΡΤΑΤΟΝ ΚΡΙΤΗΡΙΟΝ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ ΑΙ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΜΙΑΛΗΘΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ, Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ. ῾Υπέρτατο κριτήριο ἀληθείας εἶναι ἡ πνευματική ἑνότης τῶν ῾Αγίων, ἡ λεγομένη "συμφωνία τῶν Πατέρων", ἡ ὁποία ἐκφράζεται ἐν ταῖς Οἰκουμενικαῖς καί ᾿Ορθοδόξοις Συνόδοις. Μέ αὐτό τό κριτήριο ἐλέγχονται οἱ παραχαράξεις, οἱ ἠμιαλήθειες, πού εἰσάγουν στόν περίβολο τῆς ᾿Εκκλησίας "οἱ ἔχοντες τήν μόρφωσιν τῆς εὐσεβείας, τήν δέ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι" (β'Τιμ. 3,5) καί προκαλοῦν σύγχυσι μεταξύ τῶν πιστῶν, πού ἀκόμη δέν ἔχουν "τά αἰσθητήρια γεγυμνασμένα πρός διάκρισιν τοῦ καλοῦ". 21 Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΙΣΤΙΣ ΚΑΘΙΣΤΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΞΙΟΝ ΝΑ ΣΥΓΚΑΤΑΡΙΘΜΗΘΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ "Οὐ γἀρ οἷόν τε συνόδῳ συναριθμηθῆναι τούς περί τήν πίστιν ἀσεβοῦντας". 22 Η ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1724 ΛΕΓΕΙ ΟΤΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΟΠΟΥ ΑΠΕΣΚΙΡΤΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ. ΟΥΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΝΑ ΟΝΟΜΑΖΩΝΤΑΙ. ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΑΤΑ ΨΩΡΙΩΝΤΑ ΚΑΙ ΜΕΛΗ ΣΕΣΗΠΟΤΑ. "᾿Εκεῖνοι ὁποῦ ἀποσκιρτήσουσιν ἀπό τήν εὐσέβειαν καί ἀφήσουσι μέν τά πάτρια καί ὀρθά τῆς πίστεως ἡμῶν δόγματα καί τάς κοινάς παραδόσεις τῆς ᾿Εκκλησίας, περιπέσωσι δέ καί ἐξολισθήσωσιν εἰς νεωτερισμούς καί ἀλλοκότους ὑπολήψεις καί ἔθη ἑτερόδοξα, καί παραχαράξωσι καί νοθεύσωσι τήν τῆς εὐσεβείας ἀλήθειαν, οἱ τοιοῦτοι οὔτε πλέον εἶναι, οὔτε ὀνομάζονται τῇ ἀληθείᾳ χριστιανοί, ἀλλ' ὡς ἑτερόδοξοι καί νεωτερισταί ἐκκόπτονται καί χωρίζονται τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί χριστιανικῆς ὁλομελείας, καί τῆς ἱερᾶς μάνδρας ἐκβάλλονται, ὡς πρόβατα ψωριῶντα καί μέλη σεσηπότα" (Σύνοδος ἐν Κων)λει 1724, Μάνσι 37,209). 23 "ΤΟΙΑΥΤΗ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΩΝ Η ΦΥΣΙΣ". "Τό ὁλόκληρον, ὅταν εἰς πολλά διαιρεθῇ, οὐ μόνον πολλά οὐ γίνεται, ἀλλά καί τό ἕν ἀπόλλυται". (Χρυσ. Π. 61,23). "᾿Εν γάρ μικρᾷ πλάνῃ πολύς ἠμάρτηται λόγος" (Μ. Βασίλειος, Π. 32,1076). "῎Εστιν ὁδός, ἥ δοκεῖ παρά ἀνθρώποις ὀρθή εἶναι, τά δέ τελευταῖα αὐτῆς ἔρχεται εἰς πυθμένα ἅδου" (Παρ. ιδ,12). 24 Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΕΡΙΚΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΝ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΚΟΝ ΚΡΙΤΗΡΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΟΡΕΙΑΣ "Πίστιν ἡμεῖς οὔτε παρ᾿ ἄλλων γραφομένην ἡμῖν νεωτέραν παραδεχόμεθα, οὔτε αὐτοί τά τῆς ἡμετέρας διανοίας γεννήματα παραδιδόναι τολμῶμεν, ἵνα μή ἀνθρώπινα ποιήσωμεν τά τῆς εὐσεβεἰας ρήματα· ἀλλ᾿ ἅπερ παρά τῶν ἁγίων Πατέρων δεδιδάγμεθα, ταῦτα τοῖς ἐρωτῶσιν ἡμᾶς διαγγέλλομεν" (Μ. Βασιλείου, Π. 32,588). 25 ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΩΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ. ΔΙ ΑΥΤΗΣ ΛΑΛΕΙ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ. Ο ΑΝΤΙΦΕΡΟΜΕΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΕΝΑΝΤΙΩΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ. ΥΠΑΚΟΗ ΟΜΩΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΥΠΑΚΟΗΝ ΕΙΣ ΟΣΑ ΕΔΙΔΑΞΑΝ ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ, ΕΙΣ ΟΣΑ ΠΑΡΕΛΑΒΟΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΑΡΕΔΩΚΑΝ ΟΙ ΘΕΟΦΟΡΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ, ΕΙΣ ΟΣΑ ΕΔΟΓΜΑΤΙΣΑΝ ΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ. "Οὐδείς δύναται νά ἐναντιωθῇ εἰς τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους, μένων εὐσεβής καί ὀρθόδοξος... ῾Ο γάρ ἀντιφερόμενος εἰς αὐτάς καί ἀντιπίπτων εἰς αὐτό ἀντιφέρεται καί ἀντιπίπτει τό Πνεῦμα τό ῞Αγιον, τό λαλοῦν διά τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί αἱρετικός καί ἀναθεματισμένος γίνεται... Τί λέγω αἱρετικός; ὡς ἐθνικός καί ἀσεβής λογίζεται ὁ παρακούων τῆς ᾿Εκκλησίας, ἧς πρόσωπον ἐπέχει ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος. "᾿Εάν γάρ, φησίν ὁ Κύριος, καί τῆς ᾿Εκκλησίας παρακούσῃ, ἔστω σοι ὥσπερ ὁ ἐθνικός καί ὁ τελώνης, ἐπειδή ἡ ὑστάτη ψῆφος καί κρίσις τῆς ᾿Εκκλησίας ἡ Οἰκουμενική ἐστί Σύνοδος" (Πηδάλιον σελ. 120). 26 ΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑΙ - ΦΙΛΟΑΙΡΕΤΙΚΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΕΡΟΜΕΝΩΝ ΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΚΛΠ. ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΤΡΑΝΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΥΠΑΚΟΥΟΥΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ, ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΩΝΤΑΙ ΩΣ Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΕΛΩΝΗΣ. ῾Ο ῾Ελβετίας Δαμασκηνός κηρύττει, ὅτι "μία ᾿Εκκλησία ἤ ἕνα τέμενος.....ἀποβλέπουν στήν ἴδια πνευματική καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου". ῾Ο ᾿Αλεξανδρείας Πέτρος δηλώνει ὅτι: "ἡ Οἰκουμενική πορεία εἶναι ἡ φύσις καί ἡ παράδοσις τῆς ᾿Εκκλησίας μας... Εἰς αὐτήν τήν πορείαν μας πρός τήν ῞Ενωσιν, δέν πρόκειται ἡ μία ᾿Εκκλησία νά ὑποτάξῃ τήν ἄλλην, ἀλλά ὅλαι μαζί νά ἐπανιδρύσωμεν τήν ἀρχαίαν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν" (Βλ. ᾿Εφημερίδα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ, φ. 529, σελ. 5) ῾Ο Γερμανίας Αὐγουστῖνος ἀπαγγέλλει ἐν ᾿Εκκλησίᾶ παναιρετικόν "Σύμβολον Πίστεως". (᾿Εφημ. ᾿Ορθόδοξος Τύπος, φ. 1286, σελ. 1). ῾Ο "Κωνσταντινουπόλεως" Βαρθολομαῖος εἰς "διαθρησκευτικόν συνέδριον τῶν πλέον γνωστῶν τῆς ἀνθρωπότητος..." ἐκφωνεῖ, ὅτι: "Προσεδώκκαμεν εἰς τόν Θεόν ἰδιότητας ἀρεστάς εἰς ἡμᾶς. Καθαιρόμενοι δέ ἀπό τάς λόιπάς ἐπιθυμίας, πλήν τῆς ἐπιθυμίας τῆς ᾿Αποκαλύψεως τῆς σωζούσης ἀληθείας, θά φθάσωμεν εἰς τήν σύλληψιν μιᾶς ἰδέας περί Θεοῦ κοινῶς ἀποδεκτῆς, διότι ὁ Θεός εἶναι πράγματι εἷς". (ὅρα Δελτίον "᾿Επίσκεψις" φ. 555, σελ. 8) Καί εἰς τήν "Β' Εὐρωπαϊκήν Οἰκουμενικήν Συνέλευσιν εἰς τό Κράζ Αὐστρίας τό 1997 ἡ ἀντιπροσωπεία τῶν λεγομένων"ὀρθοδόξων" οἰκουμενιστῶν συνυπογράφει μετά τῶν ἄλλων αἱρετικῶν, ὅτι "Στό βαπτισματικό ὕδωρ ἀναγνωρίζουμε τήν παρουσία τοῦ Πνεύματος, ἡ ὁποία εἶναι πηγή ὅλης τῆς ζωῆς καί μᾶς καθιστᾶ μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ" καί "ὁ Θεός εἶναι πάντοτε ἐρχόμενος σ᾿ ἐμᾶς τούς χριστιανούς ἐπίσης καί τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, τῶν πολιτισμῶν των καί τῶν θρησκειῶν τωνν...Θά ἐμπλουτισθῶμεν ἀπό τόν διάλογο μέ τούς ἄλλους, διότι θά μᾶς δείξῃ μιά νέα πλευρά τῆς ἀνεξαντλήτου ατυθεντίας τοῦ Θεοῦ" (ὅρα "Βασικόν κείμενον" τελικοῦ κειμένου νούμερο 2 παράγρ. Α14,Α16,Α33 καί κείμενον "προϊστορία τῶν συστάσεων γιά πράξι" παργ. Β' 11). 27 ΠΟΙΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ᾿Ασφαλῶς ὄχι μέ κριτήριον τήν ὀρθόδοξον παράδοσιν, ἀλλά βάσει τῆς παναιρετικῆς ᾿Εγκυκλίου τοῦ 1920. Παρά ταῦτα "οἱ ἐκπρόσωποι πασῶν τῶν ᾿Ορθοδόξων Κανονικῶν ᾿Εκκλησιῶν" (ὅπως θέλουν νά ὀνομάζουν τούς ἑαυτούς των οἱ λεγόμενοι "ὀρθόδοξοι" οἰκουμενισταί) ἀνακοινώνουν ἐπίσημα καί χωρίς ντροπή,κατά τήν συνδιάσκεψί των στήν Θεσσαλονίκη ἀπό 29)4-2)5)98 ὅτι: "Η συμμετοχή τῆς ᾿Ορθοδοξίας στήν Οἰκουμενική Κίνησι ἐστηρίχθη πάντοτε ἐπί τῆς ᾿Ορθοδόξου Παραδόσεως" καί ὅτι "διαρκούσης τῆς ᾿Ορθοδόξου συμμετοχῆς ἐν τῇ Οἰκουμενικῇ ΚΙνήσει ἐπί πολλάς δεκαετίας, ἡ ᾿Ορθοδοξία οὐδέποτε ἐπροδόθη παρά τῶν ὀρθοδόξων ἀντιπροσώπων τῶν ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν", καί ἀκόμη ὅτι: "οἱ ἐκπρόσωποι οὗτοι...ἐνήργησαν ἐν πλήρει συμφωνίᾳ πρός τήν κανονικήν τάξιν, τήν διδασκαλίαν τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῶν Πατέρων καί τῆς ῾Ιερᾶς Παραδόσεως..." (῞Ορα τελικόν κείμενον τῆς "διορθοδόξου συναντήσεως" εἰς περιοδικόν τῆς ν. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης "Χριστιανική Καταφυγή νέων" φ. 74,κεφ. 17-18). ῎Ετσι μετά ἀπό 70 καί πλέον ἔτη "οἰκουμενιστικῆς πορείας" οἱ Οἰκουμενισταί ἄν καί συνεχίζουν ἀπτόητοι τό καταστροφικόν των ἔργον κατά τῶν ἱερῶν καί ὁσίων τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ἄν καί ἐπιδίδονται ὁλονέν καί περισσότερον εἰς παρεκτροπάς καί ἀρνήσεις τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ὅμως ἔχουν τό θράσος νά ἐμπαίζουν ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί διακηρύσσουν, ὅτι ὅλα πᾶνε καλά. 28 ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΛΕΝΕ: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΑΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΦΟΡΑ. ΚΑΝΤΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΣΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΑΠΟΒΗ ΩΦΕΛΙΜΟΣ. ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΑΠΑΝΤΟΥΝ: ΑΥΤΟ ΜΟΙΑΖΕΙ ΣΑΝ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΛΕΓΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ. ΚΑΤΣΕ ΝΑ ΣΟΥ ΚΟΨΩ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΦΟΡΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΗΓΑΙΝΕ ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ. Οἱ μή ἔχοντες κριτήρια ᾿Ορθοδοξίας Οἰκουμενισταί λέγουν, ὅ,τι ἀκριβῶς ἔλεγαν οἱ Παπισταί εἰς τόν ῞Αγιον Μάρκον ᾿Εφέσου τόν Εὐγενικόν: "Μικρή εἶναι ἡ διαφορά, ἄς γίνῃ μία μικρή συγκατάβασις, ἡ ὁποία θά μᾶς ἑνώσῃ". Οἱ ᾿Ορθόδοξοι, ὅμως, σ᾿ αὐτό τό ἐπιχείρημα ἀπαντοῦν, ὅπως ἀπάντησε ὁ ῞Αγιος Μάρκος. ῾Ο ῞Αγιος Μάρκος τούς ἀπάντησε, ὅτι αὐτό πού ζητοῦν εἶναι παρόμοιο μέ ἐκεῖνο πού εἶπεν ὁ ἔπαρχος εἰς τόν ῞Αγιον Θεόδωρον τόν Γραπτόν. Εἶπε δηλ. ὁ ἔπαρχος εἰς τόν ἅγιον, ὅτι μίαν καί μόνην φοράν συγκοινωνήσατε μέ ἡμᾶς καί ἄλλο τίποτα πλέον δέν ζητοῦμεν ἀπό λόγου σας. Πορεύεσθε δέ ὅπου ἀγαπᾶτε. ῾Ο δέ ἅγιος ἀπεκρίθη πρός αὐτόν· ὦ ἔπαρχε, παρόμοια λέγεις, ὡς ἄν τις ἤθελεν εἰπεῖ εἰς ἄλλον τιν: δέν σοῦ ζητῶ τίποτα ἄλλο, παρά τήν κεφαλήν σου νά κόψω μίαν καί μόνην φοράν καί μετά ταῦτα πήγαινε ὅπου ἀγαπᾶς. Τοῦτο τώρα ζητεῖτε καί ἐσεῖς ἀπό λόγου μου, ἀλλά τοῦτο νά ἠξεύρετε εἶναι ἀδύνατον, ἐπειδή εἰς τά τῆς Πίστεως δέν εἶναι μικρόν, ἐκεῖνο ὅπου φαίνεται εἰς ἡμᾶς μικρόν". (᾿Αθανασίου Παρίου: "῾Ο ᾿Αντίπαπας"). 29 ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ. Εἰς τό λεγόμενο Πανορθόδοξο Συνέδριο τοῦ 1923, τό ἀληθῶς ληστρικό καί μασωνικό ἐκεῖνο συνέδριο, εἰς τό ὁποῖο ἀποφασίσθηκε ἡ ἀλλαγή τοῦ ῾Ημερολογίου καί συζητήθηκε καί τό θέμα τῆς ἀποδοχῆς τοῦ νέου Πασχαλίου, ἐπεκράτησε καί διά τίς δύο περιπτώσεις τό κοσμικό πνεῦμα, ὁ ἀνθρώπινος ὑπολογισμός. ῞Οχι τί λέγει ἡ ᾿Ορθοδοξία, ἀλλά τί ἐντύπωσι θά παραγάγῃ ἡ ἀποδοχή τοῦ νέου Πασχαλίου στόν ψευδοπολιτισμένο κόσμο τῆς Δύσεως. Στήν ἐρώτησι τοῦ Μητροπολίτου Δυρραχίου: "Εἶναι ἀνάγκη νά μεταρρυθμισθῇ καί τό Πασχάλιον ἤ ἀρκεῖ μόνη ἡ προσαρμογή τῶν ἀκινήτων ἑορτῶν πρός τάς ἀντιστοίχους ἡμερομηνίας τοῦ Πολιτικοῦ ἡμερολογίου;" ἐδόθη ἡ ἀπάντησις: "Μετά τήν ἀποδοχήν ὑπό τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ νέου ῾Ημερολογίου, διά τάς βιοτικάς ἀνάγκας, ἡ προσαρμογή πρός αὐτό καί δή ταχέως καί τοῦ ῾Εορτολογίου ἀποβαίνει ἀναπόφευκτος. ῎Αλλος λόγος ἐπί πλέον πρός ἄμεσον προσαρμογήν καί τοῦ Πασχαλίου εἶναι ἡ μεγάλη ἠθική σημασία καί ἐντύπωσις, ἥν θά παραγάγῃ εἰς ὅλον τόν πεπολιτισμένον κόσμον ἡ διά τῆς ἀβιάστου πρωτοβουλίας ταύτης προσέγγισις τῶν δύο χριστιανικῶν κόσμων τῆς ᾿Ανατολῆς καί τῆς Δύσεως ἐν τῷ ἑορτασμῷ τῶν μεγάλων Χριστιανικῶν ἑορτῶν" (Εὐστρατιάδου, ῾Η Πραγματική ᾿Αλήθεια περί τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ ῾Ημερολογίου, ᾿Αθῆναι 1929). 30 ΠΩΣ ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΔΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΣΥΡΟΥΝ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΛΑΝΑΣ ΤΩΝ "Πολλούς καί ποικίλους τρόπους μεταχειρίζονται αὐτοί οἱ ᾿Απόστολοι τῆς Ρώμης διά νά ἁρπάσουν ἀπό τάς ἀγκάλας τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Ανατολικῆς ᾿Εκκλησίας εἰς τόν παπισμόν τά γνήσια τέκνα της. Εἶναι δυνατόν ὅμως τούς πολλούς τρόπους νά τούς ἀνακεφαλαιώσῃ εἰς τρεῖς... ἤ μέ τήν δύναμιν τοῦ λόγου, ἤ μέ τά θέλγητρα τῶν ὑποσχέσεων, ἤ μέ τήν βίαν τῶν ἀπειλῶν". 31 ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗΝ ΦΥΛΑΞΟΝ "῏Ω Τιμόθεε τήν παρακαταθήκην φύλαξον, ἐκτρεπόμενος τάς βεβήλους κενοφωνίας, καί ἀντιθέσεις τῆς ψευδωνύμου γνώσεως, ἥν τινες ἐπαγγελλόμενοι, περί τήν πίστιν ἠστόχησαν" (Α' Τιμ. , κεφ. ΣΤ). 32 ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ. Ποῖα κριτήρια εἶχον, ὅταν τό 1920 ἐξαπέλυαν τήν πατριαρχικήν ἐκείνην ᾿Εγκύκλιον διά τῆς ὁποίας διεκήρυσσον ὅτι οἱ αἱρετικοί εἶναι "ἐκκλησίες Χριστοῦ" "συγκληρονόμοι τῆς Χάριτος καί οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ" καί ἀνήγγειλαν τήν δημιουργίαν ἑνός νέου Καλενδαρίου πρός συνεορτασμόν μετά τῶν αἱρετικῶν; Ποῖα κριτήρια εἶχον, ὅταν τό 1924 ἔθεταν εἰς ἐφαρμογήν τό ἀνόσιον τοῦτο σχέδιον καί ἔφεραν τό νέον καλενδάριον καί ἔκαμαν τά ἄνω κάτω; Ποῖα κριτήρια εἶχον, ὅταν ἀσυστόλως καί βλασφήμως οἱ Πατριάρχαι τῶν νεοημερολογιτῶν μετά τοῦ Πάπα ἐπροχώρησαν εἰς τήν δῆθεν ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων, τά ὁποῖα τυγχάνουν ἐκ φύσεως αἰώνια; Ποῖα κριτήρια ἔχουν, ὅταν ᾿Αθηναγόρας, ᾿Ιάκωβος, Στυλιανός Χαρκαινάκης ἐκστομοῦν φοβεράς βλασφημίας κατά τῆς ᾿Ορθοδοξίας, κατά τοῦ Χριστοῦ; Ποῖα κριτήρια ἔχουν, ὅταν ἐπί δεκαετίας οἱ ποιμένες τῶν νεοημερολογιτῶν συμπροσεύχονται μετά τῶν πάσης φύσεως αἱρετικῶν; Ποῖα κριτήρια ἔχουν, ὅταν ἐπανειλημμένως καί κατά συρροήν ἐπιτρέπουν εἰς τούς πάσης φύσεως αἱρετικούς νά ἐνεργοῦν ὡς Κληρικοί εἰς τήν Κων/λιν, εἰς τήν Ρώμην, εἰς τήν Οὐψάλαν, εἰς τήν Γενεύην, εἰς τό Λονδῖνον κλπ. καί παρουσίᾳ τῶν Πατριαρχῶν των δέχονται τήν "εὐλογίαν" ἤ μᾶλλον ἀλογίαν τοῦ Πάπα, τῶν Καρδιναλίων, καθώς καί τῶν ἀρχηγῶν τῶν προτεσταντν, ἀγγλικανῶν, Μονοφυσιτῶν; Ποῖα κριτήρια ἔχουν, ὅταν ἐσχάτως προχωροῦν εἰς τήν ἐπίσημον ἕνωσιν μέ τούς Μονοφυσίτας ἐπί καταφρονήσει τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων; Ποῖα κριτήρια ἔχουν ὅταν παρά τά ὅσα κατά καιρούς ἔχουν γραφῇ ἀπό τούς ἁγίους περί τοῦ τρόπου τελέσεως τοῦ βαπτίσματος αὐτοί τό ἀκρωτηριάζουν καί ἀπό τήν τριήμερον συνταφήν καί συνανάστασιν μετά τοῦ Χριστοῦ τό μεταβάλλουν σέ ἁπλῆν ἐπίχυσιν ὕδατος ἐπί τῆς κεφαλῆς καί τοῦ σώματος (ράντισμα) κατά τά παπικοπροτεσταντικά πρότυπα; ᾿Επ᾿ αὐτοῦ τοῦ ἐρωτήματος θά κάνωμεν ἕν ἐκτενέστερον σχόλιον: ᾿Αγαπητοί μου, μή μᾶς παραπλανοῦν οἱ οἰκουμενισταί λέγοντες, ὅτι δῆθεν τό ἴδιο εἶναι τό ράντισμα καί τό βάπτισμα. Κατά τήν ᾿Εγκύκλιον τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως τοῦ 1895, ἡ διδασκαλία καί ἡ πράξις τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπ᾿ αὐτοῦ εἶναι σαφεστάτη: "῾Η Μία ἁγία καθολική καί ἀποστολική ᾿Εκκλησία τῶν ἐπτά Οἱκουμενικῶν Συνόδων ἐβάπτιζε διά τριῶν καταδύσεων ἐν τῷ ὕδατι, ὁ δέ Πάπας Πελάγιος ἀποκαλεῖ διαταγήν τοῦ Κυρίου τήν τριττήν κατάδυσιν, καί κατά τόν ΙΓ' αἰῶνα ἐκράτει ἐν τῇ Δύσει τό διά τριῶν καταδύσεων βάπτισμα καί κήρυκες τούτων διαπρύσιοι αὐταί αἱ ἐν ταῖς ἀρχαιοτέροις ναοῖς τῆς ᾿Ιταλίας σωζόμεναι ῾Ιεραί Κολυμβῆθραι· ἀλλ᾿ ἐν χρόνοις μεταγενεστέροις παρεισαχθέν ἐγένετο παραδεκτόν τό ράντισμα καί τό ἐπίχυμα ἐν τῇ παπικῇ ᾿Εκκλησίᾳ· ἥτις καί ἐμμένει εἰσέτι ἐν τῇ Καινοτομίᾳ, εὐρύνουσα καί οὕτω τό ἀνορυχθέν ὑπ᾿ αὐτῆς χάσμα· Οἱ δέ ὀρθόδοξοι ἐμμένοντες πιστοί ἐν τῇ ἀποστολικῇ παραδόσει καί τῇ πράξει τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, "ὑπέρ τοῦ κοινοῦ κτήματος τοῦ πατρικοῦ θησαυροῦ τῆς ὑγιαινούσης πίστεως ἐστήκαμεν ἀγωνιζόμενοι". (᾿Εγκύκλιος Πατριαρχική καί Συνοδική, ἤτοι ἀπάντησις εἰς τήν ᾿Εγκύκλιον τοῦ Πάπα Λέοντος τοῦ ΙΓ'περί ἑνώσεως, ἐκδοθεῖσα ἐν ἔτει 1895 ὑπό τῆς Μεγάλης ἐν Κων/λει ᾿Εκκλησίας ἐπί Πατριαρχείας Κων/λεως ᾿Ανθίμου) Οὗτοι ὅμως μή ἔχοντες τά ἀνωτέρω κριτήρια θεολογικῶς καί ἐκκλησιολογικῶς ἐκπίπτουν αὐτομάτως ἀπό τῆς Καθολικῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί καί δέν ἔχουν καμμίαν σχέσιν μέ τό ἐκκλησιαστικόν ὀρθόδοξον βίωμα, ὅπως μᾶς τό ἐδίδαξαν καί τό παρέδωκαν οἱ ἅγιοι τῆς ᾿Εκκλησίας. Αὐτό πού ἀποκαλοῦν ᾿Ορθοδοξία, δέν εἶναι ᾿Ορθοδοξία. Δέν εἶναι ἡ αὐθεντική ᾿Ορθοδοξία, ἀλλά μία παραλλαγή, μία ἀπομίμησις ᾿Ορθοδοξίας, εἶναι ἀντιποίησις τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ἡ ὁποία ἐν τέλει καταλήγει νά εἶναι ὁ ἀντίποδας τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Αὐτό πού ἀποκαλοῦν ᾿Εκκλησία δέν εἶναι ἡ ἀληθινή τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησία. Εἶναι μία ψευδοεκκλησία, ἡ ὁποία ὅπως προσφυῶς ἐλέχθη ἔχει Ρωμαιοκαθολικήν δοίκησιν, προτεσταντικήν σκέψιν καί Βυζαντινόν τυπικόν. ῞Ολα τά "ἀγαθά" τῆς Δύσεως τά ἔχει. Μόνον ἕνα δέν ἔχει. Τήν θείαν Χάριν. Δέν εἶναι, δηλαδή, ἡ ἁγιαστική Κιβωτός τῆς θείας Χάριτος. Καί ἄν κάποιος διακρίνεται στήν ἀσκητική ζωή, στήν νηστεία, στήν προσευχή, ἄν κάμνῃ θαύματα καί ἀνήκει σέ αὐτήν τήν ᾿Εκκλησία; Αὐτό δέν ἔχει καμμίαν σημασίαν. ῾Η νηστεία, ἡ παρθενία καί γενικά ὁ ἀγών δέν εἶναι ὁ σκοπός τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Σκοπός τῆς πνευματικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόκτησις τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, ἡ σωτηρία, ἡ θέωσις. Καί αὐτά ἀκόμη τά θαύματα δέν εἶναι κριτήρια γνησιότητος τῆς πίστεως, κατά τόν ῞Αγιο ᾿Ιγνάτιο τόν Θεοφόρο, εἶναι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ πού "ἀνατέλλει τόν ἥλιον ἐπί πονηρούς καί ἀγαθοὐς καί βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους. ᾿Ιδού τί λέγει ὁ ῞Αγιος ᾿Ιγνάτιος ὁ Θεοφόρος: "Κἄν νηστεύει, κἄν παρθενεύει, κἄν σημεῖα ποιεῖ, ἐάν ποιεῖ παρά τά διατεταγμένα λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ, φθοράν προβάτων κατεργαζόμενος". ΔΙά τοῦτο χριστιανοί μου: Νά ἔχωμεν "τά αἰσθητήρια γεγυμνασμένα πρός διάκρισιν καλοῦ τε καί κακοῦ" (῾Εβρ. ε', 13-14) 33 ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΝ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΙΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ. Οἱ τρεῖς ῾Ιεράρχαι, Βασίλειος ὁ Μέγας, ᾿Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος καί Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός διακρίνονται διά τόν ἀγῶνά των κατά τῶν αἱρετικῶν. ᾿Ωνομάσθηκαν Μεγάλοι διά τήν ποιμαντική καί συγγραφική τους δράση, διά τόν συνεπέστατο χριστιανικό τους βίο καί γενικώτερα διά τήν πολύτιμη προσφορά τους στήν ᾿Ορθοδοξία. Στά συγράμματά τους εὑρίσκει κανείς πλούσιο ὑλικό διά τόν ἀντιαιρετικόν ἀγῶνα. Στούς Μεγάλους Καππαδόκες ἀνήκει καί ὁ ἀδελφός τοῦ Μεγάλου Βασιλείου Γρηγόριος ἐπίσκοπος Νύσσης πολυγραφότατος καί μέ βαθιά φιλοσοφική μόρφωση. ᾿Ανεδείχθη οὗτος ὁ φιλοσοφικώτερος τῶν πατέρων, ὅπως χαρακτηριστικά εἰπώθηκε γι αὐτόν.

ΣΧΕΣΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΟΝΗΣ

Ε Ι Σ Η Γ Η Σ Ι Σ Σεβ. Μητροπολίτου ᾿Ηλείας ΓΕΡΜΑΝΟΥ Στήν ῾Ιεραρχία ᾿Οκτωβρίου 2001 Μέ θέμα "῾Η ᾿Εκκλησιολογικο-ιστορική, Κανονική καί Νομική σχέσις ᾿Επισκόπου καί Μονῶν" ᾿Εκκλησιολογικο-Ιστορική σχέσις ᾿Επισκόπου καί Μονῶν. 1. ῾Ως γνωστόν ἡ ὑπό τοῦ Κυρίου ἱδρυθεῖσα " Μία, ῾Αγία, Καθολική καί ᾿Αποστολική ᾿Εκκλησία " ἡμῶν εἶναι " Σῶμα Χριστοῦ ", κεφαλή της ἔχουσα τόν ἴδιον τόν Κύριον ἡμῶν ᾿Ιησοῦν Χριστόν, μέλη της δέ πάντας τούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος βαπτισμένους ᾿Ορθοδόξους χριστιανούς· Δηλαδή τόν ἱερόν Κλῆρον, τούς Μοναχούς καί τούς Λαϊκούς. ῾Ως ἐκ τούτου πάντα τά μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας μας ὀφείλουν ὑπακοή καί πρέπει νά ἔχουν ἁρμονική συνεργασία μέ τήν Κεφαλήν, διότι μόνον ἔτσι εἶναι δυνατόν νά παραμένουν μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί νά ἐπιτυγχάνεται ἡ σωτηρία, ὁ ἁγιασμός καί ἡ θέωσίς τους.1 Διότι ὁ Κύριός μας ἔχει διαβεβαιώσει· " ἐγώ εἰμί ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τά κλήματα. ῾Ο μένων ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπόν πολύν, ὅτι χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν ". ῎Αλλως " πᾶν κλῆμα ἐν ἐμοί μή φέρον καρπόν αἴρει αὐτό ... καί εἰς τό πῦρ βάλλουσι καί καίεται " ( ᾿Ιωάννου ΙΕ' 1-7 ). 2. Μετά τήν ᾿Ανάληψίν του ὁ Θεάνθρωπος " εἰς τόπον καί τύπον "2 Αὐτοῦ ἄφησε στήν ὁρατή ἐπί γῆς ᾿Εκκλησίαν του τούς ἁγίους ᾿Αποστόλους του, οὗτοι δέ τούς διαδόχους των ᾿Επισκόπους. ῾Ο Κύριος εἶπεν εἰς τούς ᾿Αποστόλους· " ῾Ο ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καί ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμέ ἀθετεῖ " (Λουκᾶ Ι' 16). ῾Ο ἅγιος ᾿Ιγνάτιος λέγει σχετικῶς· " ῞Οσοι γάρ Θεοῦ εἰσιν καί ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, οὗτοι μετά τοῦ ἐπισκόπου εἰσίν ".3 Καί πρός τούς Σμυρναίους ὁ αὐτός πατήρ συνιστᾶ· " Πάντες τῷ ἐπισκόπῳ ἀκολουθεῖτε, ὡς ᾿Ιησοῦς Χριστός τῷ Πατρί ... Μηδείς χωρίς τοῦ ἐπισκόπου τι πρασσέτω τῶν ἀνηκόντων εἰς τήν ἐκκλησίαν. ᾿Εκείνη βεβαία εὐχαριστία ἡγείσθω, ἡ ὑπό τόν ἐπίσκοπον οὖσα, ἤ ᾧ ἄν αὐτός ἐπιτρέψη. ῞Οπου ἄν φανῆ ὁ ἐπίσκοπος, ἐκεῖ τό πλῆθος ἔστω· ὥσπερ ὅπου ἄν ἦ Χριστός ᾿Ιησοῦς, ἐκεῖ ἡ καθολική ἐκκλησία. Οὐκ ἐξόν ἐστιν χωρίς τοῦ ἐπισκόπου οὔτε βαπτίζειν οὔτε ἀγάπην ποιεῖν· ἀλλ᾿ ὅ ἄν ἐκεῖνος δοκιμάση, τοῦτο καί τῷ Θεῷ εὐάρεστον, ἵνα ἀσφαλές ᾖ καί βέβαιον πᾶν ὅ πράσσετε "4. Χαρακτηριστική εἶναι καί ἡ ἑξῆς παρατήρησις τοῦ ἁγίου ᾿Ιγνατίου: " Πρέπον οὖν ἐστίν, μή μόνον καλεῖσθαι χριστιανούς, ἀλλά καί εἶναι. ῞Ωσπερ καί τινες ἐπίσκοπον μέν καλοῦσιν, χωρίς δέ αὐτοῦ πάντα πράσσουσι. Οἱ τοιοῦτοι οὐκ εὐσυνείδητοί μοι εἶναι φαίνονται ... "5. Διά τοῦτο καί ὁ ᾿Απ. Παῦλος συνιστᾶ· " Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καί ὑπείκετε· αὐτοί γάρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπέρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν, ὡς λόγον ἀποδόσοντες· ἵνα μετά χαρᾶς τοῦτο ποιῶσι καί μή στενάζοντες· ἀλυσιτελές γάρ τοῦτο ( ῾Εβραίους ΙΓ' 17 ). ῾Επομένως πᾶν μέλος τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας μας, χωρίς καμμίαν ἐξαίρεσιν, ὀφείλει ὑπακοή καί συμμόρφωσι εἰς τά διατεταγμένα ὄργανα Αὐτῆς καί δή τήν Σύνοδον τῶν ᾿Επισκόπων καί τόν κατά τόπους ᾿Επίσκοπον. 3. Αὐτά ἰσχύουν ἀσφαλῶς καί περί τῶν ἐν ταῖς Μοναῖς καί τῶν ἐν αὐταῖς ἀσκουμένων Μοναχῶν. Γιατί καί ὁ Μοναχός, ὡς μέλος τοῦ Σώματος τῆς τοπικῆς ᾿Εκκλησίας, πρέπει νά εὑρίσκεται ἀρρήκτως συνδεδεμένος, νά ὑπακούη καί νά συνεργάζεται ἁρμονικά μέ τήν κεφαλήν της, τόν ᾿Επίσκοπον, ἀφοῦ μόνον ἔτσι θά εἶναι ἑνωμένος μέ τόν Κύριον. ῎Επειτα αὐτός ( ὁ ᾿Επίσκοπος ) εἶναι ὁ προεστώς τῆς λειτουργικῆς Συνάξεως, εἰς τήν ὁποίαν καί ὁ μοναχός μετέχει καί λαμβάνει καθημερινῶς τόν " ἄρτον τῆς ζωῆς ". Αὐτός ( ὁ ᾿Επίσκοπος ) θά δώση τήν ἔγκρισίν του νά ἱδρυθῆ ἡ Μονή του, αὐτός θά τήν θεμελιώση, αὐτός θά χειροθετήση καί θά ἐγκαταστήση τόν ῾Ηγούμενον τῆς Μονῆς, αὐτός θά χειροτονήση τούς Κληρικούς τοῦ Μοναστηρίου του, πού θά τοῦ μεταδίδουν τήν χάριν τῶν μυστηρίων τῆς ᾿Εκκλησίας μας κ.λ.π. Γιαυτό οὔτε τά Μοναστήρια οὔτε οἱ Μοναχοί μπορεῖ νά εἶναι " ἀδέσποτοι ", ἀλλά ὀφείλουν καί αὐτοί ὑπακοήν εἰς τόν ᾿Επίσκοπον, μάλιστα δέ οἱ Μοναχοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τήν ὑπακοήν, ὡς μίαν τῶν τριῶν μοναχικῶν ἀρετῶν, οἱ Μοναχοί πού συνεχῶς ἐπαναλαμβάνουν τό: " ὑπακοή ζωή, παρακοή θάνατος ". Βεβαίως ἡ μοναχική τάξις εἶναι μία ἰδιαίτερη χριστιανική ὁμάδα ἀνθρώπων, " οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτούς διά τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν " ( Ματθαίου ΙΘ',12 ). Εἶναι ἡ τάξις πού τήν ἀκολουθοῦν πνευματικά προνομιοῦχοι ἄνθρωποι,6 ἐκεῖνοι πού ἀκολουθοῦν εἰς τήν ζωήν τους μίαν καθ᾿ ὑπερβολήν ὁδόν, ἀφοῦ " οὐ πάντες χωροῦσι τόν λόγον τοῦτον, ἀλλ᾿ οἷς δέδοται " ( Ματθαίου ΙΘ', 11 ). ῞Ομως ἡ μοναχική ζωή καί ἄσκησις δέν εἶναι αὐτοσκοπός, ἀλλά μέσον καί μάλιστα μέσον ὄχι ἀνεξάρτητον τῆς ᾿Εκκλησίας καί αὐτοδύναμον, γιατί δέν δύναται μόνο του νά ὁδηγήση τόν ἄνθρωπον στήν σωτηρίαν7. Εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀπό τά πολλά μέσα πού χρησιμοποιεῖ ἡ ᾿Εκκλησία μας, διά νά ὁδηγῆ τούς ἀνθρώπους εἰς τήν ἐκπλήρωσιν τοῦ σκοποῦ τους, πού εἶναι ἡ κάθαρσις καί ἡ σωτηρία, ὁ ἁγιασμός καί ἡ θέωσις, ὅπερ ἀποτελεῖ καί τόν μόνον σκοπόν πάντων τῶν Μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας, πάντων τῶν ἀνθρώπων. " Τοῦτο γάρ ἐστι θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ἁγιασμός ὑμῶν " ( Α' Θεσσαλονικεῖς Δ' 3 ). Β' ῾Η Κανονική σχέσις ᾿Επισκόπου - Μονῶν. 1. Τά ἀνωτέρω διδάσκουν μέ σαφήνειαν καί οἱ ἱεροί Κανόνες. Συγκεκριμένα καί εἰδικώτερα ὁρίζουν: " Πρᾶγμα σεμνόν οὕτω καί τίμιον, καί τοῖς μακαρίοις καί ὁσίοις Πατρᾶσιν ἡμῶν πάλαι καλῶς ἐπινοηθέν, ἡ τῶν Μοναστηρίων οἰκοδομή, κακῶς ὁρᾶται πραττόμενον σήμερον... ῞Ωρισεν οὖν διά ταῦτα ἡ ἁγία Σύνοδος, μηδενί ἐξεῖναι Μοναστήριον οἰκοδομεῖν, ἄνευ τῆς τοῦ ᾿Επισκόπου γνώμης καί βουλῆς. ᾿Εκείνου δέ συνειδότος καί ἐπιτρέποντος, καί τήν ὀφειλομένην ἐπιτελοῦντος εὐχήν, ὡς τοῖς πάλαι θεοφιλῶς νενομοθέτηται, οἰκοδομεῖσθαι μέν τό Μοναστήριον, μετά πάντων δέ τῶν αὐτῷ προσηκόντων σύν αὐτῷ ἐκείνῳ βρεβίῳ ἐγκαταγράφεσθαι, καί τοῖς ᾿Επισκοπικοῖς ἀρχείοις ἐναποτίθεσθαι· μηδαμῶς ἄδειαν ἔχοντος τοῦ ἀφιεροῦντος, παρά γνώμην τοῦ ᾿Επισκόπου, ἑαυτόν ῾Ηγούμενον, ἤ ἄνθ᾿ αὑτοῦ, ἕτερον καθιστᾶν. Εἰ γάρ ἅπερ τις ἀνθρώπῳ χαρίζεται, τούτων οὐκ ἔτι κύριος εἶναι δύναται, πῶς ἅπερ τις καθαγιάζει καί ἀνατίθησι, τούτων ὑφαρπάζειν τήν κυριότητα παραχωρηθήσεται; "8. Καί ὁ Δ' Κανών τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὁρίζει: " Οἱ ἀληθῶς καί εἰλικρινῶς τόν μονήρη μετιόντες βίον, τῆς προσηκούσης ἀξιούσθωσαν τιμῆς. ᾿Επειδή δέ τινες τῷ μοναχικῷ κεχρημένοι προσχήματι, τάς τε ἐκκλησίας, καί τά πολιτικά διαταράττουσι πράγματα, περιϊόντες ἀδιαφόρως ἐν ταῖς πόλεσιν, οὐ μήν ἀλλά καί μοναστήρια ἑαυτοῖς συνιστᾶν ἐπιτηδεύοντες, ἔδοξε μηδένα μέν μηδαμοῦ οἰκοδομεῖν, μηδέ συνιστᾶν μοναστήριον, ἤ εὐκτήριον οἶκον παρά γνώμην τοῦ τῆς πόλεως ᾿Επισκόπου. Τούς δέ καθ᾿ ἑκάστην πόλιν καί χώραν μονάζοντας, ὑποτετάχθαι τῷ ᾿Επισκόπῳ καί τήν ἡσυχίαν ἀσπάζεσθαι, καί προσέχειν μόνῃ τῇ νηστείᾳ καί τῇ προσευχῆ, ἐν οἷς τόποις ἀπετάξαντο, προσκαρτεροῦντες, μήτε δέ ἐκκλησιαστικοῖς, μήτε βιωτικοῖς παρενοχλεῖν πράγμασιν, ἤ ἐπικοινωνεῖν, καταλιμπάνοντες τά ἴδια μοναστήρια, εἰ μήποτε ἄρα ἐπιτραπεῖεν διά χρείαν ἀναγκαίαν ὑπό τοῦ τῆς πόλεως ᾿Επισκόπου. Μηδένα δέ προσδέχεσθαι ἐν τοῖς μοναστηρίοις δοῦλον ἐπί τῷ μονάσαι παρά γνώμην τοῦ ἰδίου δεσπότου. Τόν δέ παραβαίνοντα τοῦτον ἡμῶν τόν ὅρον, ὡρίσαμεν ἀκοινώνητον εἶναι, ἵνα μή τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ βλασφημῆται. Τόν μέν τοι ᾿Επίσκοπον τῆς πόλεως χρή τήν δέουσαν πρόνοιαν ποιεῖσθαι τῶν μοναστηρίων "9. Εἰδικώτερα διά τούς ἱερομονάχους καί μοναχούς, ὁ Η' Κανών τῆς αὐτῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὁρίζει· " Οἱ Κληρικοί τῶν πτωχείων καί μοναστηρίων καί μαρτυρίων, ὑπό τήν ἐξουσίαν τῶν ἐν ἑκάστῃ πόλει ᾿Επισκόπων, κατά τήν τῶν ἁγίων Πατέρων παράδοσιν, διαμενέτωσαν καί μή κατά αὐθάδειαν ἀφηνιάτωσαν τοῦ ἰδίου ᾿Επισκόπου. Οἱ δέ τολμῶντες ἀνατρέπειν τήν τοιαύτην διατύπωσιν, καθ᾿ οἷον δήποτε τρόπον καί μή ὑποταττόμενοι τῷ ἰδίῳ ᾿Επισκόπῳ, εἰ μέν εἶεν Κληρικοί, τοῖς τῶν Κανόνων ὑποκείσθωσαν ἐπιτιμίοις, εἰ δέ μονάζοντες ἤ λαϊκοί, ἔστωσαν ἀκοινώνητοι "10. 2. Βεβαίως κατά τήν ἱστορικήν πορείαν τῆς ᾿Εκκλησίας μας παρουσιάσθηκαν πολλοί τύποι μοναχικῆς ζωῆς. ᾿Αναχωριτισμός, (Μ. ᾿Αντώνιος, Παχώμιος στήν Αἴγυπτο καί Θηβαΐδα ), Κοινοβιακός βίος (Μ. Βασίλειος, Θεοδόσιος ὁ Κοινοβιάρχης, Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, στόν Πόντο καί τήν Καπαδοκία, Παλαιστίνη, Κων/πολιν, Σινά κ.λ.π), ἰδιόρρυθμα Μοναστήρια ( ῞Αγιον ῞Ορος ) κ.λ.π11. ῞Ομως πάντες οἱ τύποι τῆς Μοναστικῆς ἀσκήσεως ἦσαν ὑπό τήν ὑψηλήν πνευματικήν καθοδήγησιν καί ἐποπτείαν τοῦ ἐπιχωρίου ᾿Επισκόπου. Γ' ῾Η Νομική σχέσις ᾿Επισκόπου καί Μονῶν. Οἱ Βασιλεῖς Λέων καί Κων(νος, ὡς ἑξῆς ὁρίζουν τόν ᾿Επίσκοπον καί τίς ἁρμοδιότητες αὐτοῦ· " ᾿Επίσκοπος ἐστιν ἐπιτηρητής καί ἐπιμελητής πασῶν τῶν ἐκκλησιαζομένων ψυχῶν τῶν ἐν τῇ αὐτοῦ ᾿Επαρχία δύναμιν ἔχων τελεστικήν, Πρεσβυτέρου, Διακόνου καί ᾿Αναγνώστου καί Ψάλτου καί Μοναχοῦ. ῎Ιδιον δέ ᾿Επισκόπου, τοῖς μέν ταπεινοῖς συγκατέρχεσθαι, καταφρονεῖν δέ τῶν ἐπαιρωμένων ... "12. ῞Ομως ἡ παρακμή τοῦ Μοναχισμοῦ καί ἡ κατάχρησις ἐξουσίας τῶν ᾿Επισκόπων ἐπί τῶν Μονῶν, ἀλλά καί ἡ ἀκμή καί οἱ ἀγῶνες τῶν Μοναχῶν ὑπέρ τῶν ἱερῶν εἰκόνων ἐνεδυνάμωσαν τίς ὑπάρχουσες τάσεις ἀνεξαρτητοποιήσεως τῶν Μονῶν ἀπό τῶν ᾿Επισκόπων, παρά τήν ἀνωτέρω παγίαν Κανονικήν καί ἱστορικήν ᾿Εκκλησιαστικήν πρᾶξιν. ῎Ετσι, πλήν τῶν ᾿Επισκοπικῶν ἤ ᾿Ενοριακῶν ἤ ᾿Επαρχιακῶν ἤ Μητροπολιτικῶν Μονῶν, ἐνεφανίσθησαν καί οἱ ἑξῆς τύποι Μονῶν· α) Πατριαρχικαί καί Σταυροπηγιακαί.13 β) Βασιλικαί ἤ Αὐτοκρατορικαί. γ) Κτητορικαί. Καί δ) Αὐτοδέσποτοι ἤ ᾿Ελεύθεροι ἤ αὐτεξούσιοι ἤ αὐτόνομοι14. Δηλαδή αἱ α ἐκ τῶν παραπάνω Μονῶν ἐξέφυγον ἀπό τήν ἐποπτείαν τοῦ ἐπιχωρίου ᾿Επισκόπου, αἱ δέ β, γ καί δ καί αὐτοῦ τοῦ Πατριάρχου. ῞Ομως ἡ 37η Νεαρά ᾿Αλεξίου τοῦ Κομνηνοῦ ( 1081-1118 ) ἐπί Πατριάρχου Νικολάου ( 1084-1111 ) ἐπαναφέρει ἐν μέρει τίς Μονές εἰς τήν κανονικήν τάξιν καί παρέχει δικαίωμα εἰς τόν Πατριάρχην Κων(πόλεως νά εἰσέρχεται εἰς πάντα τά Μοναστήρια τῆς ἐνορίας αὐτοῦ " κἄν τε πατριαρχικά ὦσι κἄν τε βασιλικά καί αὐτοδέσποτα "15. 2. Εἰς τάς ἡμέρας μας ἡ νομική κατάστασις τῶν Μονῶν καί τῶν μοναχῶν στήν ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος καί ἡ σχέσις καί ἡ θέσις τοῦ ᾿Επισκόπου εἰς αὐτάς ρυθμίζονται κυρίως μέ τόν Νόμον 590/77 Περί Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος ( ΦΕΚ 146/31-5-1977 τ.Α' ). Εἰδικώτερα· α) Διά τῆς παραγράφου 4, τοῦ ῎Αρθρου 1, τοῦ ὡς ἄνω Νόμου χαρακτηρίζεται ἡ Μονή Ν.Π.Δ.Δ. β) Διά τῶν παραγράφων 3,4,5 καί 6, τοῦ ῎Αρθρου 56 τοῦ ὡς ἄνω Νόμου καθορίζονται τά τῆς ἐγγραφῆς, ἀπολύσεως καί παραμονῆς εἴς τινα Μονήν ἤ τόπον τοῦ Μοναχοῦ καί ῾Ιερομονάχου. γ) Δι᾿ ὁλοκλήρου τοῦ ῎Αρθρου 39, καθορίζεται· ῞Οτι " ἡ ῾Ιερά Μονή εἶναι θρησκευτικόν καθίδρυμα διά τήν ἄσκησιν τῶν ἐν αὐτῷ ἐγκαταβιούντων ἀνδρῶν ἤ γυναικῶν, συμφώνως πρός τάς μοναχικάς ἐπαγγελίας καί τούς περί μοναχικοῦ βίου ἱερούς Κανόνας καί παραδόσεις τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας " ( παράγραφος 1 ), ῞Οτι " ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τῆς ῾Ελλάδος λειτουργοῦν ῾Ιεραί Μοναί, τελοῦσαι ὑπό τήν πνευματικήν ἐποπτείαν τοῦ ἐπιχωρίου ᾿Αρχιερέως, καί Συνοδικαί Σταυροπηγιακαί ῾Ιεραί Μοναί, τελοῦσαι ὑπό τήν πνευματικήν ἐποπτείαν τῆς ΔΙΣ " ( παράγραφος 2 ), ῞Οτι " ἡ ἵδρυσις, διάλυσις ἤ συγχώνευσις ὑφισταμένων Μονῶν τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος συντελεῖται διά Προεδρικοῦ Διατάγματος, ἐκδιδομένου μετά σύμφωνον γνώμην τοῦ ἐπιχωρίου ᾿Αρχιερέως καί ἔγκρισιν τῆς ΔΙΣ, προτάσει τοῦ ῾Υπουργοῦ ᾿Εθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων " ( παράγρφος 3 ), ῞Οτι " Μετόχια Μονῶν τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἐάν μέν ἀνήκουν εἰς τό κλῖμα τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἱδρύονται τῇ ἀδείᾳ τοῦ ἐπιχωρίου ᾿Αρχιερέως καί λειτουργοῦν ὑπό τήν πνευματικήν ἐποπτείαν τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου, ἐάν δέ ἀνήκουν εἰς ἕτερον κλῖμα, ἱδρύονται τῇ ἀδείᾳ τοῦ Κράτους, παρεχομένη διά κοινῆς ἀποφάσεως τῶν ῾Υπουργῶν ᾿Εξωτερικῶν καί ᾿Εθνικῆς παιδείας καί Θρησκευμάτων, ἐκδιδομένης μετά συγκατάθεσιν τοῦ ἐπιχωρίου ᾿Αρχιερέως καί ἔγκρισιν τῆς ΔΙΣ καί λειτουργοῦν ὑπό τήν ἐποπτείαν αὐτῆς, ἀσκουμένην διά τοῦ ἐπιχωρίου ᾿Αρχιερέως, ἀφαρμοζομένων ἐπ᾿ αὐτῶν τῶν ἰσχυουσῶν διά τάς ἐν τῇ περιοχῇ τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος Μονάς διατάξεων " ( παράγραφος 7 ), ῞Οτι " ἐξαιροῦνται τῆς ἐποπτείας τοῦ ἐπιχωρίου ᾿Αρχιερέως αἱ Πατριαρχικαί καί Σταυροπηγιακαί Μοναί Βλατάδων ἐν Θεσσαλονίκῃ καί ῾Αγίας ᾿Αναστασίας Φαρμακολυτρίας ἐν Χαλκιδικῇ, αἵτινες ἀνήκουσαι εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον μετά πάσης τῆς κινητῆς καί ἀκινήτου αὐτῶν περιουσίας, τελοῦν ὑπό τήν ἄμεσον αὐτοῦ πνευματικήν κυριαρχίαν καί διοίκησιν, διεπόμεναι ὑπό τοῦ ἀνέκαθεν ἰσχύοντος Πατριαρχικοῦ καθεστῶτος, μνημονευομένου ἐν αὐταῖς κατά τήν κανονικήν τάξιν τοῦ ὀνόματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. ῾Ωσαύτως ἐξαιροῦνται τά μετόχια τοῦ Παναγίου Τάφου καί τῆς ῾Ι. Μονῆς Σινᾶ " ( παράγραφος 8 ), ῞Οτι " ῾Ιεροί Ναοί, μετά ἤ ἄνευ μοναστικῶν ἀδελφοτήτων, εὑρισκόμενοι ἐν τῷ χώρῳ τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος καί μή ὑπαγόμενοι ὑπό τήν πνευματικήν δικαιοδοσίαν αὐτῆς δύνανται νά καταστοῦν, διά χαριστικῆς δικαιοπραξίας τῶν κυρίων αὐτῶν, μετόχια ῾Ι. Μονῶν τῶν πρεσβυγενῶν πατριαρχικῶν θρόνων καί τῆς ῾Ι. Μονῆς Σινᾶ, μετά συγκατάθεσιν τῆς δωρεοδόχου Μονῆς καί ἔγκρισιν τοῦ ἐπιχωρίου ᾿Αρχιερέως καί τῆς ΔΙΣ ἀποκλειομένης τῆς καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον ἐγκαταβιώσεως εἰς ταῦτα ᾿Επισκόπων. Διά τῆς ὡς ἄνω χαριστικῆς δικαιοπραξίας καθορίζονται αἱ προϋποθέσεις καί οἱ ὅροι, ὡς καί ὁ τρόπος διοικήσεως καί λειτουργίας τῶν ἐν λόγῳ μετοχίων > ( παράγραφος 9 ), ῞Οτι " ὁ Μητροπολίτης ἀσκεῖ ἐπί τῶν ῾Ιερῶν Μονῶν τῆς ἐπαρχίας αὐτοῦ τήν κατά τούς ἱερούς κανόνας πνευματικήν ἐποπτείαν διά τήν κανονικήν μνημόνευσιν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ ἐν ταῖς ἱεραῖς ᾿Ακολουθίαις, τήν χειροθεσίαν τοῦ ῾Ηγουμένου, τήν ἔγκρισιν τῆς κουρᾶς τῶν μοναχῶν, τήν ἀνάκρισιν τῶν κανονικῶν παραπτωμάτων, τήν μέριμναν διά τήν κατά τούς ἱερούς κανόνας λειτουργίας τῆς Μονῆς καί τόν ἔλεγχον τῆς νομιμότητος τῆς οἰκονομικῆς διαχειρίσεως αὐτῆς " ( παράγραφος 6 ), ῞Οτι " ὁ ῾Ηγούμενος καί τά μέλη τοῦ ῾Ηγουμενοσυμβουλίου, ὧν ὁ ἀριθμός ὁρίζεται ἀναλόγως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μοναχῶν ἑκάστης Μονῆς ὑπό τοῦ ἐσωτερικοῦ κανονισμοῦ αὐτῆς, ἐκλέγονται, ἐάν ἔχῃ πέντε (5) τοὐλάχιστον ἐγκαταβιοῦντας μοναχούς, ὑπό τῆς μοναχικῆς ἀδελφότητος, ἄλλως ὁρίζονται ὑπό τοῦ ἐπιχωρίου ᾿Αρχιερέως. ῾Ο οὑτωσί ἐκλεγείς ῾Ηγούμενος εἶναι ἰσόβιος, ἐπιφυλασσομένων τῶν διατάξεων τοῦ νόμου περί ᾿Εκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων. ῾Η ΔΙΣ δύναται δι᾿ ἠτιολογημένης ἀποφάσεως τῇ προτάσει τοῦ οἰκείου ᾿Αρχιερέως ἤ τῆς Μοναστικῆς ᾿Αδελφότητος νά ἐγκρίνη τήν διενέργειαν νέας ἐκλογῆς πρός ἀνάδειξιν ῾Ηγουμένου " ( παράγραφος 5 ), Καί ὅτι " τά τῆς ὀργανώσεως καί προαγωγῆς τοῦ πνευματικοῦ βίου καί τά τῆς διοικήσεως τῆς Μονῆς καθορίζονται ὑπό τοῦ ῾Ηγουμενοσυμβουλίου συμφώνως πρός τούς ῾Ιερούς Κανόνας, τάς μοναχικάς παραδόσεις καί τούς νόμους τοῦ κράτους, δι᾿ ἐσωτερικοῦ κανονισμοῦ, δημοσιευομένου διά τοῦ Δελτίου `` ᾿Εκκλησία `` " ( παράγραφος 4 ) 16. ᾿Επίσης ἡ θέσις τῶν Μονῶν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῆς ῾Ελλάδος καί ἡ σχέσις τοῦ ᾿Επισκόπου μέ αὐτές ρυθμίζονται καί ἀπό τόν ὑπ᾿ ἀριθμ. 39(1972 Κανονισμόν τῆς ῾Ι. Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος " Περί τῶν ἐν ῾Ελλάδι ᾿Ορθοδόξων ῾Ιερῶν Μονῶν καί ῾Ησυχαστηρίων ".17 ᾿Εκ τῶν ἀνωτέρω ἰσχυουσῶν Πολιτειακῶν καί Κανονικο-ἐκκλησιαστικῶν διατάξεων προκύπτει, ὅτι ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τῆς ῾Ελλάδος λειτουργοῦν σήμερα Μοναί, ᾿Ανδρῶαι ἤ Γυναικεῖαι, τῶν ἑξῆς τύπων· α) Συνοδικαί καί Σταυροπηγιακαί ὑπό τήν πνευματικήν δικαιοδοσίαν καί ἐποπτείαν τῆς ΔΙΣ. β) ᾿Επαρχιακαί-Μητροπολιτικαί Μοναί, ὑπό τήν πνευματικήν δικαιοδοσίαν τοῦ ᾿Επιχωρίου ᾿Αρχιερέως. γ) Μετόχια ῾Ιερῶν Μονῶν τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. Καί δ) ῾Ησυχαστήρια18. 3. ᾿Εκ τῶν ὅσων ἐλέχθησαν κατεφάνη, νομίζω, μέ σαφήνεια ἡ θέσις τοῦ ᾿Επισκόπου στίς Μονές καί ἡ σχέσις αὐτοῦ μέ τούς Μοναχούς. Πρός διασάφησιν αὐτῶν θά προσθέσω ἐδῶ καί τά ἑξῆς· ᾿Εφ᾿ ὅσον ἐκκλησιολογικό-ιστορικῶς, Κανονικῶς καί νομικῶς ἀναγνωρίζεται, ὅτι ἡ ᾿Ορθόδοξη ᾿Εκκλησία ἔχει κεφαλήν της τόν Κύριον· ὅτι ὁ ᾿Επίσκοπος τοῦ τόπου εἶναι εἰς " τύπον καί τόπον Χριστοῦ "· ῞Οτι ἄνευ ἀδείας καί εὐλογίας τοῦ ᾿Επισκόπου δέν εἶναι δυνατόν νά ἱδρυθῆ καί νά λειτουργήση Μονή· Καί ὅτι ὁ ᾿Επίσκοπος ἔχει τήν πνευματικήν εὐθύνην τῆς καλῆς λειτουργίας τῶν Μονῶν καί τῆς ἐκπληρώσεως τῶν μοναχικῶν ὑποχρεώσεων τῶν Μοναχῶν, δύο ΜΟΝΟΝ σχέσεις ᾿Επισκόπου καί Μοναχῶν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξουν · Πρώτη· ῾Η σχέσις τοῦ Χριστοῦ ( νυμφίου ) πρός τήν ᾿Εκκλησίαν ( νύμφη ). Καί καθώς " ὁ Χριστός ἠγάπησε τήν ᾿Εκκλησίαν καί ἑαυτόν παρέδωκεν ὑπέρ αὐτῆς, ἱνα αὐτήν ἁγιάση ... ἵνα παραστήση αὐτήν ἑαυτῷ ἔνδοξον τήν ᾿Εκκλησίαν, μή ἔχουσαν σπῖλον ἤ ρυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων, ἀλλ᾿ ἵνα ἦ ἁγία καί ἄμωμος " ( ᾿Εφεσίους Ε' 25-27 ), ἔτσι καί ὁ ᾿Επίσκοπος πρέπει νά διάκειται καί νά ἐνεργῆ διά κάθε Μονή τῆς ᾿Επισκοπικῆς του περιφερείας. ᾿Αλλ᾿ ἐπίσης, ὅπως δέν μπορεῖ νά ὑπάρξη ἡ νύμφη ᾿Εκκλησία χωρίς τόν νυμφίον ᾿Ιησοῦν Χριστόν, ἔτσι δέν μπορεῖ νά ὑπάρξη Μονή καί Μοναχοί χωρίς τήν παρουσίαν καί τήν ἀνάλογον σχέσιν Μοναχῶν καί ᾿Επισκόπου. Καί ἡ δεύτερη: ῾Η σχέσις τῆς Κεφαλῆς τοῦ Σώματος καί τῶν μελῶν αὐτοῦ. Καί καθώς εἶναι ἀδύνατον νά ὑπάρξουν μέλη ζωντανά ἀποκεκομμένα ἀπό τό ὑπόλοιπον σῶμα ἤ μή ἁρμονικῶς μεταξύ τους συνδεδεμένα, ἐπικοινωνοῦντα καί συνεργαζόμενα μέ τήν κεφαλήν τοῦ σώματος, ἔτσι δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξη πνευματικῶς ζωντανή καί ἀκμάζουσα Μονή, χωρίς ἑνότητα ἐν Χριστῷ καί ἁρμονική σχέσι καί συνεργασία ᾿Επισκόπου καί Μοναχῶν. ῞Οπως ἐπίσης, καθώς " οὐδείς ποτέ τήν ἑαυτοῦ σάρκα ἐμίσησεν, ἀλλ᾿ ἐκτρέφει καί θάλπει αὐτήν, καθώς καί ὁ Κύριος τήν ᾿Εκκλησίαν " ( ᾿Εφεσίους Ε' 29-30 ), ἔτσι δέον καί ὁ ᾿Επίσκοπος νά ἀγαπᾶ, νά περιθάλπη καί νά προστατεύη τήν Μονήν του. ᾿Αλλ᾿ ὅπως τά ὑγιῆ μέλη σώματος οὐδέποτε ἀρνήθηκαν νά ἐκτελέσουν ἐντολήν τῆς κεφαλῆς, οὕτω καί οἱ Μοναχοί. ᾿Εκτός ἐάν οἱ Μοναχοί ἔχουν πνευματικά ἀσθενήσει, ὁπότε πρέπει νά γίνη· ἕν ἐκ τῶν δύο· ἤ θά θεραπευθῆ τό ἀσθενές μέλος, διά νά συνεργάζεται μέ τήν κεφαλήν ἤ θά ἀφαιρεθῆ τοῦ σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας διά χειρουργικῆς πνευματικῆς ἐπεμβάσεως ἵνα μή μολυνθῆ ὁλόκληρον τό σῶμα. 4. Βεβαίως σέ κάποιον χρόνον ἤ καί σέ κάποια ἱστορικά πρόσωπα ἡ ἀνωτέρω περιγραφεῖσα μόνη συμβατή σχέσις ᾿Επισκόπου καί Μοναχῶν διεταράχθη ἐξ αἰτίας κάποτε μέν τοῦ ᾿Επισκόπου ἄλλοτε δέ τῶν Μοναχῶν. Αὐτό ὅμως εἶναι ἐξαίρεσις καί οἱ ἐξαιρέσεις δέν μπορεῖ καί δέν πρέπει νά ἀναιρέσουν ἤ νά ἀλλάξουν τόν κανόνα καί νά μετατρέψουν τήν πατρική ( πατρός πρός τέκνον ) ἤ τήν μητρική ( μητρός ᾿Εκκλησίας πρός τέκνον ) σχέσιν τοῦ ᾿Επισκόπου πρός τούς Μοναχούς τῶν Μονῶν τῆς ᾿Επισκοπῆς του σέ σχέσι Προϊσταμένου καί ὑφισταμένου ὑπαλλήλου. Διότι τοῦτο, ἄν καί ὅταν συμβῆ, ἀλλοιώνει τήν οὐσίαν τῶν ἐκκλησιαστικῶν δομῶν μας, διό καί εἶναι ἐντελῶς ἀνεπίτρεπτον. Εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῆς ῾Ελλάδος ἡ ῾Ιερά Μονή εἶναι, πρέπει νά εἶναι, πρότυπον πνευματικόν ἰατρεῖον, Νοσοκομεῖον ψυχῶν καί οἱ καθαρθέντες, φωτισθέντες καί ἁγιασθέντες ἐν αὐτῇ Μοναχοί πρότυπα μιμήσεως ἀπό τούς χριστιανούς. Διά τοῦτο ἡ Διοίκησις τῆς ᾿Εκκλησίας ἔχει, πρέπει νά ἔχη, σέ περίοπτον θέσιν τάς Μονάς, ἑκάστη Μητρόπολις τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος ἔχει καί θέλει νά ἔχη Μονάς καί πολλά ἐκ τῶν πνευματικῶν μέσων τῆς ἀσκήσεως καί τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν Μοναχῶν ( ᾿Ακολουθίαι εἰκοσιτετραώρου, Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία, ᾿Αγρυπνίαι κ.λ.π. ), εὗρε χρήσιμα, τά προσέλαβε καί τά χρησιμοποιεῖ εἰς τάς ἐνορίας διά τό καθόλου πνευματικόν της ἔργον καί εὔχεται καθημερινῶς καί ἰδιαιτέρως " ὑπέρ τῶν ῾Ιερομονάχων, Μοναχῶν καί Μοναζουσῶν ". ᾿Αλλά καί τά μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος ἀγαποῦν τάς Μονάς, καταφεύγουν συχνά εἰς αὐτάς καί ποικιλοτρόπως τάς ἐνισχύουν, οἱ δέ ῾Ηγούμενοι καί οἱ Μοναχοί ἔχουν τήν ἰδιαιτέραν ἐκτίμησιν αὐτῶν. Δ' Προτάσεις λύσεως μοναστικῶν προβλημάτων καί σχέσεων ᾿Επισκόπου καί Μονῶν Εἰς τάς ὀργανωμένας Πολιτείας τῶν ἀνθρώπων, ὅταν παρουσιάζωνται προβλήματα, συνήθως ἐπεμβαίνει ἡ Πολιτεία διά τῶν Νόμων της, καί λύει αὐτά. Τό ἴδιο πράττει καί ἡ ᾿Εκκλησία μας διά τά ἰδικά της προβλήματα. Βεβαίως ὁ ᾿Απ. Παῦλος λέγει, ὅτι " δικαίῳ νόμος οὐ κεῖται " ( Α' Τιμοθέου Α' 9 ). ῞Ομως καί ἐμεῖς οἱ χριστιανοί εἴμεθα ἄνθρωποι ἀδύναμοι, διό καί ἀπό τῆς ᾿Αποστολικῆς περιόδου19, ἄρχισαν νά ἐμφανίζωνται διάφορα προβλήματα. ῎Ετσι καί ἡ ᾿Εκκλησία μας ἠναγκάσθη νά ὁρίση τά πρέποντα διά τῶν ἱερῶν Κανόνων της. ῾Η συνεχιζομένη δέ ἀνθρώπινη ἀδυναμία ἡμῶν ( Ποιμένων καί Ποιμενομένων ) ἐπιβάλλουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τήν τήρησιν τῶν παλαιῶν Κανόνων δικαίου, ἀλλά καί τήν θέσπισιν νέων. Διά τοῦτο ἤδη ἔρχομαι εἰς τό τέταρτο Μέρος τῆς Εἰσηγήσεώς μου, εἰς τάς Προτάσεις μου δια τήν λύσιν ὑφισταμένων προβλημάτων. 1. ῾Η ἵδρυσις καί ἡ λειτουργία τῶν ἐν ῾Ελλάδι ῾Ησυχαστηρίων εἶναι μοναχικόν πρόβλημα, τό ὁποῖον ἔχει δημιουργήσει πολλάκις πολλά ζητήματα καί προστριβάς μεταξύ τῶν κατά τόπους ᾿Επισκόπων καί τῶν Διοικήσεων τῶν ῾Ησυχαστηρίων, μέ ἀποτέλεσμα τόν σκανδαλισμόν τῶν πιστῶν. Τά ῾Ησυχαστήρια εἶναι θεσμός, πού μπορεῖ νά εὕρη κανείς κάποιες ρίζες τους εἰς τόν ἀναχωρητισμόν τοῦ ἀρχαίου Μοναχισμοῦ, ἡ ἐμφάνισίς τους ὅμως εἰς τάς ἡμέρας μας ἔχει ὡς αἰτίαν δυτικήν ἐπίδρασιν καί εἶναι ἔκφρασις καί προσπάθεια τῶν ἱδρυτῶν των δι᾿ ἀνεξαρτησίαν καί ἀποδέσμευσιν αὐτῶν ἀπό τήν ἐποπτείαν τοῦ ᾿Επισκόπου. Τό ῾Ησυχαστήριον ὅμως εἶναι Μονή καί οἱ ἐν αὐτῷ ἐφησυχάζοντες εἶναι Μοναχοί. Καί ὅπως οὐδεμία Μονή εἶναι δυνατόν νά ἱδρυθῆ καί νά λειτουργήση χωρίς τήν ἄδειαν καί τήν εὐλογίαν τοῦ ᾿Επισκόπου, ἔτσι ἐκκλησιαστικῶς εἶναι ἀνεπίτρεπτον νά ἱδρύεται ῾Ησυχαστήριον καί νά λειτουργῆ εἰς τήν περιφέρειαν ῾Ιερᾶς τινος Μητροπόλεως χωρίς τήν ἄδειαν καί τήν πνευματικήν ἐπιστασίαν τοῦ Μητροπολίτου αὐτῆς, δεδομένου ὅτι πολλά ἐξ αὐτῶν λειτουργοῦν κατά τόν ᾿Αστικόν Κώδικα βάσει τῆς ἱδρυτικῆς των Συμβολαιογραφικῆς Πράξεως καί τοῦ Καταστατικοῦ των, ἐάν ὑπάρχουν καί αὐτά. Διά τοῦτο καί ἐπειδή ὁ ὑπ᾿ ἀριθμ. 39/1972 Κανονισμός " Περί τῶν ἐν ῾Ελλάδι ὀρθοδόξων ἱερῶν Μονῶν καί ῾Ησυχαστηρίων " στηρίζεται εἰς τόν μή ἰσχύοντα πλέον Καταστατικόν Νόμον 126/1969, ᾿Επειδή τό ἄρθρον 5 τοῦ ὡς ἄνω Κανονισμοῦ περί ῾Ησυχαστηρίων ἔχει ἤδη ὁλόκληρον ἀκυρωθῆ δι᾿ ἀποφάσεως τοῦ Συμβουλίου τῆς ᾿Επικρατείας ( ᾿Απόφασις 866/1974 ), ᾿Επειδή ὁ ἰσχύων Καταστατικός Χάρτης τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος ὁρίζει· " Διά κανονιστικῶν ἀποφάσεων τῆς ΔΙΣ, ἐγκρινομένων ὑπό τῆς ΙΣΙ καί δημοσιευομένων διά τῆς ᾿Εφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως θεσπίζονται τά πλαίσια λειτουργίας τῶν ἐν τῇ περιοχῇ τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος ᾿Ορθοδόξων ῾Ησυχαστηρίων, ἅτινα ἱδρύονται ὡς νομικά πρόσωπα ἰδιωτικοῦ δικαίου κατά τάς κειμένας διατάξεις καί λειτουργοῦν ἐπί τῆ βάσει τοῦ ἱδρυτικοῦ αὐτῶν κανονισμοῦ "20, αἱ ἀποφάσεις δέ αὐταί δέν ἔχουν ἀκόμη ληφθῆ, μέ ἀποτέλεσμα τό πρόβλημα νά συνεχίζεται καί συνεχῶς νά αὐξάνη, ᾿Επειδή κατά τόν ἰσχύοντα Καταστατικόν Χάρτην ἡ ΙΣΙ " ἀσκεῖ τάς ἐκ τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων καί λοιπῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν διατάξεων ἀπορρεούσας ἁρμοδιότητας ",21 ἡ δέ ΔΙΣ " ἐπαγρυπνεῖ ἐπί τῆς ἐκπληρώσεως τῶν καθηκόντων τῶν κληρικῶν καί τῶν Μοναχῶν ",22 Προτείνω νά ἀποφασίση ἡ ΙΣΙ τήν σύνταξιν ἑνός νέου Κανονισμοῦ περί ἱερῶν Μονῶν καί ῾Ησυχαστηρίων. Τόν Κανονισμόν αὐτόν νά συντάξη ἑπταμελής Εἰδική Συνοδική ᾿Επιτροπή, ἀποτελουμένη ἐκ τριῶν ᾿Αρχιερέων, ἐκ δύο ῾Ηγουμένων καί ἐκ δύο εἰδικῶν Πανεπιστημιακῶν Καθηγητῶν ἤ ἀνωτάτων Δικαστικῶν λειτουργῶν, ὑπό τήν προεδρείαν τοῦ ἀρχαιοτέρου ἐκ τῶν ἀρχιερατικῶν μελῶν. Οὕτω πιστεύω, ὅτι διά τοῦ νέου τούτου Κανονισμοῦ θά διευκρινισθοῦν μέ σαφήνεια οἱ σχέσεις ᾿Επισκόπου καί Μοναστηριακῶν ἀρχῶν ( Μονῶν καί ῾Ησυχαστηρίων ), ἀλλά καί τά δικαιώματα καί αἱ ὑποχρεώσεις ἑκατέρων τούτων, ὥστε νά ἐκλείψουν, εἰ δυνατόν, οἱ σχετικές προστριβές εἰς τό παντελές. 2. ῾Ο ἰσχύων Καταστατικός Χάρτης τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος ὁρίζει πολλά σοβαρά θέματα τῶν ῾Ιερῶν Μονῶν, ἐν οἷς καί " τά τῆς ὀργανώσεως καί προαγωγῆς τοῦ πνευματικοῦ βίου καί τά τῆς διοικήσεως τῆς Μονῆς, τόν ἀριθμόν τῶν μελῶν τοῦ ῾Ηγουμενοσυμβουλίου "23, νά ρυθμίζωνται διά τοῦ ᾿Εσωτερικοῦ κανονισμοῦ ἑκάστης ῾Ιερᾶς Μονῆς. ᾿Επειδή ἀσφαλῶς πολλαί ἱεραί Μοναί δέν ἔχουν ἐσωτερικόν Κανονισμόν Προτείνω νά ἀποφασισθῆ ἀπό τήν ΙΣΙ καί νά δοθῆ ἐντολή, ὅπως: α) ῞Απασαι αἱ ῾Ι. Μοναί συντάξουν τόν ᾿Εσωτερικόν Κανονισμόν αὐτῶν καί τόν δημοσιεύσουν εἰς τό Δελτίον ΕΚΚΛΗΣΙΑ, μετά προηγουμένην ἔγκρισιν τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου καί τῆς Διαρκοῦς ῾Ιερᾶς Συνόδου. β) ῞Οσοι ἐκ τῶν ἐσωτερικῶν Κανονισμῶν ἔχουν ἤδη συνταχθῆ καί δημοσιευθῆ χωρίς τήν ἔγκρισιν τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου καί τῆς ΔΙΣ θεωροῦνται ὡς μή γενόμενοι, διότι τοῦτο εἷναι ἀντίθετον " πρός τούς ῾Ιερούς Κανόνας, τάς μοναχικάς παραδόσεις καί τούς νόμους τοῦ Κράτους ".23 3. ᾿Επειδή αἱ σχετικαί διατάξεις τοῦ ῎Αρθρου 39, παράγραφος 6 καί 7, τοῦ Νόμου 590/1977 περί τῶν ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τῆς ῾Ελλάδος λειτουργούντων Μετοχίων εἶναι ἀσαφής, ᾿Επειδή, ὡς ἐκ τούτου, ἔχουν δημιουργηθῆ περιστατικά τριβῶν μεταξύ ᾿Επισκόπων διά τό θέμα τοῦ ποίου ᾿Επισκόπου τό ὄνομα δέον νά μνημονεύεται ἐν τοῖς Ναοῖς αὐτῶν ἐν ταῖς θείαις Λειτουργίαις καί τοῖς λοιπαῖς ἱεραῖς ᾿Ακολουθίαις, ᾿Επειδή παγία εἶναι ἡ κανονική τάξις καί πρᾶξις τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας μας εἰς ἕνα τόπον ἕνας νά εἶναι ὁ ᾿Επίσκοπος. ᾿Επειδή πρέπει νά ἀποφευχθῆ εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν μας ὅ,τι θλιβερόν παρατηρεῖται μέ τίς διάφορες δικαιοδοσίες τῆς Διασπορᾶς, Προτείνω νά ἀποφασισθῆ ἀπό τήν ΙΣΙ: ᾿Εν τοῖς ἱεροῖς Ναοῖς πάντων τῶν ἐν ῾Ελλάδι λειτουργούντων Μετοχίων τῶν ἀνηκόντων εἴτε εἰς Μητροπόλεις τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος εἴτε ἄλλου ἐκκλησιαστικοῦ κλίματος, πλήν τῶν ἱερῶν Πατριαρχικῶν καί Σταυροπηγιακῶν Μονῶν Βλατάδων ἐν Θεσσαλονίκῃ καί ῾Αγίας ᾿Αναστασίας τῆς Φαρμακολυτρίας ἐν Χαλκιδικῇ,24 ἐν ταῖς θείαις Λειτουργίαις καί ταῖς λοιπαῖς ἱεραῖς ᾿Ακολουθίαις νά μνημονεύεται τό ὄνομα τοῦ ᾿Αρχιερέως τοῦ Τόπου,25 ἔνθα εὑρίσκεται τό Μετόχιον, καθώς καί τό ὄνομα τοῦ ῾Ηγουμένου τῆς Μονῆς, εἰς ἥν ἀνήκει. 4. ῾Ως γνωστόν μέγα μοναστικόν πρόβλημα ὑφίσταται εἰς τήν ῾Ι. Μητρόπολιν Ναυπάκτου, τό ὁποῖον ἔχει ξεπεράσει τά ὅρια τῆς Μητροπόλεως, ἔχει διά τήν λύσιν του πολλάκις ἀσχοληθῆ ἡ ΔΙΣ πολλῶν περιόδων, καί λύσις δέν ἔχει εὑρεθῆ. Κοντεύει νά καταντήση δυσθεράπευτο μοναστικό καρκίνωμα. Τό πρόβλημα συνίσταται κυρίως εἰς τά ἑξῆς· α) Εἰς τήν μή ἀναγνώρισι ἀπό τόν ῾Ηγούμενον καί τό ῾Ηγουμενοσυμβούλιον τῆς ῾Ι. Μονῆς Μεταμορφώσεως Σωτῆρος τῶν κανονικῶν ἁρμοδιοτήτων τοῦ κυριάρχου Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. ΙΕΡΟΘΕΟΥ ἐπί τῆς Μονῆς των καί εἰς τήν κατ᾿ ἐξακολούθησιν ἀπείθειαν αὐτῶν πρός τόν ᾿Επίσκοπον αὐτῶν, ἀλλά καί τήν ῾Ι. Σύνοδον. β) ῾Ο ῾Ηγούμενος καί οἱ μοναχοί τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς ὅλως ἀντικανονικῶς, ἔχουν συστήσει διαφόρους ῾Εταιρείας καί Σωματεῖα μέ τά κοσμικά καί μοναχικά τους ὀνόματα, μερικοί δέ ἀδελφοί τῆς Μονῆς συνέστησαν καί ῾Εταιρεία Περιωρισμένης Εὐθύνης, ἡ ὁποία εἶναι ἐμπορική ῾Εταιρεία (ἰχθυοκαλλιέργειες ), ἑδρεύει εἰς τήν ῾Ιεράν Μονήν καί ἔχει λάβει ἐπιχορηγήσεις ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων ἀπό τά Προγράμματα τῆς Εὐρωπαϊκῆς ῾Ενώσεως, ἄνευ γνώσεως καί ἀδείας τοῦ Μητροπολίτου των. Εἰς τό σημεῖον τοῦτο θέλω νά ὑπογραμμίσω καί τά ἑξῆς Πρωτάκουστα· Ι. Εἰς μίαν τοιαύτην περίπτωσιν ἡ ῞Εδρα τῆς ᾿Αστικῆς ῾Εταιρείας εἶναι ἡ ᾿Αθήνα καί Παράρτημα αὐτῆς ἡ ῾Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως Ναυπάκτου. ΙΙ. ῾Η ᾿Αστική ῾Εταιρεία ἔχει τήν ἐπωνυμίαν τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς. Δηλαδή Μονή καί ᾿Αστική ῾Εταιρεία ταυτίζονται καί φέρουν τήν ἐπωνυμίαν· ῾Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως καί ῾Ιερόν Κοινόβιον Μεταμορφώσεως. Καί ΙΙΙ. ῾Ο Πρόεδρος καί τά Μέλη τῆς ᾿Αστικῆς ῾Εταιρείας εἶναι οἱ ἀδελφοί τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Ναυπάκτου. γ) Εἰς τήν ἄρνησιν ὑποβολῆς εἰς τήν ῾Ι. Μητρόπολιν Ναυπάκτου πάντων τῶν πραγματικῶν ἀριθμῶν εἰσπράξεων καί δαπανῶν καί ὅλων τῶν παραστατικῶν στοιχείων ἁπασῶν τῶν οἰκονομικῶν διαχειρίσεων τῆς Μονῆς προκειμένου νά ἐγκριθῆ ὁ Προϋπολογισμός καί ὁ ᾿Απολογισμός αὐτῆς, μέ ἀποτέλεσμα ἡ Μονή, διαχειριζομένη ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια δραχμές ἐτησίως, νά λειτουργῆ τά τελευταῖα 3-4 χρόνια χωρίς ἐγκεκριμένους Προϋπολογισμούς καί ᾿Απολογισμούς, νά μένη δηλαδή ἀνεξέλεκτη καί νά τείνη εἰς ἀνταρσίαν. δ) Εἰς τήν ἄρνησι νά δεχθοῦν τόν διαταχθέντα ἀπό τήν ῾Ιεράν Σύνοδον οἰκονομικόν ἔλεγχον, σύμφωνα μέ τόν ὑπ᾿ ἀριθμ. 100/1998 ἰσχύοντα Κανονισμόν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἔχουν ἤδη καταφύγει εἰς Κοσμικά Δικαστήρια ( Συμβούλιον τῆς ᾿Επικρατείας ) κατά τῆς ᾿Εκκλησίας μας διά τήν ἀκύρωσι τοῦ ὡς ἄνω Κανονισμοῦ, ὥστε νά ἀποφύγουν τόν οἰκονομικόν ἔλεγχον τῆς ᾿Εκκλησίας. Καί ε') ᾿Ενῶ κατ᾿ ἐξακολούθησιν καί μέ συγκεκριμένες πράξεις δείχνουν τήν ἀνυπακοήν τους εἰς τόν κυριάρχην ᾿Επίσκοπόν τους, παραβαίνοντες τάς προφορικάς καί ἐγγράφους αὐτοῦ ἐντολάς, διαδίδουν κατ᾿ αὐτοῦ ψευδεῖς εἰδήσεις καί συκοφαντίας, πού φθάνουν στά ὅρια τῶν κανονικῶν παραπτωμάτων τῆς ἀνταρσίας, τῆς φατρίας καί τῆς τυρείας. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ Καί ἐπειδή ἡ συγκεκριμένη κραυγαλέα καί σκανδαλίζουσα ἀντικανονική συμπεριφορά τῶν ὑπευθύνων τῆς Μονῆς ἔχει φθάσει στό ἀπροχώρητον, ᾿Επειδή ἡ σεπτή ῾Ιεραρχία τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος εἶναι ἀδύνατον νά μείνη ἀπαθής θεατής τῶν γεγονότων τούτων καί νά ἀνέχεται τήν παράβασι τῶν ἱερῶν Κανόνων καί τόν δημόσιον κατασκανδαλισμόν τῶν πιστῶν ἀπό τά ἑκατέρωθεν ( Μητροπόλεως καί Μονῆς ) γραπτά ᾿Ανακοινωθέντα Τύπου ἤ ἀπό τά κοινοποιούμενα στούς ᾿Αρχιερεῖς καί τούς ῾Ηγουμένους ὅλης τῆς ῾Ελλάδος διάφορα σχετικά ἔγγραφα, ᾿Επειδή τά μέχρι τοῦδε ἀπό τήν ΔΙΣ ληφθέντα μέτρα ( ἀποστολή δύο Συνοδικῶν ᾿Επιτροπῶν, ἀποφάσεις καί ἔγγραφες συστάσεις καί ὁδηγίες Αὐτῆς, διαταχθείς οἰκονομικός ἔλεγχος κ.λ.π. ) δέν ἔφεραν ἀποτελέσματα, ἀλλ᾿ ἐθεωρήθησαν ἀπό τήν πλευράν τῆς Μονῆς ἀδυναμία λήψεως μέτρων καί ἐπιβολῆς τῆς Κανονικῆς τάξεως καί ὡδήγησαν τούς ὑπευθύνους τῆς Μονῆς εἰς τήν ἀποθράσυνσιν καί τήν καταφυγήν στά κοσμικά Δικαστήρια ( Σ.τ.Ε ), ᾿Επιβάλλεται ἄνευ ἄλλης ἀναβολῆς ἡ λῆψις ἀπό τήν ΙΣΙ δραστικῶν Κανονικῶν μέτρων. Πρός τοῦτο προτείνω: Ι. Διά τήν ἀντιμετώπισι τοῦ προβλήματος τῆς ῾Ι. Μονῆς Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Ναυπάκτου· α) ῾Ο ῾Ηγούμενος τῆς Μονῆς καί τά Μέλη τοῦ ῾Ηγουμενοσυμβουλίου νά τεθοῦν εἰς ἀργίαν ἀπό πάσης ἱεροπραξίας ( ἀκοινωνησίαν ) μέχρι τῆς ἐκδόσεως τελεσιδίκου ἀποφάσεως τοῦ ἁρμοδίου ᾿Εκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου, διά τά δι᾿ ἅ ὁ ῾Ηγούμενος ᾿Αρχιμ. Σπυρίδων Λογοθέτης κατηγορεῖται κανονικά παραπτώματα καί δι᾿ ἅ ἔχουν διαταχθῆ τακτικαί ἔνορκοι ᾿Ανακρίσεις καί ἐπαναφορᾶς τῆς Μονῆς εἰς τήν Κανονικήν τάξιν. β) ῾Η Διοίκησις καί Διαχείρισις τῆς Μονῆς νά ἀνατεθῆ εἰς προσωρινήν τριμελῆ Διαχειριστικήν ᾿Επιτροπήν ἐξ ᾿Αδελφῶν τῆς Μονῆς μέ πλήρη ἁρμοδιότητα καί εὐθύνη ῾Ηγουμενοσυμβουλίου. γ) Νά ὀλοκληρωθοῦν τάχιστα αἱ διαταχθεῖσαι ἔνορκοι τακτικαί ᾿Ανακρίσεις κατά τοῦ ῾Ηγουμένου τῆς ῾Ι. Μονῆς Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Ναυπάκτου ᾿Αρχιμ. Σπυρίδωνος Λογοθέτη καί νά ὑποβληθῆ ὁ Φάκελλος εἰς τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ναυπάκτου κ. ΙΕΡΟΘΕΟΝ διά τά περαιτέρω. Καί δ) Νά διαταχθῆ ὁ οἰκονομικός ἐπιθεωρητής, ὁ ὑπό τῆς ΕΚΥΟ ὁρισθείς, νά μεταβῆ ἀμέσως εἰς τήν Μονήν καί νά διενεργήση τόν οἰκονομικόν ἔλεγχον ἁπασῶν τῶν Διαχειρίσεων τῆς Μονῆς, νά ὑποβάλη δέ τό Πόρισμά του εἰς τόν κανονικῶς καί νομίμως ζητήσαντα αὐτόν Σεβ. Μητροπολίτην Ναυπάκτου καί τήν ΔΙΣ διά τά περαιτέρω. ΙΙ. Διά τήν πρόληψι παρομοίων φαινομένων καί τήν γενικωτέραν ἀντιμετώπισι τοῦ προβλήματος, προτείνω· α) Νά ἀποφασισθῆ καί δι᾿ ᾿Εγκυκλίου τῆς ΔΙΣ νά ἀνακοινωθῆ εἰς τάς ῾Ι. Μητροπόλεις, ὅτι οἱ Μοναχοί καί οἱ ῾Ιερομόναχοι τῶν ῾Ιερῶν Μονῶν τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος δέν ἐπιτρέπεται νά εἶναι ἑταῖροι ἀστικῶν ἤ ἐμπορικῶν ῾Εταιρειῶν. ῎Αν παραστῆ ἀνάγκη συστάσεως ῾Εταιρείας μέ συμμετοχήν τῆς Μονῆς, θά πρέπη νά προηγῆται ἔγκρισις τῆς συστάσεως ὑπό τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου καί τῆς ΔΙΣ, τά δέ ἐγκριτικά ἔγγραφα αὐτῶν νά μνημονεύωνται εἰς τό σχετικόν Καταστικόν τῆς ὑπό ἵδρυσιν ᾿Εταιρείας ἤ Σωματείου. β) ῾Ιερά Μονή τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος δέν ἐπιτρέπεται νά δέχεται ὑλικάς προσφοράς ἤ ἄλλας ἐκδουλεύσεις ἀπό Σύλλογον ἤ Σωματεῖον φίλων της, ἐάν τό Καταστατικόν αὐτῶν δέν ἔχει προηγουμένως ἐγκριθῆ ἀπό τόν οἰκεῖον Μητροπολίτην. Καί γ') Νά γίνη γνωστόν εἰς τάς Κρατικάς ῾Υπηρεσίας ( ῾Υπουργεῖα, Γενικάς Γραμματείας Περιφερειῶν, Νομαρχίας κ.λ.π. ), ὅτι οὐδεμία αἴτησι Μονῆς τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος εἶναι ἐπιτρεπτόν νά γίνεται δεκτή διά οἰκονομικήν ἐπιχορήγησιν, ἄν αὕτη δέν ἔχει τήν ἔγγραφον ἔγκρισιν τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου. 5. ῞Ενα ἄλλο σπουδαῖο μοναστικό πρόβλημα, πού πρέπει ἀμέσως νά ἀντιμετωπισθῆ ριζικά ἀπό τήν σεπτή ῾Ιεραρχία, εἶναι τό θέμα τῆς λεγομένης Μονῆς ῾Αγίων Αὐγουστίνου ῾Ιππῶνος καί Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, στό Τρίκορφο Δωρίδος, εἰς τήν Μητροπολιτικήν Περιφέρειαν τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως Φωκίδος. Τό μέγα τοῦτο πρόβλημα καί σκάνδαλο συνίσταται εἰς τά ἑξῆς: α) Εἰς τό γεγονός ὅτι ἐνῶ τά ἔντυπα τῆς Μονῆς ( Φάκελλοι ἀλληλογραφίας καί ἐπιστολόχαρτα ) ἀναγράφουν: ῾Ιερά Μητρόπολις Φωκίδος ῾Ιερά Μονή ῾Αγίων Αὐγουστίνου ῾Ιππῶνος καί Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, ᾿Ενῶ ὁ φερόμενος ὡς ῾Ηγούμενος τῆς λεγομένης Μονῆς ᾿Αρχιμ. Νεκτάριος Μουλατσιώτης ὑπογράφεται ὡς Καθηγούμενος μέ κόκκινο μάλιστα μελάνι ( κινάβαρι;) καί ἐμφανίζεται σέ φωτογραφίες νά κρατάη ράβδο, ὥστε ὅλοι μας νά πιστεύωμε ὅτι ἐπρόκειτο περί Μονῆς, Μετά τόν τελευταῖον θόρυβον καί τήν ἐπέμβασι τῆς ΔΙΣ ἀπεκαλύφθη, ὅτι δέν ὑφίσταται τοιαύτη Μονή ἀλλά χριστιανικό ῾Ιεραποστολικό Κέντρο Νεότητος, πού τήν ἕδρα του ἔχει εἰς τήν ῾Ηλιούπολιν ᾿Αττικῆς! β) Εἰς τό ὅτι ἡ ὡς ἄνω φερομένη Μονή ἔχει ἀντικανονικῶς καί παρανόμως ἱδρύσει καί λειτουργεῖ πλησίον της, ὡς οἱ ἴδιοι ἰσχυρίζονται, τήν Γυναικείαν ῾Ι. Μονήν τοῦ ῾Αγίου Νεκταρίου, ἔχει δέ ἀποκτήσει καί διάφορα Μετόχια. γ) Εἰς τήν ἀντικανονικότητα τῆς κουρᾶς μοναχῶν, ἀφοῦ κάποιοι ἀπό τούς ἀδελφούς καί τάς ἀδελφάς τῶν ἀνωτέρω λεγομένων Μονῶν ἔχουν καρεῖ, μέ μεγαλοπρέπεια μάλιστα καί τυμπανοκρουσίες, μοναχοί. ᾿Αλλά ἐρωτᾶται: Ποῖον ῾Ηγουμενοσυμβούλιον ἐπρότεινε τήν κουρά τους; Ποῖος Μητροπολίτης ἐνέκρινεν αὐτάς; Καί εἰς ποίας Μονῆς τό Μοναχολόγιον ἔχουν οὗτοι ἐγγραφῆ, ἀφοῦ οἱ Μονές τους δέν ἔχουν κανονικῶς καί νομίμως συσταθῆ; δ) Εἰς τό ὅτι ἀντικανονικῶς καί παρανόμως ἔχουν ἀνεγείρει Ναούς, Παρεκκλήσια καί Μοναστικά συγκροτήματα. Διότι: ῎Εχουν λάβει διά τήν ἐνέγερσίν των οἰκοδομικάς ἀδείας; ᾿Από ποίαν ἁρμοδίαν ᾿Αρχήν; Καί ἐπ᾿ ὀνόματι τίνος Προσώπου; ε') Εἰς τό ὅτι ὑφίστανται δύο ( μία ἀνδρική καί μία γυναικεία ) αὐτοδέσποτες καί μή ἀναγνωρισμένες Μονές ἐπί δεκαετίαν χωρίς κανένα ἔλεγχον, ἐνῶ, λόγῳ τῆς διαφημισεώς τους ὡς Μονῶν, ἔχουν συγκεντρώσει χρήματα τοῦ λαοῦ, καθώς φημολογῆται μάλιστα πολλά. Καί στ') Εἰς τό ὅτι, μετά τίς κοσμικές ἐμφανίσεις τοῦ ῾Ηγουμένου καί ἀδελφῶν αὐτῆς τῆς λεγομένης Μονῆς καί τόν ἐξ αὐτῶν δημιουργηθέντα κατ᾿ αὐτῶν ξεσηκωμόν τοῦ Λαοῦ καί Μοναχῶν καί τήν λῆψιν κάποιων μέτρων ἀπό τήν ΔΙΣ, αὐτοί συνεχίζουν τό ἀντιμοναχικόν ἔργον τους καί τήν ἀνυπακοήν τους εἰς τάς ἀποφάσεις τῆς ΔΙΣ, κατασκανδαλίζοντας τούς πιστούς. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ Καί ἐπειδή κατά τά εἰς τήν παράγραφον Α', Β' καί Γ' ἀνωτέρω ἐκτιθέμενα πᾶσα Μονή ἱδρύεται καί λειτουργεῖ ΜΟΝΟΝ μέ τήν ἄδειαν καί τήν πνευματικήν ἐπιστασίαν τοῦ ἐπιχωρίου ᾿Επισκόπου, ᾿Επειδή ἀντικανονικῶς ἵδρυσαν καί λειτουργοῦν Γυναικεῖον Μοναστήριον, ( ἤτοι διπλοῦν Μοναστήριον ) ἐπ᾿ ὀνόματι τοῦ ῾Αγίου Νεκταρίου, ἀπαγορευομένου ἀπό τούς ἱερούς Κανόνας ( ἴδετε τόν Κ' Κανόνα τῆς Ζ' Οἰκουμενικῆς καί ΜΖ' Κανόνα τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ), ᾿Επειδή καί ἄλλα ἀνδρικά Μοναστήρια ἔχουν ἱδρύσει ἀντικανονικῶς, θά ἔλεγα καί παρανόμως, Γυναικεῖα Μετόχια, ᾿Επειδή ἡ περί ἧς πρόκειται Μονή δέν εἶναι κἄν Μονή, - ἐρευνητέον ἄν καί ὡς ἱεραποστολικό Κέντρο ἔχει νόμιμη ὑπόστασι - ἐμφανιζομένη ὅμως ὡς Μονή ἔχει παραπλανήσει τούς πιστούς καί τόν Κλῆρον δυστυχῶς καί ὁλόκληρη τήν ᾿Εκκλησία καί τίς Πολιτικές ᾿Αρχές ἀσφαλῶς, πού θά πιστεύουν ὅτι πρόκειται περί Κανονικῶς καί νομίμως συνισταμένης ὀρθοδόξου Μονῆς, ᾿Επειδή οἱ φερόμενες αὐτές Μονές, ἀπό τῆς ἐμφανίσεώς των ὡς Μονῶν ( 1991 καί 1994 ἀντίστοιχα ), δέν ἔχουν δώσει οὐδαμοῦ Λαγαριασμόν τῆς οἰκονομικῆς τους διαχειρίσεως καί προφανῶς ἀπό οὐδεμίαν ἐκκλησιαστικήν ἤ ἄλλην ἀρχήν ἔχουν δεχθῆ οἰκονομικόν ἔλεγχον, Προτείνω τήν λῆψιν τῶν ἑξῆς Κανονικῶν μέτρων: Ι. Διά τήν Κανονικήν ρύθμισιν τῶν Προβλημάτων τῶν ὡς ἄνω λεγομένων Μονῶν ( ᾿Ανδρικοῦ καί Γυναικείου )· α) ῾Ο ὡς ῾Ηγούμενος φερόμενος ᾿Αρχιμ. Νεκτάριος Μουλατσιώτης νά τεθῆ εἰς ἀργίαν ( ἀκοινωνησίαν ), νά τοῦ ἀφαιρεθῆ τό ὀφφίκιον τοῦ ᾿Αρχιμανδρίτου, νά στερηθῆ τῆς πνευματικῆς πατρότητος καί νά παύση νά ὑπογράφεται ὡς Καθηγούμενος, μέχρις ὅτου αἱ ὡς ἄνω δύο Μοναί τύχουν τῆς κανονικῆς καί νομίμου ἀναγνωρίσεώς τους. β) Νά δοθῆ ἐντολή, ὅπως ἀφαιρεθῆ ἀπό τούς Φακέλλους τῆς ἀλληλογραφίας καί τά ἐπιστολόχαρτα ὁ τίτλος: ῾Ιερά Μητρόπολις Φωκίδος ῾Ιερά Μονή ῾Αγ. Αὐγουστίνου ῾Ιππῶνος καί Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, διότι τοῦτο ἀποτελεῖ ἀπάτην καί ἀντιποίησι ἀρχῆς. Τοῦτο νά διαταχθῆ καί διά τήν φερομένην ὡς Γυναικείαν ῾Ι. Μονήν ῾Αγ. Νεκταρίου. γ) Νά ἀπαγορευθῆ ἡ τέλεσις θείας Λειτουργίας καί εἰς τά δύο ὡς ἄνω φερόμενα ὡς Μοναστήρια. δ) Νά διαταχθῆ οἰκονομικός ἔλεγχος τῶν ἄνω φερομένων ὡς Μονῶν ἀπό τῆς συστάσεώς των μέχρι σήμερον ἀπό ἁρμόδιον ἐπιθεωρητήν τῆς ΕΚΥΟ. ᾿Εάν ἀρνηθοῦν τόν ἔλεγχον τοῦτον, νά παρακληθῆ ὁ ἁρμόδιος Εἰσαγγελεύς νά ἐνεργήση τά κατά νόμον ἀναγκαῖα καί δέοντα. Καί ε') ᾿Αμφότεραι αἱ ὡς ἄνω φερόμεναι ὡς Μοναί νά ὑποβάλουν ἐντός μηνός εἰς τόν Σεβ. Μητροπολίτην Φωκίδος αἴτησιν μετά πάντων τῶν σχετικῶν δικαιολογητικῶν, προκειμένου οὗτος νά ἐνεργήση τά κανονικά καί νόμιμα διά τήν ἀναγνώρισίν των ὡς Κανονικῶν Μητροπολιτικῶν Μονῶν τῆς ᾿Εκκλησίας μας. ΙΙ. Διά τήν πρόληψιν παρομοίων ἀντικανονικῶν φαινομένων νά ληφθῆ ἀπόφασις τῆς ΙΣΙ ὅτι: α) ῞Οτι εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῆς ῾Ελλάδος ἀπαγορεύεται ἡ ἵδρυσις Γυναικείων Μετοχίων ἀπό ἀνδρικά Μοναστήρια. Καί β) ῞Οτι εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῆς ῾Ελλάδος ἀπαγορεύεται ἡ χρῆσις τοῦ τίτλου ῾Ιερά Μονή, ἐάν αὕτη δέν ἔχει κανονικῶς καί νομίμως συσταθῆ, σύμφωνα μέ τήν παράγραφον 3, τοῦ ῎Αρθρου 39, τοῦ Νόμου 590/77 7. Τέλος θέλω νά ἐπισημάνω τό Παλαιοημερολογιτικόν πρόβλημα, τό ὁποῖον ἐπίσης θεωρῶ μοναστικόν. Διότι ἀφ᾿ ἑνός μέν οἱ πρωτεργάτες του ὅλων τῶν Παρατάξεων σήμερα τίς Μονές ἔχουν ὡς κέντρον τους, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ διότι ἐκμεταλελεύονται τό κύρος τῶν ἐν ῾Ελλάδι Μονῶν καί τήν πρός αὐτάς ἀγάπην τοῦ Λαοῦ μας, ἀλλά καί τήν σχετικήν περί τῶν Μονῶν ῾Ελληνικήν νομοθεσίαν. Διά τοῦτο καί ἐπειδή πολλοί ῾Ιερομόναχοι, καθαιρεθέντες ὑπό τῶν ἁρμοδίων ᾿Εκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων τῆς ᾿Εκκλησίας ἡμῶν, καταγεύγουν εἰς τάς διαφόρους Παλαιοημερολογιτικάς Παρατάξεις, συνεχίζοντες τήν φθοροποιόν δράσιν των, ᾿Επειδή οἱ Παλαιοημερολογῖτες ἐπικαλοῦνται ὑπέρ αὐτῶν τάς περί τῶν ῾Ιερῶν Μονῶν καί Μοναχῶν ἰσχυούσας Πολιτικάς νομικάς διατάξεις (φορολογικές ἀπαλλαγές, Νομική ὑπόστασις κ.λ.π. ), Προτείνω νά γίνουν αἱ κάτωθι ἐνέργειαι πρός τήν Πολιτείαν, ὥστε: α) Νά ἀποσχηματισθοῦν πάντες οἱ Παλαιοημερολογῖται ᾿Επίσκοποι, ῾Ιερομόναχοι, Μοναχοί καί Μοναχαί, οἵτινες ἔχουν καθαιρεθῆ καί ἀποσχηματισθῆ ἀπό τά ᾿Εκκλησιαστικά Δικαστήρια τῆς ᾿Εκκλησίας ἡμῶν, σύμφωνα μέ τό ῎Αρθρον 54, παράγραφον 2 καί 3, τοῦ Νόμου 590/77. καί β) Νά μήν ἔχουν ἐφαρμογήν διά τάς Μονάς τῶν Παλαιοημερολογιτῶν αἱ ἰσχύουσαι διά τάς Μονάς τῆς ᾿Εκκλησίας ἡμῶν νομικαί διατάξεις, ἐφ᾿ ὅσον δέν ἔχουν σχετικά Προεδρικά Διατάγματα ἱδρύσεώς των. ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 1. Εἶναι πολύ χαρακτηριστική ἀλλά καί πολύ διδακτική ἡ σχετική διδασκαλία τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου εἰς· Ρωμ. ΙΒ' 3- ΙΕ' 13 καί Α' Κορινθίους ΙΒ' 12-31. ῎Ιδετε καί π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, Τό Σῶμα τοῦ ζῶντος Χριστοῦ, ᾿Εκδόσεις ῾Αρμός καί τήν ἐν αὐτῷ Βιβλιογραφίαν. 2. ῎Ιδετε Διαταγαί ᾿Αποστόλων Β' ΧΙ. ΒΕΠ, τόμος 2ος, σελ.18, στίχος 20 καί ᾿Ιγνάτιος πρός Μαγνησιεῖς (Ι. ΒΕΠ, ἔνθα ἀνωτέρω, σελ. 269, στίχος 32. 3. Πρός Φιλαδελφεῖς ΙΙΙ, 2. ῎Ενθα ἀνωτέρω, σελίς 277, στίχος 26. 4. ᾿Ιγνάτιος πρός Σμυρναίους VΙΙΙ, 1-2. ΒΕΠ, τόμος 2ος, σελ. 281, στίχοι 18-26. 5. Πρός Μαγνησιεῖς Ι(. ΒΕΠ, Τόμος 2ος, σελ. 269, στόχοι 19-22. 6. ῎Ιδετε ὅσα λέγει περί αὐτῶν ὁ ᾿Απ. Παῦλος εἰς· Α'Κορινθίους Ζ' 25-40. 7. ῾Ως γνωστόν καί ὁ ᾿Ινδουϊσμός, ὁ Ταοϊσμός, ὁ Βουδισμός, ἀκόμη καί ὁ Μωαμεθανισμός ( οἱ σουφίτες ) ἔχουν ἀσκητές μέ φοβερές ἀσκήσεις, ἀλλά αὐτές δέν παρέχουν τήν σωτηρίαν. 8. Α' Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας ἁγίας Συνόδου. ΠΗΔΑΛΙΟΝ, σελ. 345 κ. ἑξῆς. 9. ΠΗΔΑΛΙΟΝ, σελ. 187 καί ἑξῆς. 10. ΠΗΔΑΛΙΟΝ, σελ. 191 καί ἑξῆς. ῎Ιδετε καί ΛΑ', ΛΗ' καί ΜΑ' ᾿Αποστολικούς, ΜΑ', ΜΣΤ' καί ΜΖ', ΜΘ' τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς, ΙΖ', Κ' καί ΚΑ' τῆς Ζ' Οἰκουμενικῆς, ΠΗ' τῆς Καρθαγένης κ.λ.π, Παναγιώτου Ι. Παναγιωτάκου, Σύστημα τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ Δικαίου κατά τήν ἐν ῾Ελλάδι ἰσχύν αὐτοῦ, Τόμος Δ', τό Δίκαιον τῶν Μοναχῶν, σελ. 27 κ. ἑξ. 11 ῎Ιδετε ᾿Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν ΗΛΙΟΥ, Τόμος 13ος, σελ. 729 κ. ἑξ., λῆμμα Μονή, Παναγιώτου Ι. Παναγιωτάκου, ἔνθα ἀνωτέρω, σελ. 18 κ. ἑξ. 12. ΠΗΔΑΛΙΟΝ, σελ. 3, ὑποσημείωσις 1. 12α. Τοῦτο ὑποδηλώνει καί ὁ ΙΖ' Κανών τῆς Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, λέγων· " Τινές τῶν Μοναχῶν, καταλιπόντες τά ἑαυτῶν Μοναστήρια, ἐφιέμενοι τοῦ ἄρχειν καί τό ὑπακούειν ἀπαναινόμενοι, ἐγχειροῦσι κτίζειν εὐκτηρίους οἴκους, τά πρός ἀπαρτισμόν μή ἕχοντες. Εἴ τις οὖν τοῦτο ἐπιχειρίσει ποιεῖν, κωλυέσθω ὑπό τοῦ κατά τόπον ᾿Επισκόπου ... ". Πηδάλιον, σελ. 336. 13. Βλασίου Ι. Φειδᾶ, Σταυροπηγιακό Δίκαιον καί ῎Εκκλητον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐν· ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, ᾿Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1993, σελ. 97 κ. ἑξ., Παναγ. Παναγιωτάκου, ἔνθα ἀνωτέρω, σελ. 296 κ. ἑξ. Κατά τήν τουρκοκρατίαν ὅμως ἡ ἵδρυσις Πατριαρχικῶν καί Σταυροπηγιακῶν Μονῶν ὑπηγορεύθη καί διά λόγους προστασίας τούτων ἀπό τίς ἁρπαγές τῶν Τούρκων. 14. ῎Ιδετε Θ.Η.Ε. Τόμος 2ος, στήλη 59, λῆμμα Μονή ( Κανονικόν Δίκαιον ), Παναγ. Παναγιωτάκου, ἔνθα ἀνωτέρω, σελ. 294 κ. ἑξ. 15. ᾿Ιωάννης Μαντζούρης, ἐν Θ.Η.Ε. Τόμος 3ος, στήλη 718 κ. ἑξ, Παναγ. Παναγιωτάκου, ἔνθα ἀνωτέρω σελ. 309 κ. ἑξ. 16. Περί τούτων ἴδετε· Γεωργίου Λιλαίου, ᾿Επίσκοποι - ᾿Ορθόδοξοι Ι. Μοναί - ῾Ησυχαστήρια, ῎Εννοια καί ἐφαρμογή τῶν ὁριζομένων δι᾿ ῎Αρθρου 39, τοῦ Νόμου 590/77, Περί Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ᾿Αθῆναι 1982. 17. Σημειώνεται ὅμως ὅτι τό ἄρθρον 5 τοῦ ὡς ἄνω Κανονισμοῦ ὑπό τόν τίτλον " ῾Ι. Μοναί ᾿Ιδιωτικοῦ Δικαίου ( ῾Ησυχαστήρια) " δέν ἰσχύει, διότι ἀκυρώθηκε μέ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 866/1974 ἀπόφασιν τοῦ Συμβουλίου τῆς ᾿Επικρατείας. 18. Βεβαίως ὑπάρχουν καί ἕτεραι Μοναί, αἱ ὁποῖαι ὅμως δέν ἀνήκουν εἰς τήν πνευματικήν δικαιοδοσίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. Τοιαῦται εἶναι · α) ῾Η Πατριαρχική καί Σταυροπηγιακή Μονή τῶν Βλατάδων Θεσσαλονίκης, ὡς καί ἡ τοιαύτη τῆς ῾Αγίας ᾿Αναστασίας Χαλκιδικῆς, ὑπό τήν πνευματικήν ἐποπτείαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. β) Τά ἀνεγνωρισμένα Μετόχια τοῦ Παναγίου Τάφου καί τῆς ῾Ι. Μονῆς Σινᾶ. γ) Μετόχια ᾿Εκκλησιῶν ἄλλου κλίματος, ὡς τοῦ Πατριαρχείου ᾿Αλεξανδρείας κ.λ.π. καί δ) Μετόχια Μονῶν τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους. Περί τῶν τελευταίων τούτων, ἰδέ· Κων/νου Βαβούσκου, Περί τῆς θέσεως τῶν ἐν τῷ ῾Ελλαδικῷ χώρῳ Γυναικείων Μετοχίων τῶν ἱερῶν Πατριαρχικῶν καί Σταυροπηγιακῶν Μονῶν τοῦ ῾Αγ. ῎Ορους, ἐν· ᾿Αναφορά εἰς μνήμην Μητροπολίτου Σάρδεων Μαξίμου ( 1914-1986), Τόμος Πρῶτος, Γενεύη 1989, σελ. 347-354. 19. ᾿Αποστολική Σύνοδος. Πράξεις ΙΕ' 1-29. 20. ῎Αρθρον 39, παράγραφος 10, τοῦ Νόμου 590/77. 21. ῎Αρθρον 4, παράγραφος ΙΒ', τοῦ αὐτοῦ ὡς ἄνω Νόμου. 22. ῎Αρθρον 9, παράγραφος Θ', τοῦ αὐτοῦ ὡς ἄνω Νόμου. 23. ῎Αρθρον 39, παράγραφος 4, τοῦ Νόμου 590/77 24. Δέν ἐξαιρῶ τῆς μνημονεύσεως τοῦ ᾿Επιχωρίου ᾿Αρχιερέως τά Μετόχια τοῦ Παναγίου Τάφου καί τῆς ῾Ι. Μονῆς Σινᾶ, διότι ἡ ἐξαίρεσις πού μνημονεύεται στήν τελευταία περίοδο τῆς παραγράφου 8, τοῦ ἄρθου 39 τοῦ Νόμου 590/77, προφανῶς ἀναφέρεται μόνον εἰς τήν ἐποπτείαν τῆς διοικήσεως καί διαχειρίσεως αὐτῶν καί ὄχι καί εἰς τό μνημόνευμα τοῦ ὀνόματος τοῦ Πατριάρχου ῾Ιεροσολύμων ἤ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Σινᾶ ἀντιστοίχως. Τήν ἄποψίν μου αὐτή στηρίζω εἰς τά ἑξῆς γεγονότα· Πρῶτον, ἐάν ὁ νόμος ἤθελεν ἡ ἐξαίρεσις νά ἐπεκτείνεται καί εἰς τό μνημόνευμα τοῦ ὀνόματος, τότε θά τό ὥριζε ρητῶς, ὅπως πράττει τοῦτο ὀλίγον ἀνωτέρω διά τάς Πατριαρχικάς καί Σταυροπηγιακάς Μονάς τῶν Βλατάδων Θεσσαλονίκης καί τῆς ῾Αγίας ᾿Αναστασίας Χαλκιδικῆς. Τοιαύτη διάταξις ὅμως θά ἦτο ἀντικανονική καί ἄρα ἀντισυνταγματική, ἀφοῦ οὐδέν Κανονικόν δικαίωμα ὑφίσταται ἱδρύσεως Μονῶν στήν ῾Ελλάδα, ἤτοι ἐκτός τῆς Κανονικῆς αὐτῶν δικαιοδοσίας, ἀπό τό Πατριαρχεῖον ῾Ιεροσολύμων ἤ τήν ᾿Αρχιεπισκοπήν Σινᾶ. Καί Δεύτερον, εἰς τό ὅτι ἡ παράγραφος 7, τοῦ ῎Αρθρου 39, τοῦ Νόμου 590/77 θέλει καί τά Μετόχια ἑτέρου κλίματος, δηλαδή πλήν τῶν Μετοχίων τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, νά " λειτουργοῦν ὑπό τήν ἐποπτείαν τῆς ΔΙΣ, ἀσκουμένην διά τοῦ ἐπιχωρίου ᾿Αρχιερέως, ἐφαρμοζομένων ἐπ᾿ αὐτῶν τῶν ἰσχυουσῶν διά τάς ἐν τῆ περιοχῇ τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος Μονάς διατάξεων ". ῎Ιδετε καί· Σχόλια ἁγίου Νικοδήμου εἰς τόν ΛΑ' Κανόνα ἁγίων ᾿Αποστόλων, ὑποσημείωσις 1, Πηδάλιον σελ. 33, Βλασίου Φειδᾶ, ἔνθα ἀνωτέρω, σελ.101 κ. ἑξ, σχετικήν Γνωμοδότησιν τοῦ Εἰδικοῦ Νομικοῦ Συμβούλου τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος Γεωργίου Λιλαίου, ἐν· Περιοδικόν ΕΚΚΛΗΣΙΑ, Φύλλον τῆς 1/15 Δεκεμβρίου 1980. 25. ῾Ο Βαλσαμών, ἑρμηνεύων τόν ΙΒ' Κανόνα τῆς Σαρδικῆς λέγει χαρακτηριστικά· " Εἰς γάρ τάς ἀκινήτους κτήσεις τῶν ἀλλοτρίων ᾿Εκκλησιῶν, ὁ ἐγχώριος ᾿Επίσκοπος ᾿Αρχιερατικά ἐνεργεῖ δίκαια. ῞Οτι μόνῳ τῶ Πατριάρχῃ Κωνσταντινουπόλεως σταυροπήγια πανταχῆ δέδοται ". Ματθαίου τοῦ Βλαστάρεως, Σύνταγμα κατά Στοιχεῖον ὑπό Ράλλη - Ποτλῆ, ᾿Αθῆναι 1899, Τόμος Στ', σελ. 84.

ΑΓΟΙ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΙΟΣ

ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΙΟΥ Το καλοκαίρι του 862 μ.Χ. έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη πρεσβευτές μιας ομάδας Σλάβων, των Μοραβών, που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή της σημερινής Σλοβακίας. Σκοπός της επίσκεψής τους ήταν ένα αίτημα προς τον τότε αυτοκράτορα του Βυζαντίου Μιχαήλ, το οποίο και εξέθεσαν σ’ αυτόν: να στείλει στη μακρινή χώρα τους κατάλληλους ανθρώπους, για να τους διδάξουν στη δική τους γλώσσα – τη σλαβική – την ορθόδοξη πίστη, για την οποία οι Μοραβοί είχαν ακούσει και ενδιαφέρονταν πολύ... Τότε ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μιχαήλ απευθύνθηκε σε δύο αδελφούς από τη Θεσσαλονίκη που θεωρούσε πως διέθεταν τα προσόντα για το έργο αυτό. Ο ένας ήταν ο καθηγητής της φιλοσοφίας Κωνσταντίνος, ο οποίος αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Κύριλλος. Ο Κύριλλος είχε σπουδάσει τις επιστήμες της εποχής: μαθηματικά, φιλοσοφία, αστρονομία και μουσική. Είχε επίσης και ένα επιπλέον προσόν, πως ανάμεσα στις πολλές γλώσσες που γνώριζε, ήταν και η σλαβική. Υπηρέτησε ως βιβλιοθηκάριος και γραμματέας του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης και ως καθηγητής της φιλοσοφίας και θεολογίας στη Μαγναύρα, το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Ο αδελφός του, ο Μεθόδιος, γνώριζε επίσης την σλαβική γλώσσα και ήταν χαρακτήρας περισσότερο πρακτικός. Και οι δύο είχαν λάβει μέρος σε σημαντικές αποστολές, ταυτόχρονα όμως αγαπούσαν τη ζωή του μοναστηριού. Συνδύαζαν, δηλαδή, αρμονικά την επιστήμη, την κοινωνική δράση και τη ζωντανή πίστη. Η αποστολή των δύο αδελφών, παρά τις δυσκολίες που συνάντησε, στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία, με αποτέλεσμα να θεωρούνται όχι μόνο από τους Μοραβούς, αλλά και από τους εν γένει Σλάβους ως φωτιστές αυτών. Τώρα όσον αφορά το συγγραφικό έργο των δύο αδελφών. Ο βιογράφος του Κύριλλου, αφήνει να εννοήσουμε, πως συνέγραψε πολλές πραγματείες φιλοσοφικού και θεολογικού περιεχομένου. Πάντως στην ελληνική γλώσσα κανένα έργο του Κύριλλου έχει διασωθεί. Στην σλαβική διασώθηκαν μια έμμετρη πραγματεία η “Πρόσκλησις εις το άγιον Ευαγγέλιον”, καθώς και η “Διδασκαλία περί της Ορθοδόξου Πίστεως”, τα οποία σε κάποια χειρόγραφα φέρονται ως έργα του Κύριλλου. Όμως για το δεύτερο έργο έχει αποδειχθεί πως γράφτηκε πολύ αργότερα από τότε που έζησε ο Κύριλλος, ενώ για το πρώτο, πως δεν είναι δικό του έργο, αλλά του Κωνσταντίνου του Πρεσβυτέρου, μετέπειτα επισκόπου Πρεσλάβας της Βουλγαρίας. Μάλιστα υπάρχει ικανή μερίδα σλαβολόγων που υποστηρίζει, πως ο Κύριλλος δεν έγραψε κανένα έργο στη σλαβική, επειδή οι γνώσεις του στη γλώσσα αυτή, όσο βαθιές και αν ήταν, δεν επαρκούσαν να συγγράψει σ’ αυτή. Δέον να ληφθεί υπόψη, πως η άποψη αυτή των σλαβολόγων, δεν στερείται βάσεως. Διότι, προσεκτική μελέτη των πηγών μάς πείθει, πως ο Κύριλλος, τον οποίον χαρακτήριζε ιδιαίτερη ευφυΐα, μεγάλη διαλεκτική ικανότητα και οργανωτικό πνεύμα, ήταν μάλλον ο κατευθύνων νους του έργου της ιεραποστολής και της φιλολογικής εργασίας, παρά συγγραφέας. Πιθανότατα ήταν εκείνος που δημιούργησε την σλαβική θεολογική ορολογία και διαδραμάτισε κυρίως στη δημιουργία των σύνθετων λέξεων και των αφηρημένων ουσιαστικών της καινούργιας γλώσσας που κατασκευάστηκε. Όλα συντείνουν, πως το κύριο βάρος του φιλολογικού αλλά και του συγγραφικού έργου της αποστολής το επωμίστηκε ο αδελφός του Μεθόδιος. Για την συγγραφική δραστηριότητα του Μεθόδιου στη σλαβική, υπάρχουν όχι μόνο έμμεσοι και συγκεχυμένες ειδήσεις, αλλά και συγκεκριμένες. Από παλαιοσλαβικά μνημεία λόγου που μας διασώθηκαν, μπορούμε να ανιχνεύσουμε με ακρίβεια το συγγραφικό έργο του Μεθόδιου. Κατ’ αρχάς, φαίνεται πως γνώριζε τη σλαβική γλώσσα, πολύ καλύτερα από τον Κύριλλο, γιατί είχε ζήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα ανάμεσα στους Σλάβους και ως εκ τούτου είχε αποκτήσει βαθειά αίσθηση της γλώσσας με τον μακροχρόνιο συγχρωτισμό με αυτούς. Γνώριζε όλες τις λεπτομέρειες αυτής και ήταν σε θέση να την χρησιμοποιήσει κατάλληλα. Αντίθετα ο Κύριλλος είχε ίσως μια θεωρητική γνώση, όμως στερούνταν των στοιχείων εκείνων, τα οποία προσφέρει η συνεχής επαφή με την καθημερινά ομιλούμενη γλώσσα. Γι’ αυτό και στο έργο της μετάφρασης των ιερών βιβλίων στη σλαβική, η συμμετοχή του εξαντλούνταν ως συμμετοχή ειδικού σε ορισμένα και συγκεκριμένα θέματα. Η κύρια μεταφραστική εργασία έγινε από ένα κύκλο που τους κατηύθυνε ο Μεθόδιος στις μονές του όρους Ολύμπου και Πολυχρονίου, υπό την άμεσο εποπτεία του. Ο δε Κύριλλος γνωμοδοτούσε για συγκεκριμένες περιπτώσεις, εκεί όπου χρειάζεται η ψιλή θεολογική γνώση και η ορθή απόδοση λεπτών δογματικών εννοιών. Τα διασωθέντα στη σλαβική συγγράμματα του Μεθόδιου αποδεικνύουν, πως ασχολήθηκε περισσότερο με θέματα οργάνωσης και εκκλησιαστικής διοίκησης. Κατ’ αρχάς διασώθηκε μετάφραση στη σλαβική του Νομοκάνονος του Ιωάννη του Σχολαστικού αποτελούμενη από 50 κεφάλαια, η οποία υπήρξε έργο του Μεθόδιου. Την μετάφραση αυτή την έκανε ο Μεθόδιος, επειδή ήθελε να θέσει σε χρήση τον Νομοκάνονα στη σλαβική Εκκλησία της Μοραβίας, της οποίας ήταν επίσκοπος. Πλην του Νομοκάνονα έχει διασωθεί μέρος εκτενούς ομιλίας του, που αποτελεί σπουδαίο μνημείο της παλαιοσλαβικής γραμματείας. Η ομιλία αυτή έχει περιληφθεί σε κώδικα, ο οποίος γράφτηκε στην γλαγολιτική γραφή – μια μεγαλογράμματη κυρτή γραφή – και ανακαλύφθηκε στην πόλη Κλοζ της πάλαι ποτέ Τσεχοσλοβακίας. Ο πολύτιμος αυτός κώδικας περιλαμβάνει σε σλαβική μετάφραση ομιλίες του Ιωάννη του Χρυσόστομου, του Μεγάλου Αθανάσιου και του Επιφάνιου επισκόπου Κύπρου. Μεταξύ αυτών των ομιλιών υπάρχει και απόσπασμα μιας άλλης, της οποίας ο συγγραφέας δεν έχει πιστοποιηθεί. Όμως, η επισταμένη μελέτη του κειμένου αυτού από διάφορους φιλολόγους τα τελευταία χρόνια, απέδωσε ανεπιφύλακτα την συγγραφή του στον Μεθόδιο. Η ομιλία αυτή αποτελεί “παραίνεση προς ηγεμόνα”, έχει περιεχόμενο νομοκανονικό και βασίζεται σε βιβλικά δεδομένα. Είναι καθ’ όλα πρωτότυπη και αποδεικνύει, όχι απλά δόκιμο συγγραφέα, αλλά το κυριότερο άριστο γνώστη της σλαβικής γλώσσας. Προφανώς το παραινετικό αυτό έργο του Μεθόδιου απευθύνεται στον τότε ηγεμόνα Ρατισλάβο, ο οποίος είχε καταστεί προστάτης της νεοπαγούς μοραβικής Εκκλησίας και στον οποίο ήθελε ο Μεθόδιος να εμπνεύσει Χριστιανικές αρχές διοίκησης. Το τρίτο έργο του Μεθόδιου είναι συνδεδεμένο μ’ ένα σωρό προβλήματα, λόγω μη ύπαρξης ικανής κριτικής φιλολογικής έρευνας και έκδοσης, που οδήγησε περί αυτού σε πλάνες και σύγχυση. Αυτό είναι το “ο Νόμος προς δίκασιν των ανθρώπων” (σλαβ. ZAKON SUDNYJ IJUDEM), που διασώθηκε σε πλήθος ρωσικών χειρογράφων και σε διάφορες παραλλαγές. Το 1961 έγινε μια άριστη φιλολογική κριτική έκδοση, η οποία διαχώρισε το αρχικό κείμενο από τις νεότερες παραλλαγές και έτσι διευκολύνθηκε κατά πολύ η περί αυτού έρευνα. Για την προέλευση αυτού του κειμένου έχουν διατυπωθεί τρείς θεωρίες: 1. η μοραβική 2. η μακεδονική 3. η βουλγαρική Σύμφωνα με την πρώτη το έργο αυτό είναι του Μεθόδιου και γράφτηκε ειδικά απ’ αυτόν για την Μοραβία, η οποία ως νέο χριστιανικό κράτος είχε ανάγκη ενός νομικού κώδικα, τον οποίον μόνον ο Μεθόδιος ήταν σε θέση να συντάξει. Η μακεδονική θεωρία, ασπάζεται και αυτή ως συγγραφέα του έργου τον Μεθόδιο, αλλά διαφοροποιείται ως προς το ότι αυτό συντάχθηκε, όταν ο Μεθόδιος ήταν άρχοντας της σλαβικής ηγεμονίας. Όμως ο δικός μας Κυριακίδης έχει αποδείξει, πως την εποχή κατά την οποία υποτίθεται ότι ο Μεθόδιος ήταν άρχοντας της σλαβικής ηγεμονίας του Στρυμόνα, η ηγεμονία αυτή είχε καταργηθεί. Εξ άλλου, ο Μεθόδιος διετέλεσε μάλλον διοικητής Σλάβων του θέματος (επαρχίας) Οψικίου της Βιθυνίας, αλλά εκεί εφαρμόζονταν το εν ισχύ δίκαιο του Βυζαντίου, και έτσι είναι απίθανο να συνέταξε ο Μεθόδιος ιδιαίτερο νομικό κώδικα αποκλειστικά για τους Σλάβους που βρίσκονταν υπό την δικαιοδοσία του. Τέλος η βουλγαρική θεωρία υποστηρίζει, πως το έργο αυτό δεν γράφτηκε από τον Μεθόδιο, αλλά από κάποιο Βούλγαρο συγγραφέα και αποτελεί τον πρώτο νομικό κώδικα της εκχριστιανισμένης Βουλγαρίας. Η θεωρία αυτή έχει ελάχιστα περί αυτής δεδομένα. Η αντικειμενική μελέτη του κώδικα αυτού, σε σύγκριση με τα άλλα έργα του Μεθόδιου, αποδεικνύει σαφέστατα, και αυτό δέχεται η πλειοψηφία των επιστημόνων, πως το έργο αυτό γράφτηκε από τον Μεθόδιο στην Μοραβία και για χρήση της χώρας αυτής. Ο “Νόμος προς δίκασιν των ανθρώπων”, που είναι νομικός κώδικας, περιλαμβάνει 32 κεφάλαια. Βάση του έργου αυτού είναι η “Εκλογή των Ισαύρων”, κεφάλαια της οποίας σε ακριβή μετάφραση αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του. Παρόλα αυτά, ο Μεθόδιος πρόσθεσε και δικά του κεφάλαια, των οποίων οι διατάξεις τους υπαγορεύονταν από τις ιδιαίτερες κοινωνικές και θρησκευτικές συνθήκες της ζωής στην Μοραβία. Σ’ αυτό άλλωστε το σημείο έγκειται και η πρωτοτυπία του έργου του, αλλά και στο γεγονός, ότι ορισμένα κεφάλαια της Εκλογής τα διεύρυνε, εξαιτίας των λόγων που προαναφέραμε, πράγμα που αποδεικνύει την άρτια νομική του κατάρτιση και την ικανότητά του ως νομοθέτη. Η “Εκλογή των Ισαύρων” καταργήθηκε το 872 μ.Χ. και αντικαταστάθηκε από τον Πρόχειρο Νόμο του αυτοκράτορα Βασιλείου. Αυτό σημαίνει, πως ο Μεθόδιος είχε ετοιμάσει το νομοθέτημά του πριν από το έτος 872 μ.Χ. και το έθεσε σε ισχύ πριν να καταργηθεί αυτό στο Βυζάντιο. Ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος είχαν έλθει στην Μοραβία, σε μια εποχή, όπου η χώρα αυτή γνώριζε μεγάλη ανάπτυξη και υπήρχε άνθηση του κρατικού βίου. Οι τελευταίες αρχαιολογικές έρευνες στην πάλαι ποτέ Τσεχοσλοβακία αποκάλυψαν, πως η εκεί παρουσία των δύο αδελφών συμπίπτει με μια περίοδο ιδιαίτερης πολιτιστικής και εκκλησιαστικής ανάπτυξης. Γι’ αυτό άλλωστε σήμερα, είναι γενικά παραδεκτό, ότι οι σπουδαιότεροι συντελεστές της ακμής αυτής υπήρξαν ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος, ιδιαίτερα μάλιστα ο δεύτερος. Αυτοί εφεύραν το σλαβικό αλφάβητο, μέσω του οποίου εμφανίστηκε η πρώτη σλαβική γραμματεία, η άνθηση της οποίας οφείλεται αποκλειστικά σ’ αυτούς. Αυτοί έθεσαν τις βάσεις για την δημιουργία θεολογικής και εν γένει πνευματικής ορολογίας και αφού βασίστηκαν σε πρότυπα που είχαν προσλάβει από την πλουσιότατη ελληνική γλώσσα, πρόσφεραν εντελώς νέα στοιχεία στη σλαβική γλώσσα και την κατέστησαν λογοτεχνική. Γι’ αυτό άλλωστε όλες οι νεότερες σλαβικές γλώσσες, βασίσθηκαν πάνω στην διαμορφωθείσα γλώσσα του Κύριλλου και του Μεθόδιου. Τα δύο αδέλφια κατέστησαν την σλαβική, από γλώσσα που μιλιόνταν απλά και κινούνταν εντός των ορίων ενός πτωχού λεξιλογίου της καθημερινής αγροτικής και στρατιωτικής ζωής, γλώσσα του γραπτού λόγου, πλούσια σε λεξιλόγιο, λεπτή στην έκφραση και συγκεκριμένη ως προς τις έννοιες. Μολονότι το έργο των δύο αδελφών δεν βρήκε συνέχεια στην Μοραβία, την χώρα εντός της οποίας η “σλαβική αποστολή” του Βυζαντίου εφαρμόστηκε κατά τον πλέον άρτιο τρόπο, επιβίωσε αυτό στις υπόλοιπες σλαβικές χώρες και μάλιστα γνώρισε και μεγάλη άνθηση. Οι μεταφράσεις των λειτουργικών και άλλων κειμένων που είχαν εκπονηθεί στην Μοραβία, σύντομα διαδόθηκαν στη Βουλγαρία, Σερβία, Ρωσία και αλλού. Οι μαθητές του Μεθόδιου που κατέφυγαν στη Βουλγαρία χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Η μία με επικεφαλής τον Κλήμεντα ήλθε στην περιοχή της Αχρίδας, η οποία την εποχή εκείνη βρίσκονταν υπό βουλγαρική κατοχή. Η άλλη, έχοντας ως αρχηγό τον πρεσβύτερο Κωνσταντίνο έδρασε στη ανατολική Βουλγαρία με κέντρο την Πρεσλάβα, πρωτεύουσα του πρώτου βουλγαρικού κράτους. Από τα μέσα του 10ου αιώνα η γλαγολιτική γραφή, που είχε επινοηθεί από τον Κύριλλο ειδικά για την μοραβική αποστολή, άρχισε να εγκαταλείπεται στη Βουλγαρία, παραχωρώντας τη θέση της σε μια καινούργια γραφή, που βασίστηκε στη βυζαντινή μεγαλογράμματη και ονομάσθηκε “κυριλλική” προς τιμή του Κυρίλλου. Η κυριλλική αυτή γραφή είναι μέχρι σήμερα σε χρήση στους Ρώσους, Βουλγάρους και τους ορθόδοξους λαούς της πρώην Γιουγκοσλαβίας. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 1. Αντωνίου – Αιμιλίου Ταχιάου: Ιστορία των Σλαβικών Ορθόδοξων Εκκλησιών, Εκδόσεις Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 1976 2. Σχολικό Εγχειρίδιο Θρησκευτικών Γ΄ Γυμνασίου “Εκκλησία, η Νέα Κοινωνία σε Πορεία”, Έκδοση Δ΄ 2000

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ

Γρηγόριος Δοχειαρίτης για Ψευτορωμαίικο "Βγαίνει κανείς στην Ουρανούπολη, είτε νέος μοναχός είναι είτε γηραιός είτε ευλαβής προσκυνητής, και αντικρύζει το θέαμα της πορνείας στο αποκορύφωμά της" Του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Αγίου Ορους Όταν ελευθερώθηκε η πολυθρύλητη Μακεδονία από τον οθωμανικό ζυγό, οι Αγιορείτες, Έλληνες αληθινοί, έβγαλαν από τα μπαούλα τους τις σκοροφαγωμένες σημαίες της πονεμένης Ελλάδος και τις ύψωσαν παντού. Το άγιο βουνό είναι το μόνο κομμάτι της αγιασμένης αυτής χώρας για το οποίο ο Ελευθέριος Βενιζέλος έδειξε ευαισθησία και συνέστησε στους Αγιορείτες να κάνουν δικό τους κρατίδιο και να μην είναι κάτω από την ελληνική επικράτεια, γιατί θα το μετανοιώσουν. Οι θερμοί Έλληνες καλόγεροι το αρνήθηκαν και δέχθηκαν την ελληνική επικράτεια σαν ευλογία της Παναγίας. Όλα αυτά τα λησμόνησαν οι εκάστοτε κρατούντες και το άγιο αυτό βουνό βρίσκεται σήμερα σε μια πλήρη εγκατάλειψη. Ο,τι και να ζητήσουμε, οι επιτροπές, σαν τους παλιούς ταχυδρόμους, μέρες γυρίζουν από γραφείο σε γραφείο, από υπουργό σε υπουργό, και δρέπουν στάχυς άκαρπους, που τους έχει καταστρέψει το συρίκι, ο λίβας. Γι᾽ αυτό το ψηλό βουνό ψιχία μόνον δίνουν από τα τραπέζια που έχουν συνδαιτυμόνες τους μουσουλμάνους. Με πιο πολλή χαρά ανεγείρουν τα τζαμιά, απ᾽ ο,τι τα μνημεία του Γένους και της πίστεως. Το Όρος είναι αφύλακτο, είναι στην διάθεση του κάθε ληστοπεράτη. Τα τελωνεία καταργήθηκαν, έλεγχος δεν γίνεται. Μπάτε, σκύλοι, αλέστε κι αλεστικά μη δώστε. Βγαίνοντας προχθές από το Όρος, βλέπω απ᾽ τον αρσανά της Χιλανδαρίου να μπαίνη στο πλοίο ένα αγροτικό με σκεπασμένη την καρότσα. Δεν συγκρατήθηκα. Η μάλλον κακώς συγκρατήθηκα. Έστειλα ένα μοναχό, να σηκώση την κουβέρτα να δη τι κουβαλάει. Κι έβγαζε έξω του Όρους ένα αγροτικό ρίγανη! Το να κόψη κανείς ένα ματσάκι για το σπίτι του κανείς δεν το αρνείται, αλλά ένα ολόκληρο αγροτικό; Πόσο συνειδητά αυτός ο άνθρωπος σύναξε από τις νάπες του Όρους αυτήν την ρίγανη και δεν την ξεπάτωσε; Περίμενα να συναντήσω λιμενικό στην Ουρανούπολη. Είμαι Αρχιπελαγίτης. Ταξιδεύω από το 1955. Πρώτη φορά είδα να πιάνη πλοίο σε λιμάνι και να μην υπάρχη ούτε τελώνης ούτε λιμενάρχης. Μα αν γίνη ένα δυστύχημα, ποιος θα το πιστοποιήση; Ο ξυλοκόπος του Αγίου Όρους η ο εργάτης η οι αλλοδαποί προσκυνητές; Μας πήρε τα τελωνεία το κράτος και μας τοποθέτησε αραιά και που λιμεναρχεία. Και σ᾽ αυτά, οσάκις προσφύγης, η το σκάφος τους είναι χαλασμένο η δεν έχουν πετρέλαιο να το κυκλοφορήσουν. (Ωστόσο, μεγάλος ηγούμενος, εισερχόμενος με 12θέσιο ταχύπλοο, πολλές φορές συνοδεύεται από το λιμενικό. Κλάψε με, μάννα, κλάψε με.) Ναί, αφύλακτο το άγιο αυτό βουνό, είναι στην διάθεση κάθε αρχαιοκάπηλου και κάθε άρπαγα. Δεν θέλουμε λιμεναρχεία, θέλουμε τελωνεία, τα οποία θα είναι επανδρωμένα όχι με προτεστάντες και ιεχωβάδες, αλλά με συνειδητούς και σοβαρούς χριστιανούς και Έλληνες. Βγαίνει κανείς στην Ουρανούπολη, είτε νέος μοναχός είναι είτε γηραιός είτε ευλαβής προσκυνητής, και αντικρύζει το θέαμα της πορνείας στο αποκορύφωμά της. Εκεί κυκλοφορούν άνθρωποι οι οποίοι μήτε στοχάζονται μήτε ντρέπονται. Λέγει ο αββά Ισαάκ: «Αυτός που δεν σέβεται τον εαυτό του δεν σέβεται και τους άλλους». Ένας νέος από την Πάτρα, επιστρέφοντας στον κόσμο, μου λέγει: «Δεν φοβάμαι την διαδρομή μέχρι την Πάτρα, αλλά την διαδρομή που θα κάνω από το καράβι μέχρι να πάω στο αυτοκίνητό μου στην Ουρανούπολη». Η φιλεύσπλαγχνη ελληνική επικράτεια, που θάλπει και υποθάλπει κάθε εχθρό και πολέμιο της πατρίδας μας και της πίστης μας, αδυνατεί να φτιάξη πιο κεί μια προκυμαία, να σταματάη το καράβι του Όρους, μόνον πρέπει να μας πετά κυριολεκτικά με ανατροπή, όπως τα αυτοκίνητα, μέσα στον κόσμο, που μόνον βούρκος εκπέμπεται και δυσοσμία δυσώδης; Λίγο σεβασμό να είχε για αυτούς τους διά ζωής ακρίτες της πίστεως, αυτούς τους άμισθους εργάτες, θα έφτιαχνε ένα μουράγιο μακριά από την ταραχή του κόσμου και την ξεδιαντροπιά. Όλα γίνονται σ᾽ αυτόν τον τόπο, εκτός από το σοβαρό και το σεμνό. Ποιος από τους κρατούντες όλα αυτά τα χρόνια στοχάστηκε τι είναι αυτό το Όρος και τι φυλάει και τι περικρατεί, για να προσφέρη κάτι για την αναστήλωση αυτών των μνημείων, παρά έπιασαν τους μοναχούς από τον λαιμό και τους έσφιγξαν να δεχθούνε βοήθεια για την αναπαλαίωση των μνημείων του έθνους μας από την άθεη και βδελυκτή Ευρωπαική Ένωση. Για ολυμπιακούς αγώνες, για τζαμιά, για διάφορους συλλόγους υπάρχουν χρήματα, αλλά γι᾽ αυτόν τον τόπο πεντάρα. Πότε κρατικός υπάλληλος περιώδευσε τον τόπο αυτόν να ρωτήση αυτούς τους στρατευμένους μοναχούς: «Τι ανάγκες έχετε;»; Και σήμερα, σαν να βρισκώμαστε στα χρόνια της τουρκοκρατίας, ζητούμε βοήθεια από τους φιλεύσπλαγχνους ομοδόξους, για να φτιάξουμε μία σκεπή, ένα παράθυρο, ένα τειχίο αντιστήριξης, να βάλουμε ένα κομμάτι μολύβι στην σκεπή του καθολικού που τρέχει. Ευτυχώς, οι μοναχοί αυτής της νέας γενιάς φέρθηκαν φιλότιμα και στερήθηκαν και την μπουκιά το ψωμί, για να αναπαλαιώσουν τα μοναστήρια τους. Οι πολιτικοί που επισκέπτονται το Όρος έρχονται κατευθυνόμενοι σαν τα βλήματα των πυραύλων και δυστυχώς θα πέσουνε στα μοναστήρια που περισσεύουν άρτων και όχι εκεί που υπάρχουν πραγματικές ανάγκες. Κι έτσι, οι εκάστοτε κρατούντες, παρά τα πολλά φώτα, παραμένουνε τυφλοί όπως και πρώτα. Ποιος υπουργός πήρε ποτέ την μάτσα του, το μπαστούνι του, να περιδιαβή το Όρος, να δη από μόνος του που ανατέλλει ο ήλιος και που δύει; Κανένας, κανένας, κανείς ποτέ! (...)Μετά από πολλούς αγώνες, μελέτες, επιμετρήσεις, ερευνήσεις, φτιάξαμε μια μελέτη για το καθολικό των Αρχαγγέλων στην Μονή Δοχειαρίου. Την ψαλίδισαν τόσο πολύ, σαν να επρόκειτο για στάβλο και για μάντρα. Τόσο, που εγώ προσωπικά ως ηγούμενος, δεν τολμώ με αυτά τα χρήματα να ξεκινήσω το έργο αυτό. Εδώ θα δείξουν την οικονομία; Δυστυχώς, παρασυρμένοι από τα ρεύματα της κακοποιού αυτής εποχής, οι κρατούντες έχουν τις τσέπες τους πάντα τρύπιες γι᾽ αυτά που δοξάζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία και την ελληνική πατρίδα. Κάποτε σ᾽ ένα λιμάνι είδα ένα παλιό αραγμένο καράβι. Το μόνο που είχε απομείνει ήταν ένας γάτος που θρηνούσε την εγκατάλειψη του παλιού καραβιού. Έτσι κι εγώ σαν γάτος θρηνώ την εγκατάλειψη του Αγίου Όρους. Καημένε γάτε, ποιος να σε ακούση και ποιος να σού φέρη προσφάι, για να συνεχίσης τον θρήνο του εγκαταλελειμμένου καραβιού; Κι εμένα ποιος θα μου κρατήση την καρδιά μου; Ποια Παναγία παυσολύπιος θα με βοηθήση να σταματήση ο πόνος μου κι ο οδυρμός μου; Εδώ θα σταματήσω γι᾽ αυτήν την φορά. Επιτρέψατέ μου μια μικρή παρένθεση για το προηγούμενο άρθρο. Όταν κανείς ομιλή στον άλλο και φοράη πετραχήλι, αυτήν την ώρα είναι ο κατ᾽ εξοχήν παπάς και οι κουβέντες που λέει πρέπει να είναι υπεύθυνες και σοβαρές· πρέπει να είναι μόνον από την διδασκαλία του Ευαγγελίου και να μη χρησιμοποιή τα δικά του κάλπικα «νομίσματα» και τα δικά του ταραγμένα πιστεύω. Όταν μιλώ χωρίς πετραχήλι, μπορεί να λέγω ο,τι θέλω, αλλά με το πετραχήλι μόνον την διδασκαλία της Εκκλησίας μπορώ να χρησιμοποιώ. Άλλως, δεν είμαι παπάς· είμαι ο μανάβης της γειτονιάς, που διαφημίζω τα προιόντα που έχω προς πώληση. Εσείς βέβαια όλοι που σχολιάσατε αυτό το άρθρο και μάλιστα ανυπόγραφα, αν φοράτε πετραχήλι σας καθιστώ υπευθύνους ενώπιον του Θεού, αν δεν φοράτε, σ᾽χωρεμένοι να είστε κι ο καθένας ας πορευθή εκεί που ετοίμασε τόπο αναπαύσεως. Ημέρες δύσκολες και για την Εκκλησία και για το έθνος. Ο διάβολος βγήκε από το καυκί του και περιέρχεται την ορθόδοξη Ελλάδα σαν λιοντάρι βρυχώμενο να καταπιή όποιον βρη μπροστά του. Κύριος ο Θεός οικτιρήσαι και ελεήσαι ημάς. Αμήν. Γρηγόριος ο Αρχιπελαγίτης

ΑΝΤΙΠΟΙΗΣΘΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ Ι.Ν. ΑΓ.ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210. 6020176, 210.6021467 Α.Π. 460 Ἐν τῶ Ἐπισκοπείω τῆ 12.12.2007 ΑΝΟΙΚΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΠΙ ΜΙΑΣ ΨΕΥΔΟΚΑΘΑΙΡΕΣΕΩΣ ΠΡΟΣ: Τόν κ. Νικόλαον καί τούς περί αὐτόν πρώην ἐν Χριστῶ Πατέρας καί Ἀδελφούς κ.κ. Παχώμιον, Ἀνδρέαν, Χρυσόστομον, ὡς καί τούς κ.κ. Παντελεήμονα, Ἰγνάτιον, Σεβαστιανόν καί Λάζαρον, τούς φερομένους ὡς ἀπό κοινοῦ ἐκδώσαντας τήν ὑπ’ ἀριθμ. 3282/28.11.2007 ἀνυπόγραφον, ἄκυρον καί ἀπό πάσης ἀπόψεως ἀπαράδεκτον «ἀπόφασιν» περί «καθαιρέσεως» ἡμῶν τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου. ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ: Εἰς τούς διαφωνήσαντας καί διαχωρίσαντας τάς εὐθύνας των Σεβασμιωτάτους κ.κ. Γαλακτίωνα καί Ταράσιον. Ἀγαπητοί πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφοί, πρόσχωμεν! Κατόπιν τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 451/23.10.07 «Προσκλήσεως, Προτάσεως, Παρακλήσεως» μας, μόλις τήν Παρασκευήν 24 Νοεμβρίου (π.ἡ.), ἐλάβομεν τό ὑπ’ ἀριθμ. 3279/22.11.2007 ἔγγραφόν σας ἔχον οὕτω: «Α.Π. 3279/22.11.200 Πρός τόν Σεβ. Μητροπολίτηνπρώην Μεσογαίας κ. Κήρυκον, εἰς Κορωπί. Σεβασμιώτατε εὐλογεῖτε. Σᾶς ἐνημερώνουμε ὅτι μεταξύ τῶν θεμάτων τῆς προσεχοῦς συνεδριάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραχίας τῆς 28ης Νοεμβρίου 2007 (ἐκ. ἡμ.), ἔχει περιληφθεῖ καί ἡ ἀπό ἀριθμ. Πρωτ. 451/10/23.10.2007 ἐπιστολή σας. Μετά τήν ὁλοκλήρωσιν τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου θά ἐνημερωθῆτε σχετικῶς. Ἐντολῆ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Ὁ Ἀρχιγραμματεύς + Πρωτοπρεσβ. Δημήτριος Τσαρκατζόγλου». Παραλλήλως μέ τό ὡς ἄνω ἔγγραφόν σας, καί ἐνῶ εὑρισκόμεθα ἐπ’ ἐλπίδι καλῶν ἐξελίξεων, δεδομένου ὅτι ἀπό τήν πλευράν σας ἀφήσατε νά διασπαρῆ ἡ εἴδησις ὅτι «ἐπίκεινται χαρᾶς εὐαγγέλια καί ὅτι τά Χριστούγεννα θά τά ἑορτάσωμεν ἑνωμένοι», ἤτοι ἐνῶ ἀνεμένομεν νά συμβῆ κάτι τό θεοβούλητον διά νά καταισχυνθῆ ὁ πονηρός καί νά συντριβῶσι τά σχέδιά του, δυστυχῶς δι’ ὑμᾶς, μετά 4 ἡμέρας, ἀπό τό ἑσπέρας τῆς Τρίτης 29 Νοεμβρίου (π.ἡ.), διεδόθησαν ἄλλαι φῆμαι, καθ’ ἅς «κατεδικάσατε εἰς καθαίρεσιν τόν Μητροπολίτην Κήρυκον»(!!!). Ἀνεμένομεν καί πάλιν νά ἴδωμεν τί τέλος πάντων συμβαίνει καί ὁσονούπω, «μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ», ἤτοι τήν Παρασκευήν 1ην Δεκεμβρίου (π.ἡ.), ἐλάβομεν διά δικαστικοῦ ἐπιμελητοῦ τήν μέ Α.Π. 3282/28.11.2007 «Ἀπόφασίν» σας περί δῆθεν «καθαιρέσεώς» μου. Ἐλυπήθημεν καί ἐπενθήσαμεν εἰλικρινῶς διά τήν τοιαύτην συμπεριφοράν σας, ἡ ὁποία καθ’ ἡμᾶς εἶναι ὡς μία εἰδεχθής πνευματική αὐτοκτονία σας. Αὐθορμήτως μᾶς ἦλθεν εἰς τόν νοῦν, τό Τροπάριον τῆς Μ. Πέμπτης: «Σήμερον ὁ Ἰούδας καταλιμπάνει τόν Διδάσκαλον καί παραλαμβάνει τόν διάβολον». Ἀπευθυνόμενος προσωπικῶς εἰς ὑμᾶς κ.κ. Νικόλαε καί Παχώμιε σᾶς ἐρωτῶμεν: Τί ἔχετε νά ἀπολογηθῆτε εἰς τήν λίαν σοβαράν καί παναληθῆ κατηγορίαν ὅτι δέν ἐκινήσατε τήν ἐπιβαλλομένην Κανονικήν καί Ὀρθόδοξον διαδικασίαν κατά τῶν πέντε, ὅπως προέβλεπεν καί προβλέπει ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 3005/1997 Ἀπόφασις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας; Διατί δέν τήν ἐλάβατε ὑπ’ ὄψιν καί πῶς τήν ἐποδοπατήσατε καί διατί συνεχίζετε νά τήν ποδοπατῆτε; Πῶς τόσον ἀθεοφόβως καί ἀσεβῶς συνεμαχήσατε μέ τούς «πέντε», μέ τούς Φλωρινικούς, καί μέ τόν κ. Χριστόδουλον καί ἐτολμήσατε τήν ἱερόσυλον πράξιν σας (3282) ἐναντίον μου, μή ἔχοντες δέ οὐδεμίαν κατηγορίαν, συνεπλάσατε ψευδῆ τοιαύτην, ἡ ὁποία τελικῶς ἀποβαίνει εἰς βάρος σας; Διατί, ἀγαπητοί, δέν ἐλάβατε ὑπ’ ὄψιν, τάς ἀνοικτάς ἀπαντήσεις μου εἰς τάς τρεῖς «Κλήσεις» σας, τάς ὁποίας καταχρηστικῶς σᾶς ἀπεστείλαμεν; Διατί, ὡς νά εἶσθε τυφλοί καί ἀπερίτμητοι τῆ καρδία, δέν ἐλάβατε ὑπ’ ὄψιν, καί τάς ἐπανειλημμένας δηλώσεις μας, (ἐμοῦ τε καί τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη), ὅτι «δέν ἐπιμένομεν εἰς καμμίαν καινοτομίαν, τήν ὁποίαν ἠθέλατε ἀποδείξει ὡς τοιαύτην»; Διατί ὁ πονηρός ἐσκλήρυνεν τοσοῦτον τήν καρδίαν σας, ὥστε ἐνῶ, ἡμεῖς σᾶς δηλοῦμεν τά ἀνωτέρω, σεῖς γράφετε εἰς τό κατηγορητήριον, ὅτι «ἐμμένομεν εἰς τήν καινοτομίαν»; Διά ταῦτα καί πρός περαιτέρω ἔλεγχόν σας, καί πάλιν ἡμεῖς στεντορεία τῆ φωνῆ ΔΗΛΟΥΜΕΝ: Ἀποδεῖξτε τήν «καινοτομίαν» μου, ἀποδεῖξτε τήν καθ’ ὑμᾶς «Τριαδολογικήν καί Ἐκκλησιολογικήν αἵρεσίν» μου, καί ἐστέ βέβαιοι, ὅτι ὄχι μόνον θά ἀνακαλέσωμεν καί θά ζητήσωμεν συγγνώμην, ἀλλά καί θά ἀναλάβωμεν ὅλας τάς εὐθύνας ἀπό τῆς ἐνάρξεως τῶν σκανδάλων ὑπό τῶν Φλωρινικῶν (1998) καί τῶν Δημ. Κάτσουρα, μ. Μαξίμου κλπ. Ἀγαπητοί δέν ἀντιμαχῶ ἐπί προσωπικοῦ πεδίου, ἀλλά, πιστεύω ὅτι, χάριτι Χριστοῦ, ἀγωνίζομαι ἐπί Δογματικῶν θεμάτων, ἤτοι τοῦ Ἐκκλησιολογικοῦ καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. Δέν ἔρχομαι νά ἀντιπαλαίσω, ἀντιθέτως εἴθε καί ζητῶ νά γίνω «ἀνάθεμα», ἀρκεῖ σεῖς νά ὁμολογήσετε τήν ἐπί τῶν ἀνωτέρω ΚΑΛΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ, καί τότε, ὦ τότε θά βιώσωμεν τό ἀληθές νόημα τῶν Χριστουγέννων, τότε θά γεννηθῆ ὁ Χριστός ἐντός ἡμῶν. Τότε τά πάντα θά θεραπευθοῦν, διότι θά ἔλθωμεν εἰς ἐπίγνωσιν καί θά μισήσωμεν ὅλα τά ἔργα τοῦ πονηροῦ, ὅπως καί τά ἀπό Φεβρουαρίου 2002 ἐν τῆ Εἰσηγήσει τοῦ πρώτου ἐξ’ Ὑμῶν ἀποδεδειγμένα αἱρετικά σας φρονήματα καί ἐπιχειρήματα, ἐπί τε τοῦ Ἐκκλησιολογικοῦ καί Τριαδολογικοῦ Δόγματος, ἐπί τῶν ὁποίων ἐβασίσατε καί τόν ἄφρονα «ἀφορισμόν», ὁ ὁποῖος οὐσία καί αὐθωρεί ἀπέβη ΑΥΤΟΑΦΟΡΙΣΜΟΣ σας. Ἑτέρωθεν, ὅσον ἀφορᾶ τήν ἐναντίον μου καθαιρετικήν σας πράξιν, ἐστέ βέβαιοι ὅτι μέ αὐτήν οὐδόλως μέ ἐβλάψατε, ὅπως ἴσως νά ἐφαντάζεσθε, ἤ καί σᾶς διεβεβαίωσαν οἱ γνωστοί συνεργάται σας, Ἀδελφοί Τσακίρογλου καί Δημ. Κάτσουρας, ὡς ἐγκάθετοι πράκτορες καί ἐκτελεστικά ὄργανα, τόσον τοῦ γνωστοῦ καί συγκεκριμένου Φλωρινικοῦ κέντρου, ὅσον καί τοῦ νεοημερολογιτικοῦ τοιούτου. Τοῦτο τό Φλωρινικόν Κέντρον εἶχεν ἀφηνιάσει ἀπό τό 1997, μέχρι καί τό 2002, ὅτε οἱ κ.κ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος καί Ἀθανάσιος Σακαρέλλος, μετά ἀπό πείσμονα ἀγῶνα, «μπῆκαν ἱκανοποιημένοι στό λαγούμι» τους, ἀφοῦ τόν Φεβρουάριον τοῦ 2002, διά τῶν ἐγκαθέτων των, σᾶς ἐπέβαλον τήν σατανικήν των βουλήν περί «ἀφορισμοῦ» τοῦ ἐλλογιμωτάτου Θεολόγου κ. Ἐλευθ. Γκουτζίδη. Διατί; Διότι, ὅπως καλῶς γνωρίζετε, συνέτριψεν τά κοινά προδοτικά σχέδια σας περί δολίας ἑνώσεως μέ δεδομένην τήν χειροθεσίαν!. Πάντως καί ἐκείνη ἡ ἐκ μέρους σας ἀφρονεστάτη πρᾶξις τοῦ «ἀφορισμοῦ», ἐπεκάθησεν ἐπί τῶν κεφαλῶν τῶν ἀρχιτεκτονησάντων καί τῶν ὑπογραψάντων αὐτήν. Ἀπολύτως εἰς τά ἴδια πλαίσια καί σατανικάς σκοπιμότητας προέκυψεν ὑπό τῶν ἰδίων καί ἡ πολύ χειροτέρα πρᾶξις σας περί «καθαιρέσεώς» μου, ἡ ὁποία ὡς καταχρηστική μέχρις ἀνοησίας, καί ὡς ἄκρως ὑστερόβουλος, ἐπεκάθησεν καί αὕτη ἐπί τῶν κεφαλῶν ὑμῶν τῶν ὑπογραψάντων. Ὡστόσον μή σᾶς λανθάνη ὅτι θά κριθῶσιν τόσον ἡ πράξίς σας ὅσον καί ὑμεῖς. Τοῦτο ἐν βαθυτάτη θλίψει ἐπισημειοῦμεν. Ἐπαναλαμβάνομεν καί παρακαλοῦμεν, καίτοι ἐκ τῆς ὅλης συμπεριφορᾶς σας ἐμφανίζεσθε ὡς μή δυνάμενοι νά ἐλέγχετε τάς σκέψεις καί ἀποφάσεις σας, ἐννοήσατε ὅτι καί ἡ πράξις σας περί «καθαιρέσεως» μου, εἶναι πολλαπλῶς καί παντελῶς ἄκυρος, ὡς ἀντικανονική, ἄδικος καί σκόπιμος, καί οὔτε μᾶς ἐγγίζει ἤ δύναται νά βλάψη τήν Ἀρχιερωσύνην μας, ἐνῶ αὕτη ὡς ΑΥΤΟΚΑΘΑΙΡΕΣΙΣ σας λογίζεται, μετά ἐννοεῖται ἀπό τήν καθαίρεσίν σας ὑπό τῶν «πέντε» κατά Ἰούνιον τοῦ 1995. Τοῦτο δέ διότι, προκειμένου νά τούς δικαιώσετε καί νά μήν κινηθῆ ἡ κατ’ αὐτῶν Κανονική καί Ὀρθόδοξος διαδικασία, παρεκωλύσατε καί ἠκυρώσατε τήν Συνοδικήν ἀπόφασιν ὑπ’ ἀριθμ. 3005/1997). Δέν μᾶς ἐγγίζει, οὔτε ἅπτεται τῆς Ἀρχιερωσύνης μας ἡ «πράξις» σας καί διότι αὕτη προέρχεται ὑπό μιᾶς δευτέρας ὁμάδος ἐκπεσόντων πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφῶν καί Συλλειτουργῶν μας, οἱ ὁποῖοι προκειμένου νά συνεχίσετε τάς βλασφημίας καί ἐκκλησιομαχίας ἐκείνων, κατεστήσατε ἑαυτούς ὑποχειρίους τῶν ξένων Κέντρων καί πάντως τοῦ Φλωρινικοῦ καί τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ, ἀπό μακροῦ δέ κατελύσατε καί τήν Κανονικήν τάξιν, καί τόν θεσμόν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί ἐδιώξατε τούς ὀρθοδόξους μέ ἀκύρους ληστρικάς «ἀργίας», «ἀφορισμούς» καί «καθαιρέσεις»! Ταῦτα δέ διά νά βλασφημήσετε τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἤγουν τήν Ἀποστολικῆν σας Διαδοχήν, καί μέσω αὐτῆς νά «συντρίψετε», «καταργήσετε» καί «ἐξαλείψετε», ὡς ἐφαντάζεσθε, καί τήν Ὁμολογίαν – Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!. Παρά ταῦτα τό μεγαλύτερο ἀδίκημά σας εἶναι τό ὅτι συνεχίζετε νά ὑποκρίνεσθε τούς ὀρθοδόξους, νά ἀντιποιῆσθε τήν Ἱεράν Σύνοδον καί νά ἐξαπατᾶτε πολύ περισσότερον ἐκείνων τῶν Γραμματέων καί Φαρισαίων (Ματθ. ΚΓ, 13-39), ἀλλά καί, εἰ θέμις εἰπεῖν, τῶν πάσης φύσεως κοινῶν ἀπατεώνων. Αὐτοί εἶναι οἱ λόγοι, διά τούς ὁποίους ἠναγκάσθημεν, νά διακόψωμεν τήν παρουσίαν καί συμμετοχήν μας εἰς τά πονηρά σας διαβούλια (Α.Π. 223/2.11.2001) καί κατόπιν νά σᾶς ἀποκηρύξωμεν καί νά διακόψωμεν πᾶσαν μεθ’ ὑμῶν ἐκκλησιαστικήν – πνευματικήν κοινωνίαν (Α.Π. 390/16.6.2005). Τήν ἐν λόγῳ πράξιν σας δέν τήν ἐπιστρέφομεν ὡς ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ, ὡς αὐθωρεί θά ἔδει νά εἴχομεν πράξει, διότι αὕτη καίτοι πολλαπλῶς ΑΚΥΡΟΣ, ἀποτελεῖ μνημεῖον παραφροσύνης καί ἐσχάτης πτώσεως καί συντριβῆς σας, ἀλλά καί διότι ἀπαραιτήτως πρέπει νά ΚΑΤΕΛΕΓΧΘΗ δημοσίως καί νά ΠΑΡΑΔΟΘΗ εἰς τόν πατέρα της τόν Διάβολον. Θά ἀπαντήσωμεν, λοιπόν, καί θά τήν κατελέγξωμεν ΔΗΜΟΣΙΩΣ, διότι τό ἀπαιτεῖ ἡ Ἐκκλησία, τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ πιστός λαός. Ἐπί τούτω δέον, ὅπως, ἅμα λήψει παρούσης, μᾶς ἀποσταλῶσι πάραυτα α) Ὑπογεγραμμένη καί ἐσφραγισμένη ἡ 3282 «ἀπόφασίς» σας, β) Τυχόν ἐπ’ αὐτῆς εἰσηγήσεις, προτάσεις, μεθ’ ὁλοκλήρου τοῦ σώματος τῶν σχετικῶν Πρακτικῶν καί γ) Τό σχετικόν «Ἀνακοινωθέν». Ὡστόσον σᾶς διαβεβαιοῦμεν ὅτι σᾶς ἀγαπῶμεν, ὡς καταληστευμένους πρώην Ἀδελφούς καί Πατέρας, καί εἰλικρινῶς θλιβόμεθα, διότι ἐφθάσατε εἰς αὐτό τό ἀπίστευτον κατάντημα τῆς καταληστεύσεως σας, ἀφοῦ ἠθελήσατε νά «κατέλθετε ἐκ τῆς νέας Ἱερουσαλήμ καί νά πορευθῆτε πρός τήν Ἱεριχώ...». Ὡστόσον καί ὁ Αἰώνιος Σαμαρείτης ὑπάρχει καί τό ὑποζύγιον διατίθεται, ἀλλά καί τό Πανδοχεῖον εἶναι ἀνοικτόν ... Ἐν ταὐτῶ θέλομεν ἰδιαιτέρως νά τονίσωμεν καί νά ὑπογραμμίσωμεν ὅτι ποτέ δέν εἶναι ἀργά ... Τίποτε δέν νικᾶ τήν ἀγάπην καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἡμεῖς ἐπιδείξωμεν τήν ἀνάλογον μετάνοιαν καί διόρθωσιν. Θά ἦτο παράλειψίς μας, ἄν καί ἐκ τῆς θέσεως ταύτης δέν ἀναπέμψωμεν εὐχαριστίαν πρός τόν Κύριον, διότι ἡ Χάρις Του ἐνίσχυσεν τούς δύο Μητροπολίτας, τῆς ὁμάδος σας, κ. Γαλακτίωνα καί κ. Ταράσιον, ὥστε νά διαφωνήσουν μέ τήν σκευωρίαν σας καί νά μήν θέσουν τήν ὑπογραφήν των εἰς τήν συγκεριμένην «ἀπόφασίν» σας. Τό γεγονός τοῦτο ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη πρόσθετον λόγον, ὁ ὁποῖος ἀκυρώνει, τήν ἀφ’ ἑαυτῆς καί A PRIORI (ἐκ τῶν προτέρων), ἄκυρον πράξιν σας. Συγχαίροντες τούς δύο Μητροπολίτας προσευχόμεθα, ὅπως ὁ Κύριος τούς ἐνισχύση περαιτέρω καί τούς ὁδηγήση καί εἰς κρείττονας θεαρέστους τοποθετήσεις. Ἐν κατακλεῖδι καί εἰς ἐπίρρωσιν τῶν ἀνωτέρω, ἐπαναλαμβάνομεν καί αὖθις τήν εὐχήν «ὅπως ἕκαστος χωριστά καί ἅπαντες ἀπό κοινοῦ ταπεινωθῶμεν καί συντριβῶμεν, ἵνα εὐπρόσδεκτος γένηται ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἡ μετάνοια μας, καί ἵνα ἐν ἀγάπῃ ὁμολογήσωμεν Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα Τριάδα Ὁμοούσιον καί Ἀχώριστον, τήν πληροῦσαν τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Διατελοῦμεν ἐν προσευχῆ καί Ἀγάπη Χριστοῦ καί προσδοκοῦμεν τήν ἐκ τῆς Βηθλεέμ εἰρήνην καί φωτισμόν, ὥστε νά προσκομίσωμεν ὡς δῶρον τῶ τεχθέντι Χριστῶ τήν πρός Αὐτόν καλήν Ὁμολογίαν μας, ἤτοι τήν Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τήν Ὀμολογίαν ἐπί τῆς Γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων Αὐτῆς. Ἀμήν. Υ.Γ. Τά αὐτά ἰσχύουν καί διά τήν ὑπ’ ἀριθμ. 3281/28.11.2007 ἐπιστολήν σας καί τό Παράρτημα αὐτῆς, ἐπί τῶν ὁποίων ἐπίσης θά σᾶς ἀπαντήσωμεν διεξοδικῶς. Ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος