ΔΙΑΤΙ Η ΤΟΣΗ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ ΣΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

 

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ  ΑΓΙΑΣ  ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ

ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057

 

                            

                                    Α.Π.    Ε/49                                  Ἐν  Κορωπίω Μάρτιος 2008 (Ε.Η.)

         

Πρός

ἐπερωτῶντα διατί ἡ τόση παραφροσύνη

εἰς τά ἐκκλησιαστικά μας πράγματα

 

Ἀγαπητέ μου, χαῖρε ἐν Κυρίω.

Μέ ἐρωτᾶτε, διατί τόσαι διαιρέσεις καί σκάνδαλα εἰς ἡμᾶς τούς Ὀρθοδόξους. Διατί τόση ἀσέβεια ἀκόμη καί εἰς σεμνυνομένους μέ τό ὄνομα τοῦ γνησίου Ὀρθοδόξου. Διατί τόση παραφροσύνη καί τόση ἀναίδεια ἀκόμη καί εἰς τούς ἐκκλησιαστικούς κύκλους.

Πολύ δικαιολογημένη εἶναι ἡ ἀπορία, διότι πράγματι, ἐάν ἀντικρύσωμεν μετά προσοχῆς τήν «κατάντια» τῶν σημερινῶν ἀνθρώπων γενικώτερον, ἀλλά καί τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων, θά φρίξωμεν.

Εἶναι πολύ χαρακτηριστικός ὁ Μέγας Βασίλειος διά τούς Κληρικούς τῆς ἐποχῆς του, τά ὁποῖα ἰσχύουν καί διά τούς σημερινούς Κληρικούς. Γράφει: «Ὁ Ἰούδας πού προτίμησε νά πεθάνη στήν ἀγχόνη παρά νά ζεῖ στήν ντροπή, ἀποδείχθηκε προτιμότερος ἀπ’ αὐτούς (τούς Ἱερωμένους) πού στίς μέρες μας στέκουν χωρίς ντροπή ἀπέναντι στήν γενική κατακραυγή καί σχετίζονται ἀναίσχυντα μέ τά αἰσχρά. Μονάχα μή ἐξαπατηθεῖτε ἀπό τίς ψευδολογίες τους ὅταν διακηρύττουν ὀρθότητα πίστεως. Τέτοιοι ἄνθρωποι εἶναι Χριστέμποροι, καί ὄχι Χριστιανοί, καθόσον πάντα προτιμοῦν ἐκεῖνο πού τούς βολεύει στόν παρόντα βίο ἀπό τό νά ζοῦν σύμφωνα μέ τήν ἀλήθεια τοῦ Εὐγγελίου» (Μέγας Βασίλειος ‘Επιστολή ΣΜ, Νικοπολίταις Πρεσβυτέροις, 2-3 PG 897 Α)

Καί ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης διά τήν ἐποχήν του διεκτραγωδεῖ τήν «κατάντια» τῶν τότε Κληρικῶν διά τῶν ἐξῆς: «Ὦ τῆς πωρώσεως!  ὦ τῆς θεομαχίας!  Χριστός ἤρνητο ... ἐπίσκοποι περιωρίζοντο καί ἡγούμενοι ταυτοπαθοῦντες... μοναχοί καί μονάζουσαι, λαϊκοί καί λαϊζουσαι..., οἱ μέν τυπτόμενοι, οἱ δέ φρουρούμενοι, ἄλλοι λιμοκτονούμενοι, ἕτεροι ξεόμενοι, ἄλλοι θαλαττευόμενοι ... ἕτεροι θανατούμενοι... καί σύ, ὦ τρισάθλιε, ἐαλωκώς τῆ ψυχοφθόρω κοινωνίᾳ, καί μένων εἰς τό ὀλετήριον, ἐπ΄ ἅν οὕτως, ἀλλ’ οὐ μοναστήριον, λέγεις εὖ ἔχειν... Ποῖον δέ καί διεσώσω ναόν, τόν ναόν τοῦ Θεοῦ, μιάνας σεαυτόν; Τίνας δέ καί ἀδελφούς ἐφυλάξω, διεφθορότας τῆ ὀλεθρίᾳ σου κοινωνία, κἄν ἐν βρώμασι; σκάνδαλον τοῦ κόσμου, ὑπόδειγμα ἀρνήσεως, προτροπή ἀπωλείας, σάρξ  ἀλλ’ οὐ πνεῦμα, σκοτήρ, ἀλλ’ οὐ φωστήρ. Ταῦτα αὐτή ἡ ἀλήθεια βοᾶ πρός τούς οὕτως ἀσεβοῦντας΄ οὕς εἰ μή μετανοήσουσιν ἐπιλέγειν οὕτως ἄθεα, οὐ χριστιανούς ἡγητέον» (P.G. 99, 1337 C).

Καί ἡ αἰτία ὅλης αὐτῆς τῆς παραφροσύνης, τῆς ἀσεβείας καί τῆς θεομαχίας, ποία εἶναι; Μᾶς δίδει τήν ἀπάντησιν ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης. «Ἡ ἐν ὀλίγω τῆς ἀληθείας παρατροπή τῆ ασεβεία την πάροδον δέδωκε». (Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης, Ρ.G. 44,1249). Δηλαδή, ἐάν ξεφύγωμεν ἔστω καί κατ’ ὀλίγον ἀπό τήν ἀλήθεια, ἔρχεται σάν συνέπεια ἡ ἀσέβεια. Καί αὐτό ἀκριβῶς συμβαίνει σήμερον, καί μάλιστα εἰς πολύ μεγαλύτερον βαθμόν. Διότι, ἄν ἡ ὀλίγη παρατροπή (ἐκτροπή) ἀπό τήν ἀλήθεια δίνει τήν εὐκαιρία νά ἐκδηλωθῆ ἡ ἀσέβεια, πόσην ἀσέβειαν, πόσην παραφροσύνην πόσην θεομαχίαν φέρνει ἡ παντελής ἀθέτησις τῆς ἀληθείας. Διά τοῦτο ἀς προσέξωμεν, διότι οἱ καιροί χαλεποί. Καί ἀς μελετῶμεν τόν λόγον τοῦ Θεοῦ διά νά γνωρίζωμεν τήν ἀλήθειαν. Καί ἡ γνῶσις τῆς ἀληθείας θά μᾶς κρατήση ἐλευθέρους ἀπό τό κακόν, προσηλωμένους εἰς τό ἀγαθόν. «Γνώσεσθε, λοιπόν τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώση ὑμᾶς».

 

Μετ’ εὐχῶν

+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς

Κήρυκος

 

ΜΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΙΣ ΔΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ

 

ΜΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΙΣ, ΔΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ,

at November 01, 2016

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΑ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗ, ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ egxeirisi-xeirourgeio-giatroi.jpg Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου Στην εκπομπή ‘’ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ’’ του Κυπριακού Τηλεοπτικού σταθμού ‘’Sigma’’, που παρουσιάζει o θεολόγος κ. Ανδρέας Πιτσιλλίδης, με θέμα «Η διακοπή της κύησης και το δικαίωμα των γυναικών στο σώμα τους», εξέφρασε θέσεις που δεν συμφωνούν με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Ο κ. Ανδρέας Πιτσιλλίδης, εξέφρασε εντελώς λάθος θέσεις για το θέμα των αμβλώσεων πριν την 5η εβδομάδα, μη θεωρώντας την άμβλωση στο διάστημα των πρώτων 5 εβδομάδων ως φόνο. Σύμφωνα με την Εκκλησία μας και για το διάστημα των πρώτων 5 εβδομάδων, η άμβλωση είναι φόνος. Την άποψη ότι μετά την 5η εβδομάδα σχηματίζεται ο εγκέφαλος και αρχίζει η εγκεφαλική λειτουργία, και ως εκ τούτου δεν είναι φόνος, δεν τη δέχεται Εκκλησία μας. Ποιος είπε ότι ο σχηματισμός του εγκεφάλου και η έναρξη της εγκεφαλικής λειτουργίας, καταδεικνύει ότι τότε το έμβρυο εμψυχούται; «Άμα δε το σώμα και η ψυχή πέπλασται, ου το μεν πρώτον, το δε ύστερον» αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στο σύγγραμμά του «Έκδοσις ακριβής Ορθοδόξου Πίστεως», με το «άμα» να δηλώνει επακριβώς το ταυτόχρονο. Στο άρθρο του ο Herman T. Engelhardt, Καθηγητής του Τμήματος Φιλοσοφίας, του Rice University, με τίτλο «Οι εκτρώσεις και οι πόλεμοι των πολιτισμών» (Μετάφρ. π. Γεωργίου Κανάκη), αναφέρει πως «Αυτό που είναι σημαντικό για τους Χριστιανούς είναι ότι μία διάκριση μεταξύ διαμορφομένων και ασχηματίστων εμβρύων, εμψυχωμένων και μη εμψυχωμένων εμβρύων, απορρίπτεται διαρρήδην ως μη έχουσα θεολογική σημασία για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς» και ότι «Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί βιώνουν μια αδιάσπαστη εκτίμηση του πώς να εκτιμούν την ανθρώπινη ζωή από τη σύλληψή της, και να αναγνωρίζουν ότι η αφαίρεση αυτής της ζωής απαγορεύεται». Ο αιρετικός Θωμάς Ακινάτης, ο οποίος ως γνωστό είχε επηρεασθεί από τον Αριστοτέλη, δεν δέχοταν ότι είναι φόνος η πρώιμη άμβλωση. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, στα «Κεφάλαια φιλοσοφικά» αναφέρει «Ομοϋπόστατα εισίν, ότε δύο φύσεις εν μια υποστάσει ενωθώσι και μίαν σχώσιν υπόστασιν σύνθετον και εν πρόσωπον, ως ψυχή και σώμα». «Την ψυχήν ούτε γαρ προυφίσταται του σώματος, ούτε μεθυφίσταται. Αλλ’ άμα τη τούτου γενέσει κτίζεται και αυτή» ομιλεί ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης (Κλίμαξ, Λόγος Κστ΄). Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στα Εκατόν Πεντήκοντα Κεφάλαια (Συγγράμματα Τόμος Ε΄) αναφέρει «Η μέντοι ψυχή συνέχουσα το σώμα, ω και συνεκτίσθη, πανταχού του σώματος εστίν… ». Ο Β΄ Κανών του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου (Περί της φθειράσης κατ’ επιτήδευσιν το έμβρυον), εις την προς Αμφιλόχιον Ικονίου Επιστολή Κανονική Α, αναφέρει «Η φθείρασα κατ’επιτήδευσιν, φόνου δίκην επέχει. Ακριβολογία δε εκμεμορφωμένου και ανεξεικονίστου παρ’ημίν ουκ έστιν». Η απόφαση της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου για το θέμα τούτο, επικύρωσε τον Β΄ Κανόνα του Αγίου Βασιλείου. «Η ψυχή όλη δι όλου του σώματος χωρεί και ομοχρόνως εν τη ζωή γίνεται» λέγει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης στο σύγγραμμά του «Εξήγησις του Άσματος των Ασμάτων», Λόγος Ζ΄. Σαφώς δεν προηγείται το σώμα της ψυχής, αλλ’ η ψυχή γίνεται «ομοχρόνως» με το σώμα. Είναι χαρακτηρισική η ρήση του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, με το ομοχρόνως να επεξηγεί πλήρως ότι «άμα το σώμα και η ψυχή». «Ούτε γαρ σώμα προ της ψυχής αφίστατο, ούτε ψυχή προ του σώματος» αναφέρει ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης, P.G. 89,724. Πως δύναται να ισχυριστεί κανένας, ότι «το σώμα πρώτον γέγονεν και η ψυχή ύστερον» εάν θέλει ορθοδόξως να φρονεί; Θα μπορούσε λοιπόν κανείς, ορθοδόξως φρονών, να ισχυριστεί ότι «άχρι πέμπτης εβδομάδος, ουκ είναι το έμβρυον άνθρωπος»; Τότε δηλαδή είναι μόνο σώμα; Δεν έχει ψυχή το έμβρυο αυτό; Ποιός Άγιος της Εκκλησίας μας, είπε ποτέ κάτι τέτοιο; «Άμα δε το σώμα και η ψυχή πέπλασται, ου το μεν πρώτον, το δε ύστερον» αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Comments

ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΝ ΑΓΙΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ11/1/16, 4:55 PM

Προσοχή , τό θέμα αυτό ειναι ενα θέμα πού πρέπει νά πασχολήση καί τόν "ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ", διότι τήν αιρετικήν αποψιν οτι τό εμβρυον δέν εμψυχούται αμα τη συλλήψει αλλά μετά παρέλευσιν ωρισμένων ημερων, οπως ελεγε ο αιρετικός Θωμάς ο Ακυνάτος,, την διετύπωσε εἰς βιβλίον του καί την υπεστήριζεν ἐπί πολλά ετη ο ποτε Πειριαώς καί Νήσων Νικόλαος καί εν συνεχεία παράνομος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ο ηγέτης τού ομωνύμου σχίσματος (2005), καί αν καί κατόπιν της ιδικής μου επιμοινής εφάνη ο,τι διώρθωσε κάτι, ομως τό βιβλίον του εις δύο εκδόσεις παραμένει καί μολύνει τάς ψυχάς των χριστιανών, καί ουδ΄πεοτε ουτε ο ιδιος ουτε Σύνοδος θέλησε νά εκδώση σχετικήν Εγκύκλιον ... Δύναμαι νά ειπω οτι η αρνησις τού Νικολάου νά αναιρέση εθύς εξ αρχής τήν αιρετικήν ταύτην δοξασίαν ...

ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΧΑΛΕΠΟΙ ... ΑΣ ΠΡΟΣΕΞΩΜΕΝ ... ΚΑΛΟΥΜΕΝ ΕΙΣ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ...

 ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΧΑΛΕΠΟΙ ... ΑΣ ΠΡΟΣΕΞΩΜΕΝ ... 

ΠΑΡΑΘΕΤΟΜΕΝ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟΝ ΠΟΥ ΕΓΡΑΦΗ ΕΝ ΕΤΕΙ 2008, ΚΑΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΝΕΑΝ ΤΟΤΕ ΕΚΔΟΣΙΝ ΥΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟΝ "ΑΜΕΣΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ-  ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ"... 

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΖΟΜΕΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΑΛΑΘΗΤΟΝ ΕΙΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΜΕ, ΔΙΟ ΚΑΙ ΖΗΤΟΥΜΕ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ.... ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΟΣΟΥΣ ΤΑΥΤΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΧΘΟΥΝ ΛΕΓΟΝΤΕΣ ΟΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΔΗΛΑΔΗ ΑΥΤΟΙ) ΔΕΝ ΚΑΜΝΕΙ (ΔΕΝ ΚΑΜΝΟΥΝ) ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΑΥΤΗΣ ΑΥΤΟΙ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΩΝ ΑΔΙΚΟΥΝ ...

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ

ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΕΡΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ  ΑΓΙΑΣ  ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ

Δ/ΝΣΙΣ: ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54

ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057

 

                     Α.Π. (Ε)  64                            Ἐν  Κορωπίω Ἀπρίλιος 2008

         

Ἐνημέρωσις διά τήν νέαν ἔκδοσιν ὑπό τόν τίτλον:

«ΑΜΕΣΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ»

 

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῶ ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά, χαίρετε ἐν Κυρίω πάντοτε.

Διά τοῦ παρόντος σᾶς ἐνημερώνω περί τῆς νέας ἀγωνιστικῆς ἱεραποστολικῆς ἐκδόσεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, ἡ ὁποία φέρει τόν τίτλον «ΑΜΕΣΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ», καί ἀποτελεῖ ἀπάντησιν εἰς τήν ὑπ’ ἀριθμ. 3280/28.11.2007 «Ἐγκύκλιον» τῆς ψευδοσυνόδου τῶν Νικολαϊτῶν.

Ἡ νέα αὐτή ἔκδοσις περιλαμβάνει: 1) Τήν Ἐγκύκλιον τῶν Νικολαϊτῶν, διά τῆς ὁποίας «καταδικάζουν» τήν χειροθεσίαν, ἤτοι δίδουν ὑπόστασιν εἰς τήν ἀνυπόστατον διά τήν Ἐκκλησίαν χειροθεσίαν τοῦ 1971, καί τοῦτο διά τήν ἀναγνώρισίν των ὑπό τοῦ Φλωρινικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, 2) Ἀπάντησιν καί σχολιασμόν ἐπ’ αὐτῆς ὑπό τοῦ θεολόγου Ἐλευθ. Γκουτζίδη καί 3) Παράρτημα μέ κείμενα τῆς ἡμετέρας ἐλαχιστότητος, μέσα ἀπό τά ὁποῖα ἀποκαλύπτεται ἡ προδοσία τῶν Νικολαϊτῶν κατά τῆς Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς.

Ὁ ἀναγνώστης μελετώντας τήν νέαν ἔκδοσιν ἀσφαλῶς θά λυπηθῆ διά τήν κατάληξιν τοῦ κινήματος τῶν Νικολαϊτῶν καί θά διερωτηθῆ. Διατί τόσες διαιρέσεις καί τόσα σκάνδαλα; Διατί τόση ἀπιστία καί ἀσέβεια ἀκόμη καί εἰς μέχρι «χθές» ἀδελφούς μας καί συνεπισκόπους μας, σεμνυνομένους μάλιστα μέ τό ὄνομα τοῦ γνησίου Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου; Διατί τόση παραφροσύνη καί τόση ἀναίδεια; Καί πολύ δικαιολογημένη θά εἶναι ἡ ἀπορία, διότι πράγματι, ἐάν παρατηρήσωμεν μετά προσοχῆς τήν «κατάντια» τῶν σημερινῶν Ἐπισκόπων (νεοημερολογιτῶν καί ψευδο - παλαιοημερολογιτῶν) θά φρίξωμεν.

Εἶναι πολύ χαρακτηριστικός ὁ Μέγας Βασίλειος διά τούς Κληρικούς τῆς ἐποχῆς του, τά ὁποῖα ἰσχύουν καί διά τούς σημερινούς Κληρικούς: «Ὁ Ἰούδας πού προτίμησε νά πεθάνη στήν ἀγχόνη παρά νά ζεῖ στήν ντροπή, ἀποδείχθηκε προτιμότερος ἀπ’ αὐτούς (τούς Ἱερωμένους) πού στίς μέρες μας στέκουν χωρίς ντροπή ἀπέναντι στήν γενική κατακραυγή καί σχετίζονται ἀναίσχυντα μέ τά αἰσχρά. Μονάχα μή ἐξαπατηθεῖτε ἀπό τίς ψευδολογίες τους ὅταν διακηρύττουν ὀρθότητα πίστεως. Τέτοιοι ἄνθρωποι εἶναι Χριστέμποροι, καί ὄχι Χριστιανοί, καθόσον πάντα προτιμοῦν ἐκεῖνο πού τούς βολεύει στόν παρόντα βίο ἀπό τό νά ζοῦν σύμφωνα μέ τήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου» (Μέγας Βασίλειος Ἐπιστολή ΣΜ, Νικοπολίταις Πρεσβυτέροις, 2-3 PG 897 Α). Καί ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης διεκτραγωδεῖ τήν «κατάντια» τῶν τότε Κληρικῶν διά τῶν ἐξῆς: «Ὦ τῆς πωρώσεως!  ὦ τῆς θεομαχίας!  Χριστός ἤρνητο ... ἐπίσκοποι περιορίζοντο καί ἡγούμενοι ταυτοπαθοῦντες... μοναχοί καί μονάζουσαι, λαϊκοί καί λαϊζουσαι..., οἱ μέν τυπτόμενοι, οἱ δέ φρουρούμενοι, ἄλλοι λιμοκτονούμενοι, ἕτεροι ξεόμενοι, ἄλλοι θαλαττευόμενοι ... ἕτεροι θανατούμενοι... καί σύ, ὦ τρισάθλιε, ἐαλωκώς τῆ ψυχοφθόρω κοινωνίᾳ, καί μένων εἰς τό ὀλετήριον, ἐπ΄ ἅν οὕτως, ἀλλ’ οὐ μοναστήριον, λέγεις εὖ ἔχειν... Ποῖον δέ καί διεσώσω ναόν, τόν ναόν τοῦ Θεοῦ, μιάνας σεαυτόν; Τίνας δέ καί ἀδελφούς ἐφυλάξω, διεφθορότας τῆ ὀλεθρίᾳ σου κοινωνία, κἄν ἐν βρώμασι; σκάνδαλον τοῦ κόσμου, ὑπόδειγμα ἀρνήσεως, προτροπή ἀπωλείας, σάρξ  ἀλλ’ οὐ πνεῦμα, σκοτήρ, ἀλλ’ οὐ φωστήρ. Ταῦτα αὐτή ἡ ἀλήθεια βοᾶ πρός τούς οὕτως ἀσεβοῦντας΄ οὕς εἰ μή μετανοήσουσιν ἐπιλέγειν οὕτως ἄθεα, οὐ χριστιανούς ἡγητέον» (P.G. 99, 1337 C).

Καί ἡ αἰτία ὅλης αὐτῆς τῆς παραφροσύνης, τῆς ἀσεβείας καί τῆς θεομαχίας, ποία εἶναι; Μᾶς δίδει τήν ἀπάντησιν ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης. «Ἡ ἐν ὀλίγω τῆς ἀληθείας παρατροπή τῆ ἀσεβεία τήν πάροδον δέδωκε». (Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης, Ρ.G. 44,1249). Δηλαδή, ἐάν ξεφύγωμεν ἔστω καί κατ’ ὀλίγον ἀπό τήν ἀλήθεια, ἔρχεται σάν συνέπεια ἡ ἀσέβεια.

Καί αὐτό ἀκριβῶς συμβαίνει σήμερον, καί μάλιστα εἰς πολύ μεγαλύτερον βαθμόν. Διότι, ἄν ἡ ὀλίγη παρατροπή (ἐκτροπή) ἀπό τήν ἀλήθεια δίνει τήν εὐκαιρία νά ἐκδηλωθῆ ἡ ἀσέβεια, πόσην ἀσέβειαν, πόσην παραφροσύνην, πόσην θεομαχίαν προκαλεῖ ἡ παντελής ἀθέτησις τῆς ἀληθείας, καί ἡ διακήρυξις τοῦ ψεύδους ὡς ἀληθείας, ὅπως κάμνουν οἱ Νικολαῖται καί μέ αὐτήν τήν Ἐγκύκλιον.

Διά τοῦτο ἀς προσέξωμεν, διότι οἱ καιροί εἶναι χαλεποί, καί ἀς μελετῶμεν τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί άς ἐνημερωνόμεθα περί τῆς πορείας τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων, διά νά γνωρίζωμεν τήν ἀλήθειαν. Καί ἡ γνῶσις τῆς ἀληθείας θά μᾶς κρατήση ἐλευθέρους ἀπό τό κακόν, προσηλωμένους εἰς τό ἀγαθόν. «Γνώσεσθε, λοιπόν τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώση ὑμᾶς». Παρακαλῶ λοιπόν προμηθευθεῖτε τήν νέαν ἔκδοσιν, μελετῆστέ την καί νά εἶσθε βέβαιοι ὅτι θά λύσετε πολλάς ἀπορίας.

 

Μετ’ εὐχῶν

+Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς

Κήρυκος

Η ΔΗΘΕΝ ΠΤΩΣΙΣ ΤΗΣ ΕΑΡΙΝΗΣ ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ

 

Η ΔΗΘΕΝ ΠΤΩΣΙΣ ΤΗΣ ΕΑΡΙΝΗΣ ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ  ΑΓΙΑΣ  ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ

ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057

 

                 

Α.Π.Ε/60             Ἐν  Κορωπίω Μάρτιος 2008 (Ε.Η.)

    

Θέμα: Περί τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας, ἐπιστολή τῆς συνταξιούχου ἐκπαιδευτικοῦ Ἀντιγόνης Παπαμιχαήλ ἐκ Λαρίσης.

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά.

 

Ἐλάβομεν, παρά τῆς Συνταξιούχου ἐκπαιδευτικοῦ ἐν Χριστῶ ἀδελφῆς καί στελέχους τῆς Ἐνορίας Ἁγίου Ἰωάννου Λαρίσης, Ἀντιγόνης Παπαμιχαήλ, τήν κάτωθι λίαν σημαντικήν ἐπιστολήν ἀναφερομένην εἰς τό θέμα τῆς ἑαρινῆς ἰσημερίας καί σᾶς τήν κοινοποιοῦμεν πρός ἐνημέρωσιν, καθ’ ὅσον μᾶς εὑρίσκει ἀπολύτως συμφώνους. Διά τῆς ἐν λόγω ἐπιστολῆς, ἡ ὁποία ἀπεστάλη εἰς τήν Ἐφημερίδα τῆς Λαρίσης «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», ὅπου καί ἐδημοσιεύθη, στηλιτεύεται ἡ φοβερά ἀπάτη τῶν Παπικῶν, ἐπί τῆς ὁποίας τόν ΙΣΤ  αἰῶνα ἐστηρίσθη ἡ ἀλλαγή τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου καί ἡ ἀντικατάστασις αὐτοῦ διά τοῦ Γρηγοριανοῦ. Κατ’ αὐτήν, ἡ ἐαρινή ἰσημερία κατά τήν Α΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, βάσει τῆς ὁποίας ἐθεσπίσθη τό αἰώνιον Πασχάλιον, ἔπιπτε δῆθεν εἰς τάς 21 Μαρτίου, διά τοῦτο καί ἐχρειάσθη νά κάμουν τήν ἡμερολογιακήν ἀλλαγήν.

Παραθέτομεν ταύτην:

«Ἡ ἐαρινή ἰσημερία ἀστρονομικῶς σηματοδοτεῖ τήν ἀρχήν τῆς ἀνοίξεως, ταυτοχρόνως δέ καί τήν ἀρχήν τοῦ νέου ἔτους, δεδομένου ὅτι ὁ μήν Νισάν, ὁ πρῶτος μήν τοῦ σεληνιακοῦ ἔτους, ἀπαραιτήτως ἀρχίζει κατά τήν ἰσημερίαν, ἤ μετά ἀπό αὐτήν. «Ὁ μήν οὗτος ὑμῖν ἀρχή μηνῶν, πρῶτος ἐστίν ὑμῖν ἐν τοῖς μησίν τοῦ ἐνιαυτοῦ». (Ἐξ. 12,2). Ὄθεν ἔχει ἰδιαιτέραν σημασίαν διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἐξ’ αἰτίας τοῦ γεγονότος, ὅτι ἀποτελεῖ σημεῖον ἀναφορᾶς διά τόν προσδιορισμόν τῆς ἡμερομηνίας τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα ἑκάστου ἔτους, βάσει τοῦ Αἰωνίου Πασχαλίου Κανονίου τῆς ἐν Νικαία Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τό 325 μ.Χ. Ἑορτάζεται δέ ἡ λαμπροφόρος ἡμέρα τῆς ‘Αναστάσεως τοῦ Κυρίου «κατά τήν πρώτην Κυριακήν μετά τήν πρώτην ἐαρινήν πανσέληνον» καί ὡς ἐκ τούτου μετά τήν ἰσημερίαν καί μετά τό Νομικόν Ἑβραϊκόν Πάσχα, δεδομένου ὅτι ἐαρινή Πανσέληνος σημαίνει σελήνην 14 ἡμερῶν γεννηθεῖσαν κατά ἤ μετά τήν ἐαρινήν ἰσημερίαν, ἡ ὁποία ταυτοχρόνως καί συμφώνως μέ τόν Μωσαϊκό Νόμο, εἶναι ἡ γνωστή «τεσσαρεσκαιδεκάτη» τοῦ Ἑβραϊκοῦ Πάσχα (Ἐξ. 12,6, Λευ 23,5).

Μέ τήν εἰσαγωγήν ἐν Ἑλλάδι τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου τό 1924 ἤ τήν «διόρθωσιν» τοῦ Ἰουλιανοῦ, ὡς οἱ καινοτομήσαντες ἀρέσκονται νά ὑποστηρίζουν, ὡς ἡμερομηνίαν τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας τοποθετεῖται ἡ 21 Μαρτίου, τό ὁποῖον ἐναρμονίζεται ἀπολύτως μέ τάς δυτικοπλήκτους ὑποσημειώσεις τοῦ Πηδαλίου, ὅτι «καί αἱ Οἰκουμενικαί Σύνοδοι, ὅπου μετά τήν πρώτην ἔγιναν καί οἱ λοιποί Πατέρες, ἔβλεπον ναί καί αὐτοί, ὡς σοφοί ὅπου ἦσαν, πώς κατέβη πολύ ἡ ἰσημερία, ἀλλ’ ὅμως δέν ἠθέλησαν νά τήν μεταθέσουν ἀπό τήν κα΄ Μαρτίου, ὅπου τήν ηὗρεν ἡ Α΄ Σύνοδος», τῶν Πρακτικῶν τῆς ἐν λόγω Συνόδου μή εὑρισκομένων.

Ἐάν βεβαίως αὐτό δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἐκκλησιαστικήν πλάνην, ὁπωσδήποτε εἶναι χονδροειδής ἀπάτη εἰς βάρος τῆς ἀληθείας καί τῶν ἁπλῶν χριστιανῶν καί ἐξηγούμεθα.

Λαμβάνοντες ὑπ’ ὄψιν τά δεδομένα ὅτι:

α) Τό σεληνιακόν ἔτος ἀρχίζει μέ τήν γέννησιν νέας σελήνης, κατά ἤ μετά τήν ἐαρινήν ἰσημερίαν (ἐάν ἡ σελήνη γεννηθῆ πρό τῆς ἰσημερίας, δέν εἶναι ἐαρινή, ἀλλά χειμερινή).

β) Τό Ἑβραϊκόν Πάσχα, συμφώνως μέ τόν Μωσαϊκό Νόμο, ἑορτάζεται τήν 14^ην (τεσσαρεσκαιδεκάτην») τοῦ μηνός Νισάν (Μαρτίου – Ἀπριλίου), δηλ. τοῦ πρώτου μηνός τοῦ σεληνιακοῦ ἔτους.

γ) Ἄρα ἡ 14^η Νισάν ἀπαραιτήτως τουλάχιστον 14 ἡμέρες μετά τήν ἐαρινήν ἰσημερίαν

δ) Ἡ ἐν Νικαία Α΄ Οἱκουμενική Σύνοδος (325 μ.Χ.) ὥρισεν τά ὅρια τοῦ Χριστιανικοῦ Πάσχα, μέ τό τότε ἰσχῦον Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον μεταξύ 22 Μαρτίου καί 25 Ἀπριλίου, ἀναλόγως μέ τήν πρώτην ἐαρινήν σελήνην.

ε) Ἕνα χαρακτηριστικόν παράδειγμα: Κατά τό πάθος τοῦ Χριστοῦ ὁ μέν κύκλος τῆς σελήνης ἦτο δέκατος (10), ὁ δέ τοῦ ἡλίου εἰκοστός τρίτος (23). Ἄρα τό Νομικόν Πάσχα, δηλ. ἡ 14^η τῆς σελήνης κγ (23) τοῦ μηνός Μαρτίου, ἕκτη τῆς ἑβδομάδος ἡμέρα (Παρασκευή). Μετά τήν ταφήν τοῦ Σωτῆρος, ὁ ἄλογος ἐτύθη ἀμνός πρός ἑσπέραν ἐπιφώσκοντος δέ τοῦ Σαββάτου, τῆ κδ (24) τοῦ Μαρτίου μηνός, ἡ τῶν ἀζύμων παρ’ αὐτοῖς ἐτελεῖτο, ὠς ὁ Νόμος ἐν τῶ Λευϊτικῶ διετάξατο τῆ κε΄(25) αὐτοῦ τοῦ μηνός ἡ λαμπροφανής ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ παντί τῶ κόσμω ἐπέλαμψεν» (Ἑλλην. Πατρολ. 127, σελ. 1485).

Θέτομεν τό ἐρώτημα: Ἐάν ἡ ἐαρινή ἰσημερία τό 325 μ.Χ. ἦτο τήν 21^ην Μαρτίου Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου, ἦτο δυνατόν τό κατώτερον Πάσχα νά εἶναι 22 Μαρτίου.

(Τό παρόν ὑπογρἀφεται παρά τῆς συνταξιούχου ἐκπαιδευτικοῦ κ. Αντιγόνης Παπαμιχαήλ ἐκ Λαρίσης καί ἐδημοσιεύθη εἰς τήν ἐφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» τῆς Λαρίσης.)

  

Μετ’ εὐχῶν

+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς

Κήρυκος

 

στις Μαΐου 08, 2021

Ὁ Θεός να μᾶς ἀπαλλάξει συντόμως ἀπό τις συνέπειες τοιούτων παραβάσεων και παρεκτροπῶν, οἱ ὁποῖες δεν εἶναι μόνον παραβάσεις τῶν νόμων τῆς Πολιτείας, ἀλλά και ἱεροσυλίες και ἀσέβειες ἀπέναντι στο νόμο τῆς Ἐκκλησίας.

 

ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α΄ ΕΔΡΑ: 4^ο ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟΝ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΤΗΛ. 210 6020176 

 

Α.Π. 702                            Εν Κορωπίω τῆ 17.11.2014 (Ε.Η.)

 

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΟΥ ΙΦΣΚΑΕ. ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΤΕΜΙΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΠΕΙΡΑΝ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΩΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ ΠΕΥΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΠΟΙΗΣΙΝ – ΠΩΛΗΣΙΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΕΛΗΝΙΩΝ ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ

 

Δι’ ὅσους δεν γνωρίζουν ἀκόμη, και δι’ ὅσους μᾶς το ἐζήτησαν παραθέτομεν προς ἐνημέρωσιν ἀπόσπασμα ἐκ τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 2/2012 ΠΡΑΞΕΩΣ – ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ τοῦ Διοικητικοῦ Συβουλίου τοῦ ἐν Κορωπίω ἑδρεύοντος (ἀπό τήν 16.6.2005), «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΓΟΧ) «ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α΄», διά να εἰσέλθωμεν εἰς το ἀνωτέρω ἀναγραφόμενον θέμα.

«Σήμερον, 15 Φεβρ. 2012, εἰς τό Ἐπισκοπεῖον τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, ὅπου ἀπό τήν 16.6.2005 ἔχουν μεταφερθῆ τά Γραφεῖα τοῦ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΓΟΧ) ΜΑΤΘΑΙΟΣ Α», συνεδριάσαμεν ὡς το Διοικητικόν Συμβούλιον τοῦ ΙΦΣΚΑΕ προκειμένου να ἐνημερώσει ὁ Πρόεδρος τά λοιπά μέλη περί τῆς ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 86/1^η Ιαν 2012 ἐπιστολῆς διαμαρτυρίας τοῦ Γέροντος ‘Αρτεμίου (ἀπό τά δύο Βουνά Φθιώτιδος) στρεφομένης κατά τοῦ Ἀρχιεπισκόπου των, τοῦ μηδέποτε νομιμοποιηθέντος, μη τε ὡς ‘Αρχιεπισκόπου μήτε ὡς Προέδρου τοῦ ΙΦΣΚΑΕ, Νικολάου, περί τῆς ἀποπείρας κατεδαφίσεως τοῦ Ἱεροῦ ναοῦ Εὐαγγελιστρίας Πεύκης και τῆς φημολογουμένης ἀκόμη τότε ἐκποιήσεως διά λογαριασμόν τοῦ ΙΦΣΚΑΕ, τοῦ ἐγκαινιασμένου  Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου εἰς τά Σελήνια Σαλαμίνος.

Ἀνεγνώσθησαν ἐκ τῆς ἐπιστολῆς τά κάτωθι 2 ἀποσπάσματα:

1) «Ὄχι μόνον ἐμεῖς, ἀλλά σχεδόν οἱ πάντες γνωρίζουν, ὅτι ἡ ὅλη ἀναταραχή ξεκίνησε ἀπό τήν πρό ἑνός και ἠμίσεως ἔτους γενομένην ἀπόπειραν κατεδαφίσεως τοῦ ἐγκαινιασμένου ὀρθοδόξως Ἱεροῦ Ναοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στην Πεύκη ‘Αττικῆς, καθώς και τήν κατεδάφιση ἄλλων παρακειμένων κτισμάτων με σκοπό τήν πώληση τοῦ ἐκεῖ χώρου ὡς ἁπλοῦ ἰσοπεδωμένου οἰκοπέδου ἀπό τον Μητροπολίτη Πειραιῶς κ. Παντελεήμονα, κατόπιν δικῆς σας και μόνον ἐντολῆς, κατά σαφῆ παράβασιν τῶν Ἱ. Κανόνων και ἄνευ ἐνημερώσεως τῆς Ι. Συνόδου, ἀλλά και τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ ‘Αρχιερατικοῦ ‘Οργανισμοῦ «ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ» στον ὀποῖο ἀνήκει ἐδῶ και πολλές δεκαετίες το ἐν λόγω ἀκίνητο. Τά ἀνωτέρω γεγονότα και ἔχουν δημοσιευθεῖ σε περιοδικά ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν χώρων, συνοδευόμενα μάλιστα και με φωτοτυπημένα ἀντίγραφα τῶν ἐγγράφων τῶν ἐμπλεκομένων κρατικῶν ὑπηρεσιῶν, ἀλλά και τῆς ἀστυνομίας, ἡ ὁποία και με παρέμβασή της ματαίωσε το ἐγχείρημα, ἀλλ’ ἐπί πλέον βεβαιώνονται ἀπεριφράστως προς πάντας ὡς ὑπαρκτά και ἀληθῆ ἀπό τους Σεβ. ‘Αρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας μας και εἰδικῶς ἀπ’ αὐτούς πού τυγχάνουν μέλη τοῦ «ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ» και συνεπῶς δεν χωρεῖ καμμία ἀμφισβήτηση περί τῆς ἀληθείας τους…. Αὐτό εἶναι το πρόβλημα Μακαριώτατε και εἶναι πρόβλημα ὄχι τοῦ κ. Κάτσουρα, ἀλλά δικό σας, τῆς Ι. Συνόδου και τοῦ «ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ» κι αὐτό ἀκριβῶς ὅσο δεν ἀντιμετωπίζεται θα δημιουργεῖ ὄχι μόνον φωνές και καταγγελίες, πρεπόντως ἤ ἀπρεπῶς και ἀκαίρως ἐκτοξευόμενες ἀπό τον ὁποιονδήποτε «Κάτσουρα», ἀλλά ἀργά ἤ γρήγορα θα προκαλέση καταρράκωση τοῦ κύρους τῆς Ἱεραρχίας, γενική κατακραυγή κλήρου και λαοῦ με ἀποτέλεσμα τήν ὁλοκληρωτική ἀποστροφή τῶν πάντων προς τήν ἐκκλησία μας!». …«Ὅσο διά τον «ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ» ἄν δεν ἀλλάξη και παραμείνουν τά πράγματα ὡς ἔχουν σήμερα, κινδυνεύει να αὐτοδιαλυθῆ ἐφ’ ὅσον τά μέλη του δεν τον προστατεύουν και ἀφήνουν τά περιουσιακά του στοιχεῖα (τά ὁποῖα σημειωτέον δεν τοῦ ἀνήκουν, ἀλλ’ εἶναι ἐκκλησιαστικά, ἄρα ἐκτός συναλλαγῆς και προστατευόμενα ὡς κοινό κτῆμα τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, διά τῆς συνδρομῆς τοῦ ὁποίου και κατασκευάσθησαν) να ἐκποιοῦνται προς ἄγραν χρημάτων, τήν στιγμή πού τόσον οἱ διάδοχοι τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, ὅσον και ὁ πρώην Μεσογαίας Κήρυκος και οἰ περί αὐτόν, ἱδρύουν σωματεῖα και παρουσιάζουν Ναούς, κτήρια και οἰκόπεδα τοῦ «ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ» ὡς δικά τους. ‘Ιδού, Μακαριώτατε, τά ἀληθινά προβλήματα πού ἀπαιτοῦν ἄμεση λύση».

Και το 2^ο ἀπόσπαμα πού ἀνεγνώσθη εἶναι το κάτωθι:

«… ἀς ἀνακοινώσετε ἐπισήμως και ἀναλυτικῶς τά περί Κανονικῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ διαβοήτου σκανδάλου τῆς Πεύκης, το ὁποῖον (δεν θα πρέπει να ἀγνοῆτε) ἤδη γίνεται ἀντικείμενο ἐκμεταλλεύσεως ἀπό τους ἐχθρούς τῆς ‘Εκκλησίας μας και ὄχι μόνο ἔχει δημοσιευθεῖ σε περιοδικά, με τά χειρότερα σχόλια για τήν Ἰεραρχία μας, ἀλλά γίνεται ἀναφορά και στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ….». «Τέλος παρακαλοῦμε θερμότατα να διαψευσθοῦν ρητῶς και κατηγορηματικῶς οἱ φῆμες πού ὁλοένα και πληθαίνουν, σύμφωνα με τις ὁποῖες ὁ Μητροποίτης Πειραιῶς και Νήσων κ. Παντελεήμων (σ.σ. Ντέσκας) ὄχι μόνον ἐπεχείρησε να πωλήση το ἐν Πεύκη ἐκκλησιαστικό ἀκίνητο, ἀλλά πρίν ἀπ’ αὐτό ἔχει ἤδη πωλήσει το ὑπό τῆς Μακαριότητός σας ἱδρυθέν ΜητροπολιτικόνἽδρυμα στα Σελήνια Σαλαμίνος μετά τοῦ Ἰ. Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου, ἑνός Ναοῦ τον ὁποῖο πρό δύο και πλέον δεκαετιῶν ἀπειλοῦσε με κατεδάφιση ὁ Νεοημερολογίτης ‘Επίσκοπος Μεγάρων και Σαλαμίνος Βαρθολομαῖος, προς ὑπεράσπιση τοῦ ὁποίου ἔγινε μεγάλη δικαστική διαμάχη και ἀγώνας, ὁ ὁποῖος και δικαιώθηκε πανηγυρικά θεωρούμενος ὡς νίκη τῆς ‘Ορθοδοξίας. Τις φῆμες αὐτές ἀδυνατοῦμε μέχρι στιγμῆς να πιστεύσουμε διότι, ὅπως καταλαβαίνετε, ἄν αὐτές ἰσχύουν δεν θέλουμε κἄν να σκεπτώμαστε τι σημαίνει αὐτό για τον ἐν λόγω ‘Επίσκοπο, ἀλλά και τι θα ἐπακολουθήση ἐν συνεχεία».

Παραθέσαμεν τά ἀνωτέρω, διότι ἔχομεν χρέος να ἐνημερώσωμεν τους πιστούς, οἱ ὁποῖοι ἀνησυχοῦν διά τήν ἐξέλιξιν τῶν πραγμάτων,  ὅτι το Δ.Σ. λαβών ὑπ’ ὄψιν αὐτήν και ἄλλας ἐπιστολάς, ἀπεφάσισε να κινηθῆ δραστηρίως διά τήν ἀντιμετωπισιν τῶν ἀνωτέρω, πρίν ἡ κατάστασις ἐκτραχυνθῆ ἔτι πλέον και φθάσωμεν εἰς το πλῆρες ἀδιέξοδον, διό και ἀνέθεσε εἰς ἡμᾶς, τον Μητροπολίτην Κήρυκον, να ἐρευνήσωμεν το θέμα και να ἐνημερώσωμεν το Δ.Σ. σχετικῶς. Ἔτσι ἐφθάσαμεν και εἰς τήν ἀπόφασιν τῆς συγκλήσεως τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 32 Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, τήν διεξαγωγήν ἀρχαιρεσιῶν διά τήν ἀνάδειξιν τοῦ νέου Δ.Σ. και τήν Τροποποίησιν τοῦ Καταστατικοῦ, ἡ ὁποία ἀνεγνωρίσθη ὑπό τοῦ Πρωτοδικείου.

Ἐπί τοῦ θέματος τῆς ἐκποιήσεως τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου ἡ γενομένη ἔρευνα ὡδήγησε εἰς τά ἑξῆς συμπεράσματα, ὅπως ἀναγράφονται εἰς τήν ἐξώδικον δήλωσίν μας::

1) «Κατά το άρθρο 966 ΑΚ πράγματα εκτός συναλλαγής, είναι τα κοινά σε όλους, τα κοινόχρηστα και τα προορισμένα για την εξυπηρέτηση δημοσίων, δημοτικών, κοινοτικών ή θρησκευτικών σκοπών. Στην κατηγορία, επομένως, των εκτός συναλλαγής πραγμάτων που είναι προορισμένα για την εξυπηρέτηση θρησκευτικών σκοπών, περιλαμβάνονται και οι κάθε είδους ναοί, ακόμη και οι ιδιόκτητοι [άρθ. 45 παρ. 1 ν. 590/1977, 1 του προϊσχύσαντος αν. ν. 2200/1940], καθώς και τα παραρτήματά τους, εφόσον έχουν εγκαινιασθεί και καθιερωθεί στη λατρεία του Θεού, σύμφωνα με τους Θείους και Ιερούς Κανόνες της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Από αυτά παρέπεται ότι εκτός συναλλαγής πράγμα είναι  ο  ναός, τα παραρτήματα του και το ακίνητο επί του οποίου έχει χτισθεί αυτός, που ανήκει  σε σωματείο των καλουμένων "Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών [Γ.Ο.Χ.]" ή "Παλαιοημερολογιτών" οι οποίοι, έχοντας συμπήξει ιδιαίτερη θρησκευτική κοινότητα για την οποία έχει καταχωρισθεί στα πρακτικά συζητήσεων του Συντάγματος 1975 ειδική δήλωση του υφυπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, αναφερομένη στην ελευθερία των μελών της προς άσκηση της κατοχυρωμένης από το άρθρο 13 παρ. 2 του εν λόγω Συντάγματος θρησκευτικής τους λατρείας [βλ. πρακτικά συνεδρ ΟΕ/22.4.1975, σελ. 421] δεν διοικοῦνται από την Εκκλησία της Ελλάδος, αλλ` έχουν δική τους οργάνωση [Ι. Σύνοδο, Μητροπόλεις, Ενορίες κλπ], ρυθμιζομένη από τους Ιερούς Κανόνες της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και τις αποφάσεις της δικής τους Ιεράς Συνόδου, υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι ο Ναός αυτός έχει εγκαινιασθεί και καθιερωθεί στη λατρεία του Θεού, σύμφωνα με   τους Ιερούς Κανόνες, τις Ιερές Παραδόσεις και συμπληρωματικά από τα καταστατικά των σωματείων τους. (Εφ Θεσσαλ 546/2004. Εφ Λαρ. 517/2005).»

2) «Με τα υπ αριθμ. 12449 και 12450/1985 αγοραπωλητήρια συμβόλαια της Συμ/φου Αθηνών Ειρήνης-Λεμονιάς συζ. Δημητρίου Ξηρόκωστα το γένος Διονυσίου Τζίνου, που έχουν μεταγραφεί νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Σαλαμίνος στον τόμο 304 και με αριθμούς  131 και 132 αντίστοιχα,  το σωματείο με την επωνυμία «Ιερός Φιλανθρωπικός Σύνδεσμος Κληρικών της Ακαινοτομήτου Εκκλησίας της Ελλάδος Γ.Ο.Χ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ ο Α¨» αγόρασε κατά ψιλή κυριότητα και κατ επικαρπία ο Επίσκοπος Γ.Ο.Χ  Ευθύμιος ή Νικόλαος Μεσσιακάρης, δύο συνεχόμενα οικόπεδα συνολικής επιφανείας 1.535,72 τ.μ, από αγορα από τον Χρήστο Πουλή του Γεωργίου. Στην συνέχεια με την έκδοση της υπ αριθμ. 150/1986  αδείας του Πολεοδομικού Γραφείου Σαλαμίνας, επί του ενιαίου πλέον οικοπέδου, λογω φυσικής αυτοδίκαιης συνένωσής του, ανεγέρθηκε μεγαλοπρεπής  Ιερός Ναός του  Αγίου Νικόλαου, Γεωργίου και Αικατερίνης  Σεληνίων Σαλαμίνος και παρ αυτόν Μητροπολιτικό Πνευματικό Κέντρο Ησυχαστήριο. Σημειωτέον ότι για την ανέγερση του άνω Ιερού Ναού και του χαρακτηρισμού του ως χώρου Ευθύμιος ή Νικόλαος Μεσσιακάρης, δύο συνεχόμενα οικόπεδα συνολικής Θρησκευτικής Λατρείας, γνωμοδότησε το Συμβούλιο της Επικρατείας σε Ολομέλεια με την 1444/1991 απόφασή του.  Η ανέγερση του Ιερού Ναού εγκρίθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος Γ.Ο.Χ και εγκαινιάστηκε το 1990 μεγαλοπρεπῶς, από άπασαν την Ιεραρχία της ακαινοτομήτου Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας και τέθηκε  έκτοτε στην δημόσια λατρεία. Έτσι λοιπόν ο Ιερός αυτός Ναός το παρ αυτόν Μητροπολιτικό  Πνευματικό Κέντρο και Ησυχαστήριο με όλο το πέριξ αυτού ακίνητο, αποτελεί κατά την έννοια του άρθρου 966 ΑΚ πράγμα εκτός συναλλαγής», καί

  3) «Πλην όμως κατά παράβαση του Νόμου ( άρθρο 966 ΑΚ) αλλά  και των άρθρων 1 περίπτωση α, του άρθρου 5 παρ. 1 του Ν.2830/2000 περί Κώδικα Συμβολαιογράφων,  ο άνω Ιερός Ναός, το παρ αυτόν κτίσμα και ολόκληρο το πέριξ αυτού ακίνητο, μεταβιβάσθηκε λόγω πώλησης, με το υπ άριθμ 10452/9-7-2010 συμβόλαιο στους … (Δεν ἀναγράφωμεν τά ὀνόματα δι  εὐνοήτους λόγους).         Περαιτέρω αξιοσημείωτο εἶναι, και αποτελεί αυτό στοιχείο εμπεριστατωμένης διερεύνησης, το γεγονός ότι, μολονότι η εκτίμηση  από την αρμόδια Δ.Ο.Υ της αξίας του εν λόγω ἀκινήτου, ορισθηκε στο ποσό των 475.437.6 €, κατά τα άνω αγοραπωλητήριο συμβόλαιο, το ακίνητο αυτό μεταβιβάσθηκε έναντι τιμήματος …200.000€ (!), ποσό το οποίο, καταβλήθηκε ολόκληρο σε μετρητά από τους αγοραστές στους πωλητές προηγούμενα και εκτός γραφείου της Συμ/φου…»

Νομίζομεν, ὅτι εἶναι ἀρκετά αὐτά τά στοιχεῖα διά να κατανοήση ἕκαστος τήν σοβαρότητα τοῦ θέματος…. Ὁ Θεός να μᾶς ἀπαλλάξει συντόμως ἀπό τις συνέπειες τοιούτων παραβάσεων και παρεκτροπῶν, οἱ ὁποῖες δεν εἶναι μόνον παραβάσεις τῶν νόμων τῆς Πολιτείας, ἀλλά και ἱεροσυλίες και ἀσέβειες ἀπέναντι στο νόμο τῆς Ἐκκλησίας.

 

Ὁ ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις

+ ‘Επίσκοπος Κήρυκος Κοντογιάννης

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς

και Τοποτηρητής τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν

και Πρόεδρος τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου

 

ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ, ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

“Περιττόν νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι ἡ πρωτοβουλία καί αὐθαίρετη δράση τοῦ Μεταξάκη στό θέμα τῆς τελικῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, μετά τό Πανορθόδοξο Συνέδριο τοῦ 1923, ἦταν, ὅπως τήν ὀνόμασε τό 1930 ὁ ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς) πρόξενος «εἴδους τινός σχίσματος»”…

Η Μασονία και οι Πατριάρχες. Η μασονική προώθηση του Οικουμενισμού (Μέρος 3ον).

Ἄλλο καύχημα ἐξ ἴσου τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ Τεκτονισμοῦ ὑπῆρξεν ὁ δύσφημος Πατριάρχης Μελέτιος Β΄ ὁ Μεταξάκης[25], ὁ ἐκλεκτός τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Γηραιᾶς Ἀλβίωνος, τῆς Μ. Βρεττανίας, ὅπως ἀποδεικνύει ἡ ἀλληλογραφία του μέ τόν Ἀγγλικανό Πρεσβύτερο (Canon) J.Α. Douglas[26].

Ὁ ἐκπεσών τοῦ Ἁγιοταφιτισμοῦ Μελέτιος, σύμφωνα μέ τή 25σέλιδη νεκρολογία τοῦ Μασόνου φίλου του, Ἀλέξανδρου Ζερβουδάκη, «παρακολουθοῦσε τίς ἐργασίες καί τή δράση τοῦ Τεκτονισμοῦ παντοῦ ὅπου βρέθηκε στήν πολυτάραχη ζωή του, καί οἱ περιστάσεις καί τό περιβάλλον τοῦ τό ἐπέτρεπαν […]

Ὀλίγοι εἶναι ἐκεῖνοι, πού σάν τόν ἀδελφό Μελέτιο, δέχθηκαν τόν Τεκτονισμό καί τόν ἔκαναν βίωμά των. Καί ὑπῆρξε πραγματική ἀπώλεια ὅτι τόσο γρήγορα ἀνακλήθηκε ἀπό τόν Μ.Α.Τ.Σ. στήν Αἰωνία Ἀνατολή, πρίν ὁλοκληρώσῃ τά ἔργα μέ τά ὁποῖα ἐστεφάνωσε τό πέρασμά του ἀπό τόν κόσμο μας» [27].

Περιττόν νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι ἡ πρωτοβουλία καί αὐθαίρετη δράση τοῦ Μεταξάκη στό θέμα τῆς τελικῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, μετά τό Πανορθόδοξο Συνέδριο τοῦ 1923, ἦταν, ὅπως τήν ὀνόμασε τό 1930 ὁ ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς) πρόξενος «εἴδους τινός σχίσματος» [28].

Πάντως, οἱ οἰκουμενιστικές ἐκτροπές τοῦ Μασόνου Μεταξάκη ὑπῆρξαν λίαν ἀρεστές στήν ἀγγλική πολιτική, ἡ ὁποία προφανῶς εὐελπιστοῦσε ὅτι μετά τή Μητρόπολη Κιτίου, τήν Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, τό Πατριαρχεῖο ΚΠόλεως καί αὐτό τῆς Ἀλεξανδρείας, παντοῦ δηλαδή ὅπου ὑπῆρξε ὁ Μελέτιος Προκαθήμενος μέ τίς εὐλογίες τοῦ (ἐπίσης Μασόνου) Ἐλευθερίου Βενιζέλου καί τῶν Ἐγγλέζων, θά μποροῦσε ὁ Μελέτιος νά μεταφέρει τῶν μεταρρυθμίσεών του τά φῶτα (καί νά «ἀλλάξει τά φῶτα») καί στό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων, ὡς Πατριάρχης τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας.

Σύμφωνα μέ τήν νεκρολογία τοῦ ἀνταποκριτῆ τῶν Church Times τῆς 2ας Αὐγούστου 1935, ὁ Ἀλεξανδρείας Μελέτιος «σέ κάθε πόστο δέν ἔκρυψε τίς ἀρχές του ὡς συντηρητικοῦ μεταρρυθμιστῆ ἀφίνοντας νά γίνει γνωστό στήν Ἀμερική ὅτι θά καλωσόριζε τόν γάμο τῶν ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι δέν θά ἔπρεπε νά λαμβάνονται μόνον ἀπό τήν ἐλλιπῆ δεξαμενή τῶν μοναστηριῶν, καί ὅτι θά μποροῦσε νά φαντασθεῖ κοντά μαλλιά καί “κληρική ἐνδυμασία”, ὡς ὑποκατάστατο γιά τό, ὄχι τόσο ἀρχαῖο, μοναστικό ζωστικό μέ τό ὁποῖο ἐνδύονται οἱ σύγχρονοι ὀρθόδοξοι ἱερεῖς […] Ἄν ἐπιθύμησε τόν θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων, ἦταν ἐπειδή ἔνιωθε ὅτι μποροῦσε νά ξοδεύσει τά τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς του φέροντας εἰς πέρας ἐκεῖ τίς ἀπαραίτητες καί ἀνεπιθύμητες μεταρρυθμίσεις» [29].

__________________________

[25] Μ. ΦΥΣΕΝΤΖΙΔΗΣ, ἔνθ’ ἀνωτ., τόμ. Α΄, σελ. 173-177. Τό ὄνομά του ὅμως μαρτυρεῖται καί σέ πλεῖστα ἄλλα μασονικά κείμενα.

[26] Βλ. τήν ἀλληλογραφία τους στό ἄρθρο Α. ΤΗΛΛΥΡΙΔΗΣ, «Μελέτιος Μεταξάκης. Ἀνέκδοτα κείμενα», Texts and Studies VII (1988) 107-295.

[27] ΑΛ. ΖΕΡΒΟΥΔΑΚΗΣ, «Μελέτιος Μεταξάκης» (στήλη «Διάσημοι Τέκτονες»), ἐν Τεκτονικόν Δελτίον, Ὄργανον τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος, ἔτος 17ον, ἀριθμ. 71 (Ἰανουάριος-Φεβρουάριος 1967) 49.50.

[28] Συνεδρία Γ΄(10 Ἰουνίου 1930), Πρακτικά τῆς Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς συνελθούσης ἐν τῇ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾷ Μεγίστῃ Μονῇ τοῦ Βατοπεδίου (8-23 Ἰουνίου 1930), ἐν Κωνσταντινουπόλει 1930, σελ. 69: «Ἔχοντες πικράν τήν πεῖραν ἐξ ἄλλης Συσκέψεως, ἐν ᾗ καί ἡ ἡμετέρα Ἐκκλησία εἶχεν Ἀντιπροσώπους, ἀναγκαζόμεθα νά εἴμεθα ὠμῶς εἰλικρινεῖς.

Εἶνε γνωστόν ὅτι αἱ ἀποφάσεις τῆς Συνελεύσεως ἐκείνης, καίπερ μή γενόμεναι ἀποδεκταί, ἐθεωρήθησαν ὡς Ἀποφάσεις Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καί τοῦτο ἐδημιούργησεν εἶδός τι σχίσματος. Διό καί ἐζητήσαμεν διασαφήσεις, διότι ἀπεστάλημεν ἐνταῦθα μέ πνεῦμα συντηρητικότητος».

Στή δευτερολογία του : «Ὁ Σεβασμιώτατος Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος, εὐχαριστῶν, ἐρωτᾷ μήπως ἡ παροῦσα Συνέλευσις ἔχῃ σχέσιν τινά πρός τό Πανορθόδοξον Συνέδριον Κωνσταντινουπόλεως, καί ἐπί τῇ ἀρνητικῇ ἀπαντήσει τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἁγίου Προέδρου εὐχαριστεῖ καί αὖθις θερμῶς, δικαιολογῶν ἅμα τήν ἐρώτησιν ἐκ τῶν τοῖς πᾶσι γνωστῶν ἀνωμαλιῶν, αἵτινες προῆλθον ἀπό τοῦ Συνεδρίου τούτου».

[29] «Death of the Patriarch Meletios. Peasant born Prince of Christendom (By our Special Correspondent)» ἐν Α. ΤΗΛΛΥΡΙΔΗΣ, ἔνθ’ ἀνωτ., σελ. 284· «In every post he made no secret of his principles as a conservative reformer, letting it be known in America that he would welcome a married episcopate, that would not have to be drawn only from the failing reservoir of the monasteries, and that he could envisage short hair and “clerical dress” as a substitute for the not very ancient monastic robe worn by the Orthodox priests of to-day […] If he desired the throne of Jerusalem, it was because he felt that he could spend the last years of his life in carrying out the necessary and unwelcome reforms there