ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

 

«Τις η καινή αύτη και λαμπρά πανήγυρις;
Τι τα νεοκρότητα μέλη, τα εν τη Εκκλησία αδόμενα;
Οι του Όρους Όσιοι πάντες, χρεωστικώς σήμερον εορτάζονται»1
Με αυτούς τους λόγους ο φιλάγιος Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης εγκωμιάζει τους θεοφόρους πατέρες, οι οποίοι «ασκήσει και αθλήσει» διέλαμψαν στον αγιώνυμο Άθω, στην Ακολουθία που συνέταξε προς τιμή τους.
Κυριακή δευτέρα Ματθαίου. «Μνήμη πάντων των Οσίων Πατέρων των εν τω Αγίω Όρει διαλαμψάντων», μας σημειώνει ο ιερός συναξαριστής. Και ο φιλάγιος Αγιορείτης Μοναχός σημειώνει στον εγκωμιαστικό του λόγο: «Οσιακή πανήγυρις, πάντες οι δήμοι των Οσίων συνάχθητε. ... τα πλήθη των Μοναστών και Μιγάδων συνεορτάσατε. Καινή και κοινή μνήμη πάντων των του Όρους αγίων Πατέρων ... Καινά και κοινά άσματα πάντες ... ψάλατε»2.
Η γιορτή αυτή είναι έκφραση ευγνωμοσύνης σε εκείνους που έζησαν στο Περιβόλι της Θεοτόκου και το αγίασαν με τους ασκητικούς τους κόπους και καμάτους, σε εκείνους που πέρασαν και το αγίασαν με το αθλητικό τους μαρτύριο.
Είναι η αγάπη των τέκνων προς τους κηδεμόνες και πατέρες, των μαθητών προς τους διδασκάλους, που μας παρέδωσαν μέχρι σήμερα ως κληρονομιά πατρική και θησαυρό πολύτιμο τον τρόπο ζωής του κάθε Ορθοδόξου Χριστιανού.
Είναι αυτοί που οδήγησαν με το γνήσιο παράδειγμά τους και την αγιοπνευματική τους εμπειρία πλήθη μοναχών αλλά και λαϊκών στο δρόμο της σωτηρίας.
Αλλά και μετά την οσία κοίμησή τους, ως γνήσιοι ποιμένες και πατέρες, μεριμνούν, προσεύχονται, πρεσβεύουν όχι μόνο για το ευλογημένο ποίμνιό τους, ούτε ακόμη μόνο για τον ευλογημένο χώρο της πατρίδος μας που έχει αυτόν τον τιμιώτατο θησαυρό, δηλαδή το Άγιον Όρος, αλλά και για ολόκληρη την Ορθοδοξία.
Όλα αυτά τα πρόσωπα μιμήθηκαν «τον Μωσήν και τον Ηλίαν» και εζήλωσαν «τω ερημικώ του βίου και ανέδειξαν το όρος του Άθω καθάπερ άλλο Σίναιον Όρος και Καρμήλιον. ... Και αφού διέσχισαν το παχύ νέφος της ύλης, εποπτεύουν τη Αγία Τριάδι πρεσβεύοντες υπέρ των ψυχών ημών»3.
Και, πρώτον. Όλα τα πρόσωπα αυτά της Αγιορειτικής Πολιτείας είναι τα ευλογημένα τέκνα της Θεοτόκου.
Αν ο Άθως είναι ο νοητός της Θεοτόκου και ωραίος παράδεισος, οι Αγιορείτες πατέρες είναι τα δένδρα τα ουρανομήκη και ευσκιόφυλλα, τα οποία φυτεύτηκαν και καρποφόρησαν σ΄ αυτόν τον παράδεισο.
Και η Παναγία γι΄ αυτούς ήταν η ακαταμάχητος βοηθός, ιατρός και τροφεύς, αλλά και συμπολεμιστής στον αγώνα τους «προς τας αρχάς και τας εξουσίας του σκότους»4.
Ιδού τι γράφει ο Μέγας της Θεσσαλονίκης Γρηγόριος ο Παλαμάς ο Αγιορείτης στο Βίο του πρώτου ασκητού του Αγίου Όρους, του Αγίου Πέτρου του Αθωνίτου, περιγράφοντας την επιλογή του τόπου αυτού από την Παναγία: «Είναι έν βουνόν εις την ήπειρον της Ευρώπης, ωραιότατον εν ταυτώ και μεγαλώτατον, κλίνον προς το νότιον μέρος, το οποίον εκτείνεται πολύ μέσα εις την θάλασσαν · τούτο το Όρος το εδιάλεξα εγώ από όλα τα μέρη της γης, και απεφάσισα να το αφιερώσω εις το να γένη αρμόδιον κατοικητήριον των καλογήρων και μοναχών · και από τώρα και ύστερον, έχει ονομασθή άγιον · και όσοι κατοικήσουσιν εις αυτόν, και θελήσουν να πολεμήσωσι τον κοινόν εχθρόν των ανθρώπων διάβολον, θέλω συμπολεμήσει πρώτη τούτον και εγώ εις όλην αυτών την ζωήν · και θέλω γένη εις αυτούς ακαταμάχητος βοηθός · θέλω τους διδάσκει εκείνα, τα οποία πρέπει να κάμνωσι · και θέλω τους ερμηνεύει πάλιν εκείνα, τα οποία δεν πρέπει να κάμνωσι · θέλω είσθαι εις αυτούς προνοητής, ιατρός, και τροφεύς · Φροντίζουσα, τόσον διά την τροφήν και ιατρείαν, ήτις συνιστά και ωφελεί το σώμα · όσον και διά την τροφήν και ιατρείαν, ήτις δυναμώνει την ψυχήν, και δεν την αφήνει να εκπέση από το καλόν και την αρετήν. Και ταύτα μεν θέλω κάμει εν τη ζωή αυτών · μετά θάνατον δε (το λέγω, και από την χαράν σκιρτά έσωθεν η καρδία μου), θέλω συστήσει εις τον υιόν και Θεόν μου εκείνους, οίτινες θεοφιλώς και εν μετανοία τελειώσουσι την ζωήν αυτών εις τούτο το Όρος · και θέλω ζητήσει από τον υιόν μου τελείαν την συγχώρησιν των αμαρτιών των»5.
Δεύτερον. Όλα τα πρόσωπα αυτά, με τον προσωπικό τους αγώνα και τη βαθιά μετάνοια, έφθασαν διά της καθάρσεως στο φωτισμό και στη θέωση.
Ψάλλει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Τις λαλήσει τους αγώνας υμών, Πατέρες μακάριοι; ή τις αξίως υμνήσει τας αριστείας της ενταύθα γενομένης υμών ασκήσεως;
του νοός το νηφάλιον;
το της προσευχής αδιάλειπτον;
το υπέρ αρετής επίπονον της συνειδήσεως μαρτύριον;
την τήξιν του σώματος;
τα κατά των παθών γυμνάσια;
τας παννύχους στάσεις;
το αείρρυτον δάκρυον;
τους εν κρυφή κρεμαστήρας;
το ταπεινόν του φρονήματος;
τα κατά των δαιμόνων τρόπαια;
και των χαρισμάτων τον ορμαθόν;
και επί πάσι, την υπέρ της ευσεβείας ομού και ορθοδοξίας, προς τους ασεβείς και κακοδόξους, μέχρις αίματος και θανάτου αντικατάστασιν;»6
Έτσι έγιναν οι αληθινοί θεολόγοι. Γιατί απλούστατα η θεολογία δεν είναι ένα διανοητικό κατασκεύασμα. Δεν είναι αποτέλεσμα μιας διεργασίας του νου.
Δεν είναι γνώση και μάθηση ορισμένων αντικειμένων, όπως συμβαίνει στις υπόλοιπες επιστήμες. Αλλά είναι μέθεξη Θεού, κοινωνία με το Θεό, ζωντανή παρουσία του Θεού μέσα στο χώρο της κεκαθαρμένης από τα πάθη καρδίας.
Και Θεολόγος είναι αυτός ο οποίος έπαθε τα Θεία. Είναι αυτός που καθάρισε τον εαυτό του διά της μετανοίας και έφθασε στο φωτισμό και στη θέωση.
Είναι αυτός ο οποίος απέκτησε γνώση του Θεού, δηλαδή εμπειρία της θεώσεως.
Πόσο ωραία μας δίδει τον ορισμό ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Βούλει θεολόγος γενέσθαι, και της θεότητος άξιος; τας εντολάς φύλασσε, δια των προσταγμάτων όδευσον• πράξις γαρ επίβασις θεωρίας• εκ του σώματος τη ψυχή φιλοπόνησον»7.
Και ο Άγιος Νείλος ο Σιναΐτης θα προσθέσει: «Ει θεολόγος ει, προσεύξη αληθώς• ει προσεύχη αληθώς, θεολόγος ει».
Αναλύοντας ο Όσιος Νικήτας ο Στηθάτος τις βαθμίδες της πνευματικής ζωής, γράφει πως τρεις είναι οι τάξεις των ανθρώπων που αγωνίζονται για την σωτηρία τους: η καθαρτική, η φωτιστική και η μυστική, που λέγεται και τελειοποιός.
Α. Στην καθαρτική τάξη αγωνίζεται κανείς δια της μετανοίας να αφήσει τον παλαιό άνθρωπο και να ενδυθεί τον νέον, τον κατά Θεόν κτισθέντα.
Χρησιμοποιεί τα μέσα που διαθέτει η Εκκλησία μας, τη νηστεία, την αγρυπνία, την προσευχή, προκειμένου να υποστεί την καλή αλλοίωση και να έχει τη δυνατότητα της παρουσίας του Θεού μέσα στον χώρο της καρδιάς του.
Β. Η φωτιστική τάξη. Σ’ αυτήν την κατάσταση ο άνθρωπος έχει αδιάλειπτη προσευχή. Αποκτά τη γνώση του Θεού. Βιώνει την αποκάλυψη της Βασιλείας των Ουρανών. Βρίσκεται πάνω σε ένα άρμα, όπως ο Προφήτης Ηλίας, και εποχείται στον ουρανό και περιπολεί τα ουράνια.
Γ. Η τρίτη τάξη, η μυστική και τελειοποιός, είναι αυτή που καθιστά τους θεολόγους της Εκκλησίας.
Αυτός που βρίσκεται στην τάξη αυτή ανεβαίνει στον ουρανό, όπως ο Απόστολος Παύλος, ακούει άρρητα ρήματα και βλέπει εκείνα που δεν μπορεί να δει ο οφθαλμός του ανθρώπου.
Καθίσταται, έτσι, θεολόγος εν μέσω της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και οι Άγιοί μας δεν είναι απλώς οι καλοί άνθρωποι, αφού καλούς ανθρώπους έχουν και οι άλλες θρησκείες, αλλά ο Άγιος είναι ο θεούμενος, είναι αυτός που βλέπει την δόξα του Θεού και μετέχει της καθαρτικής, της φωτιστικής και της θεοποιού ενεργείας του Θεού.
Τέτοιοι θεολόγοι ήταν και οι Όσιοι Αγιορείτες Πατέρες. Τέτοιοι απλανείς θεολόγοι ήταν και πολλοί Αγιορείτες Πατέρες και Άγιοι των τελευταίων ετών, όπως ο Όσιος Παΐσιος, ο Όσιος Πορφύριος, οι Γέροντες Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, Ιωσήφ ο Ησυχαστής, Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης και πολλοί άλλοι.
Σ΄ αυτή τη σεπτή ομήγυρη των εν Άθω Πατέρων συγκαταλέγονται και πρόσωπα τα οποία γεννήθηκαν, έζησαν, πέρασαν ή τιμήθηκαν στην καστροπολιτεία της Ορεστίδος.
Γι΄ αυτό και μαζί με τον αγιασμένο Άθωνα χαίρει και αγάλλεται, αλλά και χορεύει μυστικά, και η ακριτική Καστοριά, η οποία «προσήνεγκε τω Χριστώ» πνευματικούς της βλαστούς.
Χαίρεται για τον Άγιο Οσιομάρτυρα Ιάκωβο τον Καστοριέα, που έγινε μοναχός στη Μονή Δοχειαρίου και έπειτα στη σκήτη των Ιβήρων, μαζί με τους δύο μαθητές του,
για τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ο οποίος για πρώτη φορά τιμήθηκε σ΄ αυτήν ως Άγιος της Εκκλησίας,
για τον Άγιο Γεράσιμο τον Παλαδά τον Βατοπαιδινό, ο οποίος την εποίμανε επί μία δεκαετία.
Ευφραίνεται για τα ιερά καυχήματα της Κορησού, τον Άγιο Διονύσιο τον κτίτορα της ομώνυμης Μονής και τον Άγιο Θεοδόσιο Μητροπολίτη Τραπεζούντος τον Φιλοθεΐτη.
Μακαρίζει τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, που τρείς φορές την επισκέφθηκε και κήρυξε σ΄ αυτήν.
τον Άγιο Νεκτάριο τον Καρεώτη, που έγινε Μοναχός στη Μονή των Αγίων Αναργύρων,
τόν Άγιο Νικόδημο της Τισμάνα, με καστοριανή καταγωγή, τον Χιλιανδαρινό,
αλλά και τον Άγιο Νικόδημο, πού μαρτύρησε στο Βεράτιο, τον καταγόμενο από το Βυθκούκι, τον Αγιαννανίτη.
Σ΄ αυτούς «τους υποφήτας των ενθέων αναβάσεων ... και τους καθηγεμόνας ημών και εκφάντορας»8 απευθυνόμαστε και εμείς σήμερα και τους παρακαλούμε «ως οι νέοι τους παλαιούς, ως οι υιοί τους πατέρας και οι αναγείς τους αγίους» να περιφρουρούν την Αγιορειτική Πολιτεία, την πατρίδα μας και τον κόσμο ολόκληρο, προκειμένου να φθάσουμε και εμείς στο στόχο και στον σκοπό της ζωής μας, που δεν είναι άλλος παρά ο αγιασμός και η θέωση.
«Ω πληθύς Οσίων ηγιασμένη, και πεποθημένη Θεώ! ω μελισσών Θεοσύλλεκτε, ο εν οπαίς και σπηλαίοις του Όρους, καθάπερ εν σίμβλοις νοητοίς, το γλυκύτατον μέλι, της ησυχίας κηροπλαστήσας! Τριάδος ηδύσματα · Θεοτόκου εντρυφήματα · του Άθω καυχήματα · και της οικουμένης σεμνολογήματα. Πρεσβεύσατε προς Κύριον, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών»9.
1. Τροπάριον Λιτής Εσπερινού της εορτής. Ασματική Ακολουθία των Οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών των εν των αγιωνύμω Όρει του Άθω διαλαμψάντων, έκδ. Μοναστικής Αδελφότητος Δανιηλαίων, Κατουνάκια Άγιον Όρος 1986,Ακολουθία των Οσίων Αγιορειτών Πατέρων, σελ. 25
2. Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Λόγος Εγκωμιαστικός, ο.π., σελ. 87
3. Τροπάριον Λιτής εορτής, Αυτόθι
4. Πρβλ. Εφεσ. 6,12
5. Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ο.π. σελ. 92
6. Δοξαστικόν Αποστίχων Εσπερινού εορτής, ο.π. σελ. 30-31
7. Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, «Λόγος Κ΄, Περί δόγματος και καταστάσεως επισκόπων» κεφ. ιβ΄, PG 35,1080
8. Κοντάκιον της εορτής, Ακολουθία των Αγιορειτών Πατέρων, ο.π. σελ. 67
9. Δοξαστικόν Στιχηρών των Αίνων, ο.π. σελ. 62

Ο Επίσκοπος πρεπει να γνωριζη επακριβως καί εις βαθος τούς Ιερούς Κανόνας

 

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΗ ΕΠΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥΣ ΘΕΙΟΥΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΧΗ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΟΡΘΟΤΟΜΗ ΚΑΙ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ... 
 
Διοτι: «… Ει μεν εναντίαν τοις Κανόσιν Επίσκοπος ενέγκει ψήφον,
τιμωρηθήσεται, ήγουν καθαιρεθήσεται, μη δυνάμενος
αμαθίαν ή απειρίαν προβαλέσθαι, ου γαρ συγγνωστέος
έσεται λέγων μη ειδέναι τους Κανόνας, ους αναγκάζεται
δια γλώττης έχειν σχεδόν αεί… Ταύτα δε κρατήσουσιν,
όταν εγκληματικήν υπόθεσιν δικάση Επίσκοπος, ή άλλην
εκκλησιαστικήν ζήτησιν επάγουσαν καθαίρεσιν» 
 
[Αναγνωθι αγαπητε αναγνωστα σχόλια μεγάλων Βυζαντινών Κανονολόγων στον ΙΕ’/ΙΔ’ Ιερό Κανόνα Συνόδου Καρθαγένης, «Σύνταγμα Θείων και Ιερών Κανόνων», Γ. Ράλλη – Μ. Ποτλή, τομ. Γ’ σελ. 339].

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΒΒΑ ΠΑΜΒΩ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΘΗΤΗΝ ΤΟΥ

 

Η προφητεία του Αββά Παμβώ προς μαθητήν του
…Σου λέγω και τούτο Τέκνον μου, ότι θα έρθει καιρός, οπόταν οι χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπέσιων Προφητών και των Ιερών Πατέρων και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογικούς. Και ο νους των θα ξεχυθεί εις αυτούς, θα απομακρυνθούν δε από τα Θεϊκά πρότυπα. Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες είχαν προαναγγείλει ότι οι μονασταί της ερήμου πρέπει να γράφουν τους βίους των Πατέρων όχι επάνω εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χάρτινους διφθέρας, διότι η ερχόμενη γενεά θα τους μεταβάλλει σύμφωνα με την δική των αρέσκεια. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν. Κατόπιν λέγει ο μαθητής: -Ώστε λοιπόν, Γέροντα, πρόκειται να αλλάξουν οι παραδόσεις και τα έθιμα των Χριστιανών; Μήπως δεν θα υπάρχουν πλέον ιερείς εις την Εκκλησίαν αφού θα βαδίσει προς αυτό το κατάντημα; Τότε ο αββάς εσυνέχισεν:
-Εις τους καιρούς εκείνους πλέον, θα κρυώσει η αγάπη του Θεού από τις περισσότερες ψυχές και θα πέσει θλίψις μεγάλη εις τον κόσμον. Το ένα έθνος θα ρίχνεται εναντίον του άλλου. Οι λαοί θα μετακινούνται από τους τόπους των. Οι άρχοντες θα ανακατωθούν, οι ιερωμένοι θα το ρίξουν εις την αναρχίαν, οι δε μοναχοί θα ξεκλίνουν εις την αμέλειαν. Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες θα θεωρούν ανάξιον πράγμα να φροντίζουν για την σωτηρίαν τόσον της ιδικής των ψυχής, όσον και του ποιμνίου των και θα περιφρονούν παντελώς ένα τοιούτον ζήτημα. Όλοι θα δείχνουν προθυμίαν και δραστηριότητα προ πάντων δια τα τραπέζια και διά τας ορέξεις των. Θα είναι οκνηροί εις τας προσευχάς και πρόχειροι εις τας κατακρίσεις. Τους βίους και τας διδαχάς και τα παραδείγματα των αγίων Πατέρων δεν θα ενδιαφέρονται μήτε να τα μιμηθούν, μήτε καν να τα ακούσουν, αλλά μάλλον θα κατηγορούν και θα λέγουν ότι, εάν εζούσαμε και μεις εις εκείνα τα χρόνια, έτσι θα συμπεριφερόμεθα. Οι δε αρχιερείς θα υποχωρούν μπροστά στους ισχυρούς της γης. Και θα λύνουν τις διάφορες υποθέσεις, βγάζοντες από πολλές μεριές δώρα και απολαβές λογιών λογιών για λογαριασμό των. Τον πτωχόν δεν θα τον υπερασπίζουν, θα θλίβουν τας χήρας γυναίκας και θα καταπονούν τα ορφανά. Αλλά και εις τον λαόν θα εισχωρήσει ασωτία. Οι περισσότεροι δεν θα πιστεύουν εις τον Θεόν, θα μισούνται αναμεταξύ των και θα αλληλοτρώγονται ωσάν τα θηρία, θα κλέπτουν ο ένας τον άλλον και θα μεθύουν και θα περπατούν ωσάν τυφλοί. Τέλος ξαναρωτά ο μαθητής: -Τι λοιπόν πρέπει να κάνει κάποιος σε κείνη την περίστασιν; Και ο Γέρων Παμβώ απεκρίθη: -Τέκνον μου, εις εκείνους πλέον τους καιρούς, όποιος αν ημπορέσει να σώσει την ψυχή του και να παρακινά και τους άλλους δια να σωθούν, αυτός θα ονομασθεί μέγας εις την βασιλείαν των Ουρανών.

ΠΡΑΞΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ

 

ΠΡΑΞΙΣ – ΑΠΟΦΑΣΙΣ

ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ

ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΠΟ 15/2-6-95

 

᾿Εν ᾿Αθήναις σήμερον τήν 2αν ᾿Ιουνίου 1995, ἡμέραν Πέμπτην ἐν τοῖς Γραφείοις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου (Μπότσαρη 8 - Περιστέρι), κατόπιν ἐγγράφου προσκλήσεως τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ.κ. ᾿Ανδρέου, συνεκλήθη καί συνεδρίασεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος συγκροτουμένη ὑπό τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου, ὡς προέδρου καί τῶν Μητροπολιτῶν Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου, καί ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, παρόντος καί τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ᾿Αρχιμ. Κηρύκου Κοντογιάννη μέ θέμα ῾Ημερησίας Διατάξεως: "᾿Εξέτασις καί ᾿Απόφασις ἐπί τῆς ἐκδηλωθείσης ἐνεργείας τῶν 5 ᾿Αρχιερέων".

Μετά τήν συνήθη προσευχήν, ὁ ᾿Αρχιγραμματεύς ἀνέγνωσε τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 95/10-5-95 ἐπιστολήν - "᾿Απόφασιν" τῶν 5 ᾿Επισκόπων (Μεσσηνίας κ. Γρηγορίου. ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου, Φθιώτιδος κ. Θεοδοσίου, Κοζάνης κ. Τίτου καί Θεσσαλονίκης κ. Χρυσοστόμου), διά τῆς ὁποίας γνωστοποιοῦν τήν "ἀπόφασίν" των: ὅτι "ἀπαλλάσσουν τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον τῶν ᾿Αρχιεπισκοπικῶν του καθηκόντων, θέτουν αὐτόν εἰς ἐπ᾿ ἀόριστον ἀργίαν, τόν καλοῦν εἰς ἀπολογίαν καί ὁρίζουν προσωρινόν τοποτηρητήν τοῦ ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ Θρόνου, τόν Μητροπολίτην Μεσσηνίας κ. Γρηγόριον".

Κατ᾿ ἀρχήν οἱ δύο ᾿Αρχιερεῖς, μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος καί ὁ Σεβ. Μητροπολίτης ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος ἐξετάσαντες κατά μόνας τάς ἐν τῷ ἐξεταζομένῳ ἐγγράφῳ ἀποδιδομένας εἰς τόν Μακ. ᾿Αρχ/πον κ. ᾿Ανδρέαν "παραβάσεις" καί κατηγορίας καί ἀφοῦ ἔλαβον ὑπ᾿ ὄψιν σχετικήν γνωμοδότησιν ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ, ἀπεφάσισαν τήν ἐν τῷ συνόλῳ ἀπόρριψιν τῶν ἀποδιδομένων εἰς τόν Μακ. ᾿Αρχιεπ. κατηγοριῶν, ὡς ἀβασίμων, ἀναληθῶν, διαστρεβλωτικῶν καί ἀνυποστάτων. ᾿Ετόνισαν δέ ὅτι διά τῶν ἐν τῷ εἰρημένῳ ἐγγράφῳ διατυπωθεισῶν συμπεπλασμένων κατηγοριῶν κατά τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς, ἐν συνεχείᾳ τῆς ἐπί σειράν ἐτῶν ἀπαραδέκτου στάσεώς των, συνέστησαν φατρίαν καί ἐκίνησαν ἀπροκάλυπτον ἀνταρσίαν κατά τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου ἀλλά καί κατά τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, τήν ὁποίαν ὑποκατέστησαν.

Διά τοῦτο ἀφ᾿ ἑνός μέν ἡ ἐνέργεια - ἀπόφασις αὐτῶν οὐδέν κανονικόν ἀποτέλεσμα δημιουργεῖ καί ὡς ἐκ τούτου ὁ Μακ. ᾿Αρχ/πος ἀσκῆ κανονικῶς καί νομίμως πᾶσαν ἀνήκουσαν Αὐτῷ διοικητικήν καί πνευματικήν δικαιοδοσίαν καί ἁρμοδιότητα ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν καί Πρόεδρος τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἀφ᾿ ἑτέρου οὗτοι οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς εἶναι ὑπεύθυνοι καί ὑπόλογοι ἐνώπιον τῆς ᾿Εκκλησίας διά τήν σύστασιν τῆς τοιαύτης φατρίας καί κινήσεως ἀνταρσίας κατά τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που καί ὑπόκεινται εἰς τάς ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπομένας συνεπείας διά τῶν πράξεών των αὐτῶν.

῾Η σχετική γνωμοδότησις καταχωρεῖται αὐτούσιος εἰς τά πρακτικά:

1. Πᾶσα ἐκκλησιαστική ἀπόφασις διά νά εἶναι ἰσχυρά καί κανονική καί νά παράγη τά ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπόμενα ἀποτελέσματα δέον νά ἐκδοθῆ ὑπό τοῦ καθ᾿ ὕλην ἁρμοδίου ἐκκλησιαστικοῦ ὀργάνου νομίμως προσκαλουμένου καί ἐν ὁλομελείᾳ ἤ ἀπαρτίᾳ ἀναλόγως εὑρισκομένου.

Εἰς τήν ὑπό ἐξέτασιν περίπτωσιν ἁρμόδιον ὄργανον εἶναι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος.

῾Η ῾Ιερά Σύνοδος συγκαλεῖται νομίμως ὑπό τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. ᾿Εν ὁλομελείᾳ εὑρίσκεται ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ὅταν νομίμως καί κανονικῶς προσκληθοῦν ὑπό τοῦ ἔχοντος τό δικαίωμα τοῦτο ᾿Αρχιεπισκόπου εἰς κοινήν συνεδρίασιν ἅπαντες οἱ ἐπίσκοποι τῆς τοπικῆς ᾿Εκκλησίας.

῾Η συνεδρίασις δέον νά γίνη εἰς τόν συνήθη τόπον τῶν συνεδριάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου (ἐν προκειμένῳ ἐν τῷ ᾿Αρχιεπισκοπικῷ Μεγάρῳ) καί εἰς χρόνον γνωστόν ἐκ τῶν προτέρων εἰς τόν κρινόμενον ἐπίσκοπον.

2. ῞Οταν δέν συντρέχουν σωρευτικῶς ἅπασαι αἱ ἀνωτέρω προϋποθέσεις, τότε οἱ μή νομίμως συγκληθέντες καί ἀποδεδειγμένως κοινῇ ἀποφασίσαντες ἐπίσκοποι εἰς κρίσιν καί βάρος ἑτέρου, οὐχί μόνον δέν ἀναγνωρίζονται ὡς κανονικόν καί καθ᾿ ὕλην ἁρμόδιον ὄργανον καί ἑπομένως αἱ ἀποφάσεις αὐτῶν οὐδέν κανονικόν ἀποτέλεσμα παράγουν ὡς ἀνυπόστατοι, ἀλλά οἱ συγκληθέντες καί κοινῇ ἀποφασίσαντες ἐπίσκοποι ὡς φατριάζοντες κατηγοροῦνται καί αἱ κατ᾿ ἐκείνων ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπόμεναι ἐκκλησιαστικαί ποιναί ἐπαπειλοῦνται.

3. Εἰς τήν ὑπό ἐξέτασιν, ἐμφανιζομένην μέ ἀριθ. πρωτ. 95 καί ἡμερομηνίαν 10-5-95 ἐν ἐντύπῳ ἐγγράφῳ τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος ἀπόφασιν τῶν 5 ἐπισκόπων τῶν ὑπογραφομένων ὡς Μητροπολιτῶν τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος, δέν συντρέχουν αἱ ἀνωτέρω προεκτεθεῖσαι προϋποθέσεις. ῎Ητοι:

α) Οἱ συγκληθέντες ἐπίσκοποι δέν συγκροτοῦσαν τό καθ᾿ ὕλην διά τήν συγκεκριμένην περίπτωσιν ἁρμόδιον ἐκκλησιαστικόν ὄργανον, ἤτοι τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος, ὡς μή προσκληθέντες ὑπό τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. Εἰς τό ρηθέν ἔγγραφον οὐδέ ἐάν, ὡς προσκληθέντες ὑπό τινος, συνεδρίαζον, ἀναφέρεται. ῎Η μᾶλλον εἶναι ἄξιον παρατηρήσεως ὅτι τό ρηθέν ἔγγραφον ἐν ἀρχῇ ἐμφανίζεται ὡς ἐπιστολή ἀπευθυνομένη εἰς τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον, σκοπόν ἔχουσα νά γνωστοποιήση εἰς αὐτόν εὐαρίθμους "παραβάσεις" αὐτοῦ, ἐν τέλει ὅμως μετεξελίσσεται καί λαμβάνει τήν μορφήν δικαστικοῦ ἐγγράφου μέ διατακτικόν καί ἀποφαντικόν μέρος.

β) Οἱ συγκληθέντες καί κοινῇ ἀποφασίσαντες 5 ᾿Επίσκοποι δέν συγκροτοῦσαν τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος, καθ᾿ ὅσον ὑπάρχουν καί ἕτεροι ἐπίσκοποι, κανονικά μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, καί ἄν καί οὐδείς κανονικός λόγος ὑφίστατο διά νά ἀποκλεισθοῦν τῆς συνεδριάσεως, οὔτε ἐνημερώθησαν ὑπό τινος, οὔτε προσεκλήθησαν, οὔτε κατ᾿ οὐδένα τρόπον συμμετεῖχον εἰς τήν τοιαύτην "ἀπόφασιν".

γ) ῾Η συνεδρίασις τῶν 5 ἐπισκόπων ἔγινεν εἰς τόπον καί χρόνον ἄγνωστον εἰς τούς ὑπολοίπους ἐπισκόπους καί δή καί εἰς τόν κατ᾿ αὐτήν κρινόμενον ἐπίσκοπον. Οὐδέ καί ἄν συνῆλθον καί συνδιεσκέφθησαν εἰς ὡρισμένον τόπον εἶναι ἐμφανές εἰς τό εἰρημένον ἔγγραφον.

4) ᾿Εκ πάντων τῶν ἀνωτέρω συνάγεται ὅτι ἡ ὑπό ἐξέτασιν ἀπόφασις τῶν 5 ἐπισκόπων: Μεσσηνίας κ. Γρηγορίου, ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου, Φθιώτιδος κ. Θεοδοσίου, Κοζάνης κ. Τίτου καί Θεσσαλονίκης κ. Χρυσοστόμου

α. Εἶναι παντελῶς ἄκυρος καί ἀνυπόστατος καί οὐδέν κανονικόν κατά τούς ῾Ιερούς Κανόνας ἀποτέλεσμα παράγει κατά τοῦ ἐν αὐτῇ φερομένου ὡς κρινομένου ἐπισκόπου, καθ᾿ ὅσον ἐξεδόθη ὑπό προσώπων μή συγκροτούντων ἁρμόδιον ἐκκλησιαστικόν ὄργανον.

β. Εἶναι σαφές καί ἀναντίρρητον τεκμήριον βεβαιοῦν καί ἀποδεικνῦον τό ἐκκλησιαστικόν ἔγγκλημα τοῦ φατριασμοῦ, συντελεσθέν ὑπό τῶν 5 ἐπισκόπων, οἵτινες ἐρήμην καί ἀγνοία τῶν ὑπολοίπων ᾿Επισκόπων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἤτοι τοῦ Προέδρου αὐτῆς τοῦ Μακαρ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου καί τῶν Σεβ/των Μητροπολιτῶν Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου καί ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, συνελθόντες καί ἀντιποιούμενοι τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας, "ἀπεφάσισαν" τά μή εἰς αὐτούς ἀνήκοντα καί ὡς ἐκ τούτου ὑπόκεινται εἰς τήν κατηγορίαν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐγκλήματος τοῦ φατριασμοῦ κατά τοῦ πρώτου τῇ τάξει ᾿Επισκόπου αὐτῶν καί ἀπειλοῦνται κατ᾿ αὐτῶν αἱ ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπόμεναι ἐκκλησιαστικαί ποιναί.

Σχετ. ῾Ιεροί Κανόνες ιη' τῆς Δ' Οἰκ. Συνόδου, λδ' τῆς ΣΤ' Οἰκ. Συνόδου

῾Ο Κανών ΙΗ' τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἔχει οὕτως:

"Τό τῆς συνομωσίας ἤ φατρίας ἔγκλημα, καί παρά τῶν ἔξω νόμων πάντη κεκώλυται, πολλῷ δέ μᾶλλον ἐν τῇ τοῦ Θεοῦ ᾿Εκκλησίᾳ τοῦτο γίνεσθαι ἀπαγορεύειν προσήκει. Εἴ τινες τοίνυν Κληρικοί ἤ Μονάζοντες εὑρεθοῖεν ἤ συνομνύμενοι ἤ φατριάζοντες, ἤ κατασκευάς τυρεύοντες ᾿Επισκόποις ἤ Συγκληρικοῖς ἐκπιπτέτωσαν πάντῃ τοῦ οἰκείου βαθμοῦ". (Παρομοίως γράφει καί ὁ ΛΔ' τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

Σχετ. ᾿Εκκλ. Ποιναί : ῎Εκπτωσις ἐκ τοῦ οἰκείου βαθμοῦ.

Κατόπιν τῆς ἀνωτέρω ἀποφάσεως τῶν δύο Μητροπολιτῶν - Κανονικῶν Μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, προσῆλθεν ὁ Μακ. ᾿Αρχ/πος καί λαβών τόν λόγον εἶπεν:

Δυστυχῶς πολλάκις καί κατ᾿ ἐπανάληψιν οἱ Σεβασμιώτατοι ἀδελφοί μας ἐνήργησαν παρανόμως καί ἀντικανονικῶς, καταστάντες διά τῶν πράξεών των ὑπόδικοι ἐνώπιον τῆς ἐκκλησιαστικῆς Κανονικῆς Τάξεως. Πλήν ἐπειδή τό καθῆκον τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου εἶναι σύν τοῖς ἄλλοις νά συμπεριφέρεται πάντοτε μεθ᾿ ὑπομονῆς καί μακροθυμίας ὡς φιλόστοργος πατήρ καί ἐν Χριστῷ ἀδελφός διά τοῦτο ἀνέμενον, παρά τόν κίνδυνον, ὅπως παρεξηγηθῶ ἐπί ἀδυναμίᾳ, τήν ἐπιθυμητήν καί εὐκταίαν διόρθωσιν, ἀποκατάστασιν τῶν ὑπ᾿ αὐτῶν διαπραχθεισῶν ἀδικιῶν καί ἐπιστροφήν τῶν ἀδελφῶν καί συλλειτουργῶν μου ἀρχιερέων.

῾Οσάκις ὅμως μακροθύμως ἐνεργῶν, ἀνεζήτουν διά τῆς συμπεριφορᾶς μου ἤ καί ὑπεδείκνυον εἰς αὐτούς, τῇ ὁμοφώνῳ γνώμῃ καί ῾Υμῶν, διέξοδον ἐκ τῶν δυσκόλων καταστάσεων, εἰς τάς ὁποίας εἶχον περιέλθει, πάντοτε κατηγορούμην, μέ ἀσύστολα ψεύδη καί συκοφαντίας, ὡς ἐνεργῶν δῆθεν ἀντικανονικῶς. ᾿Αναφέρω μόνον τρεῖς περιπτώσεις:

Πρῶτον: ᾿Από τό ἀδιέξοδον, εἰς τό ὁποῖον εἶχε περιέλθει ὁ Σεβασμιώτατος Μεσσηνίας διά τῆς ἀναιτιολογήτου καί ἀντικανονικῆς διακοπῆς κοινωνίας μετά ἐμοῦ καί τῶν ἱερέων μου καί τῆς σιωπῆς διά τῆς ὁποίας οἱ ὑπόλοιποι τέσσερις ᾿Επίσκοποι προσεπάθησαν νά ἀντιπαρέλθουν αὐτό τό γεγονός, ἠθέλησα νά ἐξαγάγω αὐτούς ἀπό τό ἀδιέξοδον, εἰς τό ὁποῖον περιῆλθον, δι᾿ ἱεροῦ συλλειτούργου, ἵνα ἀποκατασταθῆ οὕτω ἡ διασαλευθεῖσα εἰρήνη καί ἑνότης. Εἰς ἀνταμοιβήν μέ ἐκατηγόρησαν χαρακτηρίσαντες χωρίς λόγον τήν πρότασίν μου "ἀντικανονικήν" καί τό Συλλείτουργον "ἀντισυνοδικόν".

Δεύτερον: Διά τηλεγραφήματός μου καί ἐπιστολῶν μου ἐζήτησα νά διορθώσουν τάς πολλαπλᾶς βαρείας παραβάσεις τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων ἐξ αἰτίας τῶν προσφυγῶν των εἰς τά Πολιτικά Δικαστήρια καί τάς ἐνόρκους καταθέσεις τῶν μαρτύρων των, ἀλλ᾿ οὗτοι μή ἀναγνωρίζοντες τό μέγεθος τοῦ ἐγκλήματος πού διέπραττον, ἠθέλησαν νά μέ διαψεύσουν, καί μέ ἠπείλησαν μέ "κανονικάς καί ποινικάς κυρώσεις"! ῎Ηδη ὅμως, οἰκτρῶς διαψευθέντες οἱ ἴδιοι ἐξ αὐτῆς ταύτης τῆς ἀποφάσεως τοῦ Πρωτοδικείου ᾿Αθηνῶν (13713/6-6-95 διαδικασία ἀσφαλιστικῶν μέτρων), γνωρίζουν εἰς ποῖον ἀδιέξοδον ὡδήγησαν ἑαυτούς;

Τρίτον καί σπουδαιότερον εἶναι ὅτι ἐνῶ ἐζητήσαμεν ἀπό κοινοῦ καί πολλάκις νά ἀποκηρύξουν τήν ἀπό 11-10-91 ᾿Εγκύκλιον ἐπιστολήν τοῦ ῾Ιερομ. Εὐθυμίου μέ τάς ἐν αὐτῇ βλασφημίας κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, Πίστεως καί ῾Ομολογίας, ὅμως οὗτοι μέχρι σήμερον ἐκώφευσαν, μή ἀναλογιζόμενοι τό βάραθρον καί τόν κρημνόν εἰς τόν ὁποῖον ὁδηγεῖ ἡ ἔνοχος αὕτη ἐκ μέρους των σιωπή καί ἄρνησις ἀποκηρύξεως.

Κατ᾿ αὐτάς καί ἐνῶ εἶχον συγκαλέσει τήν ἐνδημοῦσαν ῾Ι. Σύνοδον διά τήν Τετάρτην τῆς Πεντηκοστῆς προκειμένου νά συζητήσωμεν τήν σύγκλησιν τῆς ῾Ι. Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας (δηλ. νά ὁρίσωμεν τόν χρόνον καί τά θέματα αὐτῆς) καί ἐνῶ δέν ὡλοκληρώθησαν εἰσέτι αἱ ἐργασίαι τῆς συνάξεως τῶν θεολόγων, προκειμένου ἀπό κοινοῦ νά καταδικάσωμεν τά διατυπωθέντα ἀντορθόδοξα φρονήματα ἤ ἀσεβεῖς διατυπώσεις, οὗτοι ὡς ἐπιστέγασμα ὅλων τῶν παρανομιῶν των προέβησαν εἰς τήν ὅλως ἀντικανονικήν, πραξικοπηματικήν, ἀβάσιμον καί αὐθαίρετον - φατριαστικήν ταύτην ἐνέργειάν των, ἡ ὁποία προεκάλεσεν εἰς αὐτούς ἄλλο ἀδιέξοδον χειρότερον τῶν προηγουμένων.

᾿Εν συνεχείᾳ ἔλαβε τόν λόγον ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος, ὁ ὁποῖος εἶπεν: Τήν Τετάρτην (25/5 - 7/6/95) τῆς προηγουμένης ἑβδομάδος ἔλαβον τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 2823/25-5-95 ἔγγραφον διά τοῦ ὁποίου ἐκαλούμην ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου νά λάβω μέρος ὁμοῦ μετά τοῦ Σεβ/του ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς ἐνδημούσης ῾Ι. Συνόδου προκειμένου νά συζητήσωμεν τήν σύγκλησιν τῆς ῾Ι. Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας (χρόνον καί θέματα ῾Ημερησίας Διατάξεως). ᾿Αντί οἱ 5 Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς νά ἀναμείνουν τήν σύγκλησιν τῆς ᾿Ενδημούσης καί ἐν συνεχείᾳ τῆς ῾Ιεραρχίας διά νά συζητηθοῦν ὅλα τά θέματα, οὗτοι προέβησαν εἰς τήν ὅλως ἀδικαιολόγητον, ἀντικανονικήν, καί πραξικοπηματικήν αὐτήν ἐνέργειαν, μέ τήν ὁποίαν διέσπασαν τήν ἑνότητα τοῦ Σώματος τῆς ῾Ιεραρχίας. Τά ἴδια ἐτόνισα καί εἰς τόν Σεβ. Μητροπ. ᾿Αττικῆς κ. Ματθαῖον, ὅταν πρό ἡμερῶν μέ ἐπεσκέφθη. Συμφωνῶ ἀπολύτως μέ ὅσα ἐτόνισεν προηγουμένως ὁ Μακαριώτατος καί καταδικάζω τήν ἐνέργειαν τῶν 5 ᾿Αρχιερέων ὡς κατάφωρον παραβίασιν τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων, περιφρόνησιν τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, φατρίαν, καί πραξικόπημα καί διά τοῦτο θεωρῶ τήν "᾿Απόφασιν" αὐτῶν ἀνυπόστατον καί ἀνύπαρκτον. Διά τούς ἐν λόγῳ ὅμως 5 ᾿Αρχιερεῖς ἔχει βαρυτάτας συνεπείας μέχρι καί τῆς ἀποκοπῆς των ἐκ τοῦ σώματος τῆς ῾Ιεραρχίας.

῾Ο Σεβασμιώτατος ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος εἶπεν: "Τό ἐν λόγω γεγονός, ἤτοι ἡ αἰφνίδιος πρᾶξις τῶν πέντε (5) ᾿Αρχιερέων μέ κατέλαβεν ἐξαπίνης. Εὑρεθείς ἐν ἀπορίᾳ καί ὤν ἐν ἀγνοίᾳ τῶν τεκταινομένων ἐξέστην τῷ πνεύματι. Τί λοιπόν εἴπω; Λέγω, ὅτι δέν δέχομαι τήν πρᾶξιν αὐτῶν ταύτην, διότι ἐκινήθη καί συνετελέσθη ἄνευ τῆς ἐννόμου Συνοδικῆς τάξεως. Παραθεωρήθη ἡ νόμιμος σύγκλησις ἁπάντων τῶν μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Συνεπῶς θεωρῶ ταύτην παντελῶς ἄκυρον, διότι ἐξεδόθη ὅλως αἰφνιδίως, ἐν κρυπτῷ καί παραβύστῳ καί ἑπομένως παρανόμως".

῾Ο ᾿Αρχιγραμματεύς ᾿Αρχιμ. Κήρυκος Κοντογιάννης εἶπεν: "Πρόκειται περί πρωτοφανοῦς εἰς τά ᾿Εκκλησιαστικά χρονικά πραξικοπήματος. Καί λέγω πρωτοφανοῦς, διότι εἰς τά ἐκδηλωθέντα κατά τό παρελθόν πραξικοπήματα ἐτηρεῖτο τουλάχιστον κάποια νομιμοφανής διαδικασία. ῾Η συγκεκριμένη ὅμως ἀπενενοημένη, συνωμοτική καί φατριαστική αὐτή ἐνέργεια δέν συνιστᾶ ἁπλῶς συνωμοσίαν καί φατρίαν, ἀλλά καθίσταται μέγα ἐκκλησιαστικόν ἔγκλημα πλῆττον τήν ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Εάν δέ λάβωμεν ὑπ᾿ ὄψιν καί ὅσα ἀπό 5ετίας διενεργοῦνται, θά διαπιστώσωμεν ὅτι δέν πρόκειται μόνον περί συνεχοῦς πραξικοπήματος πρός ἀνατροπήν τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, ἀλλά καί περί συνεχοῦς στάσεως κατά τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας πρός ἐφαρμογήν τῶν σχεδίων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τά ὁποῖα ἀποβλέπουν εἰς τήν διάλυσιν τοῦ ῾Ιεροῦ ᾿Αγῶνος τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Επομένως τολμῶ εἰπεῖν ὅτι πρόκειται περί ἐκκλησιομαχίας".

᾿Εν συνεχείᾳ δέ ἐγένετο ὑπό τῶν Σεβασμιωτάτων ᾿Αρχιερέων καί ἡ ἀκόλουθος δήλωσις ἥτις καταχωρεῖται αὐτούσιος εἰς τά Πρακτικά:

Τάς ἐναντίον μας κατηγορίας ὅτι δῆθεν ἀρνούμεθα νά καταδικάσωμεν πραγματείας - μελέτας - ἐπιστολάς τῶν ῾Ιερομ. ᾿Ιωαννικίου, Κασσιανοῦ, ᾿Αμφιλοχίου, καί Μον. ᾿Αναστασίου εἰς τάς ὁποίας διετυπώθησαν τινες ἀντορθόδοξοι καί βλάσφημοι ἐκφράσεις, τάς ἀπορρίπτομεν ὡς ψευδεῖς καί συκοφαντικάς. Διότι τάς ἐκφράσεις αὐτάς καί τάς ἔχομεν καταδικάσει καί αὖθις τάς καταδικάζομεν. ᾿Αλλά καί περαιτέρω ὅπου εἰς τάς ἐπιστολάς - μελέτας - πραγματείας πού ἐγράφησαν τήν παρελθοῦσαν 5ετίαν σχετικῶς μέ τό θέμα τοῦτο ἤ καί μέ ἄλλα συναφῆ θέματα ἀποδειχθῆ ὅτι ὑπάρχουν μεμπτά θά τά καταδικάσωμεν ἐν Συνόδῳ, ἀφοῦ ἐξετασθοῦν ἀπό τήν Σύναξι τῶν Θεολόγων καί ἀποδειχθοῦν ὡς τοιαῦτα βάσει τῆς Πατερικῆς Παραδόσεως καί ὀρθοδόξου διδασκαλίας τῆς ᾿Εκκλησίας.

᾿Ακόμη ἐτονίσθη ὅτι τινές τῶν 5 ᾿Αρχιερέων εἶχον διακόψει ἀμέσως ἤ ἐμμέσως τήν ἀναγκαίαν καί κανονικήν πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί δή καί τοῦ Προέδρου Αὐτῆς Μακ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν κ. ᾿Ανδρέου. Οὕτω δέ ἀπέκοψαν ἑαυτούς ἀπό τό Σῶμα τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Διά τῆς ἐξεταζομένης δέ ἐνεργείας των οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς ἀπέκοψαν πλέον εὐθέως καί ἀμέσως ἑαυτούς ἀπό τό σῶμα τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἑπομένως δέν εἶναι δυνατόν νά ἀναγνωρίζωνται καί νά ἐνεργοῦν τοῦ λοιποῦ ὡς κανονικά μέλη Αὐτῆς, ἐκτός ἐάν ἀνακαλέσουν τήν γενομένην πρᾶξιν των, μετανοήσουν διά τό συντελεσθέν ἐκκλησιαστικόν ἔγκλημα τῆς φατρίας-ἀνταρσίας καί ἐπιστρέψουν εἰς τήν κανονικήν τάξιν καί κοινωνίαν τῆς ᾿Εκκλησίας. Διά τοῦτο πλέον ἡ ῾Ιεραρχία τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος δέον νά θεωρῆται καί ἀναγνωρίζεται ὡς συγκειμένη ἐκ τῶν: Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κυρίου κυρίου ΑΝΔΡΕΟΥ καί τῶν μελῶν Αὐτῆς: Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν Πειραιῶς καί Νήσων κυρίου ΝΙΚΟΛΑΟΥ καί ᾿Αργολίδος κυρίου ΠΑΧΩΜΙΟΥ καί τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως Αὐτῆς ᾿Αρχιμ. Κηρύκου Κοντογιάννη, ἡ ὁποία καί νομιμοποιεῖται νά συνεδριάση Κανονικῶς ὡς Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

Προσέτι ἡ ἀπονενοημένη ἐνέργεια τῶν 5 ᾿Αρχιερέων παραμένουσα ἐπισημοποιεῖ τό καλλιεργηθέν ὑπ᾿ αὐτῶν σχῖσμα καί στρέφεται δολίως κατά τοῦ Προκαθημένου καί Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου.

῾Η πραξικοπηματική ἐνέργεια τῶν 5 ᾿Αρχιερέων ἐπί μακρόν συνωμοτούντων, φατριαζόντων, καί συκοφαντούντων ἀπεκάλυψεν τήν ἀλήθειαν, ἡ ὁποία κατηγγέλθη πρό πενταετίας διά τῆς ἀπό 1-1-92 ἀνωνύμου "᾿Εμπιστευτικῆς προειδοποιήσεως", καθ᾿ ἥν ὑφίστατο σχέδιον ἀνατροπῆς τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ὑπό δύο ᾿Επισκόπων.

῾Η ἐνέργεια τῶν 5 ᾿Αρχιερέων καθυστέρησεν νά ἐκδηλωθῆ ἐπί ὁλόκληρον πενταετίαν διότι ἐχρησιμοποιήθη ὁ χρόνος αὐτός ὥστε νά συμπλασθοῦν καί χαλκευθοῦν πλῆθος ψευδοκατηγοριῶν καί συκοφαντιῶν καί οὕτω νά ἐπηρεάσουν τούς ἁπλοῦς εὐσεβεῖς χριστιανούς Κληρικούς, Μοναχούς καί Λαϊκούς.

Μέ τήν πρᾶξιν τους οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς ἐπιδιώκουν νά συγκαλύψουν ὅλας τάς παρανόμους καί ἀντιεκκλησιαστικάς ἐνεργείας των, καί ἔθεσαν πράγματι ὑπό διωγμόν τήν ᾿Εκκλησίαν. ᾿Επελέγη δέ ὁ συγκεκριμένος χρόνος διά νά συγκαλύψουν τάς κατεγνωσμένας ἐνεργείας των καί βαρύτατα κολαζομένας προσφυγάς των εἰς τά δικαστήρια, τούς ΟΡΚΟΥΣ καί τάς ΨΕΥΔΟΡΚΙΑΣ καί τάς συκοφαντικάς διαψεύσεις των, ψευδοδηλώσεις, ἀπειλάς κ.λ.π. Ταῦτα δέ, διότι ἐξεδόθη ἤδη ἡ δικαστική ἀπόφασις (13713/6-6-95 τοῦ Μονομελοῦς Πρωτοδικείου ᾿Αθηνῶν), ἡ ὁποία ἀπορρίπτει τήν προσφυγήν των καί ΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ἐπισήμως (καί διά τῆς ἐν λόγῳ δικαστικῆς ἀποφάσεως), ὅτι ΩΡΚΙΣΘΗΣΑΝ οἱ ῾Ιερεῖς των, διά τούς ὁποίους φέρουν τήν εὐθύνην οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς.

Τό ἀνωτέρω πραξικόπημα εἶναι τό ἐπιστέγασμα τῆς ἐπί 5ετίαν στάσεως τῶν 5 ᾿Αρχιερέων, διά τῆς ὁποίας συστηματικῶς ἐπεδιώχθη νά πληγοῦν εὐθέως ἡ Πίστις καί ἡ ῾Ομολογία -  ᾿Εκκλησιολογία τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων Αὐτῆς.

᾿Εν τέλει δέ ἡ πραξικοπηματική αὐτή ἐνέργεια ἀποσκοπεῖ ἐμμέσως πλήν σαφῶς νά δημιουργήση κρίσιν καί ἀναταραχήν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν ἐπί καταφανῆ ὠφελείᾳ τοῦ νεοημερολογιτισμοῦ - οἰκουμενισμοῦ.

Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω οἱ Σεβ. ᾿Αρχιερεῖς ἐξετάσαντες μετά προσοχῆς τήν σοβαρότητα καί τάς συνεπείας τῆς φατριαστικῆς καί πραξικοπηματικῆς ἐνεργείας τῶν 5 ᾿Αρχιερέων, συμφώνως πρός τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας καί ἀφοῦ ἐμελέτησαν τήν δημιουργηθεῖσαν κατάστασιν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί τούς ἐπαπειλουμένους κινδύνους διά τήν ἑνότητα καί τήν εἰρήνην τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς καί τήν ἀναγκαιότητα ἐνημερώσεως τοῦ ῾Ιεροῦ Κλήρου καί τοῦ πιστοῦ Λαοῦ, ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως τά ἀκόλουθα:

῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας ΓΟΧ ῾Ελλάδος συγκληθεῖσα διά τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 2827/31-5-95 προσκλήσεως τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος καί Προέδρου Αὐτῆς κ.κ. ᾿Ανδρέου, σήμερον τήν 2αν ᾿Ιουνίου 1995 (ἐ.ἡ), ἡμέραν Πέμπτην καί ἀπό ὥρας 9ης π.μ. εἰς τόν οἰκεῖον τόπον συνεδριάσεων Αὐτῆς (Αἴθουσα Συνεδριάσεων ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ Μεγάρου, Μ.Μπότσαρη 8 - Περιστέρι ᾿Αττικῆς) καί συγκροτουμένη κανονικῶς καί νομίμως ἐκ τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν ὡς Προέδρου καί τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν : Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου καί ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, παρόντος καί τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως Αὐτῆς ᾿Αρχιμ. Κηρύκου Κοντογιάννη

ἐξετάσασα

1) Τήν διά τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. πρωτ. 95/10-5-95 κοινοποιηθεῖσαν τήν 9-6-95 (ν.ἡ.) διά δικαστικοῦ ἐπιμελητοῦ πρᾶξιν - ἀπόφασιν τῶν 5 ᾿Αρχιερέων ἤτοι Σεβ. Μητρ. Μεσσηνίας κ. Γρηγορίου, ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου, Φθιώτιδος κ. Θεοδοσίου, Κοζάνης κ. Τίτου καί Θεσσαλονίκης κ. Χρυσοστόμου, διά τῆς ὁποίας φέρονται νά ἀποφασίζουν ὅλως ἀντικανονικῶς κατά τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που τά ἀκόλουθα: α) ᾿Απαλλαγήν ἐκ τῶν καθηκόντων του ὡς ᾿Αρχιεπισκόπου, β) τήν ἐπιβολήν τῆς ποινῆς τῆς ἐπ᾿ ἀόριστον ἀργίας γ) τήν κλῆσιν αὐτοῦ εἰς ἀπολογίαν καί δ) τόν ὁρισμόν προσωρινοῦ τοποτηρητοῦ εἰς τήν ᾿Αρχιεπισκοπήν ΓΟΧ ᾿Αθηνῶν.

2) Τήν ἐκ τῆς ὡς ἄνω ἐνεργείας τῶν πέντε ᾿Αρχιερέων δημιουργηθεῖσαν ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν.

3) Τήν ἐν τῇ πράξει διακοπήν πνευματικῆς κοινωνίας τινῶν ἐκ τῶν 5 ᾿Αρχιερέων μετά τῶν λοιπῶν μελῶν τῆς ᾿Ιερᾶς Συνόδου καί δή τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου καί Προέδρου Αὐτῆς.

4) Τήν ἀπό ἱκανοῦ χρόνου σύστασιν φατρίας ἐντός τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς ἐμφανιζομένων πάντοτε τῶν 5 ᾿Αρχιερέων συμφωνούντων καί ἐνεργούντων ὡς κοινή ὁμάδα,

καί συσκεψαμένη ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι ἀποφαίνεται:

1) Κρίνει τήν ἐνεργηθεῖσαν ὑπό τῶν 5 ᾿Αρχιερέων πρᾶξιν-"ἀπόφασιν" ἄκυρον καί ἀνυπόστατον καί οὐδεμίαν ἐπάγουσαν συνέπειαν κατά τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος καί Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου κ. ᾿Ανδρέου, ὡς μή γενομένην ὑπό ἁρμοδίου ἐκκλησιαστικοῦ ὀργάνου καί κατά τήν ὑπό τῶν ἱερῶν κανόνων προβλεπομένην τάξιν.

2) Χαρακτηρίζει τήν ὡς ἄνω πρᾶξιν τῶν 5 ᾿Αρχιερέων φατριαστικήν καί πραξικοπηματικήν καθ᾿ ὅσον ἐν ἀγνοίᾳ τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου φέρονται οἱ 5 ᾿Αρχιερεῖς ὑφαρπάζοντες ἁρμοδιότητας μή ἀνηκούσας εἰς αὐτούς, ἀντιποιούμενοι οὕτω τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, συστήσαντες πρός τοῦτο φατρίαν καί κινήσαντες ἀνταρσίαν κατά τοῦ Μακ. ᾿Αρχ/που καί Προέδρου Αὐτῆς.

3) Διαπιστώνει τήν διάπραξιν ὑπό τῶν 5 ᾿Αρχιερέων, διά τῆς ὡς ἄνω πράξεως, τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐγκλήματος τῆς συστάσεως φατρίας καί κινήσεως ἀνταρσίας κατά τοῦ Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ὡς ἐκ τούτου ἐπισημοποιήθη τό ἀπό ἰκανοῦ χρόνου καλλιεργούμενον ὑπό τῶν 5 ᾿Αρχιερέων σχίσμα κατά τῆς ᾿Εκκλησίας.

Λαβοῦσα ὑπ᾿ ὄψιν

1. Τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας ΙΗ' τῆς Δ' Οἰκουμ. Συνόδου, ΛΔ' τῆς ΣΤ' Οἰκουμ. Συνόδου καί ΙΔ' καί ΙΕ' τῆς ΑΒ Συνόδου.

2. Καί τήν ἀνάγκην διατηρήσεως τῆς ἑνότητος καί τῆς εἰρήνης τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς καί τῆς Κανονικῆς Τάξεως ἐν Αὐτῆ.

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

ὁμοφώνως ἀποφασίζει τά ἀκόλουθα:

1. Καταγγέλλει καί καταδικάζει ὡς φατριαστικήν καί πραξικοπηματικήν καί διά τοῦτο ἄκυρον καί καταφώρως ἀντικανονικήν τήν διά τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. πρωτ. 95/10-5-95 ἐπιστολῆς ἐνέργειαν - "ἀπόφασιν" τῶν 5 ᾿Επισκόπων.

2. Κηρύσσει συνωδά τοῖς θείοις καί ῾Ιεροῖς Κανόσι (ΙΗ' τῆς Δ', ΛΔ' τῆς ΣΤ' Οἰκουμ. κλπ.) ἐκπτώτους ἐκ τῶν ᾿Επισκοπικῶν των Θρόνων, τούς κάτωθι 5 πραξικοπηματίας ᾿Αρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπροκαλύπτως πλέον ἔθεσαν ὑπό διωγμόν τήν ᾿Εκκλησίαν: Μεσσηνίας κ. Γρηγόριον, ᾿Αττικῆς κ. Ματθαῖον, Φθιώτιδος κ. Θεοδόσιον, Κοζάνης κ. Τίτον καί Θεσσαλονίκης κ. Χρυσόστομον καί ἀποστερεῖ αὐτούς ἀπό πάσης διοικητικῆς καί πνευματικῆς διακαιοδοσίας.

3. ᾿Επιβάλλει εἰς τούς ὡς ἄνω 5 ᾿Επισκόπους τήν ποινήν τῆς ἀργίας ἀπό πάσης ἱεροπραξίας μέχρις ἐκδικάσεως τῆς πράξεώς των ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἤ τῆς ἀναγνωρίσεως ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς μετανοίας καί ἐπιστροφῆς αὐτῶν.

4. ᾿Εντέλλεται εἰς τούς ὑπό τήν ᾿Επισκοπικήν αὐτῶν δικαιοδοσίαν ἄχρι τοῦδε διατελοῦντας ἱερεῖς, ὅπως παύσουν τό μνημόσυνον τοῦ ὀνόματος αὐτῶν καί τοῦ λοιποῦ μνημονεύουν τοῦ ὀνόματος τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος καί προέδρου τῆς ῾Ι. Συνόδου κ. ᾿Ανδρέου.

5. Θεωρεῖ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 2772/13-7-94 ὁμόφωνον Συνοδικήν ἀπόφασιν ἰσχύουσαν καί ἐντέλλεται εἰς τήν ἐπιτροπήν τῶν Θεολόγων (Κληρικῶν Μοναχῶν καί Λαϊκῶν) ὅπως ὁλοκληρώση ὑπό τήν ἐποπτείαν πλέον τοῦ Σεβ/του Μητροπ. Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου τό ἀνατεθέν εἰς αὐτήν ἔργον ἐντός τριῶν μηνῶν καί ὑποβάλη εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τά πορίσματά της, ἐπισημαίνουσα καί ἀποδεικνύουσα μέ κριτήρια τήν ὀρθόδοξον παράδοσιν καί τήν διδασκαλίαν τῶν ῾Αγίων Πατέρων, κάθε μεμπτόν σημεῖον (διατύπωσιν - ἄποψιν - θεωρίαν) τό ὁποῖον τυχόν ὑπάρχει εἰς ἅπαντα τά κυκλοφορηθέντα κείμενα ὁποθενδήποτε προερχόμενα, συνυποβάλλουσα καί σχέδιον Ποιμαντορικῆς ᾿Εγκυκλίου.

6. Νά ἐκδοθῆ σχετική ἐνημερωτική ἀνακοίνωσις, ἡ ὁποία θά σταλῆ εἰς τάς ἐνορίας καί θά ἀναγνωσθῆ ἐπ᾿ ἐκκλησίας πρός ἐνημέρωσιν τῶν πιστῶν.

7. Νά πραγματοποιηθῆ ἔκτακτος ῾Ιερατική Σύναξις τήν Τρίτην 7 ᾿Ιουνίου 1995.

8. Νά πραγματοποιηθῆ τήν προσεχῆ Κυριακήν 5 ᾿Ιουνίου 1995 εἰς τό ᾿Εκκλησιαστικόν Πνευματικόν Κέντρον συγκέντρωσις πρός ἐνημέρωσιν τοῦ πιστοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπί τῶν τελευταίων ᾿Εκκλησιαστικῶν ἐξελίξεων.

9. Νά ἐνημερωθῆ ἐπακριβῶς ἐπί τῶν ἀνωτέρω ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κιτίου τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου κ. ᾿Επιφάνιος.

Μεθ᾿ ὅ μή ὑπάρχοντος ἑτέρου θέματος καί ἀφοῦ ἀνεγνώσθη ἡ παροῦσα πρᾶξις ἐνεκρίθη καί ὑπογράφεται ὡς ἕπεται.

 

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

+ Ο ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΑΔΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ

 

ΤΑ ΜΕΛΗ

+ Ο ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

+ Ο ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΠΑΧΩΜΙΟΣ

 

Ο ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ

+ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ

 

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΩΦΕΛΙΜΕΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΩΦΕΛΙΜΕΣ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΙΕΡΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ. 38. Αν αμφιβάλλης για την αλήθεια κάθε προσώπου ή κάθε γεγονότος που περιγράφει η Γραφή, θυμήσου ότι «πάσα γραφή θεόπνευστος» (Β’ Τιμ. γ’ 16), όπως λέγει ο Απόστολος. Είναι λοιπόν αληθινή σε όλα. Δεν περιλαμβάνει φανταστικά πρόσωπα, μύθους και θρύλους. Ακόμη και οι Παραβολές, που είναι συμβολικές ιστορίες, έχουν μέσα τους μόνον αλήθεια. Αμφιβάλλοντας για τη Γραφή κανείς, αμαρτάνει εναντίον της αληθείας της. Και η αλήθειά της δεν είναι άλλη παρά ο Ίδιος ο Θεός, η Αυτοαλήθεια. «Εγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια» (Ιω. ιδ’ 6), είπε ο Κύριος. «Ο λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστιν» (Ιω. ιζ’ 17), είπε ο Ιησούς Χριστός στον Θεό και Πατέρα του. Να παραδέχεσαι λοιπόν το σύνολο της Γραφής σαν αλήθεια. 39. Μη δίνεις τόπο στις σκοτεινές τάσεις του κακού που παρουσιάζονται στην καρδιά σου εναντίον του πλησίον σου. Σύντριβέ τις με τη δύναμι της πίστεως. Μείνε καλός και άκακος. «Πορεύου ἄμωμος καί ἐργαζόμενος δικαιοσύνην˙μή ποίει τῷ πλησίον σου κακόν» (Ψαλμ. ιδ’ 2, 3). Όταν ανακύπτουν τέτοιες τάσεις, βίασε τον εαυτό σου να είσαι πράος, γεμάτος αγάπη Χριστού. Έτσι, οι τάσεις αυτές θα εξαφανισθούν σαν καπνός. Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΗ ΑΛΛΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ (ΑΓΙΟΥ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ) Επιστολή 96.- ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΦΙΛΟΣΟΦΟ ΜΑΞΙΜΟ. Κατά των Ελλήνων.Υπερηφανεύεσαι για τη φιλοσοφία, που είναι εχθρός της αληθινής σοφίας, και αρνείσαι και το ίδιο το όνομα της. Γιατί φιλοσοφία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το να αγαπά κανείς απόλυτα τη σοφία. Αν λοιπόν εσύ θέλεις αληθινά να είσαι φίλος της σοφίας, να αγαπάς την αληθινή σοφία, η οποία τιμά όχι μόνον τα λόγια, αλλά και τη ζωή, και μας διδάσκει την αληθινή θρησκεία. Η σοφία όμως που εσύ διδάσκεις, και στην παρούσα ζωή είναι άξια για γέλια, γιατί ονομάζει θεότητες τις πηγές της ανηθικότητας, και στη μέλλουσα προετοιμάζει ασυγχώρητη τιμωρία, εκεί όπου ο Πλάτωνας σε απειλεί με τους Κωκυτούς και τους Πυριφλεγέθοντες. (ΕΠΕ Φιλοκαλία τομος 1,121) Επιστολή 3 στον αναγνώστη Τιμόθεο …. Ό,τι λοιπόν από την εξωχριστιανική παιδεία είναι χρήσιμο στη δική μας διδασκαλία, αφού τα πάρεις σαν τη μέλισσα (γιατί, αν θέλουμε να πούμε την αλήθεια, είπαν πολλά για την αρετή), όλα τα αλλά άφησέ τα, ιδιαίτερα όταν τους βλέπεις να κάνουν μεταξύ τους πολεμο σκληρό (πράγματι ο Αριστοτέλης επαναστάτησε εναντίον του Πλάτωνος, και οι Στωικοί διατύπωσαν γνώμες εναντίον αυτού), και παράδωσε τον εαυτό σου σε όλη σου τη ζωή στα θεία λόγια. Γιατί ωφελούμενος με τον τρόπο αυτόν και από εκείνους και από αυτά, θα είσαι ωφέλιμος και για τον εαυτό σου και για όλους…. (ΕΠΕ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΟΜΟΣ 2,19) ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΑΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΑΣ ΜΙΛΟΥΣΕ ΑΜΕΣΑ Ο ΘΕΟΣ! Έπρεπε να μην είχαμε ανάγκη από την Αγία Γραφή, αλλά να μας μιλούσε άμεσα ο Θεός! Οσίου Ισιδώρου Πηλουσιώτου επιστολή 106 - ΣΤΟΝ ΔΙΑΚΟΝΟ ΙΣΙΔΩΡΟ. Ακούοντας ίσως βέβαια να μη πιστέψεις, όταν όμως σκεφθείς γνωρίζω καλά, ότι όχι μόνο θα θαυμάσεις, αλλά και θα το επικροτήσεις. Τι είναι λοιπόν αυτό που αρχικά βέβαια θα φανεί απίστευτο, και μετά από αυτά, όχι μόνο θα φανεί αξιοθαύμαστο, αλλά και άξιο χειροκροτημάτων; Θα το πω σύντομα με λίγες λέξεις, φανερώνοντας νοήματα μεγαλύτερα από τα πελάγη. Στους παλιούς ο Θεός δεν μιλούσε με γράμματα, αλλά απ’ ευθείας ο ίδιος, όταν εύρισκε τη διάθεση τους καθαρή και άξια να δεχθεί διδασκαλία χωρίς μεσίτη. Και αυτό είναι φανερό από αυτά πού έλεγε προφορικά και στον Νώε, και στον Αβραάμ, και στους διακεκριμένους απογόνους του, ένας από τους οποίους ήταν και ο πιο κορυφαίος, αυτός πού κατέκοψε όλη τη δύναμη του διαβόλου, και κατέστρεψε τα βέλη του, και άδειασε τη φαρέτρα του, εννοώ ο αείμνηστος Ιώβ . Όταν όμως το άθλιο πλήθος των Ιουδαίων κατέβηκε στον πυθμένα της κακίας, τότε λοιπόν θεωρήθηκε ότι ήταν απαραίτητα και τα γράμματα και η υπενθύμιση μέσω αυτών. Αν όμως νομίζεις, ότι μόνο στην Παλαιά Διαθήκη έγινε αυτό, και στην Καινή δεν επικυρώθηκε, θα μπορούσα να σου πω, ότι αυτό φαίνεται περισσότερο σ’ αυτήν. Γιατί ούτε στους θεόπνευστους αποστόλους δόθηκε κάτι γραπτό, αλλά αντί γραμμάτων δόθηκε η υπόσχεση της χάριτος του αγίου Πνεύματος. Γιατί λέγει• «Εκείνος θα σας τα υπενθυμίσει όλα». Εάν όμως νομίζεις ότι οι γραπτοί νόμοι είναι πιο έγκυροι από τους άγραφους, άκουσε τι λέγει ο ίδιος ο βασιλιάς• «Θα τους δώσω καινούργια διαθήκη, δίνοντας τους νόμους μου στη διάνοιά τους, και θα τους αναγράψω στις καρδιές τους» . - «Και θα γίνουν όλοι διδαγμένοι από τον Θεό». Γι’ αυτό και ο Παύλος, ισχυριζόμενος ότι του εμπιστεύθηκε περισσότερα από ότι στον Μωυσή, έλεγε ότι έλαβε τον νόμο, όχι γραμμένο σε λίθινες πλάκες, αλλά τυπωμένον στις σάρκινες πλάκες της καρδιάς, τον οποίο, αυτός που τον περιφρονεί, δεν θα λιθοβοληθεί, σύμφωνα με τον παλιό νόμο, αλλά θα παραδοθεί σε πολύ οδυνηρή κόλαση. Επειδή όμως, καθώς ο χρόνος περνά σαν έφιππος και τρέχει σαν ταχύτατο άλογο, άλλοι λοξοδρόμησαν εξαιτίας δογματικών διδασκαλιών, και άλλοι εξαιτίας της ζωής τους, έγινε απαραίτητη η διόρθωσή τους με γράμματα. Γιατί, εφόσον παραβιάζονταν οι άγραφοι νόμοι, στράφηκε δικαιολογημένα στους γραπτούς, αυτός που με κάθε τρόπο ήθελε να επαναφέρει στην αρετή τους υπάκουους. Πρέπει λοιπόν να κατανοήσουμε πόσο μεγάλη είναι η κατηγορία, αφού αυτοί που έπρεπε να ζουν τόσο ειλικρινά, ώστε να μην έχουν ανάγκη γραφών, αλλά αντί βιβλίων να παραχωρούν τις ψυχές τους στο θείο Πνεύμα, επειδή χάσαμε αυτή την τιμή και φτάσαμε στην ανάγκη των γραπτών, να μη χρησιμοποιούμε ούτε και το δεύτερο αυτό βοήθημα όσο πρέπει. (οσίου Ισιδώρου Πηλουσιώτου, εκδ. ΕΠΕ, τόμος 3, σελ. 131-135) ΛΟΓΟΙ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ. ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ Διαφθορά της αλήθειας του Θεού Πολλοί κάνουν τα αντίθετα από όσα πρέπει. Όσα γίνονται εναντίον του Θεού, τα παραβλέπουν. Όσα γίνονται κατά του εαυτού τους, τα εκδικούνται με μεγάλη μάλιστα οξύτητα. Οι άγιοι όμως δεν ενεργούσαν έτσι. Ήσαν φοβεροί τιμωροί των όσων γίνονταν εναντίον του Θεού, ενώ παρέβλεπαν τα όσα γίνονταν εναντίον τους. Ε.Π.Ε. 5,230 Διδασκαλία ελεημοσύνης Και τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας και τους φίλους μας ας τους οδηγήσουμε στο διδασκαλείο της ελεημοσύνης. Πριν από κάθε άλλο ας μαθαίνη κάθε άνθρωπος αυτό το μάθημα, επειδή αυτό ακριβώς είναι ο άνθρωπος: «Είναι σπουδαίο πράγμα ο άνθρωπος και είναι πολύτιμος ο άνθρωπος της ελεημοσύνης». Όποιος δεν έχει αυτό το προσόν, ξέπεσε από το αξίωμα του ανθρώπου. Ε.Π.Ε. 11,132 ο λόγος Ο λόγος δεν είναι χρήσιμος μόνο για ύμνο και ευχαριστία, αλλ’ είναι και ωφέλιμος για διδασκαλία και συμβουλή. Ε.Π.Ε. 12,94 και θαύματα Εξ’ αιτίας των θαυμάτων νίκησε ο απόστολος Παύλος; Όχι μόνο από τα θαύματα. Διότι αν μελετήσης καλά τις Πρά­ξεις των Αποστόλων, θα βρης τον απ. Παύλο σε πολλά μέρη να επικρατή με το λόγο, και προτού να ενεργήση θαύματα. Ε.Π.Ε. 24,42 βροχή Σε πολλά σημεία η Αγία Γραφή ονομάζει τη διδασκαλία βροχή. Ε.Π.Ε. 24,450 δίκτυα Ας απλώσουμε τα δίχτυα της διδασκαλίας, ας σταθούμε κυκλικά, όπως ακριβώς τα κυνηγετικά σκυλιά, οδηγώντας από παντού τους ανθρώπους στους νόμους της Εκκλησίας. Και αν το κρίνετε ορθό, ας παρουσιάσουμε σ’ αυτούς σαν άριστο κυνηγό τον μακάριο Παύλο. Ε.Π.Ε. 34,136 ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΘΑΡΗ ΚΑΡΔΙΑ ΔΕΝ ΠΕΦΤΕΙ ΣΕ ΠΛΑΝΕΣ ΑΒΒΑ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ ΤΟΥ ΡΩΜΑΙΟΥ Κεφάλαιο 34: Τι δίδασκε ο Αββάς Θεόδωρος σχετικά με την προσπάθεια του αγωνιστού να κατανοήσει την Αγία Γραφή. Αυτός ο Γέροντας λοιπόν, σε μερικούς αδελφούς, οι οποίοι ήταν γεμάτοι θαυμασμό για την απαστράπτουσα γνώση και σοφία του και γι’ αυτό του ζήτησαν να τους εξηγήσει το νόημα κάποιων χωρίων της Αγίας Γραφής, απάντησε: «Ο αγωνιστης που επιθυμεί να αποκτήσει τη γνώση της Αγίας Γραφής, δεν χρειάζεται να κάνει τον κόπο να μελετάει τα βιβλία των ερμηνευτών της, αλλά μάλλον θα πρέπει να αφιερώνει όλη τη δραστηριότητα του νου του και όλη την προσοχή της καρδιάς του στην κάθαρση από τα σαρκικά πάθη. Όταν αυτά εκδιωχθούν από την καρδιά, τότε τα μάτια της ψυχής αμέσως ανοίγουν. Γιατί αποτραβιέται το πυκνό πέπλο των παθών και έτσι αποκαλύπτονται με φυσικό τρόπο όλα τα μυστήρια της Αγίας Γραφής. Η Χάρη του Αγίου Πνεύματος δεν έχει βέβαια σκόπιμα αποκρύψει αυτά τα μυστήρια από μερικούς ανθρώπους, ώστε να παραμένουν αυτά για τους πολλούς άγνωστα και κρυφά. Εννοώ ασφαλώς, ότι από δικό μας λάθος δεν μας έχουν αποκαλυφθεί τα βαθύτερα αυτά νοήματα της Αγίας Γραφής. Κι αυτό, γιατί το πέπλο των αμαρτιών μας σκοτεινιάζει τα μάτια της ψυχής μας. Όταν όμως αποκτήσουμε την πνευματική υγεία και τη φώτιση, τότε και μόνη η ανάγνωση της Αγίας Γραφής αρκεί να μας φέρει την αληθινή γνώση. Δεν υπάρχει τότε ανάγκη να ανατρέχουμε στη διδασκαλία των ερμηνευτών, όπως ακριβώς και τα σωματικά μάτια δεν χρειάζονται τη διδασκαλία κανενός για να δούνε, εκτός αν η αρρώστια τα έχει τυφλώσει. Αντιληφθήκατε, νομίζω, από που προέρχονται όλα αυτά τα ερμηνευτικά λάθη και οι πλάνες. Οι παρερμηνείες και οι πλάνες προέρχονται από το ότι οι περισσότεροι βιάζονται να εισχωρήσουν στα νοήματα της Αγίας Γραφής, χωρίς καθόλου να φροντίσουν πιο πριν να έχουν καθαρίσει την καρδιά τους. Έτσι, λόγω της διαφορετικής παχύτητας ή ακαθαρσίας της καρδιάς τους, αυτοί κατανοούν διαφορετικά πράγματα, από εκείνα που θέλει να εκφράσει το συγκεκριμένο κείμενο. Και μάλιστα, αυτά πολλές φορές είναι αντίθετα προς την Πίστη και συχνά έρχονται σε αντίφαση μεταξύ τους. Έτσι, αυτοί οι άνθρωποι αδυνατούν να αναγνωρίσουν, και πολύ περισσότερο, να δεχθούν το φως της αλήθειας».

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ: ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΚΥΡΟΝ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ «ΠΡΑΞΙΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ» ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ «ΕΠΕΒΑΛΟΝ» ΑΝΑΡΜΟΔΙΩΣ, ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ ΕΙΣ ΕΜΕ ΤΗΝ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 3219/17.6.2005 ΨΕΥΔΟΑΡΓΙΑΝ

Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2026 ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ: ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΚΥΡΟΝ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ «ΠΡΑΞΙΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ» ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΠ...