ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΤΣΕΡΝΩΒ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ ΡΩΣΙΑΣ

Σύντομη βιογραφία του ομολογητου μοναχού π. Επιφανιου Τσερνωβ της Εκκλησιας των Κατακομβων της ΡωσιαςΕπιφανίου. "ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΕΣΤΕ ΟΤΑΝ ΜΙΣΗΣΩΥΣΙΝ ΥΜΑΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΟΝΕΙΔΙΖΩΣΙΝ ΚΑΊ ΕΙΠΩΣΙΝ ΠΑΝ ΠΟΝΗΡΟΝ ΚΑΘ ΗΜΩΝ ΕΝΕΚΕΝ ΕΜΟΥ. ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΙΑΣΘΕ ΟΤΙ Ο ΜΙΣΘΟΣ ΥΜΩΜΝ ΠΟΛΥΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΟΥΡΑΝΟΙΣ" (Ματθ. ε΄, 11-12) Ο πατήρ Επιφάνιος έλεγε στα κοντινά του πνευματικά παιδιά ότι δεν είναι αυτός που ισχυριζόταν ότι ήταν. Προφανώς, αναφερόταν στην πρώιμη περίοδο της ζωής του, όταν υιοθέτησε το όνομα Αλέξανδρος ΑντρέεβιτςΤσερνόφ. Πιθανότατα, αυτό το όνομα το πήρε στα χρόνια της ρωσικής αναταραχής, ώστε να κρύψει την καταγωγή του και να μπορέσει πιο εύκολα να χαθεί ανάμεσα στη μάζα των λευκών Ρώσων μεταναστών στο εξωτερικό. Αλλά ήδη από την εποχή της παραμονής του στη Βουλγαρία, η βιογραφία του πατρός Επιφανίου μπορεί να ανιχνευθεί, αν και όχι πολύ λεπτομερώς, επειδή η ζωή του διαδραματιζόταν μπροστά στα μάτια αυτοπτών μαρτύρων. Αυτοί οι αυτόπτες μάρτυρες άφησαν πίσω τους τις αναμνήσεις τους για τον Γέροντα. Η Μαρία ΒασίλιεβναΟρλόβα-Σμιρνόβα (αποβιώσασα το 1998), της οποίας τη μοναχική κουρά τέλεσε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Κηρύκος, και η οποία έλαβε το όνομα Μαριάμ μοναχή, είπε για τον πατέρα Επιφάνιο: «Είναι υιός της αιωνιότητας. Και τα γεγονότα της επίγειας βιογραφίας δεν έχουν για αυτόν καμία σημασία». Αυτά τα λόγια τα είπε ως απάντηση στην αναφορά ότι το πρώτο μέρος της βιογραφίας του πατρός Επιφανίου προκαλεί ερωτήματα. Με αυτά τα λόγια η μητέρα Μαριάμ εξέφρασε την πνευματική αλήθεια ότι μόνο η ζωή της ψυχής, η αποκατάσταση των χαρισματικών της ιδιοτήτων κατά την ένωσή της με το Άγιο Πνεύμα, έχουν σημασία για την αιωνιότητα, για την αιώνια ζωή εν Χριστώ, για τη ζωή στη Βασιλεία των Ουρανών. Και τα γεγονότα της επίγειας βιογραφίας δεν έχουν αυτή τη σημασία. Μόνο η εκδήλωση των χαρισματικών ενεργειών του Αγίου Πνεύματος στην ανθρώπινη ψυχή, τόσο κατά την επίγεια ζωή της όσο και μετά από αυτή, μπορούν να μιλούν για το κατά πόσον αυτή η ψυχή, και αντιστοίχως ο άνθρωπος στο σώμα του οποίου βρισκόταν, είναι ευάρεστος στον Θεό. Για τη διόρθωση όλων των σφαλμάτων που διέπραξε ο άνθρωπος κατά τη ζωή του, ο Κύριος χάρισε στους ανθρώπους τη μετάνοια. Ο πατήρ Επιφάνιος έλεγε: «Όλοι οι άγιοιείναι αμαρτωλοί άνθρωποι, αλλά είναι άνθρωποι που αναγνωρίζουν την αμαρτία τους και μετανοούν γι’ αυτήν». Η εξωτερική ζωή κάθε ανθρώπου είναι αντανάκλαση της εσωτερικής του ζωής, η οποία είναι κρυμμένη από τα ξένα μάτια. Για αυτή την εσωτερική ζωή μπορεί και πρέπει κανείς να κρίνει από τα εξωτερικά έργα. «ἀπὸτῶνκαρπῶναὐτῶνἐπιγνώσεσθεαὐτούς» (Ματθ. 7, 16). Εάν κοιτάξει κανείς τη ζωή του πατρός Επιφανίου, τη δραστηριότητά του, μπορεί να βγάλει το συμπέρασμα ότι η κύρια μέριμνα της εσωτερικής του ζωής ήταν η μέριμνα για την ένωση με τον Χριστό και για την παραμονή μέσα σε Αυτόν. Ο ζήλος για τον Θεό εξηγεί την καταδίκη του για διάφορουςψευδο-κληρικούς, αιρετικούς και αντικανονικών ρευμάτων μέσα στην Ορθοδοξία του 20ού αιώνα. Συχνά έλεγε ότι η χάρη του Θεού δεν υπομένει ούτε την ελάχιστη πονηρία και δεν παραμένει εκεί όπου αυτή η πονηρία υπάρχει. «ἐμίσησαἐκκλησίανπονηρευομένων» (Ψαλμ. 25, 5), έλεγε επαναλαμβάνοντας τον άγιο βασιλιά Δαβίδ — όχι από υπερηφάνεια, όπως ισχυρίζονται οι πονηρευόμενοι, αλλά από ζήλο για τον Χριστό Ιησού, τον Κύριό μας. Και δεδομένου ότι ο 20ός αιώνας είναι ελάχιστα κατώτερος στην ανομία του από τον 21ο, δεν είναι περίεργο που οι αντίπαλοι των δραστηριοτήτων του Πατέρα Επιφανίου και οι συκοφάντες του αφθονούσαν σε όλες τις εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες και σχολές. Αλλά δεν έχει νόημα να στρέφει κανείς την προσοχή του σε αυτούς. Ίσως κάποιος από αυτούς να μετανοήσει ειλικρινά και με τις προσευχές του μοναχού Επιφανίου να βρει ακόμη κατά την επίγεια ζωή την εν Θεώ ζωή, όπως χάρισε ο Κύριος στον ίδιο τον πατέρα Επιφάνιο. Βασιζόμενοι στα ανωτέρω, θα παραθέσουμε τη βιογραφία του μοναχού Επιφανίου με βάση το βιογραφικό του Γέροντος, που συντάχθηκε από τον αείμνηστο πατέρα Ανδρέα (Σίντνεβ) και το δοκίμιο της Άννας Ιλίνσκαγια, η οποία είχε συναντηθεί αρκετές φορές με τον πατέρα Επιφάνιο. Θα παραθέσουμε επίσης ορισμένες αναμνήσεις ανθρώπων που τον γνώρισαν προσωπικά. Μεγαλόσχημος μοναχός Επιφάνιος (Τσερνόφ) 1909–1994 Κατάκόσμον, Αλεξάντρ ΑντρέεβιτςΤσερνόφ. Γεννήθηκε στο χωριό Μπελο-Καλίτβενσκαγια της περιοχής Ροστόβ, σε οικογένεια Κοζάκων, στις 27 Αυγούστου/9 Σεπτεμβρίου 1909. Βαπτίστηκε προς τιμήν του ευσεβούς πρίγκιπα Αλεξάνδρου Νέφσκυ. Ο πατέρας του, Κοζάκος συνταγματάρχης, υπηρετούσε στην αυτοκρατορική αυλή και σκοτώθηκε μετά το μπολσεβίκικοπραξικόπημα. Το αγόρι στάλθηκε στο Σώμα Δοκίμων Κοζάκων του Ντον του Νοβοτσερκάσκ με κρατικά έξοδα. Το 1919 φεύγει από τη Ρωσία μαζί με τον Λευκό Στρατό. Μετά από μερικά χρόνια περιπλανήσεων εγκαθίσταται στη Βουλγαρία και σπουδάζει στο ρωσικό γυμνάσιο της Βάρνας. Από αυτό το σημείο και μετά, η βιογραφία του πατέρα Επιφάνιου γίνεται πιο ξεκάθαρα ανιχνεύσιμη. Είναι πολύ πιθανό ότι τα προηγούμενα χρόνια πράγματι τα έζησε όπως περιγράφονται, αλλά κάποια στιγμή το όνομα και η ηλικία του άλλαξαν. Δυστυχώς τώρα αυτό είναι αδύνατο να εξακριβωθεί. Γι’ αυτό θα δεχθούμε αυτή την περίοδο της ζωής όπως περιγράφεται. Το 1927 ο Αλεξάντρ Αντρέεβιτς γνωρίζεται με τον πνευματικό Πατέρα της Βασιλικής Οικογένειας, τον Αρχιεπίσκοπο Πολτάβας και ΠερεγιασλάβΘεοφάνη (Μπιστρόβ) και γίνεται κελλιώτης του μετά τη μετακόμισή του στη Σόφια. Εδώ τελειώνει τη Φιλολογική και τη Θεολογική Σχολή. Ακριβώς η συνάντηση με τον εξέχοντα αυτόν Άγιο Ιεράρχη Θεοφάνη καθόρισε την περαιτέρω πνευματική πορεία του πατρός Επιφανίου. Κληρονόμησε από τον πνευματικό του καθοδηγητή την αταλάντευτη στάση στα θέματα της Πίστεως, την αφοσίωση στην Ορθόδοξη διδασκαλία, και δέχθηκε ως ανώτατη αυθεντία, για την εξέταση κάθε πνευματικού ή ακόμη και καθημερινού ζητήματος, την Αγία Γραφή και την πνευματική παρακαταθήκη των Αγίων Πατέρων. Όλα αυτά έγιναν η πέτρα πάνω στην οποία χτίστηκε η ζωή του πατρός Επιφανίου. Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 ο Αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης πηγαίνει στη Γαλλία και ο Αλεξάντρ Αντρέεβιτς παραμένει στη Βουλγαρία. Το 1944 συλλαμβάνεται από Σοβιετικούς αξιωματούχους και μεταφέρεται στη Μόσχα. Καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκισης. Φυλακίστηκε στο Λεφόρτοβο, την Μπουτίρκα και το Κάρλαγκ το 1945, στο Πέχλαγκ το 1948, στο Στέπλαγκ το 1950 και στο στρατόπεδο Σπάσκι το 1955. Εδώ, στο στρατόπεδο, έρχεται κοντά με τους κατακομβίτες και γράφει την πρώτη του επιστολή προς τα διωκόμενα τέκνα της Εκκλησίας του Χριστού. Η Κατακομβική Εκκλησία είναι η κοινότητα των Ρώσων χριστιανών που δεν δέχθηκαν την δόλια δραστηριότητα της ηγεσίας της Ρωσικής Εκκλησίας, που είχε επικεφαλής τον Μητροπολίτη Σέργιο (Στραγκορόντσκι), μετά τη δημοσίευση της Διακήρυξής του στις 29 Ιουλίου 1927. Τότε δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανοί είχαν ήδη συλληφθεί από τις ασεβείς αρχές και βρίσκονταν σε εξορίες και φυλακές. Πολλοί είχαν σκοτωθεί. Και εκείνη την εποχή, ο Μητροπολίτης Σέργιος εξέδωσε ένα μήνυμα στο οποίο, μιλώντας για τη νομιμοποίηση της εκκλησιαστικής δραστηριότητας στην ΕΣΣΔ, ένα ουσιαστικά ασεβές κράτος, έγραψε: «Ας προσφέρουμε τις ευχαριστήριες προσευχές μας στον Κύριο, που τόσο ευνόησε την αγία μας Εκκλησία. Ας εκφράσουμε δημοσίως την ευγνωμοσύνη μας και προς τη Σοβιετική κυβέρνηση για τέτοια φροντίδα προς τις πνευματικές ανάγκες του ορθόδοξου πληθυσμού…». Σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Σέργιο, οι χριστιανοί πρέπει να ευχαριστούν την αθεϊστική κυβέρνηση για τους διωγμούς που άσκησε επάνω τους. Επιπλέον, σε αυτή τη φράση της Διακήρυξης κρύβεται και βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, αφού υπονοείται ότι η «νομιμοποίηση» της Εκκλησίας υπό αυτές τις συνθήκες γίνεται με την ευλογία του Θεού. Με αυτή τη φράση ο Μητροπολίτης Σέργιος με δόλιο τρόπο προσπαθεί να κάνει τον Θεό συμμέτοχο στο ιουδαϊκό του έργο. Ακόμη πιο έντονα η δολιότητα του Μητροπολίτη Σέργιου φαίνεται στην ακόλουθη φράση της Διακήρυξης: «Θέλουμε να είμαστε ορθόδοξοι και ταυτόχρονα να θεωρούμε την Σοβιετική Ένωση πατρίδα μας, της οποίας οι χαρές και οι επιτυχίες είναι δικές μας χαρές και δικές μας επιτυχίες, και οι αποτυχίες, δικές μας αποτυχίες». Εδώ πρόκειται για προσπάθεια συμφιλίωσης του Χριστού με τον Βελίαρ, αντίθετα προς τα λόγια του Αγίου Αποστόλου Παύλου:«Μὴγίνεσθεἑτεροζυγοῦντεςἀπίστοις·τίςγὰρμετοχὴδικαιοσύνῃκαὶἀνομίᾳ; τίςδὲκοινωνίαφωτὶπρὸςσκότος; τίς δὲσυμφώνησιςΧριστῷπρὸςΒελίαλ; ἢτίςμερὶςπιστῷμετὰἀπίστου;» (Β’ Κορ. 6:14-15) Με τη Διακήρυξή του ο Μητροπολίτης Σέργιος καλεί τους χριστιανούς να αντιμετωπίζουν τις επιτυχίες και αποτυχίες του κράτους - που κυβερνάται από εχθρούς του Θεού - με τον ίδιο τρόπο όπως και οι άθεοι. Σαφώς, μια τέτοια ενότητα στην αξιολόγηση ορισμένων γεγονότων δεν μπορεί να είναι η ίδια τόσο για τους πιστούς όσο και για τους άπιστους. Αλλά ο Μητροπολίτης Σέργιος, ενάντια στο προφανές, καλεί το ποίμνιό του σε αυτή την «ενότητα». Αυτές οι ενέργειες του Μητροπολίτη Σέργιου δεν είναι τίποτε άλλο παρά εισαγωγή του πνεύματος του αντιχρίστου στον ορθόδοξο χώρο, το οποίο περιορίζει την πνευματική ελευθερία των πιστών. Και όσοι αποδέχθηκαν αυτές τις δόλιες απόψεις του Μητροπολίτη Σέργιου αποκόπτονται από τη χάρη του Θεού, η οποία, όπως ήδη ειπώθηκε, δεν κατοικεί σε δόλιες ψυχές. Ο Αλέξανδρος Αντρέεβιτς υιοθέτησε αυτές τις απόψεις για τα γεγονότα στο εκκλησιαστικό περιβάλλον της ΕΣΣΔ μέσω των αλληλεπιδράσεών του με κρατούμενους στις κατακόμβες στα στρατόπεδα. Και αυτές οι αντιλήψεις έπεσαν σε ήδη προετοιμασμένο έδαφος, αφού ο πνευματικός του πατέρας, ο Αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης, δεν αναγνώριζε ούτε τον Μητροπολίτη Σέργιο ούτε τη Διακήρυξή του και δεν θεωρούσε ότι έχει υποχρέωση να τις υπακούσει. Η στρατοπεδική ζωή του Αλεξάντρ Αντρέεβιτς ήταν πολύ βαριά. Στο στρατόπεδο, προφανώς από ιδιαίτερη Πρόνοια του Θεού, δίνει όρκο σιωπής, μιμούμενος αρρώστια. Η διοίκηση του στρατοπέδου προσπαθούσε να τον αναγκάσει να μιλήσει. Τον έβαζαν σε απομόνωση, σε ψυχιατρείο, όπου του έκαναν ένεση στη σπονδυλική στήλη, η οποία παρέλυσε τα πόδια του. Αλλά ούτε έτσι κατάφεραν να τον αναγκάσουν να μιλήσει. Τελικά πίστεψαν στην ασθένειά του. Το 1955 απολύθηκε με διάγνωση «αλαλίας» (απώλεια ομιλίας) και «παραπληγίας των κάτω άκρων». Μεταφέρθηκε έξω από το στρατόπεδο με φορείο, ανίκανος να κινηθεί ανεξάρτητα. Από αυτή την ημέρα όλη η ζωή του συνδέθηκε με τους χριστιανούς των κατακομβών. Τη σοβιετική υπηκοότητα δεν θέλησε να την πάρει, και άρχισε μια ζωή περιπλάνησης, γεμάτη διώξεις από τα τιμωρητικά όργανα. Στο στρατόπεδο, του έδωσαν διευθύνσεις έμπιστων ανθρώπων. Στο χωριό Καβκάσκαγια τον δέχτηκαν δύο μοναχές, οι οποίες τον φρόντιζαν. Στον Καύκασο έλαβε μοναχική κουρά με το όνομα Αντώνιος, προς τιμήν του Οσίου Αντωνίου του Μεγάλου. Ύστερα, λόγω απειλής νέας σύλληψης, τον μετέφεραν κρυφά στηΓκουντάουτα, και κατόπιν στο Τσιμκέντ. Μετακινούνταν έρποντας με τη βοήθεια μικρών σκαμνιών,επικοινωνώντας με τους ανθρώπους μέσω ξύλινης πλακέτας με σκαλισμένο το αλφάβητο. Η επισκοπή της Κατακομβικής Εκκλησίας, στην οποία είχε προσκολληθεί, ποιμαινόταν από τον Επίσκοπο Πέτρο (Λαδύγκιν). Το 1957 ο Επίσκοπος Πέτρος εκοιμήθη εν Κυρίω, και ο πατήρ Επιφάνιος γίνεται ο ουσιαστικός πνευματικός καθοδηγητής πλήθους κατακομβικών χριστιανών, που προηγουμένως βρίσκονταν υπό το ωμοφόριο του Εεπισκόπου Πέτρου. Ως άνθρωπος με θεολογική μόρφωση, τον προσέγγισαν με πολλά ερωτήματα σχετικά με την ίδια την ύπαρξη της Εκκλησίας των Κατακομβών εν μέσω εκτεταμένων διωγμών. Ο πατήρ Επιφάνιος αποδείχθηκε ακριβώς ο άνθρωπος που χρειάζονταν απεγνωσμένα οι χριστιανοί των κατακομβών. Παρά τη σωματική του αδυναμία, το πνεύμα του πατρός Επιφανίου φλεγόταν προς τον Κύριο. Οι επιστολές του, αντιγραμμένες με άνθρακα, διαδίδονταν στις κοινότητες σε πλήθος αντιγράφων. Εκείνα τα χρόνια βγαίνουν από την πένα του πολλά έργα που καταδικάζουν την αίρεση του ανακαινισμού και του σεργιανισμού, εξηγούν τις παρακαταθήκες των Αγίων Πατέρων, ιδιαιτέρως του αγωνιστή κατά της εικονομαχικής αιρέσεως, του οσίου Θεοδώρου του Στουδίτη, τόσο συγγενικού ως προς τις συνθήκες της εποχής των διωγμών προς τους κατακομβικούς χριστιανούς. Φαινόταν πως προς αυτούς ακριβώς απευθύνονται τα λόγια του αγίου ομολογητή: «Χαίρετε, όσοι μένετε στα βουνά και στα σπήλαια, καθώς και όσοι κρύβεστε στις πόλεις και στους απόκρυφους τόπους». Επίσης ο γέροντας γράφει δίστιχα σε συγκεκριμένο μέτρο πάνω σε θέματα της Αγίας Γραφής, της πνευματικοηθικής ζωής και της κατάστασης στην Εκκλησία, καθώς και ενάντια στην Κόκκινη ψευδοεκκλησία του Πατριαρχείου Μόσχας. Το σημαντικότερο έργο σχετικά με την αποκάλυψη της πνευματικής αποστασίας του Πατριαρχείου Μόσχας από την Ορθοδοξία είναι το έργο «Περί σεργιανισμού», όπου ο πατήρ Επιφάνιος δείχνει ότι οι οπαδοί του Μητροπολίτη Σέργιου (Στραγκορόντσκι) βρίσκονται σε πνευματική κατάσταση την οποία η Αγία Γραφή αποκαλεί «βδέλυγμα τῆςἐρημώσεωςἐντόπῳἁγίῳ» (Ματθ. 24:15). Ο γέροντας αγωνιζόταν επίσης εναντίον ορισμένων αιρέσεων και κανονικών πλανών που είχαν διεισδύσει στο κατακομβικό περιβάλλον. Ιδιαίτερα έγραψε σειρά έργων κατά της πλάνης των «ονοματολατρών». Ο πατήρ Επιφάνιος άρχισε να οργανώνει εκείνες τις διάσπαρτες κοινότητες που είχαν χάσει την επαφή με τους αληθινούς επισκόπους. Ανησυχούσε ιδιαίτερα με αγωνία για το ποίμνιό του, το οποίο μπορούσε να απειληθεί από τους πολλούς τότε εμφανισθέντες στον χώρο της Αληθινής Ορθόδοξης Εκκλησίας ψευδεπισκόπους και στρατολογημένους πράκτορες της KGB (έγραφε πολλά και μάζευε καταγγελτικά στοιχεία εναντίον του ψευδεπισκόπου Αντωνίου Γκαλύνσκυ, εναντίον του τυχοδιώκτη ΛαζάρΖουρμπένκο κ.ά.). Τον θεράπευσε με βότανα ένας θαυμαστός άνθρωπος, γιατρός των κατακομβών, ο Ιβάν ΓεγκόροβιτςΟρέχωφ. Σιγά-σιγά άρχισε να περπατά, πρώτα με πατερίτσες, μετά με μπαστούνι. Διαβατήριο δεν είχε: την υπηκοότητα του θεομάχου κράτους δεν την επιθυμούσε. Οι ενορίες της διωκόμενης Εκκλησίας ήταν μικρές, 10-15 ατόμων, αλλά τέτοιες ενορίες υπήρχαν πάρα πολλές σε όλη τη χώρα, γι’ αυτό και αναγκαζόταν να ταξιδεύει συχνά. Αμπχαζία, Καζακστάν, Κιργιστάν, Ουράλια, Κεντρική Ρωσία - αυτό είναι μόνο ένα μικρό μέρος του πλήρους χάρτη των περιπλανήσεών του. Το έργο της σιωπής συνεχίστηκε περίπου δεκατέσσερα χρόνια. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ο πατήρ Επιφάνιος μίλησε. Σε αυτή την περίοδο ανήκει η «Διάλεξη περί Αντιχρίστου», όπου με βάση την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση αποκαλύπτεται ο αληθινός χαρακτήρας των ιστορικών γεγονότων που συμβαίνουν σήμερα. Στα χρόνια που κανείς δεν σκεφτόταν το τέλος του κόσμου, ο πατήρ Επιφάνιος μίλησε γι’ αυτό ως ζήτημα που απαιτεί άμεση αντιμετώπιση. Το 1974 γράφει το βιβλίο «Το Μεγάλο Γιατί ή Το Στρατηγικό Σχέδιο σε δράση», όπου παρουσιάζεται η ύπαρξη ενός παγκόσμιου μυστικού «στρατηγικού σχεδίου», διαμορφωμένου από τον Ιουδαϊσμό και μεθοδικά εφαρμοζόμενου με κοινές προσπάθειες με τον Ιουδαιο-Τεκτονισμό σε παγκόσμια κλίμακα και επί πολλούς αιώνες, με τελικό σκοπό την ανήκουστη, πλήρη υποδούλωση όλης της ανθρωπότητας υπό μία υπέρτατη εξουσία τυράννου - «βασιλιά-δεσπότη σιωνιστικού αίματος», ως ενσαρκωτή των εθνικών ιδανικών του εβραϊκού λαού. Το 1975 συνελήφθη για αυτό το βιβλίο. Για τη δικαστική συνεδρίαση έγραψε το «Ο Τελευταίος Λόγος του Κατηγορουμένου» - έναν εμπνευσμένο λόγο όπου υπερασπίζεται τον κοσμοθεωρητικό του προσανατολισμό, εξηγεί τις φιλοσοφικές και πολιτικές του αντιλήψεις και αποκαλύπτει την ουσία της κομμουνιστικής ιδεολογίας ως σατανικής, θεοαποστατικής. Η δίκη διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών. Όταν δόθηκε ο λόγος στον πατέρα Επιφάνιο, οι λίγοι Ρώσοι που ήταν παρόντες, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτών, κλήθηκαν να φύγουν. Και στη θέση τους, έφεραν Ασιάτες για να τους αντικαταστήσουν. Την ποινή του την εξέτισε στην Πότμα της Μορδοβίας, σε στρατόπεδο για αλλοδαπούς. Όταν έφθασε στο πόστο του, τον ρώτησαν: «Για τι πράγμαέρχεσαι εδώ;» «Για όργωμα• ένας οργώνει 30 εκατοστά, κι εγώ πήρα 70». Έτσι του έδωσαν το παρατσούκλι «ο οργωτής». «Πρέπει να ξυριστείς, εδώ με γενειάδες δεν κάθονται», του είπαν. «Και αυτοί;» - έγνεψε προς τα πορτρέτα του Μαρξ και του Ένγκελς. Στο τέλος της ποινής ήθελαν να τον στείλουν σε κλειστό γηροκομείο, αλλά παλιοί φίλοι του κανόνισαν την κηδεμονία του και αφέθηκε ελεύθερος. Το 1978 ο πατήρ Επιφάνιος μπόρεσε να ταξιδέψει στο εξωτερικό, στην Ελβετία, κατόπιν προσκλήσεως της «ανιψιάς» του. Η επιστροφή στην Ευρώπη του έφερε απογοήτευση. Ερχόμενος σε επικοινωνία με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς, με την οποία ήταν συνδεδεμένος μέχρι τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πατήρ Επιφάνιος, μετά από προσωπικές συναντήσεις με ορισμένους επισκόπους και κληρικούς της ΡΟΕΔ, σύντομα πείστηκε ότι το πνεύμα της αποστασίας είχε διεισδύσει βαθιά στο περιβάλλον της. Να τι έγραφε ο πατήρ Επιφάνιος σχετικά με αυτό: «…Τι συμβαίνει τώρα στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς; Μα μερικοί ιεράρχες εκφράζονται χωρίς περιστροφές υπέρ της φιλομπολσεβικικής εκκλησίας;! Καλούν σε ενότητα με αυτήν ως με τη μητέρα τους;! Μα είναι δυνατόν να είναι για αυτούς μητέρα;! Αυτό θα ήταν τερατώδες!… Κύριε, φώτισέ τους, φώτισέ τους!… Για την μαρτυρική και ομολογητική Εκκλησία των Κατακομβών αυτοί πλέον, παίρνοντας παράδειγμα από τη «μητέρα» τους, τη φιλομπολσεβικικήψευδοεκκλησία, που έχει αποστατήσει από την αλήθεια του Θεού και ψεύδεται, - αυτοί πλέον δεν μιλούν. Και αν τυχόν μιλήσουν, μιλούν μόνο ως εξής: “Μα υπάρχει ακόμη η Κατακομβική Εκκλησία;” «…Σήμερα η αληθινή Εκκλησία του Χριστού στη ρωσική γη είναι Εκκλησία κρυφή, αφανής, Εκκλησία της ερήμου και των σπηλαίων, Εκκλησία των Κατακομβών!…Εκείνη δε που στο βασίλειο του αντιχρίστου υπάρχει φανερά και ονομάζεται ψευδώς και δολίως ‘Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία’ και ‘Πατριαρχείο Μόσχας’, αυτή δεν είναι Εκκλησία του Χριστού, αλλά ο σύγχρονος αντιχρίστος αντίποδας της αληθινής Εκκλησίας», - θεωρούσε εκείνος, και κατέληγε: «Ο λαός που πηγαίνει σε μια τέτοια ψευδοεκκλησία, - είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία, - δεν μπορεί να λάβει εκεί τη χάρη, διότι δεν υπάρχει εκεί χάρη! Σύμφωνα με τους Κανόνες της Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δεν μπορεί να υπάρχει χάρη σε τέτοια ψευδοεκκλησία». Μια τέτοια ομολογία πίστεως είχε προ πολλού απορριφθεί από τη Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς, η οποία όλο και πιο συχνά άρχισε να διακηρύσσει το εντελώς αντίθετο. Όλα αυτά και πολλά άλλα συνετέλεσαν στο να απορρίψει ο πατήρ Επιφάνιος με αποστροφή τους αποστάτες της Διασποράς, εφόσον δεν μπορούσε να συμφωνήσει με την ομολογία τους. Ιδιαιτέρως σημαντική, υπό αυτή την έννοια, ήταν η συνάντηση και η συνομιλία του με τον Αρχιεπίσκοπο Δυτικής Ευρώπης και Γενεύης Αντώνιο Μαρτοσέβιτς, ο οποίος του δήλωσε ευθέως ότι αναγνωρίζει ως έγκυρα τα μυστήρια του Σεργιανιστικού Πατριαρχείου Μόσχας. Μετά από αυτή τη συνομιλία, για τον πατέρα Επιφάνιο, όλα με τη ΡΟΕΔ είχαν τελειώσει. Ως απάντηση στους αποστάτες της ΡΟΕΔ γράφει στο εξωτερικό το έργο του περί της Κατακομβικής Εκκλησίας. Το 1980, μαζί με τον Άγγλο Βλαδίμηρο Μος, στο σπίτι του οποίου ζούσε για κάποιο διάστημα, προσχωρεί στην Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Ελλάδος, της οποίας προΐστατο ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ανδρέας, της λεγομένης «Ματθαιϊκής Συνόδου». Ο πατήρ Επιφάνιος έβλεπε ότι ακριβώς η Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Ελλάδος θα βοηθούσε στην αποκατάσταση της αποστολικής διαδοχής της Ρωσικής Εκκλησίας, η οποία είχε χαθεί στη Ρωσία κατά τον καιρό των ανήκουστων διωγμών και αναταραχών. Στην Ελλάδα λαμβάνει το Μεγάλο και Αγγελικό Σχήμα από τον Μητροπολίτη Επιφάνιο τον Κύπριο, με το όνομα Επιφάνιος. Είναι αυτονόητο ότι από πλευράς ΡΟΕΔ υπήρξε αντίδραση. Η Γραμματεία της ΡΟΕΔ, με επικεφαλής τον Επίσκοπο Γεώργιο Γκράμπε, έσπευσε να διαδώσει διάφορες συκοφαντικές πληροφορίες για τον πατέρα Επιφάνιο. Εναντίον του συκοφαντούσαν και άλλοι. Συλλογιζόμενοςτα γεγονότα που συνέβησαν με τη ΡΟΕΔ, ο πατήρ Επιφάνιος στρέφεται στο πρόσωπο και στη μοίρα του πνευματικού του πατέρα, του Αρχιεπισκόπου Θεοφάνη Πολτάβας, του οποίου τις απόψεις θεωρούσε πολύ σημαντικές για την αναγέννηση της Ρωσικής Εκκλησίας. Ταξιδεύει στη Γαλλία, βρίσκει το αρχείο του Αρχιεπισκόπου Θεοφάνη και με βάση αυτό το υλικό, το 1983, γράφει και εκδίδει στη Γαλλία έργο αφιερωμένο στον Άγιο Θεοφάνη Πολτάβας, τονίζοντας ιδιαίτερα το θέμα της πνευματικής αντιστάσεως του Αγίου Θεοφάνη στις μη ορθόδοξες και αιρετικές απόψεις στη θεολογία του Μητροπολίτη Αντωνίου Χραποβίτσκι. Όπως είναι γνωστό, ο Επίσκοπος Θεοφάνης στράφηκε εναντίον της μη ορθόδοξης ερμηνείας του Δόγματος της Εξιλεώσεως από τον Μητροπολίτη Αντώνιο, αποτέλεσμα της οποίας υπήρξε η ουσιαστική εκδίωξη του Αρχιεπισκόπου Θεοφάνη Πολτάβας από τη Σύνοδο της Εκκλησίας της Διασποράς, με επικεφαλήτο Μητροπολίτη Αντώνιο. Ο Επίσκοπος Θεοφάνης αποσύρθηκε σε έγκλειστη ζωή και πλέον δεν είχε ευχαριστιακή κοινωνία με τους αρχιερείς της Διασποράς. Ο πατέρας Επιφάνιος είδε τη ρίζα της πτώσεως της ΡΟΕΔ ακριβώς στην αίρεση του «Αντωνιανισμού», στη μοντερνιστική, μη ορθόδοξη θεολογία του Μητροπολίτη Αντωνίου Χραποβίτσκι. Από τον πατέρα Επιφάνιο γράφτηκε σειρά επιστολών προς τους κατακομβικούς χριστιανούς της Ρωσίας, στις οποίες κατηγορηματικά τους προειδοποιεί, ως ΓΟΧ Ρωσίας, να μην εισέλθουν σε ευχαριστιακή κοινωνία και σε δικαιοδοτική υποταγή στην αποστατημένη ιεραρχία της ΡΟΕΔ. Ακριβώς χάρη στον πατέρα Επιφάνιο, πλήθος Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Ρωσίας κρατήθηκαν και σώθηκαν από την αποστατικήΡΟΕΔ. Έτσι, η προσέλευση του πατρός Επιφανίου στην Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Ελλάδος οφειλόταν πρωτίστως στο ότι θεωρούσε τη Ρωσική Εκκλησία στερημένη αποστολικής διαδοχής στην ιεραρχία της, τόσο μέσα στην ίδια τη Ρωσία, συνεπεία ανήκουστων διωγμών και καταπιέσεων, όσο και εκτός αυτής - στη ΡΟΕΔ- συνεπεία της πτώσεως της τελευταίας στην αίρεση του Αντωνιανισμού. Ο πατήρ Επιφάνιος αναγνώρισε τον Σύνοδο του μακαριστού Ομολογητού Ματθαίου Βρεσθένης της Εκκλησίας ΓΟΧ Ελλάδος, ως τη μοναδική ιεραρχία που είχε αναμφίβολη Αποστολική Διαδοχή, τόσο από την προ της μεταρρυθμίσεως Ελληνική Νεοελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, όσο και από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καθώς και Γνήσια Ορθόδοξη Ομολογία Πίστεως. Τις λεγόμενες ελληνικές «φλωρινικές» δικαιοδοσίες ο πατήρ Επιφάνιος τις απέρριψε κατηγορηματικά. Πρώτον, αυτές οι δικαιοδοσίες, έχοντας «διαδοχή» από την παράνομη «χειροτονία» που πραγματοποίησε ο επίσκοπος της ΡΟΕΔ Σεραφείμ του Σικάγο το 1960, δεν έχουν καμία σχέση με την Ελληνική Εκκλησία και αποτελούν παρακλάδι της ίδιας αποστατικήςΡΟΕΔ. Δεύτερον, οι ίδιες οι περιστάσεις σχηματισμού του φλωρινικού σχίσματος, αιτία του οποίου υπήρξε η κακοδοξία του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου Φλωρίνης, μαρτυρούν σαφώς ότι οι φλωρινικές δικαιοδοσίες αποτελούν «σχισματοαίρεση», από την οποία οι ΓΟΧ Ρωσίας πρέπει να προφυλαχθούν σταθερά. Τέλος, χάρη στις πολιτικές μεταβολές στη Ρωσία, σχετικά με τις οποίες ο πατήρ Επιφάνιος σε καμία περίπτωση δεν είχε αμφιβολία, άνοιξε η δυνατότητα να επιστρέψει στη Ρωσία. Το 1990-91 ο πατήρ Επιφάνιος ταξιδεύει στη Ρωσία μαζί με τον Έλληνα Μητροπολίτη Χρυσόστομο, εντάσσοντας υπό το ωμοφόριο της Ελληνικής Εκκλησίας ΓΟΧ πολλές κοινότητες κατακομβικών χριστιανών. Τα τελευταία χρόνια του γέροντα ήταν πράγματι σκοτισμένα από ανησυχίες, που συνδέονταν με τα προβλήματα μέσα στην Εκκλησία ΓΟΧ στην Ελλάδα και με το σχίσμα που ερχόταν μέσα σε αυτήν, στο οποίο ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος Μητρόπουλος έπαιξε σημαντικό ρόλο. Αλλά αυτό το σχίσμα συνέβη ήδη μετά την κοίμηση του πατρός Επιφανίου, η οποία επήλθε στις 2/15 Νοεμβρίου 1994. Πέρασαν 28 χρόνια από την κοίμηση του πατρός Επιφανίου. Στο διαδίκτυο έχουν δημοσιευθεί τα έργα του, μπορούν να βρεθούν και κάποια βίντεο με τον ίδιο. Αν αφήσει κανείς στην άκρη τα σχόλια φανερών υβριστών, η πλειονότητα των σχολιαστών γράφει για τη βαθιά εντύπωση που αφήνει το κείμενο των έργων του, τα λόγια που είπε, ακόμη και η εξωτερική εμφάνιση του Γέροντα. Μερικοί άνθρωποι εκτός Εκκλησίας μιλούν για έναν «μαγνητισμό» που διέθετε ο πατήρ Επιφάνιος, χωρίς να κατανοούν ότι πρόκειται για την ενέργεια της Θείας Χάριτος, που του χαρίστηκε από τον Θεό για τον βαρύ ασκητικό του βίο, για τη σταθερότητά του στην αλήθεια. Βλέποντας το βίντεο της συνέντευξης του πατρός Επιφανίου, τραβηγμένο τον Δεκέμβριο του 1990, στο οποίο ο Γέροντας, απαντώντας σε ερωτήσεις, μιλούσε για τον Αντίχριστο και για τη μοίρα της Ρωσίας, πολλοί απορούν πώς μπορούσε τότε να γνωρίζει τόσα πολλά για τη διαδικασία που σήμερα ονομάζουμε ψηφιοποίηση. Η απάντηση είναι απλή. Όπως ειπώθηκε παραπάνω, ο πατήρ Επιφάνιος παρακολουθούσε προσεκτικά εκείνα τα γεγονότα που μαρτυρούσαν την προετοιμασία της έλευσης του «υιού της απωλείας». Η Αγία Γραφή μάς μιλά για τις εξής προϋποθέσεις και σημεία της εμφάνισης του Αντίχριστου: — Την αποστασία, δηλαδή την απομάκρυνση της ανθρωπότητας από την αληθινή πίστη στον Ιησού Χριστό. — Τη δυνατότητα επιβολής του χαράγματος του Αντιχρίστου στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο, ως εργαλείο υποταγής όλων των ανθρώπων στη γη στον Αντίχριστο. Παρακολουθώντας τα φαινόμενα που οδηγούν στη δημιουργία και διάδοση και των δύο αυτών συνθηκών, μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι η εμφάνιση του «υιού της απωλείας» πλησιάζει. Οι αποστατικές διαδικασίες του 20ού αιώνα κατέλαβαν όλον τον χριστιανικό κόσμο.Στη Ρωσία, η εξουσία των αθέων, με την κρατική αθεϊστική ιδεολογία της, κατέστρεψε σε μαζικό επίπεδο την πίστη.Στη Δύση, η υιοθέτηση των λεγομένων «οικουμενικών ανθρωπιστικών αξιών», όπου την πρώτη θέση κατέχει η ανθρώπινη αυτονόμηση και η νομιμοποίηση της αμαρτίας ως ισότιμης της αρετής, κατέστρεψε την πίστη ακόμη πιο βαθιά από την απροκάλυπτη αθεϊστική προπαγάνδα.Για τους ανθρώπους του κόσμου όλα αυτά τα αποστατικά φαινόμενα πέρασαν απαρατήρητα.Αλλά για έναν πιστό, πολύ περισσότερο για έναν τόσο πνευματικό άνθρωπο όπως ο πατήρ Επιφάνιος, όλα αυτά ήταν φανερά σημάδια ότι ο Αντίχριστος πλησιάζει. Ακόμα περισσότερο από τότε που, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Τύπος ανέφερε σχέδια για την καταγραφή όλων σε μια ενιαία βάση δεδομένων. Σύντομα εμφανίστηκε στις Βρυξέλλες ένας υπερ-υπολογιστής με το συμβολικό όνομα «θηρίο». Με το πνεύμα του ο πατήρ Επιφάνιος διαισθανόταν τα επιχειρήματα που θα χρησιμοποιούσαν οι εκπρόσωποι του Αντίχριστου, ο οποίος δεν είχε εμφανιστεί ακόμη στον κόσμο, προκειμένου να προετοιμάσουν τους ανθρώπους να συμφωνήσουν και να αποδεχτούν το χάραγμά του. Έλεγε ότι θα τους πείσουν με την ευκολία ενός τέτοιου συστήματος, όπου δεν θα χρειάζεται να έχεις μετρητά, τα οποία δεν θα μπορείς να χάσεις ούτε να σου τα κλέψουν.Αλλά ο πατήρ Επιφάνιος έλεγε ότι η κλοπή θα είναι ακόμη μεγαλύτερη, κάτι που πράγματι βλέπουμε παντού σήμερα, όταν μας αφαιρούνται άγνωστες χρεώσεις από λογαριασμούς, επιβάλλονται αδικαιολόγητες χρεώσεις για διάφορες τραπεζικές συναλλαγές κλπ.Και πόσα τεράστια κλεμμένα ποσά δεν μεταφέρονται σε υπεράκτιους (offshore) λογαριασμούς μέσω ψηφιακών συναλλαγών! Αλλά αυτό που ανησυχούσε πραγματικά τον Γέροντα δεν ήταν η κλοπή χρημάτων μέσω του ηλεκτρονικού συστήματος.Ήταν το ότι, στο τελευταίο στάδιο της ψηφιοποίησης, θα προτείνουν στους ανθρώπους να δεχθούν το καταστροφικό για την ψυχή αντίχριστο χάραγμα (Απ. 13:16), μέσω του οποίου ο άνθρωπος θα συνδεθεί με το αντίχριστο σύστημα διαβίωσης και έτσι θα αποσυνδεθεί από το θεοχαρίτωτο σύστημα και την αιώνια ζωή. Δεν θα μπορεί πλέον να δεχθεί τη Θεία Χάρη και άρα θα στερηθεί την κοινωνία με τον Θεό στην παρούσα και στη μέλλουσα ζωή μετά θάνατον.Η προειδοποίηση για την αποδοχή των αντίχριστων χαραγμάτων και για την τρομερή τιμωρία γι’ αυτό έχει δοθεί από Τον Ίδιο Το Θεό στην Αποκάλυψη του Ιωάννη: «Καὶἄλλοςἄγγελος τρίτος ἠκολούθησεναὐτοῖς λέγων ἐνφωνῇ μεγάλη· εἴ τις προσκυνεῖτὸθηρίονκαὶτὴνεἰκόνααὐτοῦ, καὶ λαμβάνει τὸ χάραγμα ἐπὶτοῦ μετώπου αὐτοῦἢἐπὶτὴνχεῖρααὐτοῦ, καὶαὐτὸςπίεταιἐκτοῦοἴνουτοῦθυμοῦτοῦΘεοῦτοῦκεκερασμένουἀκράτουἐντῷποτηρίῳτῆςὀργῆςαὐτοῦ, καὶβασανισθήσεταιἐνπυρὶκαὶθείῳἐνώπιοντῶνἁγίωνἀγγέλωνκαὶἐνώπιοντοῦἀρνίου. Καὶὁκαπνὸςτοῦβασανισμοῦαὐτῶνεἰςαἰῶναςαἰώνωνἀναβαίνει, καὶοὐκἔχουσινἀνάπαυσινἡμέραςκαὶνυκτὸςοἱπροσκυνοῦντεςτὸθηρίονκαὶτὴνεἰκόνααὐτοῦ, καὶεἴ τις λαμβάνει τὸ χάραγμα τοῦὀνόματοςαὐτοῦ.» (Αποκ. 14:9-11). Αγαπώντας χριστιανικά τους ανθρώπους - δηλαδή επιθυμώντας τη σωτηρία τους και μη θέλοντας την απώλεια των ψυχών τους - ο πατήρ Επιφάνιος επίμονα, όπου ήταν δυνατόν, έθιγε το θέμα της επικείμενης έλευσης του Αντίχριστου.Τους χριστιανούς στο μελλοντικό αυτό αντίκρισμα με τον Αντίχριστο τους δίδασκε να μην ελπίζουν στον εαυτό τους, αλλά να παραδίδουν πλήρως τον εαυτό τους στο θέλημα του Θεού και να ελπίζουν μόνο στη βοήθειά Του και στη μεσιτεία της Θεοτόκου. «Δεν μπορεί κανείς αυτοβούλως να πηγαίνει για θυσία. Πρέπει να πηγαίνει για θυσία τότε, όταν το απαιτεί ο Θεός», έλεγε, προειδοποιώντας για αυτοβουλία, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε πτώση λόγω έλλειψης ή ανεπάρκειας πνευματικών δυνάμεων κατά τον διωγμό των χριστιανών. Τα ευαγγελικά λόγια «τότε οἱἐντῇἸουδαίᾳφευγέτωσανἐπὶτὰὄρη» (Ματθ. 24:16) ο Γέροντας τα ερμήνευε κατά τον Όσιο Βαρσανούφιο τον Μέγα: «Με την ονομασία “όρη” πρέπει να εννοούμε την Παναγία Θεοτόκο Μαρία και τους λοιπούς Αγίους που θα ζουν εκείνες τις ημέρες και οι οποίοι τηρούν ακλόνητα τη σφραγίδα του Υιού του Θεού• διότι Αυτός σώζει πολλούς χάριν αυτών» (Απόκριση 152). Τέτοιος Άγιος, που τηρούσε ακλόνητα τη σφραγίδα του Υιού του Θεού, ήταν ο πατήρ Επιφάνιος. Και για τις προσευχές του ο Κύριος έσωσε και σώζει πολλούς που, όσο τους επιτρέπουν οι δυνάμεις και ο ζήλος τους, αγωνίζονται για τη σωτηρία.Ο πατήρ Επιφάνιος αποθάρρυνε τους ανθρώπους από το να κάνουν μεγάλα σχέδια ζωής, ονομάζοντας τον υπολειπόμενο χρόνο «απλή επιβίωση».Ωστόσο, συμβούλευε να υπάρχουν κάποια εφεδρικά μέρη κατοικίας, ώστε σε περίπτωση διωγμών να μπορεί κανείς να μετακινηθεί εκεί χωρίς περιττές δυσκολίες.Αν και ο ίδιος σε όλη τη ζωή του υπέμενε μεγάλους ασκητικούς κόπους – νήστευε πολύ, προσευχόταν, υπέμενε με υπομονή αρρώστιες, τήρησε σιωπή επί 14 χρόνια – τους δικούς του πάντοτε συμβούλευε να ακολουθούν τη μετριοπαθή «βασιλικήοδό», ώστε να μην πέσουν σε πειρασμούς που ξεπερνούσαν τις δυνατότητες τους. Πάντα ζητούσε ζήλο στο έργο της σωτηρίας, αλλά ζήλο βασισμένο στη σύνεση. Στα θέματα της πίστεως ήταν αυστηρός και ανένδοτος.Έχοντας το χάρισμα της διακρίσεως του καλού και του κακού, της διακρίσεως των πνευμάτων, της διακρίσεως των λογισμών, και στηριζόμενος στην Αγία Γραφή και στην Ιερά Παράδοση, ο πατήρ Επιφάνιος προσδιόριζε εύκολα τα πλανεμένα, είτε ενός ανθρώπου είτε ολόκληρων θρησκευτικών ρευμάτων.Όλη του τη ζωή αγωνιζόταν για την καθαρότητα της πίστεως, για την ακριβή τήρηση των εκκλησιαστικών κανόνων.Και αναγνωρίζοντας «τα σημεία των καιρών», πριν από το τέλος της επίγειας ζωής του είπε: «Αφού ο Αντίχριστος είναι κοντά, πρέπει να αφήσουμε όλες τις δικαιοδοτικές διαμάχες και να επικεντρωθούμε στη σωτηρία της ψυχής». Αυτά τα λόγια απευθύνονταν σε μία γυναίκα που τον ρώτησε για κάποια κατακομβική ιεραρχία. Ένα από τα κύρια θέματα των συζητήσεων του πατρός Επιφανίου ήταν το θέμα της μετανοίας - τόσο της προσωπικής, όσο και της πανεθνικής ρωσικής μετανοίας - χωρίς την οποία δεν μπορεί ούτε ο άνθρωπος να σωθεί, ούτε η χώρα να αναγεννηθεί και να γίνει αρεστή στον Θεό.Όταν λίγο μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ τον ρώτησαν για την αναγέννηση της Ρωσίας, ο Γέροντας απάντησε: «Χρειάζεται μετάνοια, και μάλιστα όχι μόνο της εξουσίας αλλά και του λαού, του καθενός μας, επειδή αποστραφήκαμε τον Θεό, επιτρέποντας τον Εμφύλιο Πόλεμο και άλλες αιματοχυσίες…» Όταν ρωτήθηκε αν μια νέα κυβέρνηση είχε έρθει στην εξουσία το 1991, απάντησε: «Όχι. Αφού δεν υπάρχει μετάνοια, σημαίνει ότι αυτή η κυβέρνηση συνεχίζει το μπολσεβίκικο καθεστώς». Λίγο πριν από την κοίμησή του ο πατήρ Επιφάνιος έλεγε: «Αν ο λαός μετανοούσε, ο Κύριος θα άλλαζε τα πάντα αμέσως.Αλλάδεν υπάρχει μετάνοια στο λαό». Προς το τέλος της ζωής του, ο Πατέρας Επιφάνιος παρέμεινε σκεπτικός σχετικά με την πιθανότητα μιας αναγέννησης της Ορθόδοξης Ρωσίας, για χάρη της οποίας είχε πραγματοποιήσει τόσες ενέργειες.«Η αποστολή μου τελείωσε», είπε λίγες ημέρες πριν από την κοίμησή του.Το κήρυγμα του Γέροντα δεν ακούστηκε από τους ανθρώπους του κόσμου τούτου. Ο μοναχός Επιφάνιος αξιώθηκε από τον Κύριο πολλών πνευματικών χαρισμάτων: του χαρίσματος της διορατικότητας, της διακρίσεως, της αδιάλειπτης προσευχής, του χαρίσματος της δακρυρροούσης μετανοίας και άλλων χαρισμάτων της Χάριτος.Ήταν αφόρητο για έναν αμαρτωλό άνθρωπο να βλέπει το πώς ο Γέροντας πλησίαζε στο Άγιο Ποτήριο, τρέμοντας από το κλάμα και λουόμενος στα δάκρυα.Με το ίδιο χάρισμα δακρύων είχε προικιστεί και ο ήδη προαναφερθείς ιατρός Ιβάν ΓιεγκόροβιτςΟρέχοφ, ο οποίος είχε σηκώσει όρθιο τον πατέρα Επιφάνιο μετά τη φυλάκιση.Ο πατήρ Επιφάνιος χάριζεο ίδιος θεραπείες και ανακούφιση σε αρρώστους ανθρώπους. Το έκανε αυτό διακριτικά, ώστε να μη σκέφτονται οι άνθρωποι ότι ήταν από τις δικές του προσευχές που δίνονταν οι θεραπείες. Όταν στη δούλη του Θεού Ν. ανέβηκε υψηλός πυρετός, ο Γέροντας της είπε να τυλιχθεί σε ένα βρεγμένο σεντόνι. Μετά από λίγες ώρες ήταν καλά. Σε μια άλλη έδωσε μηλαράκια και την ευλόγησε να τα αγιάσει στον τάφο του Γέροντα Θεοδοσίου του Καυκάσιου. Εκείνη έπασχε από εσωτερική αρρώστια, δεν μπορούσε να φάει τίποτε, αλλά, προς έκπληξή της, τα μήλα τη βοήθησαν.Όμως όταν άρχισε να αγιάζει τα φρούτα μόνη της, χωρίς την ευλογία του Γέροντα, αυτό δεν της έφερε ανακούφιση. Ο δούλος του Θεού Μπόρις διηγείτο ότι όταν εκείνος με έναν άλλο άνδρα πήγαιναν με τη μοτοσυκλέτα στο θερισμό, η μοτοσυκλέτα αναποδογύρισε και ο Μπόρις χτύπησε σοβαρά το δάκτυλό του.Όταν γύρισαν, στο κατώφλι τους συνάντησε ο πατήρ Επιφάνιος και αμέσως του είπε να τρίψει δυνατά το χτυπημένο δάκτυλο.Όταν έχτιζαν ένα σπίτι στο οικόπεδο, ο Μπόρις σκόνταψε και άρχισε να πέφτει με την πλάτη από ύψος τριών μέτρων. Αλλά δεν έπαθε τίποτα.Έλεγε ότι λίγο πριν αγγίξει το έδαφος, κάποια χέρια τον άρπαξαν και τον εναπόθεσαν στο χώμα.Όταν έτρεξε στον πατέρα Επιφάνιο να του πει τι συνέβη, εκείνος τον υποδέχθηκε με χαμόγελο και δεν είπε τίποτα. Μια γυναίκα ήρθε στον πατέρα Επιφάνιο και τον βρήκε με μια μυγοσκοτώστρα να χτυπάει κουνούπια. Σκέφτηκε μέσα της: «Όμως ο Όσιος Σεραφείμ δεν χτυπούσε κουνούπια». Μετά από μερικά χρόνια, ξαναήρθε στον Γέροντα, και εκείνος πάλι με τη μυγοσκοτώστρα χτυπούσε κουνούπια και έλεγε: «Ε, εμείς δεν είμαστε ο Όσιος Σεραφείμ». Πολύ συχνά, όταν ερχόντουσαν με κάποια ερώτηση στον Γέροντα, οι άνθρωποι δεν προλάβαιναν καν να εκφωνήσουν αυτήν την ερώτηση, και ήδη λάμβαναν την αναγκαία απάντηση. Ο Γέροντας συνεχίζει να βοηθά τα πνευματικά του παιδιά και μετά την κοίμησή του. Αναμφισβήτητο είναι και το προφητικό χάρισμα του πατέρα Επιφάνιου. Ακόμη το 1958, ο πατέρας Επιφάνιος προέβλεπε ότι η Ρωσία, η Ουκρανία, η Γεωργία και άλλες δημοκρατίες θα χωριστούν. Το 1992 έστειλε τρεις φορές τηλεγραφήματα από την Αγγλία στα πνευματικά του παιδιά στην πόλη Γκάλι, ώστε να εγκαταλείψουν την Αμπχαζία. Μόνο αφού έλαβαν το τρίτο τηλεγράφημα με το κείμενο «Φύγετε αμέσως από την Αμπχαζία», υπάκουσαν. Βρέθηκε γρήγορα αγοραστής για το σπίτι και τον πλούσιο μανταρινόκηπο, βρέθηκεφορτηγό για τη μεταφορά των υπαρχόντων τους και έφυγαν βιαστικά. Κυριολεκτικά μετά από λίγες ημέρες, στηνΥπερκαυκασία άρχισε ο πόλεμος, και η πόλη ήταν από τις πρώτες που ενεπλάκησαν στη σύγκρουση Αμπχαζίας-Γεωργίας. Επίσης έγραφε σε ένα από τα σημειώματά του για έναν μελλοντικό μεγάλο Ρωσοκαυκάσιο πόλεμο, ο οποίος και άρχισε περίπου ένα χρόνο μετά, στην Τσετσενία. Το 1991, μιλώντας στη Μόσχα σε σύναξη της Εταιρείας Ορθοδόξων Αδελφοτήτων, όπου είχε προσκληθεί, άρχισε να μιλά για την καταστροφή της Ορθοδοξίας, του σλαβικού κόσμου και για τον ερχομό του αντιχρίστου. Είπε ότι πρώτοι θα υποβληθούν σε δοκιμασίες οι Σέρβοι, μετά οι καθολικοί θα αρχίσουν να γιορτάζουν το Πάσχα μαζί με τους Ιουδαίους, μετά θα γίνει πόλεμος με την Ουκρανία για την Κριμαία, και μετά ο διαμελισμός της Ρωσίας… Δεν τον άκουσαν ούτε κι αυτή τη φορά. «Δεν μπορούμε να υποθέσουμε ούτε το ένα εκατοστό των δοκιμασιών που του έτυχαν. Η Ρωσία, την οποία χάσαμε, αιμορραγούσε στην καρδιά του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Να χάσει τελείως το παρελθόν, την ίδια τη μνήμη του, χωρίς ελπίδα να γίνει κατανοητός και ακουσμένος• να καταφέρει να μη σπάσει, να βρει στη ζωή νέα σημεία στήριξης, άλλες σφαίρες αγαθής δραστηριότητας• να περάσει μέσα από την κοιλάδα ως απόκληρος, αγνώριστος, πολεμούμενος από χιλιάδες και μυριάδες «βεελζεβούληδες», να προσεύχεται όλη σου τη ζωή για το ρωσικό λαό, καθέναν από τους οποίους αγαπούσε ως πνευματικό του τέκνο.Ιδού το κατόρθωμα της ζωής του μυστηριώδους Γέροντα. Τίποτα, ούτε τα δεσμωτήρια ούτε οι βασανιστικές δοκιμασίες, δεν μπόρεσαν να μειώσουν την υψίστη πνευματική του αποστολή. Περισσότερο απ’ όλα στον κόσμο επιθυμούσε να δει τη Ρωσία ορθόδοξη, μετανοημένη, πεσμένη στα πόδια του Επουρανίου Πατέρα». Έτσι πολύ εύστοχα γράφει η Άννα Ιλίνσκαγια, συνοψίζοντας την επίγεια διαδρομή του μοναχού Επιφανίου. Διά των πρεσβειών του πατέρα Επιφανίου, Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς τους αμαρτωλούς!

ΑΓΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ (ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΙΧΜΑΛΩΤΙΣΘΕΝ ΠΟΙΜΝΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ)

ΜΙΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ Ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ ἁγίου Ἐπιφανίου Ἐπισκόπου Κύπρου "εἰς τήν ἁγίαν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ", ἡ ὁποία κυκλοφορεῖ κάθε χρόνο τήν περίοδο τῆς ‘Αναστάσεως εις τον Μητροπολιτικον Ιερον Ναόν του Αγιου Δημητριου Αχαρνων και τήν ὀποίαν παραθέτομεν και ενταυθα: "…Μέ ἐπιμονή ἄς προσευχηθοῦμε γιά τούς ἀδελφούς μας καί ἄς ποῦμε στόν Χριστό: "Ἐσύ ὁ μόνος, τότε καί τώρα, ἀγαθός Θεός καί φιλάνθρωπος Δεσπότης, πού μέ τό Πάσχα γλύτωσες τούς Ἰσραηλίτες ἀπό τή δουλεία τῆς Αἰγύπτου καί τούς χάρισες τήν ἐλευθερία μέ τό αἷμα τοῦ ἀμνοῦ, Ἐσύ ὁ Ἴδιος καί τώρα μέ τό ἀμόλυντό Σου Σῶμα καί τό πολύτιμό Σου Αἷμα δώρησε στόν κόσμο Σου τήν ἐλευθερία ἀπ' τήν πικρή δουλεία". Ἐσύ πού δέχτηκες μέ εὐμένεια τόν κλαυθμό τῆς ἁμαρτωλῆς πόρνης, ἐσύ δέξου καί σήμερα καί τῆς δικῆς Σου Ἐκκλησίας τόν στεναγμό διά τήν αἰχμαλωσίαν της. Ἐσύ πού δέχτηκες τήν παράκληση τοῦ πιστοῦ ληστῆ, δέξου καί τοῦ πιστοῦ λαοῦ Σου τή δέηση. Ἐσύ πού δέχτηκες τή μετάνοια καί τόν στεναγμό τοῦ Πέτρου, δέξου καί τόν δικό μας κλαυθμό πού εἴμαστε φτωχοί. Ἐσύ πού δέν ἀποστράφηκες τά δάκρυα τῆς Χαναναίας, δέξου καί τή μικρή Ἐκκλησία νά προσεύχεται θερμά γιά τή μεγάλη αἰχμαλωσία, καί ἡ ὁποία πρός Ἐσένα τόν Θεό φωνάζει σήμερα καί λέει: Θεέ, Ἐσύ πού ἀναστήθηκες σέ τρεῖς ἡμέρες ἀπό τούς νεκρούς, ἀνάστησε ἀπό τήν ὑποδούλωση τῶν ἐχθρῶν τόν πιστό λαό Σου. Ἐσύ πού ἀνέστησες τόν Ἀδάμ ἀπό τούς νεκρούς, ὕψωσε τή δύναμη τῶν Χριστιανῶν. Ἐσύ πού καί τότε καί τώρα εἶσαι ὁ Ἴδιος Θεός, πού πῆρες τή μορφή τοῦ δούλου, λύτρωσε ἀπό τή δουλεία τόν ταπεινό Σου λαό. Ἐσύ πού ἔκρινες ἄξιο νά γίνεις νήπιον γιά χάρη μας, σῶσε ἀπό τή σφαγή τό πλῆθος τῶν νηπίων μας. Ἐσύ, ὁ καί τότε Θεός, πού ξενιτεύθηκες μαζί μέ τή Μητέρα Σου στήν Αἴγυπτο, φέρε πίσω, ἀπό τή μακροχρόνια ξενιτειά τίς μητέρες καί τά παιδιά τους. Ἐσύ, πού μέ τή θέλησή Σου πουλήθηκες ἀπό τόν Ἰούδα γιά χάρη πολλῶν, σταμάτησε τήν πώληση τοῦ λαοῦ τῶν Ἐκκλησιῶν. Ἐσύ, πού δέχτηκες γιά χάρη μας στήν πλάτη μαστίγωμα, καί ἀπειλές, καί πού κοπίασες γιά μᾶς μέ τήν ὁδοιπορία, παῦσε τούς κόπους καί τίς ταλαιπωρίες τοῦ λαοῦ Σου. Ἐσύ, πού φώναξες στόν Σταυρό, Διψῶ, δρόσισε τίς ψυχές πού διψοῦν καί πεινοῦν φοβερά. Ἐσύ, πού μαζί μέ τούς ἀνόμους καταδικάστηκες ἀπό ἀνόμους, γλύτωσε κι ἐμᾶς ἀπό τήν ἀπόφαση τῶν ἀνόμων. Ἐσύ, πού γυμνώθηκες ὡς κακοῦργος ἀπό τούς ἀνόμους, καί φυλακίσθηκες ἀπό ἀνόμους, ἐλευθέρωσέ τους ἀπό τά δεσμά τῆς φυλακῆς. Ἐσύ, πού ἔδωσες παρηγοριά στήν ἀμόλυντη Μητέρα Σου, ἀπό τόν θρῆνο καί τόν κλαυθμό πού ἔκανε ἐξ αἰτίας τοῦ Σταυροῦ, Ἐσύ ὁ Ἴδιος πού τότε φώναξες στίς Μυροφόρες τό Χαῖρε, φώναξε ὁ Ἴδιος καί τώρα στίς Ἐκκλησίες Σου τό "χαίρεται". Ἐσύ, πού καρφώθηκες μέ τά τίμια καρφιά στά χέρια καί τά πόδια, λῦσε τά σιδεροδεμένα χέρια καί πόδια τοῦ πλήθους. Ναί φιλάνθρωπε Δέσποτα, Ἐσύ πού εἶπες: "Γεμάτη ἀπό λύπη, μέχρι θανάτου, εἶναι ἡ ψυχή μου" ἐλευθέρωσε τόν λαό Σου ἀπό τή λύπη καί τόν θάνατο. Ἐσύ, πού τρυπήθηκες στήν πλευρά μέ τή λόγχη, σπάσε τήν μάχαιρα τῶν ἐχθρῶν μέ τό παντοδύναμό Σου χέρι, καί θυμήσου, Δέσποτα, ὅπως θυμήθηκες τόν πιστό Σου ληστή καί τόν λαό Σου. Ἐσύ πού ἔχυσες τό ἀμόλυντο Αἷμα Σου γιά χάρη μας, σταμάτησε τό ἄφθονο χύσιμο τοῦ αἴματός μας. Κύριε, σῶσε τόν λαό Σου καί λυπήσου αὐτούς πού κληρονόμησες. "Σήκω ἐπάνω, Γιατί κοιμᾶσαι, Κύριε;". Γιατί δείχνεις μακροθυμία στούς ἐχθρούς; "Γιατί γυρίζεις ἀλλοῦ τό πρόσωπό Σου, ἀπό ἐμᾶς; Σήκω καί μή μᾶς ἀπωθεῖς γιά νά μή φτάσουμε στό τέλος μας". Μή μᾶς παραβλέπεις ὁλότελα. Θυμήσου τόν Σταυρό Σου, θυμήσου τόν λαό Σου, θυμήσου τήν εὐσπλαχνία Σου. Ἐσύ, Κύριε, πού πειράσθηκες μέ τή θέλησή Σου γιά σαράντα ἡμέρες θυμήσου τούς πολλούς πιστούς Σου πού δοκιμάζονται σέ ἀδιάβατους καί ἄνυδρους τόπους. Θυμήσου, ἀγαθέ καί φιλάνθρωπε αὐτούς μαζί μ' ἐμᾶς καί πρίν ἀπό ἐμᾶς. Ἐκείνους βοήθησε πρίν ἀπό ἐμᾶς, σ' ἐκείνους τρέξε, ἐκείνους τέλος, ἐπισκέψου. Ἐκείνους τούς πιό ἀξιολύπητους ἀπ' ὅλους, ἐκείνους τούς πιό ταπεινούς ἀπ' ὅλους ἐπάνω στή γῆ. Ἐκείνους πού τούς ξέχασαν στήν ἔρημο ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, πού ἀπό τό χέρι Σου διώχθηκαν μακρυά. Αὐτούς πού παιδεύτηκαν πολύ ἀπ' τόν θυμό Σου καί ἐλέγχθηκαν πιό πολύ ἀπ' τήν ὀργή Σου. Αὐτούς, πού σάν νεκροί λησμονήθηκαν ἀπό τούς ἀνθρώπους, καί καταδικάστηκαν νά ζοῦν μέ τά ἄγρια θηρία. Αὐτούς, τῶν ὁποίων τή στενοχώρια κανένας δέν τή βλέπει παρά μόνο τό δικό Σου ἀκοίμητο μάτι. Αὐτούς, πού τήν ἀνάγκη τους, Δέσποτα, Ἐσύ γνωρίζεις καί κανένας ἄλλος, γιατί εἶναι ἀποχωρισμένοι καί ἀπομακρυσμένοι ἀπό τίς πόλεις, καί ἔχουν ξεχάσει τίς Ἐκκλησίες καί δέν γνωρίζουν τίς ἡμέρες τῶν ἑορτῶν….". Σχόλιον: Ἡ ὁμιλία αὐτή τοῦ Ἁγ. Ἐπιφανίου, ὅπως φαίνεται ἀπό τό περιεχόμενό της, ἐξεφωνήθη εἰς στιγμάς αἰχμαλωσίας τοῦ ποιμνίου του, δι' αὐτό καί ἔχει τόν χαρακτῆρα προσευχῆς πρός τόν σταυρωθέντα καί ἀναστάντα Χριστόν τόν ὁποῖον παρακαλεῖ νά τούς δείξη τήν εὐεργετικήν του χάριν καί νά τούς ἐπαναφέρη ἀπό τήν σκλαβιά στήν ἐλευθερία. Ἡ προσευχή αὐτή τοῦ ἁγίου Ἐπιφανίου ἄς γίνη καί δική μας προσευχή, καί προσευχή ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας διά τούς πορευομένους "ἐν χώρα καί σκιᾶ θανάτου" δηλαδή διά τούς αἰχμαλωτισθέντας εἰς τήν σκληράν δουλείαν τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀποστασίας, και των σχισματων, εἴτε εἶναι οὗτοι Κληρικοί εἴτε εἶναι λαϊκοί.

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ (ΕΙΚΟΝΕΣ ΦΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΟΣ)

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ at May 19, 2019 ΜΝΗΜΕΣ ΦΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΟΣ ...Σε λίγο τις έσυραν έξω γυμνές, θεόγυμνες και τις γυναίκες και τα κορίτσια, 4 και 6 χρονών μωρά....Το κρύο ήταν αφόρητο, γιατί την προηγούμενη είχε χιονίσει. Όλα κάτω ήταν κάτασπρα. Και αυτοί τις έριξαν κάτω γυμνές, τις χτυπούσαν με τα κοντάκια των τουφεκιών τους και τις κλωτσούσαν. Ακόμη και τα μωρά, τα μικρά τα κορτσόπα, το τετράχρονο και το εξάχρονο.....Και εείνα έκλαιαν και εβάρκιζαν....Εβάρκιζαν.....Όι, όι, Θεέ μ'! Τα λαλίας ατουν ακόμαν έχω σ' ωτία μ'! Βγήκα έξω και πλησίασα φοβισμένος, αλλά δεν μπορούσα άλλο να κοιτώ! Ειρήνη! φώναξα. "Όχι τα παιδιά! Στ' αλήθεια δεν ξέρουν τίποτε! Είναι χρόνια που δεν φάνηκε ο γιος της..." είπα κι ένιωσα αυτόματα ένα δυνατό χτύπημα από όπλο στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ζαλίστηκα και γονάτισα κατά γης. Με πήραν τα αίματα. Δεν είχα δύναμη να σηκωθώ, να βοηθήσω. Αυτοί συνέχισαν να ρωτούν και να χτυπούν, να βρίζουν, να τις χαράζουν με μαχαίρια, να τις κλωτσούν. Το χιόνι είχε κοκκινίσει σε πολλά σημεία από το αίμα. Σε λίγο σταμάτησαν. Πίστεψα προς στιγμήν ότι μπορεί να τις λυπήθηκαν. Τα άρρωστα καθάρματα όμως ήθελαν να τις βασανίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο. Μας έδεσαν, εμένα και τις δυο γυναίκες στα δέντρα, μπροστά από το πηγάδι. Άρχισαν τότε με λύσσα να πέφτουν πάνω στα μωρά, στα παιδικά κορμάκια και να ικανοποιούν τα ζωώδη ένστικτά τους, τις αρρωστημένες ορέξεις τους ένας, ένας, γελώντας και καγχάζοντας, σαν άλλοι σατανάδες! Πέρασαν όλοι πάνω απ' τα μωρά! Πέρασαν όλοι και από δυο και τρεις φορές κάποιοι! Όσοι σηκώνονταν, βδελυροί και σιχαμένοι μετά την αποτρόπαια πράξη τους, έρχονταν να μας κρατήσουν τα μάτια ανοιχτά, για να βεβαιωθούν ότι δεν έχουμε χάσει στιγμή από το μαρτύριο των παιδιών. Και γελούσαν, καμάρωναν οι σατανάδες. Και ούρλιαζαν τα μωρά. Και κλαίγαμε εμείς. Πείτε μου: πως να σβήσω απ' το μυαλό μου αυτές τις εικόνες; Πως; Δεν ξέρω πόση ώρα είχε περάσει, τα παιδιά όμως δεν άντεξαν πολύ. Τα βασανισμένα και μελανιασμένα απ' το κρύο κορμάκια τους ήταν πια άψυχα. Και εκείνοι συνέχιζαν. Συνέχιζαν αχόρταγα να κακοποιούν τα μωρά και τώρα που ήταν νεκρά....Η Αντωνία και η Ουρανία δεν άντεχαν πια, ικέτευαν να τις σκοτώσουν! Τότε ο πιο μεγάλος απ' όλους - τσαούσης τους ήταν, θαρρώ - έβγαλε ένα μικρό τενεκέ. Μετά περιέλουσε τις δυο γυναίκες και τα νεκρά μωρά με το πετρέλαιο που περιείχε ο τενεκές και άναψε ένα σπίρτο και τους το πέταξε, γελώντας σαν τρελός..... (αποσπάσματα, αληθινές μαρτυρίες, από το βιβλίο "οι Νεράιδες του Πόντου", Αγγελική Παμπουκίδου, εκδόσεις Πηγή)

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΝ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΝ ΕΙΣ ΠΑΤΡΑΣ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α. Π. 205 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 7- 6-2001 (π.ἡ.). ΠΡΟΣ τόν κ. Παναγιώτατην ᾿Αλεξόπουλον Εἰς Πάτρας ᾿Αγαπητέ κ. ᾿Αλεξόπουλε. Εὕχομαι ὑγείαν καί κάθε καλόν. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ἀπό 5.5.2001 ἐπιστολῆς σας σᾶς γνωρίζω ὅτι διά τήν διατύπωσιν τοῦ κ. Γκουτζίδη: "Δέν θά ὁμιλήσω διά τήν πρώτην ῎Αναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον ᾿Εκκλησίαν...", τήν ὁποία ὁ Φλωριναῖος ᾿Επίσκοπος κ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος ἐκατηγόρησεν ὡς αἱρετικήν, ὡρισμένοι δέ δικοί μας, ὡς "πατερικῶς ἀμάρτυρον" καί ὡς " "καινοτομίαν", ἔχει δοθῇ ἀπό τόν ἴδιο (τόν κ. Γκουτζίδη) ἀπάντησις μέ τήν ὁμιλία του στήν Λάρισα τήν Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἐφέτος. ῾Η ὁμιλία αὐτή ἐδημοσιεύθη εἰς τό τεῦχος τοῦ μηνός Φεβρουαρίου τῆς ᾿Ορθοδόξου Πνοῆς, τό ὁποῖον, μήπως δέν τό ἔχετε λάβει, σᾶς τό ἀποστέλλω. ᾿Επίσης ἡ δική μου ἐπί τοῦ θέματος θέσις ἐγράφη εἰς τά «Πνευματικά Θησαυρίσματα», τεῦχος 452/Φεβρουάριος 2001. Πρόκειται διά δοκίμιο, τό ὁποῖο δέν ἔχει κυκλοφορήσει ἀκόμη καί θέλω νά τό συμπληρώσω ἤ καί νά τό διορθώσω ἀκόμη. Εἶμαι πρόθυμος νά λάβω ὑπ᾿ ὄψιν κάθε καλοπροαίρετον ἐκ μέρους σας ὑπόδειξιν, ἔστω καί ἀντίθετον πρός τήν διατύπωσιν τοῦ κ. Γκουτζίδη καί πρός τήν ἰδική μου ἄποψιν, καί δι᾿ αὐτό θά σᾶς παρακαλέσω ἄν ἔχετε κάποια στοιχεῖα, κάποιες πατερικές μαρτυρίες, νά μοῦ τίς ὑποδείξετε, πρίν κυκλοφορήσῃ εὐρύτερον τό σχετικό τεῦχος. Διά τά «Πνευματικά Θησαυρίσματα» ἀπό 1-1-2001 πού ἐζητήσατε, σᾶς τά ἀποστέλλω. Σᾶς γνωρίζω, ὅμως, ὅτι δέν ἔχουν κυκλοφορήσει ὅλα. Τά περισσότερα εἶναι δοκίμια καί μέ ἀρκετες διορθώσεις ἔχουν δημοσιευθεῖ εἰς τήν «᾿Ορθόδοξο Πνοή». ᾿Αλλά καί ὅταν ἐνσωματωθοῦν εἰς τόν Τόμο θά διορθωθοῦν καλύτερα. Τώρα ἔχει βγῆ ὁ 7ος Τόμος (κάθε 50 τεύχη γίνεται καί ἕνας Τόμος). Τώρα ἑτοιμάζω τόν 8ο καί 9ο Τόμο. ῾Η ἔκτακτος ἔκδοσις τῶν «Πνευματικῶν Θησαυρισμάτων», ὅπως ἀντιλαμβάνεστε, ἐξυπηρετεῖ κυρίως τήν ἀρχειοθέτησιν ὡρισμένων κειμένων. Διά τοῦτο καί δέν κυκλοφοροῦν εὐρύτατα ὅλα τά τεύχη, καί δέν ἀποστέλλονται σέ συνδρομητές. Διατίθενται ὅμως οἱ Τόμοι εἰς ὅσους τούς ζητήσουν. Σᾶς στέλνω τόν 6ο καί 7ο Τόμο καί ὅταν ὁλοκληρωθοῦν καί κυκλοφορήσουν καί οἱ 8ος καί 9ος Τόμος θά σᾶς τούς ἀποστείλω καί αὐτούς. Θά προσπαθήσω νά σᾶς ἀποστέλλω καί τά κυκλοφορηθησόμενα τεύχη. ῾Ο ἐν ᾿Επισκόποις ἐλάχιστος + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων · 1 Δεκεμβρίου 2025 · Μέγας Βασίλειος: “Εάν συνεχισθή η εναντίον μας οργή του Θεού, ποια βοήθεια μπορεί να μας προσφέρη η Δυτική αλαζονεία και υπεροψία; Αυτοί ούτε την αλήθειαν γνωρίζουν, ούτε θέλουν και ανέχονται να την μάθουν, αλλά καθώς είναι προκατειλημμένοι από αστηρίκτους υποψίας... εμάχοντο εκείνους που τους έλεγαν την αλήθειαν και εστήριζαν την αίρεσιν με την στάσιν τους. Εγώ μάλιστα σκέπτομαι να γράψω προς τον πρώτον (τον Πάπα Ρώμης Δάμασον) και κορυφαίον από αυτούς... ότι ούτε την αλήθειαν γνωρίζουν, ούτε καταδέχονται να ακολουθήσουν την οδόν δια της οποίας θα ηδύναντο να την μάθουν... και να μην θεωρούν ως αρετήν την υπερηφάνειαν, η οποία είναι αμάρτημα αρκετόν να δημιουργήση, από μόνον του αυτό, έχθραν προς τον Θεόν” (Μεγάλου Βασιλείου, ΕΠΕ 1, 304). Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: “Εμείς δι’ουδέν άλλο απεσχίσθημεν των Λατίνων, αλλά διότι είναι όχι μόνον Σχισματικοί, αλλά και Αιρετικοί. Δια τούτο σας παρακαλώ, αποφεύγετε τους Παπικούς όπως φεύγει κάποιος από φιδιού και από προσώπου πυρός, αλλά και τους «Ορθοδόξους» που σχετίζονται με παπικούς. Όσο πιο μακρυά φεύγει κανείς απ’ αυτούς τους «Ορθοδόξους», τόσο πιο κοντά έρχεται εις τους Αγίους Πατέρες. Ενώ όσο πιο κοντά τους έρχεται, τόσο πιο πολύ απομακρύνεται από τους Αγίους μας. Δεν χωρεί καμμία συγκατάβασις σε ό,τι έχει σχέση με την Ορθόδοξη Πίστη μας”. Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: “Ο ένας Αντίχριστος είναι ο Πάπας, και ο άλλος είναι αυτός που είναι στο κεφάλι μας, χωρίς να ειπώ το όνομά του• το καταλαβαίνετε, μα λυπηρόν είναι να σας το ειπώ, διότι αυτοί οι Αντίχριστοι είναι εις την Απώλειαν, καθώς το έχουν” (Διδαχή 8η). “Τον Πάπα να καταράσθε, διότι αυτός θα είναι η αιτία του κακού” (90η Προφητεία). Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς: “Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις: Του Αδάμ, του Ιούδα και του Πάπα” (Ιουστίνου Πόποβιτς, «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος»)

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΟΧ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΚΑΤΕΓΡΑΦΗ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΡΟΓΟΥΜΕΝΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΣ ΜΑΣ ΕΧΟΥΣΗΣ ΟΥΤΩ: "Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΒΑΝΑΥΣΟΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ (ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΥΠ ΟΨΙΝ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΣΤΙΚΩΝ (ΠΑΛΑΙΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΝΕΩΝ), ΤΩΝ "ΠΕΝΤΕ" ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ", ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ (ΣΤΕΦΑΝΙΤΩΝ), ΤΩΝ ΕΥΣΤΑΘΙΑΝΩΝ, ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΑΜΦΙΛΟΧΙΑΝΩΝ...

Εξαιρετικό κείμενο!!! Τα περιστατικά από τον βίο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου που αναφέρονται σε αυτό αποτελούν πολύτιμα στοιχεία για τη διάκριση και αναγνώριση των πραγματικών Επισκόπων της Εκκλησίας του Χριστού. Αξίζει να αφιερωθεί λίγος χρόνος για τη μελέτη του, καθώς συμβάλλει στο να ξεκαθαριστούν διαστρεβλωμένες απόψεις που επιχειρούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Εκκλησία τα τελευταία χρόνια, από την ψευδοένωση του 2019 μέχρι σήμερα - και όχι μόνο.

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΒΑΝΑΥΣΟΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ (ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΥΠ ΟΨΙΝ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΣΤΙΚΩΝ (ΠΑΛΑΙΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΝΕΩΝ), ΤΩΝ "ΠΕΝΤΕ" ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ", ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ (ΣΤΕΦΑΝΙΤΩΝ), ΤΩΝ ΕΥΣΤΑΘΙΑΝΩΝ, ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΑΜΦΙΛΟΧΙΑΝΩΝ...

Ολόκληρη η ΑΛΗΘΕΙΑ περί της στάσεως του Αγίου Χρυσοστόμου απέναντι στους ΣΤΑΣΙΑΣΤΑΣ επισκόπους Λ ί α ν - α π ο κ α λ υ π τ ι κ ά κείμενα ύστερα από 1600 χρόνια H διαχρονική βάναυσος κακοποίησις του Ιερού Χρυσοστόμου. Ο κορυφαίος των Πατέρων, "έγραψε στα κατωτερα των υποδημάτων του", τις αποφάσεις της παρά την Δρύν Ληστρικής Συνόδου. Πότε λέμε πώς κακοποιείται ένας άνθρωπος; Ασφαλώς είτε όταν κακοποιείται σωματικά , είτε όταν κακοποιείται φραστικά, διά του λόγου. Υπάρχει δηλαδή η σωματική κακοποίησι, υπάρχει και η φραστική κακοποίησι. Ο Μεγαλομάρτυρας της Εκκλησιας μας αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος κακοποιήθηκε ΣΦΟΔΡΑ και τότε που με την απαίτησι του φθονερού και χρυσομανούς πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοφίλου και των ραδιούργων Επισκόπων και την θέλησι του βασιλιά Αρκάδιου και της βασίλισσας Ευδοξίας, οδηγούνταν και σύρονταν βιαίως στην εξορία από τους εναλασσομένους όλο και βαρβαρότερους πραιτωριανούς, για να τον πεθάνουν μία ώρα αρχίτερα. Αλλά και σήμερα 1611 μετά από την κοίμησί του, συνεχίζει βαναύσως βαναυσότατα να κακοποιείται και μάλιστα από όλους τους ειδικευμένους καλαμαράδες …της ντροπής!!! Δεν σταμάτησε ποτέ διαχρονικά το μαρτύριο της κακοποίησής του, με την δόλια, σκόπιμη και εσκεμμένη απόκρυψι και αποσιώπησι συγκεκριμμένων περιστατικών της ζωής του. Εχω διαβάσει πολλά κείμενα που αναφέρονται στον βίο και στην διδασκαλία του όντως ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ αγίου και ιερού Χρυσοστόμου. Και δεν είδα ΠΟΥΘΕΝΑ να τονίζονται τα περιστατικά που στη συνέχεια θα αναφέρω. Γιατί άραγε; Όλα είναι αυτονόητα. Θίγεται το δεσποτικό κατεστημένο. Θίγεται η δουλικότητα των δούλων και υποδούλων ραγιάδων ιερέων και λαϊκών, προς αυτούς που τους επιβάλλονται και τους επικυριαρχούν. Βολεύει το παπαδοκρατικό και το δεσποτικό κατεστημένο. Και επειδή βολεύει αυτό το άθλιο κατεστημένο, τα …θάβουν και τα αποσιωπούν. ΟΛΟΙ τους. Για πρώτη φορά, λοιπόν, στα 1600 χρόνια εμείς τολμάμε και προβαίνουμε σε πρωτότυπες ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ, σε ΔΥΟ σημεία του βίου του Μεγαλομάρτυρος Αγίου και Κορυφαίου των Αγίων Πατέρων, που σκόπιμα καλύπτονται από πέπλο, μάλλον σκόπιμης απόκρυψης και αποσιώπησης. 1. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, την ωρα που αναχωρούσε για την εξορία, έδωσε τις τελευταίες συμβουλές στους φίλους του Επισκόπους και στους στενούς συνεργάτες του. Κάποιες από αυτές είναι πολύ μεγάλης σημασίας και θα έπρεπε να τονίζονται ιδιαίτερα και να επισημαίνονται ιδιαίτατα και από τους ιστορικούς και από τους Πατρολόγους καθηγητές και από τους θεολόγους και από τους θεολογούντες. Τους επέστησε ιδιαίτερα την προσοχή για την θέσι τους και την τοποθέτησί τους απέναντι σε όποιον θα εξέλεγαν για τον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Ποτέ δεν είπε και δεν τόνισε « Να δεχθήτε τον διάδοχό μου, σαν να δέχεσθε εμένα ». Ποτέ δεν το είπε αυτό. Είπε: « Τούτο δε εστιν ό παρακαλώ. Μη τις υμών ανακοπή της συνήθους ευνοίας της περί την Εκκλησίαν. Και ός αν άκων αχθή επί την χειροτονίαν, μη αμβιτεύσας το πράγμα, κατά συναίνεσιν πάντων, κλίνετε την κεφαλήν υμών ως Ιωάννη…». (ΕΠΕ 1, 148-150). Τι σημαίνει το «άκων αχθή επί την χειροτονίαν»; Να χειροτονηθή χωρίς τη θέλησί του. Τι σημαίνει το«μη αμβιτεύσας το πράγμα»; Αφού δεν επιδίωξε το πράγμα. Τι σημαίνει το « κατά συναίνεσιν πάντων»; Σύμφωνα με την συγκατάθεσι όλων. Αυτές τις τρείς βασικές προϋποθέσεις έθεσε για τους αντικαταστάτες του, ο πανέξυπνος Μεγαλομάρτυρας άγιος, την στιγμή που θα αναχωρούσε διά της ΒΙΑΣ και με την συνοδεία βαρβάρων και σκληροτάτων πραιτωριανών στην εξορία και μάλιστα μέσα σε εκείνες τις στιγμές, της γενικής σύγχυσης, του θρήνου, του πένθους και της αναταραχής. Ρωτούμε: Είχε κανένας από τους ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΕΣ του θρόνου του, αυτές τις προϋποθέσεις; Ασφαλώς, ΟΧΙ. Πού βλέπουν, λοιπόν, κάποιοι κακοθελητές, μάλλον διαστρεβλωτές, την συγκατάθεσι του Ιερού Χρυσοστόμου και την συναίνεσί του να δέχονται οι χριστιανοί και μάλιστα διαχρονικά και καθ’ όλους τους μετέπειτα αιώνες, δουλικά, υποτακτικά και αδιαμαρτύρητα, τους διάφορους σπουδαρχίδες αναξιοπρεπείς ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΕΣ; Μάλλον και βεβαιότατα, τα εντελώς αντίθετα διδάσκει. Την με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο αποδοκιμασία, αποπομπή, εκδίωξι, και καταδίωξι των ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΩΝ. Η επιθετικότητά του, προς αυτούς τους αφιλοτίμους και αδιστάκτους ανθρώπους, είναι ανυποχώρητος και ανηλεής. Τους επιτίθεται και τους σφυροκοπεί μέσα από τις επιστολές του και δεν τους δίνει και δεν τους επιτρέπει να έχουν κανένα ελαφρυντικό. Λύκους βαρείς, τους αποκαλεί, μη φειδομένους του ποιμνίου. ΛΥΚΟΥΣ και ΜΟΙΧΟΥΣ και ΑΡΠΑΓΑΣ, τους χαρακτηρίζει. Αλλά κατακρίνει σφόδρα και όσους τους ακολουθούν και τους υποστηρίζουν. Επαινεί δε όσους απομακρύνονται από αυτούς και δεν διατηρούν καμμία σχέσι μαζί τους. Αυτά, λοιπόν, που συντελούνται σήμερα με την διά της βίας και των ροπάλων και της κοσμικής και στρατιωτικής εξουσίας κατάληψης των επισκοπικών θρόνων, πώς και από ποια ηθική δικαιολογούνται; Όταν, μάλιστα, χύνεται και αίμα χριστιανικό, με τις εντονες αντιδράσεις των πιστών; (Δές επιστολη προς τον επίσκοπον Κυριακόν, ΕΠΕ 33, 420-434 όταν επέστρεψε από την εξορία και ΕΠΕ 38, 158). Αποδοκιμάζει, λοιπόν, σφόδρα την αρπακτική ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΣΙΑ, ο άγιος. Είναι απορίας άξιον, λοιπόν, πώς πολλοί σημερινοί κληρικοί και λαϊκοί, δικαιολογούν μέσα τους την αναγνώρισι των αναξιοπρεπών μοιχεπιβατών, και μάλιστα τελείως αδιαμαρτύρητα; Και τους κυκλώνουν και τους υποστηρίζουν και τους μνημονεύουν χωρίς καμμία, μα καμμία συστολή και κανένα Θεού φόβο. Πιστεύουν ότι, με αυτές τις ανάρμοστες επιλογές τους, ευαρεστούν τον Θεό; Δεν φοβούνται την Αποτομία του Θεού, που δημιουργούν ακαταστασία και αναρχία, μέσα στην Εκκλησία Του; Δική τους είναι η Εκκλησία, ή του Θεού, «ήν περιποιήσατο τω Τιμίω Αυτού Αίματι»; Πως, λοιπόν, τολμούν και διαπράττουν αυτές τις ασχημίες και αυτές τις αναίσχυντες αθεοφοβίες; 2. Υπάρχει όμως και ένα άλλο σπουδαίο, μάλλον ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΑΤΟ κεφάλαιο, που σαν από επίτηδες, και επί τούτου, αποσιωπάται και σχεδόν εξαφανίζεται και καταχωνιάζεται χίλια μέτρα κάτω από το εδαφος. Οι λόγοι προφανείς και ευκολονόητοι. Να μην γίνη παράδειγμα επανάληψης, από όλους τους αδικουμένους, κατά τους μετέπειτα αιώνες. Βεβαίως, ίσως να αναφέρεται κάποτε και από κάποιο ξεχασμένο συναξάριο, αλλά δεν επισημαίνεται, δεν τονίζεται, ουτε προωθείται και ούτε προβάλλεται, λές και είναι πρακτική αποφυγής και όχι απομιμήσεως των εντυπωσιακών όντως πράξεων του Κορυφαίου Πατρός και Μεγαλομάρτυρος Αγίου. Ποιές είναι αυτές; Η εξορία του Αγίου διήρκεσε 3 χρόνια και τρεις μήνες. Το περισσότερο διάστημα της εξορίας του, τον εγκατέλειψαν – αλλά συνεχώς και αδιαλλείπτως παρακολουθούμενο!!! - οι διώκτες του, στην Κουκουσό και στην Αραβησο της Αρμενίας. Εκεί υπήρχε ένας ευλαβέστατος επίσκοπος που ονομάζονταν Αδελφειός, που αγαπούσε και υποστήριζε τον Χρυσόστομο, εν αντιθέσει με τον επίσκοπο Φαρέτριο, της προηγούμενης στη διαδρομή πόλεως Kαισάρειας, που φθονούσε τον Χρυσόστομο και έστελνε μάλιστα ο ίδιος, ορδές εκατοντάδων τραμπούκων μοναχών οπλισμένων με πέτρες και ξύλα στα χέρια, που εφόρμησαν νύχτα στο σπίτι που διέμενε ο άγιος και προσπάθησαν ακόμα και να τον κάψουν ζωντανο. O επίσκοπος Αδελφειός, είχε τόση αγάπη απέναντι στον άγιο, που έφθασε στο σημείο να του παραχωρήση ακόμα και τον θρόνον του. Το αναφέρει σε επιστολή του ο ίδιος ο Χρυσόστομος (ΕΠΕ 38, 232-243). Εις εκείνο εκεί το μέρος υπήρχαν πολλοί ειδωλολάτρες που λάτρευαν τα δένδρα, τα φυτά και τον ήλιο. Ο καταπονημένος, αλλά άγρυπνος και δραστήριος πατριάρχης, δεν έμενε εκεί σε κατάστασι αργίας, απραξίας και αδιαφορίας. Δεν έπαυσε ούτε και ένα δευτερόλεπτο να σκέπτεται, να μελετά, και να σχεδιάζει, τρόπους και μεθόδους προσφοράς στον πλησίον. Μέχρι και αυτήν την εξωτερική ιεραποστολή ποτέ δεν την εγκατέλειψε, αλλά ενδιαφέρονταν συνεχώς και αδιαλλείπτως, διά τους «εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένους», αδελφούς μας. Είτε με την συνεχή αποστολή κατευθυντήριων επιστολών προς την Ολυμπιάδα και σε πολλούς άλλους σημαντικούς παράγοντες, επίσημους και ανεπίσημους, είτε με την ασταμάτητη πρόνοιά του για τις διάφορες εκκλησίες και την αποστολή ανθρώπων ικανών στο ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας. Οι ειδωλολάτραι της περιοχής, όταν πληροφορήθηκαν ότι κατέφθασε εκεί ως κρατούμενος ο πασίγνωστος άγιος πατριάρχης, έσπευσαν στον τόπο που διέμενε και του ζήτησαν να γιατρέψη κάποιον παράλυτο της περιοχής «επι κλίνης βεβλημένον» και του δήλωσαν ότι αν θα τον γιατρέψη θα πιστέψουν «απαντες ομοθυμαδόν». Ο σφόδρα καταπονημένος αλλά θαλερός Χρυσόστομος, αφού κάλεσε τον παραλυτικό και τον ρώτησε και του επιβεβαίωσε ότι θέλει να θεραπευθή, «ευθέως ιάθη ο άνθρωπος από της νόσου αυτού και έστη υγιής». Η θεραπεία του παραλυτικού εθεωρήθη μέγα γεγονός και «επίστευσαν πάντες ομοθυμαδόν εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν και εβαπτίσθησαν πάντες, πλήθος αναρίθμητον». Και μετά τι εκαμε ο ιερός Πατήρ; «Εχειροτόνησε δε αυτοίς ΕΠΤΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ΚΑΙ ΠΛΗΘΟΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΝΩΝ προς το επαρκέσαι τοις όχλοις εις λειτουργίαν της εκκλησίας και θυσίαν ιεράν και αναίμακτον θέμενος αυτοίς, και κανόνας ψαλμωδίας εκδεδωκώς αυτοίς και την θείαν μυσταγωγίαν». Μα, πως είναι δυνατόν; Αυτός, που όταν επέστρεψε από την εξορία και δεν ήθελε κάν να εισέλθη στην Πόλι, αν πρώτα δεν τον αποκαθιστούσε κάποια σύνοδος από τις παρανομίες και τις αντικανονικότητες της Ληστρικής, παρά την Δρύν Συνόδου και ζητούσε επίμονα αυτό να γίνη αμέσως, πως είναι δυνατόν, αργότερα κατά την δεύτερη εξορία του, να περιφρόνησε τελείως τις αποφάσεις της και συνέχισε να τελή τα ιερά μυστήρια και μάλιστα βαπτίσεις και χειροτονίες; Πως είναι δυνατόν, να ζητούσε να γίνη το γρηγορότερο η σύγκλησι αυτής της νέας Συνόδου για να εξαφανισθούν όλες οι πράξεις των λυμεώνων του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, που εισήλασαν και εισήλθαν από την Αραβικήν Ηπειρον ως μοιχοί και ως λύκοι και ως μονιοί άγριοι, όπως ο ίδιος τους αποκαλούσε, και αργότερα να προέβη σε αγιαστικές και τελετουργικές πράξεις και δεν υπολόγιζε πλέον την παρανομον καθαίρεσίν του; Δηλαδή να τελετουργεί και να βαπτίζει και να χειροτονή επισκόπους, πρεσβυτέρους, και διακόνους; Είναι όντως ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ. ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΤΑΤΟ. Και αξίζει να τονισθή και να επισημανθή. Και να γίνη φωτεινό παράδειγμα απομιμήσεως, από τους αδίκως διωκομένους και καταδιωκομένους επισκόπους, και μάλιστα την σημερινή εποχή που επληθύνθη το κακόν και το άδικον, εις το έπαρκον. Ο κορυφαίος των Αγίων Πατέρων, ο Μεγαλομάρτυρας Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, να προβαίνει σε «παράνομες και αντικανονικές και σχισματικές πράξεις» και να καταλύη την κατεστημένη τότε εκκλησιαστική εξουσία, που ήταν η νόμιμη εκκλησιαστική κατάστασι αφού είχε την αυτοκρατορική κάλυψι και νομιμότητα; Είναι πράγματι Καταπληκτικό. Οντως, επαναλαμβάνουμε, ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΤΑΤΟ. Και ίσως φανή ότι αυτό είναι αυθαίρετη δική μας άποψι και εξακρίβωσι. Γι’ αυτό και προσκομίζουμε όλα τα στοιχεία που τεκμηριώνουν πλήρως όλες τις αναφορές μας. Όλα τα στοιχεία που προσκομίζουμε, τα λάβαμε από τον αφιερωματικό τόμο της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου για τα 1600 χρόνια από της κοιμήσεως του ιερού Χρυσοστόμου. Ο Αγιος Παλλαδιος Ελενουπόλεως ΕΠΕ 1,156-158, γράφει: Και ο μεν μακάριος Ιωάννης οικήσας την Κουκουσόν έτος έν, πλείστους διαθρεψας πένητας της Αρμενίας ου τοσούτον σίτω, όσον λόγω. Εφθασε γαρ κατ’ εκείνο καιρού μέγας λιμός την χώραν εκείνη. Βασκήσαντες δε αυτώ και επί τούτω οι αδελφοκτόνοι, μεταφέρουσι εις Αραβισσόν, διαφόροις υποβάλλοντες κακουχίαις, ίνα το ζήν απολίπη. Κακεί πάλιν ού μικρώς διαλάμψας ταις αρεταίς (ού δύναται γαρ πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη, ουδέ λύχνος φαιδρώς καιόμενος ξυλίνω σκεπασθήναι μοδίω). Εξήγειρε γαρ καθάπερ εξ’ ύπνου της αγνοίας προς την του λόγου ακτίνα εκ πάσης περιχώρου τους άγαν κεκαρωμένους τη απιστία. Σφοδρότερον δε τη φλογί της βασκανίας κατακαιόμενοι οι περί Σευηριανόν και Πορφύριον και έτεροι τινές της Συρίας επίσκοποι, παρασκευάζουσιν αυτόν κακείθεν μετενεχθήναι. Βαρύς γαρ αυτοίς ήν ….Αφ.Το. Σελις 129 Ο Γεώργιος πατριάρχης Αλεξανδρείας (620-630) γράφει: Ην δε το πλήθος πολύ της χώρας εκείνης (Αραβισού), των μεν σεβομένων τα είδωλα, των δε δένδρα και δάση, των δε τον ήλιον, μη γινώσκοντες όν δεί προσκυνείσθαι Θεόν, αλλά λατρεύοντες τη κτίσει παρά τον κτίσαντα. Ακούσαντες δε τα κατά τον Ιωάννην, ότι μέγας δούλος του Θεού εστι και θαυματουργεί εξαίσια, ήγαγόν τινα προς αυτόν επί κλίνης βεβλημένον παραλυτικόν, και παρεκάλουν ιάσασθαι αυτόν. Ελεγον δε εν εαυτοίς ως εάν τούτον θεραπεύση πάντες πιστεύομεν εις τον Θεόν αυτού, και ακούομεν αυτού κατά πάντα, όσα εντέλλεται ημίν……… Ταύτα δε ειπόντος (προσευχήθηκε), ευθέως ιάθη ο άνθρωπος από της νόσου αυτού, και έστη υγιής. Θεωρήσαντες ούν οι του έθνους εκείνου το γεγονός εξαίφνης παράδοξον τεράστιον, επίστευσαν πάντες ομοθυμαδόν εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν και εβαπτίσθησαν πάντες, πλήθος αναρίθμητον. Εχειροτόνησε δε αυτοίς ΕΠΤΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ΚΑΙ ΠΛΗΘΟΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΝΩΝ προς το επαρκέσαι τοις όχλοις εις λειτουργίαν της εκκλησίας και θυσίαν ιεράν και αναίμακτον θέμενος αυτοίς, και κανόνας ψαλμωδίας εκδεδωκώς αυτοίς και την θείαν μυσταγωγίαν. Αφ. Το. Σελίς 431 Ο Λέων ο Σοφός (865-12.5.912) γράφει: Ηδη γαρ κακουχίαις, αικίαις (βάσανα), ουκ εστιν όσαις ειπείν, προς Αραβισόν μεταπέμπεται. Και πάλιν εν ταύτη της άλλης πολίχνης, τα όμοια ο θεραπευτής διαπραγματεύεται. Και πάλιν ο φθόνος των κατηγόρων τω φόβω μαιούμενος, προς ωδίνας φόνου και τόκους αυτούς συνωθεί και διανιστά, και τοσούτον, ώστε ειπείν τινα τοις κατηγόροις τοιούτον: Ιδετε νεκρόν φοβερούντα τους ζώντας, και κρατούντας διαπτοούντα, καθάπερ τους παίδας τα μορμολύκεια. Αφ. Το. Σελίς ൭൧൯ O Αγιος Συμεών ο Μεταφραστής (που έζησε το β΄ημισυ του 10ου αιώνος) γράφει: Ούτω μεν ούν εις το της ερημίας πολίχνιον την Κουκουσόν αγόμενον, Αδελφειός υποδέχεται, ός επίσκοπος Αραβισού ήν, ούχ ούτω συμβάν αλλ’ όψει τινί θειοτέρα την υποδοχήν κελευσθείς…. Μεστά γαρ εκείνα δυσσεβείας, και ανθρώπων άγνοιαν μεν όλως νοσούντων Θεού, είδωλα δε και δένδρα και άλση κατά πολλήν άνοιαν, σεβομένων…. Ούτοι τοιγαρούν παράλυτόν τινα παρενεγκόντες κλινοσκεπή, θεραπεύειν ηξίουν….. Και ως ταύτα είποι (προσευχήθηκε) αναστήναι τε ευθύς τον νοσούντα και υγιασθήναι, καρπόν ειληφότα της ευσεβείας, την ρώσιν του σώματος, ή δια νόσου μάλλον σωματικής, προς την της ψυχικής υγίειαν, ή και αμφοτέρων οδηγηθέντα. Τούτο κομιδή το θαύμα πιστεύσαι όλω πληρώματι την χώραν ποιεί, και τω βαπτίσματι προσελθείν αριθμού κρείττονας. ΕΠΤΑ τοίνυν ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ συν άμα πρεσβυτέροις και διακόνοις αποχρώσι τω πλήθει των πιστευσάντων επιχειροτονήσας αυτοίς, επείπερ εύροι τινάς αυτών των Ελλήνων εύ επισταμένους διάλεκτον, τούτοις όσα και γλώσση χρησάμενος, τον τε θείον Δαυϊδ και την Καινήν άπασαν προς την Ελλάδα γλώτταν δι’ αυτών μεταβάλλει. Και τον μεν τύπον παραδίδωσι της αναιμάκτου θυσίας, εκδιδάσκει δε και τα της Καινής διαθήκης. Ειτα και κανόνας αυτοίς ψαλμωδίας εισηγείται και προσευχών. Δι’ ολίγων ούν ημερών πληθυνομένην ορών την νεοπαγή ταύτην Εκκλησίαν, αλλά και των του Χριστού εντολών ουδαμώς ολίγην εν αυτοίς επίδοσιν, χάριτάς τε ωμολόγει Θεώ, και ηγαλλιάτο τω πνεύματι, τοις ασθενέσιν αυτών χείρας ιασίμους επιτιθείς, και προίκα το πάντων κάλλιστον χαριζόμενος. Αφ. Το. Σελίς 610 O Aγιος Νεόφυτος ο Εγκλειστος ( 1134-22.4.1219) γράφει: Ο δε δίκαιος ελαυνόμενος υπό των δημίων έφθασε την Κουκουσόν και ξεναγωγείται υπό τινος ανδρός θαυμαστού επισκόπου Αραβισου ού το όνομα Αδελφειός. Και ήν ο δίκαιος έν τε τη Κουκουσώ και τη Αραβισώ εν όλοις τρισίν έτεσιν πολλούς προς την αμώμητον πίστιν χειραγωγών, διδάσκων, ΒΑΠΤΙΖΩΝ, ΧΕΙΡΟΤΟΝΩΝ και θαυματουργών. Τούτων δε οι εχθροί της αληθείας ακούσαντες απελαύνουσι τον δίκαιον επ’ εντευθεν προστάξει βασιλική εως Κομάνων, ήτις εστί τόπος πανέρημος, τέρμα του Ευξείνου πόντου και της Ρωμαίων ηγεμονίας τοις ωμοτάτοις προσπελάζων βαρβάροις των Τζάνων λεγομένων. Και ήν πάλιν ο άγιος τρείς μήνας αναιδώς ελαυνόμενος (ταλαιπωρήθηκε ωμά) προς το φθάσαι Κομάναις. Αφ. Το. Σελ. 634κ. Τέλος παρουσιάζω σήμερα 13Νοεμβρίου2011κ μία νέα μαρτυρία του Αγίου και Μεγάλου Φωτίου που επαναλαμβάνει όσα σωρεία Πατέρων και Διδασκάλων μαρτυρούν περί της στάσεως του αγιου Ιωάννου του Χρυσοστόμου απέναντι στους ΣΤΑΣΙΑΣΤΑΣ πατριαρχες και στις Ληστρικές Συνόδους, σαν αυτές που και σήμερα συγκροτούνται και είναι και οι περισσότερες. ΓΡΑΦΕΙ λοιπόν ο Μέγας Φώτιος ΠΕΡΙ ΤΟΥ Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΨΕΥΔΟΚΑΘΑΙΡΕΣΕΙΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΤΟΥ ΕΠΕΒΛΗΘΗΣΑΝ, "Και εδίδασκε και εχειροτόνει πολλούς μέν Επισκόπους, πλείους δε πρεσβυτέρους και διακόνους. Επετέλει δε και πολλά σημεία εν τη εξορία, ζών τε και μετά θάνατον" (Μυριόβιβλος, Πατρολ. Μίν, τόμος 103κ357κ). ΔΗΛΑΔΗ, ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΑΚΩΛΥΤΩΣ ΚΑΙ ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΩΣ ΝΑ ΑΣΚΗ ΤΑ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ, ΚΑΙΤΟΙ ΑΡΧΙΚΩΣ, ΕΠΙ ΟΛΙΓΟΝ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΧΡΟΝΟΥ, ΠΡΟ ΤΗΣ ΔΙΩΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ ΤΟΥ, ΟΝΤΩΣ ΑΠΕΣΧΕ ΑΠΟ ΙΕΡΑΤΙΚΑ ΕΡΓΑ. Μόλις έμαθαν οι ΦΘΟΝΕΡΟΙ εχθροί του οι ραδιούργοι Επίσκοποι, την αξιοθαύμαστη δραστηριότητα του Μεγαλου Πατριάρχου, πίεσαν και πάλι τον αυτοκράτορα για να δώση εντολή να τον μετακινήσουν οι πραιτωριανοί στα βάθη της Αρμενίας, όπου και ύστερα από λίγο δεν άντεξε τις κακουχίες και κοιμήθηκε στα Κόμανα στον ναό του Αγίου Μάρτυρα Βασιλίσκου. apotixisi. Ετικέτες "Αυθαιρεσίες" Επισκόπων... Ας παρακαλεσωμεν σημερον εορτην της Παναγιας της Μυρτιδιωτίσσης, να κανη το θαυμα της καί να φερη την ειρηνην εις την Εκκλησίαν. Μετα της εν Κυριω αδελφικης αγαπης Ελαχιστος αδελφος καί συλλειτουργος Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας, Λαυρεωτικης καί Αχαρνων Κηρυκος

ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΕΠ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ, ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΙΜΟΘΕΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΕΥΡΙΠΟΥ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΟΥ ΤΗΣ ΒΡΑΥΡΩΝΑΣ ΤΙΜΩΜΕΝΟΝ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Στρογγύλη (Σταμάλα) 194 00Τ.Θ. 54 Κορωπί Τηλ. 210. 6020176 Ἀριθμ. Πρωτ. 38 Ἐν Κορωπίῳ τῇ 20.9/3.10.2006 ΠΡΟΣ τόν Δήμαρχον ‘Αρτέμιδος κ. ΠΟΥΛΑΚΗΝ ΠΕΤΡΟΝ Κύριε Δήμαρχε. Στόν Πράσινο Λόφο τῆς Δήμου σας, ἡ Ἱερά Μονή Ἁγίας Αἰκατερίνης, ἡ ὁποία ἀνήκει εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας ‘Ορθοδόξου ‘Εκκλησίας («Παλαιοημερολογιτῶν») ἔχει ἕνα παρεκκλήσιο, πού τιμᾶται στό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ καί τοῦ Προφήτου Ἠλία. Τό παρεκκλήσιον τοῦτο λειτουργεῖ ὡς Μετοχιακός Ναός τῆς Μονῆς μας. Σ’ αὐτό τό παρεκκλήσιο τό Σάββατο 24 Σεπτ. (μέ τό παλαιό) 7 Ὀκτ. (μέ τό πολιτικό ἡμερολόγιο) ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος θά τελέση τά ‘Εγκαίνια, προκειμένου νά λειτουργεῖται πιό συχνά τό ἐκκλησάκι, προβλέπεται δέ νά ἔλθουν διά νά παρακολουθήσουν τήν τελετή, προσκυνηταί καί ἀπό ἄλλα μέρη. Στήν προσπάθειά μας νά καθαρίσουμε τόν γύρω τοῦ Ναοῦ χῶρο, διαπιστώσαμε ὅτι λίγο πιό πάνω ἀπό τό Ναό, σέ δημόσιο χῶρο, ρίχνουν ἀπό τήν γύρω περιοχή παλαιά καί ἄχρηστα ἀντικείμενα καί σκουπίδια, τά ὁποῖα ρυπαίνουν τό μέρος, πράγμα τό ὁποῖον δέν φαίνεται μέν ἀπό τούς περαστικούς τῆς πλησίον ὁδοῦ, θά εἶναι ὅμως πολύ κακή ἡ ἐντύπωσις εἰς ὅσους περάσουν ἀπό ἐκεῖνο τό σημεῖο διά νά φθάσουν εἰς τόν Ναό. Γι’ αὐτό σᾶς παρακαλοῦμε θερμά, μέσα στίς τόσες σας μέριμνες νά μεριμνήσετε καί δι’ αὐτό τό θέμα, ὥστε νά ἀποσταλῆ συνεργεῖο τοῦ Δήμου νά καθαρίση τόν χῶρον. Εὐελπιστοῦντες ὅτι θά εἰσακουσθῆ καί θά ὑλοποιηθῆ τό αἴτημά μας, εὐχαριστοῦμε θερμῶς ἐκ τῶν προτέρων. ‘Επίσης σᾶς εὐχαριστοῦμε καί διά τήν κατανόησι πού ἐδείξατε καί σέ ἄλλα σχετικά αἰτήματα μας (ὕδρευσι, καθαρισμός τοῦ χώρου γύρω ἀπό τό Ναό κλπ.). Σᾶς διαβιβάζουμε τίς εὐχές καί τίς εὐχαριστίες τοῦ Μητροπολίτου μας κ. Κηρύκου. ‘Εκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης Η ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΗ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓ. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ Βικεντία Μοναχή

ΔΙΑ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΗΣ ΕΞΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ 1971

ΔΙΑ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΗΣ ΕΞΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ 1971 Δυστυχως, το ψευδος της επιστρεψασης Εξαρχιας το 1971«περιφερεται» επί πεντηκοντα ολόκληρα χρονια (1971 - 2021) ανενοχλητο καί ντυμενο με τα "ρουχα" της ψευτικης αλήθειας. Ποια εν προκειμενω ειναι η αλήθεια καί ποιον το ψευδος της Εξαρχιας: Η πραγματικη αλήθεια την οποίαν μου επιβεβαιωσεν καί ο Προκαθημενος των Ρωσων της Διασπορας Μητροπολιτης Λαυρος, ειναι οτι οι Ρωσοι δεν ωρθοδοξησαν τον Σεπτεμβριον του 1971, οτε ηνωθημεν μετ αυτων. ουτε πρίν ουτε καί μετα ωρθοδοξησαν. Καί οτι δεν ελαβαν καθολου υπ οψιν την Ομολογιαν Εκκλησιολογιαν μας, τουναντιον μας εδεχθησαν ως πρωην σχισματικους κατα τον Η Κανόνα της Α Οικουμενικης Συνοδου. Καί το ψευδος της Εξαρχιας, ητοι των δυο Αρχιερεων Κορινθιας Καλλίστου καί Κιτιου Επιφανιου, περαν από τα υπόλοιπα ψευδη ποιον ητο: Οτι δηθεν οι Ρωσοι της Διασπορας εδεχθησαν την Ομολογιαν Εκκλησιολογιαν μας, απεκηρυξαν τον νεοημερολογιτισμόν Οικουμενισμόν, δεν εκαμαν καμμίαν χειροθεσιαν ως επί σχισματικων, ως ηκουετο, τουναντιον μας διαβασαν μίαν απλήν συγχωρητικην ευχην, δια την παρανομίαν του υφ ενός "καί τωρα η Ορθοδοξια, εφυγε από τα τεσσαρα ντουβαρια της Κερατεας, καί εξηπλωθη εις ολον τον κόσμον". (Σημειωσις: Ημουν παρων εις εκείνην την συζητησιν το βραδυ της επιστροφης καί αυτηκοος των οσων ειπε η Εξαρχια προκειμενου να μας πείση οτι στην Αμερικη με την ενωσιν των δυο Αρχιερεων Καλλίστου καί Επιφανιου μετα των Ρωσων της Διασπορας εγινε μια νεα Πεντηκοστη). Ετσι πεντηκοντα ολόκληρα χρονια η αλήθεια παραμενει ντροπιασμενη καί χωμενη μεσα στο "πηγαδι" της αφανειας, αφου ο κόσμος δεν θελει να βλεπει πλεον "γυμνην" την "αληθειαν"; Καί δεν αρκουσαν μονον τα οσα εγιναν στην Αμερικην, αλλα προκειμενου να ενωθουνε ηγουν υποταχθουνε επίσημα καί με τους Φλωρινικους, μόλις εγινε το "πανηγυρικο συλλείτουργο" στην Καλλιθεα, καί εγινε γνωστη η αποκρυβεισα απόφασις των Ρωσων της Διασπορας, εγινε παραλληλα καί η παραδοσις στην "σωματειοποιηθεισαν εκκλησιαν των Φλωρινικων", με τήν υπογραφην του θεολόγου Ελευθεριου Γκουτζιδη, του τοτε Κων/νου Σαραντοπουλου (σημερινου Αρχιεπισκοπου των Φλωρινικων) καί του Αρχιμ. τοτε μετεπειτα Μητροπολιτου Αττικης Ματθαιου Μακρη,. Καί πιό συγκεκριμενα ποια ειναι αυτη η αλήθεια την οποίαν ο "κόσμος της απατης" δεν αποδεχεται: Ειναι η Εκκλησια του Χριστου η γνησια Ορθοδοξος καί ακαινοτομητος, η οποία παρα τις πτωσεις ως ατομων πολλων εκ των μελων της, εξηλθε νικητρια καί θριαμβευουσα, καί δεν υπεταγη εις τούς παλαιοημερολογιτας οικουμενιστας Ρωσους της Διασπορας καί τους Ουνιτας η «σωματειοποιησαντας» την Εκκλησιαν Φλωρινικους. Ειναι η "ΖΩΣΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ". Ειναι η Εκκλησια των Κατακομβων ...

ΑΠΟ ΤΗΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ" ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΥΜΕ ΤΑ ΕΞΗΣ:

✝️🇬🇷🇨🇾🇬🇷✝️ «....Τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται όλο και περισσότερο η αμφισβήτηση της ημερομηνίας των Χριστουγέννων. Ιδίως οι διάφοροι νεοπαγανιστές και αρχαιολάτρες, οι οποίοι μέρα νύχτα συκοφαντούν την Εκκλησία μας, διαδίδουν το ψέμα ότι ο Χριστός δεν γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, αλλά οι Χριστιανοί αποφάσισαν να τοποθετήσουν σε αυτήν την ημερομηνία τα Χριστούγεννα, για να μιμηθούν ή να "κοντράρουν" τους ειδωλολάτρες. Η εκούσια ή ακούσια πλάνη των Ελλήνων αποκρυφιστών φτάνει σε σημείο να ονομάζει "ηλιούγεννα" τα Χριστούγεννα, επειδή δήθεν στην αρχαιότητα γιόρταζαν την γέννηση του Ήλιου στις 25/12. Τί ισχύει τελικά ;;; Η αλήθεια είναι ότι ο Χριστός πραγματικά γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου και αυτό μας το βεβαιώνει ο Άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, γύρω στο 210 μ.Χ., στο έργο του "Εις τον Δανιήλ" (Δ', 23), όπου αναφέρει ότι ο Κύριός μας γεννήθηκε: "...προ οκτώ καλανδών Ιανουαρίων, ημέρα τετράδι". Η γιορτή του Αηττήτου Ηλίου (Sol invictus) αντίστοιχα, την οποία επικαλούνται σήμερα οι αρχαιολάτρες, ξεκίνησε να γιορτάζεται από το 274 μ.Χ. και έπειτα, με απόφαση του αυτοκράτορα Αυρηλιανού. Συνεπώς η ημερομηνία της Χριστού Γεννήσεως δεν έχει καμία σχέση με τις ειδωλολατρικές γιορτές της Ρώμης, είναι έγκυρη και οι Χριστιανοί δεν αντέγραψαν ούτε τον Ήλιο ούτε τον Μίθρα, όπως επιχειρούν οι σύγχρονοι ψευδο-επιστήμονες να αποδείξουν... » ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ "ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΦΛΩΡΙΝΙΚΩΝ" ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1999

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210.6021467, 210 2466057 Α.Π. 92 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῆ 3 Δεκ. 1999 ΥΠΟΜΝΗΜΑ - ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ τήν Α.Μ. τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον καί Πρόεδρον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας κ. ᾿Ανδρέαν, καί τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς: Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον, ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα, Κίτρους-Κατερίνης καί Πλαταμῶνος κ. Γοργόνιον, Βεροίας-Ναούσης καί Καμπανίας κ. Ταράσιον, Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Πανάρετον, Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν καί Φιλίππων κ. Χρυσόστομον. Θέμα: "Θεολογικός Διάλογος" μετά τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως. Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι ῾Ως γνωστόν, ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, μέ τήν ὑπ῾ ἀριθμ. 3091/ 23-6-99 ἐπιστολήν Της πρός τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως κ. Χρυσότομον Κιούσην, ἐγνωστοποίησεν ἐπισήμως τήν ἀπόφασίν της περί συνεχίσεως τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μετ᾿ αὐτῶν, καθώς καί τήν σύνθεσιν τῆς ἐπαναδιορισθείσης ᾿Επιτροπῆς, τῆς ὁποίας ἡμεῖς ὡρίσθημεν Πρόεδρος. Εἰς τήν ἐπιστολήν ταύτην ἀπήντησαν, τόσον ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τῶν Φλωρινικῶν κ. Χρυσότομος Κιούσης (Α.π. 641/24-7-99), ὅσον καί ὁ Πρόεδρος τῆς ὑπ᾿ αὐτοῦ ὁρισθείσης ᾿Επιτροπῆς ᾿Αχαΐας κ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος (Α.π. ΔΥ/30-8-99). ῾Ο δεύτερος μάλιστα εἰς τήν ἐπιστολήν του πρός τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον, προέτεινε καί δύο ἐναλλακτικάς ἡμερομηνίας διά τήν πρώτην συνάντησιν τῶν ᾿Επιτροπῶν , καθώς καί "῾Ημερησίαν Διάταξιν" δι ἧς θέτει ἐπί νέας βάσεως τόν διάλογον. Αἱ ἐπιστολαί αὗται τῶν Φλωρινικῶν, ἐτέθησαν ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς 20-10-99. ῾Υπ᾿ ὄψιν τῆς ἰδίας ῾Ιεραρχίας ἐτέθησαν καί τά σχέδια δύο ἀπαντητικῶν ἐπιστολῶν, τόσον τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, δι᾿ ἧς γνωρίζεται αὐτοῖς ἡ λῆψις τῶν ἀνωτέρω ἐπιστολῶν καί ὁτι ἐδόθη ἐντολή εἰς τήν ᾿Επιτροπήν νά ἐνεργήσῃ διά τά περαιτέρω τοῦ Διαλόγου, ὅσον καί τῆς ἐπιστολῆς τῆς ὑφ᾿ ἡμᾶς ᾿Επιτροπῆς, διά τῆς ὁποίας τοποθετεῖται καί προδιαγράφεται ἡ συνέχισις τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου ἐπί τῶν ἰδίων βάσεων τῶν ἀπ᾿ ἀρχῆς τεθέντων, καί ἐκφράζεται ἡ εὐχή νά ἀρχίσῃ ὁ διάλογος ἀμέσως. ῾Ως πιστεύω θά ἐνθυμεῖσθε ὅτι ἀμφότερα τά κείμενα ἐνεκρίθησαν ἀνεπιφυλάκτως ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἑπομένως θά ἔδει νά εἶχον ἀποσταλεῖ ἀμέσως. Αὐτό τοῦτο, ὅμως, τό περιεχόμενον τοῦ σχεδίου τῆς ἐπιστολῆς, παρά τήν Συνοδικήν ἔγκρισιν, δυσηρέστησεν προφανῶς ἑκατέρωθεν πρόσωπα μετέχοντα τῆς νέας προσπαθείας καί τά ὁποῖα δέν τό "ἐνέκριναν". Τήν 5-11-99, ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ Προέδρου τῆς ὁρισθείσης ᾿Επιτροπῆς, προσεκαλέσαμε εἰς τά Γραφεῖα τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὅλα τά μέλη, προκειμένου νά συζητήσωμεν ἐπί τοῦ ἐπείγοντος θέματος τῆς ἀπαντήσεως πρός τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον τῆς ᾿Ακακιακῆς παρατάξεως κ. Χρυσόστομον Κιούσην καί τόν Μητροπολίτην τῆς ἰδίας παρατάξεως κ. Καλλίνικον Σαραντόπουλον. Πρίν ἔλθωμεν εἰς τήν ἐν λόγῳ συνεδρίασιν τῆς ᾿Επιτροπῆς, κρίνομεν ἀπαραίτητον νά σᾶς ἐνημερώσωμεν ἐπί τοῦ ὅλου θέματος. Διά τοῦτο πρωτίστως, τόσον ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς ᾿Επιτροπῆς ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου κατά τήν περίοδον 1988-1992, ὅσον καί ὑπό τήν παροῦσαν ἰδιότητα ὡς Προέδρου , προβαίνομεν εἰς μίαν σύντομον ἱστορικήν ἀναδρομήν - παρουσίασιν τοῦ θέματος τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου. Σύντομος ἱστορική ἀναδρομή ἐπί τοῦ θέματος: "Θεολογικός Διάλογος" Κατά τάς τελευταίας δεκαετίας (μετά τό 1977), μέ τήν εἴσοδον εἰς τόν ᾿Αγῶνα τῶν θεολόγων, καί μέ τήν εὐλογίαν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἐτέθησαν εἰς πρώτην προτεραιότητα δύο ἰδιαιτέρως σοβαρά θέματα: 1) ῾Η συστηματοποίησις τῆς ῾Ομολογίας-᾿Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί ἔναντι τῆς παλαιοημερολογιτικῆς παρατάξεως τοῦ πρώην Φλωρίνης. 2) ῾Η ἐπίμονος, μέσω ἑνός γνησίου θεολογικοῦ διαλόγου ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ, ἐπιδίωξις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου νά θεραπευθῇ τό σχῖσμα τοῦ 1937, τό ὁποῖον προεκάλεσε ὁ Νεοημερολογιτισμός διά τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, καί διά τοῦ ὁποίου ἐπλήγει βαρύτατα ὁ ῾Ιερός τῆς ᾿Εκκλησίας ᾿Αγών. Κατά βεβαίας μαρτυρίας τό γεγονός ἐκείνου τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, ἀνησύχησεν ὄχι μόνον τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἀλλά ἐν τῇ προόδῳ του καί πολλούς ἐκ τῶν Φλωριναίων καί ἰδιαίτερα τόν ἀποθανόντα Καλλιόπιον, ἀλλά καί τόν ἡμέτερον τότε Μητροπολίτην Θεσσαλονίκης Χρυσόστομον! Ταῦτα, ἐνῶ ἡ προσπάθεια τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ νά ὑπαχθοῦν οἱ Γ.Ο.Χ. ὑπό τόν ἔλεγχον του, ποτέ δέν διεκόπη. Αὐτήν τήν περί ὑπαγωγῆς προσπάθειαν τήν εἶχεν ἀναλάβει κατά τήν περίοδον ἀπό τό 1980 καί μετά, ὁ ἐπίσης τότε ἡμέτερος Μητροπολίτης ᾿Αττικῆς κ. Ματθαῖος μέ τά γνωστά ἀνταλλάγματα τῆς "ἀναγνωρίσεως" μας παρά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί τῆς ἐκ μέρους μας ἀποδοχῆς, ὅτι "ἐχειροθετήθημεν" καί οὕτω "ἀπεκατεστάθημεν" τό 1971!!! ῾Ο Θεολογικός Διάλογος μετά τῆς παρατάξεως τοῦ πρώην Φλωρίνης ἔγινε πραγματικότης μετά 10 περίπου ἔτη, ἀφ᾿ ὅτου εἶχον ἀρχίσει αἱ συστηματικαί προσπάθειαι, ἤτοι τό 1988. Πράγματι ἐκεῖνος ὀ Θεολογικός Διάλογος ἔφθασε εἰς ἕνα πολύ ἀξιόλογον σημεῖον, τό ὁποῖον δύναται νά θεωρῆται τό "κλειδί" διά τήν περαιτέρω λύσιν τοῦ προβλήματος τοῦ σχίσματος τοῦ 1937. Δυστυχῶς ὅμως ἐκείνη ἡ κατά Θεόν προσπάθεια καί πρόοδος τοῦ ἐν ἀληθείᾳ καί ἀγάπῃ Θεολογικοῦ Διαλόγου, διεκόπη τό 1992 διά δύο βασικούς λόγους, οἱ ὁποῖοι συνδέονται τόσον, ὥστε νά μποροῦν νά θεωρηθοῦν καί ὡς ἕνας λόγος: α) ᾿Από τήν πρόοδο τῶν ἐργασιῶν ἐπί τῶν πρώτων δύο θεμάτων (1998-1992) προέκυψε ἡ ἀποδοχή, ἐκ μέρους τῶν Φλωρινικῶν, τῆς ῾Ομολογίας-᾿Εκκλησιολογίας τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.. Κατ᾿ αὐτήν ὁ Νεοημερολογιτισμός εἶναι ἐνεργείᾳ Σχισματοαίρεσις, ἡ δέ ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ., εἶναι ἡ ἀπό τοῦ 1924 ἀδιάκοπος συνέχεια τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. ῾Υπό τό φῶς αὐτῆς τῆς ὁμολογίας ἐπρόκειτο νά ἐξετασθοῦν καί τά λοιπά θέματα τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου καί κυρίως ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ ᾿Εκκλησιολογικοῦ - Δογματικοῦ αἰτίου τοῦ σχίσματος τοῦ 1937, ὅπως καί τό θέμα τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ὡς ἀποτελούσης μετά τῆς ᾿Αποστολικῆς Πίστεως τά δύο βασικά γνωρίσματα τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ᾿Από τοῦ Νοεμβρίου ὅμως τοῦ 1991 ἤλλαξαν αἱ διαθέσεις καί προθέσεις ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως καί ἀπεφάσισαν νά διακόψουν τόν Θεολογικόν Διάλογον. ῾Ο λόγος ἦτο ἡ ἀπό 17-11-1991, ὑπ᾿ ἀριθμ. 2548 ἀποσταλεῖσα εἰσήγησις ἐπί τοῦ γ' θέματος, ἡ ὁποία ἀνέλυε βάσει τῶν πηγῶν τήν αἰτία τοῦ σχίσματος τοῦ 1937, ἐξ ἧς προέκυπτε καί ἡ δογματική φύσις καί οὐσία τοῦ σχίσματος. ῾Η ᾿Επιτροπή τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως τότε οὐσίᾳ ἐκήρυξεν ὅτι μέ τήν κοινήν ῾Ομολογίαν ὡλοκληρώθη ὁ Θεολογικός Διάλογος, καί ἑπομένως βάσει αὐτῆς τῆς κοινῆς ᾿Εκκλησιολογίας - ῾Ομολογίας, ἠδύνατο νά γίνῃ ἡ ἕνωσις, ἐνῶ τό θέμα τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς κατ᾿ αὐτούς, ὡς ἐδήλωσαν, δέν ὑφίσταται, διότι εἶναι κοινή αὕτη καί διά τήν παραταξί τους καί διά τήν ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ.! Δηλαδή ἰσχυρίσθησαν ὅτι "ἀμφότεροι ἔχομεν τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν Κανονικῶς ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς"!! ᾿Ιδού τό ἰδιαίτερα σοβαρόν θέμα, τό ὁποῖον ἐστάθη ἡ αἰτία νά διακοπῇ ἐκ μέρους τῶν Φλωρινικῶν ἡ συνέχισις τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου! Νά μή συζητηθῇ ἡ ἐκκλησιολογική αἰτία τοῦ σχίσματος, νά μή συζητηθοῦν αἱ συνέπειαι ἐξ αὐτοῦ, καί ἐπ᾿ οὐδενί νά τεθῇ θέμα ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. β) Τό 1991 ἐξεδηλώθησαν τεχνηταί ἔριδες εἰς τούς κόλπους τῆς ᾿Εκκλησίας μέ ἀποτέλεσμα νά διακοπῆ καί διά τόν λόγον αὐτόν, ὅσον ἐξαρτᾶται καί ἀπό ἡμᾶς ὁ Θεολογικός Διάλογος, ἀφοῦ ἐνεκρώθη καθε μορφή ἀγῶνος τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἐν τέλει προεκλήθη ὑπό τῶν πέντε καί κυρίως ἀπό τόν πρώην ᾿Αττικῆς καί τόν πρώην Θεσσαλονίκης, τό σχῖσμα τοῦ Μαΐου τοῦ 1995. Τό ὅλον κίνημα τῶν πέντε εἶχεν ὡς αἰτίαν καί τήν σημειωθεῖσαν πρόοδον τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου, καί ἐστόχευε ἀποφασιστικά εἰς τήν παρακώλυσιν τῆς περαιτέρω προόδου του, ἀλλά καί εἰς τήν διακοπήν αὐτοῦ. Πρέπει καί ἐδῶ νά σημειώσωμεν ὅτι καί σήμερα δέν θέλουν πολλοί τήν συνέχισιν ἐκείνου τοῦ διαλόγου, δέν θέλουν δηλαδή νά γίνῃ ἐπί τῶν βάσεων πού ἐτέθη καί ἐπροχώρησεν. ᾿Επίσης τό κίνημα τῶν πέντε εἶχεν πραγματικήν αἰτίαν καί τό γεγονός, ὅτι ἀπέτυχαν καί τά σχέδια τοῦ τότε ᾿Αττικῆς Ματθαίου, νά ὑπαχθῶμεν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν μέσῳ τοῦ Πατριαρχείου ῾Ιεροσολύμων, καί ὑπό τήν προϋπόθεσιν τῆς ἀποδοχῆς, ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων, ἔστω καί θεωρητικῶς, ὅτι ἡ ᾿Αποστολική μας Διαδοχή ἀπεκατεστάθη τό 1971 διά τῆς δῆθεν ὡς πραγματικῆς ἐκλαμβανομένης "χειροθεσίας" ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς. Σημειώνομεν ἐπίσης μετ᾿ ἐμφάσεως ὅτι εἰς τήν διακοπήν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου συνέβαλεν ἀποφασιστικά καί ὁ ἡμέτερος τότε Πρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς, ὁ πρώην Θεσσαλονίκης Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἀπέκλεισε νά ἔλθουν οἱ Φλωριναῖοι εἰς τά Γραφεῖά μας, ὅπως ἐζήτησαν, διά νά ἐλέγξουν τά στοιχεῖα ἐπί τῆς Γ' Εἰσηγήσεως ἐκ τῶν ἀναφερομένων εἰς αὐτήν πηγῶν, καί αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν εἰς τά ἡμέτερα ἀρχεῖα. ῾Επομένως δι ἡμᾶς εἶναι ἀπολύτως βέβαιον, ὅτι διά τοῦ κινήματος τῶν πέντε βασικοί στόχοι τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων ἦσαν νά διακοπῇ καί νά μή προχωρήσῃ ὁ Θεολογικός Διάλογος, νά μή θεραπευθῇ τό σχῖσμα τοῦ 1937, διότι αὐτό δέν τό θέλει ὁ Νεοημερολογιτισμός, ἀλλά καί νά δημιουργηθῇ ἕνα νέο σχῖσμα, ὅπερ καί ἐγένετο. Τοῦτο ὅλον ἐγένετο, ὡς προελέχθη, καί διότι ἡ προσπάθεια, ἡ ὁποία ἤρχισεν ὑπό τοῦ πρώην ᾿Αττικῆς, κατά τήν δεκαετίαν τοῦ 1980, καί διά τῆς ὁποίας ἐπεδιώκετο ἡ "ἀναγνώρισίς" μας ὑπό τούς ὅρους τούς ὁποίους μόλις ἀνωτέρω ἐσημειώσαμεν, ἀπέτυχεν. Πίσω ἀπό τό ὅλον κίνημα, ἀπεδείχθη καί συνεχῶς ἀποδεικνύεται, ὅτι ὑπάρχουν μηχανισμοί τοῦ Νεοημερολογιτσιμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ καί ἐν ῾Αγίῳ ῎Ορει, ἀλλά καί ἀλλαχοῦ, τούς ὁποίους συνθέτουν κυρίως ἐγκάθετοι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐπί πολλά ἔτη ὑποκρίνονται τόν δῆθεν ὑπέρ - παλαιοημερολογίτην (παλαιά μέθοδος), ἀλλά καί παλαιοημερολογῖται "γνήσιοι", οἱ ὁποῖοι παρασύρονται ἤ ἐνεργοῦν καί αὐτοί ὡς ἐγκάθετοι, καί ἐλαφρᾷ τῇ συνειδήσει προωθοῦν τά σχέδια τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων κατά τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι ᾿Επιτρέψτε μου νά δηλώσω τήν βεβαίαν πίστιν μου, ὅτι τό κίνημα τῶν πέντε δέν ἐτελείωσεν. ῾Απλῶς ὡλοκληρώθη ἕνα πρῶτο μέρος αὐτοῦ, τό ὁποῖον κατευθύνουν αἱ σκοτειναί δυνάμεις καί ἡ νέα τάξις πραγμάτων εἰς τόν χῶρον τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος (Γ.Ο.Χ.). ᾿Ενταῦθα ὑπομιμνήσκομεν ἁπλῶς τήν ἀπόπειραν προδοσίας τῆς ᾿Εκκλησίας, κατά τήν περίοδον τοῦ 1931-1934, 1935-1937, τοῦ 1950, ἐνῶ θέλω νά ἐπιμείνω ὀλίγον εἰς τήν τοιαύτην τοῦ 1971, διά νά φανῇ καί πόσον παλαιόν, ἀλλά καί μόνιμον εἶναι τό κίνημα τῶν πέντε τοῦ 1991-95. Τό 1971, ὁ ἤδη ἀποθανών Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος, ὡς ἐγκάθετος τοῦ Φλωρινισμοῦ, καί δι᾿ αὐτοῦ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὑπεκρίθη τόν δῆθεν μεταμεληθέντα, καί οὕτω παρεισέφρυσεν εἰς τούς κόλπους τῆς ᾿Εκκλησίας . ᾿Ενεφανίζετο ὡς ὑπερορθόδοξος καί κατά τό κοινῶς λεγόμενον "βασιλικώτερος τοῦ βασιλέως", ἐνῶ οὐσιαστικά ἐνήργει βάσει καλά μελετωμένου σχεδίου, ὡς ἐγκάθετος. Εἰς ἐλάχιστον χρόνον ἐπλάνησε τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον, μέ τά γνωστά ἀποτελέσματα καί τήν σκηνοθεσίαν περί ῾Ιεραποστολῆς εἰς τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, ἐνῶ εἶχεν ἑτοιμασθεῖ ἡ ἀπόπειρα προδοσίας, διά τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ σχεδίου κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς μας, τό ὁποῖον εἶχεν ἐκπονήσει ἀπό τό 1950 ὁ πρώην Φλωρίνης!. Πρόκειται διά τήν μόνιμον ἐπιδίωξιν νά προσβληθῇ ἡ Γνησία καί ἀδιάκοπος ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, μέσω τῆς ὡς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας. ῾Η σατανική αὕτη ἀπόπειρα δολιοφθορᾶς ἀπέτυχεν, ἀλλ᾿ αἱ σκοτειναί, δυνάμεις δέν παρητήθησαν. ᾿Εποίησαν καί ποιοῦν τά πάντα διά πολλῶν ἄλλων ἐγκαθέτων, ἐμφανῶν καί κρυπτομένων, νά ἐπιφέρουν δολίως τό τελικόν κτύπημα, μέσω μιᾶς παρωδίας Θεολογικοῦ Διαλόγου καί μιᾶς "ἑνώσεως" ἐπί τῇ βάσει μιᾶς θεωρητικῆς ῾Ομολογίας, χωρίς νά ἐξετασθῇ τό θέμα τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ἀλλά καί μέσω μιᾶς ἀλληλοαναγνωρίσεως νά "ὁμολογήσωμεν" ἐν τῇ πράξει, ὅτι ἔχομεν τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἀπό τούς Ρώσους! ῎Ας μοῦ συγχωρηθῇ, παρακαλῶ ἡ ἔκφρασις, ὅτι μόνον ἐγκάθετοι καί ἐθελοτυφλοῦντες δέν ἀντιλαμβάνονται, ὅτι ἡ προδοσία-βλασφημία τοῦ Καλλίστου θέλει νά ἔχῃ τήν συνέχειά της ἐπί τοῦ συνόλου τῶν ᾿Επισκόπων τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος (Γ.Ο.Χ.). ᾿Ιδού, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφοί, ἰδού τό ὅλον θέμα συγκεφαλαιωμένον, καί ἰδού διατί ὁ θεολόγος Καθηγητής κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης ἐτέθη εἰς τό στόχαστρον τόσον τῶν πέντε, ὅσον καί τῶν Φλωριναίων, καί λοιπῶν. ᾿Οφείλω νά ὁμολογήσω, ὅτι οὗτος ἐσήκωσεν ἀπ᾿ ἀρχῆς ὅλον τό βάρος τῆς μακρᾶς προετοιμασίας τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου καί τῆς ἐπιτυχοῦς ἐν πολλοῖς διεξαγωγῆς αὐτοῦ μέχρις ἐκεῖ πού ἔφθασε, ἀλλά καί τό βάρος τῶν "᾿Εκκλησιολογικῶν θεμάτων", διό κατά τήν ἄποψίν μου, οὗτος δέν πρέπει νά παραδώσῃ τήν σκυτάλην τοῦ ᾿Αγῶνος. Δέν πρέπει νά διαφεύγῃ τῆς προσοχῆς μας, καί ὅτι τά σχέδια καί αἱ ἐνέργειαι τοῦ Καλλιοπίου κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐπιμελῶς τά συνεχίζει ὁ στενά συνδεθείς μετ᾿ ἐκείνου ἤδη ἀπό τήν περίοδον τοῦ 1970, ὡς λαϊκός, καί κατόπιν ὡς ῾Ιερομόναχος, παρά τῷ τότε Κορινθίας Καλλίστῳ, σήμερον δέ ὡς Μητροπολίτης τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως ᾿Αχαΐας κ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος. Παραλλήλως καί ὁ νεοημερολογίτης θεολόγος καί νομικός κ. ᾿Αθαν. Σακαρέλλος διαδραματίζει σοβαρόν ρόλον στό ὅλον θέμα. Δέν ἀναφέρομαι, δι᾿ εὐνοήτους λόγους, εἰς ἄλλους, ὅπως ὡρισμένους ζηλωτάς ἤ καί κάποιον παλαιόν σύμβουλον ῾Ιεράρχου, διότι καί αὐτός δέν εἶναι σημερινός, ἀφοῦ ἔχουμε ὑπ᾿ ὄψιν μας ποῖον ρόλον διαδραματίζει ἀπό τό 1978, καί μέχρι σήμερον ἀδιακόπως, ὅπως καί ἄλλοι νεώτεροι, καί οἱ ὁποῖοι ἀπό κοινοῦ προσπαθοῦν νά ἐλέγχουν καί νά κατευθύνουν τήν πορεία τοῦ ᾿Αγῶνος τῆς ᾿Εκκλησίας . Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ἐνδεικτικῶς σημειωθέντων ἡ ταπεινότης μου φρονεῖ ὅτι ὡς ᾿Αρχιερεῖς καί ὡς ῾Ιερά Σύνοδος καλούμεθα νά κατανοήσωμεν καί νά ἐρμηνεύσωμεν καί τήν νέαν προσπάθειαν περί ἐπανενάρξεως τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, ἡ ὁποία ἐσημειώθη ἀπό τό 1998, ὅπως αὕτη προκύπτει ἀνάγλυφος ἀπό τά κατωτέρω κείμενα, τά ὁποῖα ἐπισυνάπτω καί τά θεωρῶ ἀναπόσπαστα μέρη αὐτοῦ τοῦ ῾Υπομνήματός - ᾿Αναφορᾶς μου: α) Τήν μέ Α.Π. 525/Γ/5-8-98 ἐπιστολήν τοῦ κ. Καλλινίκου πρός τόν κ. Δημ. Κάτσουραν. β) Τήν μέ Α.Π. 3091/23-6-99 ἀπαντητικήν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου πρός τόν ῾Ηγέτην τῆς Φλωρινοακακιακῆς παρατάξεως κ. Χρυσόστομον Κιούσην. γ) Τήν μέ Α.Π. 641/24-7-99 ᾿Επιστολήν τοῦ κ. Χρυσοστόμου Κιούση πρός τήν Α.Μ. τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον. δ) Τήν ἀπό 30-8-1999 ὁμοίαν τοῦ κ. Καλλινίκου, ἐπίσης πρός τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον . Τά ἀνωτέρω κείμενα εἶναι ἐκφραστικά καί ἀποκαλυπτικά τῶν κινήτρων καί τοῦ σκοποῦ τῆς νέας προσπαθείας περί Θεολογικοῦ Διαλόγου καί ὅσων ἀνωτέρω ἐσημειώσαμεν. ᾿Επί τούτοις δέον, ὅπως παραλλήλως ληφθῶσιν ὑπ᾿ ὄψιν καί τά κάτωθι: α) ῾Ο κ. Βαρθολομαῖος, μόλις τόν παρελθόντα ᾿Οκτώβριον, δι ἐπιστολῆς του ἐρωτᾶ τήν Σύνοδον τοῦ κ. Χριστοδούλου νά τόν πληροφορήσῃ περί τῆς ἀριθμητικῆς δυνάμεως τῆς παρατάξεως τοῦ κ. Χρυσοστόμου Κιούση. ῾Η Σύνοδος τοῦ κ. Χριστοδούλου, ἐνῶ ἀσχολεῖται ἐπισταμένως μέ τό θέμα, φέρεται ἐξωτερικῶς ὡς ἐνοχληθεῖσα ἐκ τῆς παρεμβάσεως τοῦ κ. Βαρθολομαίου, παραλλήλως δέ μελετᾶ τό νέον "παλαιοημερολογιτικόν σχῆμα" τό ὁποῖον θά "αναγνωρίσουν" (᾿Εφημερίς "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ" τῆς 2-12-1999, καί "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ" τῆς 17-12-99).. β) ᾿Επίσης εἰς τήν ᾿Εφημερίδα "Νέοι ἄνθρωποι" τῆς 26-11-1999 εἰς τήν σελίδα 19 ἀναφέρονται τά ἐξῆς: "Διάλογο ξεκινοῦν οἱ τρεῖς μεγάλες καί σοβαρές παρατάξεις τῶν Παλαιοημερολογιτῶν (Ματθαίου, Χρυσοστόμου καί Κυπριανοῦ) μέ σκοπό τήν ἕνωσή τους... Μόνο πού καί αὐτήν τήν φορά ὅλα θά ναυαγήσουν μιά καί μετέχουν λαϊκοί στίς ᾿Επιτροπές διαλόγου". ῞Οπως ἀντιλαμβάνεσθε ἐδῶ μέ αὐτό τό κείμενο φωτογραφίζεται ὁ κ. Γκουτζίδης, ὁ ὁποῖος σημειωθήτω καί πάλιν εἶναι καί ὁ ἐμπνευστής καί ὁ σηκώσας τό ὅλον βάρος τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μέχρις ἐκεῖ πού ἔφθασε καί πρέπει, ὡς προεῖπα νά μή παύσῃ νά ἐργάζεται διά τήν συνέχισιν καί ὁλοκλήρωσίν του, ἐνῶ ἡ παρωδία διαλόγου καί ἀδιανόητος μᾶς εἶναι καί δέν θά τήν ἐπιτρέψωμεν. γ) Καί ἡ ᾿Εφημερίς πάλιν "ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ" 4-12-99 εἰς τήν σελ. 71, εἰς ὁλοσέλιδον ἄρθρον γράφει ὅτι κατά τόν κ. Χριστόδουλο τό παλαιοημερολογιτικόν εἶναι "ἕνα ἀνοικτό ζήτημα ἀπό 80 ἐτῶν καί ἡ ᾿Εκκλησία ὀφείλει νά σκύψῃ ἐπάνω του", ὁ δέ κ. Χρυσόστομος Κιούσης, ὁ ὁποῖος φέρεται ὅτι δίδει συνέντευξιν πρός τήν ἰδίαν ᾿Εφημερίδα ἰσχυρίζεται: "Κατ᾿ ἀρχήν μεταξύ ἡμῶν καί τῶν Ματθαιϊκῶν ἔγινε τό 1937 ἕνα σχίσμα γιά λόγους θεολογικοκανονικούς . Πιστεύω πώς περισσότερο ὀφείλεται σέ παρεξήγηση παρά σέ οὐσία. ᾿Εν πάσῃ περιπτώσει ἀφορμή ὑπῆρξε ἡ ἀπόσχιση τοῦ κατά τά ἄλλα λίαν ἐναρέτου ᾿Επισκόπου Ματθαίου Καρπαθάκη ἀπό τόν τότε ποιμενάρχη μας πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη, ἐπειδή ὁ τελευταῖος ὑποστήριζε τή βασική ἀρχή τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου ὅτι γιά νά θεωρηθῇ κάποιος ἔνοχος ἑνός ἐκκλησιαστικοῦ παραπτώματος πρέπει νά καταδικασθῇ ἀπό τό ἁρμόδιο Συνοδικό ὄργανο, ἀλλιῶς εἶναι "δυνάμει καί οὐχί ἐνεργείᾳ" ἔνοχος. Τούτους (ἐννοεῖ τούς "Ματθαιϊκούς") ἡ ᾿Εκκλησία μας οὐδέποτε καθήρεσε καί ἤδη ἄνοιξε διάλογο μαζί τους, ἐλπίζει δέ παρά τίς μεμονωμένες ὑπονομεύσεις ὁρισμένων ἀτόμων, σέ θετικά ἀποτελέσματα". ῾Ο ἀρθρογράφος στήν συνέχεια λέγει: "᾿Εδῶ νά ἀνοίξουμε μία παρένθεση στήν ἱστορική ἀναφορά τοῦ κ. Χρυσοστόμου. ῾Ο κ. Δημ. Κάτσουρας, διευθυντής τοῦ "Κήρυκα Γνησίων ᾿Ορθοδόξων", ἐπίσημου δημοσιογραφικοῦ ὀργάνου τῶν Ματαιϊκῶν πού ἔχουν ἀρχιεπίσκοπο τόν ᾿Ανδρέα, στό τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ, "Αὔγουστος 1999", πού κυκλοφόρησε πρίν ἀπό λίγες μέρες, μιλάει σαφῶς γιά "συνέχεια τῆς ἀντιπαραθέσεως μέ τούς Φλωρινικούς" καί ὅτι αὐτοί ὀφείλουν νά καταδικάσουν τήν θεωρία τοῦ πρώην Φλωρίνης περί "δυνάμει κα'οὐχί ἐνεργείᾳ σχίσματος " μέ ὅσους ἀκολουθοῦν τό νέο ἡμερολόγιο, γιατί ἀλλιῶς ὑπάρχει δυσκολία στή συνέχιση τοῦ μεταξύ τους διαλόγου". δ) Περαιτέρω, δέν νομίζω νά ἀγνοῇ κανείς, ὅτι οἱ πέντε διά στόματος τοῦ πρώην Μεσσηνίας Γρηγορίου, δηλώνουν, ὅτι: "ἄν βγῇ ἀπό τή μέση ὁ Γκουτζίδης, ἡμεῖς ἑνωνόμεθα τήν ἄλλη μέρα". ε) ᾿Επίσης κατά διάχυτον μαρτυρίαν ὁ "᾿Αρχιεπίσκοπος" κ. Χρυσόστομος Κιούσης εἶναι ἐνωχλημένος ἀπό τήν ἀρθρογραφίαν τοῦ κ. Γκουτζίδη ( Βλ. ᾿Απαντῶμεν ἐν ᾿Αγάπῃ καί ᾿Αληθείᾳ", Κ.Γ.Ο. ἔτους 1998, σελ. 135-138, 164-174, 227-238, 267-275, 295-303), καί δέν ἀνέχεται "νά ἔχῃ τόν κ. Γκουτζίδη νά τοῦ κάνῃ μάθημα ῾Ιστορίας". Καί βέβαια ὁ κ. Χρυσόστομος ἔχει ἀνάγκη καί ἀπό τά μαθήματα τῆς ῾Ιστορίας τοῦ ᾿Αγῶνος, διότι ἀπό τά κείμενά του ἀποδεικνύεται ὅτι ἤ δέν γνωρίζει τήν ῾Ιστορία τοῦ ᾿Αγῶνος ἤ τήν διαστρέφει σκοπίμως, διά τοῦτο ἐνοχλεῖται ἀπό τό φῶς τῆς ῾Ιστορικῆς καί τῆς Δογματικῆς ἀληθείας. ῾Ωσαύτως τρεῖς ἐκ τῶν νεοχειροτονηθέντων ᾿Επισκόπων τῆς παρατάξεως τοῦ κ. Χρυσοστόμου, οἱ κ.κ. Γερόντιος, Χρυσόστομος καί Γρηγόριος, εὑρεθέντες ὁμοῦ κατά τήν 28-8-1999 (παραμονή ἑορτῆς ἀποτομῆς Κεφαλῆς Τιμίου Προδρόμου) εἰς τόν πανηγυρίζοντα Ναόν εἰς Λουτοφί Θηβῶν, γενομένης συζητήσεως ἐδήλωσαν: "Μιά ὀρθόδοξος ῾Ομολογία, ἐδῶ καί τώρα, ἀπό τίς δύο πλευρές καί ἑνωθήκαμε. Διότι ἄν ἀρχίσωμεν τί εἶπεν ὁ ἔνας καί τί ἀπήντησεν ὁ ἄλλος δέν θά τελειώσωμεν ποτέ". Μετά ἀπό τάς ἀποκαλύψεις τόσον τοῦ κ. Γκουτζίδη, ὅσον καί ἐμοῦ, ἤδη διά νά μή ἐκτεθοῦν περισσότερον ὡρισμένα πρόσωπα, καθ᾿ ἡμᾶς, ἀναμένεται μία σκόπιμος ἀναθεώρησις, ὅσον ἀφορᾶ τούς "᾿Ανδρεϊκούς", τούς ὁποίους ἴσως νά τούς ἀφήσουν ἀπ᾿ ἔξω, διά νά "διαψεύσουν" σέ πρώτη φάσι, τά περί προδοσίας, τό δέ νέον σχῆμα φαίνεται νά προωθῆται (ἄν ἀληθεύουν οἱ πληροφορίες) μεταξύ: α) Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, β) Χρυσοστόμου Κιούση καί γ) Κυπριανοῦ. Διά τούς πέντε δέν ὑπάρχουν πληροφορίαι, ἀλλά εὐχῆς ἔργον θά ἦτο, ἐφ᾿ ὅσον δέν θέλουν νά ἐπιστρέψουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν ἐν μετανοίᾳ, ὡς ἀμετανόητοι πού εἶναι, νά ἀπορροφηθοῦν ἀπό τό νέον σχῆμα. Πάντως καί πρός τήν πλευράν των ἔγινε προσπάθεια ἐκ μέρους τοῦ Καλλινίκου, διά "Θεολογικόν Διάλογον" καί μετ᾿ αὐτῶν, ὑπό τήν ἔννοιαν ὅτι ἡ παράταξις τοῦ κ. Καλλινίκου ἀποτελεῖ τό κέντρον τοῦ νέου σχήματος. ῞Οπως φαίνεται, ὅμως, θά τούς ἀφήσουν ἔξω καί αὐτούς, διότι ἀφ᾿ ἐνός ἡ σχισματική των κατάστασις ἐξυπηρετεῖ καλύτερον τά σχέδιά των καί μᾶλλον προορίζονται μετά ἀπό κάποια καλά μελετημένα γεγονότα, πού ἤδη διαδραματίζονται, νά "ἐπιστρέψουν" εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, ὡς ἐγκάθετοι προκειμένου νά ὁλοκληρώσουν τό ἔργο τους ἐκ τῶν ἔνδον. ῎Ετσι κατανοοῦνται πλήρως καί τά ἀνοίγματα ἡμετέρων τινῶν πρός τούς πέντε καί τό γεγονός, ὅτι δέν συγχωροῦν σέ κανένα νά παρουσιάζῃ τά ἐγκλήματα τους κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί τῆς Κανονικῆς Τάξεως, τά ὁποῖα τόλμησαν πρός χάριν τῆς "Νέας Τάξεως Πραγμάτων". ῞Οσον καί ἄν θελήσῃ τις νά παρίδῃ τά ἀνωτέρω, πρᾶγμα τό ὁποῖον θά ἀπετέλει "ἐθελοτυφλίαν" καί "στρουθοκαμηλισμόν", καί ἄλλο πρόσφατον γεγονός ἐπιρρωνύει τάς ἀπόψεις μας καί δέν ἀφήνει περιθώρια ἀμφισβητήσεως, ὅτι συγκεκριμένα πρόσωπα, ἐνῶ παρουσιάζονται ὡς ὑπέρ τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου ἐν ᾿Αγάπῃ καί ᾿Αληθείᾳ, εἰς τήν οὐσίαν δέν θέλουν αὐτόν τόν ἐν ἀληθείᾳ διάλογον, ἀλλά τόν διάλογον, τόν ὁποῖον προτείνει ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τῶν Φλωρινικῶν κ. Χρυσόστομος Κιούσης, καί ὁ ᾿Επίσκοπος τῆς ἰδίας παρατάξεως κ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος. Θέλουν, ὅπως προκύπτει ἀπό τά ἔγγραφά των, τάς προαναφερθελισας δηλώσεις καί τάς συνεντεύξεις των καί ἀπό τήν γενικωτέραν ἐκτίμησιν τῶν πραγμάτων, ἕναν διάλογον, μέσα ἀπό τόν ὁποῖον οὐσιαστικά ἐπιδιώκεται νά προκύψῃ ὡς ἕνωσις τό νέον οἰκουμενιστικόν παλαιοημερολογιτικόν σχῆμα, τό ὁποῖον θά τύχῃ κάποιας "ἀναγνωρίσεως". Αὐτό ἑρμηνευόμενον θά σημαίνῃ ὑπαγωγήν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἀφοῦ θά εἶναι ἕνα παλαιοημερολογιτικόν σύνολον, τό ὁποῖον θά ἀκολουθῇ τήν "ἀκρίβειαν" τῶν 13 ἡμερῶν, ἐνῶ κατά τά ἄλλα θά κινῇται εἰς τόν χῶρον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ἀπό τόν ὁποῖον δέν θά διαφέρῃ ποσῶς, ἀλλά καί θά ἐλέγχεται. Τό θλιβερό συμβάν τῆς 5-11-99 (Ε.Η.) Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι. Μετά τήν σύντομον αὐτήν ἱστορικήν ἀναδρομήν ἐπί τοῦ θέματος τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, θεωρῶ ὑποχρέωσίν μου νά σᾶς ἐνημερώσω ἐπί νέου προβλήματος, τό ὁποῖον ἀφορᾶ τόν Θεολογικόν Διάλογον, τό ὁποῖον, ὡς μή ὤφειλον, ἤγειραν τρία ἐκ τῶν μελῶν τῆς Συνοδικῶς ὁρισθείσης ᾿Επιτροπῆς. Τήν Πέμπτην 5-11-99, ἡμεῖς ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, ὡς Πρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς ἐπί τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου, καί τά μέλη ὁ ᾿Αρχιμ. π. Στέφανος Τσακίρογλου, ὁ ῾Ιερομ. π. Νεόφυτος, ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης, καί ὁ κ. Δημήτριος Κάτσουρας, κατόπιν τηλεφωνικῆς προσκλήσεώς μου συνήλθομεν ἐν τοῖς Γραφείοις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου μέ ἀποκλειστικόν θέμα νά ἐγκρίνωμεν τήν τελικήν διατύπωσιν τοῦ ἤδη ἐγκεκριμένου ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου σχεδίου ἐπιστολῆς πρός τήν Φλωρινικήν παράταξιν, νά ὑπογραφῇ καί νά ἀποσταλῇ χωρίς ἀναβολήν ἤ καθυστέρησιν. Παραλλήλως θά ἐ συντονίζαμε καί ὅλας τάς ἐνεργείας πρός πληροφόρησιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἐπί τοῦ ὅλου θέματος δεδομένου ὅτι καί οἱ παλαιότεροι τῶν ᾿Αρχιερέων δέν ἔχουν σαφῆ πληροφόρησιν, λόγῳ τῆς μακροχρονίου διακοπῆς, ἀλλά καί οἱ νεώτεροι ἀγνοοῦν παντελῶς τό θέμα. Πράγματι, κατά τήν ὡς ἄνω ἡμερομηνίαν συνηντήθημεν, διά νά συσκεφθῶμεν ἐπί τοῦ μοναδικοῦ θέματος, ἤτοι τῆς ἔγκρίσεως καί ἀποστολῆς τοῦ σχεδίου τῆς ἀπαντητικῆς ἐπιστολῆς πρός τήν Φλωρινικήν παράταξιν, πλήν ὅμως τοῦτο οὔτε ἐξητάσθη, οὔτε ἐνεκρίθη, οὔτε ἀπεστάλη, διά τούς κάτωθι λόγους. Κατ᾿ ἀρχήν τό γεγονός, ὅτι τό σχέδιον ἐτέθη ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, κατεκρίθη ὡς πρωθύστερον ὑπό τριῶν μελῶν (π. Στεφάνου, π. Νεοφύτου καί κ. Δ. Κάτσουρα), διότι, προφανῶς, μετά τό γεγονός τῆς ὑπό τῆς Ι.Σ. μετ᾿ ἐπαίνου ἐγκρίσεως αὐτοῦ, δέν ἦτο δυνατόν νά ἀλλάξῃ τό κείμενον ἐπί τῆς οὐσίας! Δέν ἐδέχθησαν κατ᾿ ἀρχήν δι᾿ αὐτόν τόν λόγον νά ἔλθῃ πρός ἐξέτασιν καί νά ἐγκριθῇ ἡ ἀποστολή του, καίτοι ἦτο καί ἀναγκαῖον καί ἐπεῖγον, ἐνῶ, ἐπαναλαμβάνω, κατεκρίθη τό ἀνωτέρω γεγονός ὡς τυπικῶς πρωθύστερον. Πέραν τούτου, εἰς τήν συνέχεια τά ἴδια μέλη προέβαλον ἀπό κοινοῦ καί ἄλλον λόγον, διά τόν ὁποῖον δέν ἐδέχθησαν ἐπ᾿ οὐδενί νά ἔλθωμεν πρός ἐξέτασιν τοῦ θέματος, διά τό ὁποῖον ἀποκλειστικῶς ἐκλήθησαν νά συνεδριάσωμεν. ῾Ο λόγος τόν ὁποῖον προέβαλον, ἦτο, ὅτι ὁ κ. Κάτσουρας ἔχει κατηγορηθῇ ἀπό τόν κ. Γκουτζίδη, διό ἀπό κοινοῦ καί ἐπί τρίωρον περίπου ἀπήτουν, μέ ἕναν ἰδιαίτερον τρόπον, νά ἀνακαλέσῃ τά σχετικά κείμενά του ὁ κ. Γκουτζίδης. ᾿Εξ ἀρχῆς διευκρινίσθη εἰς τά ὡς ἄνω τρία μέλη, καί ἐδηλώθη σαφῶς καί ρητῶς, ὅτι δέν συνεκλήθημεν δι᾿ αὐτά τά θέματα, δηλαδή διά νά λύσωμεν τάς διαφοράς μεταξύ Γκουτζίδη καί Κάτσουρα, ἀλλά συνεκλήθημεν ὡς Συνοδική ᾿Επιτροπή εἰς ἐκτέλεσιν τῆς Συνοδικῆς ἐντολῆς νά συνεχίσωμεν τόν Θεολογικόν Διάλογον καί συγκεκριμένως νά ἐγκρίνωμεν τό περιεχόμενον, καί τήν ἀποστολήν ὑπό τοῦ Προέδρου τῆς ἀπαντητικῆς ἐπιστολῆς πρός τούς Φλωριναίους. ῾Ωστόσον, ἐπροτάθη πρός τά τρία μέλη νά προγραμματισθῇ εἰδική συνάντησις εἰς τήν ὁποίαν νά τεθῇ καί νά ἐξετασθῆ τό θέμα τῶν διαφορῶν τοῦ κ. Γκουτζίδη μέ τόν κ. Κάτσουρα, καί ὄχι μόνον μέ αὐτόν. ᾿Ετονίσθη ὅτι, ὡς ῾Ιεροσυνοδικῶς ἐντεταλμένη ᾿Επιτροπή, ὑποχρεούμεθα νά ἐνεργήσωμεν ἀνεμποδίστως καί κανονικῶς τά καθήκοντά μας, ἐνημερώνοντες πλήρως τήν ῾Ιεράν Σύνοδον ἐπί τοῦ ἰδιαίτερα σοβαροῦ θέματος τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, διότι ἐν πολλοῖς εἶναι ἄγνωστον, καί ἀφ᾿ ἐτέρου νά ἀποσταλῇ ἀμέσως ἡ ἀπάντησις πρός τούς Φλωριναίους διά νά μή ἐκτιθέμεθα καί παραβλάπτεται τό ὅλον ἔργον. ῾Η πρότασίς μου δυστυχῶς ἀπερρίφθη, διότι ἡ σύνθεσις τῆς ᾿Επιτροπῆς, ὅπως πρό πολλοῦ ἔχει διαφημισθεῖ ἐκ τοῦ περιβάλλοντος τῶν τριῶν "ἔχει ἀναλογίαν δύο πρός τρεῖς"! Δηλαδή εἶναι τρεῖς αὐτοί καί ἡμεῖς δύο, καί ἑπομένως ὡς πλειοψηφία αὐτοί ἀποφασίζουν! Καί πράγματι οἱ τρεῖς ἀπεφάσισαν καί ἐματαίωσαν καί τήν ἔγκρισιν καί τήν ἀποστολήν τοῦ κειμένου τῆς ἐπιστολῆς, ἀλλά καί αὐτήν ταύτην τήν προσπάθειαν διά τήν ἐπανέναρξιν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου. Πρότασιν οὐσιαστικήν δέν εἴχον τά τρία μέλη, ἀφοῦ, κατά τάς ἰδικάς μας ἐκτιμήσεις, αἱ ὁποῖαι δέν εἶναι καθόλου αὐθαίρετοι, τό συγκεκριμένον ἀδιέξοδον ἐπενοήθη καί προεκλήθη ὑπό τῶν τριῶν μελῶν, διότι, παρά τάς ἀντιθέτους δηλώσεις των, δέν ἤθελον ἐπ᾿ οὐδενί νά ἐγκριθῇ αὐτό τοῦτο τό σχέδιον, οὔτε καί νά ἀποσταλῇ. Οὐσιαστικά προσῆλθον εἰς τήν συνάντησιν διά νά ματαιωθῇ ἡ ἀποστολή του, καί τοῦτο, λόγῳ τοῦ περιεχομένου τοῦ σχεδίου, τό ὁποῖον τοποθετεῖ τήν ἐπανέναρξιν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου αὐστηρῶς εἰς τήν ὀρθήν του βάσιν καί ὄχι εἰς ἐκείνην τήν ὁποίαν ἐπιθυμοῦν οἱ Φλωριναῖοι καί ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς παρωδίαν Διαλόγου καί οὐσιαστικά εἰς προδοσίαν. Σημειωτέον, ὅτι τό σχέδιον εἶχε δοθῇ εἰς τά μέλη τῆς ᾿Επιτροπῆς πολύ πρό τῆς συνεδριάσεως καί εἶχον ὅλην τήν ἄνεσιν τοῦ χρόνου, ὄχι ἁπλῶς νά τό μελετήσουν, ἀλλά καί κάτι περισσότερον νά κάνουν...῎Αν λοιπόν δέν ἦτο δυνατή ἡ συνεργασία τοῦ κ. Κάτσουρα καί τῶν δύο μελῶν, λόγῳ διαφωνιῶν τοῦ τελευταίου μετά τοῦ κ. Γκουτζίδη, εἶχον πολλάς λύσεις, ὥστε νά ἐπιλέξουν τήν καλυτέραν, καί νά μή εἶναι ἤδη βαρύτατα ἐκτεθειμένοι. Καί λέγω, ὅτι εἶναι ἐκτεθειμένοι, διότι δέν ἐσεβάσθησαν, οὔτε τήν ῾Ιεροσυνοδικήν ἀπόφασιν, οὔτε τήν δεοντολογίαν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου καί τήν τοιαύτην τῆς ἀποστολῆς τοῦ συγκεκριμένου ἐγγράφου. ᾿Ηδύναντο ἤδη ἀπό μηνῶν νά μέ εἴχον ἐνημερώσει ὡς Πρόεδρον τῆς ᾿Επιτροπῆς, καί ἡ ταπεινότης μου νά εἶχον ἐνημερώσει τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τουλάχιστον τήν 20-10-99, πρός ἀντιμετώπισίν του, ἀφοῦ τό πρόβλημα τοῦ κ. Κάτσουρα καί τοῦ μ. Μαξίμου μέ τόν κ. Γκουτζίδη, ἐξεδηλώθη ἤδη ἀπό τόν παρελθόντα Μάρτιον! Οὔτε ὅμως εἰς τήν Σύνοδον τοῦ ᾿Ιουνίου τῆς 22-6-99, οὔτε εἰς τήν τοιαύτην τοῦ ᾿Οκτωβρίου τῆς 20-10-99 τό ἐποίησαν, ἀλλά μόνον τήν 5-11-99, ὅτε ἐκλήθησαν καί ἀπεδέχθησαν τήν πρόσκλησιν, καί παρεστάθησαν εἰς τήν συνάντησιν. Τότε μόνον ἐνήργησαν ὁμαδικῶς καί ἔξω ἀπό κάθε κανονικήν καί ἠθικήν δεοντολογίαν, ἠθέλησαν νά αἰφνιδιάσουν καί νά ἐκβιάσουν τήν ὅλην κατάστασιν, ἡ ὁποία ὅμως ἀπέβη εἰς βάρος των καί ὑπέρ τῶν Φλωρινικῶν. ῎Ας σημειωθῇ, ὅτι δέν μέ ἐνημέρωσαν (ὡς Πρόεδρον) οὔτε καί μόλις πρό δύο ἡμερῶν (Τρίτη 3-11-99), ὅταν πάλιν συνηντήθημεν διά τό ἴδιον θέμα, λόγῳ δέ κωλύματος τοῦ κ. Γκουτζίδη μετεφέρθη ἡ συνεδρίασις κατά δύο ἡμέρας. ῾Ημεῖς ἀποδοκιμάζομεν καί κατακρίνομεν τήν συμπεριφοράν αὐτήν, διότι οὐσιαστικά ἀποτελεῖ ἀσέβειαν πρός τήν ῾Ιεροσυνοδικήν ἐντολήν, ἀλλά καί πρός ἡμᾶς ὡς Προέδρου. Δι ἡμᾶς δέν νοεῖται τοιαύτη συμπεριφορά καί "συνεργασία" εἰς ἀνθρώπους αὐτοῦ τοῦ ἐπιπέδου καί αὐτῆς τῆς ὑπευθυνότητος. Λυποῦμαι, διότι ἐξετέθησαν οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ἀλλά καί διότι πρός τό παρόν τουλάχιστον "ἐπέτυχον" τήν ματαίωσιν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, "ἐπέτυχον" νά περιφρονηθῇ καί νά ἀθετηθῇ ἐντολή ῾Ιεροσυνοδική, καί ταῦτα ὄχι διά τούς λόγους πού ἐπεκαλέσθησαν, ἀλλά διά τήν σκοπιμότητα νά μή ἀποσταλῇ τό ἔγγραφον μέ τό συγκεκριμένον περιεχόμενον, καί διά νά φανῇ, ὅτι ναυαγῇ ὁ Θεολογικός Διάλογος ὑπαιτιότητι ἡμῶν. Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι. ῾Ως Πρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς καί ὡς ᾿Αρχιερεύς ἤμην ὑποχρεωμένος νά σᾶς ἐνημερώσω κανονικῶς καί νά ἐκθέσω καί τάς ἐκτιμήσεις μου, ἀλλά καί νά κάνω τάς προτάσεις μου, εἶνα δέι τῆς εὐθύνης τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἡ περαιτέρω κανονική καί πρός τό ᾿Εκκλησιαστικόν συμφέρον ἀντιμετώπισις τοῦ προβλήματος. ῎Επρεπε διά τήν ρύθμισιν τοῦ θέματος νά σᾶς ἔγραφα ἀμέσως, διότι τό θέμα εἶναι κατεπεῖγον, ὅταν μάλιστα οἱ Φλωρινικοί ἔχουν δημοσιεύσει τήν ἀλληλογραφίαν καί τήν πρότασιν περί συναντήσεώς τῶν ᾿Επιτροπῶν σέ συγκεκριμένες ἡμερομηνίες, καθυστέρησα ὅμως, διότι ἀνέμενον τά Πρακτικά, ἀπό τόν ῾Ιερομ. π. Νεόφυτο, ὁ ὁποῖος εἶχεν ὁρισθῇ Πρακτικογράφος τήν 5-1-99, καί τά ὁποῖα μοῦ τά παρέδωσε μόλις τήν 1-12-99 (Ε.Η.), δηλαδή μέ καθυστέρησιν περίπου ἑνός μηνός, ἄν καί τά ἐζήτησα ἐπανειλημμένως λόγῳ τοῦ κατεπείγοντος τοῦ θέματος. Αἱ προτάσεις μου Κατόπιν τούτων καί ἐν ἐπιγνώσει τῆς ᾿Αρχιερατικῆς μας εὐθύνης εἰσηγούμεθα καί προτείνομεν τά κάτωθι: α) Νά μή ματαιωθῇ ἐπ᾿ οὐδενί ἡ συνέχισις τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, λόγῳ τοῦ ὡς μή ὤφειλε ἐγερθέντος νέου προβλήματος ἐκ μέρους τῶν τριῶν μελῶν τῆς ὑφ᾿ ἡμᾶς ᾿Επιτροπῆς. Τό συγκεκριμένον ἀπαντητικόν ἔγγραφον, μετά ἀπό τινας ἐπουσιώδεις τυπικάς τροποποιήσεις, δέον νά ἀποσταλῇ, πρός τόν "᾿Αρχιεπίσκοπον" κ. Χρυσόστομον Κιούσην, ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου, χωρίς καμμίαν καθυστέρησιν, διότι ἄλλως θά εἴμεθα πολλαπλῶς ἐκτεθειμένοι. β) Μετά τό συγκεκριμένον γεγονός τῆς 5-11-99, διά τοῦ ὁποίου καί ἡμεῖς προσωπικῶς ὡς ᾿Αρχιερεύς καί Πρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς, προσεβλήθημεν ἐκ τῆς ὅλης συμπεριφορᾶς των, καί ἐμειώθημεν, προτείνομεν νά ἀναθεωρηθῇ ἡ σύνθεσις τῆς ᾿Επιτροπῆς, ὁριζομένου πρωτίστως ὡς Προέδρου, ἄλλου ᾿Αρχιερέως. ῾Ημεῖς προτείνομεν τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα, τῆς ταπεινότητός μου ἀναλαμβανούσης τό ἔργον τοῦ Γραμματέως τῆς ᾿Επιτροπῆς. ᾿Επίσης προτείνομεν νά πλαισιώσουν τήν ᾿Επιτροπήν ὁ Αίδ/τος ῾Ιερεύς π. Εὐστάθιος Τουρλῆς καί ὁ Παν/τος ῾Ιερομ. π. Κυπριανός Φιλημέγκας, ἀπαλλασσομένων οὕτω τοῦ Παν/του ῾Ιερομ. π. Νεοφύτοτυ, ὡς αὐταδέλφου τοῦ π. Στεφάνου, καί τοῦ κ. Δημ. Κάτσουρα, διά νά ἀποφευχθῇ οὕτω καί ὁ συγκεκριμένος σκόπελος τῆς ὑφισταμένης διαφωνίας του μέ τόν κ. Γκουτζίδη, ἀλλά κυρίως τό γεγονός νά εἶναι δύο λαϊκοί εἰς τήν ἡμετέραν ᾿Επιτροπήν, ὅταν εἰς τήν ἄλλην πλευράν οἱ συμμετέχοντες εἶναι ὅλοι "᾿Επίσκοποι". γ) ᾿Εναλλακτικῶς καί πρός διευκόλυνσιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἡμεῖς προτιθέμεθα, ἄν μέ πρωτοβουλίαν καί εὐθύνην τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου μᾶς ζητηθῆ, ἀκόμη καί νά ὑποβάλωμεν τήν γενικήν παραίτησίν μας καί ἐκ τῆς ᾿Επιτροπῆς, ἀρκεῖ νά ὁρισθῇ ἀμέσως ἄλλη ἱκανωτέρα καί ὑπευθυνοτέρα ᾿Επιτροπή, ἡ ὁποία θά ἀναλάβῃ ὑπευθύνως καί ἐπί τῶν ἰδίων βάσεων καί ἀρχῶν, τό ἔργον τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, καί τοῦτο πρός τό καλῶς νοούμενον συμφέρον τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ο ἐλάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις +Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

Η "ΑΙΡΕΣΙΣ" ΚΑΙ ΟΙ "ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ" ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

Η "αίρεση" και οι "αιρετικοί" στο Εκκλησιαστικό Δίκαιο Δες το 1ο μέρος: Η σημασία και η ιστορία της λέξεως "αίρεση" Πότε κάτι θεωρείται "αίρεση" και τι περιλαμβάνει στη σύγχρονη εποχή; Μόνο δογματικά ζητήματα ή και εθνική ή κοινωνικά ζητήματα; Πότε κάποιος χαρακτηρίζεται "αιρετικός", και πώς τον αντιμετωπίζει το Εκκλησιαστικό δίκαιο στις διάφορες περιστάσεις στις οποίες μπορεί να εκφρασθεί αυτό το πρόβλημα; Το παρόν άρθρο θα εξετάσει μερικά τέτοια ζητήματα. * 1. Η αποστασία * 2. Η αίρεση * 3. Το σχίσμα * 4. Η παρασυναγωγή * 5. Αίρεσις από την αρχαιότητα ως σήμερα * 6. Κανονικόν και Εκκλησιαστικόν Δίκαιον * 7. Οι αρμοδιότητες της Συνοδικής επιτροπής κατά των αιρέσεων * 8. Συνοδική καταδίκη του ρατσισμού (εθνοφυλετισμού) * 9. Η εξουσία του λαού της Εκκλησίας Ο Παναγιώτης Ι. Μπούμης, στο "Κανονικόν Δίκαιον", (έκδ. 3η επηυξημένη, Γρηγόρης, Αθήνα 2002, σελ. 243-245), μας δίνει μερικές πολύ χρήσιμες πρώτες πληροφορίες για έννοιες όπως η αποστασία, η αίρεση και το σχίσμα: 1. Η αποστασία Αποστασία είναι η απάρνηση της χριστιανικής πίστεως και η αποδοχή άλλης θρησκείας ή η προσχώρηση στην αθεΐα. Στην παρούσα παράγραφο δεν εξετάζουμε την αποστασία ως ένα απλό παράπτωμα, για το οποίο ειλικρινώς μετανόησε ο παραβάτης, αλλ’ ως μία μόνιμη κατάσταση, η οποία διάρκεσε μέχρι το θάνατο του αποστάτη και επισφραγίσθηκε είτε με εκκλησιαστικό αφορισμό, είτε με γραπτή δήλωσή του ότι δεν δέχεται την εκκλησιαστική κήδευση. 2. Η αίρεση Αίρεση είναι η απόκλιση από την ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας, η οποία περιέχεται στην Αγ. Γραφή και στην (σ.τ.κ.: λοιπή) Ιερά Παράδοση, όπως διατυπώθηκε στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, και η εμμονή σ' αυτήν, ή η προσχώρηση σε μία ήδη καταδικασμένη αιρετική ομολογία. Δεν είναι απαραίτητο η απόκλιση να αφορά οπωσδήποτε θεμελιώδες δόγμα, καθ' όσον δεν είναι ορθή ούτε εφικτή η διάκριση των δογμάτων σε θεμελιώδη και μη. Για να χαρακτηρισθεί μια δοξασία ως αίρεση: α) Απαραίτητη είναι η εμφάνιση ή η εκδήλωση της εσφαλμένης δοξασίας είτε γραπτώς, είτε προφορικώς, είτε με πράξη, είτε τέλος με σκόπιμη παράλειψη κάποιου ουσιώδους στοιχείου της πίστεως. Απλές σκέψεις, οι οποίες προέρχονται π. χ. Από νεανικές ανησυχίες και αμφιβολίες δεν συνιστούν το κανονικό παράπτωμα της αιρέσεως. β) Ο αιρετικός πρέπει να έχει γνώση της διαφοράς μεταξύ της δικής του δοξασίας και της εκκλησιαστικής διδασκαλίας. Γι’ αυτόν το λόγο, προτού να καταδικασθεί, πρέπει να ανακρίνεται, ώστε να καθίσταται φανερό, Εάν οι αντιλήψεις του προέρχονται εκ πεποιθήσεως και δεν οφείλονται σε άγνοια. γ) Πρέπει ο αιρετικός να εμμένει και να υποστηρίζει με επιμονή τις απόψεις του και να μην πείθεται στην αρμόδια εκκλησιαστική αρχή. δ) Τέλος αρμόδια να αποφασίζει και να χαρακτηρίζει μια δοξασία ως αίρεση είναι η Εκκλησία, η οποία εξετάζει αυτήν επί τη βάσει της Αγ. Γραφής και της αυθεντικής εκκλησιαστικής Παραδόσεως. Οι αιρετικοί υπόκεινται στην ποινή του μεγάλου αφορισμού η αναθέματος (ζ' καν. Της Γ' Οικουμ. και α' καν. Της Πενθέκτης). 3. Το σχίσμα Σχίσμα λέγεται η οργανωμένη άρνηση υποταγής στην κανονική τάξη και αρχή της Εκκλησίας και ο αποχωρισμός μιας μερίδας από αυτή με τη σύμπηξη ιδιαίτερης θρησκευτικής κοινότητας. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του σχίσματος είναι ότι αυτό συντελείται συνήθως από έναν η περισσοτέρους Επισκόπους μαζί με κληρικούς και λαϊκούς. Εννοείται ότι το βαθύτερο αίτιο του σχίσματος είναι ο εγωισμός και η αλαζονεία του ανθρώπου. Κανένα αμάρτημα μετά τη βλασφημία κατά του αγ. Πνεύματος (Ματθαίος 12, 31) δεν είναι τόσο βαρύ, και κατά τον Ιωάννη το Χρυσόστομο, όσο η διάσταση της Εκκλησίας, διότι εκείνοι οι οποίοι διαιρούν την Εκκλησία μερίζουν το σώμα του Χριστού (παράβαλλε ιγ', ιδ' και ιε' καν. Της Πρωτοδευτέρας). Η σχισματική εκκλησιαστική κοινότητα συνήθως φθάνει και σε αιρετικές δοξασίες. Για τους ανωτέρω λόγους η δημιουργία Ιδίας θρησκευτικής κοινότητας μακριά από τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ή η προσχώρηση σε σχίσμα τιμωρείται η μάλλον επισφραγίζεται (διαπιστωτική πράξη) με ανάθεμα. 4. Η παρασυναγωγή Η παρασυναγωγή παρουσιάζει ομοιότητα με το σχίσμα. Η παρασυναγωγή γίνεται από έναν η περισσοτέρους ανυπότακτους πρεσβυτέρους (ή και Επισκόπους), οι οποίοι απειθούν στον οικείο Επίσκοπο ή αρχιεπίσκοπο, δεν τον αναγνωρίζουν και δεν τον μνημονεύουν και εκτελούν ιερατικές πράξεις σε ιδιωτικό ναό. Αυτό π. χ. συμβαίνει, όταν μερικοί κληρικοί καταδικασθούν σε αργία ή καθαίρεση και δεν υποταχθούν στους κανόνες και στην απόφαση του εκκλησιαστικού δικαστηρίου, αλλά συνεχίζουν να τελούν τα της Ιερωσύνης με τη σύμπηξη δικού τους θυσιαστηρίου (α' καν. Μ. Βασιλείου, ια' καν. Καρθαγένης). Βεβαίως για να χαρακτηρισθεί η αποσκίρτηση ενός πρεσβυτέρου από τον οικείο Επίσκοπο ως παρασυναγωγή, πρέπει να τον ακολουθήσει και λαός. Για την ενέργεια της παρασυναγωγής δεν μπορεί να προβάλει καμιά δικαιολογία ο Πρεσβύτερος, ούτε και εάν ακόμη, όπως αυτός νομίζει, ο Επίσκοπος κηρύσσει δοξασίες αιρετικές. Δεν είναι δε δικαιολογημένος, διότι ο Πρεσβύτερος δεν είναι δυνατόν, εφ’ όσον κατέχει αξίωμα κατώτερο του Επισκόπου, να σφετερισθεί δικαιώματα ανωτέρου, π. χ. συνόδου, και να κρίνει και να καταδικάσει τον Επίσκοπο. Το μόνο που μπορεί, και πρέπει να κάνει, είναι να καταγγείλει αρμοδίως τον αιρετικό ή παραβάτη των κανόνων Επίσκοπο. Όμως προ της αποφάσεως του αρμοδίου εκκλησιαστικού δικαστηρίου δεν μπορεί να θεωρεί τον Επίσκοπο ένοχο και να μην υποτάσσεται σ' αυτόν (παράβαλλε ιβ', ιγ', ιδ' και ιε' καν. Της Πρωτοδευτέρας). 5. Αίρεσις από την αρχαιότητα ως σήμερα Αν και σε προηγούμενο άρθρο αναλύσαμε την ιστορία της λέξεως «αίρεση», είναι χρήσιμο με την ευκαιρία να δούμε επίσης, τη Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, (τόμος 1, εκδόσεις Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1962, στ. 1087-1091) που μας λέει τα εξής για το θέμα που εξετάζουμε: Η λέξις αίρεσις εχρησιμοποιείτο εν αρχή μεν παρά τοις αρχαίοις προς δήλωσιν πολιτικής η φιλοσοφικής τίνος μερίδος ή σχολής ή κόμματος, βραδύτερον δε εν τη Κ. Διαθήκη και προς δήλωσιν θρησκευτικής μερίδος, ως π. χ. της των Φαρισαίων εν Πράξ. ιε' 5 και κστ' 5, της των Σαδδουκαίων εν Πράξ. ε' 17, αλλά και αυτών των Χριστιανών (Ναζωραίων) εν Πράξ. κδ' 5 και κη' 22, μάλιστα δε των διαστρεφόντων και νοθευόντων την χριστιανικήν διδασκαλίαν εν Β' Πέτρ. β' 1 και Γαλάτ. ε' 20 (παράβαλλε και Πράξ. κδ' 14). Υπό την τελευταίαν ταύτην έννοιαν επεκράτησεν η χρήσις του όρου αίρεσις μετέπειτα και εν τη εκκλησιαστική γραμματεία. Κατά ταύτα αίρεσις είναι πασά πεπλανημένη διδασκαλία, παρεκκλίνουσα από της γνησίας χριστιανικής πίστεως, άμα δε και πασά ιδιαιτέρα χριστιανική κοινότης, διαφωνούσα προς την δογματικήν διδασκαλίαν της αληθούς Εκκλησίας και αποκοπείσα από της κοινωνίας και ενότητας, μετ' αυτής. Ως απαρχή τούτου δύναται να θεωρηθή η προτροπή εν αρχή μεν του Αποστόλου Παύλου προς Τίτ. γ' 10: «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος», βραδύτερον δε του αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας προς Τραλλιανούς ΣΤ' 1; . «μόνη τη χριστιανική τροφή χρήσθαι, αλλοτρίας δε βοτάνης απέχεσθαι, ήτις εστίν αίρεσις», εν συσχετίσει και προς Εφεσ. στ' 2 (βλ. και Κλήμεντος Αλεξ., Στρωμ. Α'19). Ούτως εχαρακτήριζον εν συνεχεία οι Πατέρες τας έν τη, αρχαία Εκκλησία εμφανισθείσας αιρέσεις, ως βεβαιοί ο Μ. Βασίλειος, γράφων εν τη Α' κανονική επιστολή του, ότι «οι παλαιοί ωνόμασαν αιρέσεις τους παντελώς απερρηγμένους και κατ' αυτήν την πίστιν απληλλοτριωμένους» (παρά Ιωάνν. Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία, Α',, σ. 275), οι δε Ιεροί Πατέρες της Β' Οικουμενικής Συνόδου δια του ΣΤ' κανόνος αυτής απεφήναντο: «αιρετικούς λέγομεν τους τε πάλαι της Εκκλησίας αποκηρυχθέντας και τους μετά ταύτα υφ' ημών αναθεματισθέντας, προς δε τούτοις και τους την πίστιν μεν την υγιή προσποιούμενους ομολογείν, αποσχίσαντας δε και αντισυνάγοντας τοις κανονικοίς ημών επισκόποις» (αυτόθι σ. 132). Μικρόν όμως κατά μικρόν επετεύχθη διαφορισμός και επεκράτησε να χαρακτηρίζωνται ως αιρετικοί μεν οι ενσυνειδήτως αποκλίνοντες από της υγιούς πίστεως και απορρίπτοντες εν ή πλείονα δόγματα της Εκκλησίας και εμμένοντες εις τας εαυτών πλάνας και μετά την νουθεσίαν και προτροπήν της Εκκλησίας προς απόπτυσιν αυτών, σχισματικοί δε οι αντισυνάγοντες τοις κανονικοίς επισκόποις και «δι' αιτίας τινάς εκκλησιαστικάς και ζητήματα ιάσιμα προς αλλήλους διενεχθέντες» (Μ. Βασίλειος, αυτόθι σ. 275), άρα οι αποκλίνοντες από της εκκλησιαστικής διοικήσεως και ευταξίας και μη υποτασσόμενοι εις την Εκκλησιαστικήν ιεραρχίαν. Επί τη βάσει των ανωτέρω κριτηρίων εχαρακτηρίσθησαν εν τη εκκλησιαστική αρχαιότητι ως αιρέσεις ένθεν μεν αι λεγόμενοι Ιουδαΐζουσαι (Εβιωναίοι, Ελκεσαίοι, Ναζηραίοι), ένθεν δε αι πολυώνυμαι Γνωστικαί αιρέσεις,και εν συνεχεία αι μεγάλαι αντιτριαδικαί (Μοναρχιανοί δυναμικοί και τροπικοί και μάλιστα οι Σαβελλιανοί, Αρειανοί και Πνευματομάχοι) και Χριστολογικαί αιρέσεις (Απολλιναρισταί, Νεστοριανοί, Μονοφυσίται, Μονοθελήται και άλλοι). Παραλλήλως ονομαστοί αρχαίοιαιρετικοί έγιναν άλλοι τε και οι Δοκηταί, Εγκρατίται, Μαρκιωνίται, Μανιχαίοι, Μοντανισταί, Χιλιοστοί, Δονατισταί, Πελαγιανοί, Παυλικιανοί, Υιοθετισταί, Καθαροί, κ. λ. π., περί ων γίνεται ειδικός λόγος εν τοις οικείοις όρθροις, και δια τούτο αποφεύγομεν ενταύθα να ομιλήσωμεν περί της αρχής, της Ιστορικής αναπτύξεως και των πλανών εκάστης εκ των αιρέσεων τούτων. Τα αυτά κατ’ αναλογίαν κριτήρια δύνανται βεβαίως να εφαρμοσθούν προς χαρακτηρισμόν και των μετά τα μεγάλα εκκλησιαστικά σχίσματα του ΙΑ' και του ΙΣΤ' αιώνος εμφανισθεισών εν τη Δύσει νεωτέρων αιρέσεων, και μάλιστα των πολυαρίθμων προτεσταντικών, τουθ’ όπερ εγένετο πράγματι υπό τίνων μεταγενεστέρων ελασσόνων τοπικών ορθοδόξων Συνόδων και εκκλησιαστικών συγγραφέων, περί ων επραγματεύθημεν εν τοις έργοις ημών «Ορθοδοξία και Προτεσταντισμός» και «Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας». Απόκειται δε μελλούση τινί Πανορθοδόξω Συνόδω, όπως καθορίση αυθεντικώς, τίνες, δέον να χαρακτηρίζωνται ως νεώτεραι αιρέσεις εκ των πολυαρίθμων και ποικιλώνυμων εκκλησιαστικών κοινοτήτων της Δύσεως, των απεσχισμένων από της μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας των Ορθοδόξων και περί καίρια δόγματα προς αυτήν διαφωνουσών. Τέλος δέον να προστεθή, ότι, καθώς η αρχαία Εκκλησία κατεπολέμει αείποτε τας αιρέσεις, ικανοί δε Πατέρες έγγραφον ειδικά κατ' αυτών συγγράμματα, ούτω και η συνεχίζουσα αληθώς εκείνην Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία, δικαιούται και οφείλει να καταπολεμή τας διαστρέφουσας την δογματικήν πίστιν και διασπώσας την Εκκλησιαστικήν ενότητα νεωτέρας αιρέσεις, αποκόπτουσα από του εκκλησιαστικού σώματος τους αιρετικούς, οίτινες, απομακρυνόμενοι της «ζωοποιού ρίζης, της εις Χριστόν πίστεως, και ξηραινόμενοι, βάλλονται έξω» (Μ. Βασιλείου, Εις Ησ. Α' 19, PG 30, 149. Βλ. και επιστολάς 69 και 114, PG 32, 432 και 529). Εν τούτω η Εκκλησία ακολουθεί το παράδειγμα των Αποστόλων, εξ ων ο Πέτρος προλέγει την εμφάνισιν ψευδοδιδασκάλων, «οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απώλειας», παραπέμπων αυτούς και τους οπαδούς αυτών εις την «απώλειαν» (Β' Πέτρ. β' 1 κ. εξ. ) το αυτό πράττει και ο Παύλος, ιδίως εν ταις ποιμαντικαίς επιστολαίς του, αναθεματίζων τους ταράσσοντας τους πιστούς και «θέλοντας μεταστρέψαι το Ευαγγέλιον του Χριστού» (Γαλάτ. α' 7-8)/ Τέλος και ο Ιωάννης παραγγέλλει, όπως οι πιστοί μη δέχωνται τους αιρετικούς εις τας οικίας των και χαίρειν αυτοίς μη λέγωσι, διότι είναι πλάνοι και αντίχριστοι (Α' Ιωάνν. δ' 3, Β' Ιωάνν. 7 και 10). Εν συνεχεία δε οι Ιεροί Πατέρες και αι εκκλησιαστικοί Σύνοδοι διεξήγαγον τους μακρούς αγώνας κατά των διαφόρων αιρετικών και δια πολλών Ιερών κανόνων απηγόρευσαν την συμμετοχήν των αιρετικών εις τα μυστήρια και την λατρείαν της Εκκλησίας, έτι δε και αυτήν την μετ' αυτών συμπροσευχήν των πιστών (Αποστ. μδ', με', μστ', Α΄ Οικ. Συν. ιδ', Πενθ. 72 κ. άλ., ως και μεταγενέστεροι κανονικοί διατάξεις). Περιττόν να σημειωθεί, ότι ο κατά των αιρετικών ιερός «πόλεμος» της Εκκλησίας δέον να διεξάγηται ουχί δια βίαιων και αστυνομικών μέσων, αλλά δια πνευματικών και ιδίως δια της διδασκαλίας και της διαφωτίσεως και της πειθούς, μετά «πολλής της επιεικείας» και αγάπης, επιδιώκων όπως τους πλανωμένους αιρετικούς «από νεκρούς ζώντας κατασκευάσα» και «κείμενους αναπείση» εις σωτηρίαν, την δε «πλάνην εκβαλείν και την σηπεδόνα εκκαθάραι», θίγων ούτως «ου τον αιρετικόν, αλλά την αίρεσιν, ου τον άνθρωπον, αλλά την πλάνην» (Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εις άγ. Ιερομ. Φωκάν Β', PG 50, 700/1). Επί πλέον ούτως επιτελεί η Εκκλησία και ύψιστον καθήκον αμύνης κατά του φανατικού εκ μέρους των αιρέσεων διωγμού αυτής και του αθεμίτου προσηλυτισμού των τέκνων της, έτι δε κατά τού κινδύνου τούτο μεν παραχαράξεως του περιεχομένου της χριστιανικής πίστεως, ιδίως δι' αμαθούς και αυθαιρέτου παρερμηνείας της Αγίας Γραφής, τούτο δε διασπάσεως της εκκλησιαστικής ενότητος, όπερ ευλόγως εθεωρείτο υπό των αγίων Πατέρων ως μέγα ανοσιούργημα, το οποίον τα μάλιστα «παροξύνει τον Θεόν», και ως «πάντων ολεθριώτερον το δισπάσθαι την Εκκλησίαν», τούτου δ' ένεκεν «ουδέ μαρτυρίου αίμα ταύτην δύνασθαι εξαλείφειν την αμαρτίαν» (Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εις Εφεσ. Ομιλ. ΙΑ' 4, υπόθεσις της προς Κορινθίους Α' επιστολής, PG 62, 85 και 61, 11). ΙΩ. Ν. ΚΑΡΜΙΡΗΣ 6. Κανονικόν και Εκκλησιαστικόν Δίκαιον Για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της αιρέσεως, απαιτείται η άρνησις ή διαστροφή των κανόνων, ήτοι: 1) να εκδηλωθή εξωτερικώς, είτε εγγράφως (δια συγγράμματος κ. λ. π. ), είτε προφορικώς (δια κηρύγματος κ. λ. π. ), είτε εμπράκτως (δια παραλείψεως ή προσθήκης φράσεων ή συμβολικών κινήσεων εις το τελετουργικόν της Θ. Λειτουργίας κ. λ. π. ), 2) να γίνη από σκοπού και εκ προθέσεως, διότι εκ παραδρομής ή εκ συγγνωστής πλάνης δεν διαπράττεται αίρεσις και 3) να επιμείνη εις την πλάνην του ο δράστης, διότι δεν θεωρείται αιρετικός εκείνος όστις πρεσβεύει μεν πεπλανημένος, νουθετούμενος όμως ανακαλεί και απαρνείται τας κακοδοξίας του. Καθ' όσον το πανάσθαι ανθρώπινον, το εμμένειν όμως εις την πλάνην και μη απορρίπτειν ταύτην μετά γενομένην υπόδειξιν, εφάμαρτον και δαιμονικόν, ως εμφαίνον υπεροψίαν και ύβριν κατά του Αγίου Πνεύματος. Η αίρεσις προϋποθέτει πάντως την παραδοχήν της δια της Ενσαρκώσεως του Θείου Λόγου οικονομίας. Καθ' όσον εν εναντία περιπτώσει δεν υφίσταται αίρεσις, αλλ’ αποστασία ή αθεΐα. Ο Μέγας Βασίλειος εις τον α' κανόνα αυτού (εις Συντ. Α΄ σ. 89) χαρακτηρίζει τους αιρετικούς ως «παντελώς απερρηγμένους και κατ' αυτήν την πίστιν απηλλοτριωμένους». Ο δε Ζωναράς εις σχόλιόν του επί του στ' κανόνος της εν Κωνσταντινουπόλει Β' Οικουμενικής Συνόδου (εις Συντ. Β' σ. 182), ως τοιούτους αποκαλεί «τους παρά την Ορθόδοξον πίστιν δοξάζοντας, καν πάλαι απεκηρύχθησαν, καν προσφάτως, καν παλαιαίς αιρέσεσι κοινωνώσι, καν νέαις» (βλ. και Ματθαίου μοναχού ή Βλαστάρη, Σύνταγμα κατά στοιχείον, εις Σύντ. ΣΤ' σ. 57-75, σημείωμα, δι' ου διεγνώσθη ο μοναχός Νήφων ως Βογόμηλος, εις Συντ. Ε' σ. 90, Θεοδώρου του Στουδίτου Ι, επ. 40 έκδ. Firm, σ. 259, σχόλιον Βαλσαμ. εις καν. κβ' [λ'] Καρθ. εις Σύντ. Γ' σ. 365, σχόλιον Ζωναρά εις καν. ιδ' της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, εις Σύντ. Β' σ. 252). Από των πρώτων αιώνων του χριστιανισμού, ενεφανίσθησαν ενίοτε εις συγγράμματα Χριστιανών συγγραφέων ιδέαι αποκλίνουσαί πως της ορθής πίστεως, ως αυτή μετέπειτα ρητώς και σαφώς καθωρίσθη και διεμορφώθη υπό της ορθοδόξου θεολογίας. Αι ιδέαι των όμως αύται δεν δύνανται να χαρακτηρισθούν ως αιρετικαί, αποκλείουσαι, αύται μόναι, τους δοξάζοντας ταύτας, της εις την στρατευόμενην Εκκλησίαν θέσεώς των, ασφαλώς δε και της εις την θριαμβεύουσαν αιωνίου δόξης. Διότι άλλο κακοδοξία και ετεροδοξία και άλλο αίρεσις. Τούτο προσεπικύρουν ο στ' κανών της Β' Οικουμενικής Συνόδου και ο ιε' κανών των εν Κωνσταντινουπόλει Α' και Β' Συνόδων του έτους 861 (εις Συντ. Β' σ. 180, 693), οι οποίοι ως αίρεσιν χαρακτηρίζουν την κακοδοξίαν εκείνην, ην ως τοιαύτην απεφήναντο και κατεδίκασαν αι σύνοδοι και οι της Εκκλησίας Πατέρες. Υπεστηρίχθη ουχ' ήττον και η γνώμη, ότι όχι μόνον η επί θεμελιώδους, αλλά και η επί παντός δόγματος διαφωνία συνιστά αίρεσιν. Διότι πάντα τα δόγματα της Εκκλησίας έχουν την αυτήν σπουδαιότητα και δεν δύνανται να διακριθούν εις θεμελιώδη και μη τοιαύτα. Η άποψις αυτή στηρίζεται εις τας διατάξεις του εν Cod. Just. I 5, 2, Βασιλ. A' 1, 22 νόμου των αυτοκρατόρων Γρατιανού, Ουαλεντινανού Α' και Θεοδοσίου Α' (έτους 379), καθ' ον «αιρετικός πας ος και μικρώ υποδείγματι παρά το της Καθολικής Εκκλησίας δόγμα ή της ευθείας εφάνη τραπείς»… Κατά τον Παύλον (Α' Κορ. ια' 19), ο Θεός επιτρέπει να υπάρχουν μεταξύ των Χριστιανών ψευδείς διδασκαλίαι (αιρέσεις), αίτινες δημιουργούν μεν ρήγματα εις την ενότητα της Εκκλησίας, προκαλούν όμως κρίσιν, η οποία επιτρέπει εις τους σταθερούς και γνησίους (δοκίμους) Χριστιανούς, να εκδηλώσουν εντόνως την ορθήν πίστιν των. Από της αποστολικής εποχής ήρχισαν ν' αναφαίνονται αιρέσεις. Τούτο αναφέρεται από τον Παύλον, όστις αναθεματίζει τους διαστρέφοντας το Ευαγγέλιον (Γαλάτ. α' 9, Α' Τιμ. α' 20). Επίσης ο Πέτρος ομιλεί περί ψευδοδιδασκάλων, οι οποίοι θα διδάξουν «αιρέσεις απώλειας» και οίτινες θα τιμωρηθούν αυστηρότατα από τον Θεόν (Β' Πέτρ. β' 1 κ. εξ. ). Ο δε ευαγγελιστής Ιωάννης ονομάζει τους αιρετικούς «αντίχριστους» και συνιστώ εις τους πιστούς να μη τους συναναστρέφωνται (Α' Ιωάνν. δ' 3, Β' Ιωάνν. 7 και 10). Με βάσιν τας αποστολικός αυτάς κατευθυντηρίους γραμμάς, η Εκκλησία, προς περιφρούρησιν της Ορθοδοξίας, μετήλθεν ανέκαθεν αυστηρά μέτρα κατά των αιρετικών. Εκκλησιαστικώς, η αίρεσις τιμωρείται επί κληρικών μεν δια της ποινής της καθαιρέσεως, επί λαϊκών δε δια της ποινής του αναθέματος (Γάγγρας, προοίμιον και passim, καν. ζ' της Γ' Οικουμενικής Συνόδου, Cod. Just. I 1, 3 [έτους 448], καν. α' Πένθ. ). Κατά δε το Άρθρον 8 του Καταστατικού χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος (ν. 671/1943 κυρωθείς δια της υπ' αριθ. 184/1946 πράξεως του υπουργ. Συμβουλίου), κατά των αιρετικών επιβάλλεται προσωπικός αφορισμός υπό της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου τη εγκρίσει του υπουργού θρησκευμάτων. Δι' άλλων κανόνων, επιδιώκεται η απομόνωσις των αιρετικών και η απ' αυτών κατασφάλισις της Ορθοδοξίας (παράβαλλε την εν έτει 1848 κοινήν Εγκύκλιον των τεσσάρων ορθοδόξων πατριαρχών και των περί αυτούς Ιερών Συνόδων καθ' ην : «άπαντες οι εν αιρέσει ή σχίσματι εκουσίως ενεδύθησαν κατάραν ως ιμάτιον, καν τε… πατριάρχαι, καν τε λαϊκοί, καν τε κληρικοί καν άγγελος εξ ουρανού»). Ούτω οι εισερχόμενοι εις συναγωγήν Ιουδαίων ή αιρετικών, ίνα προσευχηθούν μετ' αυτών, κληρικοί μεν όντες καθαιρούνται, λαϊκοί δε αφορίζονται (καν. ξδ' Αποστ., φερόμενος ως ξε' εις το Πηδάλιον, θ' και λγ' Λαοδ., β' αντιοχ. ). κατά δε τον καν. ι' Αποστ., οι εν οίκω ακοινωνήτοις (εν οις και οι αιρετικοί) συμπροσευχόμενοι αφορίζονται. Διότι, κατά σχόλιον του Αριστηνού, «ο συνευχόμενος ακοινωνήτω ταυτοκατάκριτος». Επίσης Επίσκοποι ή Πρεσβύτεροι ή Διάκονοι επιτρέποντες εις αιρετικούς να τελέσουν τι ως κληρικοί, καθαιρούνται (καν. με' Αποστ.). Επίσκοποι δε ή Πρεσβύτεροι δεχόμενοι τα βαπτίσματα και τας θυσίας των αιρετικών ή αναγνωρίζοντες τας διδασκαλίας αυτών καθαιρούνται (καν, μστ' Αποστ. και δ' της Γ' Οικουμενικής Συνόδου). Κατά την απόφασιν όμως Συμβουλ. Επικρατ. (ολομέλ. 662/ 1956), οι καν. ι', με', ξε' Αποστ. συνεπαγόμενοι διοικητικά καταναγκαστικά μέτρα κατά μη κληρικών δεν τυνχάνουν της από του αρθρ. 2 του Συντάγματος κατοχυρώσεως, ήτις παρέχεται μόνον εις τους πνευματικού περιεχομένου κανόνας. Κατά το βυζαντινό ρωμαϊκόν Δίκαιον, αίρεσις ήτο αδίκημα του κοινού ποινικού δικαίου, συνεπήγετο δε επιζήμιας δια τον αιρετικόν αστικός και, ειδικώτερον, περιουσιακάς συνεπείας. Αύται όμως δεν ίσχυσαν παρ' ημίν, λόγω της υπό του Συντάγματος (Άρθρα 1 και 2 του από του έτους 1952 ισχύοντος νυν τοιούτου), καθιερουμένης ανεξιθρησκείας. Κατά το Κανονικόν Δίκαιον, οι αιρετικοί τυγχάνουν δυσμενούς μεταχειρίσεως και υπόκεινται εις ωρισμένας στερήσεις εις τας μετά των Ορθοδόξων σχέσεις των. Ούτω στερούνται παντός εκκλησιαστικού αξιώματος. Δεν δύνανται να εξετάζονται ως μάρτυρες υπό εκκλησιαστικών Δικαστηρίων, ουδέ να υποβάλλουν κατηγορίαν κατ' Ορθοδόξου κληρικού, εκτός εάν ούτοι υπήρξαν οι παθόντες εις το υπό δίωξιν αδίκημα (ν. 5383/1932, αρθρ. 101 εν συνδ. προς το 68, εδάφ. β-γ, καν. στ' της Β' Οικουμενικής Συνόδου και σχόλια Ζωναρά και Βαλσ. εις καν. ρκθ' Καρθ., εξ Συντ. Γ' σ. 596). Δεν δύνανται να λαμβάνουν τα μυστήρια, ουδέ να εξομολογούνται εις Ορθόδοξον Ιερέα (βλ. την από του έτους 1724 συνοδικήν απόκρισιν πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίου του Γ' προς τον μητροπολίτην Άρτης, εις Γεδεών, Κανονικαί Διατάξεις, Β', σ. 427). Δεν δύνανται να συνάψουν γάμον μετ' ορθοδόξου, ο τυχόν δε τελεσθησόμενος κηρύσσεται άκυρος (καν. οβ' Τρούλλου). Ειδικώς δε εις κληρικούς, αναγνώστας και ψάλτας ότι, απηγορεύθη όπως τα τέκνα των συνάπτουν γάμον μεθ' αιρετικού, εκτός εάν ούτος ήθελεν υποσχεθή ότι θα αναγνωρίση την ορθήν πίστιν (καν. ι' και λα' Λαοδ., κα' Καρθ., ιδ της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου). Παρ' ημίν ο γάμος ορθοδόξου μεθ' ετεροδόξου χριστιανού επετράπη δια του από 15/10/1861 νόμου «περί μικτών γάμων», τούτου όμως καταργηθέντως δια της εισαγωγής του Α. Κ. (άρθρον 75 Εισαγωγ. Νόμου Α. Κ. ), ισχύει ήδη το άρθρον 1367 του Α. Κ., καθ’ ό ο γάμος ούτος είναι έγκυρος εφ’ όσον ιερολογηθή υπό ορθοδόξου ιερέως. Δεν δύνανται οι αιρετικοί να γίνουν ανάδοχοι ορθοδόξων (βλ. Απόκρισιν πατρ. Αντιοχείας Θεοδώρου του Βαλσαμώνος εις ερώτησιν, εις Σύντ. Α΄ σ. 476, το από του έτους 1749 συνοδικόν γράμμα του πατρ. Κωνσταντινουπόλεως Κυρίλλου του Ε' του Καρακάλου, απειλούντος δια καθαιρέσεως ιερείς δεχόμενους Λατίνους ως αναδόχους βαπτιζομένου και την από 23 -10- 1836 Εγκύκλιον ΙΣΕΕ). Δεν κηδεύονται ούτοι Εκκλησιαστικώς και δεν τυγχάνουν των μετά θάνατον μνημοσύνων, των τελευταίων επιτρεπομένων υπό της Εκκλησίας μόνον κατ' οικονομίαν. Επιτρέπεται όμως εις τους αιρετικούς όπως ακροώνται εν ορθοδόξω ναώ του θείου κηρύγματος, καθ' όσον ούτω ευχερέστερον θα προσέλθουν εις την Ορθοδοξίαν. Η καταδίκη των αιρετικών δύναται να πραγματοποιηθή και μετά θάνατον. Τούτο ρητώς θεσπίζει η Ομολογία πίστεως του Ιουστινιανού (Συντ. Ε' σ. 211), καθ' ην «πας αιρετικός μέχρι τέλους τη οικεία πλάνη εμμείνας, δικαιότερον διηνεκεί αναθεματισμώ και μετά θάνατον υποβάλλεται». Ούτω οι αιρετικοί Ουαλεντίνος, Βασιλείδης, Μαρκίων, Κήρινθος, Ευνόμιος, Βόνοσος και Θεόδωρος ανεθεματίσθησαν μετά θάνατον. Η ρηθείσα Νεαρά, δικαιολογούσα την μεταθανάτιον καταδίκην τούτων, λέγει, ότι και οι Απόστολοι μετά την Ανάληψιν του Κυρίου κατεδίκασαν τον τεθνηκότα Ιούδαν και έτερον εις αντικατάστασιν αυτού εξέλεξαν (Πράξ. α' 25). Άλλως τε και αυτός ο Κύριος τους μεν ασεβείς, έτι ζώντας, ονομάζει νεκρούς (οίοι οι αιρετικοί), τους δε αποθανόντος δικαίους αποκαλεί ζώντας (Ματθαίος η' 22 και κβ' 32). ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ Μελετ. Σακελλαρόπουλου, Εκκλησιαστικόν Δίκαιον της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, Αθήναι 1898. Nio Milasch, Εκκλησιαστικόν Δίκαιον της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, μετάφρασις Μ. Αποστολόπουλου, Αθήναι 1906. Κ. Μ. Ράλλη. Ποινικόν Δίκαιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Αθήναι 1907. Ευαγγ,. Φιλιππότου, Σύστημα Εκκλησιαστικού Δικαίου, -Αθήναι 1912. Κ. Μ. Ράλλη Εγχειρίδιον Εκκλησιαστικού Δικαίου, Αθήναι 1927, Γ. Ράμμου, Στοιχεία Ελληνικού Εκκλησιαστικού Δικαίου, Αθήναι 1947. Αναστ. Χριστοφιλόπουλου, Ελληνικόν Εκκλησιαστικόν Δίκαιον, -Αθήναι. ΓΕΩΡΓ. Δ, ΚΑΧΡΙΜΑΝΗΣ 7. Οι αρμοδιότητες της Συνοδικής επιτροπής κατά των αιρέσεων Σύμφωνα με τον "Κώδικα Εκκλησιαστικής Νομοθεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος", (Πρόδρομος Ι. Ακανθόπουλος, έκδ. Γ', Βάνιας, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 1290-1291 Κανονισμός 160/2004, Άρθρον 22 Σ. Ε. Επί των Αιρέσεων), της Σ. Ε. Επί των Αιρέσεων έργον ιδία είναι: 1. Η μελέτη του σκηνικού, του τρόπου δράσεως και των προπαγανδών των δραστηριοποιουμένων αιρετικών και παραθρησκευτικών ομάδων και ατόμων. 2. Η εγκαιρος ενημέρωσις των υπευθύνων ποιμένων της Εκκλησίας και η, δια της Ο. Ι. Σ., επιμόρφωσις των εκκλησιαστικών στελεχών επί ζητημάτων αντιμετωπίσεως των ειρημένων προπαγανδών, δι' ετησίων τακτικών συνελεύσεων των υπευθύνων των Ιερών Μητροπόλεων και αποστολής κατατοπιστικών εγκυκλίων υπομνημάτων. 3. Η οργάνωσις και ο συντονισμός της ομολογιακής και αντιρρητικής διακονίας της Εκκλησίας εν συνεργασία μετά των ομοειδών φορέων των ομόδοξων Εκκλησιών. 4. Η υποχρεωτική, άμεσος, αμοιβαία ενημέρωσις των Γραμματέων των συναρμοδίων Σ. Ε. και Ειδικών Σ. Ε., επί των προβλημάτων, των πορισμάτων και των αποφάσεων εκάστης τούτων, προς αξιοποίησιν όπου δει- εις τα επί μέρους ποιμαντικά προγράμματα αυτών. 5. Η συνεργασία μετά φορέων ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ασχολουμένων με το αυτό αντικείμενον. 6. Η παρακολούθησις της αιρετικής και αντιαιρετικής βιβλιογραφίας και η δημιουργία αρχείου και βιβλιοθήκης. 7. Η ποιμαντική αντιμετώπισις περιπτώσεων θυμάτων ή των οικογενειών αυτών. 8. Η νομική επεξεργασία κειμένων και η αντιμετώπισις περιπτώσεων, εν συνεργασία μετά της Νομικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας. 9. Η έκδοσις ενημερωτικών φυλλαδίων, κατά το δυνατόν εκλαϊκευμένων, προς πλήρη, σαφή, αντικειμενικήν και τεκμηριωμένην πληροφόρησιν των εφημερίων, των κατηχητών και του λαού επί των ολεθρίων αποτελεσμάτων της προπαγανδιστικής και ύπουλου δράσεως των δραστηριοποιουμένων αιρετικών και παραθρησκευτικών ομάδων και ατόμων, κυρίως δε προς σαφή οριοθέτησιν και εμπέδωσιν της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως και ζωής έναντι των τοιούτων διδασκαλιών. 10. Η διερεύνησις του ενδεχομένου προβολής των αντιρρητικών θέσεων της Εκκλησίας δια των ηλεκτρονικών μέσων πληροφορήσεως εν Ελλάδι και εκτός αυτής. 11. Η διοργάνωσις πανελληνίων και διορθοδόξων Συνεδρίων. 12. Η συνεργασία μετά των κρατικών Αρχών και η ενημέρωσις αυτών επί της δράσεως των αιρέσεων, παραθρησκειών και άλλων κινημάτων προσβαλλόντων τα ανθρώπινα δικαιώματα. 13. Η παρακολούθησις της ελληνικής και διεθνούς νομολογίας επί των αιρέσεων και των παραθρησκειών. 8. Συνοδική καταδίκη του ρατσισμού (εθνοφυλετισμού) Εκτός από εμφανώς δογματικά ζητήματα τα οποία αποτελούν αίρεση, υπάρχουν και ζητήματα που αν και εμφανίζονται ως «κοινωνικά», «εθνικά» ή «πολιτικά», στην πραγματικότητα ενέχουν και βαθύτερη σωτηριολογική διάσταση και αντιμετωπίζονται ως δογματικά. Μεταξύ των δογματικών και συμβολικών κειμένων ή μνημείων της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, η Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. 11, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1967, στ. 519 στα Δογματικά και Συμβολικά κείμενα που παρατίθενται, αναφέρεται με αρίθμηση: "κβ) Όρος της εν Κωνσταντινουπόλει Τοπικής Συνόδου του 1872 κατά του εθνοφυλετισμού". Η καταδίκη του εθνοφυλετισμού έγινε επ’ αφορμή το ότι ο έξαρχος της Εκκλησίας Βουλγαρίας (1872-1877) Άνθιμος, ανέπτυξε εθνοφυλετικές διεκδικήσεις των Βουλγάρων. Ήθελαν να ιδρύσουν αυτοκέφαλη Βουλγαρική Εκκλησία όχι εντός των γεωγραφικών ορίων του κράτους μόνο, αλλά να περιλαμβάνει όλους τους Βουλγάρους που ζούσαν εντός της εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου ώστε να διαμορφώσουν μια νέα Ορθόδοξη Εκκλησία εντός των ορίων μιας άλλης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το 1872 να καταδικαστεί από τη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως ο Άνθιμος, ως σχισματικός ηγέτης σχισματικής Εκκλησίας. Στην περίπτωση αυτή ο εθνοφυλετισμός καταδικάζεται επειδή έχει σκοπό να διαταράξει την κανονική τάξη της Εκκλησίας. Είχε ως σκοπό να κανονίσει ότι πιστοί πολλών εθνών πρέπει να ανήκουν σε μία Εκκλησία για να μη χωρίζονται λόγω της εθνότητας τους, γιατί το να σχίζει κάποιος το Σώμα του Χριστού επί τη βάσει εθνικιστικών διαφορών, αποτελεί σωτηριολογική αίρεση «Σας παρακαλώ δε, αδελφοί, στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να λέτε όλοι το ίδιο, και να μη υπάρχουν μεταξύ σας σχίσματα, αλλά να είστε εντελώς ενωμένοι, έχοντας το ίδιο πνεύμα και την ίδια γνώμη… » (Α΄ Κορινθίους 1/α: 10,13). Η Σύνοδος του 1872, για να φτάσει να διατυπώσει τον Όρο, προφανώς θεώρησε ότι ο εθνοφυλετισμός ως έννοια, αντιβαίνει στη διδασκαλία της Εκκλησίας, οπότε δεν θα πρέπει κάποιος να είναι συνειδητά ρατσιστής και να διαδίδει θεωρίες για τέτοιους διαχωρισμούς. Ακόμα και εκτός της Εκκλησίας, η κατάτμηση της ανθρωπότητας σε αλληλομισούμενες εθνικές ομάδες, εμπίπτει στην αίρεση, γιατί έρχεται σε σαφή αντίθεση με ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΑ σημεία της Χριστιανικής διδασκαλίας. «Καθένας που μισεί τον αδελφό του, είναι ανθρωποκτόνος• και ξέρετε ότι κάθε ανθρωποκτόνος δεν έχει αιώνια ζωή, που να μένει μέσα του» (Α΄ Ιωάννου 3/γ: 15). Η σωτηριολογική διάσταση του θέματος του Εθνικισμού αποτυπώνεται και σε άλλα χωρία της Αγίας Γραφής, όπως για παράδειγμα τα ακόλουθα που δείχνουν τη σωτηριολογική διάσταση της ένωσης όλων ανεξαιρέτως των Εθνών στη μετά Χριστόν εποχή, με τον Ισραήλ: «Επειδή, λέω σε σας, τα έθνη, (εφόσον μεν εγώ είμαι απόστολος των εθνών, τη διακονία μου δοξάζω), 14 ίσως παρακινήσω σε ζηλοτυπία αυτούς που είναι σάρκα μου, (τους Ιουδαίους) και σώσω μερικούς απ' αυτούς. 15 Επειδή, αν η αποβολή τους είναι συμφιλίωση του κόσμου, τι θα είναι η πρόσληψή τους, παρά ζωή από τους νεκρούς; 16 Και αν η ζύμη είναι άγια, είναι και το φύραμα• και αν η ρίζα είναι άγια, είναι και τα κλαδιά• 17 αλλά, αν μερικά από τα κλαδιά αποκόπηκαν, εσύ μάλιστα, ενώ ήσουν αγριελιά, μπολιάστηκες ανάμεσα σ' αυτά, και έγινες ενεργά συμμέτοχη με τη ρίζα και με το πάχος τού ήμερου ελιόδεντρου, 18 μη καυχάσαι σε βάρος των κλαδιών• αν, όμως, καυχάσαι σε βάρος τους, εσύ δεν βαστάζεις τη ρίζα, αλλά η ρίζα εσένα… 21 επειδή, αν ο Θεός δεν λυπήθηκε τα φυσικά κλαδιά, πρόσεχε μήπως δεν λυπηθεί ούτε εσένα. 22 Δες, λοιπόν, την αγαθότητα και την αυστηρότητα του Θεού• επάνω μεν σ' εκείνους που έπεσαν, την αυστηρότητα• επάνω δε σε σένα, την αγαθότητα, αν επιμείνεις στην αγαθότητα• επειδή, διαφορετικά, κι εσύ θα αποκοπείς» (Ρωμαίους 11/ια: 13-18, 21,22). Τα περί της Συνοδικής Καταδίκης του Εθνοφυλετισμού, ο π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός τα συνοψίζει ως εξής: «Οποίος δεν συμφωνεί με τον υπερεθνικό (που είναι συνάμα και εθνικός) χαρακτήρα της Ορθοδοξίας μπορεί να την αρνηθεί, μένοντας εγκλωβισμένος στον τυφλό εθνικισμό του, δεν μπορεί όμως να απαιτήσει την αλλοτρίωση της Ορθοδοξίας και την πρόσληψη από αυτήν εθνικιστικών/ φυλετικών κριτηρίων. Ο εθνοφυλετισμός (ρατσισμός) στην Πίστη έχει καταδικασθεί το 1872 (σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη) ως αίρεση» ("Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;", 3η έκδ., Αρμός, 2003, σελ. 94). Για όποιον θέλει να εμβαθύνει στο θέμα του εθνικισμού ως αντιχριστιανικής αιρέσεως, σχετικό εκτενές βιβλίο του σεβ. Ναυπάκτου Ιεροθέου Βλάχου, για τη Συνοδική καταδίκη του Εθνοφυλετισμού ως αιρέσεως, μπορεί να βρεί σε ψηφιακή μορφή στην ιστοσελίδα της ΟΟΔΕ, στον παρόντα δεσμό. 9. Η εξουσία του λαού της Εκκλησίας Πέρα όμως από όλα τα παραπάνω "νομικά", στην πράξη, υπάρχει και ένας ακόμα καταλυτικός παράγοντας που επηρεάζει το θέμα που εξετάζουμε, και αυτός ο παράγων είναι η Χάρις του Θεού και η εξουσία του ιδίου του λαού της Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι (σαν άλλες θρησκείες) μία "πυραμίδα", στην οποία η ηγεσία "αποφασίζει και διατάζει". Δεν υπάρχει κανένας αλάθητος Πάπας, ούτε ανθρώπινο κεντρικό δογματικό όργανο, που να ρυθμίζει με απόλυτο και δήθεν αλάθητο τρόπο, το τι είναι αίρεση και το τι δεν είναι. Η Ορθόδοξη Εκκλησία του Κυρίου, ως Θεανθρώπινος οργανισμός, και ως "ζώντες λίθοι" (Α΄ Πέτρου 2/β: 5) που είναι, ΟΛΑ ΤΗΣ ΤΑ ΜΕΛΗ που πιστεύουν και λειτουργούν ως Σώμα Χριστού, λειτουργεί ολόκληρη στην αποδοχή ή όχι των δογμάτων. Στην Εκκλησία τα δόγματα καθορίζονται "εν Πνεύματι" από τα μέλη της εκείνα που βρίσκονται στον Φωτισμό ή στη Θέωση, και όχι κατ' ανάγκην από την ηγεσία. Ακόμα και οι Συνοδικές αποφάσεις, αναδεικνύονται Θεόπνευστες, μόνο και μόνο επειδή τις εισηγήθηκε Φωτιζόμενος ή Θεούμενος Χριστιανός, και όχι επειδή τις εισηγήθηκε Ιεράρχης, πλειοψηφία ή Σύνοδος. Οι άγιοι είναι αυτοί που δίνουν την εξουσία στις Συνόδους της Εκκλησίας, με τις εν Πνεύματι εισηγήσεις τους και όχι το Συνοδικό Σώμα σε αυτούς. Γι' αυτό στην πράξη, συχνά αποφάσεις της ιεραρχίας της Εκκλησίας, σύντομα απορρίπτονται από τον πιστό λαό της Εκκλησίας ως "ληστρικές", και οι Ιεράρχες που τις συνέταξαν χαρακτηρίζονται από σύσσωμη την Εκκλησία ως "πλανημένοι", ακόμα και αν δεν έχουν καταδικασθεί οι ίδιοι από κάποια Σύνοδο! Ως παράδειγμα των ανωτέρω, ας θυμίσουμε την περίπτωση των Κολλυβάδων αγίων, (π.χ. ο άγιος Αθανάσιος Πάριος, ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο άγιος Μακάριος Νοταράς κ.ά.,), οι οποίοι καταδικάσθηκαν από το Πατριαρχείο, και παρέμειναν "αμετανόητοι" στις θέσεις τους. Παρ' όλα αυτά, ο λαός του Θεού γνωρίζοντας τα εν Αγίω Πνεύματι σημεία που έδωσε γι' αυτούς ο Θεός, και έχοντας τη μακραίωνη παράδοση της Εκκλησίας ως οδηγό, τους μεν καταδικασθέντες αποδέχθηκε ως αγίους, τους δε καταδικάσαντες χαρακτηρίζει σήμερα ως εκφραγκευμένους αιρετικούς! Γιατί η σαφέστατη θέση της Εκκλησίας, όπως αυτή καταγράφηκε σε όλους τους περασμένους αιώνες, ήταν σύμφωνη με τους καταδικασθέντες μάλλον, παρά με τους κατηγόρους της. Και σήμερα οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πλέον δεν προβληματίζονται για το πού βρισκόταν το δίκιο, αλλά συνεχίζουν την ίδια εκείνη αρχαία παράδοση, που διαταράχθηκε προσωρινά από την ηγεσία της εποχής! Υπάρχουν περίοδοι κατά τις οποίες τοπικά και χρονικά κάποιες Ορθόδοξες εκκλησίες παραστρατούν από την πίστη και χάνουν το δρόμο τους, και είναι δυνατόν να συγχέουν την αίρεση με την ορθή πίστη. Όμως αργότερα και πάλι επανέρχονται στην Ορθόδοξη παράδοση με τη βοήθεια φωτιζόμενων και θεουμένων μελών της Εκκλησίας, και η περίοδος αυτή της πτώσης, σύντομα αποτελεί μια μικρή παρένθεση (τοπικά και χρονικά) στη συνεπή με το Θεόπνευστο Ευαγγέλιο διαχρονική και Καθολική Εκκλησία. Τότε και οι ληστρικές Σύνοδοι καταδικάζονται από σύσσωμη την Εκκλησία, ως αιρετικές και μη ακολουθούσες την Ορθόδοξη αιώνια παράδοση της Εκκλησίας. Τότε και οι αδίκως καταδικασθέντες πιστοί, βρίσκουν την θέση τους μεταξύ των αγίων της Εκκλησίας, ως "δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης" (Ματθαίος 5/ε: 10). Αν ο λαός δεν πει το "αμήν", Λειτουργία δεν γίνεται! Papyrus 52 και Ν. Μ.