ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ 2019

ΒιβλιαΗ σκεψη τησ εβδομαδασ

Απο την Ευτυχία Φράγκου

Γενοκτονία των Ποντίων. Γενοκτονία των Ελλήνων.

Όλοι οι Έλληνες είναι Πόντιοι. Όλος ο κόσμος είναι ένας Πόντος απόψε.

Πάνε λίγες μέρες που διάβασα μονορούφι το “Ούτε τ’ όνομά μου”, από την Thea Halo.

Ένα βιβλίο που θα πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία της χώρας, που θα πρέπει να διαβαστεί από όλους ανεξάρτητα από το αν έχουν ή όχι ρίζες από τον Πόντο και την Μ. Ασία.

 

Πόσα άραγε μας είπαν για την Ποντιακή γενοκτονία αλλά και για την γενοκτονία των Ελλήνων;

Κάτι άνοστα ανέκδοτα για τους Πόντιους, κάτι ανθελληνικές δηλώσεις για συνωστισμό στο λιμάνι της Σμύρνης και για μη ύπαρξη γενοκτονίας των Ποντίων από πολιτικά στελέχη της χώρας, πεισμώνουν τα παιδιά της δικής μου νεότερης γενιάς να ρουφάνε κάθε πληροφορία κάθε στοιχείο που μπορεί να τους συνδέσει με το μαρτυρικό τέλος των προγόνων τους.

Η γνώση της ιστορίας δεν φέρει χαρακτηριστικά φανατισμού.

Όποιος δεν την γνωρίζει θα αναγκαστεί να την ξαναζήσει.

Και αισθάνομαι μέσα από τις λίγες αυτές γραμμές την ανάγκη να αποτίσω φόρο τιμής στους Ποντίους αλλά και σε όλους τους Έλληνες και τις χριστιανικές κοινότητες για το μαρτυρικό σατανικό τέλος, που άλλοι σχεδίασαν για αυτούς. 

Στον παππού μου Στέργιο Φράγκο που διέφυγε από την Χαριούπολη και έφτασε στην Ελλάδα με τα πόδια και άδεια χέρια αλλά κυρίως στον προπάππου μου Φράγκο Δερμιτζάκη που δεν γύρισε ποτέ.

Η δικιά μου η γενιά φέρει την τεράστια ευθύνη να διατηρήσει τη μνήμη επιζητώντας την δικαίωση.

Και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές και κοιτάμε όλοι το ίδιο ματωμένο φεγγάρι είναι σαν να περνάνε από μπροστά μου οι περίπου 353.000 Πόντιοι Έλληνες και τα 3.000.000 των Ελλήνων και των χριστιανικών μειονοτήτων συνολικά που οδηγήθηκαν στο πιο μαρτυρικό τέλος, σε μια από τις πιο ενορχηστρωμένες και σατανικές επιχειρήσεις φυλετικής, πολιτισμικής και θρησκευτικής εκκαθάρισης διεθνώς.

Η γράφουσα βρίσκεται σε αυτή τη ζωή απλά και μόνο επειδή ο δικός της παππούς ανήκει σε αυτούς που διέφυγαν.

——————————————————————————

-Αποσπάσματα από το βιβλίο

Πόντος 1919

Η φοβερή συνειδητοποίηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά έφτασε στο χωριό της Σάνο. Άγνωστοι άρχισαν να περιφέρονται και να διανυκτερεύουν στα  χωράφια και στα δάση της περιοχής. Παραμόνευαν από απόσταση σαν αρπακτικά. Τούρκοι στρατιώτες έκαναν επιδρομές και οδηγούσαν τους άντρες στα άθλια στρατόπεδα εργασίας. Οι περισσότεροι πέθαναν από τις κακουχίες και την πείνα. Αργότερα, την άνοιξη του 1920, οι Τούρκοι στρατιώτες ξαναγύρισαν και διέταξαν τους κατοίκους, να υπακούσουν στις εντολές του Στρατηγού Κεμάλ Ατατούρκ: “Πρέπει να φύγετε απ΄αυτόν τον τόπο. Μαζί σας θα πάρετε μόνο όσα μπορείτε να σηκώσετε…” Στις πορείες θανάτου που ακολούθησαν, τα θύματα θα πέθαιναν εκεί όπου έπεφταν, με τα αρπακτικά να παραμονεύουν. Έτσι έφτασε στο τέλος η τρισχιλιόχρονη ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού στην Τουρκία.

Την άνοιξη του 1920, ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ διέταξε τους κατοίκους στα χωριά της μητέρας μου στα Ποντιακά Όρη να ξεκινήσουν μια πορεία θανάτου προς την εξορία τους στην έρημο της Συρίας. Εξαναγκάστηκαν να προχωρούν με κατεύθυνση το νότο για επτά ή οχτώ μήνες, στις παγερές ορεινές περιοχές και στις άνυδρες πεδιάδες της νότιας Τουρκίας, χωρίς να ενδιαφέρεται κανείς για το φαγητό, το νερό ή το κατάλυμά τους. Κατά τη διάρκεια αυτών των μαρτυρικών πορειών θανάτου, αναρίθμητοι ακόμη Πόντιοι έχασαν τη ζωή τους, αφού υπάρχουν τρόπου να σκοτώσεςι κάποιον χωρίς όπλα. Η ιστορία της μητέρας μου τεκμηριώνει την ύπαρξη αυτών των τρόπων.

———————

Δεν είχα και κανένα Πόντιο να μιλάω γι’ αυτά. Δεν μπορούσα να τα φορτώσω όλα αυτά στα μικρά μου τα παιδιά. Ήταν τόσο τρομερά, δε λεγόντουσαν. Στο τέλος, σταμάτησα να μιλάω γι’ αυτά. Αλλά ποτέ δεν έπαψα να σκέφτομαι την οικογένειά μου. Ποτέ δεν έπαψα να σκέφτομαι το σπίτι μας και τη γη μας και τον τρόπο που ζούσαμε εκεί. Έφτιαχνα εικόνες στο μυαλό μου με κάθε λεπτομέρεια, ξανά και ξανά, όλα αυτά τα χρόνια, για να μην ξεχάσω, για να ζήσουν στην καρδιά μου. Κλείνω τα μάτια τώρα και βλέπω το ωραίο μας τοπίο. Κλείνω τα μάτια και βλέπω την οικογένειά μου.

“Μαμά!” φώναξα προς τα ουράνια. Αλλά η απεραντοσύνη του ουρανού που σκοτείνιαζε με περικύκλωσε σιωπηλά και απλώθηκε σε όλες τις κατευθύνσεις πριν χαθεί και πέσει από την άκρη της γης στο βάθος του ορίζοντα.

---

“Όχι!” φώναξε πάλι ο άντρας. “Μην ψάχνεις να βρεις δικαιολογίες γι’ αυτούς. Δεν είναι η πρώτη φορά που σφάζουν τους δικούς μας. Αυτή είναι μόνο μία από τις πολλές φορές. Την τελευταία φορά, αν και οι Έλληνες δεν είχαν μπει στον πόλεμο, και πάλι τους έσφαξαν. Και όταν δεν τους έσφαζαν μια και έξω, τους άναγκαζαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους ή τους έστελναν αιχμάλωτους σε εκείνα τα βρομερά στρατόπεδα εργασίας και τους άφηνα να πεθάνουν της πείνας χωρίς φαγητό.”

Κατά τη διάρκεια των σφαγών των Ελλήνων Ποντίων και των άλλων χριστιανικών μειονοτήτων από τους Τούρκους το 1915, έκαναν την εμφάνισή τους οι πρώτοι Πόντιοι αντάρτες. Στην αρχή ήταν μερικές χιλιάδες Έλληνες λιποτάκτες του τουρκικού στρατού, αλλά μετά τους ακολούθησαν άντρες, γυναίκες και παιδιά που γλίτωναν τους διωγμούς. Η αποστολή τους ήταν να υπερασπίζονται τη ζωή και την τιμή των Ελλήνων Ποντίων που είχαν καταφέρει να διαφύγουν πάνω στα βουνά.”

Για 3.000 χρόνια, οι Πόντιοι και οι άλλοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας είχαν καταφέρει να αντέξουν παρά τις αναταραχές, τις σφαγές και την τυραννία, παρά τα τόσσα πρόσωπα των κατακτητών τους. Πώς μπορούσαμε τότε να ξέρουμε ότι αυτή τη φορά δεν θα τα καταφέρναμε;

—————————————————————–

Ο γενικός πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζώρτζ Χόρντον ανέφερε ότι το 1914 αποφασίστηκε γενικός αποκλεισμός των ελληνικών επιχειρήσεων και προϊόντων στην Ανατολία και αυτό ανάγκασε τους Έλληνες σε χρεοκοπία. Άτεχνες λιθογραφίες, με κομμένες και κολλημένες απεικονίσεις Ελλήνων να σκοτώνουν και να διαμελίζουν Τουρκάλες γυναίκες και παιδιά, τυπώθηκαν κρυφά από την κυβέρνηση και κατόπιν τοποθετήθηκαν στα τζαμιά και στα σχολεία για να εξεγείρουν τον τουρκικό πληθυσμό εναντίον των Ελλήνων. Επίσης, διάφορα άρθρα στις εφημερίδες, υποδαύλιζαν το μίσος για τους “Έλληνες Άπιστους”. Ξέσπασαν εξεγέρσεις καρά των Ελλήνων και απλώθηκαν σε όλη την Μαύρη Θάλασσα και κατά μήκος των δυτικών παραλιών από την Πέργαμο μέχρι τη Λυδία. Ο Τζώρτζ Χόρτον επιβεβαιώνει ότι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες οδηγήθηκαν στην εγκατάλειψη των αγροκτημάτων τους ή μακριά από τα χωριά τους”. Μόνο στη Φώκαια, μια παραλιακή πόλη κοντά στη Σμύρνη, και οι 8.000 Έλληνες κάτοικοι σφαγιάστηκαν ή ξυλοκοπήθηκαν και διώχτηκαν από τα σπίτια τους. Οι περιουσίες τους κλάπηκαν. Εκατοντάδες χιλιάδες απελάθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες προς τα νησιά τους Αιγαίου.

Εξαιτίας αυτών των συστηματικών προσπαθειών διαφόρων κυβερνήσεων και ενδιαφερομένων να αποσιωπήσουν τις βαρβαρότητες της χώρας τους και να δημιουργήσουν μια πλασματική ιστορία, οι μαρτυρίες όσων επιβίωσαν καθώς και οι μαρτυρίες αυτοπτών και αντικειμενικών παρατηρητών, συμπεριλαμβανομένων και των Ευρωπαίων και Αμερικανών διπλωματών, όπως ο Τζωρτζ Χόρτον, ο Αμερικανός πρόξενος στην επαρχία του Χαρπούτ Λέσλι Ντέιβις και ο πρέσβης Μοργκεντάου, συχνά παρέχουν τις πιο αυθεντικές και έγκυρες πηγές της αλήθειας. Όπως συνέβη με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, οι μαρτυρίες από πρώτο χέρι όσων επβίωσαν από την γενοκτονία των Ποντίων, όπως η μαρτυρία της μητέρας μου, μας προσφέρουν τη δυνατότητα κατανόησης των γεγονότων και έχουν δώσει στους ιστορικούς τις πιο σημαντικές τους πηγές για τη συγγραφή της ιστορίας. Η ιστορία της μητέρας μου αποτελεί μια τέτοια μαρτυρία από πρώτο χέρι για την κόλαση που ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τσαρλς Έβανς Χιουζ απέδωσε στη «βαρβαρική απανθρωπιά των Τούρκων». 

Οι θάνατοι των Αρμενίων υπολογίστηκαν σε 1.500.000 ψυχές. Σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκέντρωσε η ελληνική κυβέρνηση σε συνεργασία με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως- στοιχεία που δημοσιεύτηκαν και στην εφημερίδα New York Times στις 2 Δεκεμβρίου 1922- από το 1,5 με 2 εκατομμύρια Ελλήνων της Μικράς Ασίας (Ίωνες, Πόντιοι και Καππαδόκες) μεταξύ 750.000 και 1.000.000 σφαγιάστηκαν, ενώ οι υπόλοιποι εκπατρίστηκαν. Μονάχα οι θάνατοι των Ποντίων ανέρχονται σε 353.000. Οι Ασσύριοι, ένας ακόμη λαός που είχε κατοικήσει στη Μικρά Ασία για χιλιάδες χρόνια και είχε εκχριστιανιστεί από τον 2ο αι. μ.Χ., υπέστησαν και αυτοί την ολοκληρωτική σφαγή και εξορία. Το Πατριαρχείο των Ασσυρίων υπολογίζει οτι ο ασσυριακός πληθυσμός της Μικράς Ασίας έφτασε το 1 εκατομμύριο, αριθμός που περιελάμβανε τους Ασσύριους Χαλδαίους και Νεστόριους, με τον αριθμό των σφαγιασθέντων να ανέρχεται στους 750.000.

Ο αριθμός των σφαγιασθέντων αντιστοιχεί στα 2/3 του συνολικού πληθυσμού των Ασσυρίων σε όλο τον κόσμο.

Συνολικά 3.000.000 χριστιανοί της Τουρκίας σφαγιάστηκαν, ενώ εκατομμύρια άλλα εξορίστηκαν.

——————————————————————————————————-

Ματώμενο Θεέ μου το φεγγάρι πώς να μην είναι;

Την πατρίδαμ’ έχασα, 

άκλαψα και πόνεσα.
Λύουμαι κι αρόθυμω, 
ν’ ανασπάλω κι επορώ.

Μίαν κι άλλο `σην ζωή μ’ 
σο πεγάδι μ’ σην αυλή μ’ 
Νέροπον ας έπινα,
και τ’ ομμάτα μ’ έπλυνα. 
Τά ταφία μ’ έχασα
ντ’ έθαψα κι ενέσπαλα.
Τ’ εμετέρτς αναστορώ, 
και `ς σο ψυόπο μ’ κουβαλώ.
Εκκλησίας έρημα, 
μοναστήρα ακάντηλα, 
πόρτας και παράθυρα, 
επέμναν ακρόνυχτα.

Tags:

Απο την Ευτυχία Φράγκου

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής (Σύναξις της αγίας κόνεως της εκπορευομένης εκ του τάφου του Ιωάννου του Θεολόγου)

Ημερομηνία εορτής:	08/05/2019
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 8 Μαΐου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Ιωαννης Ο Θεολογος Και Ευαγγελιστης (συναξις Της Αγιας Κονεως Της Εκπορευομενης Εκ Του Ταφου Του Ιωαννου Του Θεολογου) (6 - 106)

Μέγεθος γραμματοσειράς κειμένου:

Οὐ βρῶσιν, ἀλλὰ ῥῶσιν ἀνθρώποις νέμει Τὸ τοῦ τάφου σου μάννα, μύστα Κυρίου. Ὀγδοάτῃ τελέουσι ῥοδισμὸν βροντογόνοιο.

Βιογραφία Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο αγαπημένος μαθητής του Κυρίου, «ὁ ἐπιπεσῶν ἐπὶ τὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ», είναι εκείνος που έγραψε το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, αλλά και τις τρεις Καθολικές Επιστολές, που φέρουν το όνομά του. Η μνήμη του Αποστόλου Ιωάννου εορτάζεται στις 26 Σεπτεμβρίου. Η σημερινή εορτή συνδέεται με την ανάδυση θαυματουργικής κόνεως (σκόνης) από τον τάφο του Ευαγγελιστού, μέσω της θαυματουργικής επενέργειας του Αγίου Πνεύματος, που οι ντόπιοι την αποκαλούσαν «επίγειο μάνα». Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, αφού, ύστερα από θείο φωτισμό, προέβλεψε ότι επρόκειτο να μεταστεί από την παρούσα ζωή στην αιώνια και ατελεύτητη, παρέλαβε τους μαθητές του και βγήκε έξω από την Έφεσο. Εκεί σε ένα σημείο υπέδειξε να ανοιγεί τάφος. Μόλις έγινε αυτό, μπήκε μέσα ζωντανός και κοιμήθηκε με ειρήνη. Ο τάφος αυτός εφεξής έγινε πηγή ιαμάτων. Η Σύναξη του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου, ετελείτο στον περιφανή ναό του, ο οποίος βρισκόταν στον τόπο που ονομάζεται Έβδομον, στο σημερινό Μακροχώρι Κωνσταντινουπόλεως. Για το ναό αυτό στον Έβδομον, που υπήρχε κατά τα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ., γνωρίζουμε σχετικά από τον Σωκράτη τον Σχολαστικό. Κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. ο ναός του Θεολόγου ήταν καταβεβλημένος, ίσως εξαιτίας σεισμών ή καιρικών επηρειών και γι' αυτό ανήγειρε αυτόν εκ βάθρων ο αυτοκράτορας Βασίλειος ο Μακεδών. Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε, την φράση που συνεχώς έλεγε στους μαθητές του ο Απόστολος Ιωάννης: «Τεκνια, αγαπατε αλληλους» (Ιωαν. ιγ΄ 34), που σημαίνει, παιδιά μου, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Και όταν οι μαθητές του ρώτησαν γιατί συνεχώς τους λέει την ίδια φράση, αυτός απάντησε «διότι είναι εντολή του Κυρίου, και όταν αυτό μόνο γίνεται, αρκεί».

Ἀπολυτίκιον Ἦχος β’. Ἀπόστολε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἠγαπηπημένε, ἐπιτάχυνον, ῥῦσαι λαὸν ἀναπολόγητον, δέχεταί σε προσπίπτοντα, ὁ ἐπιπεσόντα τῷ στήθει καταδεξάμενος· ὃν ἱκέτευε, Θεολόγε, καὶ ἐπίμονον νέφος ἐθνῶν διασκεδάσαι, αἰτούμενος ἡμῖν εἰρήνην, καὶ τὸ μέγα ἔλεος. Κοντάκιον Ἦχος β’. Τὰ μεγαλεῖά σου Παρθένε τὶς διηγήσεται; βρύεις γὰρ θαύματα, καὶ πηγάζεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ὡς θεολόγος καὶ φίλος Χριστοῦ.

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Μαρτυρίες Πόντου: Στο παπόρ’ απάνω, πεθαίνανε και τους ρίχναμε στο νερό…

Μαρτυρίες Πόντου: Στο παπόρ’ απάνω, πεθαίνανε και τους ρίχναμε στο νερό…

Δέσποινα Τσαουσίδου

Γεννήθηκε το 1913 στο Μιστί Καππαδοκίας

Κατοικεί στο Νέο Αγιονέρι Κιλκίς

Μια από τις αναμφίβολα κορυφαίες στιγμές του οδοιπορικού στον κόσμο των προσφύγων είναι η συνάντηση με τους Έλληνες που ζούσαν στα βάθη της Ανατολής. Η Δέσποινα Τσαουσίδου ή «κάκα (=γιαγιά) Δέσποινα» όπως τη φωνάζουν με σεβασμό οι νεότεροι στο χωριό της, το Νέο Αγιονέρι Κιλκίς, είδε το πρώτο φως στην Καππαδοκία πριν 98 χρόνια.. Δεν είναι όμως και σίγουρη για την ηλικία της επειδή «δε μας τα λέγαν, δεν τα ξέραμε γιάβρουμ…». Πατρίδα της το Μιστί Καππαδοκίας, το σημερινό Κονακλί, συνδεδεμένο οδικά με σημαντικούς οικισμούς της περιοχής, όπως η Νίγδη, η Καισάρεια και το Νέβσεχιρ. Στις αρχές του 20ου αιώνα εκτιμάτο ότι ζούσαν στο Μιστί περίπου 800 οικογένειες, περίπου 4.500 άτομα, που ήρθαν στην Ελλάδα τελευταίοι, το 1924.

* Συνέντευξη στον Ιάσονα Χανδρινό, Νέο Αγιονέρι Κιλκίς, 8 Ιουλίου 2010

Η κάκα Δέσποινα μας ρωτάει αν θέλουμε να μας μιλήσει Ελληνικά ή «Μιστιώτικα» και αφού τη διαβεβαιώσαμε ότι θέλουμε να μας μιλήσει στη γλώσσα της ξεκίνησε μια ιστορία σύντομη αλλά από αυτές που σπάνια έχει την τύχη να ακούσει κανείς.

«Στο Μιστί πρώτα λίγοι [Χριστιανοί] ήταν. Και εποίκανε εκκλησίες σε καταφύγια….Σε σπηλιές. Μετά σιγά-σιγά είπαν να κάνουν και εκκλησία. Κάμαν την εκκλησία, έγινε η Ανταλλαγή, όλα τα αφήσαμε…». Η γλώσσα που χρησιμοποιούσαν στην καθημερινότητα τους ήταν τα τουρκικά και τα «μιστιώτικα», η ελληνική διάλεκτος της Καππαδοκίας. Τα ευαγγέλια ήταν γραμμένα στα τουρκικά με ελληνικούς όμως χαρακτήρες: «Τουρκικά διαβάζαμε. Ελληνικά τα μάθαμε τσαούδ (=εδώ). Πού να τα μάθουμε στην Τουρκία; Δε μας πηγαίνανε σε σχολείο…».

Στο Μιστί της Καππαδοκίας, οι Έλληνες ασχολούνταν με τη γεωργία και ήταν ειδικευμένοι παπλωματάδες: «Οι γονείς μας είχαν χαψάρα (=ρόκα, ερχόντανε μέχρι το Χαλέπι και κάναν εμπόριο. Μόνο σιτάρι σπέρναμε εκεί και σίκαλη…Τότες ερχόντανε οι άντρες, θέριζαν τα χωράφια. Πήραν και μένα για να βοσκίσω τα βόδια εκεί. Ήρθε μεσημέρι, το βόδι θέλει νερό. Έκατσα στο γαϊδούρι απάνω, τα βόδια μπροστά να πάμε στο χωριό. Έχασα το δρόμο…Που να πάω, που; Κρούγω (=χτυπάω) το γαϊδούρι, τίποτα! Όταν πήγα πλατεία, βλέπω έρχονται καλά. Α, τα βόδια έξυπνα, λέω, έρχονται [μόνα τους] στο σπίτι…».

Για τους Χριστιανούς της Καππαδοκίας, ο διωγμός δεν ήταν συνέπεια εχθροπραξιών. Πόλεμος δεν έφτασε ποτέ εκεί: «Δε μας πείραζαν οι Τούρκοι, όλοι ήτανε γνωστοί. Τα Χριστούγεννα έρχουνταν, χορεύανε, τραγουδούσανε μαζί…Τι άλλο να ξέρω γιάβρουμ;…».

Ο δρόμος από τα βάθη της Μικράς Ασίας ήταν μακρύς και δύσκολος: «Όλα ανοιχτά ήταν [όταν φύγαμε]. Τέτοιον καιρόν [είχε]. Αφήκαμε τα χωράφια μας σπαρμένα και σηκωθήκαμε. Ύστερα πήγαμε στην πόλη μας, το κάστρο, είχε ντούτια (=μούρα) και φρούτα. Σηκωνόμαστε το πρωί, έπεφταν τα φρούτα, τρωγίσκαμε…Πώς ήρθαμε; Περπατήσαμε 6 ώρες δρόμο. Κοιμηθήκαμε εκεί, στους Τούρκους. Ήταν γνωστοί Τούρκοι, κοιμηθήκαμε σ’ αυτούς 2-3 βραδιές. Ήρθε διαταγή να φύγουμε. Το πρωί σηκωθήκαμε. Με τα κάρα. Πέντε άτομα, τι να φορτώσεις που έχασες το γομάρι; Απ’ εκεί κατεβήκαμε στο Μερσίν (Μερσίνα). Όταν ανεβήκαμε στο παπούρ (=καράβι), κοιμηθήκαμε όλοι πάνω…Πολύ τραβήξαμε. Δεκαπέντε μέρες κλεισμένοι μέσα. Διότι σε ένα παπούρ ολόκληρο με ανθρώπους μέσα, άλλος πέθαινε και τον ρίχνανε στο νερό…».

Η πρώτη εικόνα από τον Πειραιά ήταν οι σκελετοί των πλοίων: «Είχα ένα θείο που έδειχνε δύο πλοία που βούλιαξαν. Ήταν πολεμικά, λέει, νίκησαν και τώρα τα βούλιαξαν (=παροπλισμένα). Φαίνονταν μόνο τα φουγάρα τους. Στον Πειραιά, κατέβασαν μας στα τέλια (=σύρματα). Πόσα άτομα; Ένα χωριό γιομάτο…χωρίς χτένισμα, χωρίς λούσιμο…Δό κορίτσια μικρά πέθαναν εκεί στον Πειραιά. Ο μπαμπάς της να ολούει (=ουρλιάζει): “ Μαρίναααα μ΄!” Έξι χρονών ήταν μόνο και αρρώστησε. Κάτω εμείς δεν κατεβήκαμε απ’ την αρχή. Να καταβούμε εμείς, που να μας βάλουνε? Δεν είχε ανθρώπους. Πήρανε αλογούδα μηχανία (=τη μηχανή που κουρεύουν τα άλογα) και πήραν τα κεφάλια μας όλα. Όλα! Μικρά, μεγάλα…Τα ρούχα μας ένα δέμα, τα πήρανε. Τα βάλανε στο νερό (=στον κλίβανο) και μετά μας τα φέρανε, έβαλάν τα. Ένα κορίτσι δεν ήρθαν τα ρούχα του. Όλοι φόρεσαν, ντύθηκαν, εκείνο τίποτα. Τι να κάνει η καημένη, πήγε σε μια γωνιά και κάθισε. Ύστερα ανέβα στο παπούρ. Πού να πάμε; Να πάμε στην  Ήπειρος. Κατέβηκάν μας στην Πάργα. Θάλασσα είχε, βγήκαμε. Η μάνα μου είχε ακόμα ένα παιδί, εκεί πέθανε. Επήγε σ’ ένα δέντρο και άρχισε να αγριά. Με κάρα και άλογα μας πήγαν στη Μαζαρακιά (ανάμεσα Ηγουμενίτσα-Πάργα), ύστερα πήγαμε στο χωριό. Δε μας πήραν μέσα. Εκεί ζούσε κι ένας Τούρκος, δεν έφυγε. Ήτανε πλούσιος πολύ. Είχεν 80 μελίσσια. Ένα καιρό εκάτσαμε εκεί, δύο χρόνια. Μετά στείλανε τους άντρες στη Θεσσαλονίκη, βρήκαν αυτό το χωριό και το παλιό (σ.σ. το Παλιό και το Νέο Αγιονέρι Κιλκίς), έρθαμε εδώ, μας έκοψαν την κληρωσιά (σ.σ. χωράφια)».

Οι συνθήκες ζωής ήταν οριακά ανεκτές: «Λάσπη και γαλγάνια (=γαϊδουράγκαθα), τίποτα άλλο…Ο πατέρας μου είχε ένα πανταλόνι, το φόρεσε, άρχισε να σκιστεί. Πήγε στην Πόλη, αγόρασε ένα πανταλόνι. Το έβαλε μια Κυριακή, ύστερα το δίπλωσε και το έβαλε στην ντουλάπα. Μέχρι Κυριακή τ’ άφησε, πάει να το ξαναβγάλει, ήταν όλο κουρέλια. Ποντικός!»

Οι μεγαλύτερες δυσκολίες ήρθαν αργότερα, στον «ελασίτικον καιρόν» όταν το χωριό θρήνησε πάνω από 180 θύματα την περίοδο 1943-1944.

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Ο ελληνισμός της νότιας Ιταλίας θυμάται και στηρίζει την επέτειο της Γενοκτονίας των Ποντίων

• 
  Ο Daniele Macris, η Angela Raffa και ο Γαβριήλ Αβραμίδης, που συμμετείχαν στο συνέδριο (Φωτ.: strettoweb.com)

Ο ελληνισμός της νοτίου Ιταλίας και ιδίως η ελληνική κοινότητα του Ρήγιου της Καλαβρίας «Μεγάλη Ελλάδα» τιμούν την ιστορία των Ελλήνων του Πόντου και την Γενοκτονία με μια σειρά εκδηλώσεων, όπως η διοργάνωση πανιταλικού συνεδρίου με τίτλο «Η Γενοκτονία των Ελλήνων και των χριστιανικών πληθυσμών της Μέσης Ανατολής». Πρόκειται για το πρώτο πανιταλικό συνέδριο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, το οποίο διοργανώθηκε στη Μεσσίνα της Σικελίας, την αρχαία ελληνική Μεσσήνη, στις 4 Νοεμβρίου 2017.

Το συνέδριο είναι το πρώτο που διεξήχθη στην Ιταλία για τους Έλληνες του Πόντου και τους Αρμενίους της Μικράς Ασίας.

Σε αυτό συμμετείχαν Έλληνες και Ιταλοί ερευνητές και ακαδημαϊκοί, μεταξύ αυτών και ο Καλαβρός φιλόλογος και ερευνητής Daniele Macris, πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας του Ρήγιου της Καλαβρίας «Μεγάλη Ελλάδα», με σκοπό να καταστήσουν γνωστές στο ιταλικό κοινό τις γενοκτονίες των Ποντίων και των Αρμενίων.
Το ιταλικό κοινό της Καλαβρίας και της νοτίου Ιταλίας έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τον ποντιακό ελληνισμό και οι εργασίες του συνεδρίου συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο, την επιμέλεια του οποίου ανέλαβε ο δραστήριος φιλόλογος Daniele Macris.
Οι ερευνητές και οι ακαδημαϊκοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η ελλιπής εφαρμογή της Συνθήκης των Σεβρών και οι διαρκώς μεταβαλλόμενες διεθνείς συνθήκες της διετίας 1920-1922 οδήγησαν στη διάπραξη διωγμών κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων, με αποκορύφωμα την ποντιακή και αρμενική γενοκτονία. Η εκτέλεση αυτών των σκληρών εγκλημάτων οφείλεται σε σχέδια εθνοκάθαρσης επινοημένα από την ομάδα των Νεότουρκων το 1910.

Επίσης, είναι τεκμηριωμένο βάσει των πηγών ότι τους Νεότουρκους βοήθησε η γερμανική πολιτική τάξη εκείνης της εποχής, παρέχοντάς τους υλικοτεχνική και οικονομική υποστήριξη για την οργάνωση τακτικού στρατού, με σκοπό την εξάλειψη του ελληνικού στοιχείου.

Σήμερα παρατηρεί κανείς, καθώς διαβάζει τον ιταλικό Τύπο, ότι οι ελληνικές κοινότητες της Ιταλίας είναι πολύ δραστήριες, αλλά οι εκδηλώσεις και τα συνέδρια που διοργανώνουν κατά καιρούς δεν προβάλλονται όσο θα έπρεπε από την τηλεόραση της ΕΡΤ και από τα ΜΜΕ της Ιταλίας. Προβάλλονται λίγο στο ραδιόφωνο και ο μόνος σταθμός που προβάλλει θέματα σχετικά με το ελληνικό στοιχείο της Ιταλίας είναι το ραδιόφωνο της ΕΡΑ «Η Φωνή της Ελλάδος», ο οποίος συχνά αφιερώνει εκπομπές για την προβολή των δραστηριοτήτων των ελληνικών κοινοτήτων της Ιταλίας.
Ακόμη, ο ποντιακός ελληνισμός έχει βρει Ιταλούς φίλους και υποστηρικτές στην Έδρα Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Παλέρμο, στο Παλέρμο της Σικελίας, την αρχαία ελληνική πόλη Πάνορμο. Με τη βοήθεια της ερευνητικής ομάδας της Έδρας, η οποία αποτελείται από Έλληνες και Ιταλούς ακαδημαϊκούς, διδάκτορες, μεταδιδάκτορες και υποψήφιους διδάκτορες, αναδεικνύεται για πρώτη φορά στην ιταλική γλώσσα το λογοτεχνικό έργο των σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων που ασχολείται με τον ποντιακό ελληνισμό, όπως για παράδειγμα το μυθιστόρημα «Σέρρα» του Γιάννη Καλπούζου.
Ένα κεράκι προς τιμήν των θυμάτων της Γενοκτονίας
Χάρις στο σπουδαίο έργο της ερευνητικής ομάδας, το ιταλικό κοινό έχει τη δυνατότητα να διαβάσει στην ιταλική κοινή τα έργα που αναφέρονται στον ποντιακό ελληνισμό, με αποτέλεσμα να αυξάνεται όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον για την Ελλάδα στη γειτονική μας χώρα.
Στις 19 Μαΐου 2019, στην πόλη του Ρήγιου της Καλαβρίας (Reggio Calabria), αλλά και σε όλη την περιοχή της Καλαβρίας, οι κάτοικοι αποφάσισαν να ανάψουν ένα κεράκι προς τιμήν των θυμάτων της ποντιακής Γενοκτονίας, με σκοπό να φωτίσει την ανθρωπότητα στον δρόμο της ανθρωπιάς και της λογικής, στον δρόμο που οδηγεί στην Ειρήνη και την Αγάπη των ανθρώπων εναντίον της βαρβαρότητας και του πολέμου, για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ζωής.
Σωτήριος Μπεκάκος
_____
Βιβλιογραφία:

• Daniele Macris (επιμ.), Il Genocidio dei Greci e delle Popolazioni Cristiane del Vicino Oriente (Πρακτικά συνεδρίου), Messina: di Nicolò Edizioni.
• Άρθρο του Ιταλού δημοσιογράφου Bruno Traclò, 19 Μαΐου 2019, «Perché non dimentico il 19 maggio», Quotidiano del Sud, Edizione di Reggio Calabria.
• J. Kalpouzos, Serra. L’anima del Ponto, (μτφρ.: Debora Cacciafeda), Collana Romiosini, Università degli Studi di Palermo 2016.
• Γ. Καλπούζος, Σέρρα: Η ψυχή του Πόντου, εκδ. Ψυχογιός, Αθήνα 2016 (romiosinigrecita.it/la-collana/).
• strettoweb.com/2018/12/messina-incontro-raffa-avramidis/785285.

Tags

Ιταλια, 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων, Γενοκτονία των Αρμενίων

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

(Συντεταγμενη υπό τού Αγίου Νικοδήμου

 τού Αγιορείτου μεταφρασμενη

εις την νεοελληνικήν γλωσσαν)

Πρώτα-πρώτα, λοιπόν, ομολογούμε και κηρύττουμε και αποδεχόμαστε τα δώδεκα άρθρα πού Βρίσκονται στο κοινό Σύμβολο της Πίστεως, δηλαδή αυτά πού περιέχονται στο «Πιστεύω εις ένα Θεόν», τα οποία καθημερινά τα διαβάζουμε και ό καθένας μόνος του και από κοινού, και στα κελλιά μας και στις άγιες εκκλησίες του Θεού, στις όποιες θα τύχει να παρευρεθούμε. Διότι ακούμε τον θείο Χρυσόστομο να λέγει: «Είναι δόγματα πού κατέβηκαν από τον Ουρανό οι φρικτοί κανόνες πού βρίσκονται στο Σύμβολο» (στην Ομιλία Μ’ στην Α’ προς Κορινθίους).

Δεύτερο, ομολογούμε και ενστερνιζόμαστε όλα τα αλλά δόγματα, όσα ή Καθολική και Ανατολική Αγία Εκκλησία του Χριστού ομολογεί και κηρύττει. Τόσο αυτά πού αφορούν την υψηλή και Τριαδική θεολογία, δηλαδή τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, των οποίων ή Θεότητα είναι μία, σύμφωνα με τον Ε’ Κανόνα της δευτέρας Οικουμενικής Συνόδου, όσο και αυτά πού έχουν σχέση με την βαθιά και ένσαρκη Οικονομία του Θεού Λόγου. Και για να πω αυτό πού λέει ό Μέγας Βασίλειος: «Πιστεύουμε σύμφωνα με όσα ομολογήσαμε ατό βάπτισμα μας και φρονούμε σύμφωνα με’ όσα έχουμε πιστεύσει» (στον Α’ Ασκητικό Λόγο).

Τρίτο, ομολογούμε και αποδεχόμαστε με ευσεβές φρόνημα τα επτά θεία και ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας, τα οποία είναι: Το άγιο Βάπτισμα, το άγιο Μύρο, ή θεία Ευχαριστία, ή Ιεροσύνη, ό νόμιμος Γάμος, ή Μετάνοια και το Ευχέλαιο. Και αυτά τα τιμούμε και τα σεβόμαστε με κάθε πίστη και ευλάβεια, ως αναγκαιους συντελεστές στη σωτηρία της ψυχής μας και αποδεχόμαστε την χάρη και τον αγιασμό αυτών των Μυστηρίων, σύμφωνα με το (ιεροτελεστικό) τυπικό πού τηρείται και διαφυλάσσεται στην Ανατολική (Ορθόδοξη) του Χριστού Εκκλησία.

Τέταρτο, κρατάμε τίς αποστολικές παραδόσεις, πού διδαχθήκαμε είτε προφορικά είτε με’ Επιστολή των θείων και ιερών Αποστόλων και μένουμε (σταθεροί) σ’ αυτά πού μάθαμε και επιβεβαιώσαμε, όπως ό απόστολος Παύλος παραγγέλλει σ’ εμάς και σ’ όλους τους χριστιανούς και στην Α’ προς Κορινθίους Επιστολή και στην Β’ προς Θεσσαλονικείς και στην Β’ προς Τιμόθεο.

Πέμπτο, μαζί με τις παραδόσεις των αποστόλων κρατούμε και αποδεχόμαστε και τις παραδόσεις της Εκκλησίας, δηλαδή αυτές που ορίσθηκαν από τους διαδόχους των αποστόλων -ήταν φρόνημα του κακόδοξου Μοντανού, ό όποιος άκμασε κατά τον δεύτερο αιώνα, το να αθετεί τις παραδόσεις και τις συνήθειες της Εκκλησίας, σύμφωνα με τον Ευσέβιο, βιβλίο Ε’, κεφ. ΙΕ’ της Εκκλησιαστικής Ιστορίας-, γιατί τα δόγματα και οι παραδόσεις της Εκκλησίας δεν είναι αντίθετα μεταξύ τους, μη κάτι τέτοιο! Άλλα μάλλον το ένα είναι συστατικό του άλλου. Γιατί, αφενός τα δόγματα της Πίστεως συνιστούν (συγκροτούν) τις παραδόσεις της Εκκλησίας, και αφετέρου οϊ παραδόσεις της Εκκλησίας θεμελιώνονται επάνω στα δόγματα της Πίστεως. Έτσι και τα δύο μαζί έχουν την ίδια σπουδαιότητα για την ευσέβεια (των πιστών). Γι’ αυτό και ό μέγας Βασίλειος είπε ότι «αυτά τα δύο έχουν την ίδια ισχύ για την ευσέβεια» (Κανόνας 91ος). Γιατί, όπως οί μεγάλες πέτρες στέκονται με τίς μικρές, και οϊ δύο μαζί συγκροτούν την οικοδομή -επειδή αν θελήσει κανείς να γκρεμίσει τίς μικρές, γκρεμίζει ταυτόχρονα και τίς μεγάλες-, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και τα δόγματα της Πίστεως στέκονται μαζί με τίς παραδόσεις της Εκκλησίας και αν θελήσει κανείς να αθετήσει τίς παραδόσεις της Εκκλησίας, αθετεί μαζί και τα δόγματα της Πίστεως. Για αυτό είπε πάλι ό Μέγας Βασίλειος: «Γιατί αν επιχειρούσαμε να εγκαταλείψουμε τίς άγραφες συνήθειες, επειδή τάχα δεν έχουν μεγάλη σπουδαιότητα, χωρίς να το είχαμε αντιληφθεί θα ζημιώναμε στα πιο σημαντικά σημεία το Ευαγγέλιο και μάλλον θα καταντούσαμε το κήρυγμα (του Ευαγγελίου) απλό όνομα (Κανόνας 91ος).

Έκτο, κρατούμε και αποδεχόμαστε όλους τους ιερούς κανόνες των πανευφήμων αποστόλων, των επτά Οικουμενικών Συνόδων, των τοπικών Συνόδων και των κατά μέρος αγίων και θεοφόρων πατέρων, πού επικυρώθηκαν από την Έκτη Οικουμενική Σύνοδο στον β κανόνα της και από την Έβδομη στον α’ κανόνα της. Και μαζί με τους κανόνες αποδεχόμαστε και τα πρακτικά των ίδιων αγίων Συνόδων, γιατί και τα δύο αυτά έχουν την ίδια εγκυρότητα.

Έβδομο, και για να ολοκληρώσουμε, όλα όσα αποδέχεται και ομολογεί ή Αγία, Καθολική, Αποστολική και Ανατολική Εκκλησία του Χριστού, ή κοινή και πνευματική μας μητέρα, αυτά και εμείς αποδεχόμαστε και ομολογούμε μαζί της. Και όσα αυτή αποστρέφεται και αποκηρύττει, αυτά παρόμοια κι’ εμείς τα αποκηρύττουμε και τα αποστρεφόμαστε μαζί της σαν παιδιά της και ειλικρινή και γνήσια.

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

 Ιστορία - Εθνικά Θέματα

19 Μαΐου, 2019 - 14:37

Τελευταία ενημέρωση: 19/05/2019 - 14:06

Τα πάθη του Ποντιακού Ελληνισμού μέσα από τις μαρτυρίες δύο Μητροπολιτών

Διαδώστε:

AddThis Sharing Buttons

Share to LinkedIn

Share to Pinterest

Έγγραφες μαρτυρίες για την υπό των Νεοτούρκων Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού στις εν Πόντω Πατριαρχικές Μητροπόλεις Νεοκαισαρείας και Ροδοπόλεως.

Γράφει ο Ιωάννης Σιδηράς/ Θεολόγος-Εκκλησιαστικός Ιστορικός-Νομικός

Στο άκουσμα και μόνον της περιφράσεως:  «Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού» συντελείται αναποφεύκτως και αναποδράστως η αδυσώπητη μνημονική αναγωγή στα 353.000 και πλέον «άδολα θύματα και σφάγια», τα οποία ήχθησαν επί σφαγήν στο βωμό της γενοκτονικής εθνοκαθάρσεως, όπως επεβλήθη από το καθεστώς των Νεοτούρκων κατ’ εφαρμογήν του πολιτικού δόγματος του Παντουρκισμού σε βάρος όλων των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων της ψυχορραγούσης οθωμανικής αυτοκρατορίας με αντικειμενικό στόχο την ίδρυση ενός τουρκικού κράτους με ένα millet, το τουρκικό millet, μία θρησκεία, την μουσουλμανική και μία γλώσσα, την τουρκική.
Ο Φελίξ Σαρτιό αναφερόμενος στην γενοκτονία του Ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής έγραφε χαρακτηριστικά ότι: «Οι Νεότουρκοι αποκάλυψαν το μεγαλεπήβολο σχέδιό τους, την εξόντωση δηλαδή όλων των ιθαγενών Χριστιανών της Μικράς Ασίας. Ποτέ, σε καμία περίοδο της ιστορίας, κανένα πιο διαβολικό σχέδιο δεν είχε στοιχειώσει τη φαντασία του ανθρώπου. Η «ερυθρά σφαγή» ολοκληρώθηκε  από ένα σύστημα που λέγεται «λευκή σφαγή». Πρόκειται για την αργή εξόντωση από την κακομεταχείριση, τις εκτοπίσεις, το κρύο, την παρατεταμένη στέρηση νερού και τροφής, τον αποκλεισμό σε μπουντρούμια, τόσο μικρά, που να μη χωράς όρθιος».
Ο δε πολύς καθηγητής Π. Ενεπεκίδης αναφερόμενος στην φύση και στην μέθοδο της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τους Νεοτούρκους και τους κεμαλικούς, η οποία καίτοι έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την Γενοκτονία των Εβραίων, εντούτοις έχει και δύο βασικές διαφορές, γράφει τα εξής: «Είναι μία γενοκτονία πολύ αλά Τούρκα. Η γενοκτονία αλά Τούρκα είναι βουβή, πονηρή, ανατολίτικη, δεν έχει θεωρητικά background, αλλά μάλλον πρακτικά, πλατσικολογικά. Οι καλούμενες εκτοπίσεις, εξορίες των κατοίκων ολόκληρων χωριών, οι εξοντωτικές εκείνες οδοιπορίες μέσα στο χιόνι των γυναικόπαιδων και των γερόντων – οι άνδρες βρίσκονται ήδη στα τάγματα εργασίας ή στον στρατό δεν οδηγούν φυσικά σε κανένα Ausschwitz, με τους διαβολικά οργανωμένους μηχανισμούς της φυσικής εξόντωσης του ανθρώπου – όχι! Ήταν όμως ένα Ausschwitz εν  ροή, οι άνθρωποι πέθαιναν καθ’ οδόν, δεν περπατούσαν για να φτάσουν κάπου, όχι, περπατούσαν για να πεθάνουν από τις κακουχίες, την παγωνιά, την πείνα, τον εξευτελισμό του ανθρώπου. Αυτό ήταν το διαβολικό σύστημα, πονηρά οργανωμένο. Δεν υπήρχε στο τέρμα κανένα Ausschwitz γιατί για τους περισσοτέρους δεν υπήρχε τέρμα. Το ταξίδι προς τον θάνατο ήταν ο θάνατος, όχι το τέρμα του ταξιδιού».
Κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918), οπότε και ετέθη σε απόλυτη εφαρμογή το φρικτό και διαβολικά οργανωμένο και προμελετημένο σχέδιο της λεγομένης «λευκής σφαγής» του Ποντιακού Ελληνισμού, Μητροπολίτης Νεοκαισαρείας ήταν ο αοίδιμος Πολύκαρπος Ψωμιάδης (1911-1922) ο μετέπειτα Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθεωρίου (1922-1935), ο οποίος εκοιμήθη το έτος 1935. Ο Μητροπολίτης Νεοκαισαρείας Πολύκαρπος εγεύθη το πικρόν ποτήριον να ζήσει τον φρικώδη αποδεκατισμό και εξοντωτικό αφανισμό του χριστωνύμου πληρώματος της παλαιφάτου και ιστορικής Μητροπόλεως αυτού, η οποία, σύμφωνα με επίσημα και αψευδή τεκμηριωμένα στατιστικά στοιχεία, κατά το έτος 1913 είχε 117.457 Έλληνες Ορθοδόξους, κατανεμημένους σε 3 πόλεις, 11 κωμοπόλεις και 166 χωριά. Διατηρούσε σε λειτουργία 180 ναούς και περίπου 200 παρεκκλήσια. Στην επαρχία Νεοκαισαρείας λειτουργούσαν 1 ημιγυμνάσιο και 181 σχολεία, στα οποία φοιτούσαν 12.800 μαθητές και μαθήτριες και δίδασκαν 193 καθηγητές και διδάσκαλοι. Κατά τα τελευταία έτη η έδρα της Μητροπόλεως Νεοκαισαρείας ήταν στα Κοτύωρα (Ορντού ή Ορδού). Σύμφωνα μάλιστα με τα στατιστικά δεδομένα της «Μαύρης Βίβλου Διωγμών και Μαρτυρίων του εν Τουρκία Ελληνισμού (1914-1918)», η οποία εξεδόθη εν έτει 1919 υπό του Πατριαρχικού Τυπογραφείου εν Κωνσταντινουπόλει, στην Επαρχία Νεοκαισαρείας υπήγοντο διοικητικώς οι Καζάδες Ορδού ή Ορντού, με πρωτεύουσα τα Κοτύωρα, Οινόης, Τέρμε, Ινεπόλεως, Δζίτε και Φάτσας, όπου κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εξεδιώχθησαν δεινώς περί τις 27.216 Ελλήνων Ορθοδόξων Ποντίων.
Ο Μητροπολίτης Νεοκαισαρείας Πολύκαρπος στις 29 Ιανουαρίου 1919 σε λεπτομερή έγγραφη Έκθεση – Αναφορά του, την οποία υπέβαλε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αναφερόμενος στα μαρτύρια και πάθη του πολυμαρτυρικού ποιμνίου του έγραφε τα κάτωθι: «Κατά την έξωσιν, αντί να οδηγήσωσι τους δυστυχείς τούτους Χριστιανούς διά της ωρισμένης συντόμου οδού, σκοπίμως προς ταλαιπωρίαν και τελείαν εξόντωσιν αυτών οδήγουν εις τον  προς ον όρον δι’ άλλων δυσβάτων και απομεμακρυσμένων επικινδύνων οδών.
Κατά δε την ταλαιπωρημένην οδοιπορίαν, εβλασφημούντο υπό των συνοδευόντων αυτούς χωροφυλάκων, εδέροντο ανηλεώς και ηναγκάζοντο να διανυκτερεύωσιν εν τω υπαίθρω, πολλάκις υπό την βροχήν και εντός βορβόρου. Θρήνοι και κοπετοί, ολοφυρμοί και πύρινα δάκρυα περιεφρονούντο και ου μόνον καμμίαν αίσθησιν δεν ενεποίουν εις τα ανθρωπόμορφα ταύτα της φύσεως τέρατα, αλλά και την χλεύην και περιφρόνησιν προεκάλουν. Βρέφη δε και νήπια κατά Κρημνών εν τη οδώ κατερρίπτοντο και διά λίθων ασπλάχνως απετελειούντο τα ταλαίπωρα υπό των αγρίων συνοδών των δυστυχών Χριστιανών και πατριωτών μου, οι δε ιερείς επροπηλακίζοντο, εξυβρίζοντο και εξευτελίζοντο.
Τον ενταύθα Επίτροπόν μου Αρχιμ. Θεοδώρητον μεταδίδοντα τα άχραντα Μυστήρια εις τους Χριστιανούς μου, επί τη απελάσει αυτών, εξύβρισε βανδαλικώτατα και απέσπασε βιαίως εκ του ιερού ναού ο εν Τραπεζούντι νυν ευρισκόμενος Κερασούντος Κομισέρης Χαμδής, τολμήσαντα δε καθ’ οδόν ίνα παρακαλέση τον χωροφύλακα ίνα μη σταματήση η συνοδεία εις το ανηφορικόν και απόκρημνον μέρος, όπου απήτει εκείνος ν’ αναμείνωσιν άλλους, μη δυνηθέντας να συνακολουθήσωσιν, αλλά να προχωρήσωσιν ολίγον έτι περαιτέρω επί του εκεί επιπέδου, ερράπισεν, έδειρεν, έσειρεν εκ του γενείου και εξυβρίσας βανδαλικώς ο αρχηγός των οδηγών χωροφυλάκων (καφιλέ μεεμούρης) Ταχήρ εφένδης, νυν μαλ Μουδούρης Κελκίτ, παρέδωκε εις ετέρους προς φυλάκισιν, μόλις δε διεσώθη.
Τον γέροντα Ιερέα Χρυσόστομον, εφημέριον της κωμοπόλεως βοώνος (Βόνα), τολμήσαντα να επανέλθη εκ της εξορίας εις το χωρίον του συνέλαβον οι Τούρκοι και παρέδωκαν εις χείρας Τούρκου χωροφύλακος, όστις ανυπόδητον ωδήγησεν ενταύθα, δέρων αυτόν ανηλεώς καθ’ οδόν και προπηλακίζων. Μόλις δε επί ποδών ιστάμενον, ένεκα των δαρμών, ωδήγησεν εις τας φυλακάς ένθα εδέρετο καθ’ εκάστην. Εκείθεν, μετά πολλάς εκλιπαρήσεις και χρηματικάς θυσίας, παρέλαβον αυτόν προς θεραπείαν οι εκ των συμπολιτών μου ενταύθα ως τεχνίται μείναντες Γεώργιος Καρυσίδης και  Θρασύβουλος Θ. Παζόπουλος, αλλά μετά τρεις ημέρας ο δυστυχής γέρων ιερεύς παρέδωκε το πνεύμα.

Τον εφημέριον του χωρίου Αντούζ του τμήματος χαψάμανας Παπά Ιωάννην, επί τη προφάσει ότι είχε δήθεν γνώσιν του φόνου δύο φυγοστράτων Τούρκων υπό ετέρων φυγοστράτων, συνέλαβον και έρριψαν εις τας φυλακάς, ένθα καθ’ εκάστην έδερον ανηλεώς. Ένεκα δε των δαρμών ασθενήσαντα εξύρισαν την κόμην της κεφαλής και τον πώγωνα και μετέφερον εις το νοσοκομείον, όπου και απέθανε.
Τον εφημέριον του χωρίου Ελέζκιοϊ του διαμερίσματος Πολεμωνίου Παπά Λάζαρον, επί ετέρα αστηρίκτω προφάσει, ότι δήθεν λησταντάρται εφιλοξενήθησαν εν τη οικία αυτού, οίτινες φονεύσαντες δύο χωροφύλακας έθαψαν αυτούς εν τω αγρώ του, έρριψαν εις τας φυλακάς δέροντες αυτόν καθ’ εκάστην και περιάγοντες εν τη αγορά προς διαπόμπευσιν εφόνευσαν διά δαρμών.
Τον εν Φάτσα Επίτροπόν μου σεβάσμιον Ιερέα Παπά Χρυσόστομον, επί τη αυτή αστηρίκτω προφάσει, συλλαβόντες μετά των προκρίτων της κωμοπόλεως ταύτης: Παναγιώτου Τερζόγλου, Λαζάρου Τερζόγλου, Βασιλείου Γιαλμανίδου, Κωνσταντίνου Ορφανίδου, Παύλου και Χαραλάμπους Ξανθοπούλων, Ιωάννου Σωνακίδου και άλλων οδηγήσαντες ενταύθα, έρριψαν εις τας φυλακάς και κακοποιήσαντες μόλις μετά 6 μήνας και επέκεινα απέλυσαν των πλείστων τελειωθέντων εν τη φυλακή.
Τον Ιερέα Παπά Βασίλειον, εκ της επαρχίας Κολωνίας, ευρεθέντα εν τη αποβάθρα Ορδού κατά την επιδρομήν του ρωσσικού στόλου, δείσαντες τας χείρας διά σιδηράς χειροπέδης, απήγαγον εις μέρος άγνωστον, οπόθεν δεν επέστρεψεν πλέον. Υποτίθεται ότι καθ’ οδόν εφόνευσαν αυτόν.
Τον Θεμιστοκλήν Παστιάδην, άνδρα λόγιον και ευϋπόληπτον, φεύγοντα της τουρκικήν θηριωδίαν και απεπειρώμενον να επιβιβασθή μετ’ άλλων ρωσσικού σκάφους κατά την επιδρομήν, συνέλαβον αστυνομικά όργανα, έδεισαν διά χειροπέδας τας χείρας αυτού και δείραντες ανηλεώς έρριψαν εις τας φυλακάς μεταξύ των κακούργων. Απεφυλακίσθη δε μόλις μετά πολλάς παρακλήσεις και εκλιπαρήσεις του μεσολαβήσαντος Ρεζή – Μουδούρη φιλογενούς κ. Ευστρατίου Καπιώτου και επί τη καταβολή τριάκοντα λιρών. 
Τον επίσης λόγιον έμπορον Ευκλείδην Λ. Θρουμουλόπουλον, επί ομοίαις προφάσεσι συλλαβόντες, έδεισαν τας χείρας και βασανίσαντες εξώρισαν εις Μεσουδιέ. Την πτωχήν κωφάλαλον παρθένον Ροδήν, θυγατέρα του Θεοδώρου Γιολτζή κατυωρίτου, διεκόρευσεν αναίδην ο αρχίατρος Σαδρενήν εφένδης, ευρισκόμενος νυν εν Τραπεζούντι. Δέκα οκτώ ορφανά Ελλήνων Χριστιανών, μετενεχθέντα εις Ορδού εκ των χωρίων Γιαϊλά γιουζή της επαρχίας Κολωνίας, εγένοντο άφαντα. Κατεδικάσθησαν σκοπίμως εις τον δι’ ασιτίας θάνατον… Μεταξύ των φονευθέντων, αριθμούνται και ο εφημέριος του χωριού Τζαρούκ – Τζηκαράν του τμήματος Μελανδίας Π. Αλέξιος και ο Αναστάσιος Λαζάρου Κουρουκλόγλου».
Κατά την φρικώδη περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918) όταν οι Νεότουρκοι εφήμοζαν καθημερινώς, με συστηματικό και οργανωμένο τρόπο, το προμελετημένο σχέδιο της γενοκτονικής εθνοκαθάρσεως των Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών, Μητροπολίτης Ροδοπόλεως ήταν ο αοίδιμος Κύριλλος Παπαδόπουλος (1909-1922), ο οποίος εκοιμήθη εν Κωνσταντινουπόλει, στις 11 Ιανουαρίου 1944.
Σύμφωνα με επίσημα στατιστικά δεδομένα της περιόδου εκείνης, στην εκκλησιαστική επαρχία της Μητροπόλεως Ροδοπόλεως, που ιδρύθηκε αρχικώς κατά το έτος 1863, Πατριαρχική και Συνοδική αποφάσει, ύστερα από την συνένωση των Εξαρχιών των τριών Μεγάλων Πατριαρχικών και Σταυροπηγιακών Ιερών Μονών του Πόντου, ήτοι της Παναγίας Σουμελά, του Αγίου Ιωάννου Βαζελώνος και του Αγίου Γεωργίου Περιστεριώτα, έπαυσε να λειτουργεί το 1867 και ανεσυστάθη το 1902, κατά το έτος 1913 διαβιούσαν 24.820 Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί, κατανεμημένοι σε μία κωμόπολη και σε 56 άλλα χωριά. Διατηρούσε εν λειτουργία 60 ναούς και 5 Μοναστήρια, καθώς και 255 παρεκκλήσια. Το έμψυχο δυναμικό της Μητροπόλεως Ροδοπόλεως ανήρχετο σε 108 κληρικούς και καλογέρους, ενώ σε όλη την εκκλησιαστική επαρχία λειτουργούσαν 55 σχολεία, στα οποία φοιτούσαν 3.053 μαθητές και μαθήτριες και δίδασκαν 87 διδάσκαλοι. Εκκλησιαστική διοικητική έδρα της Μητροπόλεως Ροδοπόλεως ήταν η κωμόπολη Λιβερά και στην ομώνυμη επαρχία υπήγοντο διοικητικώς οι Καζάδες Τορούλ, Μάτσκας και Γεμουράς, όπου κατά την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εξεδιώχθησαν απηνώς υπό των Νεοτούρκων περί τις 17.479 Έλληνες Ορθόδοξοι χριστιανοί.
Ο Μητροπολίτης Ροδοπόλεως Κύριλλος σε έγγραφη Έκθεση – Αναφορά του, υπό ημερομηνία 12 Νοεμβρίου 1918, προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, διατραγωδώντας την γενοκτονική εθνοκάθαρση σε βάρος του ποιμνίου του, μεταξύ άλλων, έγραφε και τα εξής: «Φρίττει ο νους του ανθρώπου διά τας διαπραχθείσας φρικαλεότητας και τον αριθμόν των θυμάτων, ανερχομένων εις 487 ψυχάς, αίτινες εύρον οικτρόν θάνατον εν τοις όρεσι, τοις σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης, όπου εκρύβησαν ίνα αποφύγωσι την δολοφόνον μάχαιραν των σφαγέων. Μεταξύ των δολοφονηθέντων τούτων θυμάτων κατατάσσονται άλλαι 14 νεάνιδες κόραι, αίτινες φεύγουσαι τον βαρύν πέλεκυν του δημίου, κατέφυγον, ως εις άσυλον θρησκευτικόν, εις γην διαληφθείσαν ιεράν μονήν του Βαζελώνος, οπόθεν οι τύραννοι ούτοι, αφού απήγαγον τους φιλησύχους πατέρας της Μονής αιχμαλώτους, προέβησαν ούτοι εις κορεσμόν των σωματικών αυτών ηδονών, βία ατιμάσαντες τας παρθένους ταύτας, ως τελευταίον αφού απέκοψαν τους μαστούς και τας κεφαλάς, αφήκαν τα πτώματα και απήλθον».
Από τις ως άνω αψευδείς ιστορικές μαρτυρίες των Μητροπολιτών του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις Ιερές Μητροπόλεις του Ευξείνου Πόντου αποδεικνύεται ότι η εφαρμογή του προμελετημένου σχεδίου των Νεοτούρκων για την γενοκτονική εθνοκάθαρση των μη μουσουλμανικών υπηκόων  της ψυχορραγούσης οθωμανικής αυτοκρατορίας αποσκοπούσε στον ολοτελή και ολέθριο αφανισμό των Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών του Πόντου μόνον και μόνον επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί προκειμένου στο όνομα της νεοφανούς εθνικιστικής ιδεολογίας του Παντουρκισμού να δημιουργηθεί ένα κράτος με μία ενιαία εθνική τουρκική συνείδηση, μία θρησκεία και μία γλώσσα. Τούτο επετεύχθη τόσο με την «ερυθρά», όσο και με την «λευκή» σφαγή των Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών, οι οποίοι ως άδολα και ιερά σφάγια απεδεκατίσθησαν και μέχρι σήμερα αναμένουν την του αίματός τους δικαίωση, γιατί έρχεται ώρα που και οι νεκροί εκδικούνται… όχι με την της σφαγής μάχαιρα, αλλά με την ιστορική δικαίωση του αθώου αίματός τους μέσω της αθανάτου μνημοσύνης, η οποία δεν επιτρέπει σε κανέναν τον ενταφιασμό της ιστορικής αλήθειας.

Πηγή: www.paratiritis-news.gr

Ετικέτες: Ιστορία - Εθνικά Θέματα, μαρτυρίες δύο Μητροπολιτών, Τα πάθη του Ποντιακού Ελληνισμού

ΠΕΡΙ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟΝ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Ο ΝΕΟΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Ο ΝΕΟΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Του κ. Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

=====

Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής  Ελπιδοφόρος (Λαμπρυνιάδης) το προηγούμενο της εκλογής του χρονικό διάστημα  διεκρίθη για την μετά φανατισμού υποστήριξη των απόψεων του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, τόσο στο Ουκρανικό εκκλησιαστικό πρόβλημα, όσο και στο περί πρωτείου θέμα. Μάλιστα το δεύτερο το υπογράμμισε στην αντιφώνησή του προς τον Πατριάρχη κατά το  Μικρό Μήνυμα του: «...Θα έχω πάντοτε εστραμμένον το βλέμμα μου προς Υμάς, Σεπτέ Πρώτε της Ορθοδοξίας».

Όπως είναι γνωστό ο κ. Ελπιδοφόρος, ως Μητροπολίτης Προύσης, τον Φεβρουάριο του 2014 έγραψε άρθρο – απάντηση στο περί πρωτείου κείμενο του Πατριαρχείου της Μόσχας, με τίτλο «Primus sine paribus». Σε αυτό γράφει: «Εάν θέλωμεν να ομιλήσωμεν περί πηγής ενός πρωτείου εις την ανά την οικουμένης Εκκλησίαν, αύτη είναι αυτό τούτο το πρόσωπον του εκάστοτε Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος ως αρχιερεύς είναι μεν πρώτος «μεταξύ ίσων», ως Κωνσταντινουπόλεως όμως και συνεπώς ως Οικουμενικός Πατριάρχης είναι πρώτος δίχως ίσον (primus sine paribus)." 

Το άρθρο στηρίχθηκε στην προ αυτού διατυπωμένη ιδία άποψη του Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ιωάννου. 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος δεν κατεδίκασε την περί πρωτείου άποψη του κ. Ελπιδοφόρου. Αντιθέτως τον προήγαγε, που σημαίνει ότι την εγκρίνει και τον ικανοποιεί.

Επειδή το θέμα του Πρωτείου του Οικουμενικού Πατριάρχου τείνει να προβληθεί ως καινοφανές δόγμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας θα αναφερθεί η άποψη περί του πρωτείου της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που είναι ανωτέρα των μεμονωμένων απόψεων Μητροπολιτών, ακόμη και του ιδίου του Πατριάρχου, αφού δεν ισχύει στην Ορθόδοξη Εκκλησία το περί του αλαθήτου δόγμα, που στον Ρώμης  συνοδεύει το πρωτείο.

Τον Αύγουστο του 1895 εξαπολύθηκε Εγκύκλιος Πατριαρχική και Συνοδική «προς τους Ιερωτάτους και Θεοφιλεστάτους εν Χριστώ αδελφούς Μητροπολίτας και Επισκόπους και τον περί αυτούς ιερόν και ευαγή κλήρον και άπαν το ευσεβές και ορθόδοξον πλήρωμα του αγιωτάτου Αποστολικού και Πατριαρχικού Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως».

Στην Εγκύκλιο ο τότε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Άνθιμος και οι περί αυτόν Συνοδικοί Μητροπολίτες καταγγέλλουν ότι «εν εσχάτοις χρόνοις ο πονηρός διέσπασεν από της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού και έθνη ολόκληρα της Δύσεως, εμφυσήσας τοις επισκόποις της Ρώμης φρονήματα υπερφιάλου αλαζονείας, ποικίλας γεννησάσης καινοτομίας αθέσμους και αντιευαγγελικάς». Βαρύτατες οι κατηγορίες κατά των επισκόπων της Ρώμης και ειδικότερα του τότε Πάπα Ρώμης Λέοντος ΙΓ΄. Γιατί; Διότι καθιέρωσαν το πρωτείο «sine paribus»…

Στη συνέχεια εξηγούν γιατί ο Πάπας της Ρώμης έχει φρόνημα υπερφιάλου αλαζονείας με το δόγμα του περί πρωτείου: «Οι θείοι Πατέρες τιμώντες τον Επίσκοπον Ρώμης μόνον ως της πρωτευούσης πόλεως του κράτους απέδωκαν αυτώ προεδρείας πρεσβεία τιμητικά, θεωρήσαντες αυτόν απλώς ως πρώτον τη τάξει επίσκοπον, τουτ’ έστι πρώτον εν ίσοις, άπερ πρεσβεία και τω Κωνσταντινουπόλεως απένειμαν κατόπιν, ότε η πόλις αύτη εγένετο πρωτεύουσα του ρωμαϊκού κράτους, ως μαρτυρεί περί τούτου ο κη΄ κανών της Δ΄ εν Χαλκηδόνι Οικουμενικής Συνόδου...."    

Εκ του κανόνος τούτου καταφαίνεται ότι ο Ρώμης εστίν επίσκοπος ισότιμος τω επισκόπω της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως και τοις των άλλων Εκκλησιών, εν ουδενί δε κανόνι και παρ’ ουδενί των πατέρων υπαινιγμός τις γίνεται, ότι ποτέ ο Ρώμης μόνος εστίν ο αρχηγός της καθόλου Εκκλησίας και ο αλάθητος κριτής των επισκόπων των άλλων ανεξαρτήτων και αυτοκεφάλων Εκκλησιών...Εκάστη κατά μέρος αυτοκέφαλος Εκκλησία εν τε τη Ανατολή και τη Δύσει ην όλως ανεξάρτητος και αυτοδιοίκητος κατά τους χρόνους των επτά Οικουμενικών Συνόδων. Όπως δε οι επίσκοποι των αυτοκεφάλων Εκκλησιών της Ανατολής, ούτω και οι της Αφρικής, της Ισπανίας, των Γαλλιών, της Γερμανίας και της Βρεττανίας εκυβέρνων τα των Εκκλησιών αυτών έκαστοι δια των ιδίων τοπικών Συνόδων, ουδέν αναμίξεως δικαίωμα έχοντος του επισκόπου Ρώμης, όστις και αυτός επίσης υπήγετο και υπείκεν εις τας συνοδικάς αποφάσεις.

Εν σπουδαίοις δε ζητήμασι δεομένοις του κύρους της καθόλου Εκκλησίας εγίνετο έκκλησις εις Οικουμενικήν Σύνοδον, ήτις μόνη ην και έστί το ανώτατον εν τη καθόλου Εκκλησία κριτήριον. Τοιούτον υπήρχε το αρχαίον της Εκκλησίας πολίτευμα. Οι επίσκοποι ήσαν ανεξάρτητοι απ’ αλλήλων και ελεύθεροι όλως εν τοις ιδίοις έκαστος ορίοις, μόνον ταις συνοδικαίς διατάξεσιν υπείκοντες και παρεκάθηντο ίσοι προς αλλήλους εν ταις συνόδοις. Ουδείς δε εξ αυτών διεξεδίκει ποτέ μοναρχικά δικαιώματα επί της καθόλου Εκκλησίας....

Κατά τους εννέα αιώνας των Οικουμενικών Συνόδων η ανατολική ορθόδοξος Εκκλησία ουδέποτε ανεγνώρισε περί πρωτείου υπερφιάλους αξιώσεις των επισκόπων της Ρώμης, επομένως ουδέποτε υπετάχθη αυτοίς, ως τρανώς μαρτυρεί η εκκλησιαστική ιστορία.....Αφάτου δε λύπης πληρούται πάσα ευσεβής και ορθόδοξος καρδία βλέπουσα την παπικήν Εκκλησίαν εμμένουσαν υπεροπτικώς  εν αυταίς ταις καινοτομίαις και ήκιστα συντελούσαν εις τον ιερόν της ενώσεως σκοπόν δι’ αποπτύσεως των αιρετικών τούτων καινοτομιών και επανόδου εις το αρχαίον καθεστώς της μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας...» (Σημ. Οι υπογραμμίσεις του γράφοντος).

Δια την ιστορία αναφέρονται οι συνυπογράψαντες την Εγκύκλιο Μητροπολίτες: Κυζίκου Νικόδημος, Νικομηδείας Φιλόθεος, Νικαίας Ιερώνυμος, Προύσης Ναθαναήλ, Σμύρνης Βασίλειος, Φιλαδελφείας Στέφανος, Λήμνου Αθανάσιος, Δυρραχίου Βησσαρίων, Βελεγράδων Δωρόθεος, Ελασσώνος Νικόδημος, Καρπάθου και Κάσου Σωφρόνιος και Ελευθερουπόλεως Διονύσιος. Η συγκεκριμένη Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιος ουδέποτε αναιρέθηκε και με βάση τα υποστηριζόμενα από τον κ. Βαρθολομαίο για τις αποφάσεις της Πατριαρχικής Συνόδου,  αυτή έχει ισχύ κανόνα. Επομένως οι περί του πρωτείου του Κωνσταντινουπόλεως απόψεις των Περγάμου και Αμερικής, με τη σύμφωνη γνώμη του Οικ. Πατριάρχου, ελέγχονται ως «αιρετικές καινοτομίες».

Με την ευκαιρία της εκλογής του κ. Ελπιδοφόρου στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής κυκλοφορήθηκε το βιογραφικό του. Σε αυτό αναγράφεται ότι γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1967 και  αποφοίτησε  από το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης το 1991. Δεν αναφέρεται πως στα ενδιάμεσα χρόνια δεν ήταν στην Κωνσταντινούπολη, αλλά στην Αθήνα, στην Καλλιθέα συγκεκριμένα, όπου και έλαβε την εγκύκλια μόρφωση και του αναπτύχθηκε ο πόθος της ιεροσύνης. Ελπίζεται να είναι ακούσια η παράλειψη και όχι γιατί θεωρεί μειονέκτημά του ότι μεγάλωσε στην Ελλάδα.-

Παλαιοημερολογιτικος Οικουμενισμος

Παλαιοημερολογιτικος Οικουμενισμος0

Yahoo/Εισερχόμενα

LiveJournal Comment <lj-notify@livejournal.com>

Προς:episkirikos@yahoo.gr

16 Μαΐ στις 4:27 μ.μ.

Somebody replied to your LiveJournal post in which you said:

"ΑΒΛΕΠΤΟΥΝΤΕΣ ΕΚ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΣΙ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ, ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΤΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΥΤΑΣ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΟΥ ΤΑΣ ΕΝΑΠΟΔΕΚΤΟΥΣ ΦΩΝΑΣ"(ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ)

Οἱ θέλοντες νά καλύψουν τήν προδοσία των νεοημερολογῖται ἐπικαλοῦνται συχνά τό ἑξῆς ἐπιχείρημα, ὅπως τό διετύπωσε ὁ νεοημερολογίτης Μητροπολίτης Ἱερεμίας Φούντας: «Γνωρίζομεν από τα ιερά μας κείμενα ότι το παν στη Εκκλησία είναι η ενότητα, και λοιπόν, κατά τον ωραίο λόγο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, «πανταχού τη Εκκλησία μετά ακριβείας επώμεθα, την αγάπην και την ειρήνην προτιμώντες απάντων»

Τήν ἀπάντησιν ἐπί τοῦ ἀνωτέρω "επιχειρήματος", τήν ἔδωκαν οἱ ἴδιοι οἱ νεοημερολογίτες. Ἰδού τί ἔγραψαν παλαιότερον στήν "Αποτείχιση": "Κανένας δεν αμφιβάλλει ότι η ενότητα στην Εκκλησία είναι αναγκαίο συστατικό της ουσίας της. Αλλ’ η ενότητα εν αγάπη και αληθεία. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος όταν έλεγε τα παραπάνω δεν είχε ενότητα με όλους τους επισκόπους, επειδή είχε ενότητα με το Χριστό που είναι η αλήθεια. Και ήταν μισούμενος απ’ αυτούς διότι έλεγε και έπραττε, διότι ζούσε ζωή αγία, διότι οι αρχές του τους ήταν αδυσώπητος έλεγχος. Τους ήταν βαρύς και βλεπόμενος και ακουόμενος. Και τελικώς υποκινούντες την αυτοκρατορική εξουσία με την οποία είχαν ταυτιστεί και ξημερωνοβραδιάζονταν στο ανάκτορο, τον δολοφόνησαν με το άγριο μαρτύριο της ασταμάτητης οδοιπορίας. Είναι κατακριτέος ο Χρυσόστομος που δεν είχε ενότητα με τέτοιους ψευδαδέλφους επισκόπους και φονείς";

Συμφωνοῦμε απολύτως μέ τήν ἀνωτέρω ἀπάντησιν, αλλά λυπούμεθα διότι οἱ ἴδιοι δέν ἀντιλαμβάνονται, ὅτι παραμένοντες εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὁ ὁποῖος εἰσήχθη ὡς Οἱκουμενισμός, περιπίπτουν εἰς τό ἴδιον λάθος. Τό γνωρίζουν διότι τούς τό εἴπομεν πολλάκις. Εφ' ὅσον δέν καταδικάζουν "ἐν λόγοις καί ἐν ἔργοις" (Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός), τόν Καταστατικόν Χάρτην τῆς "Ἐκκλησίας" των, ἤτοι τήν Παναιρετικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920, τῆς ὁποίας τόν πρῶτον ὅρον ἐφήρμοσαν μέ τήν ἀπόφασιν τοῦ ψευδοπανορθοδόξου Συνεδρίου τοῦ 1923 καί ἐφ' ὅσον δέν ἐξέρχονται ἐκ τοῦ Πανορθοδόξως καταδεδικασμένου (ἀπό τόν ΙΣΤ αἰῶνα καί ἐν συνεχεία) Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, δέν δικαιοῦνται ἐπ' οὐδενί νά λέγουν ὅτι «πανταχού τη Εκκλησία μετά ακριβείας επώμεθα, την αγάπην και την ειρήνην προτιμώντες απάντων». Διότι τό ἀληθές ἐν προκειμένω ειναι, ὅτι μέ τήν ἐπί 80 ετίαν καί πλέον παραμονήν των εἰς τό νέον ἡμερολόγιον (ὁ ὁποῖος τόν Οἰκουμενισμόν ἐξυπηρέτησε καί οχι τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ), οὔτε τήν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας μετά ἀκριβείας ἀκολουθοῦν, οὔτε τήν ἀληθινήν εἰρήνην καί τήν ἀγάπην διακονοῦν καί ὑπηρετοῦν. Τουναντίον "ἀβλεπτοῦντες ἐκ τοῦ μίσους προδίδουσι καί τῶν Προφητῶν τά μηνύματα καί τῶν Ἀποστόλων τά διδάγματα καί τῶν Πατέρων τά παραγγέλματα καί αὐτάς δή τάς ἐναποδέκτους τοῦ Δεσπότου φωνάς" (Μεγάλου Ἀθανασίου). Προδίδουν δηλαδή τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, "ἀγαπῶντες" ψευδωνύμως καί οἰκουμενιστικῶς καί προτιμῶντες οὐχί τό "ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν" ἀλλά τήν "εἰρήνην τήν χωρίζουσαν ἀπό τόν Θεόν". Καί ἀς μή ξεχνοῦν ὅ,τι καί οἱ ἴδιοι πολλάκις διά γλώσσης καί μόνον λέγουν: "Κρείσσων ἐπαινετός πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ" (Γρηγόριος Θεολόγος);

'Αγαπητοί ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μάς θέλει "ἀληθεύοντας ἐν ἀγάπη" καί "ὁμολογοῦντας μέ παρρησίαν", ἔστω καί αν αὐτό μᾶς στοιχίσει καί τόν μαρτυρικόν θάνατον. Ὅπως ἐστοίχισε καί εἰς τόν "μετά τούς διωγμούς μάρτυρα" 'Ιωάννην τόν Χρυσόστομον.

Their reply was:

Subject: Παλαιοημερολογιτικος Οικουμενισμος0
Οπως γρσφεις κι εσυ Αντωνιε, η θεωρια αυτη του Σταυρου και του οποιουδηποτε Σταυρου ειναι οικουμενισμος σε ολο του το μεγαλειο. Υπαρχουν αρκετα επ αυτου, αλλα τωρα δεν μπορω να σου τα στειλω. Νομιζω πως τωρσ δεν ειναι το πρωτευον θεμα. Οταν καποια στιγμη χρειασθη θα ζητησω να γραψουμε Συνοδικως.