Ο συγκλονιστικός Βίος της οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου

Ο συγκλονιστικός Βίος της οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου.

 Η οσία Ειρήνη από την Καππαδοκία, που ασκήτευσε στη Μονή του Χρυσοβαλάντου ( 28 Ιουλίου)

 

Η οσία Ειρήνη ζούσε στην Καππαδοκία στους κόλπους πλούσιας και ευγενούς οικογένειας, μετά τον θάνατο του εικονομάχου αυτοκράτορα Θεοφίλου (842). Όταν η Θεοδώρα ανέλαβε την αντιβασιλεία, αναζήτησε σε όλη την Αυτοκρατορία σύζυγο για τον γιο της, τον αυτοκράτορα Μι­χαήλ Γ’ (842-867). Οι απεσταλμένοι της αυλής πρόσεξαν την ομορφιά και ευγένεια των ηθών της Ειρήνης και την έστειλαν στην Κωνσταντι­νούπολη μαζί με την αδελφή της, η οποία παντρεύτηκε αργότερα τον καίσαρα Βάρδα, αδελφό της Θεοδώρας. Στο δρόμο τους πέρασαν κοντά από το όρος Όλυμπος της Βιθυνίας και η Ειρήνη επισκέφθηκε τον άγιο Ιωαννίκιο τον Μέγα [+ 4 Νοεμ.], ο οποίος την χαιρέτησε προλέγοντας ότι θα γινόταν ηγουμένη της Μονής Χρυσοβαλάντου.

 

Η θεία Πρόνοια εμπό­δισε το γάμο της με τον αυτοκράτορα και, με την καρδιά της ξαλαφρωμένη και γεμάτη χαρά, μοίρασε τα υπάρχοντά της και αποσύρθηκε στην Μονή Χρυσοβαλάντου, την οποία είχε ιδρύσει ο πατρίκιος Νικήτας (Νικόλαος), κοντά στην στέρνα του Άσπαρ, σε τόπο ευάερο, μακριά από τις πλατείες και τα θορυβώδη μέρη. Στη μοναχική κουρά της, η μακαρία μαζί με τις τρίχες της κεφαλής έκοψε και κάθε δεσμό που την κρατούσε στον κόσμο και δόθηκε με ζήλο στους ασκητικούς αγώνες γνω­ρίζοντας ότι στο μέτρο που εξασθενίζει το σώμα, ο έσω άνθρωπος ανα­καινίζεται και πλησιάζει το Θεό (Β΄ Κορ. 4. 16).

 

Έχοντας μόνο έναν χιτώνα που άλλαζε μία φορά τον χρόνο, τρεφόμενη με νερό και ψωμί, υποτασσόταν πρόθυμα και με χαρά σε ό,τι της όριζαν, αγνοώντας τις αντιρρήσεις και τους γογγυσμούς. Η διαρκής κατάνυξη χαροποιούσε την καρδιά της και έκανε το πρόσωπό της να λάμπει και σαν γόνιμη γη έφερε τους πλούσιους καρπούς των αγίων αρετών. Έβλεπε όλες τις αδελφές της σαν βασίλισσες και θεωρούσε τον εαυτό της ως θεραπαινίδα τους, προσφερόμενη στις πιο ευτελείς εργασίες για να τις διακονεί. Από το στόμα της έβγαιναν μόνον λόγια των Γραφών ή των αγίων Πατέρων, τους οποίους μελετούσε αδιάκοπα. Ενώ ήταν λιγότερο από έναν χρόνο στο μοναστήρι, έχοντας διαβάσει με θαυμασμό το Βίο του αγίου Αρσε­νίου [+ 8 Μαΐου], ο οποίος προσευχόταν από τη δύση του ηλίου έως την αυγή, προσπάθησε να τον μιμηθεί.

 

Και με την βοήθεια της θείας χάριτος κατάφερε σιγά-σιγά να στέκει όρθια, με υψωμένα τα χέρια σε προσ­ευχή, όλη την ημέρα και όλη την νύκτα. Αγωνιζόταν με τέτοια σοφία να δουλαγωγήσει το σώμα στην ανάταση της ψυχής της προς τον Θεό, ώστε καμιά μηχάνευση του δαίμονα δεν μπορούσε να την πλήξει. Όταν εκείνος της υπέβαλλε μνήμες από την δόξα και την ευμάρεια της ζωής που είχε εγκαταλείψει, πήγαινε να εξομολογηθεί τους λογισμούς της στην ηγουμένη της, διπλασίαζε την άσκησή της και αμέσως ελευθερωνόταν από τις αναμνήσεις αυτές.

 

Μετά το θάνατο της ηγουμένης, υποδείχθηκε παρά την θέλησή της ως διάδοχός της και χειροτονήθηκε από τον πατριάρχη άγιο Μεθόδιο [+ 14 Ιουν.]. Ενθυμούμενη την προφητεία του αγίου Ιωαννικίου και λογίζοντας ως καθήκον της να μην αναζητεί τα αρεστά στην ίδια αλλά τα ασθενήματα των αδυνάτων βαστάζειν (Ρωμ. 15, 1), έζησε έκτοτε ως άγγελος επίγειος, επιμηκύνοντας τις νηστείες της, προσευχόμενη όλη τη νύκτα και κάνοντας αμέτρητες μετάνοιες. Με τα μέσα αυτά προσείλκυσε την χάριν του Θεού και έλαβε τόση σοφία, ώστε να δύναται να οδηγεί πλήθος ψυχών στην οδό της Σωτηρίας. Ζητούσε από τις αδελφές να μην την θεωρούν ως ανώτερή τους, αλλά ως μία συμμονάστριά τους που είχε ορισθεί να τις υπηρετεί.

 

Με γλυκύτητα και υπομονή τις παραι­νούσε να πολιτεύονται στα πάντα κατά το πνεύμα του Ευαγγελίου, απο­τάσσοντας τα μάταια θέλγητρα της δόξας και της εκτίμησης των ανθρώ­πων. Αν δεν ήθελαν η αποταγή τους να είναι επιφανειακή, όφειλαν να φροντίζουν να διατηρούν όχι μόνο την αγνεία τους, αλλά και την πραό­τητα, αρετές υπεράνω της φύσης που χαρίζονται από τον Χριστό σε όσους προσεύχονται με πίστη. Ό,τι κι αν κατακτούσαν, συμβούλευε τις μαθήτριές της να το θεωρούν ως δώρο του Θεού και να τελούν αδιαλείπτως σε κατάνυξη αναπέμποντας ευχαριστίες. Απαγόρευε εξάλλου σ’ αυτές να προσεύχονται για την υγεία τους, λέγοντας ότι τίποτε δεν είναι λυσιτελέστερο για την ψυχή από την ασθένεια που γίνεται δεκτή με ευγνω­μοσύνη.

 

Έχοντας λάβει από άγγελο Κυρίου το προορατικό χάρισμα, η οσία ήταν σαν προφήτις του Θεού στην μονή της. Αφού αναπαυόταν για λίγο μετά την Ακολουθία του Όρθρου, καλούσε τις αδελφές και μία-μία, με τέχνη και διάκριση, τις βοηθούσε να εμφανίζονται αγνές και ανυπόκριτες ενώπιον του Θεού, αποκαλύπτοντάς τους τούς πιο κρυφούς λογισμούς τους. Γρήγορα κατέστη περιώνυμη σε όλη την Βασιλεύουσα για τις αρετές και τη σοφία με την οποία καθοδηγούσε την αδελφότητά της, ώστε κάθε είδους άνθρωποι, πλούσιοι και πτωχοί, μικροί και τρανοί, προσ­έρχονταν κοντά της για να λάβουν τις συμβουλές της και να εναποθέσουν την ελπίδα τους στις προσευχές της. Σε όλους δίδασκε την ωφέ­λεια της μετανοίας, που σε κάθε στιγμή μπορεί να καταστήσει το Θεό ευμενή έναντι ημών.

 

Με την στήριξη της θείας χάριτος πρόκοβε ασταμάτητα στην άσκηση και την καθαρά προσευχή. Κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, μέχρι το Πάσχα, δεν έτρωγε ψωμί, αλλά λίγα μόνα λαχανικά, μία φορά την εβδομάδα. Η ολονύκτια αγρυπνία τής είχε γίνει τόσο φυσική όσο ο ύπνος στους άλλους ανθρώπους, και περνούσε τις νύκτες της με τα χέρια υψω­μένα προς τον ουρανό, βυθισμένη σε άγιες θεωρίες. Ενίοτε έμενε στην στάση αυτή δύο ημέρες συνέχεια, ακόμη και μία ολόκληρη εβδομάδα, σε σημείο που οι μαθήτριές της χρειαζόταν στο τέλος να την βοηθήσουν να κατεβάσει τα μουδιασμένα χέρια της.

 

Μία νύκτα, μια μοναχή κοιτάζον­τας στην αυλή είδε την οσία Ειρήνη να προσεύχεται ανυψωμένη θαυματουργικά από το έδαφος, ενώ τα δύο πελώρια κυπαρίσσια που ορθώ­νονταν στην αυλή του μοναστηριού είχαν λυγίσει τις κορφές τους μέχρι το έδαφος· επανήλθαν δε στην θέση τους μόνο όταν σφραγίστηκαν από την οσία με το σημείο του Σταυρού. Αυτή η νυκτερινή προσευχή ήταν φοβερή για τους δαίμονες, οι οποίοι διπλασίαζαν τις επιθέσεις τους μέσα στη νύκτα.

 

Μία φορά ένας από αυτούς έριξε πάνω της το αναμμένο φι­τίλι μιας κανδήλας. Τα ρούχα της Ειρήνης πήραν αμέσως φωτιά. Παρέμεινε ωστόσο ατάραχη και θα είχε καεί ολόκληρη αν μία μοναχή που ξύπνησε από τη μυρωδιά της σάρκας και των ρούχων που καίγονταν δεν έμπαινε στο κελλί της ηγουμένης παραβιάζοντας την πόρτα. Μέσα στους πυκνούς καπνούς είδε την οσία στις φλόγες όρθια και απαθή να προσεύχεται. Καθώς την έσπρωξε προσπαθώντας να σβήσει τις φλόγες, η Ειρήνη χαμήλωσε τα χέρια της και της είπε επιτιμητικά: «Γιατί μου στέρησες μια τόσο μεγάλη απόλαυση με την απότομη αυτή παρέμβασή σου; Ένας άγγελος στεκόταν μπροστά μου πλέκοντάς μου ένα στεφάνι από άφθαρτα άνθη, τέτοια που δεν έχει δει ανθρώπου μάτι και ήταν έτοι­μος να με πάρει από δω, όταν εσύ τον έδιωξες». Κι όταν η μαθήτρια της ξεκόλλησε τα ράκη του υφάσματος από τη σάρκα της, θεσπέσια ευω­δία γέμισε το μοναστήρι.

 

Μιαν άλλη φορά ένας ναυτικός που ήλθε από την Πάτμο παρουσιάστηκε στο μοναστήρι και έδωσε στην οσία τρία υπέροχα μήλα, τα οποία ο άγιος Απόστολος Ιωάννης του είχε αναθέσει να της παραδώσει. Το πρώτο μήλο στάθηκε αρκετό να την τρέφει για σαράντα ημέρες, κατά τις οποίες το στόμα της ανέδιδε μία υπερκόσμια ευωδία· μοίρασε το δεύ­τερο στην αδελφότητα την Μεγάλη Πέμπτη και κράτησε το τρίτο ως ακριβό φυλαχτό, αρραβώνα των άφθαρτων αγαθών του Παραδείσου.

 

Χάρις στο προφητικό χάρισμα, η αοίδιμος Ειρήνη επιτέλεσε πλήθος άλλων θαυμάτων και προέβλεψε συγκεκριμένα τη δολοφονία του Βάρδα, την οποία ακολούθησε λίγο αργότερα εκείνη του Μιχαήλ Γ’ (867), καθώς και την ανάληψη της εξουσίας από το Βασίλειο Α’ το Μακεδόνα. Με την βοήθεια του αγίου Βασιλείου του Μεγάλου και της αγίας Αναστα­σίας της Φαρμακολυτρίας θεράπευσε δαιμονισμένους και έσωσε έναν συγ­γενή της, τον οποίο ο αυτοκράτορας είχε κατά νου να εκτελέσει ως προ­δότη, εμφανιζόμενη στον ηγεμόνα, απαστράπτουσα και πλήρης δόξης. Ο αυτοκράτορας Βασίλειος αναγνώρισε το σφάλμα του, ζήτησε συγγνώμη και έκτοτε έδειξε την ευμένειά του απέναντι στο μοναστήρι.

 

Η οσία Ειρήνη έφθασε σε ηλικία εκατόν τριών ετών, διατηρώντας όλη την δροσιά και την φυσική ομορφιά της, σημάδι του κάλλους της ψυχής της.  Ο Φύλακας Άγγελός της την προειδοποίησε ένα έτος πριν για τον χρόνο της τελευτής της και όταν έφθασε η ημέρα συγκέντρωσε τις αδελ­φές της, όρισε την ηγουμένη που είχε επιλέξει ο Θεός και αφού τις προέτρεψε να περιφρονούν ό,τι είναι πρόσκαιρο ώστε να ζουν τον αγαπημένο Νυμφίο τους, έκλεισε γαλήνια τα μάτια της και παρέδωσε την ψυχή της εις χείρας Θεού. Ενταφιάσθηκε στο παρεκκλήσιο του αγίου μάρτυρος Θεο­δώρου και ο τάφος της ανέδιδε διαρκώς μία ουράνια ευωδία, φανερώνον­τας σε όλους την παρρησία που είχε αποκτήσει παρά τω Θεώ, ενώ μέ­χρι τις ημέρες μας η οσία Ειρήνη δεν παύει να μεσιτεύει υπέρ εκείνων που την επικαλούνται με πίστη

(Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας-Ιούλιος, εκδ. Ίνδικτος, σ. 318-321)

 

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ΙΕΡΟΥ ΜΕΤΟΧΙΑΚΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ ΤΕΥΧΟΣ 3 ΕΤΟΥΣ 1999

 

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ΙΕΡΟΥ ΜΕΤΟΧΙΑΚΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ ΤΕΥΧΟΣ 3 ΕΤΟΥΣ 1999

- Σεπτεμβρίου 29, 2024

 

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ

ΑΝΤΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ»

᾿Εκδίδεται ἐπιμελεία τοῦ «Κέντρου Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἱεραποστολῆς, Ἐκκλησιαστικῆς Διακονίας καί Ἀντιαιρετικοῦ Ἀγῶνος τῆς Ι. Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» (Παράρτημα τοῦ Μετοχιακοῦ Ι.Ν. Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα)» καί μέ τήν εὐλογίαν τοῦ ‘Επισκόπου Κηρύκου Κοντογιάννη. Δημοσιεύονται θέματα ἀντιαιρετικοῦ - ἀντιοικουμενιστικοῦ περιεχομένου, τά ὁποῖα ἐν πολλοῖς ἀναλύονται κατά τάς συνάξεις τῶν στελεχῶν τοῦ Ι.Ν. Ἁγίου Σπυρίδωνος, κάθε Δευτέρα ἀπόγευμα μετά τόν Ἑσπερινόν καί τήν μικράν Παράκλησιν.

Διεύθυνσις: Μετοχιακός Ιερός Ναός Ἁγίου Σπυρίδωνος

Καρέα  Λεωφόρος Καρέα 56.

 

Τεῦχος 3ον

(Ἡ πρώτη ἔκδοσις ἔγινε τόν Μάίον τοῦ 1999)

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ.

ΟΓΔΟΗΚΟΝΤΑ ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΝ

(19 ΜΑΪΟΥ 1919 - 19 ΜΑΪΟΥ 1999)

Εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν Μενιδίου, ὅπου μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ ἀπό δεκαετίας ἐφημερεύω, τό σύνολο σχεδόν τῶν ἐνοριτῶν εἶναι ῞Ελληνες προερχόμενοι ἀπό τόν ῾Ελληνικώτατο Πόντο καί διά τοῦτο ἀπό ἐτῶν ἔχω καθιερώσει κάθε χρόνο κατά τήν ἡμέραν τῆς θλιβερᾶς μνήμης τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ, 19 Μαΐου μέ τό ᾿Εκκλησιαστικό ῾Ημερολόγιο, τήν τέλεσιν θείας Λειτουργίας εἰς τιμήν καί μνήμην τῶν ῾Αγίων Νεομαρτύρων τῆς Πίστεώς μας καί ἐπιμνημόσυνον δέησιν ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν "ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος ἀγωνισαμένων καί εὐκλεῶς πεσόντων πατέρων καί ἀδελφῶν ἡμῶν". Τοῦτο ἔχομεν προγραμματίσει καί ἐφέτος, καί θά τελέσωμεν τήν Τρίτην τῆς Πεντηκοστῆς, 19 Μαΐου (Ε.Η.), θείαν Λειτουργίαν. Διά τοῦτο, μέ τήν εὐκαιρίαν αὐτήν, θά κάνωμεν καί μίαν σύντομον ἀναφοράν εἰς τό θέμα τοῦτο τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ, ἀπό τῶν στηλῶν τοῦ παρόντος μικροῦ φυλλαδίου μας, ὥστε νά πάρουμε καί μερικά ἀπαραίτητα, γιά τήν ἑλληνοχριστιανική πορεία μας, διδάγματα.

᾿Εκεῖνο πού πρωτίστως δέν πρέπει ποτέ νά ξεχνᾶμε, εἶναι πώς γιά τήν Γενοκτονία τοῦ Πόντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ δέν εἶναι ἔνοχοι μόνον οἱ Τοῦρκοι. Ναί μέν, ὅπως ἔχει παρατηρηθῇ: "Οἱ Τοῦρκοι δέν μπῆκαν στή ζωή τῶν ἄλλων λαῶν παρά σκορπώντας χειμάρρους αἵματος καί δακρύων...Δέν ἐπιβεβαιώθηκε ἡ παρουσία τους μέσα στόν κόσμο παρά μέ τόν πόλεμο καί τίς ἁλυσίδες...Δέν ἔζησαν παρά μέ σκλαβωμένους", ὅμως, δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ποῖοι κρύπτονται πίσω ἀπό τούς Τούρκους. Νά μή ξεχνᾶμε πώς πίσω ἀπό τήν γενοκτονία τοῦ Πόντου, πίσω ἀπό τήν Νεοτουρκική ἐπανάσταση, πίσω ἀπό τόν Κεμάλ ᾿Αττατούρκ, ὑπῆρξε καί ἔδρασε ὁ διεθνής ῾Εβραϊκός Σιωνισμός καί ὁ ἀντίχριστος Παπισμός. (Βλ. ᾿Επισκόπου Κηρύκου, Τό ὁλοκαύτωμα τοῦ Πόντου..., ῾Ομιλία, ᾿Αθῆναι 1997). ῞Οταν ἄρχισαν νά προγραμματίζουν τίς σφαγές, τούς βίαιους ἐξισλαμισμούς, τίς λεηλατήσεις, τίς ἐκτοπίσεις, τίς ἐξορίες καί γενικά τήν Γενοκτονίαν τοῦ Ποντιακοῦ καί κατόπιν ὅλου τοῦ Μικρασιατικοῦ ῾Ελληνισμοῦ, ἀκούσθηκε μία πρότασις ἀπό Γερμανό ἀξιωματικό, ὄργανον τῆς αἱρετικῆς Δύσεως (τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ), ἡ ὁποία κυριαλεκτικά μέθυσε τούς Τούρκους: "Σᾶς βεβαιῶ..(πώς)...μέ τό σύστημα πού σᾶς προτείνω ὁ θάνατός τους εἶναι βέβαιος...ἡ μισητή καί ἄτιμη αὐτή ράτσα (τῶν ῾Ελλήνων) θά χαθεῖ γιά πάντα..." (Σημείωσις: ῎Ετσι ἐνεργοῦν οἱ "ἀδελφοί" τῶν Οἰκουμενιστῶν, τότε Μεταξάκη, μετέπειτα ᾿Αθηναγόρου καί σήμερα Βαρθολομαίου).

Καί ἐνόσῳ ἡ Γενοκτονία προχωροῦσε ὁ Πάπας ἐκμεταλλευόμενος τήν δυστυχία τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου ἔστελνε τούς "ἱεραποστόλους" του νά....διδάξουν τούς ῞Ελληνες (δηλαδή νά τούς παρασύρουν), καί ὅταν ὡλοκληρώθηκε ἡ καταστροφή, μέ τό ξερριζωμό ὅλων τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου καί τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας ἀπό τίς πατρογονικές του ἐστίες, καί πάλιν  ὁ Πάπας, ὁ διάδοχος τοῦ αἱμοσταγοῦς ἐκείνου Πάπα (τοῦ Πάπα τῆς νύχτας τοῦ ἁγίου Βαρθολομαίου), ἔκαμε αἰσυθητή τήν ἐγκληματική παρουσία του στέλνοντας συγχαρητήρια, ὅπως ἔχει καταγραφεῖ στήν ἱστορία, εἰς τόν αἱμοσταγῆ Κεμάλ. Δέν χρειάζονται ἐδῶ σχόλια, ἀντιλαμβάνεται κανείς, ποῖοι εἶναι οἱ αἰώνιοι ἐχθροί τοῦ ῾Ελληνισμοῦ καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί πόσον ἐγκληματοῦν ἐκεῖνοι πού τούς "ἀγκαλιάζουν" ἐν ὀνόματι τῆς "οἰκουμενιστικῆς" ἀγάπης.

Καί μία μικρή παρένθεσι χωρίς σχόλια: Οἱ νεότουρκοι τοῦ Κεμάλ ᾿Αττατούρκ πού ὠργάνωσαν καί κατηύθυναν τήν Γενοκτονίαν τοῦ Ποντιακοῦ καί Μικρασιατικοῦ ῾Ελληνισμοῦ ἦσαν δημιούργημα τῆς ῾Εβραϊκῆς Κοινότητος τῆς Θεσσαλονίκης. ῾Ο ἐπισκεφθείς τήν ῾Ελλάδα Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶχε δηλώσει πρό δύο ἤ τριῶν ἐτῶν, ὅτι στήν ἀρχή τοῦ αἰῶνά μας ἤκμαζε εἰς τήν Θεσσαλονίκη μεγάλη ῾Εβραϊκή Κοινότης, μέ τήν ὁποία ζούσαμε εἰρηνικά. Καί διηρωτήθη: Γιατί νά μή συμβαίνῃ καί σήμερα τό ἴδιο; ῾Ο ἴδιος, ὅταν πῆγε στήν Θεσσαλονίκη, στόν προηγούμενο ἐρχομό του στήν ῾Ελλάδα, πῆγε καί "προσκύνησε" στό σπίτι τοῦ Κεμάλ ᾿Αττατούρκ!!!.

Καί τό δεύτερο πού θέλω νά τονίσω σ᾿ αὐτό τό μικρό ἄρθρο, εἶναι ὅτι οἱ ῞Ελληνες Πόντιοι ἀδελφοί μας δέν πρέπει νά ξεχνοῦν τήν ἑλληνοχριστιανική καταγωγή τους καί τό χρέος πού ἔχουν ἔναντι αὐτῆς. Διότι ἡ καταγωγή τους περιποιεῖ εἰς αὐτούς μεγάλην τιμήν, ἀφοῦ καί τότε καί σήμερα ἀποτελοῦν τό ζωντανώτερο κομμάτι τοῦ ῾Ελληνισμοῦ, ὅμως αὐτή ἀκριβῶς ἡ καταγωγή τους εἶναι πού τούς καθιστᾶ καί ὑποχρέους ἔναντι τῶν προγόνων τους νά διαφυλάξουν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν ἱεράν παρακαταθήκην τῆς Πίστεως καί νά συνεχίσουν νά ζοῦν, ὅπως ἐζοῦσαν οἱ πατέρες τους καί ὅπως ἐκεῖνοι, ὡς ἀληθινοί χριστιανοί γονεῖς τούς ὑπέδειξαν. Διότι ἡ γνησία κατά Χριστόν ζωή των, πού ἦταν πανθομολογούμενη, καί τά θερμά καί γεμάτα ἀγάπη διά τήν ᾿Ορθόδοξον πίστιν λόγια των, ὅπως αὐτά διεσώθησαν καί σέ ἐπιστολές των πού ἔστελναν σέ ἀγαπημένα τους πρόσωπα μέσα ἀπό τίς φυλακές, ἐνῶ περίμεναν τόν θάνατο γιά τήν πίστι καί τήν πατρίδα, εἶναι ἱερά παρακαταθήκη πού πρέπει νά ἀποτελέσουν πυξίδα πλεύσεως ὄχι μόνον διά τούς Ποντίους ἀδελφούς μας, ἀλλά δι᾿ ὅλους ἐμᾶς τούς νεώτερους ῞Ελληνας, ἐάν θέλουμε στά δύσκολα αὐτά χρόνια πού περνᾶμε νά παραμείνουμε πραγματικοί ῞Ελληνες καί γνήσιοι ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

Εἶναι πολύ χαρακτηριστική ἐν προκειμένῳ μία ἐπιστολή, πού καί ἄλλοτε ἐδημοσιεύσαμε, ἑνός φυλακισμένου Ποντίου τοῦ Περικλέως Δ. Κουζουδζάκογλου, ἀπό τήν ᾿Αμάσεια, ὁ ὁποῖος μέσα ἀπό τήν φυλακή πού περίμενε μέ χριστιανική καρτερία, τήν θανατική του ἐκτέλεσι, ἔγραψε στήν γυναίκα του καί στά παιδιά του τίς τελευταῖες του συμβουλές: "᾿Αγαπητή καί ποθητή μοι Μαξιμιλιανή καί προσφιλέστατά μου τέκνα, γράφει στήν ἐπιστολή. ῎Ισως ὡς ἄνθρωποι καί χωρίς νά τό θέλωμεν ἐψυχράναμεν ὁ εἷς τόν ἄλλον. ῾Ο Πολυεύσπλαγχνος Θεός ἄς συγχωρήσῃ ἁπάσας τάς ἁμαρτίας ἡμῶν....Μή λησμονεῖτε νά πηγαίνετε τάς Κυριακάς καί ἑορτάς εἰς τήν ἐκκλησίαν. Ζῆτε ὡς γνήσιοι ᾿Ορθόδοξοι. Πάντοτε νά κάμνητε τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ...᾿Επιστήσατε τήν προσοχήν σας καί διά τήν ἀνατροφήν καί ἐκπαίδευσιν τῆς μικρᾶς κόρης μου Τριανταφυλλιᾶς (τό μικρό μου ἀηδονάκι)... ῾Ο Θεός νά μᾶς ἀξιώσῃ νά σχηματίσωμεν μίαν νέαν οἰκογένειαν ἐν τῷ Παραδείσῳ".

Στά δύο ὡς ἄνω σημεῖα πού ἀναφερθήκαμε θά μᾶς βοηθήσῃ πιστεύω καί τό παρακάτω κείμενο τοῦ τότε Μητροπολίτου τῆς Τραπεζοῦντος καί μετέπειτα ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν (ὁ ὁποῖος δυστυχῶς δέν παρέμεινε στήν Γνησία ᾿Ορθοδοξία, ἀλλά ἐλθών εἰς τήν ῾Ελλάδα ἠκολούθησε τόν Νεοημερολογιτσιμόν). Γράφει διά τήν Γενοκτονίαν τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ τά ἑξῆς χαρακτηριστικά:

"Τῇ ἐνόχῳ συνεργίᾳ τῶν συμμάχων χριστιανικῶν δυνάμεων τῆς Δύσεως κατά τά ἔτη 1919 - 1922, τό ἐθνικόν κίνημα τῶν Τούρκων τοῦ Μουσταφᾶ Κεμάλ πασᾶ συνεπλήρωσε τό ἔργον τῶν Νεοτούρκων καί κατά ἑκατοντάδας ἀπηγχονίζοντο ῞Ελληνες κληρικοί καί πρόκριτοι τοῦ Πόντου, ἐνῶ χιλιάδες ἄλλαι στρατευσίμων νέων κατεδικάζοντο εἰς τόν διά τῆς πείνης καί τῶν ταλαιπωριῶν θάνατον ἐν τῇ ἐξορίᾳ. Καί ἐπῆλθε κατά Αὔγουστον τοῦ 1922 ἡ Μικρασιατική καταστροφή καί ἐπηκολούθησεν ἐν ἔτει 1923 ἡ ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν καί ἡ ἐντεῦθεν ἐρήμωσις τοῦ Ποντου, Μικρᾶς ᾿Ασίας καί Θράκης καί ἡ καταστροφή ὁλοκλήρου χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Καί ἐσβέσθη ἡ ᾿Εκκλησία Τραπεζοῦντος "καί ἡ κληρονομία ἡμῶν μετεστράφη ἀλλοτρίοις, οἱ οἶκοι ἡμῶν ξένοις. ῾Οδοί Τραπεζοῦντος πενθοῦσι παρά τό μή εἶναι ἐρχομένους ἐν ἑορτῇ· πᾶσαι αἱ πύλαι αὐτῆς ἠφανισμέναι, οἱ ἱερεῖς αὐτῆς ἀναστενάζουσι, καί αὐτή πικραινομένῃ ἐν ἑαυτῇ... Οἱ παραπορευόμενοι ὁδόν, ἐπιστρέψατε καί ἴδετε εἰ ἐστίν ἄλγος κατά τό ἄλγος μου, ὅ ἐγεννήθη".

(᾿Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, ῾Η ᾿Εκκλησία τῆς Τραπεζοῦντος, σελ. 782.).

᾿Επί τοῦ θέματος θά ἐπανέλθωμεν:

 

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΕΣ - ΣΧΟΛΙΑ

Παραθέτομεν ᾿Επιστολήν πρός τήν ᾿Εφημερίδα "Νέοι ῎Ανθρωποι" σχετικῶς μέ τό ἀντίχριστον ἔργον τοῦ Πάπα, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη τήν 27 Αὐγούστου 1999.

     ΠΡΟΣ τούς "ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ"

Κύριε Διευθυντά

Μετά τό πρόσφατο βομβαρδισμό κατά τῆς Σερβίας ἐγράφη σέ μία ἐφημερίδα, ὅτι κερδισμένοι ἀπό τό ᾿Αμερικανατοϊκό φρενοκομεῖο τοῦ Κοσσυφοπεδίου βγῆκαν ἡ ᾿Αμερική, ἡ ᾿Αγγλία, ἡ Γαλλία, ἡ Γερμανία καί τό Βατικανό. Καί σέ ἕνα περιοδικό διάβασα νά ἐκφράζεται ἡ ἀπορία: Καλά οἱ ὑπόλοιποι δικαιολογημένα ἀναφέρονται ὡς κερδισμένοι ἀπό τήν ὑπόθεσιν αὐτήν, ἀλλά τό Βατικανό γιατί τό ἀνακατεύουν; Καί ἡ ἀπάντησις ἡ ὁποία ἐδόθη ἀπό τό ἴδιο περιοδικό: Μήπως κρυφίως ἔπαιξε τόν ρόλον τοῦ ᾿Ιούδα καί συνήργησε εἰς τά ἀποτρόπαια καί εἰδεχθῆ ἐγκλήματα εἰς βάρος τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ; ῾Ημεῖς πιστεύομεν ὅτι τό Βατικανόν ἔπαιξε πρωταρχικόν ρόλον εἰς τήν ὑπόθεσιν αὐτήν, καί ὅτι συνήργησε μέ τό δικό του μυστικό τρόπο, ὅπως κατά τόν Β' Παγκόσμιον Πόλεμον, ὅταν οἱ Παπικοί Οὐνῖται ἐφόνευσαν περίπου 800.000 Σέρβους, καί ὅπως κατά τό πρόσφατον παρελθόν, μέ τά ἐγκλήματα τῶν Παπικῶν καί Μουσουλμάνων Κροατῶν κατά τῶν Σέρβων, εἰς τό νά συνεχισθοῦν καί σήμερα τά ἀποτρόπαια καί εἰδεχθῆ ἐγκλήματα εἰς βάρος τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ.  ῎Ετσι ἐξηγεῖται καί ἡ σιωπή του  γιά τούς σχιζοφρενικούς βομβαρδισμούς κατά τῆς Σερβίας. ῾Ολόκληρος ἡ διεθνής γνώμη ἐξηγέρθη καί διεμαρτυρήθη  καί τό Βατικανόν ἐτήρησε προκλητικώτατα σιωπήν. ῎Αλλωστε πῶς νά ὁμιλήσῃ ὁ Πάπας καί τί νά πῇ, ἀφοῦ καί οἱ βομβαρδισμοί αὐτοί ἐντάσσονται μέσα στό πρόγραμμα τῆς ἐπιβολῆς τῆς Νέας Τάξεως πραγμάτων εἰς τήν περιοχήν τῶν Βαλκανίων, τό σχέδιον τῆς ὁποίας (Νέας Τάξεως) προβλέπει νά "ἐξοντωθοῦν" οἱ λαοί ἐκεῖνοι, μεταξύ τῶν ὁποίων ἀκούεται ἀκόμη τό κήρυγμα τῆς ᾿Ορθοδοξίας, καί νά ἐνισχυθῇ ἡ ἐπιρροή τοῦ Πάπα, ἔτσι ὥστε νά προχωρήσῃ εὐκολώτερον τό ἀπώτερον σχέδιον τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ Σιωνισμοῦ νά ἀναδειχθῇ ὁ Πάπας ὁ θρησκευτικός πλανητάρχης ἐφ᾿ ὅλης τῆς Οἱκουμένης, ὁ ὁποῖος εἰς τήν συνέχεια θά παραδώσῃ τήν ἐξουσίαν (κατά τά Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών) εἰς τόν ἀναμενόμενον "Μεσσίαν" τῶν Σιωνιστῶν, τόν ᾿Αντίχριστον. Μέσα εἰς αὐτά τά πλαίσια, ἀσφαλῶς, κινεῖται καί ἡ πρόθεσις τοῦ Πάπα νά ἐπισκεφθῇ τήν ῾Ελλάδα καί "νά ἀκολουθήσῃ τό δρομολόγιο τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου, ὁ ὁποῖος ἔφερε τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ στόν Εὐρωπαϊκό χῶρο". Δηλαδή ὁ Πάπας θά ἔλθῃ μέ σκοπό ἀντίθετο ἀπό τό σκοπό τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου. ῾Ο ᾿Απόστολος Πᾶυλος, ὅταν ἦλθε ἐκήρυξε Χριστόν "καί τοῦτον ᾿Εσταυρωμένον", ὁ Πάπας θέλει νά ἔλθῃ διά τό ἐπιβάλῃ τό κήρυγμα τῆς Νέας ᾿Εποχῆς, δηλαδή τοῦ ᾿Αντιχρίστου. Θά ἔλθῃ, δηλαδή ὡς ἀντίχριστος, κατά τό "καί νῦν ἀντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν" καί ὡς πρόδρομος τοῦ ᾿Αντιχρίστου (μέ ῎Αλφα κεφαλαῖο). Δι αὐτό καί ὅλοι οἱ ῞Ελληνες πρέπει νά ἀκούσωμε τήν φωνή τοῦ ᾿Εθναποστόλου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὁ ὁποῖος ἔλεγε: "Τόν Πάπα νά καταρᾶσθε, αὐτός θά εἶναι  ἡ αἰτία" ὅλων τῶν κακῶν. Καί νά ἀντιδράσουμε....

Μετά τιμῆς

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

ΚΗΡΥΚΟΣ

ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

 

ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

Πως πρέπει νάναι ο ιερέας; Δε φτάνει μόνο να είναι άγιος, καθαρός και άψαυστος κηλίδος, αλλά και συνετός. «Νηφάλιον [συνετόν] δει τον ιερέα είναι (βροντοφωνάζει ο άγιος) και διορατικόν και μυρίους πανταχόθεν κεκτήσθαι τους οφθαλμούς, ως ουχ εαυτώ μόνον, αλλά και πλήθει ζώντων τοσούτω» (Λόγ. Γ΄ περί Ιερωσύνης)

«Πρίν δεχθείς να γίνεις ποιμήν των ψυχών, εξέτασε προσεκτικά τον εαυτό σου..Αν δείς ότι κάπου δε θα τα καταφέρεις, μη προχωράς. Αν πείς σε κάποιον που δεν είναι κτίστης, να σου κτίσει ένα σπίτι, θα σου πεί χωρίς ντροπή πως δε ξέρει. Οσο κι αν τον πιέσεις, δε θα δεχθεί…Ο γεωργός δε θα δεχθεί ποτέ να γίνει καπετάνιος, ούτε ο καπετάνιος στρατηγός, έστω κι αν τους απειλούσαν με μυρίους θανάτους. Λόγω του ότι δεν έχουν πείρα, φοβούνται να αναλάβουν τέτοιο έργο. Ενας ο οποίος πρόκειται να αναλάβει διαποίμανση ψυχών, θα πρέπει να δεχθεί το αξίωμα, κι ας μην έχει ιδέα από επιμέλεια ψυχών, μόνο και μόνο επειδή διατάζει ο δείνα και εκβιάζει ο τάδε; Εν ημέρα Κρίσεως δε θα μπορέσεις να δικαιολογηθείς, ούτε ότι σε πίεσαν ούτε ότι ήσουν άπειρος…» (Περί Ιερωσύνης, λόγος δ΄)

Ετσι «ο ιερέας πρέπει νάναι και αξιοπρεπής και απερηφάνευτος και αυστηρός και γλυκομίλητος και επιβλητικός και κοινωνικός και αδέκαστος και εξυπηρετικός και ταπεινός και ανεπηρέαστος και ορμητικός και πράος…Ενας μονάχα πρέπει νάναι ο οραματισμός του, η οικοδομή της Εκκλησίας και να μη επηρεάζεται σε κάθε του ενέργεια ούτε από φιλία ούτε από έχθρα» (Περί Ιερωσύνης Λόγ. Γ΄ 16)

Δε μιλάμε να έχει κάποιος κωλύματα και να προσέλθει στην Ιερωσύνη, ή να του πεί όχι ο πνευματικός του ή ο επίσκοπος και να επιμείνει αυτός και να γίνει ιερέας, ή να δώσει χρήματα για να αγοράσει τη θέση ή, ακόμη χειρότερο, να αποκρύψει κάτι στην εξομολόγηση…Αυτά είναι αδιανόητα για σύνολη την πατερική Παράδοση…Ο ιερός Χρυσόστομος τονίζει ότι ο μέλλων κληρικός πρέπει νάναι ηθική και άψογη προσωπικότητα, διότι η ζωή και η αποστολή του μέσα στο κόσμο είναι σαφώς πιο δύσκολη κι από τη μοναχική πολιτεία. Λέγει σχετικά:«πόση νομίζεις δύναμη και πόση αυτοκυριαρχία πρέπει νάχει ένας ιερωμένος, για να μπορέσει να τραβήξει τη ψυχή του μακριά από κάθε μολυσμό και να διατηρήσει ανέπαφη την πνευματική του ωραιότητα…Γιατί η ομορφιά του προσώπου και τα βεργολυγίσματα του κορμιού και το επιτηδευμένο περπάτημα και τα τσακίσματα της φωνής και το βάψιμο των ματιών με στίμμι και τα πουδραρίσματα της όψης και η βαφή των μαλλιών και τα πολυφροντισμένα κτενίσματα και η πολυτέλεια των ενδυμάτων και τα διάφορα χρυσαφικά και τα πετράδια και τα αρώματα των γυναικών και τα αρώματα και οι μυρωδιές …είναι ικανά να ταράξουν την ψυχή, αν δεν τύχει νάναι ολωσδιόλου σκληρή από τη μεγάλη σωφροσύνη και αυστηρότητα» (Περί Ιερωσύνης, Λόγ. Στ΄ 2) Ακόμη να μη θυμώνει, να μη φθονεί και να μη εκδικείται. Με άλλα λόγια νάναι ο κληρικός του μέλλοντος, αγνός, πράος, συνετός, ανεξίκακος και ικανός στο λόγο και στον χειρισμό των ψυχών.

Τέλος, βασικό προσόν και αρετή είναι η ανιδιοτελής, ανυπόκριτη, εκτενής «εκ καθαράς καρδίας» αγάπη. «Ο γαρ τον Χριστόν φιλών και την ποίμνην Αυτού φιλεί» (Προς Ρωμ. 29, δ) Και συνεχίζει: «αν οι μητέρες δείχνουν τόση φιλοστοργία στα τέκνα τους, πολύ περισσότερον πρέπει ο ιερεύς να δείχνει μεγάλη φροντίδα και επιμέλεια για το ποίμνιό του» (Περί Ιερωσύνης, Λογ. Β,4 & δ΄6)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Την τρίτη Κυριακή μετά το Πάσχα εορτάζουμε τις άγιες Μυροφόρες γυναίκες, και μνημονεύουμε τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία, ο οποίος ήταν μαθητής κρυφός, όπως επίσης και τον νυκτερινό μαθητή Νικόδημο.Οι γυναίκες αυτές είναι οι πρώτες αψευδείς μάρτυρες της Αναστάσεως, ενώ ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος της ταφής του Κυρίου, τα οποία -ταφή και ανάσταση- είναι τα πιο κύρια και συνεκτικά στοιχεία της πίστεώς μας.

Ο Νικόδημος στη συνέχεια έγινε αποσυνάγωγος, γιατί δεν θέλησε να συμφωνεί με τους Ιουδαίους, ενώ τον Ιωσήφ, αφού ενταφίασε το σώμα του Κυρίου, οι Ιουδαίοι τον έριξαν μέσα σ’ ένα βαθύ λάκκο, απ’ όπου αρπάχθηκε με θεία δύναμη και διασώθηκε στην Αριμαθαία, την πατρίδα του. Και ο Χριστός, αφού αναστήθηκε, του εμφανίστηκε ενώ αυτός ακόμη έφερε τα δεσμά, πιστοποιώντας του έτσι ακόμη περισσότερο το μυστήριο της Αναστάσεως. Και ενώ πάθαινε πολλά από τους Ιουδαίους, δεν δεχόταν να αποσιωπήσει το μυστήριο, αλλά με παρρησία έλεγε σε όλους αυτά που είχαν γίνει.

Λέγεται μάλιστα ότι ο Νικόδημος αυτός πρώτος κατέγραψε με λεπτομέρειες σε σύγγραμμα τα σχετικά με το πάθος και την ανάσταση, γιατί καθώς ήταν μέλος της συναγωγής ήξερε με ακρίβεια και τις αποφάσεις και τους λόγους των Ιουδαίων, ήξερε με λίγα λόγια τα πάντα.

Γι’ αυτό τον λόγο, όπως είπαμε, μαζί με τις Μυροφόρες που είδαν την Ανάσταση, τάχθηκαν καί αυτοί ως αψευδείς μάρτυρες της ταφής του Κυρίου, μετά την Κυριακή του Θωμά -η οποία προηγήθηκε, επειδή ο ευαγγελιστής Ιωάννης λέει ότι τα σχετικά με τον Θωμά συνέβησαν μετά από οκτώ μέρες.

Αυτές λοιπόν οι γυναίκες πρώτες είδαν την Ανάσταση και έφεραν στους Μαθητές το χαρμόσυνο μήνυμα. Διότι έπρεπε, το γυναικείο γένος που πρώτο αμάρτησε και κληρονόμησε την κατάρα, αυτό πρώτο να δει και την Ανάσταση, και αυτό που άκουσε: «Με λύπες θα γεννάς τα παιδιά σου» πρώτο να ακούσει τη χαρά.

Μυροφόρες ονομάστηκαν για τον εξής λόγο. Ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, επειδή βιάζονταν μην τους προφτάσει η νύχτα του Σαββάτου, άλειψαν το σώμα του Κυρίου όχι όπως έπρεπε, αλλά μόνο με αλόη και σμύρνα, και αφού το τύλιξαν με το σεντόνι, το έβαλαν μέσα στον τάφο. Γι’ αυτό αυτές, επειδή ως μαθήτριες είχαν διάπυρη αγάπη στον Χριστό, την Παρασκευή αγόρασαν πολύτιμα μύρα, και μετά το Σάββατο πήγαν νύχτα, από τη μια για τον φόβο των Ιουδαίων, καί από την άλλη για να κλάψουν από τα χαράματα καί να αλείψουν με μύρα το σώμα, αναπληρώνοντας τότε την έλλειψη που οφειλόταν στη βιασύνη.

Όταν έφτασαν εκεί, είδαν διάφορες οπτασίες: τους αστράπτοντες δύο αγγέλους στο εσωτερικό του μνημείου καί εκείνον που καθόταν πάνω στον λίθο. Ύστερα είδαν και τον ίδιο τον Χριστό και Τον προσκύνησαν, καί η Μαγδαληνή Τον είδε και νομίζοντάς Τον κηπουρό Τον ρωτούσε.

Οι Μυροφόρες ήταν πολλές αλλά οι Ευαγγελιστές αναφέρουν μόνο τις πιο γνωστές. Και αυτές ήταν:

Πρώτη απ’ όλες η Μαρία η Μαγδαληνή, από την οποία ο Χριστός έβγαλε επτά δαιμόνια. Αυτή μετά την Ανάληψη του Χριστού πήγε στη Ρώμη, όπως λέγεται, και ανέφερε στον Καίσαρα Τιβέριο την υπόθεση του Χριστού, πετυχαίνοντας την καταδίκη σε θάνατο του Πιλάτου και των αρχιερέων. Μετά πήγε στην Έφεσο, όπου και πέθανε και κηδεύτηκε από τον Ιωάννη τον Θεολόγο. Αργότερα ο βασιλιάς Λέων ο ΣΤ’ ο Σοφός (886-912) μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη το άγιο της λείψανο.

Δεύτερη ήταν η Σαλώμη, που ήταν θυγατέρα του Ιωσήφ του Μνήστορος, σύζυγος του Ζεβεδαίου καί μητέρα του ευαγγελιστή Ιωάννη καί του Ιακώβου. Γιατί ο Ιωσήφ απέκτησε τέσσερις γιούς, τον Ιάκωβο που λεγόταν μικρός, τον Ιωσή, τον Σίμωνα και τον Ιούδα, και τρεις θυγατέρες, την Εσθήρ, τη Θάμαρ και τη Σαλώμη. Ώστε όταν ακούσεις στο Ευαγγέλιο για Μαρία τη μητέρα Ιακώβου του μικρού και του Ιωσή, να ξέρεις ότι είναι η Θεοτόκος, γιατί αυτή λογιζόταν ως μητέρα των παιδιών του Ιωσήφ. Και από εδώ συνεπάγεται ότι ο ευαγγελιστής Ιωάννης ήταν ανιψιός του Χριστού, ως παιδί τής νομιζόμενης αδελφής του.

Τρίτη Μυροφόρος ήταν η Ιωάννα, η γυναίκα του Χουζά, ο οποίος ήταν επίτροπος και οικονόμος της οικίας του βασιλιά Ηρώδη. Τέταρτη και πέμπτη οι αδελφές του Λαζάρου, Μαρία και Μάρθα. Έκτη η Μαρία του Κλωπά, τον οποίο κάποιοι ονομάζουν και Κλεόπα. Έβδομη η Σωσσάνα.

Ήταν ακόμη καί άλλες πολλές που, όπως μας ιστορεί ο θείος Λουκάς, υπηρετούσαν τον Χριστό και τους μαθητές Του από τα υπάρχοντά τους.

Επειδή λοιπόν αυτές πρώτες κήρυξαν στους μαθητές την Ανάσταση καί πολύ συνετέλεσαν στην πιστοποίηση καί τη βεβαίωσή της, η Εκκλησία του Θεού παρέλαβε, μετά τον Θωμά, να εορτάζει καί αυτές, επειδή είδαν πρώτες αναστημένο τον Χριστό καί ανήγγειλαν σ’ όλους το σωτήριο κήρυγμα καί έζησαν την κατά Χριστόν ζωή άριστα καί όπως έπρεπε σε μαθήτριες του Χριστού.

ΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ (ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ) ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α.

 

• kirykos
• March 1 2017, 20:13

2017-03-01: kirykos: ΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ (1982 - 1985)

Ὑπό τήν ἰδιότητά μου ὡς Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί προηγουμένως ὡς ἱδρυτικοῦ καί οὐσιαστικοῦ μέλους καί στελέχους τοῦ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Α», νομικοῦ προσώπου τῆς  ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς ἐμφαίνεται ἐν τῶ Καταστατικῶ αὐτοῦ ἐγκριθέντος ὑπό τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν μέ ἀριθμ. ἐγκρίσεως 680/1982, τροποποιηθέντος δέ μέ τήν ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 3427/1985 Ἐγκριτικήν πρᾶξιν ἐπίσης τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν,

Τό ἄρθρον 2 τοῦ Καταστατικοῦ, ὅπου ὁρίζονται οἱ σκοποί τοῦ Συνδέσμου, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀποκλειστικῶς θρησκευτικοί, φιλανθρωπικοί, ἐκκλησιαστικοί, μορφωτικοί, κοινωφελεῖς καί κατ’ ἐπέκτασιν ἐθνωφελεῖς, καί εἰδικώτερον:
«α) Ἡ θεραπεία τῶν θρησκευτικῶν ἀναγκῶν τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἐν Ἑλλάδι καί τῶ Ἐξωτερικῶ ἐν εὐρεῖα ἐννοία, εἰς ἥν αὐτονοήτως ὑπάγονται καί ἡ ἐξασφάλισις καί λειτουργία τῶν ἀπαιτουμένων Ἱερῶν Ναῶν, μετά τῶν ἀπαιτουμένων Παραρτημάτων καί λοιπῶν μέσων, ὡς καί τῶν ἀπαιτουμένων λειτουργῶν καί βοηθῶν.
β) Ἡ καλλιέργεια καί διάδοσις τῶν δογματικῶν ἀληθειῶν καί τῶν ἠθικῶν καί κοινωνικῶν ἀρχῶν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.
γ) Ἡ τήρησις τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί Παραδόσεων καί ἡ δι’ αὐτῶν ἀντιμετώπισις πάσης ἀντορθοδόξου, ἀντεθνικῆς καί ἀντικοινωνικῆς προπαγάνδας ἐπί τῶ τέλει τῆς θριαμβεύσεως τῶν ἀρχῶν τῆς ‘Ακαινοτομήτου Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί ‘Αποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἧς αἱ ἀρχαί ἀνόθευτοι διαφυλάττονται ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς προεδρευομένης σήμερον ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. ‘Ανδρέου κανονικοῦ διαδόχου τοῦ ἀοιδίμου ‘Αρχιεπισκόπου ΜΑΤΘΑΙΟΥτοῦ Α΄.
δ) Ἡ διαφύλαξις τοῦ θεσμοῦ τῆς χριστιανικῆς οἰκογενείας ἀπό τούς παλαιόθεν γνωστούς κινδύνους, ἀλλά καί τούς καινοφανεῖς τοιούτους καί ἡ ἐξύψωσις τοῦ πνευματικοῦ, ἠθικοῦ καί θρησκευτικοῦ ἐπιπέδου τῶν μελῶν τῆς Ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.
ε) Ἡ παροχή ἠθικῆς, πνευματικῆς, ὑλικῆς καί πάσης ἐν γένει βοηθείας καί συμπαραστάσεως εἰς τά δεόμενα τοιαύτης πρόσωπα, ἀλλά καί εἰς πάντα ἐν γένει χριστιανόν, ἐφ’ ὅσον κριθῆ ἀναγκαία. στ) Ἡ φιλανθρωπία ὑπό οἱανδήποτε μορφήν».

Τό ἄρθρον 8 τοῦ Καταστατικοῦ, ὁρίζει:

«β) Ἅπαντα τά μέλη δέον νά τηροῦν τά διατάξεις τοῦ παρόντος Καταστατικοῦ καί τοῦ ἐσωτερικοῦ Κανονισμοῦ, νά συμβάλλουν διά παντός νομίμου μέσου εἰς τήν εὐόδωσιν τῶν σκοπῶν τοῦ Συνδέσμου καί νά διάγουν ἐν γένει κατά τάς ἀρχάς καί τούς Κανόνας τῆς ΜΙΑΣ, ΑΓΙΑΣ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ καί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»
γ) Πᾶν μέλος τό ὁποῖον ἤθελε παρεκκλίνει τῶν Ἐλληνοχριστιανικῶν Ἀρχῶν καί τῆς Ἐκκλησιολογίας τῆς Ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. θέτει ἑαυτό ἐκτός τοῦ Συνδέσμου καί ἀποβάλλεται καί τυπικῶς δι’ ἀποφάσεως τοῦ Δ.Σ.
δ) Πᾶν μέλος τό ὁποῖον ἤθελεν ἐπιχειρήσει νά ἐκτρέψη τόν Σύνδεσμον ἐκ τῶν σκοπῶν του ἤ ἐνεργήσει κατά τρόπον ἀρνητικόν διά τήν εὐόδωσιν τῶν ἀρχῶν καί τῶν σκοπῶν αὐτοῦ διαγράφεται δι’ ἀποφάσεως τοῦ Δ.Σ. δεόντως ἠτιολογημένης.
ε) Ἐπίσης διαγράφεται καί πᾶς Κληρικός παντός βαθμοῦ, ὁ ὁποῖος ἤθελε διακόψει τήν κατά τούς ἱερούς Κανόνας μνημόνευσιν τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἤ τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου κανονικοῦ μέλους τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἡμετέρας Ἐκκλησίας.
στ) Πᾶν μέλος ἀποβαλλόμενον ἤ ἑκουσίως ἀπερχόμενον τοῦ Συνδέσμου, οὐδέν δύναται νά διεκδικήση ἐκ τῶν περιουσιακῶν του στοιχείων, οὐδέ ἄλλην τινά ἀποζημίωσιν διά προσφερθεῖσαν τυχόν ὑπηρεσίαν ἤ ἄλλο τι. Πᾶν ὅ,τι ἀνήκει εἰς τόν Σύνδεσμον καί εὑρίσκεται ἐνδεχομένως εἰς χεῖράς του τό παραδίδει μέ Πρωτόκολλον παραδόσεως καί παραλαβῆς.
ζ) Κατά τῶν ἀποφάσεων τοῦ Δ.Σ. ἐπιτρέπεται προσφυγή ἐνώπιον τῆς πρώτης μετά τήν ἀπόφασιν Γενικῆς Συνελεύσεως».

Ἀπό τό 1999 καί 2000 ἐκκρεμοῦν καταγγελθεῖσαι παρανομίαι, ἀντικαταστατικαί πράξεις καί παρεκκλίσεις ἀπό τούς σκοπούς τοῦ Συνδέσμου, μιᾶς ὁμάδος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου, ἡ ὁποία μέ αὐθαίρετον καί ἀντικαταστατικόν τρόπον, ἔχουσα καί τόν εἰς τόν παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν (δηλαδή ἄρνησιν τῆς Ὁμολογίας Ἐκκλησιολογίας) παρασυρθέντα τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέα καί Πρόεδρον αὐτοῦ, (Βλέπετε ἑκατοντάδες σελίδων ἐνστάσεών μας, παρεμβάσεων μας καί καταγγελιῶν μας δημοσιευθεισῶν εἰς τό ἐπίσημον δημοσιογραφικόν ὄργανον τῆς Μητροπόλεώς μας, τήν «Ὀρθόδοξον Πνοήν»), ἰδιαιτέρως δέ τό ὑπ’ ἀριθμ. 184 ἀναλυτικόν ἔγγραφόν μας, τό ὀποῖον κατεθέσαμεν εἰς τήν Γενικήν Συνέλευσιν τοῦ Ἰανουαρίου τοῦ 2001, ἀλλά περιεφρονήθη καί κατεπατήθη ὑπό τοῦ ἀπό τότε παρανόμου Διοικητικοῦ Συμβουλίου. Τό παραθέτω διότι εἰς αὐτό περιέχεται ὅλο τό προδοτικόν κίνημα, κατά τῆς Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας, ὅπως ἐπεχειρήθη καί μέσω ὁμάδος Ἱεραρχῶν ἀλλά καί μέσω τοῦ ἀπό τότε παρανόμου Διοικητικοῦ Συμβουλίου.

• Keywords

  ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, ΣΚΟΠΟΙ ΙΦΣ

• 
  
• Add comment

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΓΙΟΥ ΤΥΧΩΝΟΣ ΤΟΥ ΖΑΝΤΟΝΣΚ

 

Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων

24 Σεπτεμβρίου 2020  ·

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Οι φίλοι σας

«Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με» ;

Να είσαι τροφή και ποτό της ψυχής μου.

Να είσαι πηγή για τη διψώσα ψυχή μου.

Να είσαι το φως για τη σκοτισμένη ψυχή μου.

Να είσαι παρηγοριά μέσα στις θλίψεις μου.

Να είσαι αγαλλίαση στη λύπη μου.

Να είσαι λύτρωση στην αιχμαλωσία μου.

Να είσαι ειρήνη και ησυχία έναντι της κακής συνειδήσεώς μου.

Να είσαι σοφία έναντι της αφροσύνης μου.

Να είσαι προστάτης έναντι των συκοφαντών μου.

Να είσαι δικαιοσύνη έναντι των αμαρτιών μου.

Να είσαι αγιασμός έναντι της ακαθαρσίας μου.

Να είσαι νίκη έναντι των εχθρών μου.

Να είσαι ασπίδα έναντι των διωκόντων με.

Να είσαι ειρηνοποιός έναντι του θυμού του Θεού.

Να είσαι θυσία για τις αμαρτίες μου.

Να είσαι ισχύς μου στην αδυναμία μου.

Να είσαι ζωή έναντι του θανάτου μου.

Να είσαι συμβουλή έναντι της αγνοίας μου.

Να είσαι δύναμη έναντι της εξαντλήσεώς μου.

Να είσαι αιώνιος Πατήρ για μένα τον ορφανό.

Να είσαι Δικαστής έναντι των αδικούντων με.

Να είσαι Βασιλιάς έναντι της διαβολικής βασιλείας.

Να είσαι οδηγός στις οδούς μου.

Να είσαι υπερασπιστής μου την ώρα του θανάτου μου.

Να είσαι προστάτης μου μετά τον θάνατό μου.

Να είσαι η αιώνιά μου ζωή μετά την ανάστασή μου.

Ιησού Υιέ Θεού, ελέησόν με.

«Δος δόξαν τω ονόματί σου», και εμοί την αιώνιαν σωτηρίαν.

«Μη ημίν, Κύριε, μη ημίν αλλ' η τω ονόματί σου δος δόξαν».

Αμήν.

(Άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ)

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΠΑΡΙΟΣ ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΛΗΣΤΡΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ Η ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (ΔΙΕΥΘ: ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ 56 – ΚΑΡΕΑΣ) Α.Π. 1009 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2018 ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΠΑΡΙΟΣ ΠΕΡΙ ΑΛΗΘΟΥΣ ΣΥΝΟΔΟΥ Τό φαινόμενον τῆς πληθώρας τῶν ψευδοσυνόδων, αἱ ὁποῖαι ἅπασαι διεκδικοῦν δι’ ἑαυτάς τήν νομιμότητα, τήν κανονικότητα καί τήν ὀρθότητα, καί τῆς συγχύσεως, τήν ὁποίαν ἔχει ἐπιφέρει εἰς τάς συνειδήσεις τῶν περισσοτέρων ὁ οἰκουμενισμός, μᾶς ἀναγκάζει νά μνημονεύσωμεν καί παραθέσωμεν τά λόγια τοῦ μακαρίου ἐκείνου ἀνδρός Ἀθανασίου Παρίου, καθ’ ἅ: «Ὀρθόδοξος Σύνοδος ἐστί καί ὀνομάζεται, ἡ φυλάττουσα άπαρασαλεύτως τά δόγματα καί τάς παραδόσεις καί τούς Κανόνας τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Κακόδοξος δέ καί αἱρετική ἐστίν ἐκ τοῦ ἐναντίου, ἡ μή φυλάττουσα αὐτά, ἀλλά τινός ἑνός φρονήματος ἀκολουθοῦσα, ἥτις διά ταῦτα καί ὑπό τῆς ἁγίας οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναθέματι καθυποβάλλεται». Καί συνεχίζει: «Λοιπόν δέν εἶναι πάντοτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς Συνόδου ὄνομα. Ἀλλ’ ἐκείνη εἶναι σεπτή καί τιμία καί ἁγία Σύνοδος, ἡ στοιχοῦσα τοῖς τε ἐγγράφοις καί ἀγράφοις παραδεδομένοις, ὑπό τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Καί τῆς τοιαύτης Συνόδου τάς ἀποφάσεις δεχόμεθα καί φυλάττομεν, τῶν δέ ἀλλοτρίων τήν φωνήν οὔτε γινώσκομεν, οὔτε πειθόμεθα αὐτῆ. Δυνάμεθα ἐνταῦθα ν’ ἀπαριθμήσωμεν τοιαύτας κακοδόξους συνόδους. Ἀλλ’ ἵνα μή χρονοτριβῶμεν περιττῶς, ἀς ἴδη ὀ ἀναγνώστης τόν Β΄ Τόμον τῶν Συνοδικῶν καί θέλει εὕρει αὐτάς, ὅπου καί ρητῶς ληστρικαί ἐπιγράφονται. Καί τό χειρότερον ὅπου ὄχι μόνον τοπικαί καί ὀλιγάριθμοι ἐστάθησαν τοιαῦται, ἀλλά καί οἰκουμενικαί πολυάριθμοι, οἵα ἡ ἐν Ἐφέσῳ τό δεύτερον, ἡ συμφρονήσασα τῶ μονοφυσίτῃ Εὐτυχεῖ, καί τόν εὐσεβέστατον καί ἁγιώτατον Φλαβιανόν τόν Κων/λεως ἀποκτείνασα. Μετά ταύτην ἡ ἐπί Κοπρωνύμου πολυαριθμοτάτη, ἡ φρυάξασα κατά τῶν ἀγίων Εἰκόνων, ὁμοίως καί ἡ ἐπί Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος οἰκουμενική ὀνομασθεῖσα, παρανομωτάτη δέ ἀναφανεῖσα, ὡς καθελοῦσα καί ἀναθεματίσασα τόν ἀγιώτατον Φώτιον. Περιττόν δέ εἶναι ν’ ἀναφέρω τό ἐν Φλωρεντίᾳ οἰκουμενικόν μέν, ληστρικώτατον δέ συνέδριον. Λοιπόν πάλιν λέγομεν, δέν εἶναι ἀείποτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς συνόδου ὄνομα, καθώς οὐδέ τό τῆς ἐκκλησίας, καθότι ἔστι Ἐκκλησία ἁγίων καί Ἐκκλησία ὁσίων, ἀλλά ἔστι κατά τόν ψαλμωδόν καί «ἐκκλησία πονηρευομένων». Αἱ φωναί, λοιπόν, ἤτοι τά ὀνόματα οὕτως ἔχουσιν, ἤτοι καί ἐπι καλοῦ καί ἐπί κακοῦ. Καί ἐπί κακοῦ μέν λαμβάνονται καθώς διά παραδειγμάτων ἐδείξαμεν. Ἀλλ’ οἱ ἁπλοῖ ἄνθρωποι, ἤτοι οἱ ἀπαίδευτοι, οὐ δύνανται ποιῆσαι τήν διάκρισιν ταύτην ἐκ τῆς ἀμαθείας αὐτῶν. Ἀλλά σύνοδον ἤκουσαν, τόσον φθάνει, εὐθύς προσκυνοῦσι καί πείθονται καί μέ ζῆλον ἄκρατον τά πάντα θορυβοῦσι καί ταράττουσι. Περί τῶν τοιούτων ὁ θεῖος ‘Απόστολος ὁμολογεῖ πώς «ἔχουσι ζῆλον Θεοῦ, ἀλλ’ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν». Posted on Aug. 23rd, 2011 ΔΙΑ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ: « ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ» (ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ 1926) + Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ & ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΘΗΝΩΝΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΣΥΝΤΕΘΕΝ ΥΠΟ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ Ο Θεός, η μακαρία φύση, η υπερτέλεια τελειότητα, όλων των καλών και όλων των ωραίων η Ποιητική Αρχή, η πάνω από το καλό και πάνω από το ωραίο, έχοντας προορίσει από πάντοτε κατά την θεαρχική Του ιδέα να κάνει τον άνθρωπο Θεό και έχοντας θέσει γι' αυτόν από την αρχή μέσα στο νου Του πριν από κάθε τι άλλο αυτόν τον σκοπό, τον δημιούργησε όταν Εκείνος έκρινε καλό. Και αφού έλαβε το σώμα από την ύλη και του έβαλε από τον εαυτό Του ψυχή, φτιάχνει σαν ένα κόσμο, μεγάλο στο πλήθος των δυνάμεων και στην υπεροχή μέσα στο μικρό σώμα, να βλέπει εποτπικά την αισθητή κτίση και να διδάσκεται τη νοητή, κατά τον πολύ στην θεολογική γνώση Γρηγόριο. Τι άλλο βέβαια παρά πραγματικό άγαλμα και θεόφτιαχτη εικόνα γεμάτη με όλες τις χάρες; Κι έπειτα αφού του έδωσε και το νόμο της εντολής – σαν μια δοκιμασία του αυτεξουσίου του – αποφάσισε ότι έπρεπε στο εξής να υποχωρήσει σ' αυτόν. και, λέει ο Σειράχ, τον άφησε στην διάθεση της κρίσεώς του(Σ. Σειράχ 15,14) να εκλέγει κατά την γνώμη του ό,τι του παρουσιαζόταν. Έπαθλο για την τήρηση της εντολής θα έπαιρνε την πραγματική χάρη της θεώσεως, θα γινόταν Θεός και θα καταφωτιζόταν στους αιώνες με το αληθινό φως. Αλλά, ω πονηρή ραδιουργία του φθόνου! Ο αρχικός εισηγητής της κακίας δε βάσταξε να τα δει αυτά πραγματοποιημένα. Γέμισε φθόνο κατά του Πλάστη και του πλάσματος, όπως λέει ο ιερός Μάξιμος. Του ενός, για να μη γίνει καταφάνερη στην πράξη η πανύμνητη δύναμη της Αγαθότητας να θεοποιεί τον άνθρωπο. του άλλου, για να μην παρουσιαστεί μέτοχος αυτής της υπερφυσικής δόξας κατά την Θέωση. Αφού με τους δόλους του ο δολερός καταεξαπάτησε τον δόλιο άνθρωπο, τον έκανε με τις καλοπροαίρετες τάχα συμβουλές του να παραβεί την εντολή που θα τον έκανε Θεό. Κι αφού τον απομάκρυνε από τη θεία δόξα, φανταζόταν ο αντάρτης πως ήταν κανένας Ολυμπιονίκης, επειδή μπόρεσε να διακόψει την εκπλήρωση της προαιώνιας βουλής του Θεού. Αλλά, για να μιλήσω κατά τις θείες εξαγγελίες, το σχέδιο του Θεού για την θέωση της ανθρώπινης φύσεως παραμένει στον αιώνα και οι βαθείς λογισμοί Του σε όλες τις γενεές που θα έρθουν(Ψαλμ. 32,11). οι λόγοι δηλαδή της πρόνοιας και της κρίσεως που αποβλέπουν σ' αυτό το σκοπό, προχωρούν αμετάβλητοι και κατά τον παρόντα αιώνα και κατά το μελλοντικό, κατά την ανάπτυξη του ιερού Μαξίμου. Γι' αυτό ευδόκησε στις έσχατες ημέρες ο ίδιος ο θεαρχικότατος Λόγος του Πατέρα από ευσπλαχνία να αθετήσει τα θελήματα των αρχόντων του σκότους, και να φέρει εις πέρας και να πραγματοποιήσει την αρχαία και αληθινή βουλή που είχε κάνει. Με την ευαρέσκεια λοιπόν του Πατέρα και τη συνεργία του Αγίου Πνεύματος σαρκώθηκε, προσέλαβε όλη την δική μας φύση κι αφού την θέωσε, μας έδωσε έπειτα και τις σωτήριες και θεοποιητικές εντολές Του. Με το βάπτισμα εγκατέσπειρε μέσα στις καρδιές μας σαν θεϊκό σπόρο την τέλεια χάρη του Παναγίου Πνεύματός Του και μας έδωσε, κατά τον θείο Ευαγγελιστή, εξουσία, ώστε και τις ζωοποιούς Του εντολές σύμφωνα με τις αλλαγές της πνευματικής μας ηλικίας να εφαρμόζομε και με την εκτέλεσή τους να διατηρήσομε άσβηστη μέσα μας την χάρη. Τέλος, να δώσομε καρπούς, να μας κάνει τέκνα Θεού(Ιω. 1,12) και Θεούς και να καταντήσομε σε άνδρα τέλειο, στην πνευματική ηλικία για την πληρότητα των δωρεών του Χριστού(Εφ. 4,13). Τούτο ήταν, συγκεφαλαιώνοντας, η κατάληξη και το συμπέρασμα της όλης οικονομίας για μας του Λόγου. Αλοίμονο! Είναι χρήσιμο εδώ να στενάξομε πικρά, κατά το θείο Χρυσόστομο. Τόση χάρη απολαύσαμε και τόση ευγένεια αξιωθήκαμε, ώστε η ψυχή μας καθαρμένη από το Πνεύμα κατά το Βάπτισμα να λάμπει περισσότερο από τον ήλιο, κι αφού οι ανόητοι δεχτήκαμε αυτή τη θεϊκότατη λαμπρότητα, τόσο από την άγνοια και, περισσότερο, σκοτισμένοι από τη ζάλη των βιοτικών φροντίδων, παραχώσαμε σε τέτοιο βαθμό τη χάρη κάτω από τα πάθη, ώστε κινδυνεύει να σβήσει τελείως μέσα μας το Πνεύμα του Θεού. Και θα πάθομε σχεδόν ό,τι και αυτοί που αποκρίθηκαν στον Παύλο και του είπαν: «Αλλά ούτε αν υπάρχει Πνεύμα Άγιο ακούσαμε»(Πραξ. 19,2), για να συμβεί σ' εμάς στ' αλήθεια όπως ήταν στην αρχή, κατά τον προφήτη(Ησ. 63,16), όταν δε μας κυβερνούσε η χάρη. Αλοίμονο στην αδυναμία μας. μακάρι να εξαφανιζόταν η κακία και ο πέραν από το πρέπον αγώνας μας για τα αισθητά. Και το άξιο απορίας είναι τούτο. αν ακούσομε να ενεργεί η χάρη σε άλλους, τους φθονούμε και τους διαβάλλουμε και ούτε που πιστεύουμε αν υπάρχει κάν η χάρη στον αιώνα αυτόν. Και έπειτα; Το Πνεύμα φωτίζει τους σοφούς στα θεία Πατέρες και ως προς την αδιάκοπη νήψη και την προσοχή σε όλα και τη φυλακή του νου και τους αποκαλύπτει τρόπο για να ξαναβρούν την χάρη, τρόπο αληθινά θαυμαστό και επιστημονικότατο. Αυτός ήταν η αδιάκοπη προσευχή στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού. Όχι απλώς με το νου μόνο και τα χείλη (τούτο είναι προφανές σε όλους ανεξαιρέτως όσοι διάλεξαν την ευσέβεια και εύκολο στον πρώτο από αυτούς) αλλά στρέφοντας ολόκληρο το νου στον μέσα άνθρωπο, που είναι και το θαυμαστό. Έτσι μέσα τους, στα ίδια τα βάθη της καρδιάς επικαλούνται το Πανάγιο όνομα του Κυρίου, ζητούν μ' επιμονή το έλεός Του, προσέχουν αποκλειστικά και μόνο στα λόγια της προσευχής, τίποτε άλλο δε δέχονται ούτε από μέσα ούτε από έξω και διατηρούν τη διάνοιά τους ολότελα ασχημάτιστη και καθαρή. Της εργασίας αυτής τις αφετηρίες και – θα έλεγε κανείς – και την ύλη, τα πήραν από την ίδια την διδασκαλία του Κυρίου. Κάπου μας λέει: «Η βασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα σας»(Λουκ. 17,21). κι αλλού: «Υποκριτή, καθάρισε πρώτα το εσωτερικό του ποτηριού και της πιατέλας, και τότε θα είναι καθαρό και το εξωτερικό τους»(Ματθ. 23, 26). Αυτά δεν λέγονται για το αισθητό μέρος του ανθρώπου, αλλά αναφέρονται στον μέσα μας άνθρωπο. Και ο Απ. Παύλος γράφει στους Εφεσίους έτσι: «Για τούτο λυγίζω τα γόνατά μου εμπρός στον Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. να δώσει να κραταιωθείτε με το Πνεύμα Του στον μέσα άνθρωπο, για να κατοικήσει ο Χριστός με το Πνεύμα Του μέσα στην καρδιά σας»(Εφ. 3, 14-17). Τι θα μπορούσε να γίνει σαφέστερο από τη μαρτυρία αυτή; Σε άλλο σημείο λέει: «Τραγουδώντας και ψάλλοντας στον Κύριο μέσα στην καρδιά σας»(Εφ. 5, 19). Ακούς; Μέσα στην καρδιά λέει. Αλλά τούτο το επιβεβαιώνει και ο κορυφαίος Πέτρος, λέγοντας: «Ώσπου να φέξει η μέρα και ο αυγερινός ανατείλει στις καρδιές σας»(Β΄ Πετρ. 1, 19). Ότι τούτο είναι απαραίτητο για κάθε ευσεβή, το διδάσκει το Πνεύμα το Άγιο και σε μύριες όσες άλλες σελίδες της Νέας Διαθήκης. Αυτό μπορούν να το διαπιστώσουν όσοι σκύβουν σ' αυτές προσεκτικά. Από αυτήν την πνευματική και επιστημονική εργασία, συνοδευμένη και με την εφικτή εκτέλεση των εντολών και των λοιπών ηθικών αρετών, εξαιτίας της θέρμης που δημιουργείται στην καρδιά και της πνευματικής ενέργειας από την επίκληση του παναγίου Ονόματος, τα πάθη καταναλίσκονται. γιατί ο Θεός μας ειναι φωτιά και μάλιστα φωτιά που κατατρώει την κακία(Δευτ. 4, 24). Στη συνέχεια ο νους και η καρδιά λίγο – λίγο καθαίρονται κι ενώνονται μεταξύ τους. κι όταν καθαρθούν κι ενωθούν το ένα με το άλλο, από τότε κατορθώνονται ευκολότερα οι σωστικές εντολές, από τότε ξαναανατέλλουν στην ψυχή οι καρποί του Πνεύματος και επιδαψιλεύεται στον άνθρωπο όλο το πλήθος των αγαθών. Και για να πω με συντομία, από εδώ είναι δυνατό να επανέλθομε στην τέλεια χάρη του Πνεύματος που μας δωρήθηκε από την αρχή κατά το Βάπτισμα, και που υπάρχει βέβαια μέσα μας, αλλά τα πάθη την έχουν καταχώσει, όπως η στάχτη τη σπίθα. θα ξαναλάμψει σκορπώντας τις λάμψεις της ως πέρα, θα τη θεαστούμε, θα φωτιστούμε στο νου και στη συνέχεια θα τελειοποιηθούμε και θα θεωθούμε με κατάλληλο τρόπο. Οι περισσότεροι τώρα Πατέρες αναφέρουν σποραδικά στα συγγράμματά τους την εργασία αυτή, με την ιδέα ότι απευθύνονται σε ανθρώπους που γνωρίζουν το πράγμα. Μερικοί όμως, επειδή κατάλαβαν ίσως την άγνοια και μαζί και την αδιαφορία της γενεάς μας σχετικά με αυτή την σωτηριώδη μελέτη, αφού ερμήνευσαν λεπτομερώς την πρακτική της εφαρμογή με κάποιες φυσικές μεθόδους, την παράδωσαν πρόθυμα σ' εμάς τα παιδιά τους. Την επαίνεσαν με πάμπολλους χαρακτηρισμούς, την είπαν αρχή κάθε θεοφιλούς εργασίας, σωρεία των αγαθών, ολοκάθαρο γνώρισμα μετάνοιας, νοερή πράξη που αποτελεί στεφάνωμα της αληθινής θεωρίας. και μας προτρέπουν όλους στο χρησιμότατο αυτό έργο. Αλλά τώρα θρηνώ, και το πάθος διακόπτει το λόγο μου. Όλα τα βιβλία που φιλοσοφούν για την αληθινά καθαρτική και φωτιστική και τελειοποιητική – για να πω τους λόγους του Αρεοπαγίτη- εργασία, αλλά και όσα άλλα ονομάζονται από τους πολλούς Νηπτικά, επειδή μιλούν για την προσοχή και την νήψη, όλα μαζί αυτά που είναι σαν κάποια απαραίτητα μέσα και όργανα που συντελούν στην ίδια υπόθεση κι έχουν ένα σκοπό, να κάνουν δηλαδή Θεό τον άνθρωπο, όλα αυτά έχουν σχεδόν χαθεί εξαιτίας της από χρόνια παλιάς συγγραφής τους, της σπανιότητας, αλλά – γιατί όχι; - κι επειδή δεν έχουν ποτέ εκδοθεί με τον τύπο. Αν έχουν απομείνει κάπου μερικά, κι αυτά είναι σκοροφαγωμένα κι ολότελα κατεστραμμένα και ίδια σαν να μην έχουν υπάρξει ποτέ. Θα προσθέσω και τούτο. επειδή και οι περισσότεροι από τους δικούς μας δείχνουν αμέλεια και τυρβάζονται για τα πολλά, εννοώ τις σωματικές και πρακτικές αρετές, ή, για να πω το πιο αληθινό, μόνο για τα εργαλεία των αρετών, και ξοδεύουν σ' αυτά τη ζωή τους, ενώ για το ένα, τη φυλακή δηλαδή του νου και την καθαρή προσευχή, δεν ξέρω πως, αδιαφορούν χωρίς καμιά γνώση. Και κινδυνεύει αυτή η σύντομη και γλυκύτατη εργασία να χαθεί ολότελα, και από αυτό να θαμπώσει και να σβήσει η χάρη και μαζί μ' αυτή να διαφύγει και η ένωσή μας με τον Θεό και η θέωσή μας. Και έχομε πει πως αυτό ήταν το σχέδιο του Θεού που είχε βάλει σ' ενέργεια από την αρχή με όλη τη θέλησή Του. Αυτό είναι η τελική κατάληξη όπου αφορούν και η δημιουργία του κόσμου και η σχετική μ' εμάς οικονομία του Λόγου του Θεού για τη σωτηρία και τη ζωή μας στην αιωνιότητα και γενικά όλα όσα έχουν γίνει με θεϊκό τρόπο μέσα στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Όπου πρωτύτερα πολλοί, και κοσμικοί και βασιλιάδες και από όσους ζούσαν μέσα σε ανάκτορα και κάθε μέρα ταλαιπωρούνταν με μύριες ασχολίες και φροντίδες βιοτικές, είχαν ένα και κύριο έργο την αδιάλειπτη μέσα στην καρδιά προσευχή – και συναντούμε πολλούς μέσα στις διηγήσεις-, τώρα από αμέλεια και άγνοια, όχι μόνο ανάμεσα σε όσους ζούνε στον κόσμο αλλά και στους ίδιους τους μοναχούς που μονάζουν στην ησυχία, το πράγμα έγινε σπανιότατο, προς μεγάλη ζημία, και εξαιρετικά δυσεύρετο. Κι επειδή στερούνται αυτό το όπλο, μολονότι αγωνίζεται κατά το δυνατό καθένας τον αγώνα του και υπομένει τους κόπους για την αρετή, δεν κάνουν κανένα καρπό, επειδή είναι αδύνατο να καρποφορήσει κανένας χωρίς την αδιάλειπτη θύμηση του Κυρίου και την απότοκό της καθαρότητα της καρδιάς και του νου από κάθε πονηρή σκέψη. «Χωρίς εμένα, λέει, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε», και αλλού: «Όποιος μένει σ' εμένα, αυτός κάνει πολύ καρπό»(Ιω. 15, 5). Από αυτό το γεγονός συμπεραίνω ότι δεν υπάρχει άλλη αιτία που τόσο πολύ έλειψαν όσοι διαπρέπουν στην αγιότητα και ζούνε και μετά το θάνατό τους, και τόσο πολύ λιγόστεψαν όσοι μπορούν να σωθούν στον καιρό μας, παρά αυτή μονάχα. ότι δηλαδή παραμελήσαμε αυτό το έργο που ανυψώνει στη θέωση. και χωρίς τη θέωση του νου, είπε κάποιος, όχι ν' αγιαστεί, αλλά ούτε να σωθεί ο άνθρωπος δεν είναι ενδεχόμενο. Αυτό και στο άκουσμά του μόνο είναι φρικτότατο, γιατί ο αγιασμός και η σωτηρία είναι το ένα και το αυτό κατά την εξήγηση που δίνουν οι σοφοί. Αλλά και κάτι ακόμα που είναι και το κυριότερο, ότι έχουμε έλλειψη από τα βιβλία που καθοδηγούν σ' αυτό. Χωρίς όμως αυτά είναι των αδυνάτων να επιτύχομε τον σκοπό μας.

Ο ΘΕΟΣ ΑΚΟΥΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΙΑΣ ΠΟΡΝΗΣ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ...

Το μέγα Γεροντικόν · Ακολουθήστε 5 ώρ. · Μία πονεμένη χήρα μάνα βρίσκεται σ' ἕνα νοσοκομεῖο μὲ τὸ δίχρονο παιδάκι της νὰ χαροπαλεύει ἀπὸ λευχαιμία. Ὁ πόνος της εἶναι μεγάλος, διότι ἤδη ἔχει χάσει ἄλλα δύο παιδιά, καὶ τώρα ἔβλεπε νὰ τῆς φεύγει καὶ τὸ τελευταῖο, τρῖτο βλαστάρι της. Ὅσο περνοῦσαν οἱ ὥρες, τόσο καὶ πιὸ πολὺ μεγάλωνε ἡ ἀπελπισία της. Ἦταν ἤδη 2:00 μετὰ τὰ μεσάνυχτα, ὅταν ὅλως ἐκτάκτως πέρασε ἀπὸ τὸ θάλαμο ὁ διευθυντὴς τοῦ τμήματος, νὰ δεῖ ἕνα διπλανὸ κοριτσάκι «ἐπὶ πληρωμὴ» καὶ ἀπὸ παρόρμηση πρόσεξε καὶ τὸ δίχρονο παιδάκι τῆς χαροκαμένης ἐκείνης μάνας. Τὸ ἐξέτασε καὶ τῆς εἶπε: - Λυπᾶμαι πολὺ κυρία μου. Πάρε τὸ παιδάκι σου καὶ φύγε τώρα, γιὰ νὰ πεθάνει τουλάχιστον στὴν ἀγκαλιά σου καὶ στὸ σπίτι σου. Σὰν τὸ ἄκουσε αὐτὸ ἡ δύστυχη μάνα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ γιατροῦ, μὲ λυγμούς, τύλιξε τὸ παιδάκι της μὲ μία κουβερτούλα, τὸ ἔσφιξε στὴν ἀγκαλιά της καὶ ἔφυγε τρέχοντας. Βγῆκε στὸ δρόμο. Παντοῦ ἐπικρατοῦσε ἐρημιὰ καὶ ἡσυχία. Τίποτα δὲν κυκλοφοροῦσε. Σὲ μία στροφὴ τοῦ δρόμου, βλέπει ξαφνικὰ μπροστά της μία γνωστή της νεαρὴ σχετικὰ γυναίκα, περίπου 30 ἐτῶν. Μόλις εἶχε τελειώσει τὴ «δουλειά της» ἦταν πόρνη. Μόλις ἔφθασε ἡ μάνα μπροστά της, τὴν σταμάτησε καὶ τῆς ἔβαλε μὲ βία τὸ παιδάκι της μέσα στὴν ἀγκαλιά της. Ταυτόχρονα, ἔπεσε στὰ πόδια της καὶ φώναξε: - Σῶσε τὸ παιδί μου! Σῶσε τὸ παιδί μου! Τὰ ἔχασε αὐτή! Πόρνη ἦταν, ἁμαρτωλὴ ἦταν, βυθισμένη στὸ βοῦρκο τῆς ἀκολασίας! Τί νὰ κάνει; Στὰ πόδια της μία μάνα, στὰ χέρια της ἕνα παιδὶ ποὺ ἔσβηνε. Τὸ εἶδε ὅτι ἔσβηνε. Σήκωσε τὰ μάτια της στὸν οὐρανὸ καὶ εἶπε μὲ δυνατὴ φωνή: - Τί προσευχὴ νὰ κάνω τώρα Θεέ μου; Ἐγὼ εἶμαι ἁμαρτωλή, ἐγὼ εἶμαι πόρνη! Τώρα μόλις «τελείωσα» τὴν «δουλειά μου». Ἂν δὲν μ' ἀκοῦς ἐμένα καὶ δὲν θὰ μὲ ἀκούσεις, βέβαια, γιατὶ εἶμαι ἁμαρτωλή, ἄκουσε τουλάχιστον αὐτὴ τὴ πονεμένη μάνα. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔγινε τὸ θαῦμα! Κατέβηκε ἕνα φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ τὸ παιδὶ ἄνοιξε τὰ ματάκια του, φώναξε «μανούλα μου» κι ἅπλωσε τὰ χεράκια του ἀγκαλιάζοντας τὴν πόρνη, γιατὶ νόμισε ὅτι αὐτὴ ἦταν ἡ μανούλα του. - Πάρ' το τῆς εἶπε. Ὁ Θεὸς ἔκανε τὸ θαῦμα Του! Ὁ Θεὸς ἄκουσε τὴ προσευχὴ μίας ἁμαρτωλής, μίας πόρνης καὶ ὄχι τῆς μάνας! Αὐτὸ συντάραξε τὰ λιμνάζοντα «νερὰ» στὴ ψυχὴ τῆς ἁμαρτωλῆς γυναίκας, ὥστε μὲ συντριβὴ καὶ μετάνοια, καὶ μὲ ἐξομολόγηση, ὁριστικὰ πλέον ἄλλαξε τὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας μὲ τὴ νέα ἐν Χριστῷ ζωῇ. Δόξα στὸ Ὄνομά Σου, Κύριε! πατὴρ Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΩΝ ΑΣΥΡΙΩΝ ΣΕΜΙΡΑΜΙΣ

Κυριακή Δ. επιστολών – το Αποστολικόν Ανάγνωσμα της Θ. Λ., «Σεμίραμις», λόγος του αειμνήστου Μητροπ. Νικαίας Γεωργίου Παυλίδου. Κατηγορίες: Λειτουργικά - εορτολογικά Κυριακή, 20 Ιουνίου, 2010 Το Αποστολικόν Ανάγνωσμα της Θείας Λειτουργίας. Προς Ρωμαίους επιστολής Παύλου: ΣΤ.18 – 23. Αδελφοί, ελευθερωθέντες απο της αμαρτίας, εδουλώθητε τη δικαιοσύνη. Ανθρώπινον λέγω, δια την ασθένειαν της σαρκός υμών. Ωσπερ γάρ παρεστήσατε τα μέλη υμών δούλα τη ακαθαρσία και τη ανομία εις την ανομίαν, ούτω νύν παραστήσατε τα μέλη υμών δούλα τη δικαιοσύνη εις αγιασμόν. Ότε γάρ δούλοι ήτε της αμαρτίας, ελεύθεροι ήτε τη δικαιοσύνη. Τίνα ούν καρπόν είχετε τότε, εφ’ οις νύν επαισχύνεσθε? Το γάρ τέλος εκείνων θάνατος. Νυνί δέ ελευθερωθέντες απο της αμαρτίας, δουλωθέντες δέ τω Θεώ, έχετε τον καρπόν υμών εις αγιασμόν. Το δέ τέλος ζωήν αιώνιον. Τα γάρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος, το δέ χάρισμα του Θεού ζωή αιώνιος εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών. Απόδοση. Αδελφοί, είστε ελεύθεροι πια από το ζυγό της αμαρτίας κι υπηρετείτε το καλό και το δίκαιο. Χρησιμοποιώ την ανθρώπινη εικόνα της δου¬λείας, γιατί δεν μπορείτε αλλιώτικα να με καταλάβετε. Παλιότερα είχα¬τε υποδουλώσει όλο το είναι σας σε πάθη και πράξεις αντίθετες στο θεϊκό θέλημα, με αποτέλεσμα να ζείτε αντίθετα προς τις εντολές του Θεού. Έτσι πρέπει και τώρα να υποδουλώσετε όλο το είναι σας στο θεϊκό θέλημα, για να βρεθείτε κοντά στο Θεό. Μην ξεχνάτε πως, όσον καιρό ήσασταν υπόδουλοι στην αμαρτία, ήσασταν μακριά από το θέλημα του Θεού. Ποιο ήταν το κέρδος σας από τη διαγωγή σας εκείνη; Ντρέπεστε τώρα γι’ αυτή, γιατί οδηγούσε τελικά στο θάνατο. Τώρα όμως είστε ελεύθεροι πια από την αμαρτία κι ανήκετε στο Θεό. Καρπός της καινούριας ζωής σας είναι η αγιοσύνη, και το τέλος της πορείας σας είναι η αιώνια ζωή. Γιατί ο μισθός που δίνει η αμαρ¬τία είναι ο θάνατος, ενώ το δώρο που χαρίζει ο Θεός είναι η αιώνια ζωή, την οποία έφερε ο Ιησούς Χριστός, ο Κύριός μας. Επιμέλεια κειμένων, Ιωάννης Τρίτος. ΣΕΜΙΡΑΜΙΣ «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος…» Ήταν νύχτα, αγαπητέ αναγνώστα, όταν προ καιρού τα φρένα ενός τραμ των Αθηνών εχάλασαν και ο οδηγός ήταν αδύνατον να σταματήση το όχημα. Κατά κακήν μάλιστα σύμπτωσιν ο δρόμος ήταν κατηφορικός και η ταχύτης του οχήματος εγίνετο όλο και μεγαλυτέρα. Επάνω στις γραμμές τρέχει σαν δαιμονισμένο. Ευτυχώς που είναι νυχτερινή ώρα και ο κόσμος είναι αραιός στο δρόμο. Και το αναπόφευκτο συνέβη. Σε μια στροφή, λόγω της ταχύτητος, έφυγε το τραμ από τις γραμμές του και έπεσεν επάνω σε μια σιδερένια κολώνα. Η ορμή του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε την έρριξε κάτω. Έσπασαν τα τζάμια, μετεβλήθη σε άμορφη μάζα από σίδερα και ξύλα η μπροστινή πλευρά του, ετραυματίσθηκε σοβαρά ο οδηγός του, ελαφρότερα οι ολίγοι, ευτυχώς, επιβάται του. Το πρωί της άλλης ημέρας έβλεπε κανείς στον τόπο του δυστυχήματος τα σημάδια. της καταστροφής. Θυμήθηκα αυτό το γεγονός σήμερα, που ο Απόστολος Παύλος σημειώνει επιγραμματικά και υπεύθυνα την αλήθεια, ότι «ο μισθός με τον οποίον η αμαρτία πληρώνει τους δούλους της είναι ο θάνατος». Συγκλονιστική διαπίστωσις. Καθημερινώς επικυρουμένη. Άπειρα τα θύματα που παρασύρονται, κατρακυλούν και τελικά καταστρέφονται, διότι, όπως το τραμ, δεν έχουν τη δύναμη να συγκρατηθούν. Τα φρένα των, η θέλησις, η ψυχική δύναμις, η εσωτερική αντίδρασις, παραλύουν, αχρηστεύονται. Αξίζει, φίλε αναγνώστα, να ασχοληθή το σημερινόν μας φυλλάδιον με το πυρωμένο αυτό θέμα. 1. Ο μέγας εχθρός. Στην πορεία του ο άνθρωπος, ο βασιλιάς αυτός της δημιουργίας, ο προικισμένος με τόσα χαρίσματα, με τόσες δυνάμεις, έχει έναν θανάσιμο εχθρό. Την αμαρτία. Και είναι τρομερός αυτός ο εχθρός, διότι έχει δύο ισχυρότατα όπλα. Είναι κατ’ αρχήν σύμμαχος με την ευχαρίστησιν, με την ηδονήν. Μεγάλο δόλωμα αυτό. Τραβάει τον άνθρωπο. Τον μεθάει η αθλία, τον τυφλώνει. Και στη συνέχεια κρύβεται. Δεν φανερώνει πάντα τα αποτελέσματα, τας συνεπείας. Αλλά και όταν τα βλέπη ο ατυχής άνθρωπος, δεν τα υπολογίζει. Τόσο τον αιχμαλωτίζει και τον παραπλανά. Και ο ταλαίπωρος οδοιπόρος της ζωής παραδίδεται άνευ όρων εις την αμαρτίαν. Γίνεται σκλάβος της. Ένα άβουλο πλάσμα. Και εκείνη, σαν πεπειραμένη κατάσκοπος, χτυπάει στο πιο σοβαρό σημείο. Στα φρένα. Ξέρει ότι, αν διαλύση τα φρένα, η καταστροφή θα είναι αναπόφευκτη. Και τα φρένα στην ψυχή είναι η αρετή, ο αγιασμός, η σεμνότης, το ήθος, η πίστις. Αυτά λοιπόν χτυπάει. Πότε με τούτο και πότε με εκείνο προσπαθεί να ρίξη τον άνθρωπον εις την παράβασιν, εις πάθος. Τούτον τον δένει στη μέθη. Εκείνον τον παρασύρει στην χαρτοπαιξία. Τον τρίτον τον αιχμαλωτίζει στην ασωτεία. Τον άλλον τον πιάνει στο δίχτυ της ανηθικότητος! Βρίσκει του καθενός την αδύνατη πλευρά. Στην αρχή φαίνεται το πράγμα απλό, φυσικό. Αργότερα όμως γίνεται πιεστικό, ορμητικό. Έτσι αρχίζει το κατρακύλισμα. 2. Το κατρακύλισμα. Είδατε το τραμ; Στην αρχή έφταιγε το χάλασμα των φρένων. Και εδώ, από τη στιγμή που η ψυχή αιχμαλωτίζεται στην αμαρτία, χαλάνε στην αρχή τα φρένα. Δεν έχει πια τη δύναμη η ψυχή να αντισταθή, να κυβερνήση τον άνθρωπο. Θολώνει και σκοτίζεται το μυαλό. Χάνει την ικανότητα της ορθοφροσύνης. Στη συνέχεια υποδουλώνεται και η καρδιά, μολύνονται τα συναισθήματα. «Μοιχεία, ακαθαρσία, έχθραι, έρεις, θυμοί, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι και τα όμοια τούτοις» (Προς Γαλάτας ε’, 19-21) είναι εκδηλώσεις της διεστραμμένης καρδίας. Έτσι, σαν συνέπεια, θα έλθη αμέσως και η υποδούλωσις της θελήσεως. Ο άνθρωπος θα γίνη άχυρον στην πνοή του ανέμου. Θα επιθυμή ίσως το καλόν, αλλά κάποια δύναμις θα τον σπρώχνη στο κακό. «Ου γαρ ο θέλω ποιώ αγαθόν, αλλ’ ο ου θέλω κακόν τούτο πράσσω», παρατηρεί εκ μέρους της ανθρωπίνης ψυχής περίλυπος ο Απόστολος Παύλος. Σωστή, λοιπόν, σκλαβιά. «Πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλος εστί της αμαρτίας», εβεβαίωσεν ο ίδιος ο Κύριος. Κατρακυλάει, έτσι, η ψυχή ανεμπόδιστα, αφού τα φρένα, η εσωτερική της αντίστασις, έχουν εκμηδενισθή. Έρχεται ύστερα, όπως στο τραμ, και ο άλλος παράγων, ο κατήφορος. Δεν είναι δηλαδή μόνον η εσωτερική ώθησις. Είναι και οι εξωτερικοί συντελεσταί, το περιβάλλον, οι πειρασμοί, η κοινωνία, οι φίλοι, το σύγχρονον πνεύμα. Αυτά παίζουν τον ρόλον που στο τραμ έπαιξεν ο κατήφόρος. Έτσι η ψυχή του ανθρώπου φλέγεται μέσα σε φωτιές, σε ορμές, σε επιδράσεις. Και το κατρακύλισμά της γίνεται ακάθεκτο, ορμητικό, ασταμάτητο. Το καταλαβαίνομε και εμείς οι ίδιοι. Αλλά πώς να το ανακόψωμε; Μοιραίως κατόπιν φθάνομεν εις το τραγικόν. 3. Δυστύχημα. Το τραμ εξετροχιάσθη, έπεσεν επάνω στην κολώνα, την έρριξε, έσπασαν τα πάντα, ετραυματίσθησαν τόσοι. Αυτό επαναλαμβάνεται και εις την ψυχήν. Ένα τέτοιο παραστράτημα δεν είναι δυνατόν να μείνη χωρίς συνέπειες. Και πράγματι έρχονται. Στην αρχή έρχεται ο εξευτελισμός, η καταρράκωσις του κύρους, η οικονομική καταβαράθρωσις, η συντριβή της υγείας του ιδίου του αμαρτωλού. Γνωστά πράγματα αυτά. Διότι η ζωή της ασωτείας δεν ημπορεί παρά να οδηγήση εις τα σανατόρια, εις τας νευρολογικάς κλινικάς, εις τα άσυλα, όπου περνούν πικρές ημέρες οι ναυαγοί της ζωής, εις τας φυλακάς, όπου καταλήγουν πολλάκις οι δεσμώται της αμαρτίας. Και βλέπει κανείς νέους, δια τους οποίους πολλοί ονειρεύθησαν ευτυχισμένες ημέρες, να μεταβάλλωνται σε ερείπια αξιοθρήνητα, που μόλις σέρνουν το κουρασμένο σαρκίον των. Ή νέες, που τις εφαντάσθησαν βασίλισσες στο μαγευτικό βασίλειο της χριστιανικής οικογενείας, μητέρες και οδηγούς τρυφερών βλαστών, να χάνωνται μέσα στα κύματα της ταραγμένης κοινωνίας και να βυθίζουν στο όνειδος και στο πένθος γονείς και γνωστούς. Ποιος αλήθεια θα ετολμούσε να θέση σήμερα σε αμφιβολίαν την αλήθεια της βεβαιώσεως του ‘Απ. Παύλου: «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος», όταν γύρω μας τόσα σύγχρονα γεγονότα βροντοφωνούν και επικυρώνουν αυτήν την μαρτυρίαν; Και το δυστύχημα γίνέται τρομερώτερον, διότι δεν υφίσταται τας συνεπείας μόνον ο αμαρτωλός. Πληρώνει τα λάθη και η οικογένεια του «θύματος». Οι γονείς του νέου ή της νέας. Οι αδελφοί του, οι συγγενείς. Αθεράπευτες πληγές δημιουργούν συχνά τέτοιοι άνθρωποι στους δικούς των. Δεν είναι η οικονομική μόνον χρεοκοπία. Είναι κυρίως η «εντροπή», το όνειδος που έρχεται να συνοδεύση τα σπίτια των ασώτων και των δούλων της αμαρτίας. Τι δε να σημειώση τώρα κανείς δια την περίπτωσιν κατά την οποίαν οι αιχμάλωτοι αυτοί του κακού είναι οι ίδιοι γονείς; Πόσα δράματα οικογενειακά; Πόσα δάκρυα καυτά; Πόσοι σπαραγμοί ψυχής; Πόσες γυναίκες μαρτυρούν αληθινά και μαραζώνουν μέσα σε τέτοιες οικογενειακές τραγωδίες! Πόσα παιδιά πεινούν και ποτίζουν τον δρόμο της ζωής των με το παιδικό τους δάκρυ! Πόσα μεγαλώνουν θλιμμένα σε σπίτια χωρισμένων γονέων! Πόσα σέρνουν ισόβια στο αίμα των το βάρος της αμαρτωλής κληρονομικότητος; Και αι συνέπειαι απλώνονται, στη συνέχεια, και στην κοινωνία. Πληρώνει και το Κράτος, ημείς δηλαδή πάλιν, τα «σπασμένα». Όταν διατηρεί άσυλα αλητοπαίδων, επανορθωτικές φυλακές, αναμορφωτικά ιδρύματα, ειδικά θεραπευτήρια αμαρτωλών έξεων. Και το μικρόβιον κατόπιν της κακίας. Και την τάσιν προς το έγκλημα και την φθοράν της ποιότητος της φυλής, πώς θα τα διορθώσωμε; Συμφορά, αληθινή! Και το δυστύχημα περί του οποίου γίνεται λόγος γίνεται ακόμη σοβαρώτερον, διότι οδηγεί εις τον ψυχικόν θάνατον. 4. Ο Θάνατος «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος» βεβαιώνει ο Απόστολος. Αλλοίμονον! Αυτό είναι το τελικόν κατάντημα, η αμοιβή της αμαρτίας. Ο ηθικός θάνατος, η απώλεια της ψυχής ! Είναι τρομερό το δηλητηριώδες κεντρί της αμαρτίας. Σκοτώνει την ψυχήν. «Το δε κέντρον (το κεντρί δηλαδή) του θανάτου η αμαρτία », σημειώνει με θλίψιν ο Απόστολος Παύλος. Και ενώ ο άνθρωπος είναι πλασμένος δια την ζωήν της χαράς, της αφθαρσίας, της αιωνιότητος, καταλήγει εις την πνευματικήν νέκρωσιν, την οποίαν του φιλοδωρεί η αμαρτία, η παράβασις, η ενοχή απέναντι του Θεού. Ελέχθη και πιο πάνω ότι πολλές φορές ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει πού οδηγείται. Μεθάει. Ξεγελιέται. Αυτή όμως η κατάστασις είναι και η χειροτέρα. Αρχίζει από απλές επιθυμίες, οι οποίες τον δελεάζουν. Σιγά σιγά αιχμαλωτίζεται σ’ αυτές. Έπειτα δεν είναι μεγάλη η απόστασις για την αμαρτία. Μετά έρχεται ο θάνατος. Τα στάδια αυτά τα περιγράφει πολύ ψυχολογημένα ο Θείος Ιάκωβος. «Έκαστος πειράζεται υπό της ιδίας επιθυμίας… Είτα η επιθυμία συλλαβούσα τίκτει αμαρτίαν, η δε αμαρτία αποτελεσθείσα αποκύει θάνατον» Αμαρτία! Ύπουλε εχθρέ της ευτυχίας μας! Δολοφόνε της χαράς μας! Γιατί έρχεσαι κρυμμένη στα φυλλώματα, σκεπασμένη με χρυσά, αρωματισμένη και γοητευτική; Γιατί πλανεύεις τις ψυχές μας και τις θανατώνεις; Σκουλήκι βρωμερό, ποιο χέρι σπλαγχνικό θε να βρεθή να σου συντρίψη το σιχαμερό σου το κεφάλι; Ποιο, πότε, πώς; 5. Μία έκκλησις. Αδελφοί! Όσοι ποθούμε στη ζωή μας τη χαρά και την αθανασία, όσοι ζητούμε να χαρούμε ελευθερία ψυχική, να διώξωμε τον θάνατο, ακούστε. Η αμαρτία είναι ο ΘΑΝΑΤΟΣ. Το διεκήρυξεν ο φλογερός μαθητής, ο Απόστολος Παύλος, που την επολέμησε και την συνέτριψε. Το επεκύρωσαν όλοι οι μετέπειτα αιώνες. Μη λοιπόν συνθηκολογήσωμεν μαζί της ποτέ. Μην την αφήσωμεν να απλώση στην ψυχή μας τους πλοκάμους της. Είναι θανατηφόροι. Έχει γοητευτική εμφάνιση. Και απατά. Νέοι και νέες μην γυρίζετε γύρω της, όπως η φτωχή πεταλούδα τριγυρνάει γύρω από τη φλόγα της λαμπάδας. Θα κάψετε τα όμορφα φτερά σας, θα χαθήτε. Είναι η Σκύλλα και η Χάρυβδις της μυθολογίας. Μην πλησιάζετε! Ας μη σκίση κανένας το σημερινό αυτό φυλλάδιο. Μην το πετάξη. Δεν είναι γραμμένο από τον τακτικό αρθρογράφο. Το έγραψαν, πιστέψτε, η αγωνία των αιχμαλώτων, το δάκρυ των πονεμένων, το αίμα των θυμάτων, τα κόκαλα των πεθαμένων. Είναι η φωνή που βγήκε από τους σπαραγμούς και τους στεναγμούς των σκλάβων, των ετοιμοθανάτων. Φωνάξτε και σεις εις όλους, μαζί με τον Απόστολο Παύλον, μαζί με την Φωνήν του Κυρίου». «Προσοχή! Η αμαρτία νεκρώνει. Σπάστε τις αλυσίδες της!» Αδελφοί, φωνάξτε και σεις… Αγαπητοί, αναφέρεται, ότι η βασίλισσα των Ασσυρίων Σεμίραμις, για να πάρη στα χέρια της την εξουσία, εχρησιμοποίησε το εξής φρικτό τέχνασμα. Έπεισε τον βασιλέα σύζυγό της να της προσφέρη, ως εκδήλωσιν αγάπης, την εξουσίαν μόνον επί είκοσι τέσσερις ώρας. Εκείνος, πεισθείς από την επιμονήν της και παρασυρθείς από τας περιποιήσεις της, της υπέγραψε το διάταγμα δια του οποίου λαός και στρατός όφειλαν να πειθαρχήσουν εις την νέαν αρχηγόν του Κράτους. Αυτό ήτο. Η πρώτη διαταγή της βασιλίσσης ήτο να συλληφθή αμέσως ο βασιλεύς. Ο στρατός κατ’ ανάγκην επειθάρχησε. Και αμέσως διεβιβάσθη η δευτέρα εντολή: να αποκεφαλισθή ο αιχμάλωτος βασιλεύς. Έτσι η Σεμίραμις έμεινε μόνη κυρίαρχος. Αδελφέ, δεν χρειάζεται άλλο σχόλιον. Σεμίραμις είναι η αμαρτία. Και σύστημά της, ο θάνατος των θυμάτων της… Από το βιβλίο «Φως ταις τρίβοις μου», του Μητροπολίτου Νικαίας, Γεωργίου Παυλίδου, σελίς 70 και εξής. Επιμέλεια κειμένου, Δημήτρης Δημουλάς. Copyright Ορθόδοξη Πορεία

Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΓΟΡΓΟΕΠΗΚΟΟΣ

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΕΠΗΚΟΟΣ: Στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου του Αγίου Όρους, έξω και μπροστά στην κοινή Τράπεζα ήταν ζωγραφισμένη στον τοίχο μια εικόνα της Θεοτόκου. Από εκεί περνούσαν πολύ συχνά οι πατέρες, πιο συχνά απ’ όλους όμως ο τραπεζάρης κρατώντας αναμμένα δαδιά για να βλέπει . Όταν ήταν τραπεζάρης ο Νείλος (1664), περνώντας μια νύχτα μπροστά, άκουσε τα εξής: - Άλλοτε να μην περάσεις από δω με δαδιά αναμμένα και καπνίζεις την εικόνα μου. Εκείνος δεν έδωσε σημασία και συνέχισε όπως πάντα τη συνήθειά του. Σε λίγες μέρες ξανάκουσε τη φωνή και αμέσως τυφλώθηκε. Τότε συνταράκτηκε. Το πρωί τον βρήκαν οι αδελφοί τυφλό και πεσμένο μπροστά στην εικόνα. Τους είπε τι συνέβη. Έκτοτε περνούσαν όλοι με ευλάβεια από εκεί και κρέμασαν μια κανδήλα που κάθε βράδυ την θυμιάτιζαν. Ο τυφλωμένος μοναχός παρέμενε εκεί στην εικόνα προσευχόμενος στην Παναγία να τον συγχωρέσει και να του χαρίσει πίσω το φως του. Τότε η Παναγία του φώναξε: - Να είσαι συγχωρημένος και να βλέπεις όπως και πριν. Να πεις στους πατέρες ότι εγώ, η Μήτηρ του Θεού Λόγου, θα φροντίζω και θα προστατεύω το μοναστήρι τούτο των Αρχαγγέλων. Οι μοναχοί να καταφεύγουν σ’ Εμένα για κάθε τους ζήτημα. Εγώ γοργώς θα επακούω τις παρακλήσεις τους καθώς και όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς που προστρέχουν σ’ Εμένα. Αμέσως άνοιξαν τα μάτια του μοναχού. Οι πατέρες πήγαν μπροστά στην εικόνα με κεριά και θυμιάματα και έκαναν παρακλήσεις. Από τότε ονόμασαν την εικόνα «Γοργοεπήκοο» και απαγόρευσαν από εκεί τη διάβαση προς την τράπεζα. Εκεί βρίσκεται διορισμένος Ιερομόναχος, ο οποίος βράδυ και πρωί κάνει παρακλήσεις. Μπροστά στην εικόνα κρέμονται πολλές καντήλες, προσφορά από πιστούς που ευεργετήθηκαν κατά καιρούς από την «Παναγία Γοργοεπήκοο».

ΜΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΜΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ 10, ΑΧΑΡΝΑΙ ΤΗΛ. 210 2466057, Α.Π. 63 Ἐν Ἀχαρναῖς τῆ 10/23 Μαρτίου 2008 Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥΣ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥΣ & ΛΟΙΠΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΑΣ, ΑΡΩΓΟΥΣ & ΔΙΑΚΟΝΟΥΝΤΑΣ ΕΙΣ ΤΟ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ, ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΝ & ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΝ ΕΡΓΟΝ ΤΩΝ ΥΦ’ ΗΜΑΣ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ ΜΗΤΡΟΠ. ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΠΡΟΣΚΥΝΗΜ. ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΘΗΝΙΩΤΙΣΣΗΣ (ΣΟΥΜΕΛΑ) ΑΧΑΡΝΩΝ, ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΥ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΟΧΙΑΚΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά, χαίρετε ἐν Κυρίω. Οἱ Ἐκκλησιαστικοί Ἐπίτροποι, καί λοιποί συνεργάτες, ἀρωγοί καί οἱ διακονοῦντες εἰς τό ἐν γένει ἱεραποστολικόν, κατηχητικόν καί φιλανθρωπικόν ἔργον τῆς Ἐκκλησίας, πρέπει νά εἶναι ἐνήμεροι καί ἐπί τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων, ἐπί τῆς πορείας τοῦ Ἀγῶνος, καί νά μήν παύουν νά μεριμνοῦν καί διά τήν πνευματικήν των ἐποικοδομήν, ἔτσι ὥστε τό ἔργον των νά ἀποβαίνει πρός δόξαν Θεοῦ καί πρός σωτηρίαν των, καί οὐχί πρός κατάκρισιν. Ἡ παράκλησίς μου, πρός ὑμᾶς τούς ἐκλεκτούς καί ἀγαπητούς ἐκκλησιαστικούς Ἐπιτρόπους καί λοιπούς συνεργάτας, ἀρωγούς, καί διακονοῦντας εἰς τό ἱεραποστολικόν, κατηχητικόν καί φιλανθρωπικόν ἔργον τοῦ ὑφ’ ἡμᾶς Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τοῦ προσκυνηματικοῦ Παναγίας Ἀθηνιωτίσσης, τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Ἁγίας Αἰκατερίνης καί τοῦ Μετοχιακοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, καί ἄν θέλετε ἡ πατρική ἐντολή μου, εἶναι νά μελετᾶτε. Πρωτίστως βέβαια νά προσεύχεσθε, κατά τό «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε», ἀλλά καί νά μελετᾶτε καί νά ἐνημερώνεσθε κατά τό «γνώσεσθε τήν ἀλήθεια καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώση ὑμᾶς». Αὐτό ζητῶ ἀπό σᾶς τά πνευματικά ἐν Κυρίω τέκνα, διότι αὐτό σημαίνει καί συμμετοχήν εἰς τόν Ἀγῶνα, σημαίνει ὑπακοήν εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀντιλαμβάνομαι, ὅμως, τό παράπονόν σας. Ὅτι ἡ ζωή ἔχει γίνει τόσον δύσκολη, ὥστε νά μήν ἔχετε χρόνο νά μελετήσετε. Ναί εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ ζωή ἔχει γίνει πολύ δύσκολη. Ἀλλά, πρέπει νά ἀναλογισθοῦμε ὅτι ἔχομεν εἰς τήν διάθεσίν μας νά ἐργαζώμεθα διά τά βιοτικά, ἕξι ὁλοκλήρους ἡμέρας. Ἔχομεν ὅμως καί τήν εὐλογημένην Κυριακήν, ἡ ὁποία εἶναι ἡμέρα τοῦ Κυρίου, δηλαδή πρέπει νά τήν ἀφιερώνουμε εἰς τόν Κύριο. Τοῦτο σημαίνει νά ἐκκλησιαζώμεθα ἀνελλιπῶς πρός ἁγιασμόν μας, νά προσευχώμεθα περισσότερον πρός ἐνίσχυσίν μας, νά μελετῶμεν τόν λόγον τοῦ Θεοῦ πρός οἰκοδομήν μας καί νά ἐνημερωνώμεθα ἐπί τῶν ὁμολογιακῶν - ἐκκλησιολογικῶν θεμάτων, διά νά τοποθετούμεθα ὀρθοδόξως, ὥστε νά μή εὑρεθῶμεν, εἴτε ἐξ’ ἀγνοίας, εἴτε ἐξ’ ἀμελείας, ἔξω τοῦ Νυμφῶνος, δηλαδή ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, καί κολασθῶμεν. Σήμερα, λοιπόν, Κυριακήν Β΄ Νηστειῶν, παρακαλῶ ὅλους ἐσᾶς, οἱ ὁποῖοι θά λάβετε εἰς τάς χεῖράς σας τήν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΝΟΗΝ» τοῦ Ἰανουαρίου – Φεβρουαρίου 2008, καί ἄλλα ἀγωνιστικά ἔντυπα, νά μή τά περιφρονήσετε. Εἰς αὐτά θά εὕρετε πολύ σημαντικά καί ἐνδιαφέροντα ἱεραποστολικοῦ, κατηχητικοῦ, ἀγωνιστιστικοῦ καί ὁμολογιακοῦ χαρακτῆρος θέματα, ἀπό τά ὁποῖα θά ὠφεληθεῖτε πνευματικῶς καί θά ἐνισχυθῆτε εἰς τόν ὁμολογιακόν ἀγῶνα. Ἀφιερώσατε, σᾶς παρακαλῶ, ὀλίγον χρόνον νά τά μελετήσετε, καί ἄν ἔχετε ἀπορίας ἐρωτᾶτε καί θά σᾶς δοθοῦν ἀπαντήσεις καί θά λυθοῦν αἱ ἀπορίαι σας. Καί νά μή ξεχνᾶτε, ὅτι ο ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ διά τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, ὁ ὁποῖος τιμᾶται ἰδιαιτέρως ἀπό τήν Μητρόπολίν μας, εἶναι σαφής καί διαχρονικός. Ὄχι μόνον «ταῦτα μελέτα», ἀλλά καί «ἐν τούτοις ἴσθι», (καί νά μελετᾶτε καί νά παραμένουμε σ’ αὐτά πού μαθαίνουμε) καί νά εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ὁ Θεός θά μᾶς ἀνταποδώση ἑκατονταπλάσια. Ἀλλά καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὁ μέγας πρόμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας, τόν ὁποῖον ἐπίσης ἔχομεν πολιοῦχον μας, μᾶς συνιστᾶ νά εἴμεθα μέ τήν ἀλήθειαν, διότι ἐάν εἴμεθα μέ τήν ἀλήθεια, εἴμεθα μέ τήν Ἐκκλησία, εἴμεθα μέ τόν Χριστό. Μετ’ εὐχῶν καί τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης Ο Ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις +Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος ΥΓ. Το παρον εδημοσιευθη το 2008 και επαναδημοσιευεται σημερον 29 Ιουλίου 2024.

Η ΑΠΟΦΑΣΣΙΣ ΠΕΡΙ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΕΥΣΤΑΘΙΑΝΩΝ

Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΥΠΕΓΡΑΦΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗΝ ΙΕΡΑΝ ΜΟΝΗΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΝ 15ην 1ΟΥΛΙΟΥ 2024 (Ε.Η.) ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ ΠΕΡΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ «ΕΥΣΤΑΘΙΑΝΩΝ» ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΟΠΤΙΚΩΣ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΝ ΑΥΤΗ. Τὴν 15ην Ἰανουαρίου 2024 ἐ.ἑ., ἡμεῖς, οἱ ὑπογράφοντες τὴν παροῦσαν ἐπίσκοποι, ἐξεδώσαμεν τὴν ἀπόφασίν μας μὲ Α.Π. 1028, ἡ ὁποία ἐκοινοποιήθη εἰς ἄπαντας τοὺς ἐνδιαφερομένους καὶ διελάμβανε μεταξὺ ἄλλων τὰ ἀκόλουθα: «Α. Ἀνακαλοῦμεν τὰς ὑπογραφὰς μας ἐκ τῶν κάτωθι ἐγγράφων καὶ ἀπορρίπτομεν: τὸ «ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΝ ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ» τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τῆς 24ης Νοεμβρίου 2018• τὸ «ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΣ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ ΔΙΑΛΟΓΟΥ» τῆς 10ης Ἰανουαρίου 2019, ὑπογραφὲν εἰς τά Ἐξαμίλια Κορινθίας• καὶ, τὸν «ΤΟΜΟΝ ΕΝΩΣΕΩΣ» τῆς 27ης Ἰανουαρίου 2019, τὸν συγγραφέντα ὑπό τοῦ ἐπ. Εὐσταθίου, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς εἰς αὐτόν συνημμένης «ΚΟΙΝΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ» τῆς 26ης Ἰανουαρίου 2019. Β. Περαιτέρω, ἀποδεχόμεθα, συνομολογοῦμεν, συνυπογράφομεν καὶ διατρανοῦμεν ἐπὶ μέρους καὶ καθ’ ὁλοκληρίαν: τήν ἀπό Μαΐου 2004 καὶ ὑπ. Ἀ.Π. 357, ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς Κηρύκου• τήν ἀπό 21 Σεπτεμβρίου 2006 ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ τῆς Μητροπολιτικῆς τότε Ἱερᾶς Συνόδου ὑπὸ τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, ἡ ὁποῖα περιλαμβάνει καὶ τὴν Ὁμολογίαν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ• τὰς κάτωθι καθαιρετικὰς ἀποφάσεις τῶν Συνοδικῶν Δικαστηρίων: α) ὑπ. Ἀ.Π. 532, ἡμ. 28/10/2009, περὶ καθαιρέσεως τοῦ πρώην Μητροπολίτη Πειραιῶς Νικολάου Μεσσιακάρη, ἐπὶ τοῦ ὑπ’ Ἀ.Π. 492/2/15.1.2009 κατηγορητηρίου, β) ἀπόφασιν, ἡμ. 18/02/2011 ἐ.ἑ., περὶ καθαιρέσεως τοῦ Σεβαστιανοῦ Σταύρου, εἰς τὴν ὑπόθεσιν ὑπ᾽ ἀριθμὸν 1, τοῦ Πρωτοβαθμίου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου, συγκροτηθέντος εἰς Λεμεσὸν τῆς Κύπρου τὴν 18/02/2011, μεταξὺ Μητροπολίτου Κιτίου Παρθενίου -καταγγέλλοντος- και Σεβαστιανοῦ Σταύρου -κατηγορουμένου, ἐπὶ τοῦ ὑπ’ Ἀ.Π. 575/26.11.2010 κατηγορητηρίου, ὡς ἀείποτε ἰσχυούσας καὶ ὡς πραγματευομένας εἰς βάθος ἅπαντα τὰ σοβαρὰ θέματα πίστεως, ὁμολογίας καὶ ἀποστολικῆς διαδοχῆς, που ὡδήγησαν εἰς τὰ σχίσματα τοῦ 2005 καὶ 2007 ἀντιστοίχως καὶ ὡς διατυπωσασας τὰς ὀρθοδόξους θέσεις καὶ τὴν διαχρονικὴν μας ὁμολογίαν πίστεως, ἡ ὁποῖα ἦτο, εἶναι καὶ θὰ παραμείνῃ ἀναλλοίωτος, καὶ ἡ ὁποῖα ἀντικατοπτρίζει τὸν διαχρονικόν ἀγῶνα καὶ ὁμολογίαν τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ 1924, 1937, 1948, 1997, 2005, 2007 καὶ ἐντεῦθεν. τὴν ἀπὸ 15 Ἰουνίου 2014 καὶ Ἀ.Π. 673 ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΝ - ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Ἐνδημούσης Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἀπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. […]» Πέραν τῶν ἀνωτέρω, εἰς μίαν προσπάθειαν θεραπείας καὶ ἐπιλύσεως τοῦ τότε καὶ νῦν ὑφισταμένου σχίσματος ἐζητήσαμεν ἐγγράφως καὶ ἐπισήμως τὰ ἐξῆς: «Γ. Καλοῦμεν ἅπαντας τοὺς ἐπισκόπους καὶ κληρικοὺς, πρὸς θεραπείαν τοῦ ὑφισταμένου σχίσματος καὶ πρὸς ἀποφυγὴν παγιώσεως αὐτοῦ: νὰ ἀποδεχθῶσι καὶ συνυπογράψωσι μεθ᾽ ἡμῶν ἅπαντα τὰ ἀνωτέρω που ἀποδεχόμεθα, συνομολογοῦμεν, συνυπογράφομεν καὶ διατρανοῦμεν, ἐπὶ μέρους καὶ καθ’ ὁλοκληρίαν• καὶ δὴ, τὰς καθαιρετικὰς ἀποφάσεις που ἀναφέρονται ὺπὸ Β3, α) καὶ β) ἀνωτέρω. εἰς περίπτωσιν που διαφωνῶσι μὲ οἱονδήποτε ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἀποδεχομένων, συνομολογουμένων, συνυπογραφομένων καὶ διατρανουμένων ὑφ᾽ ἡμῶν, ἐπὶ μέρους ἤ καθ᾽ ὁλοκληρίαν, νὰ καταθέσωσιν εἰς ἡμᾶς, γραπτῶς, ἐντὸς προθεσμίας 20 ἡμερῶν ἀπὸ τὴν ἡμερομηνίαν λήψεως ὑπ᾽ αὐτῶν τῆς παροῦσης ἀποφάσεώς μας, τὴν συγκεκριμένην καὶ τεκμηριωμένην διαφωνίαν των καὶ νὰ ὑποβάλωσιν γραπτῶς ἐξειδικευμένας εἰσηγήσεις πρὸς διόρθωσιν τῶν ὅσων θεωροῦσιν ὅτι χρήζουσι διορθώσεως, τὰ ὁποία ἀφοῦ ἐξετασθώσιν, θὰ ληφθῶσιν ἐπ᾽ αὐτῶν αἱ προσήκουσαι ἀποφάσεις καὶ θά ἐνημερωθώσι δεόντως• νὰ δώσωσι γραπτῶς καὶ δημοσίως, τόσον εἰς ἡμᾶς ὅσον καὶ εἰς τὸ εὐσεβὲς ἐκκλησιαστικὸν πλήρωμα, ἰκανοποιητικὰς ἐξηγήσεις διὰ τὸ πῶς, τὸ γιατί, ἐπὶ τῇ βάσει τίνος ἤ τίνων Ἱεροῦ Κανόνος ἤ Ἱερῶν Κανόνων, ἤ ἐπὶ ποίας ἐκκλησιαστικῆς ἤ ἄλλης βάσεως, ἐτέλεσαν τὴν κηδείαν ἐνὸς ἐκτὸς κοινωνίας αἱρετικοῦ «ἐπισκόπου» ἤτοι τοῦ Φιλοθέου Τουρτούνη καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τίνος ἤ τίνων Ἱεροῦ Κανόνος ἤ Ἱερῶν Κανόνων, ἤ ἐπὶ ποίας ἐκκλησιαστικῆς ἤ ἄλλης βάσεως τελοῦσιν εἰς αὐτὸν μνημόσυνα• νὰ δηλώσωσι γραπτῶς καί ἐνυπογράφως ὅτι τόσον οἱ ἴδιοι ὅσον καί ὁ ὑφ᾽ αὐτοῖς κλῆρος δὲν ἀναγνωρίζουσιν οὔτε τιμῶσιν ὡς «ἁγίους» οὔτε καὶ ἔχουσιν πρὸς προσκύνησιν εἰκόνες ἤ λείψανα κανενὸς προσώπου ποὺ ἐτελεύτησεν ἐκτὸς Ἐκκλησίας καἰ ἐκτὸς κοινωνίας, εἴτε διὰ προσωπικοὺς εἴτε διὰ ὀποιουσδήποτε ἄλλους λόγους, ὅσον «ἐπαρκείς» καὶ ἐὰν θεωροῦσιν αὐτοὺς, περιλαμβανομένων ὀνομαστικῶς καὶ συγκεκριμένως τῶν Γλυκερίου καὶ Ἰωάννου Μαξίμοβιτς• νὰ ἀνακαλέσωσι πάσας τὰς ληφθεῖσας, εἴτε συλλογικῶς εἴτε μεμονωμένως, ἀποφάσεις ἀπὸ τὴν 6ην Μαΐου 2023 μέχρι τῆς σήμερον ἡμέρας, περιλαμβανομένου καὶ τοῦ παρανόμου «διορισμοῦ» τοῦ ἐπ. Ἄργους Γερασίμου εἰς δῆθεν «ἐπίσκοπον Τριμυθοῦντος»• νὰ ἀποδοκιμάσωσιν ἀπεριφράστως καὶ ἐμπράκτως, ἄνευ οὐδεμίας ὑπεκφυγῆς, τὰς ἐκδήλως παρανόμους καὶ ἀντικανονικὰς ἐνεργεὶας τοῦ ἐπ. Κιτίου Παρθενίου, περιλαμβανομένης καὶ τῆς μονίμου ἐγκαταλείψεως τῆς ἐπισκοπικῆς τοῦ ἕδρας καὶ τῆς αὐτοβούλου ἐγκαταστάσεως καὶ ἐπιβάσεως αὐτοῦ εἰς Ῥουμανίαν καὶ εἰς τὴν ἐκεῖ τοπικὴν Ἐκκλησίαν καὶ παύσωσι νὰ παρέχωσιν εἰς αὐτὸν κάλυψιν καί ἀμνήστευσιν εἰς τὴν σωρεὶαν κανονικῶν παραπτωμάτων αὐτοῦ.» Μὲ τὴν ὡς ἄνω ρηθεῖσαν ἡμετέραν ἀπόφασιν ἐδίδετο, περαιτέρω, περιθώριον 20 ἡμερῶν πρὸς ἀνταπόκρισιν, συμμόρφωσιν καὶ διόρθωσιν τῶν κακῶς κειμένων. Παρὰ ταύτα, ἐντούτοις, οὐδεμίαν οὐσιαστικὴν ἤ σοβαρὴν ἀπάντησιν ἤ ἐξήγησιν ἐλάβομεν, παρὰ μόνον εἰσεπράξαμεν τὴν περιφρόνησιν, τὴν χλεύην καὶ τὴν ἀπαξίωσιν, τὰ ὁποία εἰσπράττομεν μέχρι τῆς σήμερον, ἔξι καὶ πλέον μήνας μετά. Τούτα καταδεικνείασιν ὅτι, εἴτε οἱ παραλήπτες τῆς ὡς ἄνω ἡμετέρας ἀποφάσεως δὲν ἀντελήφθησαν τὴν σοβαρότηταν καὶ κρισιμότηταν αὐτῆς, εἴτε ὅτι ἀντελήφθησαν αὐτὰ ἀλλὰ τὰ ὑποτιμούσι, ὄπερ χεῖρον. Τὸ χείριστον, ὄμως, εἶναι ὅτι οἱ παραλήπται ἐξακολουθοῦσι νὰ φρονοῦσιν τὰ ὅσα κακόδοξα τοὺς κατελογίσθησαν, ὄχι μόνον ἄνευ οὐδεμίας διαθέσεως πρὸς διόρθωσιν, ἀλλὰ μᾶλλον διολισθαίνοντες ἔτι περαιτέρω εἰς ἀντορθοδόξους και ἀντικανονικὰς πράξεις καὶ ἐπιδιώξεις, περιλαμβανομένων τῆς ἐκπεφρασμένης ἐπιθυμίας των νὰ ἀποκαταστήσωσιν τὸν ἤδη καθαιρεθέντα ποτὲ Κορινθίας Κάλλιστον καὶ τῆς ἐπιμονῆς των νὰ ὑποστηρίζωσιν ποικιλοτρόπως καὶ γενναιοδώρως, λόγῳ καὶ ἔργῳ, τὰς σχιστικὰς καὶ ἀποσχιστικὰς ἐνεργείας εἰς τὰς τοπικὰς ἐκκλησίας, Κύπρου, Ρουμανίας, Ἑλλάδος καὶ Βρεταννικῶν Νήσων. Σημειώνομεν διὰ ἄλλην μίαν φορὰν ὅτι, οὐδέποτε ἀφέστημεν ἐκ τῶν θέσεων καὶ ἀποφάσεων που ἐλήφθησαν ἀπὸ τὴν Πανορθόδοξον Σύνοδον πρὸ τῆς «ἐνώσεως» του 2019 καὶ ὅτι προεχωρήσαμεν νὰ δεχθῶμεν εἰς κοινωνίαν τὸν ἤδη κεκμηκότα γέροντα Παχώμιον καὶ τοὺς περὶ αὐτόν, ἐπί τῇ βάσει τῶν διαβεβαιώσεων ποὐ ἐδόθησαν ὅτι τὰ ὅσα θέματα πίστεως καὶ ὁμολογίας ἐθέσαμεν κατὰ τὴν διεξαγωγὴν τοῦ διαλόγου, ἔγιναν ἀποδεκτά. Δυστυχῶς, οἱ γενναιοδώρως καὶ ἐπιεικῶς δεχθέντες ὑπανεχώρησαν, ἀκολουθοῦσιν πλέον μίαν παντελώς ἀντορθόδοξον, ἀντικανονικόν, ἀντεκκλησιαστικόν καὶ, τολμῶμεν εἰπεῖν, ἐκκλησιομάχον πορείαν, μὴ βουλόμενοι συνιέναι. Ἐπαναλαμβάνομεν, λοιπόν, τὰ λεχθέντα εἰς τὴν ὡς ἄνω ἡμετέραν ἐπιστολὴν: «ἡ ἐπισκοπικὴ μας συνείδησις δὲν μας ἐπιτρέπει τὴν συνέχισιν τῆς κοινωνίας μετὰ τῶν μὴ ὀρθοδόξως καὶ ὀρθῶς φρονούντων καἰ δὴ μετὰ τῶν κοινωνούντων τοῖς ἀκοινωνήτοις, ὅπερ παντελῶς ἀπαράδεκτον (βλ. καν. Ι᾽, ΙΑ᾽ Ἁγ. Ἀποστόλων, Β᾽ Ἀντιοχείας κ.ἄ.)». Διό, στοιχοῦντες εἰς τὰ ὅσα ἐγράψαμεν καὶ ἀπεφασίσαμεν εἰς τὴν προηγηθεῖσαν ἡμετέραν ἐπιστολήν καὶ εἰς τὸ τοῦ ἀποστόλου Παύλου «Διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς» (Β᾽ Κορ., 6, 17), ἀποφασίζομεν ὡς ἀκολούθως: Α. Ἐπαναλαμβάνομεν καἰ ἐπιβεβαιοῦμεν ὅλα ὅσα ἐγράψαμεν, ὑπεγράψαμεν καὶ ἀπεφασίσαμεν μὲ τὴν ἀπὸ 15 Ἰανουαρίου 2024 ε.ε., Α.Π.1028 ἡμετέραν ἐπιστολήν. Β. Ἀποκηρύττομεν, ἀκυρώνομεν καὶ καταδικάζομεν τὴν ἔνωσιν ποὺ ἐπετεύχθη τὴν 27η Ἰανουαρίου 2019 καὶ ἐπαναφέρομεν τὸ πρὸ αὐτῆς ἰσχῦον ἐκκλησιαστικὸν καθεστῶς. Γ. Διακόπτομεν κάθε ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν καὶ διαγράφομεν ἐκ τῶν διπτύχων τῆς Ἐκκλησίας τοὺς δεχθέντας εἰς κοινωνίαν τὴν 27ην Ἰανουαρίου 2019. Επονται αι υπογραφαι των τριων παροντων Αρχιερεων Μεσογαιας Κηρυκου, Κενυας Ματθαιου και Μπανκαου Ναθαναηλ, καθως και η διαδικτυακη ομοφωνος γνωμη των Αρχιερεων Κιεβου Σεραφειμ και Μερκιας Σωζομενου. Δια την ακριβειαν Ο Μητροπολιτης Μεσογαιας Λαυρεωτικης καί Αχαρνων Κηρυκος