ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ Η ΕΝ ΕΤΕΙ 2007 ΑΠΑΝΤΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΝ ΚΥΠΡΩ ΙΕΡΑΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ

 

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ  ΚΑΙ  ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ  194 00 Τ.Θ. 54  ΚΟΡΩΠΙ  ΑΤΤΙΚΗΣ

ΤΗΛ. 210. 6020176, 210.6021467, 210.2466057  

 

                             Α.Π. 47                                                    ‘Εν  Κορωπίῳ τῆ  27 Ιουνιου 2007

 

Θέμα: Μία σύντομος ἐνημέρωσις περί τοῦ σχίσματος τοῦ 2005 (τῶν Νικολαϊτῶν) μέ ἀφορμήν τήν ἀπό 24.6.2007 Ἀπόφασιν τοῦ Ἱερατικοῦ Συμβουλίου τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου.

Αἰδεσιμώτατοι καί Πανοσιολογιώτατοι Πατέρες καί ἀγαπητέ ἀδελφέ κ. Χαράλαμπε χαίρετε ἐν Κυρίω.

Ἔλαβα καί ἀνέγνωσα τήν ἀπό 24.6.2007 ἀπόφασιν τοῦ Ἱερατικοῦ σας Συμβουλίου καί πέραν τῶν ὅσων ἐσημείωσα ἐν πολλῆ συντομία εἰς τήν ὑπ’ ἀριθμ. 441/27 Ἰουνίου 2007 ἀπάντησίν μου εἰς τό ἀνωτέρω ἔγγραφόν σας, ὑπογραμμίζω καί γραπτῶς, ὅσα ἐν συνόψει καί προφορικῶς σᾶς εἶπον κατά τήν συνάντησιίν μας εἰς τόν ἱερόν Ναόν Ἁγίου Σπυρίδωνος Ἀραδίππου εἰς Κύπρον, ὥστε νά ἔχετε μίαν κατά τό δυνατόν πλήρη εἰκόνα τῆς σημερινῆς ἐκκλησιαστικῆς πραγματικότητος.

Τό πρόβλημα αὐτό μετά τῶν πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφῶν Ἀρχιερέων, ἤρχισε νά ἐκδηλοῦται μετά τό 1997, ὅτε ἐνεφανίσθη μία ἀλλαγή εἰς τήν στάσιν των ἔναντι τῆς Ὁμολογίας – Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. ‘Εκ τῶν ἐνεργειῶν των προέκυψαν ὡς συνεχισταί τοῦ κινήματος τῶν «πέντε», τό ὁποῖον ὡς γνωστόν κατέληξεν εἰς τό σχίσμα τοῦ 1995. Οἱ πρωτεργάτες τοῦ ἐν λόγω σχίσματος (πρ. Ἀττικῆς Ματθαῖος Μακρῆς καί ὁ Ἱερομ. Εὐθύμιος Ἐπιφανίου) ἐπεδίωκον τήν προσβολήν καί ἐξάρτησιν, ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ –Οἰκουμενισμοῦ, τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς μας μέ τά περί χειροθεσίας τεχνάσματά των..., τά ὁποῖα ὅμως προσέκρουσαν εἰς τήν ὁμολογιακήν στάσιν συγκεκριμένων προσώπων καί διά τήν παραπλάνησιν τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας καλλιέργησαν τεχνηέντως «θέμα Εἰκόνων». Μετά τό σχίσμα τοῦ 1995, καί πιό συγκεκριμένα μετά τό 1997-9, οἱ πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφοί, ἤρχισαν νά ἀρνοῦνται νά ἐφαρμόσουν τάς κατά τῶν «πέντε» ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας (1995 καί 1997), ἐνῶ, ἀπό τάς ἀρχάς τοῦ 1998, μέ προκλητικόν – πραξικοπηματικόν τρόπον, προώθησαν τήν μετά τῶν Φλωρινικῶν συμφωνηθεῖσαν καί ἀπό κοινοῦ ἐπιδιωχθεῖσαν παρωδίαν θεολογικοῦ διαλόγου, διά τῆς ὁποίας ἐπεδιώχθη ἕνωσις μετ’ αὐτῶν, ἀλλά καί μετά τῶν «πέντε», μέ δεδομένον ὅτι δῆθεν ἡ  Ἐκκλησία, τό 1971, ἐδέχθη χειροθεσίαν ὑπό τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς κατά τόν Η Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται εἰς τήν ἐπιστροφήν σχισματικῶν!

Παρενθετικῶς πρέπει νά σημειωθῆ ὅτι εἰς αὐτήν τήν παγίαν προσπάθειαν προσβολῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, (τήν ὁποίαν ἡ ‘Εκκλησία ἔχει ἐκ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948 καί ἑπομένως ἐκ τῆς πρό τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος), εἶχον προηγηθεῖ ἀπό τό 1971 οἱ π. Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος, π. Εὐγένιος Τόμπρος καί οἱ Ἐπίσκοποι πρ. Κορινθίας Κάλλιστος (καθηρέθη τό 1977) καί Κιτίου Ἐπιφάνιος (τά σχετικά βλάσφημα κείμενα του 1997-80 τά ἀνεκάλεσε κατά τήν Σύνοδον τοῦ 1981, ἀλλά δυστυχῶς ἐπανῆλθε τό 2004). Κατά τήν περίοδον 1980-95 ἐπεχείρησαν νά περάσουν τήν λεγομένην χειροθεσίαν οἱ πρ. Ἀττικῆς Ματθαῖος καί ὁ Ἱερομόναχος Εὐθύμιος, οἱ ὁποῖοι κατέληξαν εἰς τό σχίσμα τοῦ 1995. Ἡ ἀντιμετώπισις, λοιπόν, τοῦ ἐν λόγῳ σχίσματος παρεκωλύθη ὑπό τῶν ἡμετέρων, οἱ ὁποῖοι ἤρχισαν ἐπίσης νά ἀμφισβητοῦν καί τά αἴτια του. Τελικῶς διά στόματος τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, διεκήρυξαν (ἀρχάς τοῦ 2002) ὅτι δῆθεν «τό σχίσμα τοῦ 1995 δέν ἔχει σχέσιν μέ τήν Ἐκκλησιολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ἀλλά μέ δύο τρεῖς Εἰκόνες», φέροντες εἰς τραγικήν ἀντίφασιν τόν γέροντα Ἀρχιεπίσκοπον μέ τά προγενέστερα κείμενα τοῦ ἰδίου, ἀλλά καί τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί τῶν Κληρικολαϊκῶν Συνάξεων...!  ‘Εν τῶ μεταξύ, ἄν καί οἱ «πέντε» εἰς τήν προσπάθειάν των νά στηρίξουν τά περί «νεοεικονομαχίας» ἐκήρυξαν μεγάλας πλάνας..., οἱ ἡμέτεροι ἤρχισαν νά δηλώνουν ὅτι ἔχουν «τό ἴδιο πιστεύω» μέ τούς «πέντε» καί ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ τεχνητοῦ «θέματος Εἰκόνων»....! Ἔτσι ἤρχισαν νά ὑπεκφεύγουν κάθε Ὁμολογίαν Πίστεως, κατά δέ τῆς προπαγανδιζομένης «χειροθεσίας», ἤρχισαν νά μή διακηρύσσουν, ὡς ἄλλοτε, τήν ἀπό τό 1971 ἀλήθειαν, δηλαδή ὅτι ἀσχέτως μέ τήν παγίδευσιν ἤ μή τῶν δύο ‘Αρχιερέων τῆς ‘Εξαρχίας εἰς τήν Ἀμερικήν τό 1971, ἐν Ἑλλάδι οὐδεμία «χειροθεσία» ἐγένετο, ἀλλά τό μόνον τό ὁποῖον ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος ἦτο μία ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή, ἡ ὁποία καί αὐτή ἐγένετο δεκτή, κατ’ ἀκροτάτην «οἰκονομίαν», καί ὑπό ὅρους, καί ἐφ’ ὅσον δέν καθάπτετο τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948 (δηλαδή κατά ἄλλην διατύπωσιν ἐφ’ ὅσον οὔτε προσέθεσε, οὔτε ἀφήρεσε ἀπό τήν χάριν τῆς Ἀρχιερωσύνης τῶν ΄Επισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948). Μετά, λοιπόν, τό 1997-99 ἤρχισαν, διά τῆς ὅλης στάσεώς των, ἐμμέσως νά ὑπαναχωροῦν καί νά δέχωνται τήν ἐν Ἑλλάδι συγχωρητικήν εὐχήν ὡς «χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν»! Διά τά γενόμενα τό 1971,συστηματικός λόγος γίνεται εἰς τήν «Ο.Π.» Σεπτεμβρίου - Ὀκτωβρίου 2006, Τόμος 17^ος, σελ. 285 -324 καί εἰς τήν «Ο.Π». Σεπτεμβρίου 2003, Τόμος 14^ος, εἰς τό ‘Αφιέρωμα διά τάς χειροτονίας τοῦ 1948).

 Ἕνα ἄλλο, ἐπίσης σημαντικό θέμα, τό ὁποῖον προέκυψεν εἰς τήν προσπάθειάν των νά ἐπιβάλουν τήν προδοσίαν, ἦτο ἡ κατάλυσις κάθε ἐννοίας Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, ἀλλά καί αἱ πρωτοφανεῖς ἐνέργειαι – σκευωρίαι των προκειμένου νά φιμώσουν, συκοφαντήσουν καί διώξουν, ὅσους ἀντέδρων καί ἐζήτουν καθαράν Ὁμολογίαν...! «Ἐκινήθησαν μεθοδικά εἰς τά πλαίσια τῆς «ἀποκάθαρσης», τήν ὁποίαν συνέστησεν ὁ κ. Χριστόδουλος δι’ ὅσους δημιουργοῦν προσκόμματα εἰς τήν ὑλοποίησιν τῆς προτάσεως τοῦ ἰδίου, περί «σχηματισμοῦ μιᾶς ἐνιαίας παλαιοημερολογιτικῆς ὁμάδος», τῆς ὁποίας οἱ κληρικοί θά εἶναι δῆθεν «κανονικοί», τῶν μέν Φλωρινικῶν ὡς προερχομένων διά τῶν «χειροτονιῶν» ὑπό τοῦ Ρώσου Σεραφείμ κατά τό 1960-1961, τῶν δέ ἡμετέρων διά τῆς δῆθεν «χειροθεσίας» τῶν ‘Επισκόπων μας κατά τό 1971 ὡς σχισματικῶν. Ἔτσι καί οἱ «δύο» θά προέρχωνται, μέσω τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ἀπό τόν ἴδιο τόν Νεοημερολογιτισμό, μετά τοῦ ὁποίου οἱ Ρῶσοι εἶχον κοινωνίαν.... ! Τόν σχηματισμό, λοιπόν, αὐτῆς τῆς «ἐνιαίας παλαιοημερολογιτικῆς ὁμάδος», ἐπιθυμεῖ καί μεθοδεύει ὁ κ. Χριστόδουλος, διά νά ἐπιτύχη, ὡς εὐθαρσῶς ἀναφέρει, ἕνα «διάλογον» ὄχι ἐπί τῆς οὐσίας τοῦ σχίσματος τοῦ 1924, ἀλλά πρός ἀνεύρεσιν τρόπου ὑπαγωγῆς αὐτῆς τῆς «ἐνιαίας παλαιοημερολογιτικῆς ὁμάδος» εἰς τήν δῆθεν «Μητέρα ‘Εκκλησία», δηλαδή τόν Νεοημερολογιτισμό...!  Ἔτσι αὐτή ἡ «ἐνιαία καί μεγάλη παλαιοημερολογιτική ὁμάς», ὅπως ἐκήρυττεν ὁ πρ.  Φλωρίνης, θά μπορεῖ «εἰς τά ὅρια τά κανονικά...» νά διαμαρτύρεται ὅσο θέλει ἔναντι τῆς «Μητρός της Ἐκκλησίας», δηλαδή ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ – Οἰκουμενισμοῦ, διατηρώντας βέβαια καί «ὅσο παλαιό ἡμερολόγιο ἐπιθυμεῖ» διά νά ἐξαπατῶνται οἱ ἁπλοϊκοί ἱκανοποιούμενοι ὅτι ἀκολουθοῦν τό παλαιόν ἤ ἄλλως τό πάτριον..., ἐνῶ θά εὑρίσκωνται ὡς δεκατριμερῖται παλαιοημερολογῖται ἐντός τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ». (Ἀπόσπασμα ἀπό τό ἀφιέρωμα εἰς τάς χειροτονίας τοῦ 1948 «Ο.Π.» Σεπτ. 2003, τόμος 14^ος, σελ. 381).

Ὅπως ἀντιλαμβάνεται ὁ καθείς, ὅταν διά τῆς Ὁμολογίας μας κηρύσσωμεν ὡς σχισματικούς τούς Νεοημερολογίτας, δέν εἶναι δυνατόν εἰς τήν συνέχεια νά ἐξαρτῶμεν τήν Ἀποστολικήν μας Διαδοχήν ἀπ’ αὐτῶν καί νά συνεχίζωμε νά τούς ἀντιμετωπίζωμεν ὡς σχισματικούς! Εἰς αὐτήν τήν τραγικήν ἀντίφασιν προσεπάθησαν νά μᾶς φέρουν οἱ πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφοί μέ τήν, μετά ἀπό 33 ἔτη, κακοήθη ὑπαναχώρησίν των ἐπί τῆς ἐν Ἑλλάδι συγχωρητικῆς εὐχῆς. Ταῦτα δέ ἀποκλειστικῶς διά νά καταστήσουν ἐν τῆ πράξει κενόν λόγον τήν Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καθ’ ἥν ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, διά τῆς ἀποδοχῆς τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ τό 1924 κατέστη ἐνεργείᾳ σχισματική, ἐνῶ τό πιστόν λεῖμμα πού ἠρνήθη τήν καινοτομίαν, ἀποτελεῖ τήν ἀδιάκοπον συνέχειαν τῆς ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εἰς αὐτήν τήν τραγικήν ἀντίφασιν ἔχουν εὑρεθεῖ πρό πολλοῦ οἱ Φλωρινικοί, καθ’ ὅσον ἀπό τήν μία ὑποκρινόμενοι δηλώνουν πώς ἀποδέχονται τήν Ὁμολογίαν τοῦ 1935, καί ἀπό τήν ἄλλη καυχῶνται διότι ἔχουν, τήν «χειροτονία» ὑπό τῶν Ρώσων...! Ἔτσι ὁ κ. Χριστόδουλος ἐπιδιώκει τήν «λύσιν» τοῦ δῆθεν παλαιοημερολογιτικοῦ προβλήματος, ἐπιδιώκει ἔστω καί ἐμμέσως νά ἀποτελέσουμε ἐν τῆ πράξει μέρος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὁ ὁποῖος, ὡς εἶναι γνωστόν, ἐπεβλήθη ἀντικανονικῶς ἐν ἔτει 1924 ὑπό τοῦ πνεύματος τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. καί δι’ αὐτό τόν χαρακτηρίζουμε ὡς Νεοημερολογιτισμό – Οἰκουμενισμό.

Μἐ αὐτήν, λοιπόν, τήν σκοπιμότητα, τόσον ὁ Κιτίου Ἐπιφάνειος, ὅσον καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας καί οἱ περί αὐτόν Ἀρχιερεῖς, ἀπέφευγον νά πάρουν σαφῆ θέσιν κατά τῆς προπαγανδιζομένης «χειροθεσίας», κατόπιν δέ τῶν σχετικῶν ἐκκλήσεων, ἰσχυρίσθησαν, διπλωματικῶς πλήν, ἰδιαιτέρως, παραπλανητικῶς καί αὐθαιρέτως, ὅτι τά τοιαῦτα εἶναι δῆθεν αύτονόητα! «ΟΜΩΣ - ὅπως σημειώνεται εἰς τήν «ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» τοῦ 2003 εἰς τήν Λάρισαν, - «ΟΥΤΕ Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ, ΟΥΤΕ Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ, ΟΤΑΝ ΑΜΦΟΤΕΡΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΤΑΙ Η ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΜΕ ΣΑΤΑΝΙΚΑΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ, ΟΠΩΣ μέ τήν παρωδία τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου..., τήν προσπάθεια ἀποχρωματισμοῦ τῆς δογματικῆς αἰτίας καί φύσεως τοῦ σχίσματος τῶν «πέντε».., τήν μή ἀντιμετώπισιν τῶν ᾽Απαλλακτικῶν Βουλευμάτων 54/76 καί 46/91, ἀλλά καί τῶν ὁμοίων νεωτέρων δικαστικῶν ἀποφάσεων, διά τῶν ὁποίων βλασφημεῖται ἡ ᾽Εκκλησιολογία καί ἡ ᾽Αποστολική Διαδοχή, ἔτι δέ καί τά «στοιχεῖα», τά ὁποῖα (ἡμέτεροι καί ξένοι) δηλώνουν ὅτι ἔχουν, (περί τῆς «χειροθεσίας») ἐνῶ ἄλλοι καί ἐπιστολιμαίως προπαγανδίζουν περί τῆς λεγομένης «χειροθεσίας». Ἡ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΜΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΣ ΤΩΝ ΕΝ ΛΟΓΩ ΘΕΜΑΤΩΝ, ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΕΙ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΙΣ ΣΚΛΗΡΑΝ ΑΝΤΙΘΕΣΙΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΠ’ ΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΟΝ, ΔΕΔΗΛΩΜΕΝΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΕΡΟΣΥΝΟΔΙΚΗΝ ΤΟΙΑΥΤΗΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΝ ΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΔΙΟΤΙ «ΕΙΣ ΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΕΝ ΧΩΡΕΙ ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΣΙΣ» (Ο.Π. Τόμος 14^ος  2003, σελ. 70 -71).

Ἡ προδοσία των, τελικῶς, ἐκορυφώθη τό 2003, ὅτε εὐθέως ὑπανεχώρησαν ἔναντι τῆς ἄλλοτε καλῆς των Ὁμολογίας, ὑποστηρίζοντες «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ», μετά ἀπό 33 ἔτη, (ὁ Κιτίου ‘Επιφάνιος μέσω τρίτου, ὁ Περιστερίου Γαλακτίων προφορικῶς ἐνώπιον τοῦ ἐκκλησιάσματος καί ὁ Ἀργολίδος Παχώμιος γραπτῶς), ὅτι δῆθεν ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐδέχθη τά γενόμενα εἰς τήν Ἀμερικήν τό 1971 ὡς «χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν», καί μάλιστα πανηγυρικῶς, καί ἑπομένως (κατά τόν Ἀργολίδος) «ὅλοι προερχόμεθα ἀπό χειροθετημένους», μᾶς εἰρωνεύετο δέ «πῶς εἶναι δυνατόν ἡμεῖς νά ἀποτελοῦμεν έξαίρεσιν...»! Διά νά ἐξαπατοῦν δέ τούς ἀφελεῖς ἔλεγον ὅτι ἔχουν τήν χειροτονίαν ἀπό τόν Ἅγιο Πατέρα τό 1948, ἀλλά πέρασε καί ἀπό τόν «ἅγιο» Φιλάρετο τό 1971 !!! Ἠρνήθησαν, λοιπόν, τήν Ἀρχιερωσύνην των καί ἐβλασφήμησαν κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!

Παραλλήλως πρός τούς ἀνωτέρω ‘Αρχιερεῖς καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας παραιτούμενος τόν Φεβρουάριο τοῦ 2003, διά πρώτην φοράν δηλοῖ, ὅτι «ἔγινε λάθος τό 1971»!  Ἐρωτηθείς δέ ἐπανειλημμένως ἠρνήθη μέχρι τέλους νά προσδιορίση τό «λάθος», ἀλλά καί παραιτούμενος «ὥριζεν» ὡς διάδοχόν του(!) τόν «Πειραιῶς» Νικόλαον, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀποδεχθεῖ πανηγυρικῶς, τό βλάσφημον Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα 54/76, διά τοῦ ὁποίου ἀναγνωρίζεται ὡς «κανονικός καί ἔγκυρος» Ἀρχιερεύς κατόπιν τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971, πλήν τό ἀπέκρυπτεν ἐπιμελῶς. Χαρακτηρίζω, λοιπόν, τόν «Πειραιῶς» Νικόλαον ὡς ψευδαρχιεπίσκοπον, ἀλλά καί τήν παραίτησιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου ὡς ἱερόσυλον συμπαιγνίαν, ὄχι μόνον διότι καί ἡ παραίτησις καί ἡ ἐκλογή πάσχουν ἀπό Κανονικῆς ἀπόψεως, ἀλλά καί διότι ἐξυπηρέτησαν ἕνα καί μοναδικόν σκοπόν, τήν προώθησιν τῶν προαναφερθέντων σχεδίων τοῦ νεοημερολογιτικοῦ καί παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ὅταν, λόγω τῆς κρισιμότητος τῶν καιρῶν, μετά ἀπό πολλάς ἐνστάσεις καί διαμαρτυρίας μας, ἀλλά καί παρακλήσεις καί διαβήματα νά διακηρύξωμεν, καθαράν τήν Ὁμολογίαν μας, δηλαδή τήν Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς καί τήν γνησίαν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ἐκ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948, προσκρούσαμε εἰς τήν σκληράν ἄρνησίν των καί τήν ἐμμονήν των εἰς τήν μετά τό 1997 ἐκδηλωθεῖσαν προδοσίαν των, ἀπεκηρύξαμε (μέ τό ὑπ’ ἀριθμ. 390/16.6.2005 Ἀρχιερατικόν μας ἔγγραφον) τήν φατριαστικήν ὁμάδα τῶν πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφῶν μας, ὡς ἀρνητῶν τῆς Ἀρχιερωσύνης των.  Ἡ ἀντίδρασίς των ἦλθε, κατ’ ἀρχάς, δι’ ἑνός «Ἀνακοινωθέντος» («Ο.Π.» ‘Ιουλίου 2005, τόμος 16^ος), διά τοῦ ὁποίου ἔλεγον ὅτι μᾶς ἔθεσαν εἰς «ἀργίαν»(!), ἐνῶ διά τοῦ ἰδίου ἀνυπογράφου «Ἀνακοινωθέντος» των, πάλιν ἐδήλουν ὅτι δῆθεν δέν παρεξέκλιναν ποτέ ἀπό τήν Ὁμολογίαν καί τάς ἀπ’ ἀρχῆς τοποθετήσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἐπί τῆς λεγομένης «χειροθεσίας»! Ταῦτα, ἐνῶ ποτέ δέν διώρθωσαν, ἤ δέν ἀνεκάλεσαν, τίποτα ἐκ τῶν ὅσων ἐνήργησαν ἤ «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» ἐκήρυξαν προφορικῶς καί γραπτῶς,  εἰς τά πλαίσια τῆς ἀπεγνωσμένης των προσπαθείας νά παρουσιάσουν τήν «συγχωρητικήν εὐχήν» ὡς πράξιν, τήν ὁποίαν ἡ ‘Εκκλησία ἔκαμε δεκτήν ὡς δῆθεν «χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν»!

Τήν ἰδίαν ὑποκριτικήν στάσιν τηροῦσε ἄλλοτε καί ὁ πρώην Φλωρίνης, ὁ ὁποῖος ἀνησυχῶν, διότι δέν εἶχε κατορθώσει τό 1937 νά ἐλέγξη ὁλόκληρο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί διά τό ὅτι ὁ ἀοίδιμος Βρεσθένης Ματθαῖος ἐπροχώρησεν εἰς τήν ἀνασυγκρότησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐδήλωσε μετά τάς χειροτονίας τοῦ 1948, ὅτι ποτέ δέν παρεξέκλινε τῆς καλῆς Ὁμολογίας τοῦ 1935, παρότι τά ἴδια τά κείμενα καί τά ἔργα του τόν διέψευδον. Τελικῶς μετά τήν κοίμησιν τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου Ματθαίου τό 1950, ἔφθασεν εἰς τό σημεῖον, δῆθεν νά ἀνακαλέση τήν θεωρίαν του περί «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργείᾳ νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος», ἀλλά παρέμεινε εἰς τό σχίσμα, τό ὁποῖον προεκάλεσε διά τῆς ἐν λόγῳ θεωρίας, συνέχισε δέ νά συνεργάζεται μετά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ διά τήν ὑπαγωγήν τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας εἰς αὐτόν. Τέλος εἶναι αὐτός πού ἐπρότεινε διά τούς διαδόχους τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου Ματθαίου τήν «χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν» προκειμένου νά γίνουν δεκτοί ὑπό τῆς παρατάξεώς του! Ἰδού τίνος τό ἔργον συνεχίζει ἀπό ὅλας τάς ἀπόψεις, ἡ περί τόν κ. Νικόλαον βλάσφημος ὁμάς. Ἰδού τί μᾶς ἐχώρισεν καί μᾶς χωρίζει. 

Εἰδικώτερον διά τόν «Πειραιῶς» Νικόλαον τά πράγματα εἶναι ἀκόμη πιό σοβαρά. Τόν ἐπιβαρύνουν καί ἄλλα προσωπικά του βλάσφημα καί αἱρετικά φρονήματα, διά τά ὁποῖα ὅμως ἐπειδή τά καλύπτουν οἱ περί αὐτόν Ἀρχιερεῖς, εὐθύνονται καί αὐτοί. Πρόκειται διά τά φράγκικα φρονήματα τῶν «πέντε», οἱ ὁποῖοι, δυτικάς εἰκόνας, αἱ ὁποῖαι ἀπηχοῦν τό δυτικόν πνεῦμα – «θεολογίαν», τάς ἀνήγαγον εἰς αὐθεντικάς εἰκόνας τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐνῶ κατεδίκασαν καί ἀναθεμάτισαν τάς πράγματι Ὀρθοδόξους Βυζαντινάς Εἰκόνας! Ἔφθασαν εἰς τό ἔσχατον σημεῖον τῆς πτώσεως νά «ἀναθεματίσουν» καί τήν σχετικήν δογματικήν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας τήν διατυπωθεῖσαν ὑπό τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου! Δι’ ὅλα αὐτά ἔχει καταγγελθεῖ Κανονικῶς, πλήν ὅμως οἱ περί αὐτόν Ἀρχιερεῖς καί πάλιν τόν ἐκάλυψαν καί τόν καλύπτουν.

Τόν ἐπιβαρύνουν καί τά αἱρετικά οἰκουμενιστικά φρονήματα, εἰς τά ὁποῖα ὑπέπεσε είς τήν προσπάθειάν του (προσπάθειαν τῶν ξένων Κέντρων) νά ἀποδείξῃ ὅτι ἡ διατύπωσις τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη περί τῆς κοινωνίας τῶν Τριῶν Προσώπων τοῦ Ἐνός Θεοῦ, ὡς «πρώτης, ἀνάρχου, αἰωνίας καί ἀοράτου Ἐκκλησίας», εἶναι δῆθεν ΑΙΡΕΤΙΚΗ. Εἶναι χαρακτηριστικόν ἐν προκειμένῳ, ὅτι διά τῆς ἀπό 14.2.2002 σχετικῆς Εἰσηγήσεώς του, ἡ ὁποία «ἐνεκρίθη» καί ὑπό τῶν ἄλλων Ἀρχιερέων, εἰς τήν προσπάθειάν του νά ἀποδείξῃ τό δῆθεν αἱρετικόν τῆς διατυπώσεως τοῦ θεολόγου Ἐλευθ. Γκουτζίδη, ἐκήρυξε τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀφοῦ κατά τήν ἰδικήν του καί τῶν σύν αὐτῶ ἀντίληψιν περί Ἐκκλησίας, «Αὕτη ἦτο κάποτε διηρημένη ἤ δύναται κάποια στιγμή εἰς τό μέλλον νά διαιρεθῆ»! Διά τό θέμα αὐτό ἐκάναμε εἰδικόν λόγον εἰς τήν τελευταίαν ὑπ’ ἀριθμ. 421/25.12.2006 ἐπιστολήν μας. («Ο.Π.» Νοε. – Δεκ. 2006, σελ. 352 κ.ἑξ.).

Κλείνοντας θά πρέπει νά σημειώσουμε ὅτι ὁ «Πειραιῶς» Νικόλαος καί οἱ σύν αὐτῶ Ἀρχιερεῖς, λόγῳ τοῦ ὅτι δυστυχῶς δέν ἔχουν τήν ἀνάλογον ἀκαδημαϊκήν, ἀλλ’ οὔτε καί τήν ἐμπειρικήν θεολογικήν κατάρτισιν, ἀλλά καί δι’ ἄλλους λόγους (ὡς τῆς ματαιοφροσύνης καί τῆς ἐμπορίας) εὐκόλως ἄγονται καί φέρονται ὑπό τῶν ξένων Κέντρων, μέσω τῶν ἐγκαθέτων των, οἱ ὁποῖοι δέν εἶναι ἄλλοι ἀπό τούς κινουμένους ἐν τῶ παρασκηνίῳ παράγοντας τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, ἤτοι τῶν Ἀδελφῶν Μαξίμου, Στεφάνου καί Νεοφύτου Τσακίρογλου καί Δημητρίου Κάτσουρα, ἀλλά καί τῶν γνωστῶν ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1970 παραγόντων τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέ πρῶτον τόν τότε πρεσβύτερον καί κατόπιν «λαϊκόν» κ. Βασίλειον Σακκᾶν, ἐν Ἑλλάδι δέ τούς Ἀθανάσιον Σακαρέλλον, καί τόν Φλωρινικόν «Ἀχαϊας» Καλλίνικον Σαραντόπουλον. Εἰς τό ὅλον ἐγχείρημα συνέβαλον πολλοί ....,

Αἱ κατά τῆς ‘Εκκλησίας ἀσέβειαι – βλασφημίαι, ὡς ἡ ἄρνησις τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς των Διαδοχῆς ἐκ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948, καί ὡς ἐκ τούτου καί ἡ ἄρνησις τῆς Ὁμολογίας – ‘Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τούς ἔφερεν εἰς τήν θέσιν τήν ὁποίαν ὁρίζει ὁ ΞΒ  Κανών τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων: «Εἴ τις Κληρικός διά φόβον ἀνθρώπινον ... ἀρνήσηται τό ὄνομα τοῦ Κληρικοῦ (ἤτοι τήν ἱερωσύνην του καί ἀρχιερωσύνην του) καθαιρείσθω. Μετανοήσας δέ ὡς λαϊκός δεχέσθω». Δυστυχῶς οἱ πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφοί, δέν ὑπέπεσαν ἁπλῶς εἰς μίαν θεολογικήν πλάνην, οὕτως ὥστε, ἐάν μετανοήσουν νά δύνανται δι’ Ὁμολογίας νά ἀποκατασταθοῦν εἰς τάς θέσεις των, ἀλλά ἠρνήθησαν τήν Ἀποστολικήν των Διαδοχήν, ἤτοι τήν Ἀρχιερωσύνην των, ὅπερ μεῖζον. Κατά δέ τήν παγίαν πρᾶξιν τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἀρνούμενοι τήν Ἀρχιερωσύνην των, ὡς οἱ ἐν λόγῳ πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφοί, ἀκόμη καί ἄν μετανοήσουν, καί γίνουν δεκτοί εἰς τό Σῶμα Αὐτῆς, δέν ἀποκαθίστανται ὡς Ἀρχιερεῖς, ἀκόμη καί ἄν χύσουν τό αἷμά των διά τήν καθαράν Ὁμολογίαν των καί τιμηθοῦν καί ὡς μάρτυρες. (Σχετικόν παράδειγμα ἀποτελεῖ ἡ περίπτωσις τοῦ πρώην Πειραιῶς Ἀνθίμου Χαρίση, τόν ὁποῖον οὐδέποτε ἀπεκατέστησε ἡ Ἱερά Σύνοδος εἰς τό ἀξίωμα τῆς ‘Αρχιερωσύνης, διότι ἀκριβῶς τήν εἶχεν ἀρνηθεῖ).   

***

Δεδομένου ὅτι εἰς αὐτήν τήν ἐπιστολήν μου ἀναφέρομαι συνοπτικῶς εἰς τήν μετά τό 1997 ἐκδηλωθεῖσαν προδοσίαν, χωρίς νά θίξω μάλιστα ὅλα τά θέματα, σᾶς ἀποστέλλω ἕναν Τόμον  ὑπό τόν τίτλον «ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ 2005 ΥΠΟ ΤΩΝ ΑΡΝΗΘΕΝΤΩΝ ΤΗΝ ΑΡΧΙΕΡΩΣΥΝΗΝ ΤΩΝ ΠΡΩΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΩΝ», εἰς τόν ὁποῖον περιλαμβάνονται ὡρισμένα κείμενα, τά ὁποῖα ἀναφέρουν ἐπακριβῶς τούς λόγους Πίστεως, δηλαδή τήν ἄρνησιν τῆς Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί τήν κατάλυσιν τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, ἕνεκα τῶν ὁποίων ἠναγκάσθημεν νά διακόψωμεν κοινωνίαν μετά τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου Νικολάου καί τῆς ὁμάδος του καί νά «ἐξέλθωμεν ἐκ μέσου αὐτῶν».

Εἰς αὐτόν τόν Τόμον περιλαμβάνονται τά ἑξῆς κείμενα:

1) Μητροπολίτου Κηρύκου. «Ἀνοικτή Δημοσία πρόσκλησις διά τήν ἐν Χριστῶ καί τῆ ᾽Εκκλησία Του ἕνωσιν». (Α.Π. 401/26.10.2005, «᾽Ορθόδοξος Πνοή» Νοέμβριος 2005, τόμος 16^ος, σελ. 403-412). Ἀναφέρονται 13 θέματα Πίστεως μέ τάς σχετικάς παραπομπάς διά τήν περαιτέρω μελέτην αὐτῶν.

2) «Διπλοῦν Πένθος ἐπί τῆ ἐκδημία τοῦ πρώην Αρχιεπισκόπου Ανδρέου». 1ον καί 2ον Μέρος («Ο.Π.»᾽Οκτωβρίου καί Νοεμβρίου 2005, τόμος 16ος). Πρόκειται διά ἀφιέρωμα, τό ὁποῖον ἐπιμελήθη ὁ συνεργάτης μας κ. Χρῆστος  Γκουτζίδης, εἰς τό ὁποῖον γίνεται ἀναφορά εἰς τήν ῾Ομολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἀναπτύσσεται ἐν συντομία ἡ ἐξέλιξις τῆς προδοσίας μετά τό 1997. Παρατίθενται σημαντικά ἀποσπάσματα ἄρθρων καί ἐπιστολῶν, τά ὁποῖα δεικνύουν τόν τρόπο λειτουργίας τῆς Ἱ. Συνόδου, ἀλλά καί τόν ρόλο τόν ὁποῖον διεδραμάτισαν συγκεκριμένα πρόσωπα. Ἐπίσης ἀναφέρονται καί προτάσεις διά τήν κατά Θεόν ἐπίλυσιν τῆς κρίσεως, αἱ ὁποῖαι ὅμως ἠγνοήθησαν.

3) Ἡ ἀπό 20.8.1974 ἀποκαλυπτική «Ἐξομολογητική ἐπιστολή» τοῦ «Ἀργολίδος» Παχωμίου, τήν ὁποίαν ἔφερεν εἰς φῶς μετά ἀπό περίπου 30 ἔτη. Ἡ ἐπίσης ἀποκαλυπτική ἐπιστολή τοῦ ἰδίου πρός τήν ἐλαχιστότητά μου, τόν Ἰούλιο τοῦ 2004, καθώς καί αἱ σχετικαί δηλώσεις τοῦ «Περιστερίου» Γαλακτίωνος («Ο.Π.». Μαίου-Ἰουνίου, Ἰουλ – Αὐγ. καί Σεπτ - ‘Οκτ. 2006, τόμος 17^ος). Πρόκειται δι’ ἀποσπάσματα ἐκ τῆς στήλης τῆς «Ο.Π.» «’Εξέπεσον καί συντρίβησαν...», ἐκ τῶν ὁποίων προκύπτει ἀνάγλυφα ἡ ἰδιαίτερα προκλητική προσπάθεια νά παρουσιασθῆ ἡ ἐν «Ελλάδι συγχωρητική εὐχή ὡς δῆθεν πρᾶξις «χειροθεσίας»!

4) Τό 54/76 Απαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς καί ἡ «χειροθεσία» («Ο.Π.» Αὔγουστος 2005, τόμος 16^ος, σελ. 259-287).

5) Συνοπτική παρουσίασις τῆς ἐπιχειρηθείσης παρωδίας Θεολογικοῦ Διαλόγου μετά τῶν Φλωρινικῶν τό 1997-99 (‘Απόσπασμα ἀπό τόν πρόλογο τῆς ἐκδόσεως «ΟΤΑΝ Ο ΚΗΡΥΞ ΗΤΟ ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», Νοέμβριος 2003, καί ἀπό τήν «Ο.Π., τόμος 13^ος 2002, σελ. 28).

6) Ἐκ τῆς στήλης «Περί τοῦ σχίσματος τοῦ 1924 καί τῆς στάσεως τοῦ Νεοημ. – Οἰκουμενισμοῦ ἔναντι τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», («Ο.Π», Τόμος 11^ος, 12^ος καί 13ος)  παραθέτουμε κάποια ἀποσπάσματα πού δεικνύουν ὅτι κατά τήν περίοδο 1997-2003, εὑρίσκετο εἰς ἐξέλιξιν «γενική ἐκστρατεία», πρός ἐπίτευξιν τῆς διαχρονικῆς προσπαθεἰας τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ νά ὑπαγάγη ὑπ’  αὐτόν καί ἀφομοιώση τό πλήρωμα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τοῦτο ἄλλωστε εἶχε θέσει εἰς προτεραιότητα κατά τόν ἐνθρονιστήριον λόγον του ὁ κ. Χριστόδουλος, ἀλλά εἰς τήν συνέχεια φέρεται νά ἔχει δηλώση ὅτι τό ἐγχείρημά του προσκρούει εἰς «δύο πρόσωπα τῶν Ματθαιϊκῶν...» («Ο.Π» Τόμος 12^ος, σελ. 111 καί 13^ος σελ. 159).

7) Συνοπτική παρουσίασις τῶν κυριωτέρων ἐκ τῶν αἱρετικῶν φρονημάτων τοῦ Σεβ/του «Πειραιῶς»» κ. Νικολάου («Ο.Π.» Μάϊος 2004, τόμος 15^ος, σελ. 212-214).

8) Καταγγελίαι κατά τοῦ Σεβ/του «Πειραιῶς» κ. Νικολάου («Ο.Π.» Ἀπρίλιος 2004, τόμος 15^ος, σελ. 123-154).

Ἀγαπητιοί Πατέρες, ἐνδεχομένως νά προκύψουν καί ἄλλα ἐρωτήματα, εἰς τά ὁποῖα εὐχαρίστως θά προσπαθήσω μέ τούς συνεργάτας μου νά ἀνταποκριθῶ.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί εὐλογιῶν πρός Ὑμᾶς

καί τήν εὐλαβεστάτην Πρεσβυτέραν καί τά τέκνα ὑμῶν.

+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς

Κήρυκος

 

Η ΕΝ ΕΤΕΙ 1937 ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 1937

 ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΑΡΙΘΜ. ΤΕΥΧΟΥΣ 83 – ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2006

  ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΚΛΗΡΟΥ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΤΗΝ 6.11.1937

 

Ὑπογράφεται ὑπό τῶν Κυκλάδων Γερμανοῦ καί Βρεσθένης Ματθαίου, Προηγουμένου Γεδεών ‘Αρχιμανδρίτου, Ἀκακίου ‘Αρχιμανδρίτου, ‘Ιλαρίωνος Οὐζουνοπούλου ‘Αρχιμανδρίτου, ‘Αντωνίου Ἱερομονάχου Νεοασκητιώτου, ‘Αρτεμίου Ξενοφωντεινοῦ, Γρηγορίου Ἱερομονάχου, Χριστοφόρου Πουλουπάτη Ἱερομονάχου, Πνευματικοῦ Παπαδοπούλου, Κορνηλίου Δ.  Μαρμαρινοῦ, Ἱερομ.  Καλλίστου, Ἱερομ.  Νικοδήμου, Ἱερέως Νικ. Σμυρλῆ, Ἀκακίου Μοναχοῦ, Ἰωσήφ Ἀντωνίου, Μοναχοῦ Καλλλινίκου, Μοναχοῦ Μάρκου καί Μοναχοῦ Βίκτωρος. 

 ‘Εν τῶ ὀνόματι τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου καί ‘Αδιαιρέτου Τριάδος, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ εὐλογητοῦ Θεοῦ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Ἐπειδή ἀποστολικῶς προτρεπόμεθα «ἑτοίμως ἔχειν εἰς ἀπολογίαν παντί τῶ αἰτοῦντι» καί ἐντολήν παρά τοῦ Κυρίου ἔχομεν, ἵνα τῶ τῆς εἰρήνης καί οἰκοδομῆς τῶν πιστῶν ἐργαζώμεθα, καί ἐπειδή ἐν τῶ καιρῶ τούτῳ πολλά τά σκάνδαλα ἐπισυμβαίνουσι διαταράττοντα τάς συνειδήσεις τῶν χριστιανῶν, ἵνα ταῦτα ἐκκόψωμεν καί προμηθούμενοι τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἀπολύομεν τό παρόν ἡμῶν ἔγγραφον, δι’ οὗ ὁμολογοῦμεν ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων τήν καλήν τῆς ‘Ορθοδόξου Πίστεως Ὁμολογίαν, τήν ὁποίαν καλοῦμεν πάντα Κληρικόν καί Ὀρθόδοξον Χριστιανόν, ὅπως ἀπό καρδίας ἀποδεχθῆ καί διά στόματος ὁμολογῆ, κατά τό γεγραμμένον «καρδίᾳ μέν πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην, στόματι δέ ὁμολογεῖται εἰς σωτηρίαν», ἵνα μέλος λογίζηται γνήσιον τῆς μιᾶς ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ ἡμῶν Ἐκκλησίας καί μέρος ἔχη μετά τοῦ Κυρίου τῆς δόξης ἐν τῆ Βασιλείᾳ τῶν Οὐρανῶν.

 ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, λοιπόν, ὅτι:

  «Ἀποδεχόμεθα καί τιμῶμεν τάς ἁγίας καί Οἱκουμενικάς ἑπτά Συνόδους καί τά ἐν αὐταῖς δογματισθέντα καί κηρυχθέντα θεῖά τε καί ὑπερφυῆ καί σωτήρια Δόγματα παρά τῶν ὁσίων καί Θεοφόρων Πατέρων ἠμῶν, οὕς κατά καιρούς ἔθετο τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ποιμαίνειν τήν Ἐκκλησίαν αὐτοῦ καί διέπειν, καί πάντων τῶν ἐναρέτων καί μακαρίων Πατέρων, τά τε δόγματα καί πονήματα ἀσπαζόμεθα ὡς διδασκαλίαν ἀνεπίληπτον καί σωτήριον θεμέλιον, καί οὕς ἡ Καθολική Ἀνατολική ‘Ορθόδοξος Ἐκκλησία προσίεται ἀποδεχόμεθα καί οὕς ἀποστρέφεται ἀποστρεφόμεθα, ἀποβαλλόμεθα δέ καί παντελῶς ἀποτρεπόμεθα τάς ἀπό Σίμωνος τοῦ Μάγου καί μέχρι τοῦ δεῦρο τῆς εὐσεβείας παντάπασιν ἀποπεπτωκότας καί δόξας ἀθετήσαντας καί φθοροποιά δόγματα ἐφευρόντας καί τήν τῶν Ἁγίων παράδοσιν ἀθετήσαντας καί τόν πικρόν τῶν ζιζανίων σπόρον συναναμεῖξαι τῆ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀρούρα τολμήσαντας, αὐτούς τε ἀναθεματίζομεν καί πάντας τούς ἑπομένους αὐτοῖς καί ὡς λύμην τῆς κατά τοῦ Χριστόν ‘Εκκλησίας διαπτύομεν καί τῶ ἀναθέματι καθυποβάλλομεν. Πᾶς δέ ὁ μή κατά τήν παράδοσιν τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας πιστεύων, οὗτος ἄπιστος ἐστίν. Διό καί οἱ μή βαδίζοντες καί μή ἔχοντες τόν αὐτόν σκοπόν, ὅν ἐβάδισεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία οἱ τοιοῦτοι Ἱερεῖς μήτε ἱερωσύνην ἔχουν, μήτε μυστήρια τελοῦνται ὑπ’ αὐτῶν, ἡ δέ μερίς αὐτῶν μετά τοῦ προδότου Ἰούδα.

Τήν καινοτομίαν τοῦ νέου Ἡμερολογίου, ἥν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πανορθοδόξως κατεδίκασεν εἰς τρεῖς Συνόδους τῶ 1583, 1587 καί 1593, ἡμεῖς καταδικάζομεν καί ἀποκηρύττομεν, ὡς γνήσια καί πιστά τέκνα αὐτῆς, καί ἀποστρεφόμεθα ὡς νεωτερισμόν καί ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ διαβόλου, τήν δέ καινοτομήσασαν ‘Εκκλησίαν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου ἀποκηρύττομεν ὡς φρυαξαμένην κατά τῶν Ἁγίων Πατέρων καί ὡς σχισματικήν ἀναγνωρίζομεν, τά δέ μυστήρια τῶν νεοημερολογιτῶν ὡς ἄδεκτα ἐν τῆ ἁγίᾳ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία ὁμολογοῦμεν καί μή μετέχοντα τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθ’ ἅ καί ἐν τῶ Α΄ Κανόνι αὐτοῦ περί τῶν σχισματικῶν ἀποφαίνεται ὁ Μέγας Βασίλειος. Καί τό ἅγιον Μῦρον ἀκολούθως τό τελεσθέν ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μετά τήν ἐπάρατον καί ἀντορθόδοξον καινοτομίαν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου δέν ἀποδεχόμεθα ὡς ἔγκυρον, τοῦ Πατριαρχείου σήμερον τήν κακοδοξίαν τοῦ νεωτερισμοῦ εἰσηγηθέντος ἐπί λύμῃ τῆς Ὀρθοδοξίας καί μή ὀρθοτομοῦντος τόν λόγον τῆς ἀληθείας.

Τῶ ἀναθέματι ὑποβάλλομεν καί τήν ἄθεον καί ἀντίχριστον τῆς Μασονίας διδασκαλίαν, ὡς καί πᾶσαν αἵρεσιν σήμερον ἐπιπολάζουσαν, καί πλάνην τοῦ διαβόλου, ἤτοι ἀθεϊσμόν, κομμουνισμόν, χιλιασμόν, ὀρθολογισμόν, πνευματισμόν, θεοσοφισμόν, προτεσταντισμόν, παπισμόν, Μακρακισμόν καί λοιπάς τοῦ Σατάν ἐφευρέσεις διά τοῦ νεωτερισμοῦ πρός καταστροφήν τῆς Μόνης ἀληθοῦς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ἡμῶν Πίστεως καί πρός ἀπώλειαν τῶν παραπλανηθέντων ἀστηρίκτων ἐν τῆ πατρώα εὐσεβείᾳ πιστῶν.

Πατρικαῖς δέ στηριζόμενοι εὐχαῖς καί τῶν ἱερῶν Κανόνων ἐπιταγαῖς, φεύγομεν ἀπό τῆς μετά τῶν κακοδόξων νεωτεριστῶν θρησκευτικῆς ἐπικοινωνίας καί συμπροσευχῆς καί κηρύσσομεν ὡς ἀκράδαντα καί ἀσάλευτα εἰς τόν αἰῶνα «τά μαρτύρια καί διακιώματα τοῦ Κυρίου», ἤτοι κανόνας κατά τήν τοῦ Κυρίου φωνήν.

Πᾶσαν δέ διδασκαλίαν ἡμῶν προγενεστέραν ἔγγραφον ἤ προφορικήν ἀντιβαίνουσαν πρός τήν ἀνωτέρω ὁμολογίαν ἀπορρίπτομεν.  Καί ἀποκηρύττομεν ὧδε καί πᾶσαν πρᾶξιν ἤ φρόνημα τῶν δύο νεωτερισάντων καί ἀρνησαμένων τήν πρώτην αὐτῶν Ὁμολογίαν Ἀρχιερέων τέως Δημητριάδος καί πρώην Φλωρίνης ἀντικειμένην πρός τήν παροῦσαν Ὀρθόδοξον τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν Πίστεως Ὁμολογίαν.

Ἐμμένομεν πιστοί εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν τῶν Πατέρων ἠμῶν. Δι’ αὐτήν κοπιῶμεν ἀγωνιζόμενοι τόν καλόν ὑπέρ αὐτῆς ἀγῶνα. Δέν ἀθετοῦμεν ὅσα οἱ θεῖοι Πατέρες ἐκδιδάσκουσιν ἡμᾶς. Ἐκείνων μαθηταί ὑπάρχομεν. Καί δηλοῦμεν ὅτι ἐν τῶ ἀγῶνι τῆς Ὀρθοδοξίας θά μείνωμεν πιστοί μέχρι θανάτου. Καί προσκαλοῦμεν πάντας τούς Κληρικούς, ὅπως ἐν τῶ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπογράψωσι τήν παροῦσαν Ὁμολογίαν Πίστεως πρός κατοχύρωσιν τοῦ Ἱεροῦ ὑπέρ τῆς Ἁγιωτάτης τοῦ Χριστοῦ ἡμῶν Πίστεως ‘Αγῶνος, δι’ ὅν συνεστάθη καί λειτουργεῖ Χάριτι Θείᾳ ἡ Ἑλληνική Θρησκευτική Κοινότης τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Εὐχόμεθα δέ ὁλοψύχως, ὅπως πάντες οἱ παραπλανηθέντες ἀπό τῆς ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ἡμῶν Πίστεως καί ἀκολουθήσαντες τόν κατάκριτον νεωτερισμόν Κλῆρος καί Λαός ἐπιστρέψωσιν εἰς τήν ὁδόν τῶν ἀμολύντων Ἐκκλησιαστικῶν Παραδόσεων καί τό πάτριον Ἑορτολόγιον καί ἐνωθῆ οὕτω τό εὐλογημένον ἡμῶν Ἔθνος θρησκευτικῶς καί εὕρη ἕκαστος τήν ὁδόν τῆς ψυχικῆς σωτηρίας ἐν τῆ πατρώα εὐσεβεία καί δοξασθῆ ὁ εὐλογητός Θεός τῶν Πατέρων ἠμῶν, ὧς ἡ δόξα καί τό κράτος, ἡ τιμή καί ἠ προσκύνησις τῶ Πατρί καί τῶ Υἱῶ καί τῶ Ἁγίω Πνεύματι εἰς τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ.

Ἀναθέτομεν δέ εἰς τό Διοικητικόν Συμβούλιον τῆς Ἑλληνικῆς Θρησκευτικῆς Κοινότητος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ὅπως νομίμως ἐπιδόση ἐν ἀντιγράφῳ τήν ἀνωτέρω Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν Χρυσόστομον ὡς Πρόεδρον τῆς ὑπ’ αὐτόν Συνόδου.

 Ἐν Ἀθήναις τῆ 6η Νοεμβρίου 1937.

Η ΕΝ ΕΤΕΙ 2006 ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙ ΣΥΣΤΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ"

 

ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ

Η ΕΝ ΕΤΕΙ 2006 ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙ ΣΥΣΤΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ" 

 

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

+ O ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54  ΚΟΡΩΠΙ

ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210. 6020176, 210.6021467. 210.2466057

 

Ἀριθμ. Πρωτ. 34                       Ἐν Κορωπίῳ τῆ  25 Απριλίου 2006

Θέμα: Ἀπόφασις περί συστάσεως καί λειτουργίας «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ», τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ἡμεῖς ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, λαβόντες ὑπ’ ὄψιν:

α) Τό γεγονός ὅτι ὁ ἱερός Ναός Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου (Μητροπολίτου Χρυσάνθου 10, Ἀχαρναί) ἀνηγέρθη δαπάναις καί φροντίδι τῶν ἐν Ἀχαρναῖς Ποντίων Ὀρθοδόξων διά τήν ἐξυπηρέτησιν αὐτῶν εἰς τά θρησκευτικά των καθήκοντα, κατά τήν γνησίαν ὀρθόδοξον καί ἀκαινοτόμητον πορείαν, (Ὁμολογίαν – Ἐκκλησιολογίαν καί Ἀποστολικήν Διαδοχήν)  ὡς ταύτην ἐδιδάχθημεν παρά τῶν Ἐπισκόπων καί Ἱερέων τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί παρελάβομεν ἀλληλοδιαδόχως διά τῶν Κανονικῶν καί Ὀρθοδόξων χειροτονιῶν τοῦ 1935, τοῦ 1948, καί τοῦ 1995.

β) Τό γεγονός ὅτι ὁ Ἱερός οὗτος Ναός, εἰς ὅν ἐφημερεύομεν καί ὅπου διαμένομεν ἀπό τοῦ ἔτους 1989 (βλ. Διορισμόν τοῦ τότε Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Ματθαίου) ἀπό τό ἔτος 1995 (ἔτος χειροτονίας μου εἰς Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς), ὑπήχθη εἰς τήν ὑφ’ ἡμᾶς Ἱεράν Μητρόπολιν Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, μετά δέ τήν 16.6.2005 ἐλειτούργησεν ὡς Μητροπολιτικός Ἱερός Ναός.

γ) Τό γεγονός, ὅτι καί οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται (1995) καί οἱ περί τόν αἱρετικόν καί βλάσφημον ψευδαρχιεπίσκοπον Νικόλαον Ἀρχιερεῖς (2003-2005) παρεκκλίναντες ἐκ τῆς εὐθείας, ἀκαινοτομήτου καί ὀρθοδόξου πορείας, βαδίζουν κατά τάς ἀπαιτήσεις τοῦ λεγομένου παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος θέλει τούς πάντας ἐξηρτημένους ἀπό τήν ἐκτός γνησίας ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως τελοῦσαν Ρωσικήν Σύνοδον τῆς Διασπορᾶς, δηλαδή βλασφημοῦν κατά τῆς γνησίας ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς.

δ) Τό γεγονός ὅτι οἱ ἀνωτέρω Ἀρχιερεῖς, παρεκκλίναντες ἐκ τῆς ‘Ορθοδόξου ‘Εκκλησιολογίας Ὁμολογίας καί τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς ἀκαινοτομήτου γνησίας ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας,  ἐξῆλθον αὐτῆς ἑπομένως ἀπεκόπησαν καί διεγράφησαν ἀπό Κανονικά μέλη τοῦ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Α» καί τοῦ «ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΔΙΑΧΕΡΙΡΙΣΕΩΣ ΑΚΙΝΗΤΟΥ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», καί ἑπομένως οἱ μόνοι οἱ ὁποῖοι παραμένουν Κανονικά μέλη καί δικαιοῦνται νά ἐκπροσωποῦν αὐτούς, εἶναι διά μέν τόν πρῶτον, ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος, ὁ ἱερομόναχος Ἀμφιλόχιος, ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Θωμᾶς Κοντογιάννης καί ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης,  τά μόνα ἐναπομείναντα ἱδρυτικά μέλη, διά δέ τόν δεύτερον ἡ ἡμετέρα ἐλαχιστότης ὡς τό μόνον ἐναπομείναν μέλος.

Λαβόντες, ἐπίσης, ὑπ’ ὄψιν, τάς ἀνάγκας ἀναδιοργανώσεως καί προωθήσεως τοῦ ἐν γένει ἱεραποστολικοῦ, φιλανθρωπικοῦ, ἀντιαιρετικοῦ κλπ. ἔργου τῶν ὑφ’ ἡμᾶς Ἱερῶν Ναῶν Παναγίας Ἀθηνιωτίσσης (Σουμελᾶ) καί Ἁγίου Δημητρίου Ἀχαρνῶν.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΜΕΝ

Ἱδρύομεν, παρά τοῖς ὑφ’ ἡμᾶς Ἱεροῖς Ναοῖς Παναγίας Ἀθηνιωτίσσης καί Ἁγίου Δημητρίου Ἀχαρνῶν Ἱεραποστολικόν Κέντρον ὑπό τήν ἐπωνυμίαν «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ», τό ὁποῖον θά τελεῖ ὑπό τήν ἄμεσον ἐποπτείαν ἡμῶν τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τοῦτο ἱδρύεται εἰς τά πλαίσια τῶν σκοπῶν «ΚΕΝΤΡΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ» καί τοῦ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ», νομικῶν φορέων τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. Ἕδρα δέ τοῦ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ» ὁρίζεται ὁ Ἱερός Ναός Ἁγίου Δημητρίου Ἀχαρνῶν (Μητροπολίτου Χρυσάνθου 10) καί τοῦ Παραρτήματος αὐτοῦ ὁ Ἱερός Ναός Παναγίας Ἀθηνιωτίσσης Σουμελᾶ (Ἀνδρέου Συγγροῦ τέρμα, Περιοχή ΠΛάτωνος Ἀχαρναί).

Μέλη τοῦ ὡς ἄνω «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ» δύνανται νά ἐγγραφοῦν κατόπιν αἰτήσεώς των ἅπαντες οἱ ἐνορῖτες τῶν ἱερῶν Ναῶν Ἁγίου Δημητρίου καί Παναγίας Ἀθηνιωτίσσης Ἀχαρνῶν, ἐκ τῶν ὁποίων θά ἐκλέγεται καί θά ὁρίζεται ὑφ’ ἡμῶν ἡ τριμελής ἑκάστοτε Διοικοῦσα Ἐπιτροπή.

Πρός Κύριον εὐχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς

ΚΗΡΥΚΟΣ

 

 

ΤΟ ΕΝ ΕΤΕΙ 1977 ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜ. π. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ (ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ) ΠΕΡΙ ΤΟΥ 1971

 

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΑΜΠΟΥΡΑ

(ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΧ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ

 

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΔΡΟΥΣ ΤΗΣ 22/9/1977

 

Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι, λοιποί ἐν Χριστῶ ἀδελφοί.

 

Εἰς το Πανελλαδικόν Συνέδριον Κληρικῶν τῆς 22ας Σεπτεμβρίου ἐξέφρασα την εὐαρέσκειάν μου, διότι διά πρώτην φοράν μοῦ ἐδόθη σειρά να ὁμιλήσω, παρ’ ὅλον πού ἔχω παρακολουθήσει ὅλα τά συνέδρια ἀπό τό 1961 – 1977.

Τηρῶν αὐστηρῶς τους ὅρους τοῦ Μακαριωτάτου ἤρχισα την ἀνάγνωσιν τῶν ὀλίγων σκέψεών μου, ἀλλά διεκόπην πολλάκις ὐπό τῶν ἁρμοδίων με ἀποτέλεσμα να λυπηθῶ και να εἴπω τά ὐπόλοιπα ἐν συγχύσει και ἐπροξενήθη εἰς το ἀκροατήριον κακή ἐντύπωσις εἰς τάς σκέψεις μου και εἰς τό πρόσωπόν μου. Τοῦτο δεν περίμενα. Διατί παρακαλῶ διεκόπη ἡ ἀνάγνωσις τῶν σκέψεών μου και δεν ἐτηρήθη ὁ κανονισμός «να μη διακόπτεται ὁ ὁμιλητής, ἀλλά να κρατοῦνται σημειώσεις και μετά να γίνεται ἡ διόρθωσις ἤ να λέγεται ἡ διαφωνία; Ἴσως να προβληθοῦν αἱ δικαιολογίαι ὅτι ἦσαν πολλά τά θέματα πού ἐθίγοντο και ἦσαν ἐκτός θέματος. Ἀς ἴδωμεν ὅμως:  Το κείμενον ἦτο ὅλον (4) σελίδες χειρόγραφες και περισσότερα ἀπό πέντε λεπτά δεν θά ὑπερέβαινε ἡ ἀνάγνωσις.

Διεκόπην πρῶτον ὑπό τοῦ πατρός Εὐθυμίου ὅταν ἀνεγίνωσκα την 4^ην ἐρώτησιν τῆς 1^ης σελίδος., ὁ ὁποῖος διεφώνησε και εἶπεν  ὅτι αἱ καθαιρέσεις τῶν 13 δεν εἶναι ἔγκυραι. Νομίζω εἰς αὐτό το σημεῖον ὑπάρχουν και ἄλλοι πού δεν συμφωνοῦν. Και ἐρωτῶ διατί ὁ π. Εὐθύμιος δεν συνεφώνησε; Και διατί δεν τον παρετήρησε κανείς;  Ἡ διακοπή ἦτο ἀδικαιολόγητος. Ἔπρεπε να γίνουν οἱ παρατηρήσεις εἰς το τέλος.

Διεκόπην ἐκ δευτέρου ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου και πάλιν τοῦ π. Εὐθυμίου, διότι ἤμουν δῆθεν ἐκτός θέματος. ‘Αλλά το θέμα ἦταν διά τον ἐκπεσόντα Κορινθίας και ἐγένετο ἀναφορά ἐπί τῶν αἰτίων τῆς πτώσεώς. Και ἄλλοι μέν ἔλεγον ὅτι αἰτία τῆς πτώσεως του ἦτο ἡ φιλαργυρία, ἄλλοι ἡ μνημόνευσις ὀνομάτων κακοδόξων και ἄλλοι ἄλλα, και ἐγώ εἶπα ὅτι αἰτία τῆς πτώσεώς του εἶναι ἡ μετάβασις του εἰς Ἀμερικήν.  Ἄρα δεν ἤμουν ἐκτός θέματος. Και ναι μέν ἐπανέλαβον μερικά ἀπό ἐκεῖνα πού εἶπε ὁ ἅγιος ‘Αττικῆς καθότι τά ειχα γραμμένα, ἀλλά ὅμως ὄχι ὅτι ὁ Ἅγιος ‘Αττικῆς τά εἶπε ὅλα ὅπως τῆς παραγράφου 5, σελ. 1-2. Και ἐδῶ ἀδικαιολόγητος ἦτο ἡ διακοπή.

Διεκόπην τρίτον ὑπό τοῦ ἁγίου ‘Αττικῆς, ὅταν ἀνέγνωσα την παράκλησιν «Να μην ὁδηγῶμεν αὐτοκίνητα οἱ κληρικοί, σελ. 3» και ἔλαβον ἀπάντησιν: «Ναι και ἐσύ κάποτε ὁδηγοῦσες. Ἀδικαιολόγητος και ἐδῶ ἠ διακοπή και ἡ ἀπάντησις ἀδέξια: «Ὁδηγοῦσα, δεν ὁδηγῶ».

Τέταρτον ὑπό τοῦ π. Εὐθυμίου εἰς την παράκλησιν να μην τελοῦμεν γάμους βαπτίσεις οἱ κληρικοί ιερομόναχοι, σελ. 3, ἔλαβον την ἀπάντησιν: «Να κλεισθῆς εἰς Μοναστήριον, ἐάν δεν θέλης να βαπτίζης και να στεφανώνης». Ἀδικαιολόγητος και ἐνταῦθα ἡ διακοπή και ἡ ἀπάντησις ἔκνομος και ἄστοχος.

Πάντα ταῦτα ἀναφέρονται εἰς το θέμα τῆς πτώσεως τοῦ Κορινθίας και την στερέωσιν την ἰδικήν μας. Παρατηρῶμεν, ὄτι ἡ ἀνάγνωσις τῶν σκέψεών μου ἔγιναν ἐν μέσω διακοπῶν και ἀντικανονικῶν ἀπαντήσεων. Ἅπαντες ἀνεχόμεθα τον Σεβ.  Πειραιῶς και τον π. Εὐθύμιον ἐν ὑπομονῆ, ἐνῶ ἡ ἀνάγνωσις τῶν 5 λεπτῶν ἀντιμετωπίσθη μέ ἀπαράδεκκτον τρόπον. …….

 

ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΥΘΑΔΕΙΑΝ. 

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΥΠΕΒΛΗΘΗΣΑΝ   

 

1)                Θεωρεῖτε, ἄγιοι Ἀρχιερεῖς και λοιποί ἀδελφοί, κανονικόν ‘Επίσκοπον τον Μακαριώτατον Βρεσθένης Ματθαῖον;

2)                Θεωρεῖτε ἐγκύρους και κανονικάς τάς ὑπ’ αὐτοῦ γενομένας χειροτονίας ‘Επισκόπων ὤν μόνος;

3)                Θεωρεῖτε ἔγκυρον και Κανονικήν την γενομένην ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Ματθαίου καθαίρεσιν τοῦ ὑποτακτικοῦ του Αὐξεντίου Πάστρα.

4)                Θεωρεῖτε ἔγκυρον την καθαίρεσιν τῶν 13 Ἀρχιμανδριτῶν την γενομένην ὑπό τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου την 12^ην Νοεμβρίου 1960; Ὑπάρχουν ἀμφισβητήσεις;

 

Ἐάν τά ἀνωτέρω ἐρωτήματα θεωροῦνται ὑφ’ ἁπάντων ἡμῶν κανονικά, ΝΑΙ τότε ὀφείλομεν να ἀπαντήσωμεν εἰς τά πηγάζοντα κατωτέρω ἐρωτήματα.

 

Α) Πῶς ὁ τότε Κορινθίας Κάλλιστος μεταβάς δι’ ἰδιωτικούς λόγους εἰς ‘Αμερικήν πρώτην φοράν ἀνεκάλυψεν ὅτι ἡ Ρωσική Ἐκκλησία ὀρθοτομοῦσε τον λόγον τῆς ‘Αληθείας, καθ’ ἥν στιγμήν εἶχε ὁριστικοποιήση το σχίσμα τῶν ΓΟΧ Ἑλλάδος με τάς χειροτονίας τοῦ ‘Ακακίου ὑπό τοῦ Σεραφείμ, με τον Λεόντιον, ὁ ὁπο9ῖος εισήλασεν εἰς την Ἐλληνικήν ‘Επικράτειαν, ὅστις ὁμοῦ με τον ‘Ακάκιον ἐχειροτόνησαν τους λοιπούς καθηρημένους και παραγκωνίσασα Ἱερούς Κανόνας θεσμούς χιλιάδων ἐτῶν προέβη δημοσία εἰς ἀναγνώρισιν τῆς παρασυναγωγῆς και κοινωνίαν μετ’ αὐτῆς. β)  Διατί κατόπιν ἡμεῖς ἐρρίψαμεν πάντα ταῦτα εἰς τον κάλαθον τῆς λήθης και ἀπεστείλαμεν ‘Εξαρχίαν με τον κ. Κάλλιστον εἰς ‘Αμερικήν. Προέβημεν δηλαδή εἰς ἀδεξιωτάτους χειρισμούς.

Ἡμεῖς: Πρῶτον ἐκατηγορήσαμεν διά τοῦ περιοδικοῦ «Κήρυξ» τους Ρώσους ‘Επισκόπους διά συμπροσευχάς, συλλειτουργίας μετά κακοδόξων. Δεύτερον μετέβημεν εἰς ‘Αμερικήν χωρίς να ζητήσωμεν ἔγγραφον ἀποκήρυξιν και διόρθωσιν τῶν ἀνωτέρω παραβάσεων τῶν Ρώσων. Τρίτον ἐδέχθημεν ἐκκλησιαστικήνν ἐπικοινωνίαν μετά τῶν Ρώσων ἄνευ Ὁμολογίας, τι πιστεύουν αὐτοί, ἄν ἀσπάζωνται την Ἔκθεσίν μας, την ἀναγνωσθεῖσαν ὑπό τοῦ Πρωτοσυγκέλλου Γ.  Γκράμπε καθ’ ὅλα ἤ διαφωνοῦν και εἰς ποῖα σημεῖα; (Διατί βιαστήκατε; Σημεῖα ἀμφισβητήσεως τοῦ ‘Αγῶνος). Τέταρτον: ἐδέχθημεν ἐπικοινωνίαν με τον Φιλάρετον μετά την ἀντικανονικήν ἀναγνώρισιν τῶν ἀντικανονικῶν χειροτονιῶν Σεραφείμ – ‘Ακακίου και τῶν λοιπῶν καθηρημένων ‘Αρχιμανδριτῶν ὡς Σύνοδον με ‘Αρχιεπίσκοπον τον Αύξέντιον Πάστραν και μᾶς ὑποχρεώνει μάλιστα να ἑνωθῶμεν !  Με ποίους; (Σημεῖα πτώσεως και ἀμφισβητήσεως). Πέμπτον: Ἐδέχθημεν χειροθεσίαν ἀπό τους Ρώσους ὡς να εἴμεθα σχισματικοί , καίτοι τοῦτο ξεκαθαρίζεται εἰς την ἀπόφασιν ὅτι δεν εἴμεθα.  Και ὅμως μᾶς ἐχειροθέτησαν και μάλιστα προστάσσουν και οἱ λοιποί διά να ἔλθη εἰς ὅλους ἡ θεία Χάρις, ὅπως και ἔγινε.  Ὀποία βλασφημία!  ‘Εξεπληροῦτο με την ἀπαίσιον αὐτήν χειροθεσίαν ἡ ἐπιθυμία τοῦ Αὐξεντίου διά να εἶναι ὁ πρῶτος τῆ τάξει ‘Αρχιεπίσκοπος, ὡς πρῶτον ἀναγνωρισθείς, να καταβιβάση εἰς ἐσχάτην ταπείνωσιν την Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ και ἀργότερον να καθίση ἐπί τοῦ θρόνου τῆς ‘Αρχιεπισκοπῆς κηρύττων κλειστόν το θέμα τῆς ἑνώσεως μετά τῶν Ματθαιικῶν και ἀνοίγων τον δρόμον ἐπιστροφῆς και μετανοίας τῶν Ματθαικῶν προς την παντοῦφλάν του (ἤρχισεν ἡ ἐφαρμογή).

Τοιαύτην κρίσιν τῆς ὑποθέσεώς μας ὑπό τῶν Ρώσων ἔκαμε και ὁ Πϊλάτος. ‘Εκεῖνος ἐβγῆκεν ἑπτά φορές ἀπό το Πραιτώριον κηρύττων ἀθῶον τον Ἰησοῦν και ὅτι οὐδέν ἄξιον θανάτου εὑρίσκει και ὅμως τον ἐσταύρωσεν, διότι δεν θα ἦτο φίλος τοῦ Καίσαρος.  Οὕτω και οἱ Ρῶσοι, ἐνῶ δεν μᾶς θεωροῦν Νοβατιανούς, Δονατιστές, Σχισματικούς, δεν γνωρίζουν τίποτε περί τοῦ Κυκλάδων (διότι ὁ Αὐξέντιος ἔπεισε τους Ρώσους ὅτι ὑπῆρχε ὁ Κυκλάδων διά να ἀντικανονικοποιήση την χειροτονίαν τοῦ Ματθαίου) και ὅμως μᾶς ἐχειροθέτησαν λαβόντες ὑπ’ ὄψιν τον Καίσαρα Αὐξέντιον (ἐγνώριζε και την γλῦσσάν των), διότι ἐάν δεν θα μᾶς ἔχειροθέτουν δεν θα ἦσαν φίλοι. Τις οἶδε πόσα δολλάρια ἐθυσιάσθησαν. (Μελανές σελίδες).

Και ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλά μᾶς περιέπαιζαν και μᾶς ἐξαπατοῦσαν ὅτι ὅταν εφεύγαμεν (ἡ Ἐξαρχία) ἀπό την ‘Αμερικήν θα μᾶς ἔστελναν πολυσέλιδον Ὁμολογίαν, πείθοντες οὕτω την ‘Εξαρχίαν μας (προδότριαν) και ὁλόκληρον την Ἱεράν Σύνοδον να ψεύδωνται καθ’ ἡμῶν τῶν κατωτέρω Κληρικῶν, ὅτι θα μᾶς ἔλθη σέ λίγο ἡ Ὁμολογία και ὅταν ἦλθε ἡ Ὁμολογία μᾶς ἔλεγαν εἶναι πολυσέλιδος, εἶναι εἰς τά ‘Αγγλικά, την μεταφράζομεν και την κοινοποιοῦμεν (ἴδε ἀπάντησιν προς Θεοδώρητον Μοναχόν), ὅταν ἐτίθετο το ἐρώτημα πότε θα ἴδωμεν τέλος πάντων τι πιστεύω τῶν Ρώσων (ψεματάκια).

Διά να καλύψωμεν ὅθεν τά ψέμματα ἔπρεπε να σταλῆ δευτέρα ἐξαρχία εἰς ‘Αμερικήν, διά να μεταφέρη την μεγάλην και πολυσέλιδον ὁμολογίαν τῶν μεγάλων μας ἀδελφῶν Ρώσων. ‘Επειδή ἡ Ὁμολογία ἦταν μεγάλη και δυσβάστακτος διά τοῦτο ἐλυπήθηκαν να την φορτώσουν εἰς την ‘Εξαρχίαν μας, την ἔστειλαν ὑπηρεσιακῶς και ἦλθε μετά (7) μήνας και εἴδαμεν τι Ὁμολογία: ΛΑΘΟΣ και ΟΧΙ ΣΧΙΣΜΑ το ΝΕΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ!

Ἕνεκεν ταύτης τῆς τακτικῆς ἤγουν να γινώμεθα ἐπιλήσμονες  τῶν πράξεών μας, και να προβαίνωμεν εἰς συνεχεῖς και ἀδικαιολογήτους ὑποχωρήσεις ἐπῆλθαν θλιβερά γεγονότα διά την Ἐκκλησίαν: α) ‘Αποσκιρτησις (8) ὀκτώ Ἱερέων, πολλῶν Μοναχῶν και Μοναζουσῶν και Λαοῦ, κυρίως Νέων. Β)  ‘Αποσκίρτησις Καλλίστου και ἐκδίωξις ἐκ τῆς Μονῆς ‘Αθηκίων τῶν Μοναζουςῶν, με ἀποτέλεσμα αὗται να ἐγκαταβιώσιν ὅπου δεῖ, εἰς κοσμικούς οἴκους κλπ. Γ) Συμβαίνουν ὁσημέραι διενέξεις μεταξύ τῶν πιστῶν με ἀποτέλεσμα ἐφ’ ἑνός ἡμεῖς οἱ Ἱερεῖς να μην δυνάμεθα να ἀντιμετωπίσωμεν την κατράστασιν και ἀφ’ ἑτέρου να ὑποβιβάζεται ἡ πνευματική στάθμη τοῦ Ἱεροῦ ‘Αγῶνος.

Διά τοῦτο  ὡς ἐλάχιστος τῶν μελῶν τῆς Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἐκκλησίας ποιῶ ἔκκλησιν εἰς τον Μακαριώτατον και τους λοιπούς ‘Αρχιερεῖς και ὅλον το Σῶμα τῆς ‘Εκκλησίας, ὅπως μη καταληφθῶμεν ὑπό πανικοῦ και ἀπελπισίας διά την ἀπώλειαν ἀδελφῶν μα;ς, ἀλλά θεωροῦντες ἐν προσευχῆ, την κατάστασιν κακοῦ ἐξαλείψεως τοῦ μελανοῦ σημείουβ και δώσωμεν νέαν πνο΄’ην εἰς το ὅλον ἱερόν και ἅγιον ἔργον τοῦ Ἰεροῦ Ἀγῶνος ἡμῶν διά την σωτηρίαν τῶν ἀθανάτων ψυχῶν ἠμῶν.

Κυριώτερα σημεῖα ἀνασχέσεως τοῦ κακοῦ εἶναι: α) Δεν πρέπει να ἀναφερώμεθα εἰς την ἕνωσιν μετά τοῦ Αὐξεντίου, καθόσον ὡς προανέφερα «χάσμα μέγα ἐστήρικται»μεταξύ μας ἐκτός και ἀρθοιῦν τά ἐμπόδια. Β) Να συνταχθῆ ἀνοικτή ἐπιστολή προς τους Ρώσους και διά τοῦ ΤΥΠΟΥ να κατεγγέλλεται το ἀντικανονικόν, το ἀντορθόδοξον τῶν ἀποφάσεων αὐτῶβν, ὡς και ἡ σατανική μέθοδος ἐξαπατήσεως ἡμῶν με τάς ψευδουποσχέσεις των με ἀποτέλεσμα τον κατασκανδαλισμόν χιλιάδων ψυχῶν γ) Να ἔχωμεν μεταξύ μας ὁμόνοιαν και να συνεχίσωμεν τον δύσκολον δρόμον ὅν παρελάβομεν παρά τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὧν φύλαξ και εντολεύς ὑπῆρξεν ὁ πρό ἡμῶν Βρεσθένης Ματθαῖος. Δ) Να μην παρασυρώμεθα ἀπό το σατανικόν ρεῦμα  Να μην ἀγοράζωμεν και να μην ὁδηγῶμεν αὐτοκίνητα οἱ Κληρικοί. Εἶναι μεγάλη κατάπτωσις τοῦ ‘Αγῶνος, θέσεώς μας, και ψυχικός κίνδυνος. Ε)  Να μην ἐκτελοῦμεν γάμους και βαπτίσεις οἱ Ἱερομόναχοι παραβαίνοντες καταφώρως Ἱερούς θεσμούς ἁγίων Πατέρων, καθ’ ἥν στιγμήν ὐπάρχουν κοσμικοί ἱερεῖς. Ἡ οἰκονομία να μη γίνεται παρανομία. Ὁ ἀγών δεν προοδεύει. Ὑποτιμῶνται οἱ κοσμικοί και δεν πλησιάζουν να γίνουν κληρικοί. Ζ) Να σταματήσουν τά συνείσακτα μοναστήρια., διότι αἴτιον αποσκιρτήσεως Κληρικῶν μας, ὑπῆρχαν και αὐτά, διότι  σωφεράντζες και συνείσακτοι ἦσαν οἱ περισσότεροι. Και η) Να μην ἐπιτρέπεται εἰς Μητροπολιτικούς Ναούς να ψέλνουν οἱ γυναῖκες.  Δεινόν.  Με αὐτά και πολλά ἄλλα παραχωρεῖ ὁ Θεός δεινά και πτώσεις.

 

ΣΥΓΓΝΩΜΗ.  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

 

ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΝ

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

ΚΗΡΥΚΟΣ