Ο ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΚΑΙ ΟΡΙΩΝ ΦΙΛΟΤΟΥΡΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΟΥ

Ἀντιαιρετικά — Ἀντιοικουμενιστικά Ο ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΚΑΙ ΟΡΙΩΝ ΦΙΛΟΤΟΥΡΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ» ΑΘΗΝΑΓΟΡΟΥ (1) Ἀντί Προλόγου Τά ὅσα εἶδον τό φῶς τῆς δημοσιότητος ἐσχάτως (σ.σ. ταῦτα γράφονται τό ἔτος 1993) ἐν σχέσει μέ τήν ἀπαράδεκτον ἀπό πάσης πλευρᾶς καί ἐπιζημίαν διά τά συμφέροντα τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Γένους φιλοτουρκικήν πολιτικήν τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου, εἶχον τεραστίαν ἀπήχησιν. Πολλοί ἀναγνῶσται διατυπώνουν τό ἐρώτημα, ἐάν αἱ ἐνέργειαι αὐταί τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ὅπως καί αἱ ἀνάλογαι ἐνέργειαι φιλοτουρκισμοῦ, τοῦ προηγηθέντος αὐτοῦ Δημητρίου, ἀποτελοῦν μεμονωμένα περιστατικά, ἤ ἐντάσσωνται εἰς τά πλαίσια κάποιου πολύ σκοτεινοῦ ἀνθελληνικοῦ καί ἀντορθοδόξου σχεδίου. Ἡ ἀπάντησις εἰς τό ὡς ἄνω εὔλογον ἐρώτημα εἶναι ὅτι ὁ πρῶτος διδάξας κατά τρόπον προκλητικόν καί ἀδίστακτον τόν ἄνευ ὁρίων φιλοτουρκισμόν, ἤ μᾶλλον τήν ἄνευ ὁρίων τουρκοδουλείαν ἦτο ὁ θλιβερός Ἀθηναγόρας, Μασῶνος 33ου βαθμοῦ, τόν ὁποῖον αἱ σκοτειναί δυνάμεις ἐτοποθέτησαν κατά τρόπον πραξικοπηματικόν εἰς τόν θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀφοῦ ἐξεδίωξαν ἀπό τόν θρόνον τοῦτον, τόν ἀκραιφνῆ Ἕλληνα καί ἐχθρόν τοῦ Βατικανοῦ Πατριάρχην Μάξιμον. Ὁ φιλοτουρκισμός τοῦ Ἀθηναγόρου ὑπῆρξεν ὀλέθριος διά τήν Ὀρθοδοξίαν καί διά τό Γένος, ἰδία δέ διά τόν Ἑλληνισμόν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ὁποῖος, ἀνερχόμενος εἰς ἑκατοντάδας χιλιάδων ἐξοντώθη ἀπό τούς Τούρκους καί τούς σκοτεινούς ὑποστηρικτάς των καί ἐντολοδότας των, ἐπί τῆς ἀξιοθρηνήτου Πατριαρχείας τοῦ Ἀθηναγόρου καί ὑπό τά ἀπαθῆ βλέμματα τούτου, ἄν μή καί κάτι χειρότερον. Εἰς τό παρόν τεῦχος δίδομεν ἐνδεικτικῶς καί μόνον εἰς τήν δημοσιότητα ὡρισμένα στοιχεῖα διά τόν ὀλέθριον φιλοτουρκισμόν τοῦ Ἀθηναγόρου. Θά ἐπακολουθήσουν καί ἄλλα, εἴτε αὐτοτελῶς, εἴτε ἐντασσόμενα εἰς βιβλίον σχετικόν μέ τόν ὅλον βίον καί τήν πολιτείαν τοῦ Ἀθηναγόρα διά νά πληροφορηθῆ ὅλος ὁ κόσμος περί τίνος ἀκριβῶς πρόκειται. Ἐν Ἀθήναις τῆ 1.9.1993 (Ε.Η.) + Ἀρχιμ. Κήρυκος Κοντογιάννης Ὁ Ἀθηναγόρας ὑπῆρξεν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἐξύμνει συνεχῶς καί κατά τρόπον ἐμετικόν τήν Τουρκίαν, ἐξυπηρέτει τά συμφέροντά της εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἠνέχθη καί συνεκάλυψε τήν καταστροφήν τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ἐπεδόθη εἰς σωρείαν ἑτέρων ἀντεθνικῶν δραστηριοτήτων ὦν οὐκ ἔστιν ἀριθμός. Οἱ Πατριάρχαι τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑπῆρξαν κατά τούς μακρούς αἰῶνας τῆς δουλείας τοῦ Γένους οἱ Ἐθνάρχαι τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί ὅλων τῶν λοιπῶν, ὑπό τό πέλμα τῶν Τούρκων, Ὀρθοδόξων λαῶν. Ὁσάκις ὁ Ὀθωμανός δυνάστης ἀπεπειράθη νά θίξη ἔστω καί τρίχα τῆς κεφαλῆς τοῦ ποιμνίου των, ἀντέστησαν σθεναρῶς καί πάντοτε νικηφόρως. Χαρακτηριστικόν παράδειγμα τεκμηριώσεως τῆς ἱστορικῆς ταύτης ἀληθείας ἀποτελεῖ τό λεγόμενον «προνομιακόν ζήτημα», ἀνακῦψαν ἐν ἔτει 1890. Τότε ἡ Τουρκική Κυβέρνησις ἀπεπειράθη νά μειώση κατά τι τά ἐθναρχικά προνόμια τοῦ Οἰκουμενικοῦ. Ὁ τότε Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἀντί νά κύψη δουλικῶς τήν κεφαλήν καί νά ὑποκύψη, τήν 24ην Δεκεμβρίου, τοῦ ἔτους τούτου ἐκήρυξε τήν Μεγάλην Ἐκκλησίαν ἐν διωγμῶ, ἔδωκε ἐντολήν νά κλείσουν ἅπαντες οἱ ὑπό τήν δικαιοδοσίαν του Ἱεροί Ναοί ἐπ' ἀόριστον, καί ἐκινητοποίησεν εἰς διαδηλώσεις τούς Ὀρθοδόξους πληθυσμούς ἐν Κωνσταντινουπόλει, Ἰωαννίνοις, Σμύρνη καί εἰς πλείστας ἄλλας ὑποδούλους περιοχάς. Ἀποτέλεσμα τῆς θαρραλέας ταύτης ἐνεργείας τοῦ τότε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ὑπῆρξε τό νά δημιουργηθῆ παγκόσμιος σάλος, νά ἐξεγερθῆ ἡ διεθνής κοινή γνώμη εἰς βάρος τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας καί νά ἀναγκασθῆ, πανικόβλητος, ὁ Σουλτάνος νά ὀπισθοχωρήση καί νά μή τολμήση νά θίξη τά προνόμια τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί τοῦ ὑπ' αὐτό Ὀρθοδόξου πληρώματος. Εἰς τήν ἱστορίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὑπῆρξαν καί πλεῖστα ἄλλα ἀνάλογα περιστατικά. Ὁ Ἀθηναγόρας ἦτο ὁ πρῶτος Οἰκουμενικός Πατριάρχης, μέ ἀκόλουθον ἐν τούτω τόν διάδοχόν του Δημήτριον, (2) ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξε τουρκόδουλον πολιτικήν, μέ ἅπαντα τά ἐντεῦθεν φοβερά διά τόν Ἑλληνισμόν καί τήν Ὀρθοδοξίαν ἀποτελέσματα, μεταξύ τῶν ὁποίων καί οἱ φοβεροί διωγμοί τοῦ Σεπτεμβρίου 1955, οἱ ὁποῖοι ὡδήγησαν εἰς τήν ἐξόντωσιν τοῦ ἀνερχομένου τότε εἰς ἑκατόν πεντήκοντα χιλιάδας (150.000) Ἑλληνισμοῦ τῆς Βασιλίδος τῶν Πόλεων, διωγμοί τούς ὁποίους ὁ Ἀθηναγόρας δολίως καί ἐγκληματικῶς ἠνέχθη καί συνεκάλυψεν. Εἰδικώτερον ἐκ τῆς τουρκοδούλου πολιτικῆς τοῦ Ἀθηναγόρου ἐπισημαίνονται, ἐνδεικτικῶς καί μόνον, τά ἀκόλουθα: 1. Τήν 10ην Ἰουλίου 1940, ὑπό τήν ἰδιότητά του τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Βορείου καί Νοτίου Ἀμερικῆς ἀπηύθυνε ποιμαντορικήν ἐγκύκλιον πρός ἅπαντας τούς ἱερεῖς τῆς δικαιοδοσίας του, πρός τήν «ΑΧΕΠΑ», πρός τήν «ΓΚΑΠΑ» καί γενικώτερον πρός τήν ἐν Ἀμερικῆ Ὁμογένειαν, διά τῆς ὁποίας ἐκάλει τούς πάντας νά ἐπισκεφθοῦν τό Τουρκικόν περίπτερον τῆς Διεθνοῦς Ἐκθέσεως τῆς Νέας Ὑόρκης (Βλ. ΔΕΛΗΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, Ἀθηναγόρας ὁ Α΄, σελ. 64). Ἡ ἐνέργεια αὕτη τοῦ Ἀθηναγόρου ἀπεσκόπτει καί ἐπέτυχε νά ἄρη τήν διεθνῆ ἀπομόνωσιν εἰς τήν ὁποίαν εὑρίσκετο ἡ Τουρκία καί τήν ὀργήν τοῦ Ἀμερικανικοῦ Λαοῦ ἐν τῶ συνόλω του διά τά συντελεσθέντα ἀποτρόπαια ἐγκλήματα, τῆ ἐπιτελικῆ διαστρώσει καί κατευθύνσει τοῦ Βατικανοῦ καί τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κυβερνήσεων, κατά τήν Μικρασιατικήν Καταστροφήν, ἀλλά καί προηγουμένως ἀπό τῆς ἐμφανίσεως τῆς δυτικοκινήτου ὑπό τόν Κεμάλ Ἀττατούρκ συμμορίας καί ἐντεῦθεν, δηλ. ἀπό τοῦ ἔτους 1908 ἕως καί 1922, εἰς βάρος τῶν Χριστιανικῶν πληθυσμῶν τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας (ἤτοι θανάτωσις ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων καί Ἀρμενίων, ἐκπατρισμός τῶν Χριστιανικῶν πληθυσμῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τοῦ Πόντου καί τῆς Ἀνατολῆς ἀπό τάς προαιωνίους ἑστίας του, πυρπολήσεις καί διώξεις ὁλοκλήρων πόλεων καί περιοχῶν, βιασμοί, ληστεῖαι καί ἄλλα πρωτοφανῆ αἴσχη). Ὁ Ἀθηναγόρας διά τῆς ἐνεργείας του αὐτῆς, ἐντόνως προβληθείσης ἀπό τάς ἀμερικανικάς ἐφημερίδας καί τά ἄλλα μέσα διεκπεραιώσεως τῆς Τουρκικῆς προπαγάνδας, πέραν τῶν ἀνωτέρω ἐγκλημάτων συνεκάλυψε καί τά μεταγενέστερα εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς λ.χ. τήν διακοπήν λειτουργίας τῶν ἑλληνικῶν σχολείων εἰς τάς παραμεινάσας ὑπό τουρκικήν κυριαρχίαν, ἀλλά ὑπό προνομιακόν καθεστώς, δυνάμει τῶν συνθηκῶν τῆς Λωζάνης καί τῶν Σεβρῶν, ἀμιγῶς ἑλληνικάς νήσους Ἴμβρον καί Τένεδον ἐν ἔτει 1927, τήν ἐξόντωσιν τῶν ἐκεῖ ὀρθοδόξων πληθυσμῶν κλπ. 2. Ὅταν ἡ Ἑλλάς κατεκτήθη παρά τῶν Γερμανοϊταλικῶν δυνάμεων τοῦ Ἄξονος, συμπορευομένου τότε καί συνεργαζομένου μετά τοῦ Βατικανοῦ εἰς τά κατά τῆς Ἀνθρωπότητος ἐγκλήματά του, οἱ ἐν Κωνσταντινουπόλει ὁμογενεῖς παρέμειναν ἀβοήθητοι καί ἀπροστάτευτοι εἰς τό ἔλεος τῶν Τούρκων, καί ὑπέστησαν τά πάνδεινα. Οὔτω, ἐκτός τῶν ἄλλων κατά τό ἔτος 1941 οἱ Ἕλληνες τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀνερχόμενοι τότε εἰς ἑκατοντάδας χιλιάδας, περιωρίσθησαν εἰς στρατόπεδα συγκεντρώσεως, εἰς τά βάθη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ὀπόθεν ἐλάχιστοι ἐπέστρεψαν ζῶντες. Τό 1942 ἐπεβλήθη εἰς τούς Ἕλληνας κεφαλικός φόρος, ὅσοι δέ δέν ἠδύναντο νά πληρώσουν ἐστέλλοντο εἰς στρατόπεδα ἐργασίας. Ὁ Ἀθηναγόρας, ὁ ὁποῖος, ἐάν ἐκινεῖτο θά ἠνάγκαζε μέσω τῆς Ἀμερικῆς τήν μή ἐμπόλεμον Τουρκίαν νά σταματήση τήν νέαν αὐτήν γενοκτονίαν, ἐσιώπησεν ἐνόχως, συνεργήσας οὕτω, διά τῆς παραλείψεώς του ταύτης, εἰς τήν νέαν κατά τοῦ Ἑλληνισμοῦ γενοκτονίαν. (3) Καθ' ἅπασαν τήν διάρκειαν τῆς κατοχῆς τῆς Ἑλλάδος παρά τῶν δυτικῶν χιτλεροφασιστικῶν ὀρδῶν καί τῶν παραλλήλων χρονικῶς πρωτοφανῶν διωγμῶν εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὁ Ἀθηναγόρας ἐσύχναζεν εἰς τάς δεξιώσεις καί τάς ἄλλας ἐκδηλώσεις τῶν ἐν Ἡνωμέναις Πολιτείαις τῆς Ἀμερικῆς διπλωματικῶν ἀρχῶν τῆς Τουρκίας, τῆς ὁποίας γενικώτερον, χαρακτηριζομένης παρ' αὐτοῦ, νυχθημερόν, ὡς «φιλτάτης Πατρίδος», προώθει τάς ὑπερατλαντικάς δημοσίας σχέσεις. 3. Μετά τήν ἀπελευθέρωσιν τῆς Ἑλλάδος ὁ Ἀθηναγόρας προώθησε τήν δημιουργίαν οἰκονομικῆς καί στρατηγικῆς ἰσχύος τῆς, ὡς τήν ἐχαρακτήριζεν, φιλτάτης Πατρίδος του Τουρκίας, ἰσχύος, βεβαίως, ἀποβαινούσης εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἄν δέν εἶχε φροντίση καί διά τοῦτο ὁ Ἀθηναγόρας ἡ Τουρκία οὔτε εἰς τήν Κύπρον θά ἠδύνατο μετ' ὀλίγα ἔτη νά εἰσβάλη, οὔτε νά ἀπειλῆ σήμερον τό Αἰγαῖον, τήν Θράκην καί τήν ἐθνικήν ὑπόστασιν τῆς Ἑλλάδος γενικώτερον. Οὕτω, ὡς ἀναφέρει ὁ ΔΕΛΗΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ἔνθ. ἀνωτ. ἐν σελ. 84: «Ὁ Ἀθηναγόρας ἐκέρδισε τήν φιλία τῶν Τούρκων ὡς πρωτεργάτης τοῦ Δόγματος Τροῦμαν καί ἐκ τοῦ ὅτι ὁ Ἀθηναγόρας ἦτο ὁ πρῶτος ὁ ὁποῖος, σέ ἀνύποπτο χρόνο, ἐτηλεφώνησε στόν Τοῦρκο πρεσβευτήν στήν Οὐάσιγκτων περί τῆς χορηγήσεως στήν Τουρκία μεγάλης οἰκονομικῆς βοηθείας». 4. Μετά ταῦτα, καί ἀφοῦ ὁ Ἀθηναγόρας, ὡς ἀναγράφεται εἰς ἄλλο σημεῖον τοῦ παρόντος, κατώρθωσε, κατόπιν τῆς κατά γκαγκστερικόν τρόπον γενομένης ἀπομακρύνσεως ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου τοῦ πατριώτου Πατριάρχου Μαξίμου τοῦ Ε΄, (4) ἐν συνωμοσία τῶν Ἀμερικανικῶν Μυστικῶν Ὑπηρεσιῶν, τῆς Τουρκικῆς Κυβερνήσεως καί ὡρισμένων θλιβερῶν παραγόντων τοῦ Ἑλληνικοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν, νά ἀναρριχηθῆ ἀντικανονικῶς καί ἀναξίως, εἰς τόν Οἰκουμενικόν Πατριαρχικόν Θρόνον, ἔφθασεν εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν, ἐν χορδαῖς καί ὀργάνοις, καί μέ πρωτοφανῆ εἰς παγκόσμιον κλίμακα δημοσιότητα, τήν 25ην Ἰανουαρίου 1949. Ἐκεῖ τόν ἀνέμενε καί τόν προσεφώνησεν ὁ Μητροπολίτης Αἴνου Γερμανός. Ὁ Ἀθηναγόρας ἀπήντησε, διατυπῶν οὕτω καί τάς οἱονεί προγραμματικάς δηλώσεις τῆς ὀλεθρίας διά τήν Ὀρθοδοξίαν καί διά τόν Ἑλληνισμόν Πατριαρχείας του. Παραθέτομεν τά δύο ταῦτα κείμενα, ὡς δημοσιεύονται εἰς τό περιοδικόν «Ὀρθοδοξία» τόμ. 24 σελ. 29 ἕως καί 35, ἄνευ οἱουδήποτε σχολίου, διότι ὁμιλοῦν ἀφ' ἑαυτῶν. Εἶπε, προσφωνῶν τόν Ἀθηναγόραν, Ἕλλην Ἱεράρχης τοῦ Πατριαρχείου ὅτι ἡ Ἐκκλησία καί τό Γένος ἀναμένει ἀπό τοῦτον νά περιφρουρήση «τά δίκαια τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Γένους ἡμῶν ὡς τά ἐσεβάσθησαν οἱ αἰῶνες» καί «νά μεριμνᾶ ἐπί πασῶν τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». Ἰδού τί ἀπήντησεν, ἐπί λέξει ὁ Ἀθηναγόρας διά νά «ξεκαθαρίση» ἐξ ἀρχῆς ποῖος εἶναι καί τί σκέπτεται: «Ἀλλ' ἀληθῶς δέν εὑρίσκω λόγους ἐπαρκεῖς πρός ἔκφρασιν εὐχαριστιῶν μετά βαθυτάτης ἐκτιμήσεως καί εὐγνωμοσύνης πρός τόν Ἐξοχώτατον καί εὐκλεᾶ Πρόεδρον ἡμῶν Ἰσμέτ Ἰνονοῦ, τήν σεβαστήν Κυβέρνησιν καί ὁλόκληρον τόν γενναῖον Τουρκικόν Λαόν, ἐν μέσω τοῦ ὁποίου καί ἐγώ ἐγεννήθην καί ἔζησα ἡμέρας εὐτυχεῖς…». Περαιτέρω δέ: «Εἰς τήν Ἀμερικήν ἐφιλοξενήσαμεν ἐκλεκτούς ἀντιπροσώπους τῆς Τουρκικῆς διανοήσεως τοῦ Τύπου καί τόν Ἀρχιστράτηγον τοῦ Τουρκικοῦ Στρατοῦ. Ἔχομεν ἐκεῖ (ἡμεῖς οἱ Τοῦρκοι) ἀρίστους διπλωμάτας. Ἡ εὔνοια τοῦ Προέδρου Τροῦμαν ὅπως ἀποστείλη με ἐνταῦθα διά τοῦ ἰδιαιτέρου του ἀεροπλάνου εἶναι μία ἀπόδειξις ἀκόμη τῆς ἀγάπης του πρός τήν ἀγαπητήν ἡμῶν χώραν, τήν Τουρκίαν». Περαιτέρω δέ: «Ἀλλά καί εὑρύτερον ἀκόμη χαίρω διά τάς προόδους τῆς χώρας ἡμῶν τῆς Τουρκίας εἰς τά τόσα στάδια τῆς Κρατικῆς καί ἀτομικῆς ζωῆς, ὑπό τήν ὑπέροχον πνοήν τοῦ μεγάλου ἀναμορφωτοῦ Μουσταφᾶ Κεμάλ Ἀττατούρκ, τοῦ νῦν ἐντιμοτάτου Προέδρου Ἰσμέτ Ἰνονοῦ καί τῆς Κυβερνήσεως». Περαιτέρω δέ: «Μηδέν διακρινόμενος, ἀπευθύνω ὡσαύτως μετ' ἀπεράντου σεβασμοῦ ἀδελφικόν ἐν Χριστῶ ἀσπασμόν καί πρός τούς σεπτούς ἀρχηγούς τῶν ἄλλων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν, τῆς σεβασμίας Ρώμης, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀγγλίας, τῆς Ἐπισκοπελιανῆς καί τῶν λοιπῶν προτεσταντικῶν, χεῖρα ὀρέγων καί αὐτοῖς εἰς συνεργασίαν…». Περαιτέρω δέ: «Εὐτυχίαν δοκιμάζω μή διακρινόμενος καί ὡς πρός τά λοιπά θρησκεύματα. Διό καί θερμότατα χαιρετῶ τούς Μουσουλμάνους ἀδελφούς τῆς κοινῆς ἀγαπητῆς Πατρίδος Τουρκίας. Χαίρω ἐπί τῆ ἱδρύσει Μουσουλμανικῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ἐν τῆ Πόλει ἡμῶν ταύτη καί εὔχομαι πλήρη ἐπιτυχίαν εἰς τό ἔργον αὐτῆς». 5. Ὁ Ἀθηναγόρας ἦταν ὁ πρῶτος Οἰκουμενικός Πατριάρχης ὁ ὁποῖος, διά πρώτην φοράν ἐπεσκέφθη τῶ 1949 καί τό 1952 εἰς τήν Ἄγκυραν τόν Πρόεδρον τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας ὡς καί τούς λοιπούς πολιτικούς ἡγέτας τῆς χώρας. Τό 1952 ἐπεσκέφθησαν τήν Τουρκίαν οἱ τότε Ἕλληνες βασιλεῖς (ΔΕΛΗΣΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 98). Αὐτά ἐντάσσονται, βεβαίως, εἰς τήν ἐπιβληθεῖσαν παρά τῶν σκοτεινῶν ἐν Ἀμερικῆ δυνάμεων ἑλληνοτουρκικήν προσέγγισιν κατ' ἔτος 1950, ἀποβλέπουσαν εἰς τήν ἐνίσχυσιν τοῦ φανατικοῦ μισέλληνος καθολικοῦ κροάτου καί ὄχι ὀρθοδόξου Σέρβου δυνάστου τῆς Γιουγκοσλαβίας Ἰωσήφ Τῖτο, ὁ ὁποῖος εἶχε συντελέσει εἰς τό νά αἱματοκυλισθῆ ὁ ἑλληνικός λαός κατά τόν ἐμφύλιον πόλεμον, παρά τήν λυσσώδη περί τούτου ἀντίδρασιν τῆς Ρωσίας καί τοῦ Ἰωσήφ Στάλιν προσωπικῶς (βλέπετε καί ἀπομνημονεύματα τοῦ Μίλοβαν Τζίλας). 6. Ὁ Ἀθηναγόρας εἶχε δηλώσει κατ' ἐπανάληψιν ὅτι «Μετά τόν Θεόν ἔχω τήν Πατρίδα μου Τουρκίαν». Καί ἐκαυχᾶτο ὅτι ἐν Ἀμερικῆ διετέλεσε πρεσβευτής τῆς Τουρκίας καί ὑπηρέτης τῶν συμφερόντων αὐτῆς. Εἶχεν ἐπίσης δηλώσει ἐπί λέξει, ἐπί τῆ πεντακοσιετηρίδι τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἤτοι ἐν ἔτει 1953, ἀπό τοῦ θρόνου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ὅτι. «Ἡ ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως πρό πεντακοσίων ἐτῶν ὑπό τῶν Τούρκων ἦτο θέλημα θεοῦ διά νά φέρη τό Τουρκικόν Ἔθνος τήν εἰρήνην εἰς τόν κόσμον» (βλέπετε ἐφημερίδα «Ἡ Φωνή τῶν Ἀποδήμων» καί ἀναδημοσίευσιν τούτων εἰς τήν ἐφημερίδα «Νέοι Ἄνθρωποι» τῆς 2ας Δεκεμβρίου 1988). 7. Ὁ Ἀθηναγόρας ἐτέλεσε μνημόσυνον εἰς τόν Πατριαρχικόν Ναόν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, κατά τήν ἐπέτειον τῆς ἁλώσεως τῆς Βασιλίδος τῶν Πόλεων ὑπό τῶν Τούρκων, ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ πρώτου Τούρκου στρατιώτου ὁ ὁποῖος ἐφονεύθη κατά τήν τελικήν ἐπίθεσιν τοῦ Μωάμεθ τοῦ Πορθητοῦ, τήν ἔχουσαν ὡς ἀποτέλεσμα νά πέση μαχόμενος ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος (βλέπετε ἐφημερίδα «Ἡ Φωνή τῶν Ἀποδήμων» καί ἀναδημοσίευσιν ἐκ ταύτης εἰς τήν ἐφημερίδα «Νέοι Ἄνθρωποι» τῆς 9ης Δεκεμβρίου 1988). 8. Ὅταν κατά τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1955 ἔγιναν, εἰς ἐκτέλεσιν ἐπιτελικοῦ σχεδίου, ὑπό τήν ἔνοχον κάλυψιν, ἄν ὄχι καί ὑπό τήν ὀργάνωσιν, τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ φανατικοῦ παπικοῦ τότε Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς Τζών Φόστερ Ντάλλες, ὁ Ἀθηναγόρας ἐκάλυψε διά τῆς ἐνόχου σιωπῆς του τά φοβερά ταῦτα γεγονότα. Ὑπενθυμίζεται ὅτι, ὡς προκύπτει ἐκ τῶν σχετικῶν δημοσιευμάτων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἀλλά καί τῶν ἐπιγενομένων τοιούτων (βλέπετε ἐνδεικτικῶς ἐφημερίδα «Βραδυνή» τῆς 6ης Σεπτεμβρίου 1984, ὅπου καταχωρίζεται καί σχετική ἀνακοίνωσις τοῦ «Συλλόγου τῶν ἐν Ἀθήναις Κωνσταντινουπολιτῶν» ἐκτός τῶν ἄλλων: ἐπυρπολήθησαν πεντήκοντα ἕξ ἐν λειτουργία Ἱεροί Ναοί, ἐβεβηλώθησαν ἅπαντα τά ὀρθόδοξα νεκροταφεῖα καί ἐρρίφθησαν ἐκτός τῶν τάφων των τά ὀστᾶ ὅλων τῶν κεκοιμημένων Πατριαρχῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, κατεστράφησαν σχεδόν ἐν τῶ συνόλω των ἅπαντα τά σχολεῖα καί τά ἱδρύματα τῆς ὁμογενείας, δέκα Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἐδολοφονήθησαν, ἑξακόσιοι ἐτραυματίσθησαν σοβαρῶς, διακόσιαι ἑλληνίδες γυναῖκες ὡμολογημένως ἐβιάσθησαν, τρεῖς χιλιάδες κατοικίαι ἐλεηλατήθησαν, τά εἰς πολλάς χιλιάδας ἀνερχόμενα καταστήματα τῶν ὁμογενῶν κατεστράφησαν ἐντελῶς, δεκάδες χιλιάδες πανικοβλήτων ἀνθρώπων ἠναγκάσθησαν νά πάρουν τόν δρόμον τῆς προσφυγιᾶς, καί οὕτω συνετελέσθη, πλέον καί τρίτη ἅλωσις. Ἡ Κωνσταντινούπολις ἠρημώθη ἀπό τόν Ὀρθόδοξον Ἑλληνισμόν καί τό Πατριαρχεῖον παρέμεινε πλέον σχεδόν ἄνευ ποιμνίου. Δέον νά τονισθῆ ἰδιαιτέρως, ὅτι δέν ἐθίγη οὔτε μία τρίχα τῆς κεφαλῆς καί οὐδέν περιουσιακόν στοιχεῖον ἐθίγη τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει φραγκολεβαντίνων ἤ καί ἑλληνικῆς προελεύσεως παπικῶν, τόσον τοῦ λατινικοῦ τύπου ὅσον καί τῶν οὐνιτῶν. Δηλαδή ἐγένετο ὅ,τι ἀκριβῶς συνέβη κατά τήν καταστροφήν τῆς Σμύρνης ἐν ἔτει 1922. Τό ἔνοχον Βατικανόν ἐσιώπησεν. Ἐσιώπησε δέ ἐνόχως καί ὁ συνεργάτης τοῦ Βατικανοῦ καί γλοιώδης ὑμνητής τοῦ παπισμοῦ Ἀθηναγόρας παρά τάς ἀπεγνωσμένας ἐκκλήσεις τοῦ ποιμνίου του. 9. Δέον νά σημειωθῆ ὅτι ὄχι μόνον ἐσιώπησεν ὁ Ἀθηναγόρας κατά τήν τρίτην αὐτήν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλά καί, ἐπιπροσθέτως, ἐκάλυψεν ἐκ τῶν ὑστέρων τούς ἐνόχους τῶν βανδαλισμῶν καί κατέβαλε πᾶσαν δυνατήν προσπάθειαν, ὥστε νά μή τιμωρηθοῦν οὗτοι, παρά τῆς Τουρκικῆς Δικαιοσύνης. Συγκεκριμένως ὅτε μετά τήν πάροδον μηνῶν τινων ἀπό τῶν πρωτοφανῶν τούτων βανδαλισμῶν, ἤτοι ἀπό τῆς συντελέσεως τῆς ἀναφερθείσης ἀνεπανορθώτου ἐθνικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς καταστροφῆς, μετά ἀπό ἐξέγερσιν τῶν ἰδίων τῶν Τούρκων, ἀνετράπη ὁ πρωταγωνιστής τῆς καταστροφῆς ταύτης καί τότε πρωθυπουργός τῆς χώρας Ἀντνάν Μεντερές, ὑψηλόβαθμος καί οὗτος τέκτων, οἱ ὁποῖοι ὡδηγήθησαν διά νά λογοδοτήσουν ἐνώπιον ἐκτάκτου Στρατοδικείου, συνεδριάζοντος εἰς τήν ἐγγύς τῆς Κωνσταντινουπόλεως νῆσον Πλάτην, γνωστήν εἰς τήν Τουρκικήν γλῶσσαν ὡς «νησί τῶν σκύλων»… εἰς τό ἐδώλιον τοῦ κατηγορουμένου ἐδικάζετο μεταξύ τῶν ἄλλων ἐγκληματιῶν, καί ὁ Ἀντνάν Μεντερές, ἐκλήθη δέ ὡς μάρτυς κατηγορίας καί ὁ Ἀθηναγόρας. Οὗτος, ἐρωτηθείς παρά τοῦ Προέδρου τοῦ Δικαστηρίου, ἐνώπιον ἑκατοντάδων καταπλήκτων δημοσιογράφων ἐξ ὅλης τῆς γῆς, ἐψευδόρκησεν ἐνσυνειδήτως καί εἶπεν ὅτι: «οὐδέν γνωρίζω διά τόν ρόλον τοῦ Μεντερές καί τῶν συνεργατῶν του εἰς τά γεγονότα τῆς 6ης Σεπτεμβρίου 1955». Παρά τήν ψευδορκίαν τοῦ Ἀθηναγόρου, πρός τιμήν τῆς Τουρκικῆς Δικαιοσύνης, ὁ Ἀντνάν Μεντερές κατεδικάσθη εἰς θάνατον καί ὡδηγήθη εἰς τήν ἀγχόνην. 10. Ὁ Ἀθηναγόρας, ὀλίγα ἔτη μετά τόν ἀπαγχονισμόν τοῦ τιμωρηθέντος παρά τῆς Τουρκικῆς Δικαιοσύνης Ἀντνάν Μεντερές, τόν ὁποῖον, διά τῆς ψευδορκίας του ἐνώπιον τοῦ Δικαστηρίου δέν κατώρθωσε νά διασώση, τοῦ ἔκαμε καί μνημόσυνον!!! Ἰδού ἡ σχετική εἴδησις ἐκ τοῦ περιοδικοῦ «Τρεῖς Ἱεράρχαι», τεῦχος Ἀπριλίου 1959 «ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἐτέλεσεν εἰς τόν Πατριαρχικόν Ναόν τοῦ Πατριαρχείου Δοξολογίαν ὑπέρ τοῦ πρωθυπουργοῦ τῆς Τουρκίας μετά δέ τοῦτο ἔψαλε τρισάγιον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τῶν φονευθέντων Τούρκων καί τοῦ Μεντερές εἰπών: «ὅπως ὁ Κύριος ἀναπαύση τάς ψυχάς αὐτῶν (ὀνομαστί) ἐν κόλποις Ἀβραάμ, ἔνθα οἱ δίκαιοι ἀναπαύονται»(!!!). 11. Ἀλλά καί εἰς ἄλλας περιπτώσεις, προγενεστέρως καί μεθυστέρως, ὁ Ἀθηναγόρας ἐτέλεσε μνημόσυνα ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τῶν ἀγωνισαμένων καί πεσόντων εἰς τούς κατά τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας Τούρκων στρατιωτῶν. Ἀναφερόμεθα, ἐνδεικτικῶς καί μόνον, εἰς σχετικήν εἴδησιν δημοσιευθεῖσαν εἰς τήν ἐφημερίδα «Χριστιανική Σπίθα», τεῦχος Μαϊου — Ἰουνίου 1962, ὅπου, μεταξύ τῶν ἄλλων, ἀναγράφονται καί τά ἀκόλουθα: «Ἐν δέ τῶ Πατριαρχικῶ Ναῶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀνεπέμφθη ἐπιμνημόσυνος δέησις ὑπέρ τεθνεώτων Τούρκων». 12. Ὁ Ἀθηναγόρας εἶχεν ἀναρτήσει εἰς τό γραφεῖον του, παραπλεύρως τῶν φωτογραφιῶν τῶν ζώντων Τούρκων ἡγετῶν καί τῶν φωτογραφίαν τοῦ ἐξοντώσαντος ἑκατομμύρια Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων πρό, κατά καί μετά τήν Μικρασιατικήν Καταστροφήν ὑπό τοῦ Κεμάλ Ἀττατούρκ. Ὁ Κεμάλ Ἀττατούρκ, ὑπενθυμίζομεν, ὅτι ἦτο κορυφαῖος τέκτων καί δέν ἦτο κἄν Τοῦρκος, ἀλλά «ντονμές», ἤτοι ἐξισλαμισμένος ἑβραῖος ἐκ Θεσσαλονίκης. Ὁ Κεμάλ Ἀττατούρκ συνυπῆρξε χρονικῶς μέ τόν Ἀθηναγόραν εἰς τήν πόλιν Μοναστήριον τῆς σημερινῆς πρώην Γιουγκοσλαβίας, ὁπόθεν καί ἐκ τῆς ἐκεῖ στρατιωτικῆς φρουρᾶς ἐξώρμησαν ἐν ἔτει 1908 οἱ λεγόμενοι «νεότουρκοι», ἔχοντες τότε ψευδοπροοδευτικόν προσωπεῖον, στέλεχος τῶν ὁποίων ἦτο ἀρχῆθεν ὁ Κεμάλ Ἀττατούρκ, οἱ ὁποῖοι, βραδύτερον ἐξόντωσαν τούς Ἕλληνες, τούς Ἀρμενίους, τούς Σύρους καί τούς λοιπούς Χριστιανούς τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ὑπό τό ἄγρυπνον βλέμμα καί ὑπό τήν κατεύθυνσιν καί ἐνίσχυσιν τοῦ Βατικανοῦ καί τῶν Δυτικῶν Κυβερνήσεων. 13. Τήν κλεῖδα εἰς τήν πρωτοφανῆ ταύτην καί ἀπαράδεκτον ἀντορθόδοξον καί ἀνθελληνικήν συμπεριφοράν τοῦ Ἀθηναγόρου, τήν δίδει ὁ ἐν προκειμένω ἀποκαλυπτικός Ἀρχιεπίσκοπος Βορείου καί Νοτίου Ἀμερικῆς Ἰάκωβος Κουκούζης, ὁ ὁποῖος εἰς συνέντευξίν του δημοσιευομένην εἰς τήν ἐφημερίδα «Ἐκκλησιαστική Ἀλήθεια» τῆς 16ης Σεπτεμβρίου 1983, λέγει μεταξύ ἄλλων, ἀναφερόμενος εἰς τάς καταστροφάς τῆς 6ης Σεπτεμβρίου 1955: «Ἀπετέλεσαν αἱ καταστροφαί τό πρόσχημα τῆς προσεγγίσεως τοῦ Ἀθηναγόρα πρός τήν Δύσιν». Καί συμπληροῦμεν ἡμεῖς: Οὐχί ἁπλῶς πρόσχημα, ἀλλά καί προϋπόθεσιν. Διότι ἐάν δέν εἶχεν ἐξοντωθῆ προηγουμένως ὁ τότε εἰς ἑκατοντάδας χιλιάδας ψυχῶν ἀνερχόμενος Ὀρθόδοξος Ἑλληνισμός τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἦτο ἀδύνατον νά προδοθῆ, ἀνοικτά πλέον, ἡ Ὀρθοδοξία καί τό Γένος, καί νά παραδοθοῦν παρά τοῦ Ἀθηναγόρα ὑπό τό πέλμα τοῦ πάπα τῆς Ρώμης, ὡς μετ' ὀλίγα ἔτη, εἰς ἐφαρμογήν καί εἰς ἐκτέλεσιν προϋφισταμένου σχεδίου συνέβη. Καί τοῦτο διότι ὑπάρχοντος ποιμνίου, ὁ προδότης καί λυκοποιμήν Ἀθηναγόρας θά ἐξεβάλλετο κλωτσηδόν ἐκ τοῦ Πατριαρχείου, ὡς συνέβη, ἐν ἔτει 1923, μέ τόν ἐξ ἴσου θλιβερόν προκάτοχόν του Μελέτιον Μεταξάκην, ὅταν συνεκάλεσεν εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν τήν ληστρικήν ψευδοσύνοδον διά τήν ἀλλαγήν τοῦ Πατρίου Ὀρθοδόξου Ἑορτολογίου καί τήν εὐθυγράμμισίν του μέ τό παπικόν. 14. Ἡ ἐνδεχομένη «δικαιολογία», ὅτι, τάχα, ὁ Ἀθηναγόρας ὑπῆρξε τουρκόδουλος καί τουρκόψυχος διά νά διασώση τό Πατριαρχεῖον εἶναι ψευδεστάτη καί αὐτόχρημα γελοία. Ἡ Κωνσταντινούπολις, ὡς ἐμπράκτως ἀπεδείχθη, δέν κατεστράφη παρά τήν τουρκοδουλείαν τοῦ Ἀθηναγόρα, ἀλλά ἕνεκα ταύτης. Ὅσον οἱ Πατριάρχαι ἦσαν συνεπεῖς πρός τήν Ὀρθοδοξίαν καί πρός τό Γένος, οὐδείς ἐτόλμα νά ἐγγίση τό ποίμνιόν των, καί μάλιστα εἰς αὐτήν τήν ἔκτασιν. Ἄλλωστε ἡ «μεγαλοψυχία» αὕτη τοῦ Ἀθηναγόρα «ἐπεβραβεύθη» παρά τῶν Τούρκων καί ἐκ τῶν ὑστέρων. Τό 1963 ἀπηγορεύθη εἰς τούς Ἕλληνας τῆς Κωνσταντινουπόλεως νά ἀποκτήσουν πλείονα περιουσιακά στοιχεῖα ἀπό ὅσα εἶχον τό 1926. Τό 1964 κατηργήθη ἐντελῶς ἡ Ἑλληνική Ἐκπαίδευσις εἰς τάς νήσους Ἴμβρον καί Τένεδον. Τό 1971 ἡ Τουρκική Κυβέρνησις ἔκλεισε τήν θεολογικήν Σχολήν τῆς Χάλκης. Εὐθύς μετά ταῦτα ἔκλεισε καί τό Πατριαρχικόν Τυπογραφεῖον. Μέ πρωτοφανεῖς πιέσεις ἐξηναγκάσθησαν εἰς ἐκπατρισμόν ἐκ τῶν ἑστιῶν των οἱ ἐναπομείναντες ἐλάχιστοι Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Οἱ Τοῦρκοι ἤρπασαν ἀκινήτους ἑλληνικάς περιουσίας ἀξίας δισεκατομμυρίων δολλαρίων. Ὁ Ἀθηναγόρας, βεβαίως, καί πάλιν ἐσιώπησεν. Ἤδη εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν ἔχουν ἀπομείνει μόνον μερικαί ἑκατοντάδες γερόντων Ἑλλήνων. Μετ' ὀλίγα ἔτη, βάσει καί τῶν Διεθνῶν Συνθηκῶν, θά εἶναι ἀδύνατος ἡ λειτουργία ἐν Κωνσταντινουπόλει τοῦ ἐξουνιτισμένου πλέον Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί ἡ ἐκεῖ παραμονή τῶν ἐπιγόνων τοῦ Ἀθηναγόρου. Ὁ Ἀθηναγόρας ὅμως ἔχει ἐγκαίρως φροντίσει, κατ' ἐφαρμογήν καί εἰς ὁλοκλήρωσιν τοῦ σχεδίου περί ἐξοντώσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, περί τοῦ τί θά γίνη. Ἐφρόντισε νά ἱδρύση τό λεγόμενον Πατριαρχικόν Κέντρον εἰς τό Σαμπεζύ τῆς Ἑλβετίας, ὅπου θά μεταφερθοῦν, ὡς ἀπόλυτα πλέον ὑποχείρια τοῦ Βατικανοῦ, οἱ ἐξουνιτισμένοι ρασοφόροι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. 15. Ὁ Ἀθηναγόρας ἦτο φανατικός τουρκόφιλος καί ἀρνητής τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τῆς νηπιακῆς του ἀκόμη ἡλικίας. Καί ὡς ἐκ τούτου δέν ἐπελέγη τυχαίως διά τόν ρόλον καί διά τό ἔργον τοῦ θρησκευτικοῦ καί τοῦ ἐθνικοῦ μειοδότου… Ἰδού τί ὡμολόγησε δημοσία: «Ἡμεῖς εἰς τό χωριό μας, εἰς τό πατρικό μας σπίτι, εἴχομεν δύο, τόν παπᾶν καί τόν δερβίσην, τόν Δερβίς Κιαμήλ. Ἐξωμολογούμεθα δέ καί ἐλέγομεν τά μυστικά μας εἰς τόν Δερβίς Κιαμήλ, διότι εἰς τόν παπᾶν δέν εἴχομεν ἐμπιστοσύνην». (Αὐτά ἐδήλωσεν κατά τήν χοροστασίαν του εἰς τόν ἐν Κωνσταντινουπόλει Ὀρθόδοξον Ναόν τοῦ ἐν Γιαλῆ Πτωχοκομείου. Ἡ δήλωσίς του αὕτη ἐδημοσιεύθη εἰς τόν τύπον. Βλέπετε καί ἀναδημοσίευσίν της εἰς ἐφημερίδας «Νέοι Ἄνθρωποι» τῆς 9ης Δεκεμβρίου 1988). 16. Ἡ τουρκόδουλος ἀνθελληνική καί ἀντορθόδοξος συμπεριφορά τοῦ Ἀθηναγόρα εἶχε προκαλέσει τήν ἀγανάκτησιν τοῦ συνόλου τῆς κοινῆς γνώμης. Ἐνδεικτικῶς καί μόνον ἀναφέρομεν ἕν δημοσίευμα τῆς «Χριστιανικῆς Σπίθας», τεῦχος Αὐγούστου 1961, ἔχον ὡς ἀκολούθως: «Ὁ σημερινός Πατριάρχης ἄν καί ἕλκη τήν καταγωγήν του ἐξ Ἑλλάδος, ἄν καί ἐγεννήθη ἐπί ἑλληνικωτάτης χώρας τῆς Ἠπείρου… οὐ μόνοι ἐνώπιον Τούρκων ἐπισήμων καί ἀνεπισήμων, ἀλλά καί Ἑλλήνων ἀκόμη, εὐκαίρως, ἀκαίρως, ἀκούεται νά λέγη «εἶμαι Τοῦρκος» ἐκθειάζει τό μεγαλεῖον τῆς «μεγάλης πατρίδος του Τουρκίας» καί ἔχει ἀναρτήσει εἰς αἴθουσαν τῶν Πατριαρχείων μεγάλην εἰκόνα τοῦ Κεμάλ, ὅστις, ὁσονδήποτε «μέγας» καί ἄν θεωρῆται ὑπό τῶν ὁμοεθνῶν του, δέν παύει νά εἶναι ὁ δήμιος καί ὁ ἐξολοθρευτής ἑκατομμυρίων Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων». Καί ἕν δημοσίευμα ἀπό τόν «Ὀρθόδοξον Τύπον», τεῦχος Μαϊου 1965, ἔχον ὡς ἀκολούθως: «Ἀπό τοῦ 1949 μέχρι σήμερον τί δέν ἠκούσαμεν ἐκ τοῦ στόματός του! Πρός τί νά ἐπαναλάβωμεν; Τί νά εἴπωμεν διά τήν «φιλτάτην του πατρίδα Τουρκίαν», διά τάς ἄνευ ἀνάγκης γλοιώδεις κολακείας πρός τό Ἰσλάμ, τό τί «ἕνα θεό πιστεύομεν πάντες» ἤ «ὅταν περιέρχωμαι εἰς ἀμηχανίαν στρέφω τό βλέμμα μου πρός τήν εἰκόνα τοῦ Ἀττατούρκ καί φωτίζομαι;» (Βλέπετε «Ὀρθόδοξον Τύπον» Μάϊος 1965). Ταῦτα, λοιπόν, ἐνδεικτικῶς, ὀλίγα ἀπό τά κατορθώματα τοῦ τελοῦντος μνημόσυνα τῶν κατά τήν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως πεσόντων Τούρκων στρατιωτῶν καί φωτιζομένου ἀπό τήν εἰκόνα τοῦ Κεμάλ Ἀττατούρκ, ἀντάξιοι τοῦ ὁποίου ἦσαν καί ὁ διάδοχός του Δημήτριος, ἀλλά καί ὁ σημερινός Βαρθολομαῖος. Ἀλλά περί τοῦ τελευταίου τούτου ἔχομεν γράψει σχετικῶς καί θά γράψωμεν περισσότερα, ὡς εἴπομεν καί εἰς τόν πρόλογον, προσεχῶς. Υ.Γ. τοῦ «Γνώσεσθε τήν Ἀλήθειαν». Ἴσως, εἶπουν τινές, ὅτι ὁ Βαρθολομαῖος δέν εἶναι τόσον προκλητικός εἰς τήν «τουρκοφιλίαν» ὅσον ὁ Ἀθηναγόρας καί ὁ Δημήτριος. Ἡ ἀπάντησις ἐπ' αὐτοῦ εἶναι ὅτι καθ' ἥν στιγμήν εἰς τούς ἐνθρονιστηρίους λόγους των ὅ τε Δημήτριος καί ἐν συνεχεία ὁ σημερινός Βαρθολομαῖος ἐδήλωσαν, ὅτι θά βαδίσουν ἐπί τῆς γραμμῆς τῶν προκατόχων των καί δή τοῦ Ἀθηναγόρου τοῦτο, καί μόνον σημαίνει ὅτι οὖτοι εἶναι πολύ χειρότεροι τοῦ Ἀθηναγόρου. (1) Καί ἐπίσης ἀκόλουθον τόν νῦν αἱρετικόν (φιλοπαπικόν καί οἰκουμενιστήν) Πατριάρχην Κων/λεως Βαρθολομαῖον. (2) Διά τήν γενοκτονίαν τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ (1919) ἐγράψαμεν καί ἐδημοσιεύσαμεν ἐν ἔτει 1997 μικράν μελέτην — ὁμιλίαν ὑπό τόν τίτλον: «Τό ὁλοκαύτωμα τοῦ Πόντου πηγή ἐθνικῶν καί θρησκευτικῶν ἀνατάσεων». (3) Δυστυχῶς καί οὗτος ἠναγκάσθη νά ἀκολουθήση τό νέον παπικόν Ἡμερολόγιον. (‘Ενημέρωσις τ. 126)

ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΩΝΤΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ Το λεπτό ρώσικο παιχνίδι με Βαρθολομαίο και Παλαιστίνιους Η πτώση του Ειρηναίου επιτεύχθηκε χάρη στις συντονισμένες ενέργειες Ελλήνων και Παλαιστινίων και ιδιαίτερα χάρη στη δραστήρια διπλωματία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών με πρωταγωνιστή τον υφυπουργό Σκανδαλάκη. Η ελληνική κυβέρνηση και η παλαιστινιακή αρχή ενέργησαν στα πλαίσια της συμμαχίας τους με τη Μόσχα που προσπαθεί καιρό τώρα να βάλει πόδι στην περιοχή. Το τελειωτικό χτύπημα στον Ειρηναίο δεν το έδωσε ούτε ο Σκανδαλάκης, ούτε ο Αμπάς, αλλά ο μοιραίος Βαρθολομαίος ο οποίος σήκωσε τελικά το μπαλάκι που του πέταξαν στην αυλή του πιστεύοντας ότι θα κερδίσει ισχύ στην επόμενη μέρα της διαδοχής. Από τη στιγμή που ο Βαρθολομαίος βγήκε μπροστά, όλοι οι άλλοι έκαναν πίσω και ξαφνικά οι παλαιστίνιοι εμφανίστηκαν οι πιο θερμοί υποστηρικτές του Ειρηναίου. Το παράδοξο αυτό έχει την εξήγησή του: Ο Ειρηναίος έχει ακόμη κάποια δύναμη στα χέρια του που δεν μπόρεσαν να του την αφαιρέσουν. Πρόκειται για τους καθοριστικούς ψήφους των ιερέων που πρόσκεινται στον Ειρηναίο και θα κληθούν να ψηφίσουν για τον διάδοχο. Αυτούς τους ψήφους θέλει να προσεταιριστεί η ρώσικη πλευρά ενάντια στην υποψηφιότητα που θα στηριχθεί από το οικουμενικό πατριαρχείο. Γι’ αυτό τώρα οι φίλοι της Ρωσίας στην παλαιστινιακή αρχή ανέλαβαν τον προσεταιρισμό του θύματός τους, ενώ η ίδια η Ρωσία συνεχίζει να χτυπάει το θύμα ως την τελική του πτώση, αλλά βάζοντας άλλους μπροστά. ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ Στην υπόθεση Ειρηναίου αναπτύχθηκε ένα τόσο πολύπλοκο σχέδιο που μόνο η ρώσικη διπλωματία θα μπορούσε να το έχει οργανώσει. Πρώτη ξεκίνησε η Ελλάδα την επίθεση και στη συνέχεια ακολούθησε ένα ντόμινο το οποίο δεν θα ήταν δυνατό χωρίς έναν ρωσόφιλο όπως ο Αμπάς στην ηγεσία της παλαιστινιακής αρχής. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως η επίθεση εκδηλώθηκε σχεδόν αμέσως μετά το θάνατο του εθνικιστή παλαιστίνιο ηγέτη Αραφάτ. Μεταξύ Ειρηναίου και Αραφάτ υπήρχε πάντα καλή σχέση και μάλιστα αυτός ήταν ένας από τους λόγους που το Ισραήλ καθυστέρησε τρία χρόνια να αναγνωρίσει την εκλογή του ως πατριάρχη. Ο Ειρηναίος σαν έλληνας εθνικιστής μόλις εκλέχτηκε διακήρυξε την πρόθεσή του να διαφυλάξει τις μεγάλες εκτάσεις που έχει το πατριαρχείο στην περιοχή και μάλιστα ακύρωσε προηγούμενες συμφωνίες με το Ισραήλ που είχε κάνει ο προκάτοχος του Διόδωρος με αποτέλεσμα να καταδικαστεί από τα δικαστήρια του Ισραήλ σε τεράστιες αποζημιώσεις! Δεν είχε λοιπόν λόγους η παλαιστινιακή αρχή να χαλάσει αυτή τη σχέση. Η σχετικά όμως ανεξάρτητη στάση του Ειρηναίου εκτός από το Ισραήλ είχε δυσαρεστήσει και τη Ρωσία, δυσαρέσκεια που μεγάλωσε όταν ο Ειρηναίος στήριξε τον Βαρθολομαίο στη σύγκρουση με τον Χριστόδουλο για το ζήτημα των Νέων Χωρών. Ο ευνοούμενος της Ρωσίας στα Ιεροσόλυμα Τιμόθεος Βόστρων μετά την εκλογή του Ειρηναίου εξάντλησε όλα τα μέσα για να τον ρίξει από δικαστικές προσφυγές μέχρι απόπειρα δολοφονίας. Ωστόσο τίποτα από όλα αυτά δεν στέφθηκε με επιτυχία. Τα πράγματα δυσκόλεψαν για τη Ρωσία όταν το Ισραήλ τελικά αναγνώρισε τον Ειρηναίο το 2004. Τα βασικά του στοιχεία εναντίον του Ειρηναίου, ο Τιμόθεος Βόστρων τα πήρε από τους Βαβύλη και Τριανταφυλλάκη, δηλαδή την ομάδα που είχε στείλει ο Χριστόδουλος στα Ιεροσόλυμα για να “υποστηρίξουν” τον Ειρηναίο. Το δίδυμο κυκλοφόρησε άσεμνες φωτογραφίες του Τιμόθεου γεγονός το οποίο αυτός επικαλέστηκε στα δικαστήρια για να καταγγείλει νόθευση της προεκλογικής εκστρατείας. Μάλιστα, χρησιμοποίησε τον Βαβύλη, που ξαφνικά μεταστράφηκε, σα μάρτυρα του! Οι απεσταλμένοι του Χριστόδουλου λειτούργησαν τελικά σαν προβοκάτορες και τελικά σαν πυροκροτητής στα θεμέλια του θρόνου. Η βόμβα έσκασε μετά την άνοδο του Αμπάς στην παλαιστινιακή ηγεσία. Με έλληνες και παλαιστίνιους στο πλευρό της ήταν πιο εύκολο για τη Ρωσία να πετύχει τους στόχους της. Έτσι στις αρχές του 2005 το επίκεντρο της περίφημης ελληνικής εκκλησιαστικής “κάθαρσης” πήδησε τα σύνορα και μπήκε στην αυλή του πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Το δίδυμο Βαβύλη- Τριανταφυλλάκη ξεφόρτωσε όλες τις σκοτεινές υποθέσεις που κουβαλούσε στις πλάτες του στον Ειρηναίο, ενώ ο Χριστόδουλος έμεινε βολικά κρυμμένος αφού καλύφθηκε πλήρως από το ελληνικό τετρακομματικό καθεστώς. Η συμμετοχή της ελληνικής πλευράς στο σχέδιο συμπληρώθηκε με τη φοβερή κατηγορία που εξαπέλυσε ενάντια στον Ειρηναίο η παλαιστινιακή αρχή ότι ξεπούλησε μεγάλα κομμάτια γης του πατριαρχείου στους Ισραηλινούς διακυβεύοντας τα συμφέροντα των παλαιστινίων που διεκδικούν τα Ιεροσόλυμα για πρωτεύουσα του κράτους τους. Στοιχεία δεν υπήρχαν, αλλά με τη λάσπη που είχε πέσει από την Ελλάδα και με δεδομένο ότι η ελληνική κυβέρνηση και ο Χριστόδουλος δεν στήριξαν τον Ειρηναίο ήταν πιο εύκολο να πιάσει η ανυποστήρικτη κατηγορία. Ο Ειρηναίος στιγματίστηκε σαν ύποπτος εσχάτης προδοσίας για τους Παλαιστίνιους. Η Ελλάδα τον κάλεσε να αποδείξει ότι δεν είχε πουλήσει γη! Έστειλε μάλιστα επιτροπή στα Ιεροσόλυμα για να μελετήσει τα στοιχεία που αποδείκνυαν ότι δεν είχε γίνει το έγκλημα, όπως κατέληξε και και η ίδια η επιτροπή . Στο μεταξύ οι Παλαιστίνιοι ενημέρωσαν για τους ισχυρισμούς τους την Ιορδανία, εγγυήτρια για τη λειτουργία του ορθόδοξου πατριαρχείου χώρα, και απαίτησαν από το Ισραήλ και την Ιορδανία να άρουν την εμπιστοσύνη τους στον Ειρηναίο. Θεωρητικά η Ελλάδα δεν είχε λόγο να εμπλακεί με τέτοιο ενθουσιασμό σε μια παλαιστινιακή υπόθεση για να καρατομήσει έναν έλληνα πατριάρχη. Η στάση του υπουργείου Εξωτερικών αμφισβητήθηκε από τους εθνικιστές και η αμφισβήτηση έγινε πιο έντονη όταν οι Παλαιστίνιοι πρόβαλαν το παλιό αίτημά τους της αραβοποίησης του ελληνικού μέχρι σήμερα πατριαρχείου. Μάλιστα, ήταν φανερή και η εμπλοκή της ρώσικης πλευράς στην υπόθεση από τη στιγμή που στα τηλεοπτικά παράθυρα έβγαινε διαρκώς ο Τιμόθεος Βόστρων ή κάποιος εκπρόσωπος του για να αντιμετωπίσει τον Κούγια που είχε αναλάβει την εκπροσώπηση του Ειρηναίου, γεγονός που δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερες υπόνοιες για την ελληνική εξωτερική πολιτική στο θέμα. Οι Παλαιστίνιοι φρόντισαν να κάνουν τότε μία δήλωση ότι στηρίζουν τον ελληνικό χαρακτήρα του πατριαρχείου. Έτσι διευκολύνθηκαν τα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης με πιο μαχητικό τον ΣΥΝ να ζητήσουν την άμεση καθαίρεση του Ειρηναίου ενώ η κυβέρνηση δήλωσε το ίδιο με άλλο τρόπο, δηλαδή ότι προέχουν οι θεσμοί και όχι τα πρόσωπα, που σήμαινε ότι για να σωθεί ο θεσμός του πατριαρχείου έπρεπε να φύγει ο Ειρηναίος. Σε όλη αυτή την περίοδο ο διπρόσωπος Καραμανλής άφηνε τον υφυπουργό Εξωτερικών Σκανδαλάκη να βγαίνει μπροστά ακολουθώντας την αγαπημένη του μέθοδο να κρύβεται πίσω από τους υπουργούς του. Το Πάσχα ο Πούτιν επισκέφθηκε τα Ιεροσόλυμα. Φρόντισε η παρέμβασή του να είναι όσο το δυνατόν διακριτική για να καθησυχάσει τον Βαρθολομαίο και τους Ισραηλινούς. Ωστόσο η παρουσία του εκεί ήταν μία υπενθύμιση ότι στην περιοχή υπάρχουν ρώσικα συμφέροντα που συνδέονται με την παρουσία μίας ισχυρής μειοψηφίας ρώσων ορθοδόξων και ότι σε οποιονδήποτε χειρισμό πρέπει να ληφθεί υπόψη η ρώσικη πλευρά. Συναντήθηκε με τον τοποτηρητή της ρωσικής ιεραποστολής, και στο βιβλίο επισκεπτών υπέγραψε απευθυνόμενος στους “Φύλακες της Ορθόδοξης πίστης και των συμφερόντων του ρωσικού κράτους στην Αγία Γη” (Ελευθεροτυπία, 29/4/2005). Ανάμεσα στους ρωσο-εβραίους του Ισραήλ συγκαταλέγεται και ο υπουργός Σαράνσκι αρμόδιος για τα θρησκευτικά ζητήματα που είναι ο πιο εχθρικός απέναντι στον Ειρηναίο μέσα στην ισραηλινή κυβέρνηση. Στο μεταξύ ο Ειρηναίος εξασφάλισε την ανοχή του Ισραήλ και της Ιορδανίας κερδίζοντας χρόνο για να καταρρίψει τις κατηγορίες των παλαιστινίων. Η άρνηση του να παραιτηθεί είχε περιπλέξει τα πράγματα. Ο Σκανδαλάκης κατέφυγε αμέσως στην αυλή του Βαρθολομαίου και άσκησε αφόρητες πιέσεις για να τον εξαναγκάσει να τελειώσει αυτός τον Ειρηναίο με την υπόσχεση να στηρίξει η ελληνική πλευρά τον δικό του διάδοχο. Ο Βαρθολομαίος δήλωσε ότι δεν θα αναμιχθεί όσο ο Ειρηναίος έχει τη στήριξη και την εμπιστοσύνη της Συνόδου των Ιεροσολύμων. ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙ …ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ Αυτό βέβαια ήταν κάτι που μπορούσε να αλλάξει. Ο Σκανδαλάκης το φρόντισε: <<Πριν μεταβεί στην Ιερουσαλήμ ο υφυπουργός Εξωτερικών, τα μέλη της Ιεράς Συνόδου δίσταζαν. Όταν έφυγε, τρεις συνοδικοί ζήτησαν την παραίτηση του Ειρηναίου. Όταν η Ιορδανία απαίτησε εξηγήσεις, οι τρεις έγιναν έξι και όταν ο υφυπουργός πήγε στο Φανάρι, έγιναν οχτώ. Τώρα με το ενδιαφέρον που θα δείξει το Οικουμενικό Πατριαρχείο ίσως οι οχτώ γίνουν δώδεκα και χάσει την πλειοψηφία”, αναφέρει αρμόδιος διπλωμάτης. “Σε 20 μέρες πρέπει να έχουμε τελειώσει” λέει, έχοντας στο νου του το Πάσχα που έρχεται>> (Ελευθεροτυπία, 10/4/2005). Στην Ιορδανία εκτός από τον Σκανδαλάκη είχε πάει και αντιπροσωπεία της αντιπολίτευσης με πρώτο και καλύτερο τον Τιμόθεο Βόστρων (Ελευθεροτυπία, 14/4/2005). Ο Ειρηναίος για να απαντήσει στις διαρκείς κινήσεις και εκκλήσεις των “αντιφρονούντων” ιεραρχών προς όλες τις πλευρές για την αποκήρυξή του, συγκάλεσε Σύνοδο με στόχο την επιβολή ποινών σε όσους οργάνωναν όλη αυτή την αντίδραση. Εκτός από τον Τιμόθεο Βόστρων που μπορούσε να λειτουργήσει μόνο εξωτερικά γιατί ο Ειρηναίος τον είχε διώξει από τη Σύνοδο, πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα που εναντιώνεται στον Ειρηναίο έχει ο Αρίσταρχος, φίλος των Παλαιστινίων και υποστηριζόμενος από τον ΣΥΝ, ο πρώτος που κατάγγειλε ανοιχτά τον Ειρηναίο. Φάνηκε ότι οι “αντιφρονούντες” δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον Ειρηναίο μέσα στη Σύνοδο, γι’ αυτό επιχείρησαν να συγκεντρώσουν πραξικοπηματικά μία πλασματική πλειοψηφία ανατροπής. Εμπόδισαν τη διεξαγωγή της Συνόδου κάνοντας αποχή οπότε δεν ήταν δυνατός ο σχηματισμός απαρτίας. Στη συνέχεια άρχισαν να μαζεύουν υπογραφές εκτός Συνόδου σε κείμενο αποκήρυξης του πατριάρχη με μία αμφισβητούμενης νομιμότητας διαδικασία για την επιτυχία της οποίας ήταν κρίσιμος ο ρόλος του Οικουμενικού πατριαρχείου. Τελικά το Φανάρι πήρε θέση κατά του Ειρηναίου και συμμετείχε στην πραξικοπηματική ανατροπή προφανώς πιστεύοντας προφανώς την υπόσχεση του υπουργείου Εξωτερικών ότι θα υποστηριχθεί ο δικός του διάδοχος την επόμενη μέρα. Έτσι συγκεντρώθηκαν οι 12 υπογραφές δηλαδή τα 2/3 των συνοδικών που απαιτούνται για την έκπτωση του πατριάρχη. Το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών συντόνισε την όλη διαδικασία. Μία ανάγλυφη εικόνα της “αυθόρμητης εξέγερσης” των συνοδικών δίνει δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας: “Στην τελευταία πράξη του θρίλερ που παίχτηκε το απόγευμα της Παρασκευής στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων πρωταγωνιστικό ρόλο -πλην του αρμόδιου υφυπουργού, Παναγιώτη Σκανδαλάκη-έπαιξαν δύο ακόμη πρόσωπα: ο διευθυντής του διπλωματικού του γραφείου, πρέσβης Κ. Κοψίδης, και η ελληνίδα πρόξενος στην Ιερουσαλήμ, Ε. Σουρανή. Ο πρώτος έκανε τον δίαυλο της κυβέρνησης με την Αγιοταφική Αδελφότητα και η πρόξενος, με την οποία ήταν σε συνεχή επαφή, τους πληροφορούσε σχεδόν κάθε μία ώρα, και ακόμα συχνότερα, όταν ένα μέλος της συνόδου προσετίθετο διά της υπογραφής του στους αντιφρονούντες. “Αλλοι δύο ακόμα, πριν προλάβει ο Ειρηναίος να αλλάξει τη σύνοδο, και όλα θα τελειώσουν” ήταν η χαρακτηριστική φράση που όλο αγωνία έβγαινε από τα χείλη τους την Παρασκευή το μεσημέρι. “Τι έγινε με τον Ησύχιο; Υπέγραψε;” ρωτούσαν την πρόξενο. Την καταφατική απάντηση για τον ιεράρχη, η οποία έπαιξε καταλυτικό ρόλο, την πήραν λίγα λεπτά μετά τις πέντε το απόγευμα” (Ελευθεροτυπία,7/5/2005). Μετά τη συλλογή των υπογραφών, οι “αντιφρονούντες” θεώρησαν έκπτωτο τον πατριάρχη και διόρισαν τριμελή επιτροπή για τη διοίκηση του πατριαρχείου τον Καισαρείας Βασίλειο, τον Πέτρας Κορνήλιο και τον Καπιτωλιάδος Ησύχιο, μέχρι τη διεξαγωγή νέων εκλογών. Ο Βαρθολομαίος, που είχε μπει πια δραστήρια στο παιχνίδι και μάλιστα πρωταγωνιστικά, απέστειλε τριμελή επιτροπή στα Ιεροσόλυμα για να πείσει τον Ειρηναίο να παραιτηθεί αναγνωρίζοντας στην πράξη το πραξικόπημα. Η τριμελής επιτροπή κάλεσε τον Ειρηναίο να πάει στο Φανάρι για να συναντηθεί με τον Βαρθολομαίο και τον νέο πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο Β΄. Να θυμίσουμε εδώ ότι ο Θεόδωρος αναδείχτηκε πατριάρχης όταν ο προκάτοχος του σκοτώθηκε σε ένα αεροπορικό ατύχημα που αποδεικνύεται όλο και πιο ύποπτο. Πρόκειται για τη γνωστή υπόθεση της πτώσης του Σινούκ. Ο Ειρηναίος δεν δέχτηκε την πρόσκληση, αντίθετα κατάγγειλε τον Οικουμενικό πατριάρχη αναγνωρίζοντας στο πρόσωπο του τον φυσικό αυτουργό της καθαίρεσής του. Αυτή είναι η μαεστρία της ρώσικης διπλωματίας. Να βάζει τους αντιπάλους της να αλληλοσπαράσσονται και η ίδια να εμφανίζεται σε δεύτερο πλάνο. Από τους πρώτους πάντως που έσπευσαν να “αγκαλιάσουν” τους αγιοταφίτες κληρικούς και να διαγράψουν ουσιαστικά από τα εκκλησιαστικά δίπτυχα τον Ειρηναίο ήταν ο Αλέξιος Μόσχας (Ελευθεροτυπία, 15/5/2005). Στο μεταξύ χρόνο ένας διαρκής πόλεμος εξελισσόταν ανάμεσα στον Ειρηναίο που είχε περιοριστεί στην πατριαρχική κατοικία και στους “αντιφρονούντες” που έφτασαν μέχρι και κατάληψη του χώρου του πατριαρχείου για να του εμποδίσουν την είσοδο στην αίθουσα του θρόνου. Οι τηλεοπτικές εικόνες με τους ρασοφόρους να κρατάνε τα κλειδιά και να ανταλλάσσουν “ψιλές” ήταν μοναδικές. Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΣΥΓΚΑΛΕΙ ΤΗ “ΜΕΙΖΟΝΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΤΕΛΗ ΣΥΝΟΔΟ”ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ Μετά το πραξικόπημα ο Βαρθολομαίος συγκάλεσε τη λεγόμενη “μείζονα και υπερτελή σύνοδο” δηλαδή τη σύνοδο όλων των ορθοδόξων εκκλησιών για να αποφασίσει σχετικά με την τύχη του Ειρηναίου. Σε αυτή τη σύνοδο ο Αλέξιος παρόλο που δεν αναγνωρίζει την οικουμενικότητα του πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης έστειλε το δεξί του χέρι το γνωστό μητροπολίτη Σμόλενσκ Κύριλλο, τον άνθρωπο που έρχεται σε επαφή με τον Χριστόδουλο εκ μέρους της ρώσικης εκκλησίας, ο οποίος φτάνοντας στο Φανάρι δήλωσε : “Από τότε που λάβαμε την επιστολή της Ιεράς Συνόδου (σ.σ.: του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων) έχουμε πάψει να μνημονεύουμε προσωρινά τον Πατριάρχη και την Ιερά Σύνοδο” (Ελευθεροτυπία, 24/5/2005). Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας δεν πήρε καμία απολύτως απόφαση σχετικά με το αν αναγνωρίζει τη νέα κατάσταση ή αν στηρίζει τον Ειρηναίο. Αντίθετα, εξουσιοδότησε “εν λευκώ” τον Χριστόδουλο να ψηφίσει για λογαριασμό της. Εδώ αποδεικνύεται η αξία που είχε η λεγόμενη “κάθαρση” που πραγματοποιήθηκε από το καθεστώς στο εσωτερικό της εκκλησίας με το χτύπημα των εθνικιστών. Ο Χριστόδουλος ακολουθώντας την τακτική Καραμανλή δεν είχε πάρει ανοιχτά θέση σε όλη τη διάρκεια της κρίσης. Επίσης σε όλη αυτή την περίοδο ακολούθησε μία τακτική ύφεσης στις σχέσεις του με το Φανάρι για να διευκολύνει την εξέλιξη της πτώσης του Ειρηναίου. Το τραγικό λάθος του Βαρθολομαίου και μάλιστα η αχαριστία του σε αυτή την υπόθεση φάνηκε όταν κατά τη διάρκεια της συνόδου ο Ειρηναίος ζήτησε “συγνώμη” από τον Χριστόδουλο για τη θέση που είχε πάρει εναντίον του και υπέρ του Οικουμενικού πατριαρχείου στη σύγκρουση για τις Νέες Χώρες. Αυτή η συγνώμη της τελευταίας στιγμής δεν εμπόδισε βέβαια τον Χριστόδουλο να ψηφίσει κατά του Ειρηναίου μαζί με τον Κύριλλο Σμόλενσκ. Η σύνοδος τελικά αποφάσισε να “διαγράψει τον Ειρηναίο από τα εκκλησιαστικά δίπτυχα”, ποινή που σήμαινε ουσιαστικά την έκπτωσή του αφού του αφαιρούσε την αναγνώριση ως πατριάρχη Ιεροσολύμων. Αυτή η απόφαση είχε όλα τα χαρακτηριστικά της πραξικοπηματικής κάθαρσης, αφού δεν επικαλείται κάποιο θρησκευτικό παράπτωμα που συνεπάγεται την έκπτωση και καθαίρεση, αλλά την “απώλεια της έξωθεν καλής μαρτυρίας”. Επτά από τους εκπροσώπους των Ορθοδόξων Εκκλησιών ψήφισαν υπέρ της ποινής, τρεις δήλωσαν τη στήριξή τους στον Ειρηναίο, ενώ στη Σύνοδο δεν παρουσιάστηκαν οι εκπρόσωποι άλλων τριών Ορθόδοξων Εκκλησιών (Σερβίας, Βουλγαρίας και Τσεχικών Χωρών, και Σλοβακίας). Ο μητροπολίτης Πολωνίας Σάββας, δήλωσε ότι θα συνεχίσει να μνημονεύει τον Ειρηναίο. Φαίνεται ότι παρόλο που πήρε την πλειοψηφία, ο Βαρθολομαίος δεν έπεισε και αυτή η κίνηση πέρα από όλες τις άλλες συνέπειες θα του στερήσει την απήχηση και το κύρος του στις ελληνορθόδοξες εκκλησίες, ενώ θα τον κάνει ακόμα πιο τρωτό στην πίεση του πατριαρχείου Μόσχας που προοιωνίζεται θυελλώδης. Μετά το τέλος της Συνόδου ο Βαρθολομαίος δήλωσε ικανοποιημένος για την “κάθαρση”: “Όταν είναι ανάγκη και τις εγχειρήσεις και στα νοσοκομεία, παίρνει κανείς το νυστέρι και καθαρίζει το απόστημα. Δεν λέγω ότι ο Πατριάρχης ήταν απόστημα φυσικά, προς Θεού, αλλά έκανε λάθη τα οποία έστρεψαν όλους τους συνεργάτες του εναντίον του. Έμεινε με ελάχιστους ανθρώπους και δεν μπορούσε πλέον να λειτουργήσει ομαλά και κανονικά το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή” (Ελευθεροτυπία, 26/5/2005). Το κακό για το Βαρθολομαίο είναι ότι δεν έκανε εγχείριση σε κάποιον τρίτο αλλά διέπραξε αυτό-ακρωτηριασμό. Ο Ειρηναίος δεν αναγνώρισε την απόφαση. Το επόμενο βήμα ήταν η η εκλογή ενός τοποτηρητή για τη διεξαγωγή των εκλογών. Αυτή τη θέση την έδωσαν στον Κορνήλιο Πέτρας, δηλαδή στον Βαρθολομαίο ο οποίος πρέπει μέχρι το τέλος να εμφανίζεται στα μάτια του Ειρηναίου αλλά και όλης της ορθόδοξης εκκλησίας σαν υπεύθυνος για την πτώση του. Από την άλλη με αυτή την κίνηση αφαίρεσαν από τον Κορνήλιο τη δυνατότητα να θέσει υποψηφιότητα. Πόσα λίγα κατάλαβε από όλα αυτά ακόμα και ο ίδιος ο Ειρηναίος φάνηκε από το ότι έκανε μήνυση στον Σκανδαλάκη προσωπικά για τις ενέργειες του εναντίον του και ζήτησε ταυτόχρονα την παρέμβαση του Καραμανλή! ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΔΟΥΛΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Όταν ωστόσο είχε εξασφαλιστεί η πτώση του Ειρηναίου, ξαφνικά σημειώθηκε το φαινομενικά παράδοξο οι Παλαιστίνιοι που πρώτοι την προκάλεσαν να την αμφισβητήσουν! Λίγο πριν τη σύγκλιση της Μείζονος Συνόδου διέρρευσε από κύκλους του παλαιστίνιου πρωθυπουργού Κορρέι, συμμάχου του Αμπάς ότι συμφέρει τους Παλαιστίνιους να παραμείνει ο Ειρηναίος στο θρόνο! Η δικαιολόγηση αυτής της στροφής ήταν ότι ο Ειρηναίος… συνεργάζεται με τους Παλαιστινίους για να ανακτήσουν τη γη τους! Διέρρευσε επίσης ότι το πόρισμα της τριμελούς επιτροπής που είχε ορίσει η παλαιστινιακή αρχή για τη διερεύνηση των πωλήσεων δεν καταλογίζει ευθύνες στον Ειρηναίο (που στο μεταξύ είχε χάσει το θρόνο του). Τελικά, οι Παλαιστίνιοι που μέχρι τώρα διοργάνωναν όλες τις συγκεντρώσεις ενάντια στον Ειρηναίο έξω από το πατριαρχείο, εμφανίστηκαν να τον συνοδεύουν με τραγούδια στην πρώτη λειτουργία που έκανε μετά την ουσιαστική καθαίρεση του από τη διορθόδοξη σύνοδο στη Ραμάλα! Η λειτουργία αυτή οδήγησε και στην οριστική καθαίρεση του από τη Σύνοδο των Ιεροσολύμων που από “πρώην πατριάρχη” τον έκανε “μοναχό”. Από την παλαιστινιακή πλευρά ακούγονται κάποιες φήμες για σύγκρουση Αμπάς – Κορρέι και ότι ο Αμπάς δεν εγκρίνει όλες αυτές τις κινήσεις. Φαίνεται όμως ότι επίτηδες ο Αμπάς κρύβεται πίσω από τον Κορέι για να μην πάρει ο ίδιος την ευθύνη για την αιφνίδια αλλαγή τακτικής που αποσκοπεί στον έλεγχο της διαδοχής του Ειρηναίου από τους Παλαιστινίους, τους κατεξοχήν συμμάχους της Ρωσίας στον αραβικό κόσμο μετά την άνοδο του Αμπάς στη ηγεσία τους. Ο λόγος είναι απλός: Ο Αμπάς δεν εμφανίζεται καθόλου σα ρωσόφιλος στα μάτια του Ισραήλ και της Δύσης αλλά σαν μετριοπαθής δυτικόφιλος. Άρα κάποιος άλλος πρέπει να χρεώνεται την ανατολική και αντισραηλινή πολιτική του. Ο ξαφνικός προσεταιρισμός του Ειρηναίου από τους Παλαιστίνιους έχει την εξής εξήγηση: Στρέφεται άμεσα ενάντια στον Βαρθολομαίο. Οι Παλαιστίνιοι και από μόνοι τους αλλά και κατ εντολή της Μόσχας δεν αναγνωρίζουν σαν τοποτηρητή τον άνθρωπο του Βαρθολομαίου Κορνήλιο καθώς σε καμιά περίπτωση δεν είναι διατεθειμένοι αυτοί σαν αντιδυτικοί να επιτρέψουν σε έναν δυτικόφιλο πατριάρχη σαν τον Βαρθολομαίο να ελέγξει το πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Τελικός στόχος των Παλαιστινίων είναι να εξουδετερώσουν τον Βαρθολομαίο. Αυτό το κάνουν σέρνοντας εναντίον του και τον μισοπεθαμένο Ειρηναίο για να αναδείξουν ένα διάδοχο αρεστό στη Ρωσία (κάτι που δεν μπορεί να το κάνει ανοιχτά η Ελλάδα). Η μεταστροφή των Παλαιστινίων δεν είναι αληθινή υπέρ του Ειρηναίου, αλλά υπέρ του “πτώματος” του Ειρηναίου και έχει σαν στόχο να ρίξουν οι ελάχιστοι εναπομείναντες συνοδικοί του Ειρηναίου το βάρος τους υπέρ του “ρώσου” υποψηφίου και κατά του υποψήφιου του Βαρθολομαίου. Αυτό φαίνεται και από το πώς αντιδρά απέναντί τους η Ελλάδα που πρωταγωνίστησε στην καθαίρεση Ειρηναίου. Είναι απλά απαθής, που σημαίνει την ενδιαφέρει να πάρει η Μόσχα το Πατριαρχείο και όχι το Φανάρι στο οποίο το είχε υποσχεθεί. Ένας παλαιστίνιος αξιωματούχος δήλωσε κυνικά: “Εμείς ενδιαφερόμαστε να μη χάσουμε τα εδάφη μας και οι Ισραηλινοί να προσαρτήσουν νέα εδάφη. Για την Ελλάδα δεν είναι παρά ένα παιχνίδι “κυριαρχίας”” (Ελευθεροτυπία, 5/6/2005). Η Ελλάδα όμως είχε την κυριαρχία και έκανε ότι μπορούσε για να τη χάσει και να βάλει μέσα στο παιχνίδι τους Παλαιστίνιους και τελικά τους Ρώσους. Ο τοποτηρητής Κορνήλιος έχει αναγνωριστεί μέχρι στιγμής μόνο από την Ιορδανία. Θα πρέπει να αναγνωριστεί και από Ισραήλ και Παλαιστίνη για να διεξαχθεί νόμιμα η εκλογική διαδικασία. Το Ισραήλ κρατάει γενικά επιφυλακτική στάση και δεν ξεκαθαρίζει τη στάση του. Ήδη έχει γίνει αποδεκτό ότι δεν θα πρέπει να συμμετέχουν ως υποψήφιοι πρόσωπα που είχαν συνεργαστεί με τον Ειρηναίο στη διοίκηση και στην οικονομική διαχείριση. Τρία πρόσωπα εμφανίζονται επικρατέστερα: Ο Αρίσταρχος Κωνσταντίνης ο οποίος όπως είπαμε παραπάνω είναι αυτός που προτιμούν οι Παλαιστίνιοι και ο ΣΥΝ, ο Θεόφιλος Γεράσων ο οποίος εμφανίζεται να πρόσκειται στον Βαρθολομαίο και ο Θεόφιλος Θαβωρίου ο οποίος προέρχεται από το περιβάλλον Ειρηναίου και φαίνεται να έχει την εύνοια της Δύσης και της ελληνικής κυβέρνησης (νομίζουμε υποκριτικά, το ίδιο υποκριτικά όπως είχε υποστηρίξει και τον ίδιο τον Ειρηναίο). Αυτή τη στιγμή επικρατεί μία ρευστή κατάσταση σύγχυσης και ανωμαλίας. Σε τέτοιες καταστάσεις η Ρωσία θριαμβεύει, ειδικά αν τις έχει προκαλέσει η ίδια. Το πιθανότερο είναι ότι οι εκλογές θα ξεκινήσουν μόνο όταν θα έχει εξασφαλίσει τους ευνοϊκούς γι’ αυτή συσχετισμούς. Η Ελλάδα από την άλλη έδειξε σε αυτή την υπόθεση τον πιο άθλιο και υποτακτικό στους ρώσους ιμπεριαλιστές πρόσωπό της. Η κατρακύλα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής όσο στην εξουσία βρίσκεται το τετρακομματικό σοσιαλφασιστικό μέτωπο θα συνεχίζεται. Δεν θα τη σταματήσει βέβαια κανένας Ειρηναίος, και κανένας Καλλίνικος. Μόνο οι δημοκράτες μπορούν να αντισταθούν με συνέπεια στο σημερινό σάπιο καθεστώς και να εμποδίσουν την υποδούλωση της χώρας στο ρωσοκινέζικο νεοχιτλερικό άξονα.

Η ΘΕΟΜΗΤΩΡ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ, ΟΔΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ 11 –ΑΧΑΡΝΑΙ ΑΤΤΙΚΗΣ Α.Π. 156 Σεπτεμβριος 2017 (ε.η.) Η ΘΕΟΜΗΤΩΡ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ Κατά την γενική αγιορείτικη παράδοση, η Κυρία Θεοτόκος με τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο, ταξίδευε με πλοίο από την Παλαιστίνη στην Κύπρο, για να επισκεφτεί τον Άγιο Λάζαρο (τον αναστημένο εκ νεκρών). Λόγω όμως μεγάλης τρικυμίας και με υπερφυσικό τρόπο, το πλοίο βρέθηκε στον Άθω και συγκεκριμένα στο λιμάνι του Κλήμεντος στη Μονή Ιβήρων. Εκεί οι κάτοικοι του Άθω, οδηγούμενοι από τη θεία Πρόνοια, έσπευσαν να υποδεχθούν την μητέρα του Κυρίου μας Παναγία και αφού άκουσαν τη διδασκαλία της δέχθηκαν το Χριστιανισμό. Λέγεται επίσης από την παράδοση, ότι όταν πλησίαζε το πλοίο της Παναγίας το Άγιο Όρος, καταστράφηκε το μεγάλο άγαλμα του Διός που βρισκόταν στην κορυφή του Όρους και τα υπόλοιπα είδωλα συνετρίβησαν. Η κορυφή του Άθω και όλα τα δέντρα και τα σπίτια έκλιναν και προσκύνησαν προς το μέρος του λιμανιού του Κλήμεντος όπου έμπαινε το καράβι της Παναγίας. Την άφιξη της Θεοτόκου στο Όρος αναφέρουν οι κώδικες Λ' 66 και Ι' 31 της Λαυριώτικης βιβλιοθήκης. Όταν οι απόστολοι έβαλαν κλήρο τις περιοχές στις οποίες θα κηρύξουν, ζήτησε και η Παναγία να πάρει κλήρο για να κηρύξει το ευαγγέλιο. Ο κλήρος έδειχνε την περιοχή Ιβηρίαν. Ο αρχάγγελος Γαβριήλ όμως παρουσιάστηκε και είπε στην Παρθένο ότι η πραγματική περιοχή στην οποία θα βρεθεί θα είναι η Μακεδονία και το Όρος Άθως. Όταν μπήκε το καράβι στο λιμάνι και έγινε μεγάλη αναταραχή στο Όρος, τότε οι κάτοικοι ήρθαν και ρωτούσαν τον Ιωάννη, πως έγιναν όλα αυτά και από ποιά δύναμη. Και αυτός τους εξήγησε και τους κύρηξε τον λόγο του Θεού μιλώντας τους στα Ελληνικά, ενώ ήταν Εβραίος. Η Παναγία ευχαριστημένη από την ομορφιά του Όρους και τον κλήρον που της δόθηκε, προσευχήθηκε στον Χριστό λέγοντας: "Υιε μου και Θεέ μου, ευλόγησον τον τόπον τούτον και κλήρον μου. Και επίχεον επ' αυτού το έλεος σου και φύλαξον αβλαβή εως της συντελείας του αιώνος τούτου και τους κατασκηνούντας εν αυτώ, δια το όνομα σου το Άγιον και Εμόν, ώστε δια μικρού κόπου και αγώνος της μετανοίας αφεθήναι αυτοις τα αμαρτήματα αυτών. Έμπλησον αυτούς παντός αγαθού και αναγκαίου εν τω αιώνι τούτω και ζωής αιωνίου εν τω μέλλοντι καταξίωσον, δοξασον υπέρ πάντα τόπον, τον τόπον τούτον και θαυμάστωσον παντοιοτρόπως, πλήρωσον αυτόν εκ παντός έθνους των υπό τον Ουρανόν, των κεκλημένων τω ονόματι Σου και πλάτυνον τα σκηνώματα εν αυτώ από άκρον εως άκρου αυτού. Απάλλαξον αυτούς της αιωνίου κολάσεως και σώσον εκ παντός πειρασμού, ορατών και αοράτων εχθρών και πάσης αιρέσεως και ειρήνευσον τω ορθοδόξω δόγματι." Τότε ακούστηκε φωνή από τους Ουρανούς που έλεγε: "Όσα ήτησας και προσεύξω Μήτερ μου, ούτως έσται Σοί πάντα, και αυτοί τα εντάλματά μου φυλάξωσιν! Από του νύν και εξής έστω ο τόπος ούτος κλήρος Σός και περιβόλαιον Σόν και Παράδεισος, έτι δε και λιμην σωτηρίας των θελόντων σωθήναι, αλλά και προσφυγή και καταφύγιον και ατάραχος λιμήν της μετανοίας των πεφορτισμένων με πολλάς αμαρτίας." Διά την αντιγραφήν Ελάχιστος προς Κύριον ευχέτης + Ο Μητροπολίτης ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 19400, ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ, Τ.Θ. 54, ΤΗΛ. 210 6020176, 210. 6021467 ΑΡΙΘΜ. ΤΕΥΧΟΥΣ 131/ΜΑΙΟΣ 2007 ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ῾Ομιλία ἐκφωνηθεῖσα ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, τήν Κυριακήν 19 Μαίου 1997 (Ἐκκλησ. Ἡμερολ.) εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν Μενιδίου κατά τήν ἀπογευματινήν ἐκδήλωσιν - μνημόσυνον ἐπί τῇ θλιβερᾷ ἐπετείῳ τῆς Γενοκτονίας τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου. ΄Εξεδόθη εἰς ἰδαίτερον τεῦχος εἰς Α΄ ἔκδοσιν ἀπό τάς ἱεραποστολικάς ἐκδόσεις «Ορθοδόξου Πνοῆς» Κορωπί 1997, καί εἰς Β΄ ἔκδοσιν ἀπό τό «’Εθνικό καί θρησκευτικό Κέντρο Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ Παναγία ἡ Σουμελᾶ» τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2002. Παραθέτομεν τό «’Αντί προλόγου» τῆς Α΄ ἐκδόσεως Τήν 19ην Μαΐου 1997 ἐπραγματοποιήθη εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν ῾Αγίου Δημητρίου Μενιδίου πνευματική ἐκδήλωσις - μνημόσυνον ἐπί τῇ θλιβερᾷ ἐπετείῳ τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ. ῾Η ἐκδήλωσις ἔγινε μέ τήν εὐλογία τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ.κ. ᾿Ανδρέου καί τήν φροντίδα τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου. Παρέστησαν οἱ Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς: Περιστερίου κ. Γαλακτίων, Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκος, καί Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέας. Τόν χαιρετισμό τοῦ Μακαριωτάτου, ὁ ὁποῖος λόγῳ ἀσθενείας δέν ἠδυνήθη νά παραστῇ, ἀνέγνωσε ὁ Σεβ/τος κ. Γαλακτίων. Τήν ἐκδήλωσιν ἐτίμησε μέ τήν παρουσίαν καί μέ μιά σύντομη ἀλλά ἄκρως ἐνδιαφέρουσα ἱστορική ἀναφορά εἰς τό θέμα τῆς Γενοκτονίας τοῦ Πόντου ὁ Πρόεδρος τοῦ Ποντιακοῦ Συλλόγου "ΑΡΓΩ" κ. Χριστόφορος Σοφιανίδης, καθώς καί ὁ θεολόγος Καθηγητής κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης. ᾿Επί τοῦ θέματος τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ ὡμίλησεν ὁ Σεβ. Μητροπ. Μεσογαίας κ. Κήρυκος ἐπελόγισεν δέ ὁ Διευθυντής τοῦ "Κ.Γ.Ο." κ. Δημήτριος Κάτσουρας. Αἱ ἀναφοραί αὐταί εἰς τούς διωγμούς τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ, ὁ σημαιοστολισμός καί γενικά ὁ διάκοσμος τοῦ Ναοῦ, ὁ δίσκος τῶν κολλύβων μέ τήν ἐπιγραφή ΠΟΝΤΟΣ 1916-1923, οἱ Ποντιακές στολές, τά ποιήματα καί οἱ ὕμνοι εἰς Ποντιακήν διάλεκτον ὅλα αὐτά ἐνεποίησαν βαθυτάτην συγκίνησιν εἰς ὅσους παρευρέθησαν, οἱ ὁποῖοι ηὐχαρίστουν διά τήν πρωτοβουλίαν αὐτήν καί ἐτόνιζαν ὅτι εἶναι ἀνάγκη νά γίνωνται πολλαί τοιαῦται ἐθνικοθρησκευτικαί ἐκδηλώσεις. Παραθέτομεν καί τόν χαιρετισμόν καί τήν εὐλογίαν εἰς τήν ἐκδήλωσιν τοῦ τότε ᾿Αρχιεπισκόπου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κ. Ἀνδρέου ᾿Αγαπητοί Πατέρες καί ἀγαπητοί ἀδελφοί, Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά Δέν μπόρεσα νά εὑρίσκωμαι στήν τόσο σημαντική ἐκδήλωσι, ὅμως θέλω μέ αὐτό τόν μικρό χαιρετισμό νά ἑνώσω μαζί σας τίς προσευχές μου καί νά εὐχηθῶ διά ἐκείνους πού ἐμαρτύρησαν καί ἔχυσαν τό αἷμά τους γιά τήν ᾿Ορθοδοξία καί τήν ῾Ελλάδα, τό "αἰωνία ἡ μνήμη". Αὐτοί ἀγωνίσθηκαν, διά νά φυλάξουν εἰς τά ῾Ελληνικά ἐκεῖνα μέρη τοῦ Πόντου τήν καλήν ὁμολογίαν τῆς Πίστεως καί τήν ἐλευθερίαν. ῞Ομως δέν γνωρίζουμε, διατί παρεχώρησε ὁ Θεός τήν ἐθνικήν καί θρησκευτικήν τραγωδίαν, διά τήν ὁποίαν γίνεται ἡ σημερινή ἐκδήλωσις καί διατί εἰς τά μέρη αὐτά ὅπου ἄλλοτε ἐδοξάσθη ὁ ῾Ελληνισμός καί ἡ ᾿Ορθοδοξία νά κυματίζη σήμερα ἡ ἠμισέληνος τοῦ βάρβαρου κατακτητοῦ. ῎Ισως διά τάς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ, ἴσως διά τάς προδοσίας καί τάς παρεκτροπάς τῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν. ῾Ο Θεός γνωρίζει. Καί μέχρι πότε. ᾿Εμεῖς ἕνα ἄς ἔχουμε κατά νοῦν. ῞Οτι ἔχουμε ἱερόν καθῆκον νά διαφυλάξουμε μέ κάθε θυσίαν τήν ὀρθόδοξον πίστιν μας καί τήν τιμήν τῆς πατρίδος μας. ῾Η ᾿Ορθοδοξία καί ἡ ᾿Ελευθερία εἶναι τά ὡραιότερα δῶρα τοῦ Θεοῦ. ᾿Αλλοίμονο ἄν τά χάσωμεν. Δι᾿ αὐτό πρέπει νά θυσιάσωμεν τά πάντα δι᾿ αὐτά τά δύο. Αὐτά ἦταν καί τά μηνύματα τῆς ζωῆς καί τοῦ ἔργου τοῦ ἀοιδίμου ῾Ιεράρχου Ματθαίου τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. "᾿Ελευθερία, ᾿Ορθοδοξία ἤ θάνατος". Καί αὐτό τό μήνυμα ἔρχεται ἀπό μιά μεγάλη πνευματική προσωπικότητα, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρωγή, ὑλική καί πνευματική, πρός τόν κατατρεγμένο λαό τοῦ Πόντου καί τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας ἦταν καί συνεχίζεται νά εἶναι, διά τῶν ῾Ιερῶν Μονῶν του καί τῆς ἐν γένει ἐκκλησιαστικῆς του δράσεως, πολύ μεγάλη. Αὐτοί λοιπόν πού ἀγωνίσθηκαν καί ἐθυσιάσθησαν διά νά μείνουν πιστοί εἰς τό καθῆκον πρέπει νά μᾶς ἐμπνέουν. Πολύ περισσότερον, ὅταν εἶναι πατέρες μας καί ἀδέλφια μας. Μέ τήν ζωή τους καί τήν πίστι τους εἶναι γιά μᾶς ζωντανά παραδείγματα πρός μίμησιν. Γι᾿ αὐτό ἄς συνεχίσωμεν νά ζῶμεν ὡς γνήσιοι ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ὅπως ζοῦσαν οἱ ῞Ελληνες τοῦ Πόντου καί ὅπως μέ τό παράδειγμά τους ὑπέδειξαν καί σέ μᾶς. Οἱ ἀγῶνές των καί αἱ θυσίαι των ἄς μᾶς ἐμπνέουν καί ἄς μᾶς καθοδηγοῦν. Αὐτή εἶναι ἡ μεγαλύτερη τιμή πρός αὐτούς. Σᾶς εὐλογῶ καί σᾶς εὔχομαι κάθε ἀγαθόν. Παρατίθεται καί ἡ ὁμιλία: ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, Σεβαστοί ῾Ιερεῖς, ᾿Αγαπητοί ἀδελφοί Τό θέμα τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ ἦτο εἰς ἐμέ σχεδόν ἄγνωστον. Τό γεγονός, ὅμως, ὅτι ἐπί πολλά ἔτη ὑπηρέτησα εἰς Ναούς τό πλήρωμα τῶν ὁποίων εἶναι ῞Ελληνες ᾿Ορθόδοξοι, προερχόμενοι ἐκ τοῦ Πόντου, συνετέλεσεν, ὥστε νά καλλιεργηθῇ εἰς ἐμέ ὁ πόθος νά μελετήσω τό θέμα. Καί ἡ δυνατότης ἐδόθη μόλις τελευταία καί μάλιστα μέ τήν εὐκαιρίαν τῆς διοργανώσεως τῆς σημερινῆς πνευματικῆς ἐκδηλώσεως, ἡ ὁποία γίνεται εἰς τιμήν καί μνήμην τῶν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος ἀγωνισαμένων καί εὐκλεῶς πεσόντων ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου. ῾Η ἐνασχόλησίς μου μέ τό θέμα αὐτό πραγματικά μέ συνεκλόνισε. Διεπίστωσα, ὅτι μέ τήν Γενοκτονία τοῦ Πόντου δέν συμπληρώνεται ἁπλῶς μία σελίδα στήν ἱστορία τῆς νεωτέρας ῾Ελλάδος, δέν προστίθεται μόνον μία ἀκόμη θλιβερά σελίδα τῆς ἱστορίας μας, ἀλλά πρόκειται δι ἕνα κορυφαῖον γεγονός τῆς ἐθνικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς μέ τεράστιες ἐθνικές καί θρησκευτικές προεκτάσεις καί κυρίως ἀπετέλεσε καί ἀποτελεῖ ἀνεξάντλητον πηγήν ἐθνικῶν καί θρησκευτικῶν ἐμπνεύ- σεων καί ἀνατάσεων. Γι᾿ αὐτό ὅσον τραγικόν καί ἄν εἶναι τό γεγονός τοῦτο διά τήν πορείαν τοῦ νεωτέρου ῾Ελληνισμοῦ, ἀξίζει καί ἐπιβάλλεται ὡς γνήσιοι ῞Ελληνες καί ᾿Ορθόδοξοι νά τό μελετῶμεν συνεχῶς καί νά ἐμβαθύνωμεν εἰς αὐτό, διότι ἔχομεν πολλά νά διδαχθῶμεν. Δέν εἶναι μόνον τό λεχθέν ὅτι "ὄλβιος, ὅστις τῆς ἱστο- ρίας ἔσχε μάθησιν", πού ἐπιβάλλει τήν μελέτην αὐτῆς τῆς τραγικῆς σελίδος τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, εἶναι καί τό γεγονός, ὅτι ὁ γνήσιος ῞Ελλην ἔχει συνδεθῇ τόσον ἀδιάρρηκτα μέ τήν πορεία τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί τοῦ Γένους, μέ τόν τόπον πού ἀνετράφη καί ἔζησε, μέ τάς θυσίας καί τά μαρτύρια τῶν προγόνων του, ὥστε τραγικά γεγονότα τῆς ἱστορικῆς του πορείας νά γίνωνται πηγαί ἐμπνεύσεων καί ἐθνικοθρησκευτικῶν ἀνατάσεων, νά γίνωνται ἡ ἴδια ἡ ζωή του, ἡ ὕπαρξίς του. Σ᾿ αὐτές τίς δραματικές καμπές τῆς ἱστορικῆς πορείας τοῦ ῾Ελληνισμοῦ ἐνσαρκώνεται ἡ δυναμικότητα τοῦ ῞Ελληνος, ἡ εὐφυΐα του, τό φρόνημά του, τό μεγαλεῖόν του. ῾Ο ᾿Ορθόδοξος ῞Ελλην ἐδιδάχθη καί ἔμαθε νά περνάῃ μέσα ἀπό τάς κατακόμβας, καί γνώρισε πώς στόν Σταυρό καί στήν θυσία ὑπάρχει ἡ χαρά τῆς ᾿Αναστάσεως. Σπαράσσεται ἡ ψυχή του ἀπό τόν πόνο τοῦ μαρτυρίου, ἀλλά ἐμμένει στά ἰδανικά του, ξέρει νά ἀγωνί- ζεται μέχρις ἐσχάτων. ᾿Ακολουθεῖ τό μαρτύριο τοῦ καθήκοντος μέχρι τήν νίκη, τρώει τό πικρό ψωμί τῆς ξενητειᾶς, ἀλλά ποτέ δέν προδίδει. ῞Ενα μόνον τόν συγκινεῖ, φλέγει τήν καρδιά του, τό νά διαφυλάξῃ μέ εὐλάβειαν ἀλώβητα τά ἱερά Σύμβολα τῆς Πίστεως καί τῆς Πατρίδος καί τήν συνείδησίν του αὐτήν τήν μεταλαμπαδεύει καί στά παιδιά του, ὥστε νά συνεχίζεται ἡ ἔν- δοξος πορεία του. ᾿Εκτός αὐτῶν πού ἀναφέραμε καί πού ἐπιβάλλουν στόν ὀρθόδοξο ῞Ελληνα νά μελετᾶ τό ἔνδοξο παρελθόν του καί νά ἀνακαινίζεται ὡς ἀετοῦ ἡ νεότης του, εἶναι καί αἱ τραγικαί συγκυρίαι τῶν ἐθνικῶν μας καί ἐκκλη- σιαστικῶν πραγμάτων πού ἐπιβάλλουν, ἰδιαιτέρως σή- μερον, νά σταθμεύουμε δι ὀλίγον εἰς αὐτά τούς τραγικούς, ὅσο καί ἔνδοξους σταθμούς τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, καί νά δοῦμε, ἐν προκειμένῳ, τήν φρίκη τῆς γενοκτονίας, καί νά ψάξουμε μέσα στήν τέφρα της τήν σπίθα πού θά ἀνάψει πάλι τήν φωτιά τῆς ἐθνικῆς μας ζωῆς σ᾿ ἐκεῖνα τά μέρη τοῦ Πόντου, διά νά ἀντλήσουμε δυνάμεις καί διδάγματα. ῎Ισως νά νομίζῃ κανείς πώς τό θέμα τοῦτο τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ εἶναι ἁρμοδιότητος καί εὐθύνης τῶν πολιτικῶν, τῶν σωματείων, ἤ ἄλλων κοινωνικῶν φορέων, καί ἴσως θά προέτειναν, ὅτι μιά τέτοια ἐκδήλωσις θά ἤρμοζε νά ἐπραγματοποεῖτο εἰς μίαν αἴθουσαν, ὄχι εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν. Κατά τήν γνώμη μου τό θέμα τοῦτο εἶναι πρωτίστως τῆς ᾿Εκκλησίας. Διότι ὅσοι ἀγωνίσθησαν, ἐφυλακίσθησαν, ἐκτελέσθηκαν, ἐθυσιάσθηκαν, ἔχυσαν τό αἷμά τους καί τιμῶνται σήμερον, εἶναι τέκνα τῆς ᾿Εκκλησίας, ἦταν πλήρωμα καί ποίμνη τῆς στρατευομένης ᾿Εκκλησίας, πού τώρα ἀνήκουν στήν θριαμβεύουσα, εἶναι ἐθνομάρτυρες καί ἱερομάρτυρες, πού ὁμολόγησαν ᾿Ορθοδοξίαν καί ῾Ελλάδα καί ἀγωνίσθηκαν ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος. Περί πατρίδος ῾Ο ῾Ελληνισμός καί ἡ ᾿Ορθοδοξία πάντοτε συνεπορεύ- οντο, καί αὐτή ἡ συμπόρευσις ἔχει συνδέσει τόν κάθε γνήσιο ῞Ελληνα καί ᾿Ορθόδοξο χριστιανό μέ ἀδιαρρή- κτους δεσμούς μέ τίς ρίζες του, μέ τά ἱερά χρώματα τῆς ἰδιαιτέρας του πατρίδος, μέ τούς Ναούς τῆς περιοχῆς ὅπου ἔζησε, μέ τά προσκυνήματα καί γενικά μέ τήν παράδοσι τοῦ τόπου. ῾Η ψυχή τοῦ κάθε γνησίου ᾿Ορθο- δόξου καί ῞Ελληνος γίνεται τό φυτώριο καί τό θερμοκήπιο μέσα στό ὁποῖο διατηροῦνται ἄσβεστες οἱ καλύτερες ἀναμνήσεις ἀπό τήν ἰδιαιτέρα του πατρίδα καί καλλιεργοῦνται τά ἱερώτερα συναισθήματα καί οἱ εὐγενέστεροι πόθοι καί ὁραματισμοί. Μέσα στήν ψυχή του διατηρεῖται πάντοτε, ὅπου καί ἄν πάῃ, ὅπου καί ἄν εὑρεθῇ, ἄσβεστη ἡ ἱερή φλόγα πού καίει γιά τήν πα- τρίδα καί τά ἱερά σύμβολα τῆς ἑλληνοορθοδόξου παρα- δόσεως. Τό φαινόμενον τοῦτο εἶναι πανανθρώπινον. ῾Η κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξι, ἐφ᾿ ὅσον δέν ἔχει ἐκφυλισθῇ, ἔχει μέσα της φλόγα ἀγάπης γιά τήν δική του πατρίδα καί τό δικό του ῎Εθνος. Πολύ περισσότερο ὁ ῞Ελλην αἰσθάνε- ται αὐτόν τόν ζωντανό σύνδεσμο μέ τήν ἰδιαιτέρα του πατρίδα τήν ὁποίαν τιμᾶ καί ὅπου κι ἄν εὑρεθῇ σέβεται καί τήν θυμᾶται. Καί τοῦτο συμβαίνει σέ μεγαλύτερο βαθμό, ὅταν ὁ τόπος πού ἐγεννήθη καί ἔζησε κρύβει ἕνα λαμπρό παρελθόν, μία μεγάλη ἱστορία, ἕνα ἀνεπανά- ληπτο πολιτισμό, τά ὁποῖα ἐδημιουργήθησαν, ἐκαλλιεργήθησαν καί συνεπορεύθησαν μέ μιά μαρτυρική πορεία πρός τόν Γολγοθᾶ. Οἱ ῞Ελληνες τοῦ Πόντου, ἐν προκειμένῳ, ὅπου κι᾿ ἄν εὑρεθοῦν ἀσφαλῶς ποτέ δέν ξεχνοῦν τά ἁγιασμένα ἐκεῖνα μέρη ὅπου ἔζησαν, μεγάλωσαν, ἐμεγαλούργησαν καί ἐθυσιάσθησαν οἱ γονεῖς των καί οἱ πατέρες τῶν πατέρων των. ῾Η ἀνάμνησις τῆς ἱστορίας, τῶν παραδόσεων, τό αἴσθημα τοῦ μυρωμένου ἀπό θυμάρι ἀέρος, ἀπό τίς ὡραῖες βουνοπλαγιές, ὅπως ἐκείνη τῆς Παναγίας τοῦ Σουμελᾶ καί οἱ θαλάσσιες αὖ- ρες τῶν παραλίων τοῦ Πόντου καί τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας τόν συνοδεύουν πάντοτε, τοῦ ἐνθυμίζουν τίς πατρογονικές του ἐστίες καί αὐτές εἶναι ἀπό τίς ἱερώτερες ἀνα- μνήσεις, ἀπό τίς πιό δυνατές νοσταλγίες, τοῦ δίνουν δύναμι. Τοῦ θυμίζουν πώς αὐτοί οἱ τόποι πού στενάζουν τώρα κάτω ἀπό τό πόδια βάρβαρου κατακτητή, τά μέρη αὐτά πού τά ἁγίασαν μέ τήν ἐκεῖ παρουσία τους καί τό κήρυγμά τους ὁ ᾿Απόστολος ᾿Ανδρέας καί ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος, πού τά ἁγίασαν τόσοι καί τόσοι μάρτυρες, πάλι μέ χρόνια μέ καιρούς πάλι δικά μας θἆναι. Τοῦ θυμίζουν τήν συμπόρευσι του μέ τόν πόνο καί τήν θλίψι, τούς διωγμούς καί τίς ἑκατόμβες τῶν θυμάτων. Πῶς εἶναι δυνατόν ὁ γνήσιος ῞Ελλην ᾿Ορθόδοξος χριστιανός νά ξεχάσῃ ποτέ τά ἱερά χώματα τῆς πατρίδος του, ἐκεῖ ὅπου ἔζησαν οἱ πατέρες του, ἐκεῖ ὅπου ἔχυσαν τά αἵματά των οἱ πρόγονοί του, τά ἀδέλφιά του. Γι᾿ αὐτόν ἡ ἀγάπη πρός τήν πατρίδα, εἶναι ἀπό τά ἱερώτερα συναισθήματα. Δέν ξεχνάει ποτέ τίς πατρογονικές του ἐστίες. Μέσα του ἐπαναλαμβάνεται ἡ νοσταλγία τῆς πατρίδος: "᾿Εάν ἐπιλάθωμαί σου ῾Ιερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου· κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐάν μή σου μνησθῶ" (Ψαλμ. 136, 1-6). Καί ἄν πάρη τόν δρόμο τοῦ ξενητεμοῦ πάντοτε μέ συγκίνησι ἐκδηλώνει τήν νοσταλγία τῆς ἐπανόδου εἰς τήν "γῆν τῆς πατρίδος αὐτοῦ" (῾Ιερ. κβ', 20). Καί αὐτή ἡ νοσταλγία γίνεται θρῦλος, τραγοῦδι, ἀσίγαστος πόθος, λύτρωσι καί ζωή. ῾Ιστορική ἀναδρομή Πρίν εἰσέλθουμε στό θέμα μας θεωρῶ σκόπιμον νά κάνουμε μία σύντομη ἀναδρομή στό παρελθόν. Νά θυμηθοῦμε, μέ ὁδηγό τήν ἱστορική πορεία τοῦ Πόντου, ἐκείνη τήν δόξα τοῦ Βυζαντίου, πού ἄν καί ἔσβησε ὅμως δέν χάθηκε γιά πάντα. Γιατί πρωτίστως ἡ ἱστορία αὐ- τοῦ τοῦ δοξασμένου Πόντου ἐνθουσιάζει καί ἐγκαρδιώνει. ῞Οταν μάλιστα μιλᾶμε γιά μιά περιοχή πού ἔγινε ὁ ἀκρίτας τοῦ Βυζαντίου, γιά ἕνα προπύργιο τῆς χριστιανωσύνης, γιά ἕνα κάστρο τοῦ Βυζαντινοῦ ῾Ελληνισμοῦ, τήν Τραπεζοῦντα, πού ἔπεσε μέν τελευταία στούς Τούρκους κατακτητές, δέν παρέδωκε ὅμως τό πνεῦμα καί τά ἰδανικά τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί τοῦ ῎Εθνους, τουναντίον τά διεφύλαξε μυστικά μέσα στήν σκλαβωμένη γῆ της, καί ὕστερα μέ τόν ξερριζωμό τά παρέ- δωσε μέσα στίς πληγές καί τά αἵματα τῶν ἡρώων της, γεμάτα ὅμως μέ νοσταλγία, ὅτι "πάλι μέ χρόνια μέ καιρούς πάλι δικά μας θἆναι". Τά παρέδωσε σ᾿ αὐτούς πού διωγμένοι μέ μύριους κινδύνους ἔφθασαν στήν ἐλεύθερη πατρίδα, γιά νά γίνουν ἕνας ἀκόμη συνδετικός κρίκος τοῦ παρελθόντος μέ τό παρόν, τῆς παλαιᾶς πατρίδος μέ τήν καινούργια, τοῦ ἔνδοξου Βυζαντίου, μέ τήν σημερινή πραγματικότητα, τῆς ᾿Ορθοδοξίας τῶν Πατέρων μας μέ τήν συνέχεια αὐτῆς τήν ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ., νά μᾶς κάνουν καί μᾶς ἔστω καί ἀργά, μετά ἀπό σιωπή δεκαετιῶν, νοσταλγούς τῆς πατρώας γῆς, τῆς γῆς πού τήν ἁγίασαν ἑκατόμβες μαρτύρων καί ἁγίων τῆς ᾿Εκκλησίας μας. Τήν παρέδωσε στούς παποῦδές σας πού γλύτωσαν ἀπό τόν ὄλεθρο καί κατατρεγμένοι, ἄλλοι μέ τήν Μικρασιατική καταστροφή, ἄλλοι ἀπό τά βάθη τῆς ᾿Ασίας, ἄλλοι ἀπό τήν Ρωσία, μπόρεσαν νά φθάσουν στήν ἐλευθέρα πατρίδα. Τήν παρέδωσε σέ σᾶς τά παιδιά τους. ῾Η ἱστορία τῆς Τραπεζοῦντας τοῦ Πόντου, διά νά περιορισθοῦμε μόνο σ᾿ αὐτήν, μᾶς δίδει τήν εὐκαιρία νά καταλάβουμε πόσο σημαντικό ἱστορικό ρόλο ἔπαιξε ὁ Πόντος διά τίς τύχες τοῦ ῾Ελληνισμοῦ καί διά τήν παρουσία τῆς ᾿Ορθοδοξίας σ᾿ ἐκεῖνα τά μέρη. Στολίζεται μέ ἕνα λαμπρό χριστιανιικό παρελθόν, μέ μιά παράδοσι πρωτοαποστολική πού ἀναφέρεται στόν ᾿Απόστολο ᾿Ανδρέα πού ἐκήρυξε τόν χριστιανισμό στά μέρη ἐκεῖνα (ἡ παράδοσις μάλιστα ἀναφέρει δι᾿ ἕνα σπήλαιον εἰς τήν Τραπεζοῦντα, τό ὁποῖο συνδέεται μέ τό ὄνομα τοῦ ᾿Αποστόλου ᾿Ανδρέα). Συνδέεται καί μέ τόν ᾿Απόστολο Πέτρο, στήν ἐπιστολή τοῦ ὁποίου διαβάζουμε: "ἐκλεκτοῖς παρεπιδήμοις διασπορᾶς Πόντου" (Α' Πέτρ. α,1). ῾Η Τραπεζοῦς καί γενικά ὁ Πόντος συνδέεται μέ μεγάλες προσωπικότητες τοῦ Χριστιανισμοῦ, τόν Γρηγόριο Νύσσης, τόν Μέγα Βασίλειο, καί λοιπούς μεγάλους πατέρας. ᾿Ακόμη μέ τόν Τραπεζοῦντος Δόμνο πού ἔλαβε μέρος στήν Α' Οἰκ. Σύνοδο, τόν ᾿Ατάρβιο πού ἔλαβε μέρος στήν Δ' Οἰκουμ. Σύνοδο. ῾Υπάρχει ἀκόμη μία μεγάλη παράδοσις ἁγίων μορφῶν πού ἡγίασαν τόν τόπο αὐτό. Μετά τήν ἅλωσι τῆς Κων/λεως ἀπό τούς Δυτικούς Φράγκους δημιουργεῖται ἡ αὐτοκρατορία τῆς Τραπεζοῦντος, ἡ ὁποία τόν ΙΕ' αἰῶνα εἶναι ἰσχυροτέρα τοῦ Βυζαντίου. Γίνεται ἀπό ἐκείνη τήν ἐποχή ἕνα βράχος πάνω στόν ὁποῖον ἔσπαζαν καί οἱ βαρβαρικές ἐπιθέσεις ἀπό τήν ᾿Ανατολή, ἀλλά καί οἱ ἐπιθέσεις τῶν παπικῶν σταυροφόρων ἀπό τήν παπική Δύσι. ᾿Ανεδείχθη Κιβωτός Γνησίας ᾿Ορθοδοξίας καί μαζί μέ τήν αὐτοκρατορία τῆς Νικαίας ἔπαιξε σημαντικό ρόλο στήν ἀποκατάστασι τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τήν ἀπελευθέρωσί της ἀπό τούς Φράγκους. Τό 1461 ἡ Τραπεζοῦντα ὑποδουλώνεται στούς Τούρ- κους. ῎Ετσι πέφτει καί τό τελευταῖο ὀχυρό τῆς καταλυομένης Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, τό τελευταῖο προπύργιο τοῦ ῾Ελληνισμοῦ καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας στόν Πόντο. ῞Ομως ὑποδουλώνεται τό σῶμα, θά ἐλέγομεν, ὄχι καί τό πνεῦμα, τό ὁποῖον μένει ἀδούλωτον. Μετά τήν πτῶσιν ὁ Πορθητής παρεχώρησε εἰς τήν Τραπεζοῦντα δικαιώματα ἑνός αὐτονόμου θρησκευτικοῦ καί ἐκκλησιαστικοῦ πολιτεύματος. Οἱ διωγμοί κατά τῶν χριστιανῶν τῆς Τραπεζοῦντας καί γενικώτερα τοῦ Πόντου ἀρχίζουν ἀπό τόν ΙΖ' αἰῶνα. ᾿Από τότε κυρίως ἔχομεν εἰς τόν χῶρον αὐτόν πλήθη Νεομαρτύρων, πού ἐπροτίμησαν τήν θυσίαν, τό μαρτύριον, παρά νά ἀλλαξοπιστήσουν καί νά ἀφήσουν τήν πάτριον πίστιν. ῾Η Τουρκική τυραννία ζητοῦσε ἀπό τότε νά ἐκριζώσῃ τήν χριστιανικήν πίστιν καί μετ᾿ αὐτῆς καί τήν ἐθνικήν συνείδησιν τῶν ὑποδούλων. Λόγῳ τῶν διωγμῶν δέν ὑπάρχει σημαντική ἄνθησις τῆς παιδείας κατ᾿ αὐτήν τήν περίοδον. Τήν Παιδείαν ἀναλαμβάνουν αἱ ῾Ιεραί Μοναί καί κυρίως ἡ Μονή τῆς Παναγίας τοῦ Σουμελᾶ, τῆς Βαζελῶνος, τοῦ Περιστεριῶτα πού ἀνεδείχθησαν σπουδαῖα πνευματικά κέντρα. Μετά τό 1683, παρατηρεῖται μεγάλη ἄνθησις τῶν γραμμάτων. Διδάσκαλος ὀνομαστός ἀναφέρεται τήν ἐποχή αὐτή ὁ Σεβαστός Κυμινήτης. ῎Εχουμε ἐπίσης διδασκάλους τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς, μέ μεγάλην παράδοσιν, τῆς ᾿Αρχιτεκτονικῆς κλπ. Τό 1897 σημειώνεται μεγάλη ἀκμή τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς ζωῆς εἰς τήν Τραπεζοῦντα καί γενικώτερα εἰς τόν Πόντο, ἐνῶ ἀπό τό 1914 μέχρι τό 1918 ἐστάλησαν ἀπό τούς Νεοτούρκους χιλιάδες χριστιανοί στήν ἐξορία, καί ἀπό τό 1919-1922 οἱ Τοῦρκοι ἐθνικισταί συνεπλήρωσαν τό ἔργον τῶν Νεοτούρκων. Νά ἀναφέρουμε καί κάτι πολύ σημαντικό διά νά καταλάβουμε τό μεγάλο ἐθνικό καί θρησκευτικό ἔργο πού ἐπετελεῖτο τότε κάτω ἀπό τά ἄγρια βλέμματα τοῦ Τούρκου κατακτητή. Τό 1913-14 ἡ ᾿Επαρχία τῆς Τραπεζοῦντος εἶχε 7.841 οἰκογένειες, 96 Ναούς καί 89 Σχολεῖα. Μόνο δέ ἡ πόλις τῆς Τραπεζοῦντος εἶχε 2500 ἑλληνικές οἰκογένειες, μέ 9 ἐνορίες, μεταξύ τῶν ὁποίων ὀνομαστές ἦσαν τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου καί τῆς ῾Αγίας Μαρίνας. Ναός σπουδαῖος ἦταν καί ὁ ἐπίσημος Ναός τῆς αὐτοκρατορικῆς αὐλῆς Παναγίας τοῦ Χρυσοκεφάλου, ὁ ὁποῖος μαζί μέ τόν Ναό τῆς ῾Αγίας ῎Αννης ἦσαν μεγάλα κέντρα τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί ἐθνικῆς ζωῆς, ὅπως ἦταν τότε γενικώτερον ὅλοι οἱ Ναοί τοῦ Πόντου. ῾Η Παναγία Σουμελᾶ Πρίν εἰσέλθουμε στήν μεγάλη τραγωδία τῆς Γενοκτονίας καί διά νά ἀντιληφθοῦμε καλύτερα τό μέγεθος τῆς καταστροφῆς, θά ἀναφερθοῦμε δι᾿ ὀλίγων καί εἰς τό μεγαλοπρεπέστατον καί ἱερόν σύμβολον τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί τοῦ ῎Εθνους μας τήν Μονήν τῆς Παναγίας τοῦ Σουμελᾶ. Βρίσκεται πλησίον τῆς Τραπεζοῦντος ἐπί ὑψηλοῦ βράχου τοῦ ὅρους Μελᾶ ("στοῦ Μελᾶ" σοῦ Μελᾶ" κατά τήν Ποντιακήν προφοράν). ᾿Από τήν Βυζαντινή ἐποχή μέχρι τῆς ἐκριζώσεως τοῦ ῾Ελληνισμοῦ ἀπό τάς πατρογονικάς ἐστίας ἡ Μονή αὐτή ἀπετέλεσε: "σεβάσμιον τόπον προσκυνήματος τῶν χριστιανῶν ὁλοκλήρου τοῦ Πόντου, τῆς Καππαδοκίας, τῆς Μ.᾿Ασίας, τῆς Νοτίου Ρωσίας καί τῆς Μολδοβλαχίας". ῾Ιδρυταί τῆς Μονῆς ἀναφέρονται οἱ μοναχοί Βαρνάβας καί Σωφρόνιος πού κατάγονταν ἀπό τήν ᾿Αθήνα. Τόν Δ' αἰῶνα οἱ μοναχοί αὐτοί πῆραν ἐντολή ἀπό τήν Θεοτόκο, νά παραλάβουν τήν Εἰκόνα Της πού ἱστορήθηκε ἀπό τόν Εὐαγγελιστή Λουκᾶ καί εὑρίσκετο στό ναό τῆς Μεγάλης Παναγιᾶς καί ὠνομάζετο Παναγία ἡ ᾿Αθηνιώτισσα καί νά μεταβοῦν στό ὅρος Μελᾶ κοντά στήν Τραπεζοῦντα καί ἐκεῖ νά κτίσουν τόν Ναό Της. Αὐτός λοιπόν ὁ Ναός ἔγινε ἐπί 1500 χρόνια σύμβολο τοῦ ῎Εθνους καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῞Ο,τι εἶναι ἡ καρδιά γιά τόν ἄνθρωπο, αὐτό ἦταν καί ὁ Ναός οὗτος διά τούς ῞Ελληνας τοῦ Πόντου, τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας καί λοιπῶν γύρω περιοχῶν. Γι αὐτό καί οἱ ἐχθροί τοῦ ῎Εθνους μας καί τῆς Πίστεώς μας ἠθέλησαν νά τόν ἐξαφανίσουν. Τό ποντιακό ζήτημα Μέχρι σήμερα δέν εἶχε δοθῇ ἰδιαίτερη βαρύτητα στό σοβαρώτατον ζήτημα τοῦ ῾Ελληνισμοῦ τοῦ Πόντου. ᾿Αποσιωπήθη ἴσως σκοπίμως διά πολιτικούς λόγους. ῾Η ζημιά ὅμως ἀπό αὐτή τήν στάσι, τήν ὁποίαν ἀκολούθησε τό ἐλεύθερο ἑλληνικό κράτος, ἦταν ἀνυπολόγιστη. Γιατί χάθηκαν πολύτιμες ἐμπειρίες καί τό κυριώτερο χάθηκε ἡ εὐκαιρία νά κατανοήσουν οἱ ῞Ελληνες στό σύνολό τους, ὅτι ἡ ἀπειλή τῆς Νέας Τάξεως πραγμάτων, διά τήν ὁποίαν μιλᾶμε σήμερα καί ἡ ὁποία ἐπιτακτικῶς χτυπᾶ τήν πόρτα μας καί μᾶς ἐμβάλλει σέ μεγάλη ἀνησυχία καί ἀγωνία, διά τόν ῾Ελληνισμό ἄρχισε ἀπό τότε. ῎Αρχισε νά παίρνη μία μορφή καταλυτική, τραγωδίας διά τόν ῾Ελληνισμό τοῦ Πόντου, τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας καί κυρίως ἀπό τό 1922, ὅταν ὁλοκληρώνετο ἕνα πρόγραμμα ἐκκαθαρίσεως καί ξερριζωμοῦ τοῦ ῾Ελληνισμοῦ ἀπό τίς περιοχές αὐτές καί πού συγχρόνως ἐχάνετο μιά πολύτιμη κληρονομιά, ἕνας πολιτισμός αἰώνων, ὅ,τι ὡραιότερο ἔχει νά ἐπιδείξῃ κατά τήν ἱστορικήν του διαδρομήν ὁ ῾Ελληνισμός σ᾿ αὐτόν τόν χῶρο. Καί γιά ποιόν λόγον ἆραγε συνέβη αὐτό; Κάποιο ἱστορικό κείμενο πού διάβασα μοῦ ἔδωσε τήν ἐξήγησι. ῾Η ἑλληνική ἀφύπνιση στόν Πόντο εἶχε ἀρχίσει ἀπό τόν προηγούμενο αἰῶνα, δηλ. τόν 18ον αἰῶνα, ὅταν ἀποκατεστάθηκαν οἱ ἐπικοινωνίες μέ τό νέο ἑλλαδικό κράτος, τό δέ Φροντιστήριο Τραπεζοῦντος ἐξελίχθηκε σέ ἐκπαιδευτικό ἵδρυμα πρώτου μεγέθους. ῾Η ἐκπαιδευτική δράσις καί διδασκαλία, μέ τήν δημιουργία ἐλληνικῶν σχολείων καί στἰς πιό ἀπόμακρες καί ἀπρόσιτες περιοχές πού εἶχαν δεσμούς μέ τό ἑλληνικό κράτος, ἔκαμε πιό ἔντονη τήν Μεγάλη ᾿Ιδέα, ὁποία εἶχε πολύ μεγάλη λαϊκή ἀποδοχή. Καί αὐτό ἔκανε τούς Τούρκους νά φρυάττουν καί νά θέσουν εἰς ἐφαρμογήν ἕνα σχέδιο ἀνθελληνικό, βάρβαρο, ἀποτρόπαιο, καταστροφικό εἰς βάρος τοῦ ῾Ελληνισμοῦ καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας ῎Εθεσαν εἰς ἐφαρμογήν ἀπό τότε τά σχέδια τῆς Νέας Τάξεως πραγμάτων πού προέβλεπαν τόν ἀφανισμόν κάθε ἑλληνικοῦ στοιχείου εἰς τόν Πόντο καί σέ ὅλες τίς ὑπόδουλες περιοχές, ὥστε νά μή μπορέσῃ ποτέ νά γίνῃ πραγματικότης ἡ μεγάλη ᾿Ιδέα τοῦ ῾Ελληνισμοῦ ἡ ἀπελευθέρωσις, δηλαδή, τῆς Βασιλευούσης καί ἡ ἐπανίδρυσις τῆς ᾿Ορθοδόξου μεγάλης Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας. Καί αὐτό τό πρόγραμμα ὑπέθαλψαν καί ἐνίσχυσαν, ὅπως φαίνεται ἀπό τίς πηγές, ἡ Γερμανία, τό Βατικανό, καί οἱ ῾Εβραῖοι. ῾Η Γενοκτονία τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου Οἱ Νεότουρκοι, ἦταν ἕνα ἐπανασταστικό κίνημα μέσα στήν Τουρκία πού ὅπως ἔχει γραφῇ εἶχε σχέσι μέ τόν Σιωνισμό. Δέν θά κάναμε λάθος ἄν λέγαμε πώς οἱ Νεότουρκοι καί τά σχέδιά τους ἐντάσσονται στά προγράμματα τῶν σκοτεινῶν Δυνάμεων, τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων, τῆς Νέας ᾿Εποχῆς. Αὐτοί θέλησαν βίαια νά ἐκριζώσουν τίς ἐθνικές μειονότητες ἀπό τήν Τουρκία, καί κυρίως τούς ῞Ελληνες τοῦ Πόντου. Σέ μιά μυστική σύσκεψι των οἱ Νεότουρκοι εἶπαν ὅτι "τά ἔθνη πού ἀπέμειναν στήν αὐτοκρατορία μας μοιάζουν μέ ξένα καί βλαβερά χόρτα καί πρέπει νά ξερριζωθοῦν. Νά ξεκαθαρίσουμε τή γῆ μας. Αὐτός ἄλλωστε εἶναι ὁ σκοπός τῆς ἐπαναστάσεώς μας". Στήν ἴδια σύσκεψι εἶπε κάποιος ἀπό αὐτούς: "Θέλω νά ζήσει ὁ Τοῦρκος... ᾿Εκτός τῶν Τούρκων, ὅλα τά ἄλλα στοιχεῖα πρέπει νά ἐξοντωθοῦν, ἄσχετα σέ ποιά θρησκεία ἤ πίστη ἀνήκουν. Αὐτή ἡ χώρα πρέπει νά ξεκαθαρίσει ἀπό τά ξένα στοιχεῖα". Θεωρῶ πολύ σημαντικό καί τό παρακάτω στοιχεῖο. Εἶχα διαβάσει πρό ἀρκετῶν ἐτῶν, ὅτι σύμφωνα μέ κάποιο δημοσίευμα τοῦ 1914 οἱ ῾Εβραῖοι εἶχαν βάλει στόχο τους τούς ῞Ελληνες, ὅπως συμβαίνει πάντα. Δέν μποροῦσαν νά ἀνεχθοῦν τούς ῞Ελληνες τῶν περιοχῶν τοῦ Πόντου νά ἔχουν στά χέρια τους τό ἐμπόριο, τήν οἰκονομική ζωή, νά ἔχουν δικές τους τράπεζες, νά προοδεύουν. ῎Ηθελαν παντοῦ αὐτοί νά ἔχουν τόν πρῶτο λόγο. Αὐτός ἦταν ὁ λόγος πού ἐδημιούργησαν τό κίνημα τῶν Νεοτούρκων. Διά νά ξερριζώσουν τόν ῾Ελληνισμό ἀπό τίς περιοχές αὐτές. Τό 1911 οἱ Νεότουρκοι ἀποφασίζουν σέ συνέδριό τους στήν Θεσσαλονίκη τά ἑξῆς: "῾Η Τουρκία πρέπει νά γίνῃ Μωαμεθανική χώρα, ὅπου ἡ Μωαμεθανική θρησκεία καί οἱ Μωαμεθανικές ἀντιλήψεις θά κυριαρχοῦν καί κάθε ἄλλη θρησκευτική προπαγάνδα θά καταπνίγεται... ᾿Αργά ἤ γρήγορα θά πρέπει νά πραγματοποιηθεῖ ἡ πλήρης ὁθωμανοποίηση ὅλων τῶν ὑπηκόων τῆς Τουρκίας. Καί εἶναι ὁλοκάθαρο ὅτι αὐτό δέν μπορεῖ νά γίνῃ μέ τήν πειθώ. ῎Αρα πρέπει νά χρησιμοποιηθεῖ ἔνοπλη βία". ῎Ετσι ἀρχίζει ὁ μεγάλος διωγμός. Οἱ Γερμανοί παρεμβαίνουν ὑπέρ τῶν Τούρκων. ῎Εχουν συμφέροντα ἀπό τήν Τουρκία. Καί τό Βατικανό στηρίζει ἔμμεσα αὐτή τήν προσπάθεια. Καί οἱ ῾Εβραῖοι, ὅπως ἀνέφερα. ῞Ενα ἀκόμη στοιχεῖο εἶναι εὔγλωττο καί πρέπει νά τό ἀναφέρω: ῾Η "Γερμανική Τράπεζα τῆς Παλαιστίνης" κυκλοφορεῖ προκήρυξι στήν ὁποία γράφει: "῎Αν πεινοῦμε καί ὑποφέρουμε ἐμεῖς οἱ Τοῦρκοι, αἰτία εἶναι οἱ γκιαούρηδες πού στά χέρια τους κρατοῦν τόν πλοῦτο μας καί τό ἐμπόριό μας. ῾Ως πότε θά ἀνεχώμεθα τίς προκλήσεις τους. Μποϋκοτάρετε τά προϊόντα τους. Σταματῆστε κάθε δοσοληψία μαζί τους. Τί τήν θέλετε τήν φιλία τους". Εἶναι νομίζω εὔκολο νά καταλάβουμε τί σημαίνει αὐτό. Μετά τούς Βαλκανικούς πολέμους ἀρχίζει νά ὑλοποιῆται ἡ ἀπόφασι τῶν Νεοτούρκων. Τό ῾Υπουργεῖο ᾿Εξωτερικῶν τῆς Τουρκίας ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη ἀναφέρει ὅτι μεταξύ τῶν ἀποφάσεων πού πῆραν οἱ Νεότουρκοι εἶναι καί ὁ ἐκτουρκισμός τῶν ἑλληνικῶν πληθυσμῶν, πράγμα τό ὁποῖον δέν θεωρεῖται εὔκολον, διότι "ὑπάρχουν συμπαγεῖς ἑλληνικοί συνοικισμοί". Τό 1914 ἀρχίζουν οἱ μεγάλες διώξεις τῶν ῾Ελλήνων τῆς ᾿Ιωνίας καί τῆς Δυτικῆς Θράκης. Τό 1915 γίνεται ἡ γενοκτονία τῶν ᾿Αρμενίων, ἐνῶ τό 1916 ἀρχίζει ἐπίσημα πλέον ἡ Γενοκτονία τῶν ῾Ελλήνων στόν Πόντο μέ 350.000 νεκρούς ὡς τό 1923. Οἱ μέθοδοι πού χρησιμοποίησαν οἱ Τοῦρκοι γιά τήν γενοκτονία τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου εἶναι φρικιαστικοί : "Οἱ Τοῦρκοι ἐκτόπιζαν καί ἐξώριζαν τούς ῞Ελληνες μέσα στή βαρύτερη κακοκαιρία, χωρίς νά τούς ἐπιτρέπουν νά παραλάβουν οὔτε τρόφιμα, οὔτε στρώματα. Τά Κυβερνητικά ὄργανα πού συνόδευαν τούς ἐκτοπιζόμενους δέν ἐπέτρεπαν στά θύματά τους νά σταθμεύουν σέ κατοικημένα μέρη, ἀλλά μόνο σέ μέρη ἔρημα καί ἐκτεθειμένα στίς χειμερινές συνθῆκες. ῾Ο σκοπός ἦταν διπλός: πρῶτα νά μή μποροῦν νά στεγασθοῦν καί ἔπειτα νά μή μποροῦν νά ἀγοράσουν τρόφιμα. Δέν ἐπέτρεπαν γιά κανένα λόγο νά δώσουν βοήθεια στούς γέρους γονεῖς ἤ στά ἀνήλικα παιδιά καί στούς ἀρρώστους, οἱ ὁποῖοι ἐγκαταλείπονταν στά φαράγγια καί στά δάση καί πέθαιναν ἀπό τήν πείνα ἤ ἀποτελειώνονταν ἀπό τήν λόγχη τῶν Τούρκων. Σέ διάφορα μέρη τῆς χώρας ἱδρύθηκαν λουτρῶνες δῆθεν διά στρατιωτικούς λόγους. Τά κυβερνητικά καί στρατιωτικά ὄργανα πού ὁδηγοῦσαν τούς μετατοπιζομένους ἐξανάγκαζον τούς δυστυχεῖς γιά λόγους δῆθεν ὑγιεινῆς νά λουσθοῦν. ῎Εβαζαν κατά ἑκατοντάδες ἄνδρες, γυναῖκες καί παιδιά στά λουτρά, γυμνούς μέ θερμοκρασία 40 βαθμῶν. Τά ἐνδύματα τῶν δυστυχῶν ἐλεηλατῶντο. ῞Οταν ἔβγαιναν ἀπό τό λουτρό τούς ἐξανάγκαζαν νά παρατάσσωνται στό χιόνι καί μέ θερμοκρασἰα κάτω τοῦ μηδενός καί νά περιμένουν ἐπίσκεψη τοῦ ἀστυνόμου γιά καταμέτρηση, ὁ ὁποῖος ποτέ δέν ἐρχόνταν πρίν ἀπό μία ὥρα. ῎Επειτα ἄλλη μία ὥρα περίμεναν τόν γιατρό γιά ἱατρική ἐπιθεώρηση. Κατά τήν ἐπιθεώρηση χαρακτηρίζονταν ἄρρωστοι οἱ νεώτεροι καί ὑγιέστεροι, οἱ ὁποῖοι θανατώνονταν κατά τήν ἀποστολή στό νοσοκομεῖο" ῾Ο ξεκληρισμός ξεκίνησε μέ ἐπιστράτευσι τῶν ῾Ελλήνων καί ἐν ψυχρῷ ἐκτέλεσι μέ τήν παραμικρά πρόφασι, ὅσων ἠρνοῦντο νά παρουσιασθοῦν. Στή συνέχεια μέ τίς ἐκτοπίσεις εἰς τήν κεντρικήν ᾿Ασίαν καί τά καταναγκαστικῶν ἔργα εἰς τά ὁποῖα τούς ἔστελναν ἐν μέσω ἀφορήτου ψύχους καί μέ πεῖνα, ὥστε εὐκολώτερον νά ἐξαντλοῦνται. ῾Ο Αὐστριακός πρόξενος τῆς ᾿Αμισοῦ, πόλεως τοῦ Πόντου, ἀναφέρει τά ἑξῆς: "῞Οπως ἐπανειλημμένως ἐτόνισα, θεωρῶ τόν ἐκτοπισμόν τῶν ῾Ελλήνων τῆς ποντιακῆς παραλίας ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προγράμματος τῶν Νεοτούρκων, τό ὁποῖον ἐπιδιώκει τήν ἐξασθένησιν τοῦ χριστιανικοῦ στοιχείου ὡς μίαν καταστροφήν μεγίστης ἀπηχήσεως, ἥτις θά ἔχῃ εἰς τήν Εὐρώπην ζωηρότερον ἀντίκτυπον ἀπό τάς ἀγριότητας ἐναντίον τῶν ᾿Αρμενίων". Οἱ ῞Ελληνες τοῦ Πόντου ἀρχίζουν νά αὐτοαμύνωνται. Δημιουργοῦν ἀντάρτικες ὁμάδες διά νά προστατευθοῦν ἀπό τίς ἐπιθέσεις τῶν τουρκικῶν συμμοριῶν. ᾿Ακόμη καί οἱ γυναῖκες παίρνουν τά ὅπλα. ᾿Από αὐτές τίς ἀνεξάρτητες ὁμάδες, σιγά σιγά καί κυρίως ἀπό τό 1918 δημιουργοῦνται μυστικές ὀργανώσεις, στόχος τῶν ὁποίων εἶναι ἡ δημιουργία ἀνεξάρτητου Ποντιακοῦ κράτους ἤ ἡ ἕνωσις τοῦ Πόντου μέ τήν ῾Ελλάδα. Στόν ᾿Ανατολικό Πόντο, ὅπου προελαύνει ὁ Ρωσικός στρατός, διαμορφώνονται διαφορετικά τά πράγματα. Οἱ Ρῶσοι ἀποδέχονται τήν δημιουργία αὐτόνομης ἑλληνικῆς διοικήσεως, γνωστῆς μέ τό ὄνομα "Προσωρινή Κυβέρνησι Τραπεζούντας", καί συνεργάζονται μέ τούς ῞Ελληνες παραδίνοντες σ᾿ αὐτούς ὅσα τούς ἀνήκουν στόν ᾿Ανατολικό Πόντο. Στίς 19 Μαΐου 1919 ὁ ἀξιωματικός τοῦ ᾿Οθωμανικοῦ Στρατοῦ Κεμάλ Πασᾶ, ὁ ἀργότερον μετωνομασθείς ᾿Ατατούρκ (σημαίνει προστάτης τῶν Τούρκων), ἀποβιβάζεται μέ τήν ὑποστήριξη τῶν ῎Αγγλων, (ἰδού ὁ ρόλος τῶν δυτικῶν δυνάμεων) στήν Σαμψοῦντα γιά νά καταστείλῃ τό Ποντιακό ἀντάρτικο. Σύντομα ὁ Κεμάλ αὐτονομεῖται καί ἀρχίζει τήν συγκρότησι ἑνός ἐθνικιστικοῦ τουρκικοῦ κινήματος. ᾿Εκμεταλλευόμενος τόν θρησκευτικό φανατισμό τῶν Τούρκων, δημιουργεῖ στρατό μέ ἕδρα τήν Σεβάστεια καί μέ πρωτοφανῆ φανατισμό ἐπιτίθεται κατά τῶν ῾Ελλήνων καί ἐπιχειρεῖ νά τούς ἐξαλοθρεύσῃ. Τά χαρακτηριστικά τοῦ κεμαλλικοῦ αὐτοῦ κινήματος εἶναι ἡ τυραννία καί ἡ ἐκμετάλλεσις. Οἱ Πόντιοι πού βρίσκονται οἱ περισσότεροι στά βουνά ζητοῦν ἐνίσχυσι ἀπό τήν ῾Ελληνική Κυβέρνησι. "᾿Επιβάλλεται, γράφουν τόν Αὔγουστο τοῦ 1919 στήν ῾Ελληνική Κυβέρνησι, ἡ ἀνάγκη προμήθειας σ᾿αὐτούς (πού ἀγωνίζονται γιά τήν ἀνεξαρτησία τοῦ Πόντου) ἐνδυμάτων καί σκεπασμάτων... ᾿Εκτός αὐτοῦ ὑπάρχει μεγάλη ἀνάγκη ἀποστολῆς φαρμάκων, ἐπιδέσμων κλπ. χρειωδῶν διά τούς τραυματίες...". Δυστυχῶς τό ῾Ελληνικόν Κράτος δέν μπορεῖ νά κατανοήσῃ τήν σημασία αὐτοῦ τοῦ ἀγῶνος. Καί ἐνῶ στούς ῞Ελληνες δέν ἀπστέλλεται καμμιά βοήθεια, ὁ Κεμάλ στέλνει κατά τῶν Ποντίων τήν τρίτη στρατιά τοῦ Τουρκικοῦ Στρατοῦ. ῎Ετσι οἱ ῞Ελληνες τοῦ Πόντου ἀγωνίζονται μόνοι, ἐνῶ ἡ Τουρκική θηριωδία ὁλονέν καί αὐξάνει. ῾Εκατοντάδες ἑλληνικά χωριά καταστρέφονται ἀπό τίς τουρκικές συμμορίες. Φτάνουμε στό τέλος τοῦ 1921, ὅτε ὁ διωγμός εὑρίσκεται στό κατακόρυφο καί χαρακτηρίζεται ἀπό τίς πιό φοβερές ὠμότητες κατά τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου. Οἱ ἀντάρτες βρίσκονται μόνοι, ἐγκαταλελειμένοι καί σέ ἀπόγνωση. ῾Ο Βρετανός πρωθυπουργός σέ μιά ἀπό τίς δημόσιες δηλώσεις του στήν Βουλή εἶπε: "(στόν Πόντο) δεκάδες χιλιάδες (῾Ελλήνων) ἀνδρῶν, γυναικῶν καί παιδιῶν ἀπελαύνονταν καί πέθαιναν. ῏Ηταν καθαρή ἠθελημένη ἐξολόθρευση". ῾Ο ᾿Αμερικανός Ταγματάρχης Γιόουελ δίνει μιά εἰκόνα τοῦ Μικρασιαστικοῦ Πόντου τό 1921. "Πτώματα, πτώματα σέ ὅλο τό μῆκος τῶν πορείας τῶν ἐκτοπιζομένων...φρίκη καί πτώματα". Καί ὁ ᾿Αμερικανός δημοσιογράφος Γκίμπονς γράφει: "῾Η πεδιάδα τῆς Μαλάτειας ἦταν στρωμένη μέ πτώματα ῾Ελλήνων". Οἱ διανοούμενοι καί οἱ πρόκριτοι δικάζονται ἀπό τό ψευδεπίγραφο "Δικαστήριο τῆς ᾿Ανεξαρτησίας" πού ἑδρεύει στήν ᾿Αμάσεια. Μέ τήν κατηγορία ὅτι ἔγινε προσπάθεια ἀπόσχισης ἀπό τήν Τουρκία ἐκδόθηκαν ἑκατοντάδες θανατικές καταδίκες. Περίπου 450 Πόντιοι πεθαίνουν στίς κρεμάλες τῆς ᾿Αμάσειας. ῾Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες διά τά φρικτά αὐτά ἐγκλήματα πού ἔγιναν εἰς βάρος τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου. ᾿Ακόμη καί οἱ Σοβιετικοί οἱ ὁποῖοι μετά τό 1917 γίνονται σύμμαχοι τῶν Τούρκων δέν μποροῦν νά κρύψουν τόν ἀποτροπιασμό τους γιά τά φρικτά ἐγκλήματα τῶν συμμάχων τους Τούρκων. ῾Ο Φρούνζε, σοβιετικός ἀπεσταλμένος στή Τουρκία δίνει μερικές εἰκόνες τῆς φρίκης: "Συναντήσαμε, λέγει, μιά μικρή ὁμάδα ἀπό 60-70 ῞Ελληνες, οἱ ὁποῖοι μόλις εἶχαν καταθέσει τά ὅπλα. ῞Ολοι τους εἶχαν ἐξαντληθῇ στό ἔπακρον... ῎Αλλοι ἔμοιαζαν κυριολεκτικά μέ σκελετούς. ᾿Αντί γιά ροῦχα κρέμονταν ἀπό τούς ὤμους τους κάτι ἀπίθανα κουρέλια. Στό κέντρο τῆς ὁμάδας βρίσκονταν ἕνας ψηλός κι᾿ ἀδύνατος παπᾶς, φορώντας τό καλυμαύχι του... Φυσοῦσε κρύος ἀέρας καί ὅλη ἡ ὁμάδα κάτω ἀπό τά σπρωξίματα τῶν συνοδῶν στρατιωτῶν, κατευθύνονταν μέ πηδηματάκια πρός τή Χάβζα. Μερικοί, ὅταν μᾶς ἀντίκρυσαν, ἄρχισαν νά κλαῖνε δυνατά ἤ μᾶλλον νά οὐρλιάζουν, μιά καί ὁ ἦχος πού ξέφευγε ἀπό τά στήθη τους, ἔμοιαζε περισσότερο μέ οὐρλιαχτό κυνηγημένου ζώου". ῾Ο ἴδιος διηγεῖτο στόν σοβιετικό πρέσβυ στήν ῎Αγκυρα, ὅτι ἀντίκρυσε πλῆθος ῞Ελληνες πού εἶχαν σφαγιασθεῖ. "Βάρβαρα σκοτωμένους ῞Ελληνες - γέρους, παιδιά, γυναῖκες". Τόν εἰδοποίησε γιά τό τί ἐπρόκειτο νά συναντήσῃ: Πτώματα σφαγιασμένων ῾Ελλήνων τούς ὁποίους εἶχαν ἀπαγάγει ἀπό τά σπίτια τους καί εἶχαν σκοτώσει πάνω στούς δρόμους". ῾Η τελευταία πράξη αὐτοῦ τοῦ φοβεροῦ δράματος γράφτηκε στά Μικρασιατικά παράλια τῆς ᾿Ιωνίας, στήν Σμύρνη, τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1922 κάτω ἀπό τά ἀπαθῆ βλέμματα τῶν Δυτικῶν συμμάχων μας. ῞Οπως γράφει ὁ Οὐίνστον Τσῶρτσιλ: "῾Ο Κεμάλ γιόρτασε τόν θρίαμβό του μέ τήν μεταβολή τῆς Σμύρνης σέ τέφρα καί τήν τεράστια σφαγή τοῦ ἐκεῖ χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ". ᾿Εκάηκαν 55.000 σπίτια, ἀπό τά ὁποῖα 43.οοο ἦσαν ἑλληνικά. Συγκεκριμένα ἐκάηκαν: "῾Η ῾Ελληνική ἀγορά,... οἱ συνοικίες ῾Αγίου Γεωργίου, ῾Αγίας Φωτεινῆς, ῾Αγίου Δημητρίου, Εὐαγγελιστρίας, ῾Αγίου Τρύφωνος, ῾Αγίου ᾿Ιωάννου, ῾Αγίου Νικολάου... ᾿Αποτεφρώθηκαν ὅλοι σχεδόν οἱ ὀρθόδοξοι Ναοί, 117 σχολεῖα.." κλπ. κλπ. Στίς 20 Σεπτεμβρίου 1922 οἱ σύμμαχοι ὑποχρεώνουν τήν ῾Ελλάδα νά ἐγκαταλείψῃ τήν ᾿Ανατολική Θράκη, τήν ὁποία μέ τήν συνθήκη τῶν Μουδιανῶν παραδίνουν στήν Τουρκία. Μέ τήν Συνθήκη τῆς Λωζάνης γίνεται ἡ ἀνταλλαγή τῶν ῾Ελληνικῶν πληθυσμῶν. ῞Ενα χρόνο μετά ἀπό τήν ἀνταλλαγήν ὑπάρχουν ἀκόμη ῞Ελληνες ἀντάρτες στά ῾Ελληνικά βουνά. ῞Οσοι ἐπέζησαν κατέφυγαν στήν Σοβιετική πλέον ῞Ενωση. Στήν ῾Ελλάδα κατέφυγαν 400.00 περίπου Πόντιοι πρόσφυγες, μαζί μέ ἑκατοντάδες χιλιάδες Μικρασιάτες καί ᾿Ανατολικοθρακιῶτες. ᾿Εξαιροῦνται ἀπό τήν ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν ἡ Κων/λις καί τά δύο νησιά ῎Ιμβρος καί Τένεδος εἰς ἀντιστάθμισμα τῶν Τούρκων πού θά ἔμεναν στούς νομούς Ξάνθης καί Ροδόπης. Τελειώνω μέ μίαν γενικήν ἄποψιν ἐπί τοῦ θέματος τῆς Γενοκτονίας, ὅπως τήν διετύπωσε δι ἀναφορᾶς του κατ᾿ ἐκείνην τήν ζοφεράν ἐποχήν ὁ Συνταγματάρχης Δ. Καθενιώτης. Εἰς τήν ἀναφοράν του αὐτήν ἀναφέρει κάτι πολύ σημαντικόν. ᾿Αναφέρει ὅτι: "Παρ᾿ ὅλην τήν ἀπομάκρυνσίν του ὁ Πόντος δέν ἐξέρχεται τῆς σφαίρας τῆς γενικῆς δράσεως τῆς ῾Ελλάδος.... Εἶναι δέ εἰς θέσιν οἱ Πόντιοι νά ἀποτελέσουν τούς φρουρούς τοῦ ῾Ελληνισμοῦ. ᾿Εν πρώτοις εἶναι ἔργον εἰς τό ὁποῖον ἔχουν συνηθίζει ἀπό αἰώνων. Περιβαλόμενοι ἐν τῇ ἀπομακρύνσει των ἀπό ξένα φῦλα, παλαίοντες διαρκῶς πρός αὐτά, ἀφομοιοῦντες παρά ἀφομοιούμενοι, ἀποτελοῦσι τόν ἰσχυρότερον τύπον ῾Ελληνικῆς φυλῆς". Καί συνεχίζει: "Οὐδείς φραγκολεβαντινισμός, ἀπεναντίας μίσος καί ἀπέχθεια πρός πᾶν τό ξενικόν. Δι αὐτάς ἀκριβῶς τάς ἀρετάς, ἡ Τουρκία, ἡ ὁποία ἔβλεπε μακρύτερα ἀφ᾿ὅ,τι ἐσυνηθίσαμεν νά νομίζωμεν, τούς διέλυσε, τούς διέσπασε καί τούς ἐπέταξε βαθμαίαιως ἔξω τοῦ Βασιλείου της". Αὐτά τά ὀλίγα λόγια εἶναι ἱκανά νά μᾶς δώσουν, μαζί μέ τήν φρίκη τῆς γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ ῾Ελληνισμοῦ, νά καταλάβουμε καί τό βαθύτερο νόημα τῆς Γενοκτονίας ῾Η προσήλωσις τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου στήν ᾿Αληθινή ᾿Ορθοδοξία, ἡ ἐμμονή στίς παραδόσεις τῶν Πατέρων, ἡ ἀπέχθειά τους πρός πᾶν τό ξενικόν καί δυτικόν ἦταν σύμφωνα μέ τά παραπάνω λόγια τά βαθύτερα αἴτια πού ὡδήγησαν τούς Τούρκους στήν Γενοκτονία. Εἶναι χαρακτηριστικόν, ὅτι ἐνῶ ἐκείνη τήν ἐποχή ἡ συμφορά καί ἡ φρίκη κυριαρχοῦσε στίς ψυχές τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου, ἀπό τά βάσανα, τίς φυλακίσεις καί τίς ἐξορίες, ὁμάδα παπικῶν ἱεραποστόλων ἐστάλη ἀπό τό Βατικανό σ᾿ αὐτά τά μέρη καί ἔκαμνε προπαγάνδα ὑπέρ τοῦ Πάπα, ὑπέσχετο δέ νά ἀποστείλῃ ὁ Πάπας δῆθεν βοήθεια, ἐάν ἀποδεχθοῦν αύτόν κεφαλή τῆς ᾿Εκκλησίας. Καί αὐτά ἀναγράφονται στήν "᾿Εκκλησιαστική ᾿Αλήθεια" ἐπίσημον τοῦ Πατριαρχείου ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Καί τό Πατριαρχεῖο τί ἔκαμνε. ᾿Αντί νά ἐνδιαφερθῇ γιά τόν καταρρέοντα ῾Ελληνισμόν τοῦ Πόντου ἔκαμνε ᾿Επιτροπές, συσκέψεις καί διαβούλια διά τό πῶς θά ἑνωθῇ μέ τούς Παπικούς, διά τό πῶς θά ἀλλάξῃ τό ῾Ημερολόγιο, διά τό πῶς θά ἔχει καλές σχέσεις μέ τούς ᾿Αγγλικανούς. Δηλαδή ἐδῶ συμβαίνει ἡ πιό μεγάλη προδοσία τοῦ αἰῶνος ἀπό ἐκείνους πού ἔπρεπε ἐκείνη τή ζοφερά διά τό ῎Εθνος καί τήν ᾿Ορθοδοξία ἐποχή νά πολεμήσουν μέχρις ἐσχάτων... ᾿Αγαπητοί πατέρες καί ἀδελφοί Δέν πρέπει νά ξεχάσουμε πώς ἐνῶ τό Πατριαρχεῖο τότε ἀπεμπολοῦσε τήν ᾿Ορθοδοξίαν, μέ τήν αἱρετικήν ᾿Εγκύκλιόν του τοῦ 1920, μέ τό μασωνικό ψευδοπανόρθοδοξο Συνέδριο τοῦ 1923, μέ τόν γνωστό Μελέτιο Μεταξάκη ἐπί τοῦ θρόνου, μέ τήν ἀποδοχήν τοῦ παπικοῦ ἡμερολογίου, οἱ χριστιανοί τοῦ Πόντου ἦταν πραγματικοί χριστιανοί. Καί αὐτό εἶναι τό πλέον παρήγορον. Διότι αὐτοί πού ἐσφαγιάσθησαν δέν εἶναι μόνον μάρτυρες τοῦ ῎Εθνους, ἀλλά καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ἦσαν ῾Ιερομάρτυρες. Μία ἐπιστολή Ποντίου φυλακισμένου μέ ἀπόφασιν ἐκτελέσεώς του ἀποδεικνύει σαφέστατα τήν γνησιότητα τῆς πίστεώς των εἰς τόν Θεόν. ᾿Αξίζει νά τήν ἀκούσωμεν. ᾿Ιδού τί γράφει μέσα ἀπό τήν φυλακή στήν σύζυγό του καί τά παιδιά του, ἐνῶ ἀναμένει τόν θάνατο: "Μετά βαρυαλγούσης καρδίας, σήμερον σοῦ γράφω τάς ὀλίγας ταύτας λέξεις καί ἐάν περιέλθῃ εἰς χεῖράς σου ἡ ἰδιόχειρος αὕτη ἐπιστολή μου. θεωρῶ καλόν νά τήν ἔχετε ὡς ἐνθύμιον. Τά θαύματα τοῦ Θεοῦ εἶναι μεγάλα, καί ὁ ἀνθρώπινος νοῦς εἶναι ἀδύνατον νά τά ἐξιχνιάσῃ καί νά τά ἐννοήσῃ. ᾿Ιδού βλέπων τήν σημερινήν κατάστασιν, προβλέπω, ὅτι τό νῆμα τῆς ζωῆς μου κόπτεται ἀπό αὐτόν τόν κόσμον. ᾿Επί 24 ὁλόκληρα χρόνια ἐζήσαμεν ὁμοῦ μέ ἀμείωτον ἀμοιβαίαν ἀγάπην καί διήλθομεν πολλάς καί καλάς ἡμέρας εὐτυχίας. ῎Ισως ὡς ἄνθρωποι καί χωρίς νά τό θέλωμεν ἐψυχράναμεν ὁ εἷς τόν ἄλλον. ῾Ο Πολυεύσπλαγχνος Θεός ἄς συγχωρήσῃ ἁπάσας τάς ἁμαρτίας ἡμῶν καί σύ συγχώρεσέ με. ῾Η καρδιά μου καί ἡ συνείδησις εἶναι πολύ ἥσυχος. Πιστεύω καί λατρεύω τόν Πανάγαθον Θεόν μου, καί εἶμαι βέβαιος, ὅτι θά ἀξιωθῶ νά ἴδω τήν δόξαν τοῦ ῾Υψίστου καί εὔχομαι ὅταν καί σεῖς ἔλθετε νά εἴμεθα ὁμοῦ οἰκογενειακῶς. ᾿Ενταῦθα δέν παρελείψαμεν τάς πρός τόν ῞Υψιστον δεήσεις ἡμῶν καί καθ᾿ ἑκάστην ἐξετελέσαμεν τά θρησκευτικά ἡμῶν καθήκοντα, ἠξιώθημεν δέ νά μεταλάβωμεν καί τῶν ῾Αγίων καί ᾿Αχράντων μυστηρίων καί ὁ Οἰκτίρμων Θεός ἄς μᾶς θεωρήσῃ ἀξίους. ῾Ο Παντοδύναμος νά σᾶς δώσῃ ὑπομονήν καί δύναμιν καί θά σᾶς δώσῃ, ἔχω πεποίθησιν εἰς τήν πίστιν μου καί σύ θά παρηγορήσῃς τά φίλτατά μας τέκνα. Μή λησμονεῖτε νά πηγαίνετε τακτικά εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί νά ἀπευθύνετε τάς δεήσεις ὑμῶν πρός τόν ῞Υψιστον. Ζῆτε ὡς γνήσιοι ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοί διά νά ἀξιωθῆτε νά ἴδητε τό ῞Αγιον Πνεῦμα. Πρός Θεοῦ προσέξατε μή ἀποσκιρτήσητε ἀπό τήν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν καί πίστιν σας. ῎Εμαθον, ὅτι ὁ υἱός μου Κουζηνός ἐξωρίσθη καί δέν ἀμφιβάλλω, ὅτι τόν ἐδολοφόνησαν. Εἶμαι βέβαιος καί τό πιστεύω, ὅτι εἶναι πλησίον τοῦ Θεοῦ μου, διότι ἦτο ἀθῶος καί ἄκακος. ῾Ο μικρότερος υἱός μου Λάζαρος σᾶς μένει ὡς παρηγορία καί ὅλοι σας εἶσθε ὑπεύθυνοι διά τήν ἀνατροφήν καί ἐκπαίδευσίν του καί ἐπιθυμῶ, ὅπως καταβάλλητε πᾶσαν ἐφικτήν προσπάθειαν καί θυσίαν. Βεβαίως ὁ Παντοδύναμος Θεός θά σᾶς ὑποδείξῃ παντοειδῆ μέσα βοηθείας, θά σᾶς στείλῃ κατάλληλα βοηθητικά πρόσωπα καί τότε ἡλίου φαεινότερον θά ἴδητε ὅτι δέν παύῃ παρέχων ὑμῖν τήν βοήθειάν του. ᾿Επιστήσατε τήν προσοχήν σας διά τήν ἀνατροφήν καί ἐκπαίδευσιν τῆς μικρᾶς κόρης μου Τριανταφυλλιᾶς (τό μικρό μου ἀηδονάκι). Τό πῶς καί ποῦ θά ζήσετε μόνον ὁ Πανάγαθος Θεός θά σᾶς ὁδηγήσῃ. ῎Ανευ τῆς θελήσεως τοῦ Θεοῦ, οὐδέν δυνατόν γενέσθαι. Παντοῦ, διά τό συμφέρον ἡμῶν γεννηθήτω τό θέλημά του. Μήν ἀπελπίζεσθε, ἐστέ θαρραλέοι καί πιστοί καί ζῆτε ἐν ἀγάπῃ καί ὁμονοίᾳ. ῾Η διαδικασία, ἥτις ἔμελλε νά γίνῃ τήν 6/19 Σεπτ. δέν ἔλαβε τέλος καί ἐλπίζω σήμερον ν᾿ ἀποπερατωθῇ. ῾Ο Θεός νά τά φέρῃ δεξιά. ῎Ηδη σᾶς ἀφίνω εἰς τήν θέλησιν καί ἐπίβλεψιν τοῦ ῾Υψίστου, φροντίσατε νά τιμήσετε τό ὄνομα τῆς οἰκογε- νείας ἡμῶν καί προσέξατε νά διαφυλάξητε τήν τιμήν σας. Σᾶς ἐναγκαλίζομαι ὅλους σας, σᾶς γλυκοασπάζομαι καί ὅταν θά ἔλθῃ ἡ κατάλληλος στιγμή σᾶς περιμένω ἀθώους καί ἀμέμπτους ἐνώπιον τοῦ Παναγάθου Θεοῦ μου. ῾Ο ἀγαπητός σύζυγος καί πατήρ σας Περικλῆς Λ. Κουζουδζακόγλου ῎Ετσι ἐσκέπτοντο οἱ πράγματι Γνήσιοι ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοί ῞Ελληνες τοῦ Πόντου. ῾Η πνευματική Μητέρα ὅμως τῶν ᾿Ορθοδόξων ἐκείνη τήν ἐποχή, δέν ἐσκέπτετο καί δέν ἐνήργει ὀρθοδόξως, ἐπρόδωσε τήν ᾿Ορθοδοξίαν, εἰσῆλθε εἰς τόν Οἰκουμενισμόν. Γι αὐτό καί παρεχώρησε ὁ Θεός νά κινηθοῦν αἱ "λυχνίαι τῶν ἑπτά ᾿Εκκλησιῶν" τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας καί τοῦ Πόντου. Διά τήν ἀποστασίαν τῶν ποιμένων. ῎Ας σταματήσουμε ὅμως ἐδῶ. Καί ἀς ἀναφωνήσουμε τό "αἰωνία ἡ μνήμη" αὐτῶν πού ἔχυσαν τό αἷμά των ἐν τῇ ῾Ομολογίᾳ τῆς Πίστεως καί μέ τά δάκρυά των πότισαν αὐτή τήν ἔρημη αὐτή γῆ τοῦ Πόντου. ῞Οπου νἆναι ὁ σπόρος τῆς λευτεριᾶς θά φυτρώσει. ῎Ηδη ἔχει φυτρώσει μέσ᾿ τίς καρδιές ὅλων τῶν ῾Ελλήνων τοῦ Πόντου πού κρατώντας τήν λαμπάδα τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἀναμμένη δέν ἀκολούθησαν τήν κακοδοξία καί τόν Οἰκουμενισμό, ἀλλά παρέμειναν στήν ἀγκαλιά τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδοξίας. Καί αὐτό τό μικρό βλαστάρι τῆς λευτεριᾶς περιμένει νά γίνῃ δένδρο, νά ἁπλώσῃ τά κλαδιά του μέχρι τόν Πόντο, διά νά ξανακουσθῇ στά μέρη ἐκεῖνα τό γλυκό τραγοῦδι τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί τῆς ῾Ελλάδος. ᾿Αγαπητοί Τελειώνω μέ λίγα λόγια πού ἐλέχθησαν ἐκείνη τήν ἐποχή καί ἐμεῖς ἄς πάρουμε τά μηνύματα γιά τό σήμερα: "Δεήσεις πρός τόν Θεόν δέν ἀναπέμπονται (πλέον σ᾿αὐτά τά μέρη τοῦ Πόντου). ῾Ο ἦχος τῶν κωδώνων δέν ἀντιλαλεῖ εἰς τούς αἰθέρας. ᾿Εσίγησεν ἡ ῾Ελληνική φωνή τοῦ Εὐαγγελίου. Δέν κελαρύζει ὁ ρύαξ. ῾Ο Μάϊος δέν εἶναι Μάϊος. ῾Ο Πόντος ἐσταυρώθη. Τετέλεσται.... ῾Ο τάφος ἐν ὧ κεῖται ὁ νεκρός τοῦ Πόντου δέν εἶναι μνῆμα, εἶναι κατακόμβη, ἥν καί ἄλλοτε ἐγνώρισεν ἐπί αἰῶνας καί ἐκ τῆς ὁποίας θά ἐξέλθῃ καί πάλιν ἄθικτος ἡ ζωή.... Οἱ Μάρτυρες εἶναι αἱ μυστικαί λυχνίαι, αἱ φωτίζουσαι τήν κατακόμβην τῆς Πίστεως καί τῆς Πατρίδος... ῾Ο Πόντος ποντίζεται, ἀλλά δέν καταποντίζεται.... Οἱ Τοῦρκοι θάπτοντες τόν Πόντον, ἐκ συγχύσεως καί ταραχῆς ἀφῆκαν ἔξω τήν κεφαλήν του, καί τό μέν στόμα κηρύττει τό παράπονόν του πρός τόν πολιτισμένον κόσμον..." ἵνα τί μέ ἐγκατέλιπες;", τά δέ ὦτα ἀκούουν τάς φωνάς τῶν ἐθνομαρτύρων: "Μή φοβοῦ... μηδέ ἐντραπῆς... Μόνον ἐξεγείρου, ἀνάστηθι καί ἀγωνίζου.." ᾿Αγαπητοί ἀδελφοί ῞Ελληνες προερχόμενοι ἀπό τόν μαρτυρικὀ Πόντο Κεφαλή πού παρέμεινε ἔξω ἀπό τόν τάφο τοῦ Πόντου καί φωνάζει εἶσθε σεῖς, εἶναι ἡ πίστις σας καί ἡ ῾Ομολογία σας. Εἶσθε ἐσεῖς πού διεφυλάξατε αὐτήν τήν ῾Ομολογίαν καί Πίστιν καί συνεχίζετε τόν δρόμον τῶν πατέρων σας. Συνεχίσατε τόν ἀγῶνα καί ἐμεῖς μαζί σας, ὥσπου "πάλι μέ χρόνια μέ καιρούς πάλι δικά μας θἆναι". Καί ὅλοι μαζί νά τιμήσουμε τούς μάρτυρες πού ἐθυσιάσθησαν ἐκεῖ στόν Πόντο καί νά βροντοφωνάξουμε ἄλλη μιά φορά: "Αἰωνία καί ἀΐδιος ἡ μνήμη τῶν μαρτύρων τοῦ Πόντου". Ἀντί ἐπιλόγου εἰς τήν Α΄ ἔκδοσιν Τά ἀνθελληνικά καί ἀντορθόδοξα σχἐδια καί προγράμματα τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων καί δή τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Σιωνισμοῦ κατά τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί τοῦ ῎Εθνους μας δέν ἐσταμάτησαν μέ τήν Μικρασιατική καταστροφή. Αἱ ἀντίχριστοι δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι θέλουν νά ἐπιβάλλουν τήν Νέαν τάξιν πραγμάτων πρός ἐπικράτησιν τῆς παγκοσμίου κυριαρχίας τοῦ ἀντιχρίστου δέν ἠρκέσθησαν εἰς τό γεγονός, ὅτι κατέστρεψαν ἕνα μεγάλο καί ζωτικό μέρος τοῦ ῾Ελληνισμοῦ, τόν Ποντιακόν ῾Ελληνισμόν, ἀλλά ἐπιζητοῦν καί τήν περαιτέρω συρρίκνωσιν τοῦ ῾Ελληνισμοῦ καί εἰ δυνατόν τόν παντελῆ ἀφανισμόν αὐτοῦ καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Εἶναι πολύ χαρακτηριστικαί καί ἀποκαλυπτικαί αἱ δηλώσεις τοῦ Χένρυ Κίσσιγκερ ῾Εβραίου καί πρώην ῾Υπουργοῦ τῶν ᾿Εξωτερικῶν τῆς ᾿Αμερικῆς, αἱ ὁποῖαι ἐδημοσιεύθησαν εἰς τό περιοδικόν "ΝΕΜΕΣΙΣ" , τεῦχος 35 τῆς 20-2-1997. ᾿Ιδού αἱ δηλώσεις του, τίς ὁποῖες ἀναδημοσιεύουμε ἀπό τό περιοδικό "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ": "῾Ο ῾Ελληνικός λαός εἶναι δυσκολοκυβέρνητος καί γι αὐτό πρέπει νά τόν πλήξουμε βαθιά στίς πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ἴσως συνετισθεῖ. ᾿Εννοῶ, δηλαδή, νά πλήξουμε τήν γλῶσσα, τήν θρησκεία, τά πνευματικά καί ἱστορικά του ἀποθέματα, ὥστε νά ἐξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του νά ἀναπτυχθεῖ, νά διακριθεῖ, νά ἐπικρατήσει, γιά νά μή μᾶς παρενοχλεῖ στά Βαλκάνια, νά μή μᾶς παρενοχλεῖ στήν ᾿Ανατολική Μεσόγειο, στή Μέση ᾿Ανατολή, σέ ὅλη αὐτή τή νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικῆς σημασίας γιά μᾶς , γιά τήν πολιτική τῶν Η.Π.Α.". Δηλαδή, κατ ᾿αὐτόν τόν κύριο, θά πρέπει νά καταστραφῇ ἡ ῾Ελλάδα καί ἡ ᾿Ορθοδοξία διά νά μή ἐμποδίζῃ τήν ἐπεκτατική πολιτική τῶν Η.Π.Α., μέ ἄλλα λόγια διά νά μή εἶναι ἐμπόδιον στήν ἐπικράτησι τοῦ κράτους τοῦ ἀντιχρίστου. Καί τοῦτο ἀς ληφθῇ ὑπ᾿ὄψιν ἐν συνδυασμῷ καί μέ τήν δήλωσιν τοῦ Πάπα πρό δεκαετίας περίπου καί ἐντολήν του: "Διαλῦστε τούς παλαιοημερολογῖτες, διότι αὐτοί ἀπέμειναν τό μόνο ἐμπόδιο στά σχέδιά μας". Δυστυχῶς ὅμως τήν ἀπαρχήν τῆς ἐφαρμογῆς αὐτῶν τῶν σατανικῶν προγραμμάτων καί τῆς καταστροφῆς τὴς ῾Ελλάδος καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας τήν ἔκαμαν ῞Ελληνες πολιτικοί μέ τήν "ἐπικύρωσιν" τῆς ἀντιχρίστου συνθήκης "Σένγκεν", περί τῆς ὁποίας ἔχομεν γράψει καί θά ἐπανέλθωμεν. Τοῦτο μόνον λέγομεν ἐνταῦθα, ὅτι ὑπέρτατον χρέος μας ὡς ῾Ελλήνων καί Γνησίων ᾿Ορθοδόξων εἶναι νά συνεχίσωμεν τόν ὑπέρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί τοῦ ῎Εθνους μας ἀγῶνα μἐ ὅλας μας τάς δυνάμεις, σύμφωνα καί μέ τήν θείαν ἐντολήν: "᾿Αγώνισαι περί τῆς ἀληθείας καί Κύριος πολεμήσει ὑπέρ σοῦ". ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ Γνησία Ὀρθόδοξος ‘Εκκλησία, Ἱερά Μητρόπολις Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ, ἐπίσημον Δημοσιογραφικόν Ὄργανον, Τόμοι 1-17. Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, Ἱερά Μητρόπολις Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, ΝΕΑΝΙΚΗ ΦΛΟΓΑ, Τόμος 1ος. Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ, Τόμοι 1-2. Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ. Ἔχουν ἐκδοθεῖ μέχρι τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2007, 541 φυλλάδια τά περισσότερα μέ Ἐκκλησιολογικόν περιεχόμενον. Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου. ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ. Ἔχουν ἐκδοθεῖ μέχρι τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2007, 111 φυλλάδια. ΜΕΛΕΤΑΙ - ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑΙ Ἐλευθ. Χρ. Γκουτζίδη, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ‘Αθῆναι 1980. Παύλου Κυπρίου Μοναχοῦ, ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ – ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, Α’ Ἔκδοσις: «Ἱεραποστολικαί Ἐκδόσεις Κήρυκος Γνησίων Ὀρθοδόξων», Α’ Ἔκδοσις Ἀθῆναι 1982, Ἐπανέκδοσις: «Ἱεραποστολικαί Ἐκδόσεις ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΟΗΣ», Μάϊος 2004. Κήρυξ Γνησίων Ὀρθοδόξων, ΑΠΑΝΤΗΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» ΤΟΥ ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΡΟΣ τόν Μον. Δαμασκηνόν Ἁγιοβασιλειάτην καί Ἀρχιμ. Εὐθύμιον Μπαρδάκαν, «Ἱεραποστολικαί Ἐκδόσεις «Κήρυκος Γνησίων Ὀρθοδόξων», Ἀθῆναι 1983. Ἐλευθερίου Χρ. Γκουτζίδη, ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ ΤΟΥ «ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ» ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΙΔΗ), Ἱεραποστολικαί Ἐκδόσεις «ΚΗΡΥΚΟΣ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», Ἀθῆναι 1985. ‘Ελευθ. Γκουτζίδη, Η ΦΥΣΙΣ ΚΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ (Ἀπάντησις εἰς Ἀρχιμ. Ἰγνάτιον Μανδελίδην, δημοσιευθεῖσα εἰς τήν Ἐφημερίδα Λαρίσης ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ), ‘Αθῆναι 1988. Ἐλ. Γκουτζίδη, ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΚΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (Ὑπόμνημα ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου ‘Επικρατείας). Ἀθῆναι 1989. Σεργίου Νείλου, Καθηγητοῦ, ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ, Ἐπανέκδοσις: Ἱεραποστολικαί Ἐκδόσεις «Κήρυκος Γνησίων Ὀρθοδόξων», Ἀθῆναι 1989. Ἀρχιμ. Κηρύκου (νῦν Μητροπολίτου Μεσογαίας), ΚΑΤΑ ΚΕΝΟΦΩΝΙΑΣ, ἤτοι Λόγος στηλιτευτικός τῶν «περί τοῦ Ἡμερολογίου τῆς ‘Εκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» κακοδοξιῶν τοῦ νεοημερολἰτου πρωτοπρεσβυτέρου Εὐαγγ. Μαντζουνέα, ἐπί τῆ βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, Ἱεραποστολικαί Ἐκδόσεις «Κήρυκος Γνησίων Ὀρθοδόξων», Ἀθῆναι 1991. Λάμπρου Κτενᾶ, ΠΙΣΩ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟ, Ἔκδοσις τρίτη, «Ἱεραποστολικαί Ἐκδόσεις Κήρυκος Γνησίων Ὀρθοδόξων», Ἀθῆναι 1994. Ἀρχιμ. Κηρύκου (νῦν Μητροπολίτου Μεσογαίας), ΣΥΜΒΟΛΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, Ἔκδοσις «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ» Ι.Ν. Ἁγίας Τριάδος Κάτω Ἡλιουπόλεως, Ἀθῆναι 1993. Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, ΟΜΙΛΙΑΙ, ΚΕΙΜΕΝΑ, ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ (‘Επι,ελεία ‘Αρχιμ. Κηρύκου), Ἀθῆναι 1994 Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος, ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΚΑΙ ΠΑΝΙΕΡΑΤΙΚΟΝ ΘΕΙΟΝ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ 21.4.1994, Ἐπιμελεία Ἀρχιμ. Κηρύκου, Ἀθῆναι 1994. Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΟΤΙ ΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΠΟΝΗΡΑΙ ΕΙΣΙΝ, Ἐπιμελείᾳ Ἀρχιμ. Κηρύκου, Ἀθῆναι 1994. Ἐλευθερίου Χρ. Γκουτζίδη, ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΟΧ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ, ‘Αθῆναι 1999. Ἐλευθερίου Χρ. Γκουτζίδη, ΑΠΑΝΤΩΜΕΝ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΖΗΤΟΥΜΕΝ ΤΙΜΙΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟΝ, ‘Αθῆναι 1999. Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ Ἑλλάδος, Ἱερά Μητρόπολις Θεσσαλονίκης, ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 1997 (Ἡ Ὁμιλία τοῦ Θεολόγου ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη καί τό Μήνυμα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου), Ἀθῆναι 1997. Ἀρχιμ. Δενδρινοῦ Προκοπίου, ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ, ΗΤΟΙ ΙΕΡΑ ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ, Ἀθῆναι 1841, Ἐπανέκδοσις «Ἱεραποστολικαί Ἐκδόσεις Κήρυκος Γνησίων Ὀρθοδόξων, Ἀθῆναι 1989. (Σημείωσις: Εἰς τήν ἐπανέκδοσιν τοῦ 1989 προσετέθη ἐν Παραρτήματι μεταξύ ἄλλων κειμένων καί ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 2236/12 Ἰουνίου 1986 Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας ΓΟΧ Ἑλλάδος μέ θέμα: «ΤΑ ΠΡΟΔΡΟΜΙΚΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ»). Γρηγορίου Εὐστρατιάδη, Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ, (Μέ Συνοπτικόν ἐπί τοῦ ὅλου θέματος Προλογικόν Σημείωμα ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Κηρύκου) Ἔκδοσις ΣΤ ὑπό τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἱδρύματος, Κορωπί 2000, Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΤΗΝ 14.5.2004 ΕΠΙ ΤΗ 54η ΕΠΕΤΕΙΩ ΑΠΟ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ», Ἀνάτυπον ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Πνοῆς, Ἱεραποστολικαί Ἐκδόσεις Ὀρθοδόξου Πνοῆς, Κορωπί 2004. Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, Ἱερά Μητρόπολις Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, (Περιέχει τάς ὑπ’ ἀριθμ. 331/31.5.2003 καί 357/14.5.2004 ‘Εγκυκλίους τοῦ Μητροπ. Κηρύκου, τάς Διακηρύξεις Ὁμολογίας τῆς Ι. Μητροπόλεως Λαρίσης 2002 καί 2003 καί τήν ὑπ’ ἀριθμ. 75/13/26.1.2005 ‘Αποτείχισιν τοῦ Ἱερομ. π. Ἀμφιλοχίου), ‘Αθῆναι Μάρτιος 2005 Κέντρον Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ, Ὁ ὁμολογητής καί θαυματουργός Ἱερεύς τῶν Κατακομβῶν τῆς Ρωσίας (+1948), Ἀθῆναι 2007 ΤΕΥΧΙΔΙΑ 1) Ἱερά Μητρόπολις Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς (Μητροπολιτική Σύνοδος), «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΜΑ ΔΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΥΠΟ ΕΚΠΕΣΟΝΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΔΙΑΤΥΠΩΘΕΙΣΩΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΩΝ», Σεπτέμβριος 2006. 2) Ἀρσενίου Κοττέα ἁγιορείτου Μοναχοῦ, ΑΝΤΕΛΕΓΧΟΣ, ἤτοι ἀπάντησις εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον ‘Αυηνῶν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον περί τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου», Ἀχαρναί 2007 (Α΄ Ἔκδοσις: 1932) 3) Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ὑπ’ ἀριθμ. 331/2003, ἐκδοθεῖσα ἐπί τῇ ῾Αγίᾳ Πεντηκοστῇ 2003 καί τῇ συμπληρώσει 53 ἐτῶν ἀπό τῆς ὁσίας Κοιμήσεως τοῦ ῾Ομολογητοῦ ῾Ιεράρχου τοῦ 20οῦ αἰῶνος ἀοιδίμου Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου (+14.5. 1950), Κορωπί 2007. 4) Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, «ΑΠΟΦΑΝΣΙΣ- ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΥΠ᾿ ΑΡΙΘΜ. 75/13/26.1.2005 ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΤΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝ/ΤΟΥ ΙΕΡΟΜ/ΧΟΥ π. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΑΜΠΟΥΡΑ», (Ἀνάτυπον ἐκ τῆς «Ορθοδόξου Πνοῆς» Τόμος 16ος, τεῦχος 161, Ἰούλιος 2005), ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ Σημείωσις: Διά τάς ἀνωτέρω ᾿Εκδόσεις μπορεῖτε νά ἀπευθύνεσθε εἰς τό Ἐπισκοπεῖον – Κέντρο Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς «ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ» Στρογγύλη Κορωπίου Τ.Θ. 54, Τηλ. 210.6020176, 210. 6021467, ἤ εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Δημητρίου - Ἱεραποστολική Ἀδελφότης Ἡ Ἁγία Φιλοθέη, Τηλ. 210.2466057.

ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΜΑΣ

ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΜΑΣ Ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά των ορθόδοξων χριστιανών (και όχι μόνο) είναι ότι σχηματίζουμε στο σώμα μας, με το δεξί μας χέρι, το σημείο του σταυρού. Γιατί όμως το κάνουμε αυτό, τί συμβολίζει και πόσο παλιά συνήθεια είναι; Γιατί γίνεται; Κάνουμε τον σταυρό μας για τρεις λόγους: α. Έτσι αναγνωρίζουμε φανερά ότι είμαστε μαθητές του Χριστού, ο οποίος σταυρώθηκε για τη σωτηρία των ανθρώπων. β. Υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι, όπως ο Κύριος θυσιάστηκε στον σταυρό, έτσι κι εμείς πρέπει να θυσιάζουμε το συμφέρον μας, το χρόνο μας ή κομμάτια από τη ζωή μας (μέχρι και την ίδια τη ζωή μας) για τους συνανθρώπους μας. γ. Η πείρα των αιώνων έχει αποδείξει ότι το σημείο του σταυρού λειτουργεί ως ισχυρό φυλαχτό, που προστατεύει τους ανθρώπους από τις επιρροές των πνευματικών τους εχθρών (δαιμόνων), καθώς και από άλλους κινδύνους που πιθανόν να τους απειλούν. Αυτό συμβαίνει, γιατί, κάνοντας τον σταυρό μας, επικαλούμαστε τον σταυρωμένο Θεό μας (το Θεάνθρωπο Ιησού) και ζητάμε τη βοήθεια και την προστασία Του. Το να διακηρύξουμε δημόσια ότι πιστεύουμε στον Χριστό (όπως γίνεται όταν κάνουμε τον σταυρό μας) δεν είναι σωστό να γίνεται εγωιστικά ή υποκριτικά, αλλά ταπεινά, σεμνά και με αγάπη προς τους συνανθρώπους μας και συγχώρεση προς τους εχθρούς μας. Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Ιησού, καλό είναι να μην επιδεικνύουμε, αλλά και να μην κρύβουμε την πίστη μας. Είπε: «Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω κι εγώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου. Όποιος όμως με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον αρνηθώ κι εγώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου» (Ματθ. 10, 32-33). Τα λόγια αυτά του Ιησού φαίνονται «σκληρά», αλλά ο Κύριος δεν είναι σκληρός. Αντίθετα, είναι ταπεινός και ειρηνικός. Τα λέει όμως για να μας παρακινήσει να Του ανοίξουμε την καρδιά μας και να ενωθούμε μ᾽ Αυτόν – σ᾽ αυτό θα μας βοηθήσει το να παραδεχτούμε δημόσια την πίστη μας. Πώς κάνουμε τον σταυρό μας; Αυτό φυσικά το ξέρουν και τα παιδιά. Ενώνουμε τα τρία πρώτα δάχτυλα του δεξιού μας χεριού και τα αγγίζουμε στο μέτωπό μας, μετά στην κοιλιά μας και στη συνέχεια στο δεξιό και τον αριστερό ώμο μας. Με αυτό τον τρόπο σχηματίζουμε το σχήμα του σταυρού, πάνω στον οποίο σταυρώθηκε ο Κύριος. Γι᾽ αυτό, δεν είναι σωστό να κάνουμε απλά μια αόριστη κίνηση (να «παίζουμε μαντολίνο», όπως λέει ο λαός). Αν «βαριόμαστε» ή ντρεπόμαστε να κάνουμε τον σταυρό μας σωστά, κάνουμε ένα βήμα πίσω στη σχέση μας με το Θεό – και τα βήματα αυτά είναι τόσο πολύτιμα!... Το σημαντικότερο βέβαια από τα βήματα αυτά μπορούμε να πούμε πως είναι το να αγαπάμε και να συγχωρούμε τους εχθρούς μας. Αρχίζουμε λοιπόν από τα απλά (όπως το σημείο του σταυρού) και μ᾽ αυτά ζητάμε βοήθεια από τον Θεό, για να προχωρήσουμε στα δύσκολα. Τί συμβολιζει το σημείο του σταυρού; Κατά το μεγάλο δάσκαλο της χριστιανικής ζωής άγιο Κοσμά τον Αιτωλό (18ος-19ος αιώνας), ο σταυρός περιέχει τους εξής συμβολισμούς: • Αγγίζουμε στο μέτωπο: ο Χριστός, ως Θεός, βρισκόταν στον ουρανό. • Κατεβαίνουμε στην κοιλιά μας: από τον ουρανό, ο Κύριος έγινε άνθρωπος και μπήκε στη μήτρα της Θεοτόκου (της Παναγίας). • Υψωνόμαστε στους ώμους μας: παρακαλούμε τον Θεό να μας τοποθετήσει «στα δεξιά Του» (στον παράδεισο) κι όχι «στ᾽ αριστερά» (στην κόλαση), σύμφωνα με την περιγραφή της Δευτέρας Παρουσίας, που κάνει ο ίδιος ο Χριστός στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, κεφάλαιο 25, στίχοι 31-46. Τα τρία ενωμένα δάχτυλά μας συμβολίζουν την Αγία Τριάδα, ενώ τα άλλα δύο συμβολίζουν ότι ο Χριστός είναι και Θεός και άνθρωπος. Και λίγα ιστορικά στοιχεία... Από την ίδρυση του χριστιανισμού οι χριστιανοί σέβονται τον σταυρό. Ο απόστολος Παύλος γράφει ότι «ο σταυρός του Χριστού» είναι το μόνο θέμα, για το οποίο θα μπορούσε να είναι περήφανος, και ότι «ο λόγος του σταυρού» φαίνεται ανοησία σ᾽ εκείνους που ζουν μακριά από τον Θεό, για τους χριστιανούς όμως είναι «δύναμις Θεού» (Πρός Γαλάτας, 6, 14, Α´ προς Κορινθίους, 1, 18). Ο απόστολος Πέτρος ζήτησε να σταυρωθεί με το κεφάλι προς τα κάτω, θεωρώντας ότι δεν είναι άξιος να θανατωθεί ακριβώς όπως ο αγαπημένος του δάσκαλος. Το ίδιο και ο απόστολος Ανδρέας, στην Πάτρα, ο οποίος μάλιστα χαιρέτισε τον σταυρό, πριν καρφωθεί σ᾽ αυτόν, και τον ονόμασε «αγιασμένο από το σώμα του Χριστού» και «γεμάτο χαρά». Στις Πράξεις του αποστόλου Ανδρέα (ένα βιβλίο που γράφτηκε γύρω στο 150-180 μ.Χ.) αναφέρεται ήδη η συνήθεια των χριστιανών να σχηματίζουν το σημείο του σταυρού κουνώντας τα δάχτυλά τους. Το ίδιο αναφέρουν κι άλλοι χριστιανοί συγγραφείς των πρώτων αιώνων, όπως ο Τερτυλλιανός, ο Κλήμης ο Αλεξανδρέας, ο Ωριγένης, ο Λακτάντιος κ.ά. Φαίνεται ότι οι πρώτοι χριστιανοί έκαναν τον σταυρό τους πάνω στο μέτωπό τους, με το ένα δάχτυλο. Οι χριστιανοί κάνουμε τον σταυρό μας όταν φεύγουμε για κάπου και όταν φτάσουμε, πριν κοιμηθούμε και αφού ξυπνήσουμε, όταν αρχίζουμε κι όταν τελειώνουμε μια δουλειά ή το φαγητό μας, όταν βάζουμε το φρεσκοζυμωμένο ψωμί στο φούρνο ή το τσουκάλι στη φωτιά, όταν ευλογούμε τα παιδιά μας ή άλλα αγαπημένα μας πρόσωπα (σχηματίζουμε σταυρό προς το μέρος τους)... Γενικά, ζούμε και πεθαίνουμε κάτω απ᾽ το σημείο του σταυρού – ώστε να κάνουμε μόνο πράγματα που αρέσουν στο Θεό και να είμαστε πάντοτε μαζί Του. Υ.Γ. Οι καθολικοί κάνουν τον σταυρό τους με τα τέσσερα δάκτυλα, γιατί κοντά στα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, πρόσθεσαν και το πρόσωπο της Παναγίας. Επίσης, το σημείο του Σταυρού το κάνουν όχι από τα δεξιά προς τα αριστερά, αλλά από τα αριστερά προς τα δεξιά.