Ἡ στάσις τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καὶ ὁ ἀναβαπτισμός
Εἰσήγηση τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Μαξίμου (Κυρίτση),
Ἡγουμένου τῆς Ἱ.Μ. Ὁσίου Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ
στὸ συνέδριο: «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΓΕΝΕΣΗ - ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ - ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ»,
Ἀθῆναι, 20-24 Σεπτεμβρίου 2004
Προέλευση κειμένου: http://www.pigizois.net/I_M_Ag_Dionysioy/
Ὁ ἅγιος Νικόδημος, γνήσιος ἀπόγονος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀκολουθεῖ τὴν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδοξίας στηριζόμενος στοὺς Ἁγίους καὶ Θεοφόρους Πατέρες. Ἡ διδασκαλία του ἀπορρέει ἀπὸ τὸν ἀσκητικόν του βίον, ἀπὸ τὴν ἀμεσότητα προσεγγίσεως τοῦ Θεοῦ, διὰ τῶν μυστηρίων καὶ τῆς προσευχῆς καὶ ἀπὸ τὴν βαθυτάτην θύραθεν καὶ θεολογικὴ γνώση ποὺ ἀπέκτησε μὲ τὸν ἀπέραντο καὶ σπανίας δεκτικότητος καὶ συστηματικότητος χαρισματικὸ νοῦ του, λέγεται ὅτι τὸ 85% τῶν ἀναγνωσμάτων του τὰ συγκρατοῦσε μὲ τὴν πρώτη ἀνάγνωση. Ἔχοντας αὐτὰ τὰ βασικὰ στοιχεῖα καὶ τὶς πνευματικὲς προϋποθέσεις, ὡς φυσικὰ καὶ πνευματικὰ ἀποκτήματα, ἔγραψε συγγράματα ποὺ ἐμπνέουν στὸν ἀναγνώστη πλήρη ἐμπιστοσύνη, περὶ τῆς βαθειᾶς θεολογικῆς ἐμπειρίας καὶ τοῦ χαρίζουν τὴ δυνατότητα νὰ γνωρίσῃ ὅλο τὸν πλοῦτο τῶν Πατέρων καὶ διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας, συστηματοποιημένο καὶ ἐμπλουτισμένο μὲ προσωπικὰ καὶ ἐμπειρικὰ σχόλια, πρωτοφανοῦς εὐστοχίας καὶ σπανίας διεισδυτικότητος. Οἱ ὀρθόδοξες θέσεις του εἶναι ξεκάθαρες, παρ᾿ ὅλες τὶς ἀντίξοες συνθῆκες μέσα στὶς ὁποῖες ἔζησε καὶ παρ᾿ ὅλα τὰ διάφορα ἀντορθόδοξα Δυτικὰ ρεύματα, ποὺ κυκλοφοροῦσαν στὴν ἐποχή του.
Ἀλλὰ καὶ ἡ στάση του ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι χαρακτηριστικὴ καὶ ἐμφορεῖται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.
Γιὰ τὸ θέμα τοῦ ἀναβαπτισμοῦ, ποὺ μοῦ ἀνετέθη νὰ παρουσιάσω στὸ παρὸν συνέδρειο, ὁ ἅγιος Νικόδημος κάνει ἐκτενέστατα σχόλια, στηριζόμενος στοὺς ἑξῆς Κανόνες: 1) στὸν μστ´ (46) τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, 2) στὸν ζ´ (7) τῆς Δευτέρας Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ 3) στὸν Ϟε´ (95) τῆς ἕκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
1. Ὁ 46ος Ἀποστολικὸς Κανὼν λέγει ἐπὶ λέξει τὰ ἑξῆς: «Ἐπίσκοπον ἢ Πρεσβύτερον αἱρετικῶν δεξαμένους βάπτισμα ἢ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, τίς γὰρ συμφώνησις Χριστοῦ πρὸς βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;».
Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀληθινὸν τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν σχολιάζει ὁ Ἁγιος Νικόδημος, ἀναφερόμενος στὴν Σύνοδο τῶν 84 Ἐπισκόπων τὴν ὑπὸ τὸν Ἐπίσκοπον Καρχηδόνος Κυπριανόν, ἡ ὁποία ἐξέδωσε κανόνες ἀναλόγους πρὸς τὸν παραπάνω Ἀποστολικόν, γιατὶ δὲν ὑπάρχουν πολλὰ βαπτίσματα. Σύμφωνα μὲ τὸ Ἀποστολικὸ ρητὸ «Εἷς Κύριος, μία Πίστις ἓν Βάπτισμα», οἱ αἱρετικοὶ ἐφ᾿ ὅσον δὲν εἶναι μέσα στὴν ἀληθινὴ πίστη τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν ἀληθινὸ Βάπτισμα. Ἂν εἶναι ἀληθινὸ τὸ Βάπτισμα καὶ τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν, ἀληθινὸ καὶ τῶν Ὀρθοδόξων, τότε δὲν θὰ ἔχωμε ἕν Βάπτισμα, καθὼς ὁ Παῦλος βοᾷ, ἀλλὰ δύο, «ὅπερ ἀτοπώτατον». Αὐτῆς τῆς Συνόδου τὸν κανόνα «ἐπεσφράγισε» καὶ ἡ ἕκτη Οἰκουμενική, μὲ τὸν β´ κανόνα της, ὁπότε ὁ περὶ οὗ ὁ λόγος κανὼν ἀπὸ κανὼν τοπικῆς γίνεται κανὼν οἰκουμενικῆς Συνόδου.
Ἀλλὰ καὶ ὁ Φιρμιλιανὸς ποὺ ἐχρημάτισε ἔξαρχος στὴν Σύνοδο τοῦ Ἰκονίου καὶ τὸν ὁποῖον ὁ Μ. Βασίλειος στὸν α´ κανόνα τὸν ὀνομάζει «ἰδικόν του», ὡς Ἐπίσκοπον Καισαρείας ἀκυρώνει καὶ ἀπορρίπτει τὸ Βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν. «Δὲν εἶναι δυνατόν», λέγει «νὰ ἰσχυρισθῇ ἢ νὰ πιστεύσῃ κανείς ὅτι μόνον ἡ ἐπίκλησις τῶν τριῶν ὀνομάτων τῆς Ἁγ. Τριάδος εἶναι ἀρκετὴ πρὸς ἄφεσιν τῶν πλημμελημάτων καὶ πρὸς τὸν Ἁγιασμὸν τοῦ Βαπτίσματος», ἂν πρῶτα καὶ ἐκεῖνος ποὺ βαπτίζει δὲν εἶναι ὀρθόδοξος. Συμφωνεῖ μὲ τὴν γνώμην αὐτὴν καὶ ὁ Μ. Βασίλειος, τοὺς κανόνες τοῦ ὁποίου «ἐπεσφράγισεν» ἡ ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. «Ἀπώλεσαν, λέγει, τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οἱ αἱρετικοὶ καὶ σχισματικοὶ καὶ διεκόπη ἡ μετάδοσις αὐτῆς ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν. Μεταβιβασθέντες δὲ στὴν τάξη τῶν λαϊκῶν, οὔτε χάρισμα πνευματικὸν ἔχουν, οὔτε νὰ βαπτίζουν ἢ νὰ χειροτονοῦν ἔχουν ἐξουσίαν, καὶ οἱ ἐξ αὐτῶν βαπτιζόμενοι, πρέπει νὰ ξαναβαπτίζονται μὲ τὸ ἀληθινὸν τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας βάπτισμα». Καὶ ἐνῶ μὲ τὸν α´ κανόνα του ἀποδέχεται τὴν γνώμην ὡρισμένων πατέρων τῆς Μ. Ἀσίας ποὺ κατ᾿ οἰκονομίαν δέχονται τὸ βάπτισμα τῶν σχισματικῶν, μὲ τὸν 47ον Κανόνα του ἀναφέρει ὅτι «ἐκεῖνος σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς παραπάνω πατέρας, ὅλους τοὺς βαπτίζει».
Τὴν ἴδια γνώμη ἔχει καὶ ὁ Μ. Ἀθανάσιος τοῦ ὁποίου καὶ αὐτοῦ τοὺς λόγους «ἐπεσφράγισεν» ἡ ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Στὸν τρίτο λόγο του κατὰ Ἀρειανῶν λέγει τὰ ἑξῆς: «Οἱ Ἀρειανοὶ κινδυνεύουν καὶ εἰς τὸ πλήρωμα τοῦ μυστηρίου, δηλαδὴ τοῦ βαπτίσματος. Διότι ἂν ἡ τελείωσις τοῦ Βαπτίσματος δίδεται μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ οἱ δὲ Ἀρειανοὶ δὲν θεωροῦν Πατέρα ἀληθινόν, μὲ τὸ νὰ ἀρνοῦνται τὸν ἐξ αὐτοῦ ὅμοιον τῆς οὐσίας Υἱὸν ἀληθινὸν καὶ ἀναπλάττοντες μὲ τὴν φαντασίαν τους ἄλλον ἔκ μὴ ὄντων κτιζόμενον, πῶς τὸ τελούμενον βάπτισμα δὲν εἶναι τελείως ἀνωφελὲς καὶ μάταιον»; Καὶ φαίνεται μὲν κατὰ προσποίηση ὅτι εἶναι βάπτισμα, άλλὰ στὴν οὐσία δὲν παρέχει καμμία βοήθεια στὴν πίστη καὶ τὴν εὐσέβεια.
Ἐπίσης ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς Ἀρειανοὺς καὶ Μακεδονιανούς, τοὺς θεωρεῖ κατηχουμένους. «Ἐὰν ἀκόμη χωλαίνῃς, λέγει, καὶ δὲν καταδέχεσαι τὸ τέλειον τῆς Θεότητος τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πνεύματος, ζήτησε ἄλλον νὰ σὲ βαπτίσῃ ἢ μᾶλλον εἰπεῖν νὰ σὲ πνίξῃ ἐν τῷ βαπτίσματι, ἐπειδὴ ἐγὼ δὲν ἔχω ἄδειαν νὰ χωρίζω τὴν Θεότητα τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πνεύματος ἀπὸ τὴν Θεότητα τοῦ Πατρὸς καὶ νὰ σὲ καταστήσω νεκρόν... Ἐπειδὴ ὅποια ἀπὸ τὶς τρεῖς Ὑποστάσεις καταβιβάσῃς ἀπὸ τὸ ἀξίωμα τῆς Θεότητος, ὅλην τὴν Ἁγία Τριάδα καταβιβάζεις ἀπὸ αὐτὸ καὶ τὸν ἑαυτόν σου στερεῖς ἀπὸ τὴν τελείωση τοῦ Βαπτίσματος». Ἀπαραίτητος λοιπὸν ὅρος γιὰ τὴν τελείωση τοῦ Βαπτίσματος ἡ ὀρθὴ πίστη.
Ὁ ἅγιος Ἰωάνης ὁ Χρυσόστομος στὴν ὁμιλία του «εἰς τὸ ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος» ἀναφέρει ὅτι «τῶν αἱρετικῶν τὰ συστήματα βάπτισμα μὲν ἔχουν, δὲν ἔχουν ὅμως φώτισμα. Βαπτίζονται κατὰ τὸ σῶμα κατὰ δὲ τὴν ψυχὴ δὲν φωτίζονται».
Ὁμοίως καὶ οἱ ἄλλοι Πατέρες κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο διδάσκουν ὅτι «οὐδεὶς αἱρετικὸς παρέχει ἁγιασμὸν διὰ τῶν μυστηρίων» καὶ «τὸ τῶν δυσεβῶν βάπτισμα οὐχ ἁγιάζει».
2. Ὁ 7ος ὅμως κανὼν τῆς Β´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ὁ 95ος τῆς ἕκτης δὲν ἐπέβαλαν σὲ ὅλους τοὺς αἱρετικοὺς τὸ βάπτισμα σύμφωνα μὲ τὸν παραπάνω Ἀποστολικὸ κανόνα καὶ τοὺς κανόνας τῶν λοιπῶν Πατέρων, ποὺ ἀναφέρθηκαν, ἂν καὶ ἡ ἴδια ἡ ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος στὸν β´ κανόνα της, τοὺς ἐδέχθη· ἄλλων αἱρετικῶν ἐδέχθησαν τὸ βάπτισμα καὶ ἄλλων ὄχι.
Γιὰ νὰ γεφυρώσει αὐτὴ τὴ διαφορὰ ὁ ἅγιος καὶ νὰ λύσῃ τὴν ἀπορία, σὲ ὅσους δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὀρθόδοξα τὴν διακυβέρνηση τῆς Ἐκκλησίας, ἀναφέρει τὰ ἑξῆς:
Στὴν Ἐκκλησία φυλάττωνται δύο εἴδη κυβερνήσεως καὶ διορθώσεως τῶν σφαλμάτων. Τὸ ἕνα ὀνομάζεται Ἀκρίβεια, τὸ δὲ ἄλλο ὀνομάζεται Οἰκονομία καὶ Συγκατάβαση. Μὲ αὐτὰ τὰ δύο οἱ τοῦ Πνεύματος οἰκονόμοι κυβερνοῦν τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν, πότε μὲ τὸ ἕνα πότε μὲ τὸ ἄλλο. Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ προμημονευθέντες ἅγιοι, ἐφήρμοσαν τὴν Ἀκρίβεια καὶ ἀπέβαλαν τελείως τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν. Οἱ δύο δὲ Σύνοδοι μετεχερειρίσθησαν τὴν οἰκονομία. Καὶ ἄλλων ἐδέχθησαν τὸ βάπτισμα (Ἀρειανῶν καὶ Μακεδονιανῶν) ἄλλων δὲ ὄχι (Εὐνομιανῶν κ.λ.π.). Καὶ οἰκονόμησαν ἔτσι τὰ πράγματα πρῶτον ἐπειδὴ κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς Β´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἤκμαζαν οἱ Ἀρειανοὶ καὶ Μακεδονιανοὶ οἱ ὁποῖο ὄχι μόνον ἦσαν κατὰ τὸ πλῆθος πολλοί, ἀλλὰ εἶχαν καὶ μεγάλες δυνάμεις, κοντὰ στοὺς Βασιλεῖς καὶ ἄρχοντας καὶ τὴν Σύγκλητον. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο πίστευαν ὅτι θὰ τοὺς ἤλκυαν στὴν ὀρθοδοξία καὶ θὰ τοὺς διώρθωναν εὐκολώτερα. Καὶ δεύτερον ἀντελήφθησαν οἱ Πατέρες ὅτι μὲ τὴν οἰκονομία δὲν θὰ τοὺς ἐρέθιζαν οὔτε θὰ τοὺς ἐξαγρίωναν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ γίνῃ μεγαλύτερο κακό, καὶ ὅπως λέγει χαρακτηριστικά, «οἰκονομήσαντες τοὺς λόγους αὐτῶν ἐν κρίσει οἱ Θεῖοι Πατέρες, ἐσυγκατέβησαν νὰ δεχθοῦν τὸ βάπτισμα αὐτῶν». Ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς συγκαταβάσεως ἡ ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἦλθε σὲ ἀντίθεση καὶ μὲ τὸν ἑαυτό της καὶ μὲ τὴν Β´ Οἰκουμενική. Μὲ τὸν ἑαυτό της ἦλθε σὲ ἀντίθεση γιατὶ μὲ τὸν β´ κανόνα της ἐδέχθη τοὺς Ἀποστολικοὺς κανόνες, τοὺς κανόνες τῆς Καρχηδόνος καὶ τῶν ἄλλων Πατέρων, ἐνῶ μὲ τὸν 95ο δὲν ἀπέβαλλε ὅλων τῶν αἱρετικῶν τὸ βάπτισμα. Μὲ τὴν Β´ Οἰκουμενικὴ δὲ διότι ἐδέχθη τὴν ἀκρίβεια τῶν Ἀποστολικῶν κανόνων καὶ τῶν λοιπῶν Πατέρων ἐνῶ ἐκεῖνοι ἐδέχθησαν τὸ βάπτισμα ὡρισμένων αἱρετικῶν. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἄφησαν νὰ ἐννοήσουμε ὅτι στὴν Ἐκκλησία ἰσχύουν καὶ τὰ δύο καὶ ἡ Ἀκρίβεια καὶ κατὰ τὰς περιστάσεις ἡ Οἰκονομία.
Δεύτερος λόγος ποὺ ἐσυγκατέβησαν οἱ Πατέρες τοὺς μὲν Ἀρειανοὺς καὶ Μακεδονιανοὺς νὰ τοὺς δεχθοῦν χωρίς ἀναβαπτισμό, τοὺς δὲ Εὐνομιανοὺς καὶ Σαβελιανοὺς ποὺ εἶναι ἰσοδύναμοι στὶς αἱρετικὲς δοξασίες νὰ τοὺς ἀναβαπτίσουν, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι, οἱ πρῶτοι «ἐφύλαττον ἀπαράλακτον καὶ τὸ εἶδος καὶ τὴν ὕλην τοῦ βαπτίσματος τῶν Ὀρθοδόξων» καὶ ἐβαπτίζοντο κατὰ τὸν τῦπο τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τοὐλάχιστον πρὸ τῆς συγκλήσεως τῆς Β´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἐνῶ οἱ δεύτεροι, τῶν ὁποίων τὸ βάπτισμα δὲν ἐδέχθησαν, ἐπαραχάραξαν τὴν τελετὴ τοῦ βαπτίσματος καὶ διέφθειραν εἴτε τὸν τρόπο τοῦ εἴδους, δηλαδὴ τῶν ἐπικλήσεων, εἴτε τὴν χρήση τῆς ὕλης, δηλαδὴ τῶν καταδύσεων καὶ ἀναδύσεων, βαπτιζόμενοι μὲ μία μόνο κατάδυση. Γεγονὸς εἶναι ὅτι ὁ δεύτερος τοῦτος λόγος τῆς ἐφαρμογῆς τῆς οἰκονομίας δὲν εἶναι ἰσχυρός. Ἰσχυρότερος εἶναι ὁ πρῶτος λόγος ποὺ ἀναφέρθηκε.
3. Κάνοντας ὁ ἅγιος Νικόδημος ὅλη αὐτὴ τὴν ἱστορικοεκκλησιαστικὴ ἀναφορά, χωρίς νὰ τὴν θεωρῇ περιττή, τὴν προβάλλει ὡς ἀναγκαιότατη γιὰ ὅλους τοὺς καιροὺς κυρίως ὅμως στὴν σύγχρονη ἐποχὴ ὅπου γίνεται μεγάλη λογοτριβὴ καὶ προκαλεῖ μεγάλη ἀμφισβήτηση τὸ τῶν Λατίνων βάπτισμα. Ἡ τριβὴ δὲ δὲν γίνεται μόνο μεταξὺ ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων καὶ τῶν Λατίνων, ἀλλὰ καὶ μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῶν Λατινοφρόνων.
Δὲν διστάζῃ δὲ νὰ τοποθετηθῆ ἐξ ἀρχῆς εὐθέως· ὅτι σύμφωνα μὲ αὐτὰ ποὺ εἰπώθηκαν, τὸ βάπτισμα τῶν Λατίνων εἶναι ψευδώνυμο Βάπτισμα. Γι᾿ αὐτὸ οὔτε μὲ τὸ λόγο τῆς Ἀκριβείας γίνεται δεκτό, οὔτε μὲ τὸ λόγο τῆς Οἰκονομίας. Μὲ τὸ λόγο τῆς Ἀκριβείας δὲν γίνεται δεκτὸ πρῶτον γιατὶ εἶναι αἱρετικοί. Τὸ ὅτι εἶναι αἱρετικοὶ δὲν χωράει καμμιὰ ἀμφισβήτηση. Παραπέμπει στὸν ἁγιώτατο Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Δοσίθεο, τὸν ὀνομαζόμενον Παπομάστιγα, ὁ ὁποῖος ἀποδεικνύει τὶς αἱρετικὲς κακοδοξίες τῶν Λατίνων. Ὡς ἐπίσης καὶ στὸν ἅγιο Μάρκο τὸν ἐπίσκοπο Ἐφέσου τὸν Εὐγενικό, ὁ ὁποῖος παρρησία λέγει τὰ ἑξῆς: «Ἡμεῖς δι᾿ οὐδὲν ἄλλον ἀπεσχίσθημεν τῶν Λατίνων ἀλλ᾿ ἢ ὅτι εἰσιν, οὐ μόνον σχισματικοί, ἀλλὰ καὶ αἱρετκοί». Ἀλλὰ καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι τόσους αἰῶνες ἀποστρεφόμαστε τοὺς Λατίνους, ὡς αἱρετικούς, τοὺς βδελυττόμεθα, καθώς καὶ τοὺς Ἀρειανοὺς καὶ Σαβελλιανοὺς καὶ τοὺς πνευματομάχους Μακεδονιανούς. Ἐφ᾿ ὅσον λοιπὸν εἶναι αἱρετικοί, ὄχι μόνον δὲν μποροῦμε, ἐπ᾿ οὐδενὶ λόγῳ νὰ ἑνωθοῦμε μαζὶ τους, ἀλλὰ καὶ ὡς ἀπωλέσαντες τὴν ἐνεργὸ Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοὺς θεωροῦμε οὐσιαστικὰ ἀβάπτιστους. Δεύτερον δὲν γίνεται δεκτὸ οὔτε μὲ τὸν λόγο τῆς Οἰκονομίας, ἐπειδὴ δὲν φυλάττουν τὶς τρεῖς καταδύσεις στὸν βαπτιζόμενο, ὅπως ὡς Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία παρέλαβε ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους καὶ Πατέρας. Καινοτομήσαντες πρῶτοι τὸ Ἀποστολικὸν Βάπτισμα ρίχνουν μὲ μία δέσμη τριχῶν στὸ μέτωπο τοῦ βρέφους λίγες ρανίδες ὕδατος. «Ἐν τρισὶ γὰρ καταδύσεσι καὶ ἰσαρίθμοις τοῖς ἐπικλήσεσι τὸ Μυστήριον τοῦ Βαπτίσματος τελειοῦται, ἵναι καὶ ὁ τοῦ θανάτου τύπος ἐξεικονισθῇ καὶ τῇ παραδόσει τῆς θεογνωσίας τὰς ψυχὰς φωτισθῶμεν οἱ βαπτιζόμενοι», μαρτυρεῖ ὁ Μ. Βασίλειος.
Ἐφ᾿ ὅσον λοιπὸν σύμφωνα μὲ τὰ παραπάνω οἱ Λατίνοι δὲν μποροῦν νὰ τελειώσουν ὡς αἱρετικοὶ καὶ παραχαράκτες τὸ ἓν Βάπτισμα τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδὴ ἀπώλεσαν τὴν τελεταρχικὴ Χάρη, ἔστω κι ἂν προφέρουν τὶς τρεῖς ἐπικλήσεις τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ ἅγιος ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ σ᾿ ἐκείνους ποὺ δέχονται τὸ ράντισμα τῶν Λατίνων· ἔχουν καθῆκον νὰ στοχασθοῦν τὶ θὰ ἀποκριθοῦν στὴν αὐθεντία τοῦ Ἀποστολικοῦ Κανόνος καὶ τῶν λοιπῶν Πατέρων ποὺ διδάσκουν τὰ ἀντίθετα. Προβάλλουν λέγει οἱ δεφένσορες αὐτοὶ τοῦ Λατινικοῦ ψευδοβαπτίσματος τὸ ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας συνήθισε νὰ τοὺς δέχεται, κατὰ τὴν ἐπιστροφή τους μὲ ἅγιο Μῦρο. Καὶ αὐτὸ ἀκόμη ἂν γίνεται φανερώνει καθαρὰ ὅτι, συμβαίνει ἐπειδὴ εἶναι αἱρετικοί.
Οὔτε μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία σήμερα νὰ μεταχειρισθῇ τὴν Οἰκονομία τῆς Β´ καὶ Στ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Διότι οἱ θεῖοι Πατέρες ποὺ ἐφήρμοσαν τὴν Οἰκονομία, παραμερίζοντας προσωρινὰ τοὺς Ἀποστολικοὺς κανόνας μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς ἐπιστροφῆς των ἐπέτυχον τοῦ σκοποῦ τούτου. Καὶ μὲ τὴν οἰκονομία αὐτὴ οἱ αἱρετικοὶ ἔγιναν ἡμερώτεροι καὶ ἐπέστρεψαν στὴν εὐσέβεια καὶ σὲ λίγους χρόνους ἢ τελείως ἐξέλιπον ἢ ἔμειναν πολὺ λίγοι.
Δέχεται ὁ ἅγιος ὅτι καλῶς οἱ πρὸ ἡμῶν Πατέρες οἰκονόμησαν καὶ ἀποδέχθηκαν μὲ Θεῖο Μῦρο τοὺς Λατίνους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, διότι ὁ Παπισμὸς τότε ἤκμαζε καὶ κατεῖχε ὅλες τὶς δυνάμεις τῶν Βασιλείων τῆς Εὐρώπης, τὸ δὲ δικό μας Βασίλειο ἔπνεε τὰ λοίσθια. Ἦταν τότε ἀνάγκη νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ οἰκονομία, γιὰ νὰ μὴ ἐξεγείρῃ ὁ πάπας τὰ λατινικὰ γένη ἐναντίον τῶν Ἀνατολικῶν, ὥστε νὰ αἰχμαλωτίζουν καὶ νὰ φονεύουν καὶ μύρια ἄλλα κακὰ καὶ δεινὰ νὰ πράττουν. Τώρα ὅμως ποὺ ἡ λύσσα τοῦ παπισμοῦ δὲν ἰσχύει καὶ ἡ Θεία Πρόνοια κατέβαλε τὴν ἐπηρμένην ὀφρὺ τῶν παπικῶν, τὶ χρειάζεται πλέον ἡ οἰκονομία; Ἡ οἰκονομία ἔχει μέτρα καὶ ὅρια, καὶ δὲν εἶναι παντοτινὴ καὶ ἀόριστη. Τὴ στιγμὴ μάλιστα ποὺ στὸν παπισμὸ συνεχίζει νὰ ὑπάρχει ἀνυποχώρητη καὶ σατανικὴ ἐπιμονὴ στὴν αἵρεση. Ὁ ἅγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας ἀναφέρει τὰ ἑξῆς : «Ὁ κατ᾿ οἰκονομίαν λοιπὸν ποιῶν τι, οὐχ ὡς ἁπλῶς καλὸν τοῦτο ποιεῖ, ἀλλ᾿ ὡς πρὸς καιρὸν χρειῶδες». Εἶναι κακὴ οἰκονομία λέγει ὁ ἅγιος Νικόδημος αὐτὴ ποὺ οὔτε τοὺς Λατίνους μποροῦμε νὰ ἐπιστρέψωμε, ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς γινόμεθα παραβάται τῶν ἱερῶν κανόνων, δεχόμενοι τὸ ψευδοβάπτισμα τῶν αἱρετικῶν. «Οἰκονομητέον γὰρ ἔνθα μὴ παρανομητέον» λέγει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος· ἕως ὅτου ἐφαρμοσθῆ ἡ οἰκονομία, πάντως οἱ Ἀνατολικοὶ ἐβάπτιζον τοὺς Δυτικοὺς καθώς μαρτυρεῖ ἡ ἐν Λατερανῷ τῆς Ρώμης τοπικὴ Σύνοδος τοῦ 1215. Καὶ ὅτι δὲν λειτουργοῦσαν σὲ ναοὺς ποὺ πρότερον ἐλειτούργησαν οἱ Λατίνοι, ἂν πρῶτα δὲν ἔκαναν ἁγιασμό.
Τῆς οἰκονομίας λοιπὸν παρελθούσης, ἡ ἀκρίβεια καὶ ἡ τήρηση τῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας παίρνουν τὴν φυσική τους θέση.
Το Κύριε Ελέησον και η σημασία του
Το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», και συντομότερα «Κύριε ελέησον», από τον καιρό των Αποστόλων χαρίστηκε στους Χριστιανούς και ορίστηκε να το λένε ακατάπαυστα, όπως και το λένε.
Τι σημαίνει όμως τούτο το «Κύριε ελέησον», είναι πολύ λίγοι σήμερα που το ξέρουν, κι έτσι φωνάζουν καθημερινά ανωφελώς, αλλοίμονο, και ματαίως το «Κύριε ελέησον», και το έλεος του Κυρίου δεν το λαβαίνουν γιατί δεν ξέρουν τι ζητούν.
Γι’ αυτό πρέπει να ξέρομε πως ο Υιός και Λόγος του Θεού, αφότου σαρκώθηκε και έγινε άνθρωπος και υπέμεινε τόσα πάθη και σταυρώθηκε και χύνοντας το πανάγιο αίμα Του εξαγόρασε τον άνθρωπο από τα χέρια του διαβόλου, από τότε έγινε Κύριος και εξουσιαστής της ανθρώπινης φύσεως.
Και προτού βέβαια σαρκωθεί ήταν Κύριος όλων των κτισμάτων, ορατών και αοράτων, ως δημιουργός και ποιητής τους, όμως των ανθρώπων και των δαιμόνων που δε θέλησαν από μόνοι τους να τον έχουν Κύριο και εξουσιαστή τους, δεν ήταν και Αυτός Κύριος τους, ο Κύριος όλου του κόσμου.
Ο πανάγαθος Θεός δηλαδή, και τους Αγγέλους και τους ανθρώπους τους έκανε αυτεξούσιους και τους χάρισε το λογικό, να έχουν γνώση και διάκριση· γι’ αυτό, ως δίκαιος που είναι και αληθινός, δε θέλησε να τους αφαιρέσει το αυτεξούσιο και να τους εξουσιάζει με τη βία και χωρίς τη θέλησή τους.
Αλλά εκείνους που θέλουν να είναι κάτω από την εξουσία και διακυβέρνησή Του, εκείνους ο Θεός και τους εξουσιάζει και τους κυβερνά· εκείνους πάλι που δε θέλουν, τους αφήνει να κάνουν το θέλημα τους, ως αυτεξούσιοι που είναι.
Για τούτο και τον Αδάμ που πλανήθηκε από τον αποστάτη διάβολο κι έγινε κι αυτός αποστάτης του Θεού και δε θέλησε να υπακούσει στην εντολή Του, τον άφησε ο Θεός στο αυτεξούσιό του και δε θέλησε να τον εξουσιάζει τυραννικά.
Αλλά ο φθονερός διάβολος που τον πλάνησε εξαρχής, δεν έπαψε κι έπειτα να τον πλανά, ώσπου τον έκανε παρόμοιο στην αλογία με τα κτήνη τα ανόητα και ζούσε πλέον σαν ζώο άλογο και ανόητο.
Μα ο πολυέλεος Θεός τον σπλαχνίστηκε τελικά κι έτσι χαμήλωσε τους ουρανούς και κατέβηκε στη γη (Ψαλμ. 17, 10) κι έγινε άνθρωπος για τον άνθρωπο· και με το πανάχραντο αίμα Του τον λύτρωσε από τη δουλεία της αμαρτίας και δια μέσου του ιερού Ευαγγελίου τον οδήγησε πως να ζει θεάρεστα.
Και, κατά τον Θεολόγο Ιωάννη, μας έδωσε εξουσία να γίνομε τέκνα Θεού(Ιω. 1, 12) και με το θείο βάπτισμα μας αναγέννησε και μας ανέπλασε και με τα άχραντά Του μυστήρια τρέφει καθημερινά την ψυχή μας και τη ζωογονεί.
Και μ’ ένα λόγο, με την άκρα Του σοφία βρήκε τον τρόπο να μένει πάντοτε αχώριστος μ’ εμάς κι εμείς με Αυτόν, για να μην έχει πλέον καθόλου τόπο σ’ εμάς ο διάβολος.
Ορισμένοι όμως από τους Χριστιανούς, ύστερα από τόσες χάριτες που αξιώθηκαν και υστέρα από τόσες ευεργεσίες που έλαβαν από τον Δεσπότη Χριστό, πλανήθηκαν πάλι από το διάβολο και εξαιτίας του κόσμου και της σάρκας ξεμάκρυναν από το Θεό και κατακυριεύονται από την αμαρτία και από το διάβολο κάνοντας τα θελήματά του.
Όμως δεν είναι τελείως αναίσθητοι ώστε να μην αισθάνονται το κακό που έπαθαν. Καταλαβαίνουν το σφάλμα τους και γνωρίζουν την υποδούλωσή τους, αλλά δεν μπορούν αυτοί μόνοι τους να γλυτώσουν και γι’ αυτό προστρέχουν στο Θεό και φωνάζουν το «Κύριε ελέησον» για να τους ευσπλαχνιστεί ο πολυέλεος Κύριος και να τους ελεήσει, να τους δεχτεί σαν τον άσωτο υιό (Λουκ. 15, 20) και να τους δώσει πάλι τη θεία χάρη Του και μέσω αυτής να γλυτώσουν από τη δουλεία της αμαρτίας, ν’ απομακρυνθούν από τους δαίμονες και να λάβουν πάλι την ελευθερία τους, για να μπορέσουν με τον τρόπο αυτό να ζήσουν θεάρεστα και να φυλάξουν τις εντολές του Θεού.
Αυτοί λοιπόν οι Χριστιανοί που, όπως είπαμε, με τέτοιο σκοπό φωνάζουν το «Κύριε ελέησον», αυτοί θα επιτύχουν εξάπαντος και το έλεος του πανάγαθου Θεού και θα λάβουν τη χάρη Του να ελευθερωθούν από τη δουλεία της αμαρτίας και να σωθούν.
Εκείνοι όμως που δεν έχουν είδηση από αυτά που είπαμε, μήτε γνωρίζουν τη συμφορά τους που είναι καταδουλωμένοι στα θελήματα της σάρκας και στα κοσμικά πράγματα, μήτε έχουν ευκαιρία να συλλογιστούν την υποδούλωση τους, αλλά χωρίς τέτοιο σκοπό φωνάζουν μόνο το «Κύριε ελέησον», περισσότερο από συνήθεια, αυτοί πως είναι δυνατό να λάβουν το έλεος του Θεού;
Και μάλιστα τέτοιο θαυμάσιο και άπειρο έλεος; Γιατί είναι καλύτερα να μη λάβουν το έλεος του Θεού, παρά να το λάβουν και πάλι να το χάσουν, επειδή τότε είναι διπλό το φταίξιμο τους.
Άλλωστε, αν κανείς δώσει κανένα πετράδι πολύτιμο στα χέρια μικρού παιδιού ή κανενός αγροίκου άνθρωπου που να μην ξέρει τι αξίζει, και αυτοί το πάρουν στα χέρια τους και το χάσουν, είναι φανερό πως δεν το έχασαν εκείνοι αλλά αυτός που τους το έδωσε.
Και για να καταλάβεις καλύτερα τα λεγόμενα, συλλογίσου πως στον κόσμο τούτο εκείνος που είναι άπορος και φτωχός και θέλει να πάρει ελεημοσύνη από κάποιο πλούσιο, πηγαίνει και του λέει «ελέησον με», δηλαδή «λυπήσου με για τη φτώχεια μου και δος μου τα αναγκαία».
Και πάλι, εκείνος που έχει χρέος και θέλει να του το χαρίσει ο δανειστής του, πηγαίνει και του λέει «ελέησόν με», δηλαδή «λυπήσου με για την ανέχειά μου και χάρισέ μου αυτό που σου χρωστώ».
Όμοια και ο φταίχτης, θέλοντας να τον συγχωρήσει εκείνος στον οποίο έφταιξε, πηγαίνει και του λέει «ελέησόν με», δηλαδή «συγχώρεσέ με για ό,τι σου έκανα».
Από την άλλη μεριά, ο αμαρτωλός φωνάζει στο Θεό το «Κύριε ελέησον» και δεν ξέρει μήτε τι λέει, μήτε γιατί το λέει, αλλά μήτε τι είναι το έλεος του Θεού που τον παρακαλεί να του το δώσει, μήτε σε τι τον συμφέρει το έλεος που ζητά, και μόνο από συνήθεια φωνάζει «Κύριε ελέησον», χωρίς να ξέρει τίποτε.
Πως λοιπόν να του δώσει ο Θεός το έλεός Του, αφού αυτός, καθώς δεν το ξέρει, το καταφρονεί και πάλι το χάνει σύντομα και αμαρτάνει περισσότερο;
Το έλεος του Θεού δεν είναι άλλο, παρά η χάρη του Παναγίου Πνεύματος, την οποία πρέπει να ζητούμε από το Θεό εμείς οι αμαρτωλοί και να φωνάζομε ακατάπαυστα το «Κύριε ελέησον», δηλαδή «λυπήσου με, Κύριε μου, τον αμαρτωλό, στην ελεεινή κατάσταση που βρίσκομαι, και δέξου με πάλι στη χάρη Σου· δος μου πνεύμα δυνάμεως, για να με δυναμώσει ν’ αντισταθώ στους πειρασμούς του διαβόλου και στην κακή συνήθεια της αμαρτίας· δος μου πνεύμα σωφρονισμού, για να σωφρονιστώ, να έρθω σε αίσθηση του εαυτού μου και να διορθωθώ· δος μου πνεύμα φόβου, για να σε φοβούμαι και να φυλάγω τις εντολές Σου· δος μου πνεύμα αγάπης για να σε αγαπώ και να μην απομακρύνομαι πλέον από κοντά Σου· δος μου πνεύμα ειρήνης, για να φυλάγει την ψυχή μου ειρηνική και να συγκεντρώνω όλους μου τους λογισμούς και να είμαι ήσυχος και ατάραχος· δος μου πνεύμα καθαρότητας, για να με φυλάγει καθαρό από κάθε μολυσμό· δος μου πνεύμα πραότητας, για να είμαι ήμερος στους αδελφούς μου Χριστιανούς και να απέχω από το θυμό· δος μου πνεύμα ταπεινοφροσύνης, για να μη φαντάζομαι τα υψηλά και υπερηφανεύομαι».
Εκείνος λοιπόν που γνωρίζει την ανάγκη που έχει από όλα αυτά και τα ζητά από τον πολυέλεο Θεό, φωνάζοντας το «Κύριε ελέησον», αυτός βεβαιότατα θα λάβει εκείνο που ζητά και θα επιτύχει το έλεος και τη θεία χάρη του Κυρίου.
Όποιος όμως δεν ξέρει τίποτε από αυτά που είπαμε, αλλά από συνήθεια μόνο φωνάζει το «Κύριε ελέησον», αυτός δεν είναι δυνατό να λάβει ποτέ το έλεος του Θεού· γιατί και πρωτύτερα έλαβε πολλές χάριτες από το Θεό μα δεν τις αναγνώρισε, μήτε ευχαρίστησε το Θεό που του τις έδωσε.
Αυτός έλαβε το έλεος του Θεού όταν πλάστηκε κι έγινε άνθρωπος· έλαβε το έλεος του Θεού όταν αναπλάστηκε με το άγιο βάπτισμα κι έγινε ορθόδοξος Χριστιανός· έλαβε το έλεος του Θεού όταν γλύτωσε από τόσους κινδύνους ψυχικούς και σωματικούς που δοκίμασε στη ζωή του· έλαβε το έλεος του Θεού τόσες φορές που αξιώθηκε να κοινωνήσει τα άχραντα μυστήρια· έλαβε το έλεος του Θεού όσες φορές αμάρτησε στο Θεό και τον πίκρανε με τις αμαρτίες του και δεν εξολοθρεύτηκε, μήτε τιμωρήθηκε παιδαγωγικά όπως του έπρεπε· έλαβε το έλεος του Θεού όταν με διάφορους τρόπους ευεργετήθηκε από το Θεό και δεν το αναγνώρισε, αλλά όλα τα λησμόνησε και δε φρόντισε καθόλου για τη σωτηρία του.
Αυτός λοιπόν ο Χριστιανός πως να λάβει το έλεος του Θεού χωρίς να το αισθάνεται και χωρίς να γνωρίζει πως δέχεται τέτοια χάρη από το Θεό, καθώς είπαμε, μήτε να ξέρει τι λέει, αλλά να φωνάζει μόνο το «Κύριε ελέησον» χωρίς κανένα στόχο και σκοπό, εκτός από μόνη τη συνήθεια;
Πηγή: Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, μεταφρ. Αντώνιος Γαλίτης, εκδ. Το περιβόλι της Παναγίας, 1986, ε΄τόμος, σελ. 289-292, Δάκρυα Μετανοίας
Πειραιώς Σεραφείμ: «Θα είναι εθνική προδοσία εάν δεχθούμε τον όρο “Μακεδονία”»
Στο Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr μίλησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, με αφορμή το ζήτημα της ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων.
Ο Σεβασμιώτατος έστειλε ηχηρό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, τονίζοντας ότι το εν λόγω κρατίδιο στηρίζει το ιδεολόγημά του, σε ψευδή ιστορικά στοιχεία.
Επίσης ο Μητροπολίτης Πειραιώς κάνει λόγο για παραχάραξη της ιστορίας, και οποιαδήποτε συζήτηση περί ονομασίας είναι ανόητη και ανωφελής.
"Το θέμα της Μακεδονίας δεν είναι μόνο το όνομα, το θέμα της Μακεδονίας είναι ο αλυτρωτισμός των Σκοπιανών, είναι η εθνικότητα και βέβαια η γλώσσα" τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Σεραφείμ.
Επίσης ο Σεβασμιώτατος πρόσθεσε: "Οι άνθρωποι αυτοί έχουν κατασκευάσει ένα ιδεολόγημα που στηρίζεται σε ψευδή ιστορικά στοιχεία, διότι είναι σλαβικό φύλο που ήρθε στην περιοχή των Βαλκανίων τον 6ο - 7ο μ.χ. αιώνα, δηλαδή χίλια χρόνια σχεδόν μετά τον Μέγα Αλέξανδρο."
"Έχουν κατασκευάσει μία ψευδή ιστορία, εμφανιζόμενοι ως δήθεν οι μόνοι διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά και ως οι μόνοι κληρονόμοι της μακεδονικής ιστορίας και του δήθεν ανύπαρκτου Μακεδονικού έθνους" υπογράμμισε ο Μητροπολίτης Πειραιώς.
Σε άλλο σημείο ο κ. Σεραφείμ τόνισε: "Χωρίς την απεμπόληση του αλυτρωτισμού που περιέχεται στο σύνταγμα τους, στην ψευδή εθνικότητα τους και την κατασκευασμένη γλώσσα τους, οποιαδήποτε συζήτηση για την ονομασία του ψευδοκρατιδίου αυτού, είναι και ανόητη και ανωφελής για την επίλυση του μεγάλου αυτού ζητήματος, αλλά και παραχάραξη της ιστορίας μας και καταστρατήγηση των δικαιωμάτων του λαού μας".
Σε ερώτηση ποια η στάση της Εκκλησίας την επόμενη ημέρα, εάν η Κυβέρνηση συμπεριλάβει τον όρο Μακεδονία στην ονομασία του κρατιδίου, ο Μητροπολίτης Πειραιώς ανέφερε: "Εάν η κυβέρνηση χωρίς την επίλυση του αλυτρωτισμού και χωρίς την αντιμετώπιση των πολλών προβλημάτων, που εμπεριέχει ο αλυτρωτισμός, διότι αυτοί πρέπει να αλλάξουν το σύνταγμα τους, ταυτόχρονα να πάψουν να εμφανίζουν χάρτες όπου εμφανίζουν την Ελληνική Μακεδονία ως δήθεν αλύτρωτη περιοχή την οποία κατέχουν οι Έλληνες κατακτητές, είναι η περίφημη Μακεδονία του Αιγαίου όπως την λένε.
Επίσης να διδάσκουν στα παιδιά τους, στα σχολεία ότι η Ελλάδα κατέχει παράνομα δικό τους ζωτικό χώρο, του δήθεν ανύπαρκτου Μακεδονικού έθνους όπως το λένε, θα έχει διαπράξει δυστυχώς μία τεράστια Εθνική προδοσία."
Κλείνοντας ο Μητροπολίτης Πειραιώς έριξε τα βέλη του κατά της Κυβέρνησης, με αφορμή το πολυνομοσχέδιο που έρχεται προς ψήφιση την Δευτέρα στην Βουλή.
"Η Πειραϊκή Εκκλησία από προχθές μεταδίδει ένα μήνυμα για την απαράδεκτη και φασιστίζουσα και σταλινικού περιεχομένου απόφαση της Κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ - ΑΝ.ΕΛ. στο άρθρο 220 του πολυνομοσχεδίου που έχει κατατεθεί στη Βουλή, προς ψήφιση με την μορφή κατεπείγοντος και θα ψηφιστεί τη Δευτέρα" - τόνισε ο Μητροπολίτης Πειραιώς για το θέμα του ραδιοφωνικού σταθμού της Ιεράς Μητροπόλεως.
Επίσης ο Σεβασμιώτατος πρόσθεσε ότι "με τον τρόπο αυτό αποκλείουν από τις ραδιοφωνικές συχνότητες τα εκκλησιαστικά ραδιόφωνα, ώστε να μη δώσει πλέον άδεια λειτουργίας. Αυτό σημαίνει ότι θα σιγήσει η εκκλησιαστική ερτζιανή ενημέρωση, και αυτός ο πολύτιμος βοηθός της Εκκλησίας στο έργο του ευαγγελισμού του λαού μας, και δεν θα είναι πλέον πρόσφορο μέσον για την επιτέλεση του έργου μας".
"Αυτό αποτελεί μία καταστρατήγηση της θρησκευτικής ελευθερίας μας, είναι μία καταστρατήγηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βέβαια αυτό δεν μπορεί να μείνει στη διάθεση των κυβερνώντων. Η Εκκλησία πρέπει να αντιδράσει γιατί πλέον είναι η ώρα μηδέν" συμπλήρωσε χαρακτηριστικά ο κ. Σεραφείμ.
Κλείνοντας ο Ιεράρχης τόνισε "Εάν αυτό πραγματωθεί και υλοποιηθεί, η Εκκλησία οφείλει να κηρύξει Αυτήν εν διωγμώ και να πάψει οποιαδήποτε σχέση με την άθλια, αντίχριστη και πολέμια της πίστεως Πολιτεία".
Πηγή: romfea.gr
Αναδημοσίευση από:
http://www.pronews.gr/thriskeia/orthodoxia/660889_peiraios-serafeim-tha-einai-ethniki-prodosia-ean-dehthoyme-ton-oro
Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Α.Π.Θ.
Η «ΣΥΝΟΔΟΣ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
ΝΟΘΟΣ ΚΑΡΠΟΣ ΕΞΩΣΥΖΥΓΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
1. Ἡ Κωνσταντινούπολη ἐγκαταλείπει τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ ἀναγνωρίζει ἐκκλησιαστικότητα στοὺς αἱρετικούς
Ὁ συνοδικὸς θεσμὸς δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ λειτουργεῖ στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ μετὰ τὶς θεωρούμενες ἀπὸ ὅλους ἑπτὰ οἰκουμενικὲς συνόδους, μὲ τελευταία τὴν Ζ´ τῆς Νικαίας (787), καὶ τὶς μετὰ ταῦτα θεωρούμενες ἀπὸ πολλούς ὡς Η´ καὶ Θ´, τὴν ἐπὶ Μ. Φωτίου δηλαδὴ τὸ 879 καὶ τὴν ἐπὶ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ τοῦ 1341/1351, συνῆλθαν πολλὲς σύνοδοι μὲ εὐρύτερη ἢ μικρότερη σύνθεση καὶ μὲ σπουδαῖο συνοδικὸ ἔργο. ᾽Ακόμη καὶ κατὰ τὴν Τουρκοκρατία καὶ σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τοῦ 19ου αἰῶνος πάμπολλες σύνοδοι, μὲ τὴν συμμετοχὴ τὶς περισσότερες φορὲς καὶ τῶν πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων ὡς καὶ ἱεραρχῶν ἀπὸ τὰ πρεσβυγενῆ αὐτὰ πατριαρχεῖα, ἀντιμετώπισαν τὰ ἀνακύψαντα θέματα στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα τὸν προσηλυτισμὸ Ὀρθοδόξων πιστῶν ἀπὸ παπικοὺς καὶ προτεστάντες ἱεραποστόλους. Δὲν ἔπαυσε πάντως ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὑπὸ καθεστὼς δουλείας καὶ αἰχμαλωσίας, νὰ ὀργανώνει μὲ τὴν δέουσα ἱεροπρέπεια τὰ τῆς διοικήσεως καὶ τῆς λατρείας της. Πλὴν τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Ρωσίας, ὅλες σχεδὸν οἱ ὀρθόδοξες χῶρες ἦσαν ὑπὸ τὸν Ὀθωμανικὸ ζυγό.
Ἡ παρακμὴ τῶν Ὀθωμανῶν καὶ ἡ δημιουργία νέων κρατῶν, μὲ τὴν παραχώρηση αὐτοκεφαλίας στὶς κατὰ τόπους ἐκκλησίες, ἐμείωσαν τὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως καὶ περιόρισαν τὴν δικαιοδοσία της, ἔδωσαν ὅμως νέα δυναμικὴ στὰ νέα ὀρθόδοξα κράτη νὰ ὀργανώσουν ἐλεύθερα τὰ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου καὶ νὰ λαμπρύνουν τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ζωή. Οἱ μεταξύ τους βέβαια ἀνταγωνισμοὶ καὶ ἐθνοφυλετισμοί, ποὺ ἔφθασαν κάποιες φορὲς καὶ μέχρι τῶν πολεμικῶν συγκρούσεων, παρεμπόδιζαν τὴν ἔκφραση τῆς ἑνότητας τῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν καὶ ἔδιναν τὴν εἰκόνα μιᾶς διεσπασμένης Ἐκκλησίας, μολονότι δὲν ὑπῆρχε τίποτε ποὺ νὰ τὶς χωρίζει στὸ δόγμα, στὴ λατρεία καὶ στὴν διοίκηση. Ἡ μετὰ τοὺς βαλκανικοὺς πολέμους καὶ τὸν α´ παγκόσμιο πόλεμο σταθεροποίηση τῆς πολιτικῆς καταστάσεως δὲν διήρκεσε πολύ, διότι ἀκολούθησαν ἡ Ὀκτωβριανὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1917 στὴ Ρωσία, ποὺ ἔθεσε τὴν μεγαλύτερη καὶ πιὸ δυνατὴ ὀρθόδοξη χώρα καὶ τὴν Ἐκκλησία της σὲ σκληρὸ ἀντιχριστιανικὸ διωγμό, δέσμια τῆς κομμουνιστικῆς δικτατορίας καὶ θηριωδίας, κατάσταση ποὺ ἐπεκτάθηκε σὲ λίγο καὶ στὶς ἄλλες βαλκανικὲς χῶρες, πλὴν τῆς Ἑλλάδος. Ἦλθε κατόπιν ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ τοῦ 1922, μὲ τὰ ἑκατομμύρια τῶν Ἑλλήνων προσφύγων ποὺ ἐγκατέλειψαν τὶς πατρογονικές τους ἑστίες καὶ ἀπογύμνωσαν ἀπὸ ποίμνιο τὴν ἤδη ἀποδυναμωμένη ἀπὸ τὶς αὐτοκεφαλίες «Ἐκκλησία τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων», ποὺ ἔγινε τώρα φτωχότερη.
Στὴν Δύση, ποὺ δὲν γνώρισε τὴν ἰσλαμικὴ τυραννία καὶ δικτατορία, ὁ Παπισμὸς γεμᾶτος ὑπερηφάνεια καὶ αὐτοπεποίθηση συγκάλεσε τὸ 1870 τὴν Α´ Βατικάνειο Σύνοδο ὡς Οἰκουμενική, καὶ ἐδογμάτισε τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ ἀλάθητο τοῦ πάπα, ἐνῶ οἱ Προτεστάντες διηρημένοι καὶ διεσπασμένοι ὀργάνωσαν ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος τὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση ποὺ ὁδήγησε στὴν ἐξωτερική τους ἔστω ἑνότητα στὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». Μέσα σ᾽ αὐτὲς τὶς παγκόσμιες καὶ διαχριστιανικὲς διεργασίες θελήσαμε καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ δώσουμε τὸ παρόν, γιὰ νὰ μὴν εἴμαστε δῆθεν ἀπομονωμένοι καὶ ἀποδυναμωμένοι, ἀλλὰ ὅλος μαζὶ ὁ χριστιανικὸς κόσμος, ἑνωμένος καὶ δυνατός, νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν διπλὴ ἀπειλὴ τοῦ ἀθεϊστικοῦ Κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ ἐπιθετικοῦ Ἰσλάμ. Ἐγκαταλείψαμε ἔτσι τὴν παραδοσιακὴ ἀντιμετώπιση τῶν Δυτικῶν ὡς αἱρετικῶν, ἀλλὰ καὶ ὡς πολιτικὰ καὶ πολιτιστικὰ πιὸ ἐπικίνδυνων ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, καὶ ἀρχίσαμε νὰ ἐρωτοτροποῦμε μὲ τὴν Δύση μὲ τὴν περίφημη οἰκουμενιστικὴ ἐγκύκλιο τοῦ 1920, ποὺ ἀπέστειλε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο «Πρὸς τὰς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», ὀνομάζοντας γιὰ πρώτη φορὰ σὲ συνοδικὸ ἔγγραφο τοὺς αἱρετικοὺς Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες ὡς «ἐκκλησίες»1.
Κοντεύουν νὰ κλείσουν ἀπὸ τότε ἑκατὸ χρόνια, καὶ ἡ ἀντιπαραδοσιακὴ αὐτὴ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ἀπαράδεκτη ἐκτροπὴ τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως νὰ μεταμορφώσει τὶς αἱρέσεις σέ «ἐκκλησίες», νὰ χορηγήσει μὲ συνοδικὸ ἔγγραφο ἐκκλησιαστικότητα στοὺς αἱρετικούς, ἀποκτᾶ τώρα μὲ τὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης πανορθόδοξη συνοδικὴ κατοχύρωση μὲ τὸ προβληματικὸ κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον», ποὺ διαιρεῖ καὶ διχάζει τὴν Ἐκκλησία. Ἡ αἰχμάλωτη τώρα στὸν Οἰκουμενισμὸ τῆς Δύσεως Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως προσπαθεῖ νὰ παρασύρει καὶ νὰ πείσει τὶς ἄλλες ὀρθόδοξες τοπικὲς ἐκκλησίες, ὡς προκαθημένη καὶ ὡς Μητέρα Ἐκκλησία τῶν νεωτέρων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ὅτι οἱ καιροὶ ἄλλαξαν, ὅτι ἡ Πατερικὴ Παράδοση καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ποὺ ἀπαγορεύουν τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τὶς συμπροσευχές, πρέπει νὰ ἀλλάξουν, νὰ προσαρμοσθοῦν στὶς δῆθεν νέες ἀνάγκες τῶν καιρῶν, οἱ κήρυκες τῶν ὁποίων μοναδικὸ στόχο ἔχουν νὰ προκαλέσουν διαιρέσεις καὶ σχίσματα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸ νὰ ἀρνοῦνται τὴν ἀποκλειστικότητα τῆς σωτηρίας ἐν Χριστῷ καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀποκλειστικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τῆς μόνης Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὄντως ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς δι᾽ Αὐτοῦ σωτηρίας.
2. Μελέτιος Μεταξάκης, Ἀθηναγόρας, Βαρθολομαῖος, οἱ τρεῖς σκυταλοδρόμοι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ
Ἤδη ἡ Ἡμερολογιακὴ Μεταρρύθμιση τὸ 1924 μὲ πρωτεργάτη τὸν μασόνο πατριάρχη Μελέτιο Μεταξάκη, ἐπιβληθεῖσα πραξικοπηματικῶς, χωρὶς πανορθόδοξη ἀπόφαση, ἐτραυμάτισε καὶ τραυματίζει σκληρὰ μέχρι σήμερα τὴν ἑορτολογικὴ ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων2, ἐνῶ ἡ ἔκτοτε ἀρξαμένη συζήτηση γιὰ σύγκληση Οἰκουμενικῆς Συνόδου μὲ βασικὴ θεματολογία οἰκουμενιστική, ποὺ ὅρισε ὁ ἐν λόγῳ καινοτόμος πατριάρχης, ἔθεσε δυστυχῶς τὶς βάσεις καὶ τὰ θεμέλια ὄχι γιὰ μία ἀληθινὰ Ὀρθόδοξη Σύνοδο, ἀλλὰ γιὰ μία ψευδοσύνοδο οἰκουμενιστικῶν προδιαγραφῶν, βασικὸς στόχος τῆς ὁποίας δὲν ἦταν ἡ ἐπίλυση ἐπειγόντων καὶ φλεγόντων θεμάτων, ἀλλὰ ἡ νομιμοποίηση τῶν αἱρέσεων ὡς ἐκκλησιῶν. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι, ἐνῶ στὸν κατάλογο τῶν θεμάτων γράφτηκαν καὶ διαγράφτηκαν πολλὰ θέματα, μερικὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὄντως φλέγοντα, ὅπως τὸ Ἡμερολογιακό, τῆς χορηγήσεως αὐτοκεφάλου καὶ ἄλλα, τὸ μόνο ποὺ παρέμεινε ἀπὸ τότε σταθερὰ καὶ δὲν ἐτόλμησε κανεὶς νὰ τὸ θίξει εἶναι τὸ θέμα «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον», ἤτοι «Σχέσεις τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα», πού, ἐπειδὴ εἶναι δεδομένες καὶ ἀμετάβλητες μὲ βάση τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Πατέρες, προσπαθοῦν νὰ τὶς ἀλλάξουν καὶ νὰ προκαλέσουν νέα σχίσματα καὶ διαιρέσεις.
Ἡ μεταξάκεια περίοδος δὲν εἶχε καλὴ συνέχεια καὶ λόγῳ ἀντιδράσεων στὸ σῶμα τῆς ἱεραρχίας στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ λόγῳ ἀπροθυμίας τῶν λοιπῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν νὰ ἀκολουθήσουν τὶς καινοτομίες τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅπως φάνηκε ἀπὸ τὰ ἀπαντητικὰ γράμματά τους στὶς ἀνιχνευτικὲς τῶν προθέσεών τους πατριαρχικὲς καὶ συνοδικὲς ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902 καὶ 1904 τοῦ πατριάρχου Ἰωακεὶμ τοῦ Γ´. Τὴν σκυτάλη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ παρέλαβε ἀπὸ τὸν Μεταξάκη ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ποὺ κατέλαβε τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τὸ 1948 μὲ βίαιη ἔξωση τοῦ προκατόχου του Μαξίμου τοῦ Ε´, πρόσωπο τῆς ἐμπιστοσύνης τῶν Ἀμερικανῶν καὶ γνωστῶν μυστικῶν ἑταιρειῶν, τῶν ὁποίων ἦτο μέλος. Δὲν θὰ προχωρήσω σὲ ἄλλες ἀναλύσεις, γιατὶ τὰ πράγματα εἶναι γνωστὰ στοὺς περισσοτέρους. Αὐτὸ ποὺ ἀξίζει νὰ ἀναφερθεῖ εἶναι ὅτι ἡ ἑνότητα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου ἐπιδιώχθηκε ἀπὸ τοὺς σχεδιαστὰς εἰς βάρος τοῦ κύρους καὶ τῆς ἀξιοπρέπειας τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ πρωτεργάτη τὸν Ἀθηναγόρα, μὲ δύο ἀπαράδεκτες ἐκκλησιολογικὰ κινήσεις. Νὰ γίνουν μέλη τοῦ παναιρετικοῦ προτεσταντικοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (ποιῶν «Ἐκκλησιῶν»;) σταδιακὰ ὅλες οἱ αὐτοκέφαλες ὀρθόδοξες ἐκκλησίες, πρωτοστατούσης τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καὶ νὰ ἀρχίσει ἡ προσέγγιση μὲ τοὺς Παπικούς, οἱ ὁποῖοι τῇ ἐπιδράσει τῶν αὐτῶν κύκλων εἶχαν ἀρχίσει νὰ ἐγκαταλείπουν τὴν αὐστηρὴ ἐκκλησιολογική τους ἀποκλειστικότητα, καὶ νὰ ἀναγνωρίζουν κάποια στοιχεῖα ἐκκλησιαστικότητας στοὺς ἐκτὸς τῆς παπικῆς μάνδρας Χριστιανούς. Εἶναι ἐξόχως χαρακτηριστικό, καὶ ἔχει ἐπισημανθῆ ἀπὸ πολλούς, ὅτι τὴν ἴδια ἐποχὴ ποὺ προετοιμαζόταν καὶ λειτουργοῦσε ἡ Β´ Βατικάνειος Σύνοδος (1962-1965) τὴν ἴδια ἐποχὴ καὶ μὲ παρόμοια ἐκκλησιολογικὴ γραμμὴ καλοῦσε ὁ Ἀθηναγόρας στὴν Ρόδο τὶς τρεῖς «Πανορθόδοξες Διασκέψεις» (1961, 1963, 1964) καὶ τὴν τετάρτη στὸ Chambésy τῆς Γενεύης (1968), οἱ ὁποῖες καθόρισαν καὶ τὸν πρῶτο κατάλογο θεμάτων τῆς μελλούσης νὰ συνέλθει Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου καὶ ὁδήγησαν στὶς «Διορθόδοξες Προπαρασκευαστικὲς Ἐπιτροπές» καὶ στὶς «Προσυνοδικὲς Διασκέψεις» ἀπὸ τὸ 1971 μέχρι τὴν σύγκληση τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης τὸν Ἰούνιο τοῦ 2016. Ἐπὶ πενήντα πέντε ἔτη (55) μετὰ τὴν «Α´ Πανορθόδοξη Διάσκεψη» τῆς Ρόδου (1961) καὶ ἐπὶ σαράντα πέντε ἔτη (45) μετὰ τὴν «Α´ Διορθόδοξη Προπαρασκευαστικὴ Ἐπιτροπή» στὴν Γενεύη (1971) καὶ σαράντα ἔτη (40) μετὰ τὴν «Α´ Προσυνοδικὴ Πανορθόδοξη Διάσκεψη» στὴν Γενεύη (1976), ἑτοιμάζεται καὶ μαγειρεύεται καὶ κοσκινίζεται ἡ πολυθρύλητη καὶ προσδοκώμενη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καὶ ποιό εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα; Ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης τοῦ Ἰουνίου τοῦ 2016.
Οὐδέποτε στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας χρειάσθηκε τόσος χρόνος γιὰ νὰ ἑτοιμασθεῖ μία σύνοδος, διότι οἱ σύνοδοι ἀντιμετώπιζαν πάντοτε φλέγοντα καὶ ἐπείγοντα θέματα, ποὺ δὲν ἐπέτρεπαν χρονικὲς καθυστερήσεις καὶ παρατάσεις, ἀλλὰ ἀπαιτοῦσαν ἄμεση ἀντιμετώπιση. Ποῦ ὀφείλεται ἆραγε αὐτὴ ἡ καθυστέρηση καὶ ἀδυναμία νὰ συγκαλέσουμε μία μεγάλη σύνοδο οἰκουμενικῶν προδιαγραφῶν, ποὺ νὰ ἀνταγωνίζεται, νὰ στέκεται ἐπάξια ἀπέναντι στὴν Β´ Βατικάνειο Σύνοδο, ἡ ὁποία προετοιμάσθηκε τάχιστα, ἔλαβαν μέρος 2.500 ἐπίσκοποι, ἔναντι τῶν 150 στὴν δική μας «μεγάλη» τῆς Κρήτης, διήρκεσε ὄχι μία ἑβδομάδα, ἀλλὰ δύο ἔτη, καὶ παρήγαγε θεολογικὰ κείμενα μὲ τὰ ὁποῖα μέχρι σήμερα ἀσχολεῖται ἡ θεολογικὴ ἔρευνα, ἀκόμη καὶ ἡ Ὀρθόδοξη, καὶ γενικῶς συγκέντρωσε τὸ παγκόσμιο ἐνδιαφέρον ἐπὶ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, ἐνῶ ἡ δική μας χάθηκε καὶ ἐξαφανίσθηκε, ὅσο ἀκόμη διαρκοῦσε ἡ βραχύβια, μερικῶν ἡμερῶν, ζωή της; Γιατί τόση βία καὶ σπουδὴ νὰ κλείσουν γρήγορα τὰ θέματα, νὰ μὴ δίνεται ἐπαρκὴς χρόνος στὶς συζητήσεις, νὰ μὴ μετέχουν ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι, νὰ μὴν ἔχουν ὅλοι δικαίωμα ψήφου, νὰ μὴν εἶναι ἀνοικτὲς οἱ συζητήσεις ὄχι μόνον στοὺς δημοσιογράφους, ἀλλὰ καὶ στὸν κλῆρο καὶ στὸν λαό, καὶ νὰ φυλάσεται ἀπὸ ἀστυνομικὲς δυνάμεις ὁ περιβάλλων χῶρος; Γιατί φοβόμαστε τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἂν οἱ ἀποφάσεις μας εἶναι θεάρεστες, εὐαγγελικὲς καὶ πατερικές;
3. Γιατί διήρκεσε τόσο πολὺ ἡ προσυνοδικὴ διαδικασία;
Ἡ ἀπάντηση δὲν εἶναι δύσκολη. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ οἱ σκοποὶ τῆς «Συνόδου» δὲν ἐκινοῦντο στὴν ὀρθόδοξη συνοδικὴ παράδοση, ἡ ὁποία βασικῶς προϋποθέτει ὅτι κάθε σύνοδος ἀκολουθεῖ καὶ σέβεται τὶς ἀποφάσεις τῶν προηγουμένων συνόδων «ἑπομένη τοῖς Ἁγίοις Πατράσι»• καταδικάζει τὶς συμπροσευχὲς ποὺ ἐκεῖνες ἀπαγόρευσαν καὶ τὶς αἱρέσεις ποὺ ἐκεῖνες κατεδίκασαν, σὰν νὰ εἶναι ὅλες οἱ σύνοδοι συνεδρίες μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς συνόδου. Καταπολεμεῖ καὶ ἀναθεματίζει νέες αἱρέσεις ποὺ ἐμφανίσθηκαν καὶ ἀνησυχοῦν τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιμετωπίζει ποιμαντικὰ καὶ διοικητικὰ προβλήματα καὶ γενικῶς φροντίζει νὰ τηρεῖται ἀπαρασάλευτα ἡ εὐαγγελικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση. Τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν ἔπραξε ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, ἀλλὰ ἀκριβῶς τὰ ἀντίθετα. Ὄχι μόνο δὲν ἐπανέλαβε τὴν καταδίκη τῶν αἱρέσεων ποὺ οἱ παλαιὲς σύνοδοι κατεδίκασαν, ὅπως τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ, ἀλλὰ ἀντίθετα τὶς ὀνόμασε ἐκκλησίες. Ἀντὶ νὰ καταδικάσει τὴν νέα παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν εἰσήγαγε συνοδικὰ μέσα στὴν Ἐκκλησία ἐπαινώντας τὰ ἀπαράδεκτα κείμενα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων καὶ τὴν ἐξευτελιστικὴ συμμετοχή μας στὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», δηλαδὴ στὸ προτεσταντικό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Αἱρέσεων». Ἀπέφυγε νὰ καταδικάσει τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖες ἔγιναν πλέον συρμὸς καὶ μόδα· ἀντίθετα τὶς ἐπεκύρωσε μὲ τὴν συμπροσευχὴ τῶν ἑτεροδόξων παρατηρητῶν στὶς διάφορες ἀκολουθίες. Δὲν ἀσχολήθηκε, ἀντίθετα διέγραψε ἀπὸ τὴν θεματολογία τὸ καυτὸ καὶ ἐπεῖγον θέμα τοῦ Ἡμερολογίου, δὲν ἔλυσε τὸ θέμα τῆς Διασπορᾶς οὔτε τοῦ αὐτοκεφάλου, καὶ ἁπλῶς ἐνόμισε ὅτι καλύπτει ὅλα αὐτὰ τὰ κενὰ μὲ γενικόλογες θεολογικὲς διακηρύξεις στὸ μήνυμα καὶ στὴν ἐγκύκλιο ποὺ ἐξαπέστειλε.
Ἡ ὀρθόδοξη καὶ παραδοσιακὴ ἀντιμετώπιση ὅλων αὐτῶν τῶν θεμάτων δὲν ἦταν ἐπιθυμητὴ στοὺς σχεδιαστὰς τῆς «Συνόδου». Σὲ κάθε φάση τῆς μακρόχρονης προετοιμασίας ἡ ἀγρυπνοῦσα συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας ἤγειρε ἀντιρρήσεις. Σεβαστοὶ Γέροντες καὶ Ἅγιοι νεώτεροι τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καὶ μαχητικοὶ ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας, τὸ Ἅγιον Ὄρος σύσσωμο, ἡ πάλαι ποτὲ παραδοσιακὴ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, πολλοὶ καθηγηταὶ τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, χριστιανικὲς ἀδελφότητες καὶ σωματεῖα, καὶ πλῆθος πιστῶν, ἀντιδροῦσαν στὴν σύγκληση τῆς Συνόδου3, διότι ἐγνώριζαν τοὺς ἀντορθόδοξους στόχους της. Δὲν εἴχαμε ἐδῶ τὸν ἀλάθητο καὶ πρῶτο πάπα γιὰ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει, ὅπως ἔκανε μὲ τὴν Β´ Βατικάνειο Σύνοδο, ἡ ὁποία ἂς σημειωθεῖ, παρὰ τὶς κάποιες ἐκσυγχρονιστικὲς καὶ προτεσταντίζουσες ἀποφάσεις της, δὲν ἔθιξε καθόλου τὰ οὐσιώδη ἐκκλησιολογικὰ δόγματα τοῦ Παπισμοῦ. Καθυστεροῦσαν, λοιπόν, κοσκίνιζαν καὶ μαγείρευαν οἱ μάγειροι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέχρις ὅτου ἀλλάξουν ἐπὶ τὸ εὐνοϊκώτερο οἱ συνθῆκες γιὰ τὴν σύγκληση τῆς οἰκουμενιστικῆς τους «Συνόδου». Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος τῆς μακροχρόνιας προετοιμασίας καὶ ἀντιπαραδοσιακῆς καθυστέρησης. Δὲν τοὺς ἔβγαινε ἡ οἰκουμενιστική «Σύνοδος», ποὺ θὰ διέκοπτε τὴν συνέχεια τῆς Συνοδικῆς Πατερικῆς Παραδόσεως.
Ἡ αἰφνίδια ἐπίσπευση τῆς σύγκλησης τῆς «Συνόδου» ἀπὸ τὸν τρίτο μεγάλο σκυταλοδρόμο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὸν πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, μετὰ τοὺς Μελέτιο Μεταξάκη καὶ Ἀθηναγόρα, ὀφείλεται στὴν ἐκτίμηση, ὅτι τὸ κλῖμα τώρα εἶναι εὐνοϊκό. Ἡ παραδοσιακὴ καὶ συντηρητικὴ μέχρι τοῦ ἀειμνήστου ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἄλλαξε πορεία καὶ πλεύση πρὸς τὸν Οἰκουμενισμό· στὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχουν ἐμφυτευθῆ οἰκουμενιστικοὶ πυρῆνες ποὺ τὸ διχάζουν καὶ τὸ ἐμποδίζουν νὰ ἐκφρασθεῖ παραδοσιακά· οἱ Θεολογικὲς Σχολὲς ἔχουν υἱοθετήσει μὲ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν καθηγητῶν τὸ οἰκουμενιστικὸ ψευδοόραμα, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν ὑποστήριξη τῆς ἵδρυσης Τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν, ἀπὸ τὴν μετατροπὴ τοῦ ὀρθοδόξου μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν σὲ θρησκειολογικὸ καὶ ἀπὸ πλῆθος δημοσιευμάτων καὶ ἐκδηλώσεων· οἱ θεολόγοι τοῦ «Καιροῦ» καὶ τῆς «Μεταπατερικῆς Θεολογίας» τοῦ Βόλου καλύπτονται καὶ ἐνισχύονται ἀπὸ πατριαρχικές, ἀρχιεπισκοπικὲς καὶ ἐπισκοπικὲς εὐλογίες, ἐνῶ ξεθεμελιώνουν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸν σωτήριο «καιρό» τῆς Κ. Διαθήκης τὸν μετατρέπουν σὲ καιρὸ ἀπωλείας, προσαρμογῆς καὶ καινοτομίας. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία τῆς Μεγάλης Ρωσίας συμπλέει μετὰ χαρᾶς μέσα στὰ θολὰ νερὰ τῆς οἰκουμενιστικῆς ἐκτροπῆς, ἐνῶ θὰ μποροῦσε ἀνταποκρινόμενη στὰ ἀντιοικουμενιστικά, ἀντιπαπικά, ἀντιδυτικὰ αἰσθήματα τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ νὰ ἀνατρέψει τὴν καταστροφικὴ πορεία. Καὶ ὁ δικός μας εὐσεβὴς λαός, ὁ ἑλληνικός, ζαλισμένος ἀπὸ τὰ μνημόνια, τὴν φορολογία, τὴν ἀνεργία, τὴν αἰφνίδια ἀνατροπὴ τῶν βιωτικῶν του σχεδίων καὶ προγραμμάτων, στήνεται στὶς οὐρὲς τῶν τραπεζῶν, τῶν ἐφοριῶν, τῶν συσσιτίων, προσπαθεῖ νὰ ἐξασφαλίσει τὸν ἐπιούσιο, νὰ ἐπιβιώσει καί, πλὴν ὀλίγων, ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ πνευματικά.
4. ῾Η «Σύνοδος» τῆς Κρήτης δὲν εἶναι γέννημα τῆς Ὀρθοδοξίας.
Νὰ λοιπόν, ποιά κατάλληλη στιγμή, ποιό εὐνοϊκὸ κλῖμα περίμεναν τὰ κλιμάκια τῆς Νέας Ἐποχῆς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς Πανθρησκείας, γιὰ νὰ τερματίσουν τὸ κοσκίνισμα καὶ τὸ μαγείρεμα ἐπὶ ἕνα σχεδὸν αἰώνα, καὶ νὰ συγκαλέσουν ἐσπευσμένα τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης. Ἀπατῶνται ὅμως, ἂν νομίζουν, ὅτι, ὅπως ξεγέλασαν πολλὲς ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες καὶ πολλοὺς ἐπισκόπους -εὐτυχῶς ὑπάρχουν καὶ αὐτοὶ ποὺ δὲν ξεγελάστηκαν- θὰ ἐξαπατήσουν καὶ τὴν γρηγοροῦσα συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, θὰ ἐξαπατήσουν τελικῶς τὸν Θεό, τὸν ἱδρυτὴ καὶ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν, καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν καὶ ἀποδιώκει τὰ πνεύματα τῆς πλάνης καὶ τῶν αἱρέσεων. Ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης ὡς καρπὸς καὶ γέννημα ἀλλοτρίων πνευμάτων θὰ ἀπορριφθεῖ καὶ θὰ σβήσει ἀπὸ τὶς δέλτους τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας ὡς νόθο γέννημα κακῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ὠδίνων, τοῦ ἔρωτα καὶ τῆς ἀγάπης κάποιων προκαθημένων πρὸς τὶς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐκεῖ κυοφορήθηκε καὶ ἐκεῖ γεννήθηκε· δὲν εἶναι τέκνο καὶ γέννημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· στὴν Κρήτη μᾶς τὴν ἔφεραν ἁπλῶς γιὰ ἀναγνώριση, ἀλλὰ τὸ DNA της δὲν εἶναι συμβατὸ μὲ τὰ βιολογικὰ χαρακτηριστικὰ τῶν Πατέρων τῆς Ὀρθοδοξίας. Δὲν μᾶς εἶχε προειδοποιήσει ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιὰ τὶς ἐρωτικὲς προτιμήσεις τοῦ Ἀθηναγόρα; Ταιριάζει ἀπόλυτα στὴν συνάφεια: «Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ὅπως φαίνεται, ἀγάπησε μίαν ἄλλην γυναῖκα μοντέρνα, ποὺ λέγεται Παπικὴ Ἐκκλησία, διότι ἡ Ὀρθόδοξος Μητέρα μας, δὲν τοῦ κάνει καμίαν ἐντύπωσι, ἐπειδὴ εἶναι πολὺ σεμνή»4.
______________________________________________
1 Γιὰ ὅλη αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ στὴν Κωνσταντινούπολη βλ. περισσότερα εἰς Πρωτοπρεσβυτέρου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, «Ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία στὸν Οἰκουμενισμό. Ἡ μεγάλη ἀνατροπὴ τοῦ 20οῦ αἰώνα», εἰς τὸ πρόσφατο βιβλίο μας: Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἢ νὰ ἀνησυχοῦμε; Θεσσαλονίκη 2016, ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον», σελ. 15-48.
2 Γιὰ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση καὶ γενικῶς τὸν οἰκουμενιστικὸ ρόλο τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη βλ. περισσότερα στὴν μελέτη μας «Παλαιὸ καὶ Νέο Ἡμερολόγιο. Γιατί ἀπέσυρε τὸ φλέγον θέμα ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος;» Θεοδρομία 18 (2016) 264-291 καὶ στὸ προαναφερθὲν στὴν ὑποσημ. 1, βιβλίο μας, στὶς σελ. 179-216, ὅπου παρατίθενται πολλὲς ἀρνητικὲς ἐκτιμήσεις γιὰ τὸν ἐσχάτως πολυεπαινούμενο πολυπράγμονα καὶ καινοτόμο πατριάρχη.
3 Ὅλες αὐτὲς τὶς ὑγιεῖς ἀντιδράσεις βλ. στὸ εἰδικὸ ἀφιερωματικὸ διπλὸ τεῦχος τῆς Θεοδρομίας Ἰανουάριος-Ἰούνιος 2016.
4 Ἀπὸ ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ὁ Ἅγιος Παΐσιος στὸν ἀείμνηστο Γέροντα π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο γιὰ δημοσίευση στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» μὲ ἡμερομηνία 23 Ἰανουαρίου 1968. Ὁλόκληρο τὸ κείμενο τῆς ἐπιστολῆς βλ. εἰς Θεοδρομία 12 (2010) 420-423. Γιὰ τὴν ἀρνητικὴ στάση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία συνήθως ἀποσιωπᾶται βλ. τὸ ἀφιερωματικὸ εἰς αὐτὸν τεῦχος τῆς Θεοδρομίας Ἀπρίλιος-Ἰούνιος 2015.
ΠΗΓΗ
Αναρτήθηκε από ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ στις 8/30/2016 09:47:00 μ.μ.
Αντιδράσεις:
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Ετικέτες ΑΓΙΑ ΑΝΥΠΑΚΟΗ, ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΕΣ, ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΑ, ΑΡΧΙΜΑΣΩΝΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ, ΓΑΤΑΚΙΑ ΖΗΖΙΟΥΛΑ, ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, ΚΑΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ, ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ, ΛΥΚΟΠΟΙΜΕΝΕΣ, ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΑΙΡΕΣΙΣ, ΝΕΟΑΘΕΪΣΜΟΣ, ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΣΜΟΣ, ΝΕΟΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΣΜΟΣ, ΝΕΟΦΑΝΑΡΙΩΤΕΣ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ κ.κ.Βαρθολομαίος, ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ, ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΑ
Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016
«ΦΙΛΟΙ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟΥ», «Υποβαθμίζετε η εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος, του κλήρου και λαού», ναι ή όχι;
1.ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ // ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ! 2.ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΟΝΟΜΑΖΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ «ΑΓΙΑ»!!!
3.«Τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού» (Κάλαντα Χριστουγέννων).
Είναι σίγουρο ότι υποβαθμίζετε η εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος (κλήρου και λαού). Μπορεί πτυχία να μην έχουμε αλλά ένα «Πιστεύω» και «Μία αγία» Εκκλησία τα γνωρίζουμε.
<ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΩ ΑΠ’ ΤΟ «ΠΙΣΤΕΥΩ» ΠΟΥ ΜΕ ΑΙΜΑ ‘ΓΙΩΝ ΠΟΤΙΖ’ ΟΛ’ ΤΗ ΓΗ>
Ο π. Αθανάσιος Αναστασίου Προηγούμενος Ι. Μ. Μεγάλου Μετεώρου είπε: «Δεν είναι πνευματικός αυτός που σήμερα δεν μιλάει για τον Οικουμενισμό, όπως και για την προδοσία της πίστης μας που επιχειρείται μέσα από αυτήν την Σύνοδο». Οικουμενισμός τι; Σε μία σύντομη παρουσίαση θα λέγαμε πως Οικουμενισμός είναι το Παγκόσμιο Κίνημα του 20ου και 21ου αιώνα του απατεώνα, εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού! Έχει ως θεμελιακό σκοπό του την πονηρή ένωση των 318 ιστορικών «Εκκλησιών» του Προτεσταντικού κόσμου με την «Μία, αγία, καθολική, και αποστολική Εκκλησία» μας. Σύνθημά τους έχουν το «ο Θεός Μας αΓαπάει»! Και, όποιος δεν Γκρεμίζει τοίχους (δηλ. τα δόγματα), αλλά και δεν χτίζει μαζί τους Γέφυρες «αΓάπης» είναι άπης< άπιστος ή καλύτερα όπως ο ίδιος ο Πάπας δήλωσε, «δεν είναι χριστιανός»! Ο Πάπας είπε: «Ένας άνθρωπος που σκέφτεται να ανεγείρει τείχος, και όχι να χτίσει γέφυρες, δεν είναι χριστιανός»! (http://www.tovima.gr/world/article/?aid=777916). Στα λεγόμενα των Οικουμενιστών δεν θα βρίσκαμε καλύτερη απάντηση από τα δύο λιονταράκια* - λογάκια που ψιθύρισε ο υποψήφιος για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων Ντόναλντ Τραμπ στα αυτιά του Πάπα: «Αισχρέ» και «Πιόνι»! «Χρησιμοποιούν (είπε) τον Πάπα σαν πιόνι και θα έπρεπε να ντρέπονται»!!! (http://www.tovima.gr/world/article/?aid=777916). Η δεύτερη λέξη κλειδί, ισχύει φυσικά και για τον δεύτερο μεγάλο πατέρα της Οικουμένης, τον οικουμενικό μας. Δυστυχώς! Ευχόμαστε όμως ο Κύριος να ανοίξει με τα κλειδιά αυτά, τα αυτιά της δικής μας καρδίας και… «Ο Θεός να ελεά μας»( Αγία Σοφία Κλεισούρας).
Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος τολμά λίγο πριν την Σύνοδο και δημοσιεύει κείμενο αποδεικτικό με τον τίτλο: Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κατηγορείται…… Είπε ο π. Αμβρόσιος: «Μερικά πραγματικά γεγονότα οδηγούν ενίοτε την πέννα μας σε μια αυστηρή κριτική τοποθέτησή μας έναντι του Παναγιωτάτου Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου. Είμεθα υποχρεωμένος για μια ακόμη φορά να χρησιμοποιήσουμε την γλώσσα της αληθείας, αποβλέποντες όχι στην κολακεία των Προσώπων, αλλά στη δόξα της Μητρός Εκκλησίας και στην υπηρεσία της Αληθείας του Χριστού! Άλλωστε με την Α.Θ.Π. τον Πατριάρχην μας κ. Βαρθολομαίον γνωριζόμεθα από της εποχής, που αμφότεροι ήμασταν Διάκονοι! Ιδού, λοιπόν, μερικά δεδομένα, ένεκα των οποίων αποφασίσαμε να αναδημοσιεύσουμε ένα όχι και τόσο κολακευτικό κείμενο για τον Πατριάρχη μας, καθώς προαισθανόμεθα, ότι, μετά τήν Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης, η Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και η «Θυγατέρα» Εκκλησία της Ελλάδος θα οδηγηθούν σε κρίση! Αιτία θα είναι η επεκτατική και η κατακτητική Του διάθεση σε βάρος της Εκκλησίας της Ελλάδος! Είθε τα πράγματα να μας διαψεύσουν»!
(Εμείς καταθέτουμε 2 από τα 4 «Δεδομένα»!) Συνεχίζει ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος: « Δεδομένον 1ον. _________Η πρόσφατη συνάντηση του Πάπα της Ρώμης κ. Φραγκίσκου και του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στη νήσο Λέσβο, με πρόφαση την δήθεν συμπαράσταση προς τους πρόσφυγες, επλήγωσε βαθύτατα την καρδιά μας ως Ορθοδόξων. Διότι εκεί ο Πάπας της Ρώμης με την υπεροπτική συμπεριφορά Του, κεκαλυμμένη πάντοτε με ένα ανθρωπιστικό δήθεν ένδυμα, έλλαμψεν ως ο Μέγας Ηγέτης της Χριστιανωσύνης στον σύγχρονο κόσμο, ενώ την ίδια ώρα ο ημέτερος Πατριάρχης, ο Ηγέτης της αληθινής Χριστιανωσύνης και της ανόθευτης Ορθοδοξίας, παρίστατο ως ο «φτωχοσυμπέθερος» στην όλη υπέρ-μεγαλοπρεπή υποδοχή Του!
Δεδομένον 2ον. __________Ως δεύτερον, θα θέλαμε να απαριθμήσουμε την αναμενόμενη Μεγάλη Πανορθόδοξο Σύνοδο, η οποία πρόκειται να συνέλθη στην Κρήτη τον επόμενο μήνα Ιούνιο, όπου - κατά την ταπεινή μας γνώμη- η Ορθοδοξία θα εξέλθη τραυματισμένη και πολυ-πληγωμένη! Κραυγές αγωνίας ακούονται ήδη από πολλές κατευθύνσεις! Θιασώτες του Οικουμενισμού, δηλ. «Οικουμενιστές» Ιεράρχες και Πανεπιστημιακοί Διδάσκαλοι, θα έχουν τον πρώτο λόγο»!
Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος πριν περάσει στο «επικριτικό για τον Οικουμενικό» σημείωμα του, δηλώνει: ________ «Εκ προοιμίου δηλούμεν, ότι ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΟΛΑ, όσα καταγράφονται εκ μέρους τρίτων προσώπων στο παρακάτω επικριτικό για τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη σημείωμα. Πλήν όμως η καταγραφή πράξεων και ενεργειών του Πατριάρχου μας, διά των οποίων έχει σκανδαλισθή το Πλήρωμα της Εκκλησίας, θα είναι χρήσιμη σε ένα τόσο Μεγάλο Εκκλησιαστικό Ηγέτη, ιδιαίτερα τώρα που ετοιμάζεται για το μεγάλο τόλμημα, την σύγκληση δηλ. της Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου. Πρέπει εκεί ο Παναγιώτατος να συμπεριφερθή -εάν τελικά πραγματοποιηθή η Σύναξη-, με περισσή σύνεση, ώστε να αμβλύνη ή και να διορθώση την μέχρι σήμερα κακήν εικόνα, την οποίαν έχει δώσει στο Πανορθόδοξο Πλήρωμα με πράξεις όχι απλώς απαράδεκτες, αλλά ενίοτε και προδοτικές για την Ορθοδοξία μας, όπως π.χ. είναι η μετάβασή Του στην Εβραϊκή Συναγωγή, οι συμπροσευχές Του με τους Ρωμαιοκαθολικούς, ο χαρακτηρισμός του Κορανίου ως «το άγιο Κοράνιο» κ. ά.» [(Αίγιον, 16 Μαΐου 2016 + Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ) http://aktines.blogspot.gr/2016/05/blog-post_67.html].
Στην ίδια δημοσίευση και «ΩΣ ΕΝΔΕΙΞΙΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ» ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος καταθέτει μία « ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ» αλλά και παράξενη για όλους εμάς τους λαϊκούς που εδώ και 80+1 χρόνια υποφέραμε από «Υπνηλία»… και τώρα τρομάζουμε από τους κρότους της Κρήτης και με τα δήθεν πρωτάκουστα αυτά θορυβώδη νέα!
Προσπερνούμε τώρα τις όποιες συνειδησιακές μας δυσκολίες.. καθώς και τα πρώτα 7 ‘’άρθρα’’ και: << 8)«Έχει αναγνωρίσει [ο Οικουμενικός] εκτός από το βάπτισμα των Παπικών και το βάπτισμα της Ευαγγελικής Εκκλησίας (Προτεσταντών), (περιοδικό «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ» τεύχος 38/2004, σελ. 21, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» 17.12.2004, σελ. 1 και περιοδικό «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ» τεύχος 498, σελ. 22).
9) Την 13.3.2007 του απενεμήθη διεθνές Παπικό βραβείο για τη συμβολή του στην κίνηση του οικουμενισμού (περιοδικό «ΒΟΑΝΕΡΓΕΣ» τεύχος 32, σελ. 82).
10) Είναι μασώνος 33ου βαθμού (περιοδικό «ΒΟΑΝΕΡΓΕΣ» τεύχος 45/2009, σελ. 57 και περιοδικό «ΑΓΙΟΣ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΙΤΗΣ» τεύχος 260/2013, σελ. 32 και 33 και εφημερίδα «ΚΑΘΟΛΙΚΗ» 29.10.87).
11) Εις τον «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟΝ» φ. 1804, σελ. 6, χαρακτηρίζεται ως πηγή πάσης διοικητικής ανωμαλίας εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν και αστείρευτος πηγή πνευματικής μολύνσεως των Ορθοδόξων>> [(Αίγιον, 16 Μαΐου 2016 + Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ) http://aktines.blogspot.gr/2016/05/blog-post_67.html].
Εν κατακλείδι εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, συνεχίζουμε, στο «Πιστεύω» μας να ομολογούμε ότι υπάρχει ένα βάπτισμα’ «Εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών», ενώ ο υπνωτισμένος «Οικονομικός» μας (με τις κλεμμένες και παράνομες «οικονομίες» του και καινοτομίες του) δημόσια διατρανώνει ότι «το ξεβάπτισμα» των Προτεσταντικών «Σχολών» στην κολυμπήθρα της Σύνοδο της Κρήτης, και το νέο όνομα τους («Εκκλησίες») είναι έγκυρο και αναγνωρισμένο! Και από ποιόν είναι αναγνωρισμένο παρακαλώ; Από αυτόν τον ίδιο και από 12 ακόμη μεταπτυχιακούς μαθητές του; Και ο Ορθόδοξος πιστός τι λέει; Συμφωνεί;… ΟΧΙ !
Καλά τα όσα ακούσαμε αλλά καλύτερο τέλος αδελφοί μου είναι να πούμε: Ποίος είμαι εγώ ο λαϊκός να μιλάω ή αλλιώς και καλύτερα* ποιος νομίζεις ότι είσαι, έχεις το δικαίωμα να σιωπάς;…. ΟΧΙ.
Ο Πειραιώς Σεραφείμ φωνάζει το μεγάλο ΟΧΙ εδώ και καιρώ, αλλά ποιος έχει αυτιά για τέτοιες φωνές! Λέει: «Πως είναι δυνατόν η Ορθόδοξη Εκκλησία από τη μια μεριά να χαρακτηρίζει μέλη του Π.Σ.Ε. [που είναι και Προτεστάντες], στο δικό της κείμενο, ως ομολογίες, ‘με τις οποίες ασφαλώς και δεν ευρίσκεται εκκλησιολογικά στο ίδιο επίπεδο’ και από την άλλη να αναγνωρίζει ‘ως Εκκλησία τα ολίγα εκείνα μέλη του, (ποιά είναι αυτά;)…. των οποίων αναγνωρίζει το βάπτισμα και μετά των οποίων διεξάγει θεολογικό διάλογο’; Και πως είναι δυνατόν να αναγνωρίζει στα ‘ολίγα αυτά μέλη’ εκκλησιαστικότητα και βάπτισμα, καθ’ ον χρόνον αυτά δεν έχουν επιστρέψει στην ορθοδοξία;» (http://www.dogma.gr/dialogos/mitropoli-peiraios-h-panorthodoxi-synodos-tis-kritis).
ΕΠΙΜΕΤΡΟ
ΤΕΛΙΚΑ, το «Ένα δώρο για σένα!» και για «ΚΑΘΕ ΣΠΙΤΙ» με αποστολέα τον ίδιο τον κ. Βαρθολομαίο, θα το δεχτείς και εσύ λαϊκέ ως «Σύνθημα» και ως «Σύμβολο μιας νέας πίστης», και ως απόδειξη και της δικής σου συμφιλίωσης με τις Προτεσταντικές Εκκλησίες ή όχι; ΠΡΑΓΜΑΤΙ, η σύνοδος της Κρήτης άνοιξε τον δρόμο αυτό, της συμφιλίωσης μας, της ‘’Εκκλησίας’’ δηλαδή με την Αίρεση! … Και απόδειξη της επίσημης συμφιλίωσης μας είναι το φιλικό πρόσωπο του Οικουμενιστή κ. Βαρθολομαίου προς τους αιρετικούς (Προτεστάντες κ.α.α.), και ταυτόχρονα εχθρικό προς τους πιστούς! Και μήπως αυτός ο ίδιος διώκει (ήδη τους απλούς Μοναχούς του Αγίου Όρους), με την δική του φωνή… και με τα δικά του απαλά χεράκια σβήνει τα ονόματα τους από τους καταλόγους των Ιερών Μονών; ΟΧΙ.
ΤΕΛΙΚΑ, το γεγονός της ανταπόδοσης, που έζησε η πόλη μας αλλά και κάθε σπίτι, από τα δώρα των Προτεσταντών, θα το δεχτείς και μέσα στην καρδιά σου; ΠΑΝΩ, στο γνωστό «ΠΑΚΕΤΟ,ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΣΠΙΤΙ», τα άπειρα παιδιά του Προτεσταντικού κόσμου, μεταξύ αυτών και πολλά ελληνόπουλα απόφοιτα των Θεολογικών Σκολιών «Σχολών» μας, δήλωσαν με τα πάσης βεβαιότητας: «! ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΙΡΕΣΕΙΣ…!». Αλήθεια από πού το άκουσαν’ ότι στο εξής δεν λογαριάζονται με τους αιρετικούς; Ποια Σύνοδος, τους το βεβαίωσε;
Βεβαίως, μην αδικούμε τα παιδιά γιατί μοίρασαν αυτά+ τα δώρα αυτά! Αυτά τα ‘’δώρα’’ που άλλοι έγραψαν σε Πατριαρχικούς Κώδικες, αυτά που άλλοι τύπωσαν και σφράγισαν με το «Αισχρό» λογότυπο αυτής της Συνόδου, όπου τα δύο λιοντάρια* του Επισκοπικού Θρόνου ήσαν φιμωμένα και έμοιαζαν μάλλον με ψαράκια (Ι.Χ.Θ.Υ.Σ) που το ένα στραμμένο προς τη δύση και το άλλο προς την ανατολή, έμοιαζαν παγιδευμένα (σαν τους δύο Πάπες) και έτοιμα να πηδήσουν και να χαθούν στα νερά της ‘’Κριτικής’’ θάλασσας! Μην αδικούμε λοιπόν τα παιδιά γιατί μοίραζαν σακούλες ως άλλα «Πιόνια» ή καλύτερα ως άλλοι καλοί Σαμαρείτες (Άνθρωποι καλής θελήσεως) που και έσπευσαν να μοιράσουν τα δώρα μΑζί με το γιορτινό μήνυμα της διάσπασής μας και του χωρισμού μας από έναν βάρβαρο άντρα και μια «ομάδα πονηρής εργασίας», που έκατσαν σώγαμπροι (σων και καλά) στο Σπίτι μας!
ΤΕΛΙΚΑ* Εσύ το «ΚΑΘΕ ΣΠΙΤΙ» ΑΚΟΥΣ;
Τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού
κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού.
Τρίγωνα κάλαντα μεσ' τη γειτονιά
ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά.
Άστρο φωτεινό, θα 'βγει γιορτινό,
μήνυμα να φέρει από τον ουρανό.
Μες στη σιγαλιά ανοίγει η αγκαλιά
και κάνει η αγάπη στη καρδιά φωλιά.
ΤΕΛΙΚΑ* Στο σπίτι σου και στον Οίκο της καρδιάς Του (δηλ. το Ναό της Ενορίας σου) θα τους δεχτείς; Θα ανοίξεις την αγκαλιά σου; Το επιτρέπουν οι κανόνες, το σηκώνει η συνείδησή σου; ΟΧΙ.
Τρίγωνα κάλαντα στο μικρό χωριό
και χτυπά Χριστούγεννα το καμπαναριό.
Τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού
και μας φέρνουν μήνυμα του μικρού Χριστού.
Τρέχουν τα παιδιά μέσα στο χιονιά,
ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά.
Μες στη σιγαλιά άνοιξ' η αγκαλιά
κι έκανε η αγάπη στη καρδιά φωλιά.
Τρίγωνα κάλαντα κέφι και χαρά
ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά.
Τρίγωνα κάλαντα χρόνια σας πολλά
ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά.
ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ* Το θέμα μας ήταν: « Η συμμετοχή του κλήρου και του λαού. Μία Πανορθόδοξη Σύνοδος χωρίς το ορθόδοξο πλήρωμα».
ΤΕΛΙΚΑ: «Υποβαθμίζετε η εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος (κλήρου και λαού)» ή όχι; ΝΑΙ.
ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 15 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016
ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΚΑΙ, ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ // ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ! ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΟΝΟΜΑΖΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ «ΑΓΙΑ»!!!
ΜΙΑ ‘’ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΤΙΚΗ’’ ΜΕΛΕΤΗ.
[Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 3/7/2016 ]. Οι Αγιορείτες Πατέρες με την ανοικτή Επιστολή τους, << Προς: Την Ιερά Κοινότητα Αγίου Όρους, Τούς είκοσι καθηγουμένους μετά των συνοδιών αυτών, Και προς ενημέρωσι του Χριστεπωνύμου Πληρώματος της Εκκλησίας >>…. μας βοηθούν να διαπραγματευτούμε ένα πολύ σοβαρό θέμα που έχει προκύψει σχετικό με τις θέσεις και τις απόψεις που διατυπώνουν πολλοί κληρικοί και λαϊκοί της πόλης μας, για την Σύνοδο της Κρήτης. Απλανής οδηγός μας στο επιχείρημα αυτό θα είναι τα γνωστά και πολύ διαδεδομένα λόγια του Μητροπολίτη Φλωρίνης Πρεσπών και Εορδαίας, π. Θεόκλητου. [FLASHE της Δ. Μακεδονίας (15/4/2016)].
Οι απόψεις τους, αλληλοσυμπληρώνουν, συνθέτουν, και αναδεικνύουν ένα μείζον πρόβλημα που έχει να κάνει με τη θέση και τον ρόλο των λαϊκών στα Εκκλησιαστικά πράγματα. Προσοχή! Θεμέλιος λίθος της προβληματικής μας αποτελεί η παρακάτω διαπιστωμένη ( δυστυχώς, από λίγους Ορθοδόξους Ιεράρχες μας αλλά και ευτυχώς από όλους σχεδόν τους απλούς Αγιορείτες Πατέρες μας), άποψη και θέση: «Δεν υπήρχε επαρκής ενημέρωση του ορθοδόξου πληρώματος· αντίθετα υπήρχε απόκρυψη των αποφασιζομένων κατά την προσυνοδική διαδικασία… Δεν εκφράζει (έτσι η Σύνοδος) την αγιοπνευματική εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος»!!! Πράγματι, ακόμη και οι Ιερείς μας δεν γνώριζαν… αλλά και ακόμη δεν γνωρίσουν!!! Λένε, ακόμη και σήμερα: Η Εκκλησία θα μιλήσει!!! Ας είναι.
«Μη κρίνετε κατ’ όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνατε» (Ιωαν.7,24).
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, λαϊκοί, ιερείς και Αρχιερείς. Μην κρίνετε επιφανειακά αλλά να κρίνετε με σωστά κριτήρια! Αυτό που επιθυμούμε και ποθούμε είναι η κάθαρση της Εκκλησίας από παντός στοιχείου που την κατασπιλώνει, είτε λαϊκού, είτε κληρικού και ταυτόχρονα επιθυμούμε την αναζωπύρωση του προφητικού και διδασκαλικού χαρίσματος, του πιστού λαού μας. Ο σύγχρονος ρόλος των λαϊκών μέσα στην Εκκλησία του Χριστού αλλά και μέσα στο σύγχρονο κόσμο αποτελεί μεγάλο και νευραλγικό εκκλησιαστικό πρόβλημα και είναι απαράδεκτο από άμβωνα να ακούγονται «φωνές» που εκφράζουν απόψεις αιρετικές, απόψεις που ‘’βαρλαμίζουν’’! Ακούσαμε από άμβωνα να κηρύττουν ότι «αν σπούδασες αρχιτέκτονας, μίλα για αρχιτεκτονική και αν είσαι χτίστης μίλα για ντουβάρια». Εν ολίγοις «μην μιλάς για την Πίστη αφού δεν έχεις σπουδάσει θεολογία»! Άλλη πάλι σχετική «φωνή» διετύπωσε τα εξής: «Εάν θέλω να διορθώσω ένα (θεολογικό) κείμενο, ορθογραφικά ή συντακτικά, θα συμβουλευτώ ένα φιλόλογο και αν θέλω να χτίσω ένα τοιχίο θα συμβουλευτώ ένα οικοδόμο… και αν ένας οικοδόμος μου πει ‘’φιλολογική’’ γνώμη, θα του πω, κοίτα το ντουβάρι’ εάν είναι στραβό»!
Επίσης άλλο απαράδεκτο που εμφανίζεται έντονα σήμερα –και το τόνιζε πριν από πολλά χρόνια ο καθηγητής της Δογματικής Π. Τρεμπέλας– είναι γνωμικά του τύπου «θα μιλήσει η Εκκλησία» , «θα αποφασίσει η Ιερά Σύνοδος και θα μας πουν τι να πράξουμε»! Τέτοιες θέσεις προσβάλλουν την Εκκλησία του Χριστού και μόνο. Όλα τα παραπάνω γνωμικά είναι απαράδεκτα, γιατί την Εκκλησία δεν την αποτελούν ούτε μόνο οι Ιερείς (Ιεροκρατία = παπισμός με την «Υψηλή Εκκλησία» των Ιερέων και την «Χθαμαλή, χαμηλή Εκκλησία» του όχλου, που δεν γνωρίζει τα της πίστεως κατορθώματα!), ούτε πάλι μόνο οι λαϊκοί (λαοκρατία = Προτεσταντισμός, που δεν δέχεται τα 7 μυστήρια, μαζί και την Ιεροσύνη, και που είναι* το αντίθετο του παπικού κράτους, δηλαδή το κράτος των λαϊκών!).
Τέτοιες θέσεις προσβάλλουν την Εκκλησία του Χριστού και μόνο. Την Εκκλησία του Χριστού, την αποτελούμε όλοι μαζί οι Ορθόδοξοι, ο πιστός λαός του Θεού, Κληρικοί και λαϊκοί! Αυτός ο πιστός λαός του Θεού, ακόμη’ και εάν μείνουν δύο ή τρείς πιστοί σ’ όλον τον κόσμο ( σύμφωνα με την εκκλησιαστική μας συνείδηση), αυτοί λοιπόν, όταν είναι ενωμένοι με τη Κεφαλή της Εκκλησίας μας, τον Ιησού Χριστό… αυτοί και μόνο αποτελούν το ένα σώμα της Εκκλησίας! (Εκκλησία = Σώμα Χριστού)….. Και όσα λέμε τα εννοούμε, γιατί και «εμείς» έχουμε πιστέψει και έχουμε νιώσει ότι αυτός είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος, που «ήλθε στον κόσμο να καλέσει αμαρτωλούς, από τους οποίους ο πρώτος είμαι εγώ» (Α΄ Τιμ. α΄ 15), καθώς λέγει και ο απόστολος των εθνών Παύλος!
Απαντούμε έτσι, με την σειρά μας ,στους σύγχρονους «Ιουδαίους» (δια στόματος Π. Τρεμπέλα) ότι για την αναζωπύρωση του Χαρίσματος δεν είναι απαραίτητη η φοίτηση σε Θεολογικές σχόλες και ακαδημίες, «ουδέ η κατοχή πτυχίου τινός ακαδημαϊκού κατασφαλίζει την αναζωπύρωσιν ταύτην. Αυτή συντελείται δι’ επιμελούς, συνεχούς και μεθ’ ολονέν αύξοντος ζήλου ακορέστου μελέτης του Θείου νόμου κατά τον Θεόπνευστον ψαλμωδόν λέγοντα: "εν τω νόμω Κυρίου μελετήσει ημέρας και νυκτός" [Ψαλμός 1,2]. Συντελείται δια της προσλήψεως της Πατερικής σοφίας, ην προσπορίζει η άοκνος έγκυψις εις τα συγγράμματα τούτων αλλά και δια της, εν προσευχή, θερμή συνεχούς εκζητήσεως του Θείου φωτισμού, όπως καθοδηγή τον την χειροτονίαν λαβόντα εις πάσαν μεν αλήθειαν, εις ορθήν δε κρίσιν και εκτίμησιν των πραγματικών αναγκών της Εκκλησίας, προς σώφρονα και θεοφιλή διακυβέρνησιν αυτής. Τούτου μη γινομένου και μη αναζωπηρών αυτό, όπως ίδη αυτό μεν σβεννύμενον εν εαυτώ ολοτελώς, ευατόν δε εκπίπτοντα της αληθείας και προδίδοντα ταύτην» (Οι λαϊκοί εν τη Εκκλησία, Σωτήρ 1976).
Μετά από αυτά, προχωρούμε συνθέτοντας τις δύο παρακάτω ορθοδοξότατες φωνές:
Α > Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης Πρεσπών και Εορδαίας, π. Θεόκλητος είπε: [Εν όψει της Μεγάλης Συνόδου]: «Έστειλα ένα μεγάλο Υπόμνημα στην Ιερά Σύνοδο με τις απόψεις μου….».
Β> Η ανοικτή Επιστολή των Αγιορειτών Πατέρων [Εν Αγίω Όρει τη 20/6/2016 (3/7/2016 ν. ημερ.), έγραψαν: «Μελετήσαντες μετά πάσης προσοχής τα κοινοποιηθέντα τελικά κείμενα της λεγομένης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, καθώς και τις απαντήσεις εγκρίτων θεολόγων και μητροπολιτών, προαγόμεθα όπως εκθέσωμεν τα ακόλουθα…».
1Η ΜΕΛΕΤΗ: Α > Στη συνέντευξή του, ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Φλωρίνης κ. Θεόκλητος, είπε: «Γράφω εκεί ότι θεωρώ κόκκινες γραμμές: 1ον Να κρατηθεί ατόφια η Ορθοδοξία και να μην θιγεί».
Β> Οι Αγιορείτες Πατέρες έγραψαν: «Μελετήσαντες μετά πάσης προσοχής τα κοινοποιηθέντα τελικά κείμενα της λεγομένης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, καθώς και τις απαντήσεις εγκρίτων θεολόγων και μητροπολιτών, προαγόμεθα όπως εκθέσωμεν τα ακόλουθα. Το συμπέρασμα που αβίαστα εξάγεται εκ της μελέτης των είναι ότι τελικώς η σύνοδος αυτή αποδεικνύεται αντορθόδοξη, ληστρική και αιρετική».
2Η ΜΕΛΕΤΗ: Α> Ο π. Θεόκλητος είπε: «2ον Οι άλλες ομολογίες να μην ονομάζονται "Εκκλησίες", διότι λέει το Σύμβολο της Πίστεως: "Ομολογώ... εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν" που είναι η Ορθόδοξος».
Β> Οι Αγιορείτες Πατέρες έγραψαν: « Επετεύχθη τελικά ο στόχος της εκκλησιαστικοποιήσεως των αιρέσεων, δηλαδή έγινε δεκτό ότι ο Παπισμός καθώς και λοιποί αιρετικοί είναι Εκκλησιές και όχι αιρέσεις…. Νομιμοποιεί (η Σύνοδος) επίσημα και συνοδικά την παναίρεσι του Οικουμενισμού…. Αναγνωρίζει το Προτεσταντικό λεγόμενο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών( γι’ αυτό και ήταν ήδη έτοιμοι οι Προτεστάντες, για να μοιράσουν (δώρο σε κάθε σπίτι) τόνους «Αγίας Γραφής»)…. Παραγκωνίσθηκε και αγνοήθηκε ο ρόλος του Μοναχισμού, και ιδιαίτερα η στάση των Αγιορειτών έναντι του Παπισμού και του Οικουμενισμού (ήδη έχουν αρχίσει οι διώξεις Μοναχών!)».
3Η ΜΕΛΕΤΗ: Α> «3ον Να αναγνωριστούν δύο Μεγάλες Σύνοδοι που καταδίκασαν τον Παπισμό: η 8η και η 9η, που ο λαός τις ονόμασε Οικουμενικές. Είθισθαι, όταν γίνεται μια Μεγάλη Σύνοδος, να αναγνωρίζει τις αποφάσεις και προηγουμένων Μεγάλων Συνόδων» (π. Θεόκλητος).
Β> Οι Αγιορείτες Πατέρες έγραψαν: «Ακολούθησε καινοφανείς μεθοδεύσεις στην θεματολογία και τις πρακτικές της…. Δεν εκφράζει την αγιοπνευματική εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος… Δεν ακολουθεί την αγιοπατερική Παράδοση της Εκκλησίας, μιας και δεν έγινε εξ’ αρχής αναγνώριση όλων των προηγουμένων συνόδων, και κυρίως αναγνώριση ως Οικουμενικών συνόδων της 8ης και της 9ης… Καταλύει αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων. («Η σύνοδος αυτή αποδεικνύεται αντορθόδοξη, ληστρική και αιρετική»)!!!
4Η ΜΕΛΕΤΗ: Α> -[Στη Μεγάλη Σύνοδο] Έπρεπε ο καθένας [Αρχιερεύς] να έχει ψήφο. Αυτοί δεν δίνουν ψήφο. Είναι μια ψήφος [μόνο] του αρχηγού [της αντιπροσωπείας της κάθε Εκκλησίας] (π. Θεόκλητος).
Β> Οι Αγιορείτες Πατέρες έγραψαν: «Ακολούθησε καινοφανείς μεθοδεύσεις στην θεματολογία και τις πρακτικές της… Απέκλεισε τους Επισκόπους και κατέλυσε την Ορθόδοξη συνοδικότητα και εν γένει χρησιμοποιήθηκαν αντορθόδοξοι μέθοδοι στον τρόπο λειτουργίας της».
5Η ΜΕΛΕΤΗ: Α> - Είμαστε κατά του Παπισμού και κατά της παγκοσμιοποιήσεως. Τέρμα! Κόκκινη γραμμή! Ήμασταν ένα δένδρο και αυτοί [Οι Παπικοί] αποκόπηκαν», Α> > - Η ΔΙΣ θα μαζέψει όλες τις γνώμες των επισκόπων της Εκκλησίας της Ελλάδος, θα τις επεξεργαστεί η Γραμματεία της και θα τις μεταφέρει στη "Μεγάλη Σύνοδο"» (π. Θεόκλητος).
Β> Οι Αγιορείτες Πατέρες έγραψαν: «Σύμφωνα με το τελικό κείμενο, “Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον” της λεγομένης “Αγίας και Μεγάλης Συνόδου’’, στη παράγραφο 6 αναφέρεται ότι: «Η Ορθόδοξος Εκκλησιά αποδέχεται την ιστορικήν ονοµασίαν των μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής άλλων ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών. Αποδεχομένη έτσι η Σύνοδος ότι ο Παπισμός είναι Εκκλησιά, συναποδέχεται και τις αποφάσεις των θεολογικών διαλόγων μετά των παπικών, οι οποίοι τώρα λαμβάνουν και συνοδικήν ισχύν. Σε αυτούς, όμως, όπως γνωρίζετε, γίνεται αναγνώρισις εκκλησιαστικού χαρακτήρα, αποστολικής πίστεως, αυθεντικών μυστηρίων και αποστολικής διαδοχής στην Παπική Αίρεση (βλ. κείμενα Μονάχου 1982, Μπάρι 1987, Νέο Βάλαμο 1988, Μπαλαμάντ 1993). Εξ αυτής λοιπόν και μόνον της αποφάσεως, αποδεικνύεται ότι ἡ Σύνοδος αυτή έχει εκπέσει της Ορθοδόξου πίστεως και ομολογίας».
Β>> Οι Αγιορείτες Πατέρες έγραψαν: « Καθιερώνει την μεταπατερική θεολογία…. Νομιμοποιεί επίσημα και συνοδικά την παναίρεσι του Οικουμενισμού…. . Αναγνωρίζει το Προτεσταντικό λεγόμενο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών».
6Η ΜΕΛΕΤΗ: Α> - Έστειλα μια επιστολή [παραίτησης] στη Σύνοδο: "Σας παρακαλώ να με εξαιρέσετε….. Εξ' άλλου, τις θέσεις μου τις υπέβαλα στην Εκκλησία της Ελλάδος με Υπόμνημα". Και εξαιρέθηκα». -Εκεί [στην Πανορθόδοξη Σύνοδο] δεν θα μπορούσα να πω και τίποτα. Τί να κάνω;» (π. Θεόκλητος).
Β> Οι Αγιορείτες Πατέρες έγραψαν: «Σεβαστοί Πατέρες, Μελετήσαντες μετά πάσης προσοχής τα κοινοποιηθέντα τελικά κείμενα της λεγομένης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, καθώς και τις απαντήσεις εγκρίτων θεολόγων και μητροπολιτών, προαγόμεθα όπως εκθέσωμεν το ακόλουθο συμπέρασμα που αβίαστα εξάγεται εκ της μελέτης των είναι ότι τελικώς η σύνοδος αυτή αποδεικνύεται α αντορθόδοξη, ληστρική κ α ι αιρετική, δ ι ό τ ι : Δεν εκφράζει την αγιοπνευματική εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος» !!!
ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Ο Αρχιμ. Αθανάσιος Αναστασίου, Προηγούμενος Ι. Μ. Μεγάλου Μετεώρου, στην Επιστημονική Θεολογική Ημερίδα που έγινε στον Πειραιά (Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στην Αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη») ανέπτυξε το θέμα: « Η συμμετοχή του κλήρου και του λαού. Μία Πανορθόδοξη Σύνοδος χωρίς το ορθόδοξο πλήρωμα», και είπε πως* «δεν είναι πνευματικός αυτός που σήμερα δεν μιλάει για τον Οικουμενισμό, και για την προδοσία της πίστης μας, που επιχειρείται μέσα από αυτήν την Σύνοδο»!!!
Προσοχή! Όσοι δείχνουν παλαιά βιβλία της Εκκλησίας μας και λένε πως ο όρος «Εκκλησίες» υπάρχει ήδη σ’ αυτά… Ψεύδονται, με την έννοια ότι’ μόνο τα τελευταία 50 χρόνια οι αιρετικοί Οικουμενιστές δίνουν μία άλλη ερμηνεία στον όρο Εκκλησία. Δεν θεωρούν ότι «Ήμασταν ένα δένδρο και [πως] αυτοί [Οι Παπικοί] αποκόπηκαν»( π. Θεόκλητος)… αλλά ότι’ οι Άγιοί μας πλανήθηκαν και οδήγησαν στον χωρισμό μας, με την παπική «Εκκλησία» και τις άλλες εκατοντάδες «Εκκλησίες» του Προτεσταντικού κόσμου, της πνευματικής αταξίας και ανωμαλίας.
Οι Οικουμενιστές υποστηρίζουν πως οι αιρετικοί δεν υπήρξαν ποτέ «Αποκομμένοι» από την ¨Μία , αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία» μας (Αοράτος, λένε ήταν ενωμένες όλα αυτά τα χρόνια), και πως ήρθε η ώρα αυτοί οι γνήσιοι κήρυκες της αγάπης να ενώσουν εδώ και τώρα, και να ενώσουν όχι μόνο τις Διαιρεμένες «Εκκλησίες» τους… αλλά και έπειτα να ενωθούν και με κάθε άλλη πίστη και με κάθε απλό και καλόβουλο άνθρωπο, τον οποίο ήδη έχουν βαπτίσει(!), στο πλαίσιο της πανδημίας - Πανθρησκείας τους, με το όνομα: « Άνθρωπος καλής θελήσεως»!!! ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ.
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: ΠΑΝΩ ΑΠΟ 300 ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΠΙΣΤΩΝ, ΑΝΑΜΕΝΟΥΝ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ, ΕΚΕΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ, ΟΠΩΣ ΑΚΟΥΣΑΜΕ! Ο ΘΕΟΣ ΜΕΘ’ ΗΜΩΝ. ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 13 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016 [+ Σύναξις του ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ :(Εις μνήμη των θαυμάτων και ευεργεσιών του Αρχαγγέλου οι χριστιανοί συνηθροίζοντο και εώρταζον]).
ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΚΑΙ, ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ
Νέο διπλό χτύπημα από τον Στρατηγό Φράγκο Φραγκούλη για το Σκοπιανό. Ο Στρατηγός ήταν χείμαρος κατά του διαμεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς ο οποίος έχει ταχθεί υπέρ των Σκοπίων όπως είπε ,και της Κυβέρνησης για τους χειρισμούς της.
«Είναι εφικτή λύση χωρίς το Μακεδονία για την ΠΓΔΜ αρκεί να φύγει ο Μ.Νίμιτς» τόνισε και πρόσθεσε
«Ο Καραμανλής δεν δέχτηκε καμία σύνθετη ονομασία».
Καμία υποχώρηση στον εδώ και δεκαετίες αλυτρωτισμό των Σκοπίων που φτάνει μέχρι τη Θεσσαλονίκη, είπε ο ε.α Αρχηγός ΓΕΣ Φραγκούλης Φράγκος μιλώντας στο Ράδιο98.4 και το Γιώργο Σαχίνη, σημειώνοντας πως όταν παραχωρείς όνομα εκχωρείς ιστορία, ταυτότητα και έδαφος όταν οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις το επιτρέψουν.
Ο Φραγκούλης Φράγκος, βασικός ομιλητής στο συλλαλητήριο της Κυριακής στη Θεσσαλονίκη σημείωσε ότι οι Έλληνες πολιτικοί επείγονται να λύσουν μια υπόθεση που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Σκοπίων και των Νατοϊκών συμμάχων μας πέφτοντας στη παγίδα του ονόματος με το οποίο δεκάδες χώρες έχουν αναγνωρίσει τη FYROM ενώ όλοι ξέρουν ότι το κλειδί στο όνομα το κρατά η Ελλάδα.
Ο στρατηγός Φραγκούλης Φράγκος, πρώην ΥΠΕΘΑ και επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ, θα είναι κεντρικός ομιλητής στο Συλλαλητήριο για τη Μακεδονία που θα γίνει στη Θεσσαλονίκη, την Κυριακή.
Ο ίδιος ο Στρατηγός ξαναχτύπησε και μιλώντας στον realfm 97,8 αναφέρθηκε στο Σκοπιανό και τις διαπραγματεύσεις, τονίζοντας, μεταξύ άλλων, τα εξής:
«Υπάρχει μία επισπεύδουσα υποτιθέμενη ανάγκη να κλείσει τώρα το θέμα. Αυτό μου φάνηκε δυσνόητο ως προς την επίλυση του και αντελήφθην ότι ξεκινάγαμε από εσφαλμένη βάση.
Πολλοί επικαλέστηκαν για να καλυφθούν ότι ξέρετε το 2008 ο Κώστας Καραμανλής δέχθηκε σύνθετη ονομασία και λέω εάν το δέχθηκε που δεν το δέχθηκε, εμείς πάμε και κάνουμε διαπραγμάτευση κατευθείαν από την κόκκινη μας γραμμή, της σύνθετης ονομασίας;
Και γιατί δεν ξεκινάμε ευθύς εξ αρχής από εκεί που πρέπει να φτάσει τελικά στην υποτιθέμενη κόκκινη σου γραμμή, δηλαδή κύριοι δεν δεχόμαστε τον όρο Μακεδονία. Ο στόχος που συμμετέχω είναι να υποβοηθήσω να γεμίσει η φαρέτρα των διαπραγματευτών μας με επιχειρήματα, με αυτά που απαιτούνται για να δώσουν διαφορετικό στίγμα σε αυτό που επιχειρούν σήμερα οι σημερινοί μας φίλοι» δήλωσε.
«Είδαμε ότι ένας καινούργιος φίλος, ο Λαβρόφ που η χώρα του πρώτη αναγνώρισε τα Σκόπια ως Μακεδονία, προσέτρεξε τώρα να μας πει, που πάει να πέσει στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ, ότι δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος.
Δεν το θυμόταν όταν τους αναγνώριζαν;» τόνισε.
«Δεν θέλει κανένας από τους Έλληνες να διαλυθεί το συγκεκριμένο κράτος, δεν έχουμε τέτοιες βλέψεις και είμαστε οι μεγαλύτεροι επενδυτές σε αυτή τη χώρα» συμπλήρωσε.
«Έρχονται οι σύμμαχοι και μας λένε ξέρετε τέσσερις γενιές τώρα πιστεύουν ότι είναι Μακεδόνες, μα και εμείς εκατοντάδες γενιές μεγαλώσαμε και είμαστε οι Έλληνες Μακεδόνες. Πως εσείς λοιπόν βλέπετε επιχείρημα σοβαρό, πως θα ξυπνήσει ο Σκοπιανός το πρωί, που δεν υπάρχει Σκοπιανός σήμερα… υπάρχουν 30% Αλβανοί, υπάρχουν οι μισοί Σλάβοι που λένε είμαστε Βούλγαροι και οι άλλοι που δεν ξέρουν τι είναι και υπάρχουν και κάποιοι ξεχασμένοι Έλληνες.
Όπως γνωρίζετε το 1941 οι κατακτητές Γερμανοί έκαναν απογραφή στη συγκεκριμένη περιοχή και διαπίστωσαν ότι από 800 χιλιάδες κατοίκους, όλες αυτές οι εθνότητες που υπάρχουν, υπάρχουν 100 χιλιάδες Έλληνες. Πάντα αδιαφορούσαμε για τους Έλληνες που ζουν εκτός συνόρων. Ούτε στη Β. Ήπειρο, δείτε τι κάνει ο Ράμα στη Χειμάρρα, ούτε στην Κωνσταντινούπολη, και ήρθε ο σουλτάνος να μας πει στην Κομοτηνή ότι ενδιαφέρεται ως πατερούλης για τους δικούς του, αυτούς που σεβαστήκαμε» είπε ο. κ. Φράγκος.
Ερωτηθείς για την επιρροή της Τουρκίας στα Βαλκάνια δήλωσε:
«Δεν με ανησυχεί, με ενθαρρύνει ότι αυξάνεται η γεωστρατηγική ισχύς και παρουσία της χώρας μου. Διότι ξέρουν πολύ καλά πλέον οι ΗΠΑ ποιος είναι ο ρόλος της Τουρκίας και μακάρι να συνεχίσουν κατ’αυτόν τον τρόπο. Όσο προσπαθούν να επηρεάσουν, όσα τζαμιά κι αν χτίσουν με πράσινα πετροδολάρια, δεν με ανησυχούν».
«Η γεωστρατηγική ισχύς της Ελλάδας αυτή την περίοδο ειδικά είναι ιδιαίτερα αυξημένη. Γι’αυτό δεν αντιλαμβάνομαι γιατί επισπεύδουμε να προστρέξουμε, ούτε ακόμα η απειλή ότι το ΝΑΤΟ θα τους βάλει μέσα τον Ιούνιο με την προσωρινή ονομασία της FYROM, δεν με ανησυχούν αυτά» διευκρίνισε.
«Δεν συμφωνώ με το βέτο. Πρέπει να έχουμε την ευελιξία να βρούμε την πλέον συμφέρουσα λύση σε αυτά τα οποία διαπραγματευόμαστε, να πάρουμε τις εγγυήσεις».
«Δεν είμαι υπέρ των συλλαλητηρίων, αλλά πρέπει να γίνει για να καταλάβουν ότι αυτή η χώρα έχει και κυρίαρχο λαό που μπορεί να διαφοροποιείται από τους όποιους κρατούντες.
Και να το έχουν ως ένα δυνατό χαρτί ότι οι Έλληνες δεν δέχονται την αλλοίωση της Ιστορίας τους, δεν ανέχονται αλυτρωτισμούς από γείτονες».
«Έχουμε πολιτικό έλλειμα ιδιαίτερα στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, διότι δεν υπάρχει συμβούλιο εθνικής ασφαλείας, διότι δεν υπάρχει εθνική στρατηγική, διότι είμαστε το μόνο κράτος που δεν έδωσε το δικαίωμα ψήφου στους αποδήμους» συμπλήρωσε.
«Εφικτή λύση χωρίς τον όρο «Μακεδονία» αρκεί να μην είναι διαπραγματευτής ο Νίμιτς» κατέληξε.
Σ. Καργάκος: Επιζητείται ο τεμαχισμός της Ελλάδας. Δεν είμαστε άξιοι για ελευθερία. Τα δάκρυα του πατριώτη ιστορικού και οι αποκαλύψεις του
16 Ιανουαρίου 2018 - 09:24
Τελευταία τροποποίηση στις 16 Ιανουαρίου, 2018 - 10:53
Εθνικά
619 0 0
Στο τρίτο μέρος της συνέντευξής του ο ιστορικός Σαράντος Καργάκος μας οδηγεί σε απαγορεύμενα μονοπάτια της πραγματικότητας, αυτά που ίσως δεν θέλουν να ακούσουν όσοι μας διοικούν όλα αυτά τα χρόνια είτε γιατί φοβούνται την αλήθεια είτε γιατί ο καθηγητής μπορεί και να λειτουργεί ως η φωνή της συνείδησής τους.
της Μαρίας Γιαχνάκη
Και όμως ο ιστορικός με άριστη γνώση της ιστορίας και των γεγονότων της πατρίδος μας τεκμηριώνει το γιατί επιζητούν τον τεμαχισμό της Ελλάδας, τονίζοντας ότι η αμοιβή της προδοσίας έχει αυξηθεί από την εποχή του Ιούδα και ότι οι Έλληνες την προδοσία την έχουμε στο αίμα μας.
Πως πολεμήσανε τον ηρωισμό μας; Πως γαλουχηθήκαμε να χλευάσζουμε τους εθνικούς μας ήρωες και να θεωρούμε ντροπή τη λέξη πατριωτισμό ; όλα αυτά έπαιξαν ρόλο στην καλλιέργεια της συνείδησής μας που έπαψε να είναι ελληνική.
Συνέκρινε μάλιστα ακόμη και τον Στάλιν με τους Έλληνες ηγέτες που μας κυβερνούν λέγοντας ότι ακόμη και ο Στάλιν ζήτησε τη συνδρομή της εκκλησίας στον πατριωτικό αγώνα ενώ εμείς την πολεμούμε.
Στην ίδιο μέρος της συνέντευξης αποκαλύπτει μάλιστα τα δεινά που πέρασε ο Γκλιγκόροφ όταν τόλμησε να δηλώσει στις κάμερες ότι τα Σκόπια δεν έχουν καμία δουλειά με την Μακεδονία.
Ιδιαίτερα επεξηγηματικός είναι όταν αναφέρεται στο τι θα συμβεί όταν τα Σκόπια ονομαστούν Μακεδονία.
Ποιοι είναι οι κίνδυνοι για την Θράκη ;
Ποιοι είναι οι κίνδυνοι για την Ήπειρο;
Τι θα συμβεί με την Θεσσαλονίκη ;
Ακούστε το τρίτο μέρος της συνέντευξης του ιστορικού
Σαράντος Καργάκος: Δεν είμαστε άξιοι για ελευθερία
Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013
Η πνευματική διάσταση του έργου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Η πνευματική διάσταση του έργου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
(Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης †1 Ιουνίου 2014)
Ο Παπαδιαμάντης σπούδασε φιλόλογος αλλά είναι θεολόγος, γιατί θεολόγος δεν είναι αυτός που έχει ανάλογο πτυχίο, αλλά αυτός που αληθινά προσεύχεται, κατά τον όσιο Νείλο τον Ασκητή.
Θεολόγος ουσιαστικά είναι ο πιστός που ζει αυθεντική χριστιανική ζωή, ο φίλος του Θεού, ο κοινωνός του Θεού, ο άγιος, ο λυτρωμένος, και σεσωσμένος.
Μέσα στην Ορθοδοξία μας κανείς ποτέ δεν σώζεται ατομικά, αλλά περνώντας η ζωή του μέσα από των άλλων, συνδράμοντας με διάφορους τρόπους στη σωτηρία κι εκείνων. Ο Θεός του Παπαδιαμάντη είναι ο Δημιουργός του Σύμπαντος, ο πλάστης του ανθρώπου, ο Παντοδύναμος, ο προνοητής, ο φιλόστοργος πατέρας.
Πιστεύει στο θέλημα του Θεού, στη θεία Πρόνοια, στη θεία Χάρη, στη θεία μισθαποδοσία και δικαιοκρισία. Κατά τον Παπαδιαμάντη η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό είναι να τον υπακούει, να τηρεί τις εντολές του, να τον διακονεί θυσιαστικά στο πρόσωπο του κάθε πλησίον. Οι σχέσεις του ανθρώπου διαταράσσονται διά της αμαρτίας.
Το παπαδιαμαντικό έργο είναι γεμάτο από αμαρτωλούς.
Μέσα από τα μυθιστορήματα και διηγήματά του περιδιαβαίνουν άσωτοι, άθεοι, βλάσφημοι, κλέφτες, φιλόδοξοι, τοκογλύφοι, λαίμαργοι, μέθυσοι, άδικοι, υποκριτές φθονεροί, ακόμη και ιερόσυλοι, αυτόχειρες και φονιάδες. Παρ' όλ' αυτά όλους αυτούς τους αμαρτωλούς ήρωές του τελικά τους συμπαθούμε. Στα πρόσωπά τους συναντούμε τα φιλάμαρτα πρόσωπά μας, αλλά και γιατί συνήθως μετανοούν για τις πράξεις τους.
Ο Παπαδιαμάντης γνωρίζει το ευόλισμο της ανθρώπινης φύσεως, αλλά και τη θεραπεία στο θεραπευτήριο της εκκλησίας διά ειλικρινούς μετανοίας και εξομολογήσεως. Για τον Παπαδιαμάντη η Εκκλησία όπως γράφει είναι η "φιλόστοργη μητέρα και η πηγή πάσης παραμυθίας". Πιστεύει ακράδαντα ότι ο Νεοέλληνας δεν μπορεί εύκολα να μη πιστεύει. Μέσα στην Εκκλησία το έμφυτο θρησκευτικό αίσθημα και συναίσθημα δυναμώνει. Πρέπει να κάνει μεγάλο αγώνα ο Έλληνας για να μη πιστεύει καθόλου και σε τίποτε. Εν τούτοις την απομάκρυνση του κόσμου τη δικαιολογεί ως κλονισμό της αγάπης του στην ελληνορθόδοξη παράδοση, κάτι που συνέτεινε η απώλεια μέρους της αξιοπιστίας, λόγω σκανδάλων εκπροσώπων της Εκκλησίας.
Για τον Παπαδιαμάντη παράδοση είναι όπως λέγει "ζην κατά τον θείον νόμον". Τελικά ομολογεί: "Εγώ είμαι τέκνον γνήσιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εκπροσωπουμένης υπό των επισκόπων της". Σε άλλη περίπτωση βέβαια δεν δυσκολεύεται να τους κρίνει αυστηρά για διάφορες προκλήσεις τους.
Ο Παπαδιαμάντης δεν πιστεύει σ' ένα ιδεολογικό ελληνοχριστιανικό νεφέλωμα. Η πίστη του είναι ακράδαντη στη μεγάλη ανάγκη που έχει ο ελληνισμός τον Χριστιανισμό. Θεωρεί κίνδυνο γα την ελληνική κοινωνία τον μιμητισμό, την ξενομανία, "το να χάσκη τις προς τα ξένα", την είσοδο στην πατρίδα μας του δυτικού τρόπου ζωής. Έτσι παρατηρεί με βαθύ πόνο την αλλοίωση των ηθών, τη χαλάρωση της ορθοδόξου πίστεως του λαού, την παραχάραξη της πλούσιας και ωραίας ελληνικής γλώσσας. Δυστυχώς γράφει "κηρύττεται πλέον φανερά η αγραμματωσύνη, και το ανωφελές του ορθώς γράφειν ή ομιλείν", ώστε "κατήντησε να γίνει όλη σχεδόν η γλώσσα νόθον και κίβδηλον κατασκεύασμα". Ακολουθούν οι Έλληνες γράφει "τα της χριστιανικής λατρείας άνευ πίστεως και χρηστού συνειδότος". Το άηθες, η ηθοφθορία, η ανηθικότητα, το μισάδελφο αρχίζουν να κυριαρχούν κι επικρατούν. Τι θα έλεγε για σήμερα, εκατό έτη μετά, ο θεσπέσιος Παπαδιαμάντης;
Λύση στο πρόβλημα κατά τον Παπαδιαμάντη είναι η εν μετανοία άμεση επιστροφή στην ανόθευτη και γνήσια εκκλησιαστική παράδοση. Συγκεκριμένα τονίζει: "Άμωνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα κα εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεωκοπίας". Οι λόγοι του, αγαπητοί μου, όπως αντιλαμβάνεσθε όλοι πολύ καλά έχουν μια σημαντική επικαιρότητα. Όξυνση του προβλήματος θεωρεί και την απραξία της εκκλησιαστικής αρχής. Την Εκκλησία δεν τη θέλει ούτε εμπορευάμενη ούτε θεατριζόμενη. Η λύση κατ' αυτόν είναι μόνο μία. Επιστροφή εν επιγνώσει στην αγιοτρόφο εμπειρία της Εκκλησίας και βίωσή της. Μέσα στην αγία, σώζουσα και ορθοτομούσα Εκκλησία ο άνθρωπος αναγεννάται, μεταμορφώνεται, οπλίζεται τα όπλα του φωτός και της χάριτος κατά της ποικίλης αμαρτίας και ξανασυναντά τον ζώντα Θεό του ελέους και των οικτιρμών. Στον άνθρωπο ανήκει η μεγάλη επιλογή.
Στο πλούσιο έργο του οι πονεμένες μορφές του συνήθως φθάνουν στη λύτρωση διά της ακριβούς μετανοίας και ζουν τότε μια νέα ζωή. Όχι βέβαια πάντοτε. Ορισμένες χρησιμοποιώντας κακώς την ελευθερία τους παραμένουν στο σκοτάδι. Ο σπουδαίος Σκιαθίτης πεζογράφος μας συχνά περιγράφει "μετ' έρωτος" τη φύση, αλλά δεν είναι ένας φαντασμένος οικολόγος ή ένας ονειροπόλος φυσιολάτρης. Αναφερόμενος και περιγράφοντας περίτεχνα την ωραία φύση πορεύεται προς τον Δημιουργό της και τον μεγαλύνει για την πανσοφία του.
Γράφει για κάποιους τέτοιους σ' ένα του διήγημα. "Μικροί ακούσιοι ειδωλολάτραι, διασώζοντες κατόπιν τόσων αιώνων ασυνείδητον την λατρείαν της φύσεως". Λυπάται πολύ βέβαια όταν καταστρέφεται το κάλλος του φυσικού περιβάλλοντος και γράφει με πόνο ψυχής: "το μιαρόν πνεύμα εισέβαλεν εις τα έργα του Θεού". Μελετώντας το όλο έργο του παρατηρούμε πως όχι ήξερε να γράφει, να περιγράφει, να ηθογραφεί, να κρίνει και να προτείνει λύσεις, αλλά ο ίδιος είχε μια ακέραια στάση, επιλογή φιλόθεης ζωής, φιλάρετου βίου, έντιμης εργασίας, φιλότιμης αδολεσχίας, πορεία, στόχο, λόγο και αξία.
Από νωρίς είχε συνειδητοποιήσει καλά τη ματαιότητα της εγκοσμιότητος, είχε αφοβία θανάτου, θερμή πίστη.
Θέλησε να ζήσει απλά, λιτά, απόμερα, ήσυχα, γαλήνια και νηφάλια. Δεν ψήλωσε ο νους του, δεν υψηλοφρόνησε, στάθηκε πλάι στους ταπεινούς και καταφρονεμένους και τους πέρασε ωραία στο έργο του. Το έργο του Παπαδιαμάντη διασώζει την αγνή λαϊκή ευσέβεια. Οι ιερείς του έργου του είναι απλοί, φτωχοί, ενίοτε και απλοϊκοί, αλλά βιώνουν υπαρξιακά, ακόμη και όταν δεν μπορούν να το εκφράσουν, το μυστήριο του ζώντος Θεού, τη γνήσια ορθόδοξη βιοτή και λειτουργική παράδοση. Με πλήρη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς τους δεν παύουν να δέονται υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης και σωτηρίας των προβάτων του ποιμνίου τους, που τους εμπιστεύθηκε ο ίδιος ο Χριστός. Δεν επιχειρούν "λειτουργικές αναγεννήσεις" αρκούνται και τρέφονται με την υπάρχουσα γνήσια παράδοση, δοξολογώντας συνεχώς τον Ύψιστο κι επικαλούμενοι το άφατο έλεός του.
Ο Παπαδιαμάντης δήλωσε ομολογιακά, χαρακτηριστικά, απερίφραστα και αναντίρρητα: "Το επ' εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε... να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου". Τον πονά η αμαρτία, τον στενοχωρεί η βαβυλωνία της Αθήνας, τον κουράζει το κουτσομπολιό του νησιού του, με τους παρασυρμένους της αμαρτίας, αλλά δεν παύει ν' αγωνίζεται, να ελπίζει, να εμπιστεύεται τον Θεό, να παρουσιάζει κάποιους ήρωές του ως αγίους. Η άτεκνη Σεραϊνώ στον "Γάμο του Καραχμέτη" ο απλός τσομπάνος στον "Φτωχό άγιο", ο ένδοξος νεομάρτυς στο "Η χήρα του Νεομάρτυρος" και άλλοι. Δεν πρέπει να λησμονάμε ότι ο Παπαδιαμάντης είναι υιός ευλαβούς ιερέως, ακολούθου του γνήσια αναγεννητικού, αγιορειτικού κινήματος των ιεροπρεπών Κολλυβάδων. Μεγαλώνει με τις θείες λειτουργίες, τα ιερά βιβλία, τις άγιες εικόνες, τις απαράβατες εκκλησιαστικές παραδόσεις, τα ωραία έθιμα, τα εξαίρετα ήθη.
Μελετούσε τα μυροβόλα συναξάρια, τα πατερικά και νηπτικά κείμενα, την καταπληκτική φιλοκαλία, τις ασματικές ακολουθίες. Ήταν αναγνώστης και ψάλτης. Όλη αυτή η γνώση τον έκανε να πάει να μονάσει στο Άγιον Όρος. Πριν κλείσει όμως χρόνο εκεί στη σκήτη Ευαγγελισμού της Μονής Ξενοφώντος, επέστρεψε στον κόσμο, τρέφοντας πάντοτε μεγάλο σεβασμό για τον μοναχισμό και ιδιαίτερα τον αγιορείτικο.Το εκκλησιαστικό του ήθος τον κάνει να μην είναι οργίλος και φανατικός κατά των αμαρτανώντων ηρώων του έργου του, αλλά και των συνανθρώπων του γενικά.
Ελπίζει στη μετάνοια, πιστεύει στην αγάπη του Θεού, θεωρεί προτιμότερη την ελεημοσύνη από τη δικαιοσύνη.
Αγαπά να προβάλλει τη μετάνοια, όχι ως ιεροκήρυκας επαγγελματίας, αλλά ως συμπάσχων αδελφός.
Η συμπάθεια στον αδύναμο συνάνθρωπο είναι ίδιον του αληθινού χριστιανού, του ευαγγελικού ανθρώπου.
Ο Παπαδιαμάντης λοιπόν μεγάλωσε με βυζαντινές ψαλμωδίες, καθαρά κεριά και αγιορείτικα λιβάνια. Παρέμεινε προσηλωμένος στην Εκκλησία διά βίου. Πίστευε ακράδαντα στον Θεό, στις πρεσβείες των αγίων και της Παναγίας και τα θαύματά τους. Μια φορά, διηγείται ο καλός εξάδελφός του Α. Μωραϊτίδης, έγινε καλά από ισχυρό πονόδοντο ο Παπαδιαμάντης κι έγραψε ολόκληρη ακολουθία στον Άγιο Αντίπα, που προστατεύει όσους πονούν στα δόντια, για να τον ευχαριστήσει.
Δεν ήταν ονειροπόλος του παρελθόντος, αλλά θαυμαστής της αλήθειας,που στήριξε γενεές - γενεών και δημιούργησαν έξοχα έργα πολιτισμού και ορθότητα βίου εμπνευσμένη.
Ο Παπαδιαμάντης σαφώς δεν είναι άγιος με φωτοστέφανο. Είναι όμως ένας αγωνιστής. Δεν είναι μονόχνωτος, κακομοίρης, απομονωμένος, κομπλεξικός, μειονεκτικός και διχασμένος. Είναι ένας εκούσιος κοσμοκαλόγερος, ακτήμων, ελεήμων, πένης, απλός, λιτός, μόνος, σεμνός και ταπεινός. Δεν είναι φιλόσαρκος αλλά φυσιολογικώς πειραζόμενος άνθρωπος. Αγαπούσε το κρασάκι, αλλά δεν ήταν μέθυσος.
Κάποτε ένας μοναχός πήγε να εξομολογηθεί σ' ένα πνευματικό σε μια σκήτη του Αγίου Όρους. Τον βρήκε τον πνευματικό πιωμένο και κάπως ζαλισμένο. Σκανδαλίστηκε και είπε ως άδικα έκανε τον κόπο να έλθει να εξομολογηθεί σ' ένα πνευματικό πότη. Τότε ο πνευματικός, προς μεγάλη του έκπληξη, του είπε: Ναι, τρεις φόρες ήλθες για εξομολόγηση αλλά την αμαρτία εκείνη δεν μου την είπες! Ας μη γινόμαστε τόσο γρήγορα τόσο αυστηροί κριτές και επιτιμητές των πάντων. Την αυστηρότητα καλύτερα ας κρατήσουμε για μας και την επιείκεια για τους άλλους.
Ο Π. Νιρβάνας τον ονομάζει "κοσμοκαλόγερο", τον περιγράφει να βαδίζει σκυφτός με τα χέρια σταυρωμένα πίσω, να κάθεται σε απόμερα καφενεία, συντροφιά με απλούς ανθρώπους, φιλέρημος, ήταν κακοντυμένος, με ξεφτισμένες πάντα τις άκρες των μανικιών του και όταν του πρότειναν 150 δραχμές για ένα του έργο είπε πως του αρκούν οι 100. Έτσι τον παρουσιάζει ιδιότροπο, παράξενο και κοσμόφοβο.
Ο μακαριστός λόγιος Γέροντας Θεόκλητος Διονυσιάτης στο βιβλίο του γι' αυτόν έχει μια άλλη θέση, με την οποία εδώ και συμφωνούμε. Γράφει: "Εάν εμβαθύνουμε στον τρόπο της ζωή του, θα ανακαλύψουμε γνωρίσματα καλογερικής αγωγής και αρετής και τάσεις για υπέρβαση του κοινώς θεωρούμενου καλού.
Τι είναι άλλωστε, η ατημέλητη εμφάνισή του, η τάση συνεχούς φυγής από τους πολλούς, η εκούσια πενία του και οι ασκητικές συνθήκες διαμονής του, παρ' ότι είχε την οικονομική δυνατότητα για βελτίωσή τους -"μου φθάνουν οι εκατό δραχμές"-, οι αγρυπνίες και ψαλμωδίες του, το εκκλησιαστικό ήθος του, η ευαισθησία του σε θέματα εκκλησιαστικών παραδόσεων, οι ελεημοσύνες του από το ορατόν υστέρημά του, η ταπείνωσή του, η αγιότητά του και άλλες αρετές του, αν όχι αντανακλάσεις μοναχικού βίου;".
Ότι αποτελεί για τους Σλαύους ο πολύς Ντοστογιέφσκυ, είναι, θα πρέπει να είναι, για τους Έλληνες ο Παπαδιαμάντης.
Πρόκειται για προφήτη του Γένους. Γράφει: "Μη θρησκευτικά, προς Θεού!".Το ελληνικόν έθνος δεν είναι βυζαντινοί, εννοήσατε; Οι σημερινοί Έλληνες είναι κατ' ευθείαν διάδοχοι των αρχαίων. Έπειτα, επολιτίσθησαν, επροώδευσαν και αυτοί. Συμβαδίζουν με τα άλλα έθνη... Άγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός ή άθεος ή ο,τιδήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν χρέος του, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλεται χάριν πολυτελείας την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν. Αλλά Γρακύλος της σήμερον, όστις θέλει να κάμη δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ' άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις το ύψος και να φανή και αυτός γίγας. Γι' αυτό όπως γράφει "τα πλείστα των υπ' εμού γραφέντων διηγημάτων... είναι μάλλον θρησκευτικά". Ξέρει τι κάνει ο εμπνευσμένος Παπαδιαμάντης.
Με το έργο του καταξιώνεται ως παιδαγωγός του ορθόδοξου ελληνισμού.
Φθάνει με πόνο και ιερή αγανάκτηση να γράφει ευρισκόμενος στην Αθήνα: "Εδώ θεοποιείται φανερά ο Μαμμωνάς. Χιλιάκις καλύτερον θα ήτο εάν υπήρχεν ακόμη η αρχαία ποιητική ειδωλολατρία. Τώρα όμως η πράγματι επικρατούσα θρησκεία είναι ο πλέον ακάθαρτος και κτηνώδης υλισμός. Μόνον κατά πρόσχημα είναι η χριστιανοσύνη"! Τι θα έλεγε σήμερα; Μίσησε τον πλούτο και αγάπησε την πενία. Από τα λίγα που είχε ποιούσε κρυφά και την ελεημοσύνη. Έγραφε αυτό που ζούσε.: "Πρέπει να μένη τις εν τη τάξει εν η ευρέθη απ' αρχής, όσον ταπεινή, όσον πενιχρά και αν φαίνεται αύτη" αιρετωτέρα δε αείποτε η έντιμος ευτέλεια της αδόξου και κομώσης πολυτελείας και τρυφής".
Έζησε και πέθανε φτωχός, σεμνός και ταπεινός. Εκοιμήθη στο ωραίο νησί του πριν εκατό χρόνια κι ένα μήνα τα χαράματα της 3.1.1911, αφού μετάλαβε, ψάλλοντας και κλαίγοντας. Σήμερα οι πολλοί λογοτέχνες μας, οι διανοούμενοι, οι δημοσιογράφοι περί πολλά τυρβάζουν. Αρκετοί ειρωνεύονται τον Παπαδιαμάντη και τον κακολογούν. Τους χαλάει τα σχέδια. Ο γραικυλισμός, ο αθεϊσμός, ο μηδενισμός, η διαφθορά, η φιλοχρηματία, η φιλοσαρκία και η φιλοδοξία επικρατούν και δεν θέλουν να ενοχλούνται από φωνές ισχυρές και αγνές ως του Παπαδιαμάντη, που ο βίος του και το έργο του τους ελέγχει. Κοιμήσου κυρ Αλέξανδρε στην αγκαλιά του νησιού σου ήσυχα. Έκανες το χρέος σου ως Ορθόδοξος και ως Έλληνας.
Η ζωή σου και το έργο σου φωτίζουν το σκοτάδι. Η Ελλάδα που τόσο πολύ αγάπησες, σκοτισμένη, παγιδευμένη, προδομένη, σαγηνευμένη σε ξένες σειρήνες, πάσχει. Φυλακισμένη στα πικρά αδιέξοδα του ατομισμού, του υλισμού και του αθεϊσμού μελαγχολεί και μαραζώνει.
Μακάρι οι σελίδες των έργων σου και το παράδειγμα της ζωής σου να γίνουν παράθυρα ελευθερίας, για την επιστροφή σε μια ζωή χαριτωμένα απλή, γνήσια ταπεινή, αληθινά μετανοημένη, αληθινά χριστιανική.Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ήταν πάντα προσηλωμένος στην Εκκλησία. Δεν τον κούραζε και δυσκόλευε ποτέ αυτή η σχέση. Ήταν ένας αληθινός χριστιανός. Ήταν ένας πιστός δούλος του Κυρίου.
Ήταν αυτός που άκουσε από την αγία Αναστασία "Ύπαγε, ανίατε" ο πόνος θα είναι η ζωή σου...". Μόνο ένας γνήσιος χριστιανός μετά από αυτό το απρόσμενο άκουσμα μπορεί να γράφει: "Ησθανόμην αγρίαν χαράν, διότι η Αγία δεν είχεν εισακούσει την δέησίν μου".
Ο Παπαδιαμάντης δεν είναι απλά ένας ρωμαντικός νοσταλγός μιας περασμένης ωραίας γραφικότητας που δεν υπάρχει, αλλά νοσταλγός μίας ουσιαστικής, αληθινής και καίριας χριστιανικής ζωής, την οποία αξίζει αγαπητοί μου, να βιώσουμε στο έπακρον. Σας ευχαριστώ πολύ για την προσέλευσή σας και την προσοχή σας.
Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης
papadiamantis.org/
ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΛΕΓΟΜΕΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΜΕΝΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΕΙΝ
ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΛΕΓΟΜΕΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΜΕΝΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΕΙΝ από τον ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ, Τετάρτη, 12 Οκτώβριος 2011 στις 9:41 π.μ. ΠΗΓΗ: ΑΚΤΙΝΕΣ 8 Οκτ 2011 Πατριάρχης Βαρθολομαίος:«ουδόλως τυγχάνει αληθές ότι παρασυρόμεθα εις μίαν απροϋπόθετον ένωσιν των εκκλησιών…..». Σύμφωνα με πληροφορίες από την εφημερίδα «Καθημερινή»08/10/2011 – και το © ΑΠΕ-ΜΠΕ o Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος από την Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας, «επικαλούμενος τις νουθεσίες του αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη, κτίτορος της παλαιότερης μονής του Αγίου Όρους, επεσήμανε ότι για την οδό που οδηγεί στην «τελείωσιν του μοναχού», ο «πρώτος όρος είναι η υπακοή» η οποία ελαφρύνει τον ζυγόν της ασκητικής ζωής, διότι το βάρος αυτού αίρεται υπό του ηγουμένου». Πρόσθεσε, ότι ο «δεύτερος όρος» είναι «η μεταξύ των αδελφών αγάπη και ενότης» και «η μη η εν υμίν μήτε διχοστασίαι και έριδες», οι οποίες «ατυχώς» εμφιλοχωρούν «εξ εγωισμού και φιλοδοξίας ωρισμένων εις μοναστικάς αδελφότητας» και οδηγούν «εις επικινδύνους και ολισθηράς δια την ψυχικής σωτηρίαν και την πνευματικήν πρόοδον ατραπούς». «Το επικίνδυνον δε έγκειται εις το γεγονός ότι ο τοιούτος μοναχός πλανάται θεωρών ότι ούτος τηρεί «άσπιλον» την παρακαταθήκην της πίστεως, αγνοών την εντολή του Θεού διατυπούμενην σαφώς υπο του πρωτοκορυφαίου των αποστόλων Παύλου : «Πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε, αύτοι γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών, ως λόγον αποδώσοντες» επεσήμανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και συνέχισε: «Ούτω κι ημείς έχομεν απόλυτον συνείδηση της ευθύνης, την οποίαν φέρομεν μετά του αρχιερατικού και πατριαρχικού ωμοφορίου, επί των ώμων ημών». Ο Οικουμενικός Πατριάρχης καταδίκασε τη στάση των αρνητών του διαλόγου «μετά των ετεροδόξων», τονίζοντας ότι η «κατέχουσα την αλήθεια» Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει να φοβάται «οιασδήποτε εκπτώσεως, η παραχαράξεως της αγίας ημών πίστεως», αλλά συνεχίζει τον διάλογο «δια να πεισθούν οι καλοπροαίρετοι, εκ των συνομιλητών ημών». «Εν τω συνόλω, ο διάλογος ενδέχεται να φαίνηται αποτυχημένος. Η Θεία Χάρις όμως ενδέχεται να προσείλκυσε προς την αλήθειαν, τινάς των συμμετεχόντων εις αυτόν. Διότι, δεν αξίζει να διεξάγεται διάλογος, ακόμη και εάν μια μόνον ψυχήν ελκυσθή προς την αλήθειαν;» ρώτησε ο κ. Βαρθολομαίος. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης επεσήμανε ότι επανειλημμένως έχει τονίσει στο παρελθόν «τας ουσιώδεις διαφοράς μεταξύ Ορθοδοξίας και άλλων ομολογιών». Αναφερόμενος, ειδικότερα στον διάλογο με την καθολική εκκλησία υπογράμμισε ότι «η Ορθόδοξος Εκκλησία πάντοτε εύχεται «υπέρ της των πάντων ενώσεως» και δεν δύναται να αρνηθεί τον εαυτό της», όταν προσκαλείται σε διάλογο για τον σκοπό της επίτευξης αυτής της ενώσεως, όπως «την επιθυμεί και Αύτος Ούτος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός», αλλά όχι χωρίς ουσιώδεις προϋποθέσεις : «Η ένωσις είναι ο τελικός στόχος, αλλά πρό αυτού, πρέπει να επιτευχθεί η ταυτότης εν τη πίστει». «Διο και ουδόλως εφεισθημεν, ομιλούντες προ ετών προς τους ρωμαιοκαθολικούς αδελφούς να επισημάνωμεν ότι με την τακτική την οποία ακολουθεί η ρωμαιοκαθολική εκκλησία αποδεχόμενη, ολοέν και νέα δόγματα, αι πορείαι αυτής και της ημετέρας εκκλησίας, αντί να συγκλίνουν προς την ένωσιν, αποκλίνουν και οδηγούν προς την απομάκρυνση της μιας, από της άλλης (Πανεπιστήμιο Τζορζταουν 21η Οκτωβρίου 1997)» συμπλήρωσε ο κ. Βαρθολομαίος και πρόσθεσε : «Συνεπώς, ουδόλως τυγχάνει αληθές ότι παρασυρόμεθα εις μίαν απροϋπόθετον ένωσιν των εκκλησιών, ούτε είναι αληθές ότι παραβλέπομεν τας διαφοράς αι οποίαι εμποδίζουν την ένωσιν». Ο Οικουμενικός Πατριάρχης επεσήμανε ειδικότερα τις ευθύνες «της πρώτης τη τάξει» μονής του Αγίου Όρους (στην οποία εγκαταβιώνει και ένας μικρός αριθμός ζηλωτών μοναχών) στα ζητήματα της Κανονικότητας, έναντι άλλης μονής «μικρότερου κύρους», που θα προβεί «είς ενέργειας διασπαστικάς της ψυχικής και πνευματικής ενότητος», τονίζοντας ότι «η Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας δεν δικαιολογείται να γίνει ουραγός, άλλης τινός μονής, τοιαύτα φρονούσης». «Η Μεγίστη Λαύρα δεν ημπορεί και δεν επιτρέπεται να είναι ουραγός της σχισματικής Εσφιγμένου. Η Μεγίστη Λαύρα έχει κύρος είναι το πρώτο μοναστήρι του Αγίου Ορους και πρέπει να πρωτοπορεί και να είναι σημαιοφόρος του υγειούς Ορθοδόξου φρονήματος και δόγματος. Αλλά πρέπει να είναι πάντοτε πρώτη η Λαύρα και εις την διακήρυξιν και εις την εφαρμογή της ενότητος, εν πνεύματι αγάπης και αληθείας» επεσήμανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Κλείνοντας την ομιλία του επικαλέστηκε ένα εδάφιο της επιστολής του Ιακώβου: «Αδελφοί, εάν τις εν υμίν πλανηθή από της αληθείας και επιστρέψη τις αυτόν, γινωσκέτω ότι ο επιστρέψας αμαρτωλόν εκ πλάνης οδού αυτού σώσει ψυχήν εκ θανάτου και καλύψει πλήθος αμαρτιών (Ιακ. Ε' 19-20)». Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έψαλε τρισάγιο στους Τάφους των Πατριαρχών εντός του περιβόλου της Μονής της Μεγίστης Λαύρας, όπου φυλάσσονται οι κάρες τεσσάρων προκατόχων του στον Πατριαρχικό Θρόνο. Νωρίτερα, οδεύοντας προς τη Μονή, σταμάτησε και προσευχήθηκε στο αγίασμα του Αθανασίου του Αθωνίτη. Ετικέτες ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ 5 σχόλια: Ανώνυμος είπε... Πατριάρχης Βαρθολομαίος:«ουδόλως τυγχάνει αληθές ότι παρασυρόμεθα εις μίαν απροϋπόθετον ένωσιν των εκκλησιών…..». Από τη στιγμή που θεωρεί τον Παπισμό Εκκλησία δεν εκφράζει δημόσια και εκκλησιαστικά την παναίρεση του Οικουμενισμού με την οποία αμνηστεύει τις αιρέσεις; 8 Οκτωβρίου 2011 9:16 μ.μ. Αντιοικουμενιστής είπε... Εις ολισθηρός δρόμος υφίσταται: ο δρόμος του "οικουμενικού" μας πατριάρχη. Δεν είναι τυχαίο ότι πήγες στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας την μόνην εκ των 20 Αγίων Μονών που δεχθήκανε το 1280 να συλλειτουργήσουν με τους λατινόφρονας. Υπακοή κάνουμε μόνον στον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, στους Αγίους Αποστόλους και στους Αγίους Πατέρας της Μιας Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας και ουδέν βαδίζοντα εκτός Αγίας Ορθοδοξίας αναγνωρίζουμε, είτε μοναχός, είτε λαϊκός, είτε μιγάς, είτε ιερεύς, είτε αρχιερεύς, είτε καθηγητής, είτε βασιλεύς. Να μας αναφέρεις Βαρθολομαίε επακριβώς τις προϋποθέσεις που εσύ θεωρείς κάτω από τις οποίες η ένωσις με τους λατίνους είναι εφικτή! Αλλά τίποτα δεν φανερώνεις. Όλα συζητώνται σε σκοτεινές στοές και τίποτα δεν γνωστοποιείται. Ο καιρός στο Αγιώνυμον Όρος είναι πολύ κακός. Κάκιστος! Ο Άγιος Τριαδικός Θεός να μας φωτίζει και να μας ελεήσει. Αμήν 8 Οκτωβρίου 2011 10:00 μ.μ. Ανώνυμος είπε... Αγάπη χωρίς αλήθεια είναι το χειρότερο μίσος. Ο γιατρός δίνει το φάρμακο στον άρρωστο και ας είναι πικρό(αφού πρώτα του πεί οτι είναι άρρωστος). Δεν τον αφήνει να πεθάνει μόνο και μόνο για να μην πικραθεί από το φάρμακο. Η αληθινή αγάπη είναι για τη σωτηρία και όχι για τις δημόσιες σχέσεις. Δυστυχώς στο όνομα μιας δήθεν αγάπης ούτε οι εν αιρέσει επιστρέφουν, ούτε οι εν αληθεία ομολογούν. Και έτσι η πανθρησκεία ιδρύεται στον όνομα μιας αγάπης... Πώς και πόσο ο διάβολος ζηλεύει τον Θεό;; Έχει όμως ήδη κριθεί. Γρηγορείτε και προσεύχεσθε. Η Χάρις μεθ' υμών. 9 Οκτωβρίου 2011 1:38 π.μ. Ανώνυμος είπε... Ο διάλογος πρέπει να συνεχιστεί(είναι εντολή του Χριστού), αλλά στον αποστολικό και πατερικό δρόμο, μακριά από αυτοπροβολές και κομπορρημοσύνες. Από ανθρώπους με βίωμα ορθόδοξο και εμπειρία εκκλησιαστική και όχι διδακτορικά και βατικάνειες ανατροφές. Για να μεταδώσεις την πίστη σου, πρέπει πρώτα να την έχεις κανει εσύ βίωμα και εμπειρία της ζωής σου. 9 Οκτωβρίου 2011 1:48 π.μ. Ανώνυμος είπε... Άλλο είναι η ομολογία και διδασκαλία και άλλο ο διάλογος! Η ομολογία και η διδασκαλία επιτρέπεται και επιβάλλεται, αλλά ο διάλογος απαγορεύεται. Ο Απόστολος Παύλος δίδασκε να μην συζητούμε με τους αιρετικούς για θέματα πίστεως παρά μόνο να κάνουμε μία ή δύο νουθεσίες και εφόσον επιμένουν στη πλάνη να απομακρυνόμαστε από αυτούς. Για αυτό το λόγο επιβάλλεται η διακοπή των διαλόγων!!! Άλλο τώρα ότι ο Πατριάρχης ρίχνει στάκτη στα μάτια των προβληματισμένων πιστών με το δόλωμα "μα να μην διαφωτίσουμε τους αιρετικούς και τους αλλοθρήσκους;" Όμως δεν θα διακοπούν οι διάλογοι γιατί αποτελούν μέσο μαζί με τις συμπροσευχές-κοινές διακηρύξεις με τους αιρετικούς το τρόπο θεολογικής και ψυχολογικής προπαρασκευής των λαών για την υιοθέτηση της Παγκόσμιας Θρησκείας στην οποία θα υπάρχει ποικιλομορφία δογμάτων αλλά και υποχρεωτική μυστηριακή κοινωνία όλων με όλους δίχως διακρίσεις Πίστεως, ορθής και αίρεσης... 9 Οκτωβρίου 2011 2:13 μ.μ.
Posted by ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΝ ΑΓΙΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ
ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΝ ΑΓΙΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ23 Αυγούστου 2017 - 3:26 μ.μ.
Το 1716 οι Τούρκοι πολιορκήσανε στενά την Κέρκυρα. Πενήντα χιλ. στρατός και αρκετά καράβια κυκλώσανε το νησί και το απειλούσανε από στεριά και θάλασσα. Τα βαρβαρικά στρατεύματα είχαν συγκεντρωθεί στο ακρότειχος της πόλεως. Ο Πιζιάνης, πού ήταν αρχηγός κατά την πολιορκία εκείνη των δυνάμεων της Ενετικής Δημοκρατίας, περίμενε την μεγάλη επίθεση των έχθρων.
Τα ξημερώματα όμως της ημέρας εκείνης ήταν 11 Αυγούστου του 1716, παρουσιάζεται στα βαρβαρικά στίφη ο Άγιος Σπυρίδων. Στο δεξί χέρι κρατούσε αστραφτερό ξίφος. Με θυμό τους έδιωξε και τους τρομοκράτησε. Τα χάσανε οι Αγαρηνοί από την επιβλιτική εκείνη παρουσία και ορμή του Αγίου. Αφήσανε όπλα και ζώα και φύγανε πανικόβλητοι. Σε λίγο μάθανε όλοι, ότι είχε συμβεί το μεγάλο θαύμα. Πήγανε ακολούθως στο στρατόπεδο των Αγαρηνών και είδανε, ότι εκείνοι από βιασύνη της φυγής των, τα είχανε εγκαταλείψει όλα. Βρήκανε 120 κανόνια, άφθονα ζώα, αρκετό οπλισμό και πολλά πυρομαχικά και τρόφιμα.
Μετά το ζωντανό, εκπληκτικό και ολοφάνερο αυτό θαύμα της νήσου από τους βαρβάρους, ο Ανδρέας Πιζάνης, πού ήτανε Ενετός, και εξουσίαζε την Κέρκυρα, θέλησε, σαν παπικός πού ήτανε, να κτίση μέσα στο Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα και παπικό «αλτάριον», δηλ. Αγίαν Τράπεζαν. Σ’ αυτό τον παρακινούσε συνεχώς και ο παπικός Επίσκοπος της νήσου..
Φανερώθηκε όμως στον Πιζάνη καθ’ ύπνον ο Άγιος Σπυρίδων και του είπε: Γιατί με ενοχλείς; Είναι απαράδεκτον το «αλτάριον» της ιδικής σου πίστεως εις τον Ναόν μου. Αυτό το είπε ο διοικητής στον παπικό Επίσκοπο. Εκείνος όμως του απάντησε, ότι ήτανε φαντασία του διαβόλου, για να τον εμπόδιση από το καλόν έργον… Ο Πιζάνης πήρε από αυτό θάρρος. Διέταξε αμέσως να ετοιμάσουνε τα υλικά, τα μάρμαρα, το ασβέστι κ.λ.π. για να κτίσουν το «αλτάρι». Τα σωριάσανε έξω από το Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος.
Όταν είδανε αυτό οι ιερείς του Ναού και οι Έλληνες προύχονες της νήσου, στενοχωρήθηκαν. Παρουσιασθήκανε στον διοικητή Πιζάνη και τον παρακαλέσανε να το σταματήσει και να μη το κάνη αυτό το έργο. Εκείνος όμως τους είπε, ότι είναι διοικητής και είναι δικαίωμά του να το κάμει. Τότε οι Ορθόδοξοι γυρίσανε και παρακαλέσανε θερμά τον Άγιο, να σταματήσει το ανοσιούργημα. Την ίδια εκείνη νύχτα παρουσιάζεται στο διοικητή πάλιν ο Άγιος σαν καλόγερος και του λέγει: Σου είπα να μη με ενοχλής. Αν τολμήσης να κάνης αυτό, πού αποφάσισες, θα μετανοιώσης πικρά, αλλά θα είναι αργά.
Το πρωί τα ανεκοίνωσε αυτά ο διοικητής στον παπικό Επίσκοπο. Εκείνος τον επέπληξε ως άτολμο και ολιγόπιστον. Τότε ο διοικητής ξαναπήρε θάρρος και διέταξε ν’ αρχίση το κτίσιμο του «αλταρίου» μέσα στο Ναό του Αγίου. Οι Παπικοί πανηγυρίζανε από την χαρά τους και οι Ορθόδοξοι ελυπούντο κατάκαρδα. Είχανε πένθος και λύπη άφατη και παρακαλούσανε τον Άγιο να τούς φυλάξει από την παπική βεβήλωση…
Ο Άγιος τούς άκουσε και επενέβη αποφασιστικά και κεραυνοβόλα. Την νύχτα εκείνη 12 Νοεμβρίου ξέσπασε φοβερή θύελλα με κεραυνούς. Η θύελλα και οι κεραυνοί έπληξαν κυρίως το φρούριο «Καστέλι». Εκεί ήτανε και το διοικητήριο του Πιζάνη και οι πυριτιδαποθήκες. Αυτά έγιναν παρανάλωμα του πυρός. Από την έκρηξη σκοτωθήκανε 900 άνθρωποι, στρατιώτες και πολίτες, όλοι παπικοί, διότι απαγορεύανε να κατοικούν και να διανυκτερεύουν Ορθόδοξοι μέσα στο Κάστρο.
Ο Πιζάνης βρέθηκε νεκρός, με σφηνωμένο το λαιμό του μεταξύ δύο δοκών. Το πτώμα του παπικού Επισκόπου βρέθηκε εκτιναγμένο σε αρκετή απόσταση, έξω από το φρούριο, εκεί που χύνονταν τα απόβλητα της πόλης. Το δε καταπληκτικότερο είναι, ότι την ίδια νύχτα και την ίδια ώρα, άλλος κεραυνός έπεσε στη Βενετία, στο μέγαρο του Πιζάνη και κατέκαψε τον ζωγραφικό πίνακα με την προσωπογραφία του Πιζάνη, χωρίς να βλάψει κανένα άλλο πράγμα, ενώ και στον ναό του Αγίου έπεσε κάτω το καντήλι που είχε δωρήσει ο Μπιζάνης εις ανάμνησιν του θαύματος της απομάκρυνσης των Τούρκων από το νησί(το σημάδι από την πτώση φαίνεται και σήμερα) Ο φρουρός της πυριτιδαποθήκης, προ της καταστροφής, είδε τον Άγιο να τον πλησιάζει με αναμμένη δάδα, και να τον μεταφέρει, χωρίς γρατσουνιά, κοντά στην Εκκλησία του Εσταυρωμένου
http://proskynitis.blogspot.com/2011/11/12-1716.html
Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015
Η ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ Η ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΝΑ ΦΕΡΗ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ
Ο χρήστης " Ὁ Κήρυξ τῶν Ὀρθοδόξων " κοινοποίησε τη δημοσίευση σας.
16 Οκτωβρίου στις 5:21 μ.μ. ·
Η ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ Η ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΒΟΗΘΟΣ ΜΑΣ ΕΝ ΠΑΝΤΙ
Αγιοι Απόστολοι Λευκάδος
16 Οκτωβρίου στις 5:07 μ.μ. · Τροποποιήθηκε ·
ΕΙΡΗΝΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ
ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΣΤΟ ΑΓΑΘΟΝ
Εἰς τό περί εἰρήνης λόγον του ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀναφέρει ὅτι «Ἀνήκουν στόν Θεό καί βρίσκονται κοντά στά θεῖα, ὅσοι ἀποδέχονται καί ἐκτιμοῦν τό λαμπρό ἀγαθό τῆς εἰρήνης καί ἀπεχθάνονται καί στενοχωροῦνται γιά τό ἀντίθετο, δηλαδή τήν διχόνοια». Καί στήν συνέχεια λέγει: «Στήν ἀντίθετη ὅμως παράταξι (τοῦ πονηροῦ) ἀνήκουν ὅσοι εἶναι ἐπιθετικοί στούς τρόπους καί προσπαθοῦν νά κατακτήσουν τήν ἐπιτυχία μέ παραδοξότητες καί καμαρώνουν γιά τήν καταισχύνη τους». Ἐπί τοῦ ἰδίου ὅμως θέματος ὁ ἅγιος διδάσκει: «Κρείσσων ἐπαινετός πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ», δηλαδή πραγματική εἰρήνη εἶναι αὐτή πού ἑνώνει μέ τόν Θεό, εἶναι ἡ ΣΥΝΦΩΝΙΑ εἰς τό ΚΑΛΟ, διότι ἡ συμφωνία εἰς τό ΚΑΚΟ εἶναι διχοστασία.
'Αλλά καί ὁ ἅγιος Ἱωάννης ὁ Δαμασκηνός, ἐπαινῶν το ἀγαθόν τῆς εἰρήνης λέγει: «Τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης οὐδέν ὑψηλότερον»!, ... «γι’ αὐτήν ὁ νόμος καί οἱ προφῆτες, γι’ αὐτήν ὁ Θεός ἄνθρωπος ἔγινε, αὐτό (εἶναι) τό μέγα καί ἀνεξιχνίαστο πράγματι μυστήριο». «Αὐτήν (τήν εἰρήνην) ἦλθε ὁ Χριστός νά εὐαγγελισθῆ. Αὐτήν ὁ Χριστός στούς μαθητές του πρό τοῦ πάθους Του καί μετά τήν Ἀνάστασίν Του ἐδώρησε. Αὐτήν καί ὅταν ἀνέβηκε στούς οὐρανούς μέ τή σάρκα του, ἀπ’ ὅπου κατέβει ἄσαρκος, κληρονομιά στούς ἀποστόλους καί δι’ αὐτῶν στήν Ἐκκλησία του κατέλιπε», ἀλλά κάμνει μίαν σοβαράν διευκρίνισιν: «Εἰρήνη εἶναι ἡ συμφωνία στό ἀγαθό. Γιατί τό νά συμφωνεῖ κανείς στό κακό, μᾶλλον διχοστασία παρά εἰρήνη ὀνομάζεται».
Δι αὐτήν τήν εἰρήνην δἐονται οἱ λειτουργοί τοῦ Ὑψίστου, δι' αὐτήν κοπιοῦν καί ἀγωνίζονται οἱ διάκονοι τοῦ Χριστοῦ, δι αὐτήν τήν εἰρήνην ἠγωνίζετο τά τελευταῖα ἔτη καί ὁ μακαριστός Ἱερομόναχος Θεόδωρος (κατά κόσμον Πρωθιερεύς Θωμᾶς Κοντογιάννης), καί δι' αὐτήν τήν εἰρήνην τήν ἀληθινήν εἰρήνην, τήν κατά Χριστόν εἰρήνην ὑπέστη καί διωγμούς καί ἐξορίας, δι' αὐτήν τήν εἰρήνην τῆς 'Εκκλησίας εἶχε τάξει νά κτίσει εἰς τήν Λευκάδα, τόπον τῆς καταγωγῆς του, παρεκκλήσιον εἰς τιμήν τῆς μνήμης τῆς ἁγίας Εἰρήνης τῆς Χρυσοβαλάντου, ὅπου ὅπως ειχε πεῖ νά τιμῶνται καί ἡ ἁγία Μεγαλομάρτυς Εἰρήνη ἡ Βασίλισσα καί ἡ ἁγία νεομάρτυς Εἰρήνη ἡ νεοφανής, καί εἶχε τότε ξεκινήσει τήν ἀνέγερσιν, πλήν ὅμως δέν ἠδυνήθη νά προχωρήση τήν κατασκευήν, ἀφοῦ ὑφίστατο τούς διωγμούς ἀπό ψευδαδέλφους.
Ὅμως οὐδέποτε ἔπαυσε νά μᾶς ὑπενθυμίζη αὐτό τό τάμα του καί μᾶς εζήτησε μάλιστα ἐν ὅσω ἔζη, ὅπως ἔστω καί μετά τήν κοίμησίν του ἐκπληρώσωμεν τό τάμα του. ... Ἤδη χθές ὕστερα ἀπό κάποιες τυπικές πρακτικές διαδικασίες ἤρχισαν αἱ ἐργασίαι τῆς ἀνοικοδομήσεως πρός ἐκπλήρωσιν τοῦ τάματος. Ἡ Ἁγία Εἰρήνη ἀς πρεσβεύη νά ὁλοκληρωθῆ τό ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ ναοῦ της, ὥστε μόλις ὁλοκληρωθῆ καί γίνουν σύν Θεῶ τά 'Εγκαίνια, νά τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία καί νά ἀναπέμπωνται πρός Θεόν αἱ ἱκετήριαι δεήσεις ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου, ὑπέρ εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ 'Εκκλησιῶν, ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἐν ἀληθεία καί ἐν Ὀρθοδοξία ἑνώσεως καί ὑπέρ σωτηρίας τῶν ψυχῶν. ΑΜΗΝ.
Subscribe to:
Posts (Atom)
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ: ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΚΥΡΟΝ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ «ΠΡΑΞΙΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ» ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ «ΕΠΕΒΑΛΟΝ» ΑΝΑΡΜΟΔΙΩΣ, ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ ΕΙΣ ΕΜΕ ΤΗΝ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 3219/17.6.2005 ΨΕΥΔΟΑΡΓΙΑΝ
Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2026 ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ: ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΚΥΡΟΝ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ «ΠΡΑΞΙΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ» ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΠ...
-
Επίσκοπος Κήρυκος Κοντογιάννης 2 λεπτά · Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ Στην...
-
Ολόκληρη η ΑΛΗΘΕΙΑ περί της στάσεως του Αγίου Χρυσοστόμου απέναντι στους ΣΤΑΣΙΑΣΤΑΣ επισκόπους Λ ί α ν - α π ο κ α λ υ π τ ι κ ά κείμενα ύστ...
-
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΝ...
