ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΕΙΣ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟΝ ΕΥΡΗΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ ΣΥΣΚΕΨΕΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ + ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ –ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΔΙΕΥΘ: ΣΤΑΜΑΛΑ -ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ. ΤΗΛ. 210. 6020176, 210.6021467. 210.2466057 Ἀριθμ. Πρωτ. 28 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 25. 3.2006 ΠΡΟΣ ἐνημέρωσιν τῶν μελῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπολιτικῆς Συνόδου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, τῆς Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἐκκλησίας, Πρωτοπρεσβύτερον Θωμᾶν Κοντογιάννην, Ἱερομόναχον π. Ἀμφιλόχιον Ταμπουρᾶν, Ἱερέαν π. Ἀνδρέαν Σίντνιεβ, Μοναχόν π. Βαρνάβαν, καί Ἐλλογιμώτατον θεολόγον Καθηγητήν κ. ‘Ελευθέριον Γκουτζίδην, Γραμματέα τῆς Μητροπολιτικῆς Συνόδου. ΘΕΜΑ: ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΙ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ Πρός ἅπαντα τά Μέλη τῆς Μητροπολιτικῆς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς συνεδριαζούσης σήμερον ........... Καταθέτω πρός ἐνημέρωσιν τό «Πρακτικόν Συσκέψεως», τό ὁποῖον, κατόπιν μακρᾶς συζητήσεως, ὁ ἤδη μακαριστός Μητροπολίτης Λαρίσης καί Τυρνάβου Πανάρετος καί ἡ ἐλαχιστότης μου, ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος, ὑπεγράψαμεν τήν 14ην Μαρτίου 2002, εἰς τήν Ἱεράν Μονήν «ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ – ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ» Ραψάνης Λαρίσης, ὅπου ἡ ἕδρα τῆς Μητροπόλεως Λαρίσης καί τό ὁποῖον ἔχει οὕτω: «ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ ΣΥΣΚΕΨΕΩΣ Εἰς τό Ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. ΑΜΗΝ. Σήμερον 14ην Μαρτίου 2002, εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ἁγίων Ἀποστόλων – Τιμίου Σταυροῦ Σ.Σ. Ραψάνης Λαρίσης, οἱ ὑπογραφόμενοι Μητροπολῖται τῆς Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου Πανάρετος καί ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, (ὁ ὁποῖος προσῆλθεν εἰς τήν Ἱεράν Μονήν κατόπιν προσκλήσεως τοῦ πρώτου διά τήν ἑορτήν τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας), συνεσκέφθημεν ἐν ἁγίῳ Πνεύματι καί συνεζητήσαμεν ἐπί τοῦ θέματος: «ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ῾ Μετά ἀπό προσευχήν, ἀπεφασίσαμεν τά κάτωθι: α) Διεπιστώσαμεν ὅτι ἡ σημερινή κρίσις προῆλθεν ἐκ τῆς σημειωθείσης κατά τά τρία τελευταῖα ἔτη ἀδρανείας τῆς Ι.Σ. εἰς τήν ἀντιμετώπισιν τῶν ὑπαρκτῶν καί πολλάκις καταγγελθέντων, καί ὑφ’ ἡμῶν καί ὑπό ἄλλων, θεμάτων Πίστεως, Ὁμολογίας, Ἐκκλησιολογίας, Κανονικῆς Τάξεως, λειτουργίας Ι. Συνόδου, Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί δή τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τήν μή ἀντιμετώπισιν τοῦ ὑπ’ ἀριθμ. 54/76 Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς καί ἄλλων. β) Ὑπεγραμμίσαμεν ὅτι ἡ Ἐκκλησιαστική κρίσις ἔφθασεν εἰς ὁριακόν σημεῖον καί ἐξῆλθε πλέον τῆς νομοκανονικῆς ἀντιμετωπίσεως, ἅπτεται δέ πλέον τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί Πίστεως, διό καί μᾶς φέρει περισσότερον ἐνώπιον τῶν εὐθυνῶν μας. γ) Ἐπίσης ἐλάβομεν ὑπ’ ὄψιν τήν κρισιμότητα τῶν καιρῶν καθώς καί τήν διωκτικήν διάθεσιν μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἔναντίον ἡμῶν τῶν δύο Ἀρχιερέων, διά τόν λόγον ὅτι θέτομεν θέματα Πίστεως καί Ὁμολογίας. Ἐν ἐπιγνώσει τῶν Ἀρχιερατικῶν μας εὐθυνῶν, ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων, καί προμηθούμενοι διά τήν διαφύλαξιν τῆς ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ὡς παρελάβομεν ταύτην διά τῶν εὐλογημένων χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948 καί 1995, ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΜΕΝ, ὅπως παρακολουθήσωμεν ἐντονώτερον τήν πορείαν τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων καί μόλις διαπιστώσωμεν καί ἀποδειχθῆ ἐν τοῖς πράγμασιν ὅτι δέν ὑπάρχει ἐλπίς ἀνακάμψεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς κρίσεως, διά τῆς ἀντιμετωπίσεως ὑπό τῆς Ι.Σ. τῶν θεμάτων, καί διορθώσεως τῶν κακῶς κειμένων, τουναντίον διά περαιτέρω ἐνεργειῶν καί πράξεων (τῆς Ι.Σ.) προσβληθῆ εἴτε ἀμέσως, εἴτε ἐμμέσως ἡ Ἀποστολική Διαδοχή καί ἡ Ὀρθόδοξος Ὁμολογία – Ἐκκλησιολογία, τότε ἡμεῖς οἱ δύο Ἐπίσκοποι, λαμβάνοντες ὑπ’ ὄψιν τήν εὐθύνην τήν ὁποίαν ἔχομεν ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων, θά προβῶμεν εἰς τήν ἐκλογήν καί χειροτονίαν Ἐπισκόπων πρός διαφύλαξιν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου, ὡς ἐλάβομεν ταύτην διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948 καί 1995, ἤτοι ἀλληλοδιαδόχως παρά ‘Επισκόπων πρό τοῦ 1924 χειροτονηθέντων. Προβαίνομεν εἰς αὐτήν τήν συγκεκριμένην ἀπόφασιν, ἵνα χρησιμοποιηθῆ ὡς σύμψηφον - ὁμόφωνος γνώμη ἡμῶν τῶν δύο Ἐπισκόπων πρός χειροτονίαν Ἐπισκόπων, εἴτε ἱεροπρακτοῦντες ἀπό κοινοῦ, εἴτε, ἐάν διά λόγους ὑγείας κώλύεται εἷς ἐκ τῶν δύο. προχωρώντας ὁ ἕτερος μόνος του, ἔχων τό σύμψηφον τοῦ ἑτέρου. Ὁ προσδιορισμός τῶν συγκεκριμένων Ἐπισκοπῶν, αἱ ὁποῖαι θά καλυφθοῦν διά τῶν ἐν λόγω χειροτονιῶν Ἐπισκόπων καί τῶν ὑποψηφίων πρός χειροτονίαν θά γίνη εἰς νεωτέραν σύσκεψίν μας». Ἕπονται αἱ ὑπογραφαί + Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου Πανάρετος + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος Οἱ μάρτυρες + Ἱερομ. Ἰγνάτιος + Ἱεροδ. Βαρθολομαῖος + Μοναχός Ἀγαθάγγελος Ἀντώνιος Μάρκου» Ἀπό τήν μελέτην τοῦ ἐγγράφου τούτου προκύπτει ὅτι ἐάν ἔζη σήμερον ὁ μακαριστός καί ὁμολογητής Ἱεράρχης Πανάρετος, πρό πάντων μετά τήν οὕτω πως διαμορφωθεῖσαν ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν, ὁπωσδήποτε θά προβαίναμεν ἀμέσως καί ἀπό κοινοῦ εἰς χειροτονίαν Ἐπισκόπων, ἄνευ οὐδενός δισταγμοῦ. Ἐφ’ ὅσον ὅμως οὕτως ἠθέλησεν ὁ Θεός, νά ἀπέλθη τοῦ παρόντος ματαίου κόσμου, χωρίς νά ὑλοποιήσωμεν τήν ἐν λόγω ἀπόφασιν, περί χειροτονίας ἀπό κοινοῦ Ἐπισκόπων διά τήν συνέχισιν τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν ἡ περί τόν ψευδαρχιεπίσκοπον Νικόλαον ψευδοσύνοδος ἐπρόδωσεν, δέν δύναμαι παρά νά θεωρήσω τήν ἀνωτέρω ἀπόφασιν, ὡς προσωπικήν μου δέσμευσιν, ἔναντι τῆς μνήμης τοῦ μακαριστοῦ ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου, καί προηγουμένως ἔναντι τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἱστορίας. Ὀφείλω νά βεβαιώσω καί νά ὑπογραμμίσω καί δέον νά ληφθῆ σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν ὅτι καί κατ’ ἐκείνην τήν σύσκεψιν, καί εἰς ἄλλας συζητήσεις ἐπί τοῦ θέματος τούτου, εἴχομεν ἀμφότεροι ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ὡς πρῶτοι ὑποψήφιοι πρός Ἀρχιερατείαν ἐθεωροῦντο ὁ Ἱερομόναχος π. Ἀμφιλόχιος, καθώς καί ὁ ἐκλελεγμένος ὑπό τῶν ἐν Ρωσία Κληρικῶν καί Λαϊκῶν τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν Ἱερομονάχου π. Σεραφείμ, (ἐνημέρωσα τόν Σεβ/τον Πανάρετον ἐπί τῶν αἰτήσεών τῶν Ρώσων). Ὅσον δέ ἀφορᾶ τήν ὑποψηφιότητα τοῦ Ἱερομονάχου π. Ἀμφιλοχίου, ὑπάρχει καί ἔγγραφος ἀπόδειξις, ὅτι οὐσιαστικῶς ἐθεωρεῖτο ἐκλελεγμένος. Εἶναι ἡ ἐπιστολή τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Παναρέτου πρός τόν ἐπίσης μακαριστόν Μητροπολίτην Κίτρους Γοργόνιον, διά τῆς ὁποίας ἐξεδήλωσε τήν διάθεσίν του νά χειροτηνηθῆ ὁ π. Ἀμφιλόχιος Ἐπίσκοπος. Αλλά καί ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Κίτρους καί Κατερίνης Γοργόνιος, ὅταν τόν ἐπεσκέφθην μίαν ἡμέραν πρό τῆς κοιμήσεώς του, καί ἐζήτει ἐν μέσω πολλῶν δακρύων συγχώρησιν δι’ ὅσα ἔγραψε εἰς τόν Μητροπολίτην Πανάρετον, ἑπομένως μέ αὐτόν τόν τρόπον ἀνεκάλει καί ὅσα διετύπωσε καί διά τήν ὑποψηφιότητα τοῦ π. ‘Αμφιλοχίου. Ἐν ὅσω ἔζη ὁ μακαριστός Ἱεράρχης (κατά παραχώρησιν ἤ κατ’ οἰκονομίαν Θεοῦ), πάντως ἐν ἀναμονῆ τυχόν μετανοίας καί ἀνανήψεως των ἐκπεσόντων Ἀρχιερέων δέν ὑλοποιήσαμεν τήν ἀπόφασίν μας αὐτήν, ἄν καί τά πράγματα εἶχον ξεπεράσει ἀπό τότε κατά πολύ τά ὅρια τῆς προδοσίας ἐκ μέρους τῶν Ἀρχιερέων. Εἶναι χαρακτηριστικόν, ὅτι κάθε φορά πού οἱ Ἀρχιερεῖς ἔπιπτον εἰς νέα ἀτοπήματα, καί συνεζητούσαμε διά τό τί κάνουμε, ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Πανάρετος, βλέποντας, ὅτι καί μετά τάς Ὁμολογιακάς Διακηρύξεις τῆς Μητροπόλεως Λαρίσης, 2001, 2002, 2003, τό ἀμετανόητον αὐτῶν καί τήν ἐμμονήν των εἰς τάς βλασφημίας κατά τῆς ‘Ορθοδόξου Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, μοί ἔλεγε ἐμπιστευτικῶς, ὅτι ἐπέστη ὁ καιρός νά τούς ἀποκηρύξωμεν καί νά προχωρήσωμεν εἰς χειροτονίας. Ἡ διάθεσίς του αὕτη φαίνεται καί ἐκ τῶν ἐπιστολῶν του. Ἡ ἐλαχιστότης μου ἐπέμενα ὅτι πρέπει νά περιμένωμεν καί διά νά τούς βοηθήσωμεν μήπως ἐπανέλθουν συνετάξαμεν καί τούς ἀπεστείλαμεν τήν «ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» (2004) καί τούς ἐκαλέσαμεν νά συνομολογήσουν, ὅτε ἀντί νά συνέλθουν ἔφθασαν εἰς τό σημεῖον νά ζητήσουν ἀπό μέν τόν μακαριστόν Πανάρετον νά ἀποκηρύξη τάς διακηρύξεις του, ἀπό τήν ἐλαχιστότητά μου δέ νά καταδικάσω τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ», ἐνῶ παραλλήλως «προσεποιοῦντο ὁμολογεῖν». Πάντα τά ἀνωτέρω, καθώς καί ἡ περιγραφή τῆς Βοστώνης, καθ’ ἥν τό 1971 εἰς τήν ‘Αμερικήν ἔγινε «χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν» καί κάτι ἐπί πλέον, καί ἡ παράλληλος ὑπαναχώρησις ἀπό τήν ἀρχικήν καί μέχρι τό 2003 ὁμολογίαν τῶν ἰδίων, ἡ ὁποία ἦτο καί εἶναι ἡ Ὁμολογία καί ἡ συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας, καθ’ ἥν τό 1971 δέν ἐγένετο «χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν», ἀλλά μία τυπική ἐξωτερική πράξις (συγχωρητική εὐχή, καί ἡ μέχρι τελευταίας στιγμῆς ἄρνησίς των νά λάβουν θέσιν, ἄν καί τό ἐζήτησαν ἐπιμόνως καί ἐπισήμως, μέ ἠνάγκασαν νά ἐξέλθω ἐκ μέσου αὐτῶν (Α.Π. 390/16.6.2005), ἤτοι νά διακόψω τήν μετ’ αὐτῶν κοινωνίαν καί νά διαγράψω τά ὀνόματα αὐτῶν ἐκ τῶν διπτύχων τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐμμενόντων ἀμετανοήτως εἰς τάς βλασφημίας κατά τῆς Ἀποστολικῆς των Διαδοχῆς καί τά αἱρετικά φρονήματα τοῦ πρώτου ἐξ’ αὐτῶν (τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου Νικολάου), τά ὁποῖα ἐκάλυπτον σκανδαλωδῶς. Σήμερον, ὅλα δεικνύουν ὅτι ἡ προδοσία τῆς περί τόν ψευδαρχιεπίσκοπον κ. Νικόλαον σχισματοαιρετικῆς ὁμάδος, εἶναι πλήρης καί ὅπως φαίνεται ἄνευ ἐπιστροφῆς καί μάλιστα μέ σοβαράς συνεπείας εἰς βάρος τῆς Ἀρχιερωσύνης των, διότι ὑπόκεινται εἰς τάς συνεπείας καί τά ἐπιτίμια τῶν Κανόνων, οἱ ὁποῖοι ἀναφέρονται εἰς τήν ἄρνησιν τῆς Ἀρχιερωσύνης καί ἑπομένως καθίσταται προβληματική διά τούς περισσοτέρους ἐξ’ αὐτῶν ἡ ἐπιστροφή των εἰς τήν Ἐκκλησίαν ὡς Ἀρχιερέων. Μετά ταῦτα προέβημεν καί εἰς τήν ὑπ’ ἀριθμ. 399/13/26.8.2005 «Ἐγκύκλιον Ἐπιστολήν» πρός τό πιστόν λεῖμμα τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων», δι’ οὗ ἐδίδετο τό «ΜΗΝΥΜΑ», ὅτι ἐκεῖ πού ἔφτασαν τά πράγματα, δέν δύναμαι παρά νά ἀναλάβω τάς εὐθύνας μου καί νά πράξω ὅ,τι ἔπραξεν ὁ ὁμολογητής Ἱεράρχης Ματθαῖος τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1948, προβάς μόνος εἰς χειροτονίας Ἐπισκόπων. Ἀλλά καί πάλιν δέν ἠσυχάσαμεν, διό κατεβάλομεν προσπάθειαν, μήπως οἱ πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφοί μας συνέλθουν καί ἀποδεχθοῦν ἕστω, καί τήν δωδεκάτην καί πέντε, διάλογον ἐπί τῶν σοβαρῶν θεμάτων Πίστεως, Ὁμολογίας, Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί Κανονικῆς Τάξεως, διό τούς ἀπεστείλαμεν καί τήν ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 401/26.10.2005 ἐ.ἡ ἡμετέραν «ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΕΝΩΣΙΝ», ἀλλά καί αὐτήν τήν πρότασιν τήν ἀπέρριψαν. Διά τῆς τελευταίας ἀπαραδέκτου ἀπό πάσης ἀπόψεως καί δεοντολογίας, ὑπ’ ἀριθμ. 3229/18.31.1.2006 «ΑΠΑΝΤΗΣΕΩΣ» τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου Νικολάου καί τῶν ἐπακολουθησασῶν Β΄ καί Γ΄ Κλήσεων, οὗτος καί ἡ ὑπ’ αὐτόν ψευδοσύνοδος, ἔκοψαν πλέον τάς γεφύρας καί αὐτοῦ ἀκόμη τοῦ διαλόγου, καί ἐμμένουν ἀμετανοήτως εἰς τήν ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ των. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν ΘΕΩΡΩ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΩΤΕΡΟΝ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΩ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ, ἔχων ὡς σύμψηφον τήν γνώμην καί τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου Παναρέτου, ὡς ἐμφαίνεται καί ἐγγράφως εἰς τό ἀνωτέρω «ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ ΣΥΣΚΕΨΕΩΣ» καί τήν επιστολήν τοῦ ἰδίου πρός τόν Σεβ/τον Γοργόνιον. Ὑπογραμμίζω, ὅτι τό «σύμψηφον» τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης, δέν παύει ὑφιστάμενον, ἐφ’ ὅσον ὁ μακαριστός Μητροπολίτης διεφύλαξε μέχρι τέλους τήν καλήν Ὁμολογίαν. Εὐχῆς ἔργον θά ἦτο νά συμπράξη εἰς τήν χειροτονίαν καί ἕτερος Ἀρχιερεύς, ἀλλά ὁ Σεβ/τος Ταράσιος, ὁ ὁποῖος δέν ἔχει ἐκτεθεῖ ὅσον οἱ ἄλλοι, δυστυχῶς ἀρνεῖται καί μετά τάς ἐπανειλημμένας ὀχλήσεις νά διακόψη τήν μετά τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου Νικολάου κοινωνίαν καί νά τηρήση ὁμολογιακήν ἐν ἔργοις στάσιν, μέ ἀποτέλεσμα νά ὑπόκειται εἰς τό ἴδιον κρῖμα. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον σᾶς ἐκάλεσα νά συσκεφθῶμεν καί νά ἀποφασίσωμεν. Καί σᾶς ἐρωτῶ, εἶναι κατά τήν γνώμην σας ὁ ἐνδεδειγμένος καιρός νά προχωρήσωμεν εἰς τήν ΥΛΟΠΟΙΗΣΙΝ τῆς ἀνωτέρω μετά τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου ἀποφάσεως; Εἶναι ἀρκετόν τό σύμψηφον ἐκεῖνο νά προχωρήσω, ΜΟΝΟΣ εἰς τήν χειροτονίαν τῶν ὑποψηφίων καί κατά τά ἀνωτέρω ἤδη ἐκλελεγμένων πρός Ἀρχιερατείαν Ἱερομ. π. ‘Αμφιλοχίου καί Ἱερομ. π. Σεραφείμ; Ὁ ἅγιος Ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Ματθαῖος ἐν ἔτει 1948 ἐχειροτόνησε μόνος του τόν Ἐπίσκοπον Τριμυθοῦντος Σπυρίδωνα, χωρίς νά ἔχη σύμψηφον ‘Επισκόπου, εἶχεν ὅμως τό σύμψηφον Κλήρου καί τοῦ Λαοῦ, διό καί ὑπερέβη τόν Κανόνα. Καθ’ ἡμᾶς δέν παρεβίασε τόν Κανόνα, διότι ὁ Κανών δέν ἰσχύει, ὅταν μείνη μόνος του ἕνας Ἐπίσκοπος. Αλλωστε ἡ χειροτονία γίνεται ὑπό ἑνός Ἐπισκόπου. Αἱ Ἀποστολικαί Διαταγαί προβλέπουν τήν παρουσία δευτέρου καί τρίτου ‘Επισκόπου διά νά εἶναι βεβαιοτέρα ἡ μαρτυρία, ὄχι διά τήν πλήρωσιν τοῦ μυστηρίου, τό ὁποῖον ἐπαναλαμβάνω τελεῖται ὑφ’ ἑνός. Τό θεωρῶ καί ἐπεῖγον, διότι δέν γνωρίζομεν καί δι’ ἡμᾶς τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα, ἀλλά καί διότι βλέπομεν, ὅτι ἀντί νά ὑπάρχη διάθεσις μετανοίας καί ἐπιστροφῆς εἰς τήν ‘Ορθόδοξον Ὁμολογίαν ἀπό τούς περί τόν κ. Νικόλαον βλασφήμους Ἀρχιερεῖς, αὐξάνεται ἡ ἐν γένει ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΙΣ των μέ τόν ἀντίχριστον Παλαιοημερολογιτικόν Οἱκουμενισμόν, ὁ ὁποῖος ὁσημέραι ὑπηρετεῖ καί προωθεῖ ἐπί τά χείρω τά σχέδια τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ εὐρυτέρου Σιωνιστικοῦ Πανθρησκειακοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Ἡ ἐλαχιστότης μου αἰσθάνομαι τό βάρος τῶν ἐκκλησιαστικῶν εὐθυνῶν, ὅταν μάλιστα καλοῦμαι ἀπό τούς ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξους, νά ἀντιμετωπίσω καταστάσεις, ἐπί τῶν ὁποίων μόνον μία Ὀρθόδοξος Σύνοδος Ἀρχιερέων, θά ἠδύνατο νά ἀποφασίση τελεσιδίκως. Ἐν προκειμένῳ, κατά τήν γνώμην μου, μόνον μία Ὀρθόδοξος Σύνοδος δύναται νά ἀποφασίζη τελεσιδίκως, ἐπί τῶν σοβαρῶν Ἐκκλησιαστικῶν καταστάσεων, αἱ ὁποῖαι προέκυψαν ἀπό τό σχίσμα τοῦ 1995 καί 2005. Προσωπικῶς αἰσθάνομαι τό βάρος τῆς εὐθύνης, ὅταν καλοῦμαι νά λάβω τοιαύτας ἐκκλησιαστικάς ἀποφάσεις, καί ἐάν προχωρήσω μόνος, ἀλλά καί ἐάν παραλείψω κάτι πού ἔπρεπε νά κάνω. Λέγω τοῦτο, χωρίς νά σημάνη, ὅτι μία ἐκκλησιαστική ἀπόφασις ἑνός μόνον Ἐπισκόπου, στηριζομένη ἐπί τῆς ἀληθείας, ὑστερεῖ ὡς πρός τό κῦρος μέ τήν ἀπόφασιν μιᾶς πολυμελοῦς Συνόδου. Δίδω ἰδιαιτέραν σημασίαν εἰς ἐκεῖνο πού λέγει ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὅτι «προτιμότερος ὁ εἷς Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος ὑπηρετεῖ τήν ἀλήθειαν, παρά οἱ πολλοί πού ὑπηρετοῦν τό ψεῦδος». Ὀφείλω νά σᾶς γνωρίσω καί τήν προσωπικήν μου ἄποψιν ὡς πρός τό θέμα τῆς «ὑποδικίας» τῆς ὑφ’ ἑνός χειροτονίας, τό ὁποῖον προβάλλουν τινές. Ὅταν τό 1957 οἱ Ἀρχιερεῖς «ἀπεδέχθησαν» τρόπον τινα «ὑποδικίαν», τήν προσδιώρισαν ὡς «ὑποδικίαν Κανονικῆς τάξεως» καί ἐσημείωσαν, ὅτι δέν δέχονται ὑποδικίαν ἐπί τῆς δογματικῆς ἀκεραιότητος τοῦ μυστηρίου τῆς ‘Αρχιερωσύνης, τήν ὁποίαν ποτέ δέν ἀμφεσβήτησαν ὡς πλήρη καί τελείαν. Ἡ ἄρσις τῆς «ὑποδικίας» δέν σημαίνει ἀποκατάστασιν, ὅτι ἠθέλησαν τινές νά τό παρουσιάσουν. Ἑπομένως εἶναι ἀπαράδεκτος ἡ γνώμη ὅτι ἐάν καταδικάσουμε τήν χειροθεσία τοῦ 1971, ἐπανερχόμεθα εἰς τήν προτέραν ὑποδικίαν. Αὐτό τό ὑπεστήριξε ἐν ἔτει 1994 εἰς τήν «ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» ὁ Φλωριναῖος ‘Αρχιεπίσκοπος. Τοιαύτην ἄποψιν ἡμεῖς τήν καταδικάζομεν. Ἐν προκειμένῳ ἡ «χειροθεσία» ὡς συγχωρητική εὐχή ἐγένετο, ὅπως ἐδήλωσεν ἡ Ἐξαρχία καί ὁ Φιλάρετος καί ἄλλοι, ὑπό ὡρισμένας προϋποθέσεις καί πρός συγκεκριμένον σκοπόν, ἤτοι νά βοηθηθῆ ἡ παράταξις τῶν Φλωρινικῶν νά ἐπανέλθη εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Ὁ ὁμολογητής Ἱεράρχης Ματθαῖος, δέν παρεβίασε τόν Κανόνα, πού λέγει νά χειροτονῆται ὑπό δύο ἤ τριῶν. Ὑπερέβη τόν Κανόνα. Ὁ συγκεκριμένος Κανών ἐφαρμόζεται ὅταν ὑπάρχουν Ὀρθόδοξοι ‘Επίσκοποι πέραν τοῦ ἑνός. ‘Εάν δέν ὑπάρχουν, τότε δέν ἐφαρμόζεται ὁ συγκεκριμένος Κανών, ἀλλά λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ἡ ἀνάγκη καί ἡ πράξις του αὐτή, ὄχι μόνον δέν εἶναι «ὑπόδικος», ἀλλά καί ἐπιβραβεύεται. Ἡ πράξις αὐτή καθιστᾶ ΥΠΟΔΙΚΟΥΣ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΟΥΣ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἠρνήθησαν νά συνομολογήσουν καί νά συμπράξουν, ὡς εἶχον χρέος, εἰς τάς χειροτονίας, διά νά διασφαλισθῆ ἡ μετάδοσις ἀνοθεύτου καί καθαρᾶς τῆς Ὁμολογίας καί τῆς ‘Αποστολικῆς Διαδοχῆς. Ἐπί τοῦ ἀνωτέρω τεθέντος ἐρωτήματος πρέπει νά ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν: Πρῶτον: Ὅτι οἱ περί τόν ψευδαρχιεπίσκοπον κ. Νικόλαον Ἀρχιερεῖς, α) ΗΡΝΗΘΗΣΑΝ και ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ τά τελευταῖα 10 ἔτη νά ἀπαντήσουν ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΩΣ εἰς τάς δημοσίως διατυπωθείσας βλασφημίας τῶν Φλωρινικῶν (Χρυσοστόμου Κιούση κλπ.) περί δῆθεν ἀναχειροτονίας καί ἀποκαταστάσεως τῶν Ἀρχιερέων μας τό 1971, β) ΗΡΝΗΘΗΣΑΝ καί ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ νά ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΟΥΝ τά ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΒΟΥΛΕΥΜΑΤΑ, τά ὁποῖα τήν χειροθεσίαν τήν ἐκλαμβάνουν ὡς ἐπί σχισματικῶν, καί ὡς διορθώσασαν τήν ἀνομίαν (κατ’ αὐτά) τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί τό σχίσμα τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου (πάλιν κατ’ αὐτά), γ) ΗΡΝΗΘΗΣΑΝ καί ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ νά ἐπαναλάβουν μέ συνέπειαν τάς ὁμολογιακάς ἀποφάνσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ 1981 καί 1983, ἐνῶ ἐπαναλαμβάνονται καί σήμερον αἱ ἴδιαι καί πολύ χειρότεραι προκλήσεις τόσον ἔξωθεν, ὅσον καί ἔσωθεν (Σακκᾶς, Σακκαρέλλος, Καλλίνικος, Τσακίρογλου, Κάτσουρας), δ) ΗΡΝΗΘΗΣΑΝ καί ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ νά λάβουν θέσιν εἰς τήν ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΝ τῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως Μπροῦκλιν Ἀμερικῆς, ἡ ὁποία ὁμιλεῖ διά «χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν», ἀκόμη καί διά «ἀναχειροτονίαν», ε) ΥΠΑΝΕΧΩΡΗΣΑΝ ὁμαδικῶς τό 2003 καί ΕΜΜΕΝΟΥΝ ἀμετανοήτως εἰς τήν ὑπαναχώρησίν των, καί συμπορεύονται «ἀγαλλομένω ποδί» μέ τόν παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν στ) ΙΕΡΟΣΥΛΗΣΑΝ καί ΙΕΡΟΣΥΛΟΥΝ καί ΕΜΜΕΝΟΥΝ εἰς τήν ἱεροσυλίαν τῆς Παραιτήσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ὑπέρ τοῦ ἀνεγνωρισμένου, καί μάλιστα βάσει τῆς δῆθεν ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας τοῦ 1971, ἤδη ψευδαρχιεπισκόπου Νικολάου. Δεύτερον, ὅτι οἱ περί τόν κ. Νικόλαον «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» πλέον, ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ μέ τόν ἀντίχριστον Παλαιοημερολογιτικόν Οἱκουμενισμόν, τά σχέδια τοῦ ὁποίου ὑπηρετοῦν τόν Νεοημερολογιτικόν καί τόν εὐρύτερον Σιωνιστικόν Πανθρησκειακόν Οἰκουμενισμόν, ἤτοι τήν θρησκείαν τοῦ ἀντιχρίστου, διό καί κινοῦνται παραλλήλως πρός τούς Νεοημερολογίτας, Ρώσους τῆς Διασπορᾶς καί τάς παλαιοημερολογιτικάς Φλωρινικάς παρατάξεις, καθώς καί τούς πέντε πρώην Μητροπολίτας, διότι αὐτοαπεκόπησαν τῆς Ἐκκλησίας καί κατεστάθησαν ἀλλότριοι Αὐτῆς καί ἑπομένως ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ κατά τόν Α΄ Κανόνα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου τῆς ἁγιαστικῆς Χάριτος τῶν μυστηρίων τά ὁποῖα τελοῦν. Στεροῦνται ἑπομένως καί τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, διό καί αἱ τελεσθεῖσαι ὑπ’ αὐτῶν χειροτονίαι δέν μεταδίδουν εἰς τούς χειροτονουμένους ἁγιαστικήν χάριν. Ὅπως λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος, «πῶς δύνανται νά μεταδώσουν ἐκεῖνο τό ὁποῖον ἀπώλεσαν;» . Ἡμεῖς πιστεύομεν, κηρύττομεν καί ὁμολογοῦμεν, ὅτι τήν γνησίαν καί ἀνόθευτον Ἀποστολικήν Διαδοχήν, τήν ὁποίαν ἐλάβομεν Κανονικῶς καί Ὀρθοδόξως διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948 καί 1995, ἀπό τούς Κανονικήν καί ἀκώλυτον σχόντων τήν Ἀρχιερωσύνην καί Ὀρθόδοξον τήν Ὁμολογίαν, Ἀρχιερέων, οἱ ὁποῖοι πάλιν ἀλληλοδιαδόχως καί Κανονικῶς ἔλαβον ταύτην ἀπό Κανονικούς καί Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους πρό τοῦ 1924 χειροτονηθέντας, μόνον οἱ Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι δύνανται νά μεταδώσουν, ἔστω καί ἄν αὐτός μείνη ἕνας. Ἰδού ἡ μεγίστη εὐθύνη δι’ ἡμᾶς σήμερον. Φοβοῦμαι, ὅτι ἐάν παραμελήσωμεν αὐτό τό καθῆκον θά εὑρεθῶμεν ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἐν κατακλεῖδι λέγομεν, ὅτι εἰς πολλούς οἱ ὁποῖοι μοῦ ἐπρότειναν νά κάμω συγκατάβασιν εἰς τό θέμα τῆς Ὁμολογίας καί νά ἀναζητήσω τήν σύμπραξιν ἑνός ἐκ τῶν πολλῶν παλαιοημερολογιτῶν Ἀρχιερέων, διά νά ἀποφύγω τήν κατ’ αὐτούς ὑποδικίαν τοῦ «ὑφ’ ἑνός», ἀπήντησα, ὅτι προτιμῶ νά χειροτονήσω μόνος καί μέ καθαράν Ὁμολογίαν, παρά μετά πολλῶν καί ἄνευ Ὁμολογίας ἤ μετ’ ἀμφιβόλου τοιαύτης. Ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ